Νέα κλαδική συλλογική σύμβαση στους ξενοδοχοϋπαλλήλους Το τυράκι το είδαμε, τι γίνεται όμως με τη φάκα;

Νέα κλαδική συλλογική σύμβαση εργασίας υπογράφτηκε μεταξύ της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργατών Επισιτισμού και Υπαλλήλων Τουριστικών Επαγγελμάτων και της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξενοδόχων, η οποία παρουσιάζεται ως επιτυχία από την πρώτη για την πλευρά των εργαζομένων στα ξενοδοχεία, καθώς «κατάφερε» την υπογραφή διετούς σύμβασης που προβλέπει πάγωμα των μισθών για το 2014 και 1% αύξηση για το 2015. Πέρα από αυτό όμως, η ΠΑΣΚΕ, που κατέχει την πλειοψηφία στην ομοσπονδία, φρόντισε να επιτρέπεται στους εργοδότες μέσα από τη νέα συλλογική σύμβαση να απασχολούν τους εργαζόμενους μέχρι και 2 παραπάνω ώρες καθημερινά πέρα από το κανονικό τους ωράριο, χωρίς να καταβάλουν πρόσθετη αμοιβή. Νομιμοποιούν δηλαδή το δεκάωρο και το παρουσιάζουν σαν αύξηση του μισθού, ενώ ουσιαστικά πρόκειται για περιφανή μείωση και επίθεση στις εργατικές διεκδικήσεις που κατακτήθηκαν από το εργατικό κίνημα τον προηγούμενο αιώνα!
Για μία ακόμη φορά η ΠΑΣΚΕ αποδεικνύει τη βρώμικη δουλειά που κάνει προς όφελος των μεγαλοξενοδόχων και της κυβέρνησης που υποστηρίζει, μετατρέποντας τα συνδικάτα από όργανα υπεράσπισης των συμφερόντων των εργαζομένων σε εργαλεία προώθησης της κυβερνητικής πολιτικής. Εμφανίζουν αντεργατικές ρυθμίσεις ως διεκδικήσεις εργαζομένων, βρωμίζοντας την έννοια του συνδικαλισμού και διαβρώνοντας σωματεία και συνδικάτα, απομακρύνοντας τους εργαζόμενους από τις συλλογικές διεκδικήσεις και «θολώνοντας» την ταξική τους συνείδηση.
Η ηγεσία της ομοσπονδίας αναδεικνύει σαν «επιτυχία» την υπογραφή της ΣΣΕ, που προβλέπει μάλιστα και αύξηση του 1% για το 2015, ενώ στον κλάδο του τουρισμού οι εργαζόμενοι τα τελευταία χρόνια έχουν δεχτεί μειώσεις της τάξης του 15%. Παράλληλα, οι μεγαλοξενοδόχοι θησαυρίζουν από την παραπέρα εκμετάλλευση των εργαζομένων, αλλά και από την κεφαλαιοποίηση των κερδών των μικρών επιχειρήσεων που κλείνουν, που τιμάται στο 20% αύξηση στα κέρδη τους. Σημειωτέον, δε, και το γεγονός ότι καθόλου σίγουρη δεν είναι η εφαρμογή της σύμβασης, δεδομένης της μη υποχρεωτικής εφαρμογής των ΣΣΕ από τα μνημόνια. Για κάποια κομμάτια βέβαια της σύμβασης κανείς δεν έχει αμφιβολία για το αν θα εφαρμοστούν...
Οι υπηρεσίες της ΠΑΣΚΕ προς την κυβέρνηση και την τρόικα δεν σταματούν εκεί, καθώς η συγκεκριμένη υπογραφή της ΣΣΕ στον τουρισμό έχει μια ιδιαίτερη βαρύτητα. Πρόκειται, άλλωστε, για τη «βαριά μας βιομηχανία», τον τουρισμό, ο οποίος προβάλλεται ότι βγαίνει από την κρίση, η χώρα βρίσκεται σε τροχιά ανάπτυξης και πάει λέγοντας... Ένα, όμως, είναι το μόνο σίγουρο, ότι η «ανάπτυξη» γίνεται πάνω στο σβέρκο του λαού, ισοπεδώνοντας όλες τις κατακτήσεις και εξαθλιώνοντας κάθε κλάδο.
Σε μια περίοδο που οι εργατικές κατακτήσεις χτυπιούνται όσο ποτέ, οι εργαζόμενοι πρέπει να ξεπεράσουν τις ξεπουλημένες ηγεσίες του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού. Η μόνη διέξοδος για τους εργαζόμενους είναι να πάρουν την υπόθεση του αγώνα στα χέρια τους, να τα κάνουν τα σωματεία και τα συνδικαλιστικά τους όργανα πραγματικά, διεκδικητικά εργαλεία των δικών τους συμφερόντων.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Οι απολυμένες καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών επιμένουν και απαιτούν την επαναπρόσληψή τους

Στις 18 Σεπτεμβρίου 2013 δημοσιεύτηκαν σειρά υπουργικών αποφάσεων που, με τη γνωστή και δοκιμασμένη τακτική του «ξαφνικού θανάτου», κατάργησαν μέσα σε μια μέρα 1.929 οργανικές θέσεις στο δημόσιο, πετώντας στο δρόμο της διαθεσιμότητας-ανεργίας, στην πλειοψηφία τους εργαζόμενους «χαμηλών προσόντων», ανθρώπους που απασχολούνταν με μόνιμη σχέση εργασίας ή με συμβάσεις, κυρίως στον τομέα καθαριότητας εννέα διαφορετικών υπουργείων.
Μεταξύ αυτών 595 καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών, 558 εργαζόμενοι του υπουργείου εργασίας, κοινωνικής ασφάλισης και πρόνοιας και 400 εργαζόμενοι στον τομέα καθαριότητας και φύλαξης του υπουργείου εθνικής άμυνας.
Οι παραπάνω αποφάσεις ήρθαν να υπηρετήσουν τη δέσμευση της κυβέρνησης για 150.000 απολύσεις στο δημόσιο και όχι τυχαία, επιλέχθηκε ένα ιδιαίτερα ευάλωτο κομμάτι εργαζομένων, με συχνά ελαστικές μορφές απασχόλησης, συμβάσεις και χαμηλές αμοιβές, κατακερματισμένο και διάσπαρτο, με μικρές δυνατότητες συντονισμού και δυναμικής απάντησης.
Ωστόσο, το κομμάτι των απολυμένων καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών, οι 595, γυναίκες στην πλειοψηφία τους, δίνουν καθημερινά έναν επίμονο και δυναμικό αγώνα. Έχοντας γυρίσει την πλάτη στις υποσχέσεις της κυβέρνησης περί δήθεν κινητικότητας και τους προκλητικούς εμπαιγμούς του υπουργού διοικητικής μεταρρύθμισης περί μετατροπής τους σε «εργολάβους», πραγματοποιούν συχνές συγκεντρώσεις έξω από το Υπουργείο Οικονομικών. Εκεί, έξω από το «άντρο» της πιο βάρβαρης και ληστρικής αντιλαϊκής πολιτικής, εκεί που η τρόικα και η κυβέρνηση χαράσσουν τις γραμμές της πιο βάρβαρης επίθεσης στο λαό και τους εργαζομένους, αντιμέτωπες συχνά με τη βία των ΜΑΤ, συνεχίζουν με αποφασιστικότητα να υπερασπίζονται με κάθε τρόπο το δικαίωμά τους στη δουλειά και να απαιτούν την επαναπρόσληψή τους.
Στις 18 Δεκέμβρη σε νέα κινητοποίηση έξω από το Υπουργείο Οικονομικών δήλωναν: «Εμείς θα είμαστε εδώ και αύριο και όσο χρειαστεί! Γιατί αυτό θα το ανατρέψουμε, εμείς στις θέσεις μας θα γυρίσουμε, αυτοί που θα φύγουν θα είναι αυτοί, θα φύγουν νύχτα και δεν θα ξέρουν από πού!» και στις 22 Δεκέμβρη «έψαλαν» τα κάλαντα στον υπουργό επιλέγοντας αυτόν τον τρόπο για να δείξουν ότι η διάθεσή τους να συνεχίσουν είναι δεδομένη.
Γεγονός που φάνηκε και από τη νέα συγκέντρωσή τους έξω από το Υπουργείο στις 9 Γενάρη. Και ως απάντηση στο χαρακτηρισμό τους ως «χαμηλών προσόντων» απολυμένη καθαρίστρια σε ραδιοφωνική της συνέντευξη επέστρεψε το χαρακτηρισμό στους κυβερνητικούς παράγοντες δηλώνοντας ότι χαμηλών προσόντων είναι όλοι αυτοί που δεν μπορούν να νιώσουν το μέγεθος του πόνου και της δυστυχίας που οι ίδιοι προκαλούν στο λαό.
Η βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική της τρόικας και της κυβέρνησης προκαλεί συνέχεια αντιστάσεις, πυροδοτεί αγώνες και διεκδικήσεις. Το ζήτημα είναι να μπορέσουν όλες αυτές οι εστίες αντίστασης, όλοι οι μεγάλοι και μικροί αγώνες που καθημερινά διεξάγονται υπό εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, να ενοποιηθούν, να συμπορευτούν και να αποτελέσουν το μέτωπο αντίστασης που θα μπορέσει να φέρει ρήγμα στην επίθεση και να δώσει νίκες.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Και τώρα τι; Κάποια ζητήματα για την απεργία των εργαζομένων στο ΕΚΠΑ και για την κατάσταση της επόμενης ημέρας

Αν και στο προηγούμενο φύλλο της εφημερίδας τοποθετηθήκαμε πάνω σε ζητήματα που θεωρούμε ουσιαστικά, για το μεγάλο αγώνα που εξελίχθηκε τους τελευταίους μήνες, πιστεύουμε ότι πρέπει να επανέλθουμε θέτοντας ορισμένα ακόμα. Γιατί είναι αναγκαία, τόσο η συναγωγή συμπερασμάτων από την πάλη ενός κομματιού των εργαζομένων, που σε καιρούς δυσμενών συσχετισμών δεν «μάσησε» και κόντραρε στα ίσια την αντιλαϊκή πολιτική, όσο και η προετοιμασία για αυτά που θα αντιμετωπίσουν φοιτητές και εργαζόμενοι από εδώ και πέρα.
Κορυφαίο ζήτημα για εμάς, αναφορικά με κάθε εστία αντίστασης που προκύπτει σε αυτή τη φάση, είναι η δυνατότητα και ανάγκη των λαϊκών-εργατικών αγώνων να συνδέονται και να συντονίζονται. Εδώ, όμως, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η λέξη «συντονισμός» έχει κακοποιηθεί πολλαπλώς τα τελευταία χρόνια και είναι ένα ερώτημα τι εννοεί ο καθένας χρησιμοποιώντας τη. Και σε αυτήν την απεργία, χορτάσαμε πάλι από «συντονισμούς» κάθε λογής. Γιατί μπορεί σε κάποιους να είναι αρκετό, το να συγκεντρώνονται σφραγίδες και υπογραφές κάτω από ένα κείμενο ή μια αφίσα και να θεωρούν ότι έτσι εκπλήρωσαν το καθήκον που έχουν προς το κίνημα. Αλλά, δυστυχώς, και από τις ίδιες τις ελλείψεις αυτού του αγώνα, όταν ήταν πολύ δύσκολο να συνεννοηθούν ακόμα και εργαζόμενοι του ίδιου κλάδου που βρίσκονται σε απεργία, όπως αυτοί του ΕΚΠΑ και του ΕΜΠ, φάνηκε ότι δεν μιλάμε για μια εύκολη υπόθεση. Έμπαινε, όμως, ως καθήκον, ειδικά στην τρέχουσα συγκυρία, στην οποία υπήρξαν ή συνεχίζουν να υπάρχουν μια σειρά αγώνες (από τον ΕΟΠΥY μέχρι και την coca- cola), των οποίων η πραγματική συμπόρευση θα τους έδινε άλλη πνοή και αναβαθμισμένες δυνατότητες.
Και όσον αφορά τη στάση των φοιτητών απέναντι στην απεργία, έχουμε τονίσει επανειλημμένως ότι δεν έγινε δυνατό αυτό που φαινόταν ως πραγματική αναγκαιότητα, η ενεργοποίηση, δηλαδή, του φοιτητικού κινήματος στη βάση των αναγκών και προβλημάτων του φοιτητόκοσμου. Κάτι που θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις, για να βγει στο προσκήνιο ένα κοινό μέτωπο φοιτητών-εργαζομένων ενάντια στην κυρίαρχη πολιτική. Αυτό δεν σημαίνει από την άλλη, ότι δεν εκφράστηκε η αλληλεγγύη τους, με καταλήψεις σε αρκετές σχολές του ΕΚΠΑ και του ΕΜΠ να κρατάνε πολλές εβδομάδες. Εκείνο που αναδείχτηκε ξεκάθαρα και μόνο από το παραπάνω, σε συνδυασμό με το ρόλο που έπαιξαν τελικά πρυτάνεις και καθηγητικό κατεστημένο, ήταν το πού πρέπει να αναζητηθούν οι πραγματικοί σύμμαχοι για τους εργαζόμενους. Κάτι που έσπασε πολλές αυταπάτες, ιδιαίτερα από τη στιγμή που έγινε ολοφάνερο στον καθένα ότι η πρυτανεία και οι συγκλητικοί ήταν οι πιο πρόθυμοι στην προώθηση της «πρότασης διεξόδου» του υπουργείου και ότι ανέλαβαν μετά χαράς το καθήκον του ανοίγματος των σχολών, παρά το «αγωνιστικό» προσωπείο που είχαν φορέσει.
Αυτό είναι ένα πολύτιμο συμπέρασμα που πρέπει να διατηρηθεί και να ενισχυθεί, μπροστά στις μεγάλες προκλήσεις με τις οποίες θα έρθουν αντιμέτωποι το επόμενο διάστημα, τόσο οι εργαζόμενοι όσο και οι φοιτητές.
Όσο και να χαιρέτισαν κάποιοι τις προτάσεις του υπουργείου ως «νίκη», για να δικαιολογήσουν στη συνέχεια την απεργοσπαστική τους στάση (βλ. ΠΑΜΕ), οι εργαζόμενοι έχουν αρχίσει ήδη να νιώθουν στο πετσί τους τις «ευεργετικές» της συνέπειες. Γιατί τίποτε από όλα αυτά τα ελάχιστα που τους έταξαν δεν έχει πραγματοποιηθεί αλλά αντιθέτως ματαιώνονται με διάφορα προσχήματα, όπως , για παράδειγμα, η τροπολογία για την προκήρυξη των θέσεων για ΕΔΙΠ και ΕΤΕΠ στις οποίες θα τοποθετούνταν κάποιοι από αυτούς. Στην πραγματικότητα, υλοποιείται στο ακέραιο η κοινή υπουργική απόφαση των απολύσεων-διαθεσιμοτήτων, με τους περισσότερους να μην ξέρουν τι τους ξημερώνει.
Και για να μην είμαστε άδικοι, πιστεύουμε ότι ευθύνες για την εξέλιξη του αγώνα πρέπει να καταλογίζονται στη στάση και άλλων δυνάμεων του κινήματος που παρέμβηκαν, πέρα από τα όσα μπορεί να πει κανείς για το ΠΑΜΕ. Και θα το κάνουμε παρά τους περιορισμούς που μας δημιουργεί το γεγονός ότι δεν διαθέτουμε δυνάμεις μέσα στους εργαζόμενους για να έχουμε μια πλήρη εικόνα, γεγονός, όμως, που δεν μας απέτρεψε από το να στηρίζουμε αποφασιστικά την απεργία από την πρώτη στιγμή, ιδιαίτερα μέσω των Αγωνιστικών Κινήσεων ΑΕΙ-ΤΕΙ.
Για το ΣΥΡΙΖΑ μπορούμε να πούμε ότι, ενώ συμμετείχε στον αγώνα, είχε ως συνήθως αλλού την πραγματική του έγνοια. Κάτι που αναδείχτηκε και από την εξέλιξη του πράγματος, με την πρόταση μομφής προς την πλειοψηφία του διοικητικού συμβουλίου του σωματείου και τις εκλογές για νέο όργανο που πραγματοποιήθηκαν. Φάνηκε, δηλαδή, ότι απώτερος σκοπός του ήταν η εκλογική κεφαλαιοποίηση της συμμετοχής του και όχι η ουσιαστική στήριξη αυτού του αγώνα, όταν, μάλιστα, είναι γνωστό ότι είδε με αρκετά «καλό μάτι» τις προτάσεις του υπουργείου και τις επαναδιατύπωνε με τοποθετήσεις του στις γενικές συνελεύσεις του σωματείου, κάνοντας γαργάρα το βασικό αίτημα των εργαζομένων, που ήταν η απόσυρση της ΚΥΑ. Για τις δυνάμεις που παρέμβαιναν με αναφορά στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σίγουρα είχαμε να κάνουμε με μια μη ενιαία και αντιφατική πολλές φορές στάση, αλλά δεν μπορούμε να αφήσουμε στο απυρόβλητο το γεγονός ότι από πολλούς εκπροσώπους τους μέσα στην απεργιακή επιτροπή έμπαιναν προτάσεις αποκλιμάκωσης ήδη από το Νοέμβρη.
Όσον αφορά τους φοιτητές, μπορούμε να πούμε ότι καλούνται πλέον να τα βγάλουν πέρα με μια κατάσταση, στην οποία η κυβέρνηση θα θελήσει να πάρει τη ρεβάνς και να υλοποιήσει σχέδια που από καιρό είχε ετοιμάσει. Προχωράει, λοιπόν, σε αποφασιστικά βήματα για την προώθηση των όσων προβλέπει ο νόμος-πλαίσιο για τις 13 εβδομάδες του εξαμήνου και θέλει να επιβάλει ένα καθεστώς πειθάρχησης και εντατικοποίησης, με πρόσχημα «τα μαθήματα που χάθηκαν και πρέπει να αναπληρωθούν».
Θεωρούμε ότι η παραπάνω κατεύθυνση δεν είναι μονόδρομος για το φοιτητόκοσμο. Αντιθέτως, είναι αναγκαίο να συγκρουστεί μαζί της, μη αποδεχόμενος σαν αντικειμενικά αυτά που επιτάσσει ο νόμος και απαιτώντας ανθρώπινους όρους για την πραγματοποίηση του εξαμήνου και των εξεταστικών, με εξέταση στη διδαχθείσα ύλη. Η αντιμετώπιση αυτών των ζητημάτων θα κρίνει και τους όρους με τους οποίους θα διεξαχθούν οι μάχες της επόμενης περιόδου για το δικαίωμα στις σπουδές, το οποίο δέχεται πολλαπλά πυρά.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

100 μέρες απεργία και συνεχίζει: Ο αγώνας στην Coca-Cola 3Ε θα δικαιωθεί, η εργατική τάξη θα νικήσει

Ξεπερνά τις 100 μέρες η απεργία των εργαζομένων στην Coca-Cola 3Ε. Η αγωνιστική διάθεση και η αντοχή των εργαζομένων μεγαλώνει. Οι παρεμβάσεις συνεχίζονται ακούραστα και η αισιοδοξία διατηρείται. Οι ενέργειες της εταιρείας, με τις διώξεις και τις αγωγές, δεν έχουν καταφέρει να κάμψουν το ηθικό και να τρομοκρατήσουν τους εργαζόμενους. Μετά την περίοδο των γιορτών, όπου με μεγάλη ένταση δόθηκε βάρος στην ενημέρωση του καταναλωτικού κοινού σε σχέση με το μποϊκοτάζ ώστε να δημιουργηθεί πίεση στην εταιρεία σε μια περίοδο όπου παραδοσιακά έχει αυξημένες πωλήσεις (έχουμε αναφερθεί σε αυτά τα ζητήματα εκτενώς στο προηγούμενο φύλλο της «Π.Σ.»), το βάρος πέφτει πλέον στις επιτροπές αλληλεγγύης σε γειτονιές της πόλης, αλλά και σε γειτονικές περιοχές. Μια κίνηση που ίσως άργησε να ξεκινήσει και είναι σε πολύ σωστή λογική, καθώς η απεύθυνση στο λαό πρέπει να είναι βασικό στοιχείο κάθε αγώνα που ξεσπάει.
Είναι σημαντικό να αναφέρουμε κάποια πράγματα σε σχέση με τις επιτροπές και να εκφράσουμε την άποψή μας. Καταρχήν, η διαδικασία συγκρότησης επιτροπών αλληλεγγύης θα πρέπει να είναι ανοιχτή σε όλο τον κόσμο. Οι διαδικασίες σε κάθε γειτονιά να ανακοινώνονται νωρίτερα ώστε να υπάρχει δυνατότητα να το γνωρίζει κόσμος που να μπορεί να συμμετέχει. Φυσικά, να μην υπάρχουν αποκλεισμοί σε ανθρώπους που θέλουν να συμβάλουν σε αυτή τη διαδικασία, η οποία πρέπει να αγκαλιάσει πλατύ κόσμο.
Κατά την άποψή μας, οι επιτροπές αλληλεγγύης δεν πρέπει να περιορίζονται απλώς στην ενίσχυση ενός καταναλωτικού κινήματος που θα προωθεί το μποϊκοτάζ στα προϊόντα τής 3Ε, αλλά στη συγκρότηση ενός κινήματος ταξικής αλληλεγγύης από ανέργους, νεολαίους και εργαζόμενους απέναντι στους απεργούς της Coca-Cola 3E. Ένα κίνημα αλληλεγγύης που θα συγκροτηθεί πάνω στην υπεράσπιση του δικαιώματος στη δουλειά, που αποτελεί το στοιχείο πάνω στο οποίο θα ενωθεί ο αγώνας των απεργών με το ευρύτερο λαϊκό κίνημα. Άλλωστε, η ανάδειξη ενός δυναμικού αγωνιστών σε αυτές τις επιτροπές αλληλεγγύης δίνει τη δυνατότητα να μείνει ένα δυναμικό στις γειτονιές της πόλης και να δραστηριοποιηθεί και για άλλα ζητήματα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Επίθεση της εργοδοσίας και αντιστάσεις των εργατών σε εργοστάσια του Βόλου

Με συνεχή κλιμάκωση της επίθεσης απέναντι στις καταχτήσεις και τα δικαιώματά τους είναι οι εργάτες του Βόλου σχεδόν σε όλα τα εργοστάσια της περιοχής. Από την εκ περιτροπής εργασία και την κατάργηση του οχταώρου μέχρι τα απλήρωτα μεροκάματα και από τις μειώσεις μισθών μέχρι τις συνεχείς διαθεσιμότητες και τις απολύσεις συνίσταται ο καθημερινός εφιάλτης που έχει να αντιμετωπίσει ο κόσμος της δουλειάς.
Η εργοδοσία είτε αξιοποιεί την αντεργατική νομοθεσία, είτε εκβιάζει ανοικτά και ωμά χωρίς περιττές δικαιολογίες τους εργάτες, σε κάθε περίπτωση επιτίθεται για να συντρίψει ό,τι έχει απομείνει ως κατάχτηση και κυρίως στοχεύει στην διάλυση κάθε συνδικαλιστικής συγκρότησης στους χώρους δουλειάς, με απαγορεύσεις, τρομοκρατικές απολύσεις, απειλές και εκβιασμούς. Πιο συγκεκριμένα:
Στην Χαλυβουργία του Μάνεση, στο τέλος της χρονιάς απολύθηκαν 40 συμβασιούχοι εργάτες που δούλευαν και στα δύο εργοστάσια (Βόλου – Βελεστίνου) από το 2011. Εδώ είναι σημαντικό να πούμε ότι από τις 2/11/2013, με απόφαση της γενικής τους συνέλευσης, οι εργάτες είχαν αποδεχθεί νέα παράταση στις μειώσεις των αποδοχών τους κατά 12,5% μέχρι τον Ιανουάριο του 2014, με στόχο να αποφύγουν τις απολύσεις όπως είχε απαιτήσει η εργοδοσία και είχε αποδεχθεί η διοίκηση του εργοστασιακού σωματείου. Για τη νέα αυτή παράταση στις μειώσεις των αποδοχών η εργοδοσία όχι μόνο δεν δεσμεύεται στο τι θα γίνει μετά αλλά δείχνει και τις διαθέσεις της με την απόλυση των 40 εργατών με την δικαιολογία, αυτή την φορά, της μεγάλης τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος που καταναλώνει για την παραγωγή. Το ίδιο ζήτημα (!) αναδεικνύει και η διοίκηση του σωματείου και αντί να οργανώσει την αντίσταση των εργατών στην επίθεση της εργοδοσίας, παραιτείται σε ένδειξη διαμαρτυρίας απέναντι στην κυβερνητική πολιτική στο ζήτημα της …ενέργειας. Και από ό,τι φαίνεται, δεν ήταν δικιά τους φαεινή ιδέα αλλά καθοδηγημένη από τις ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΠΟΕΜ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργατών Μετάλλου), οι οποίες σαν απάντηση σε όλα αυτά που γίνονται στα εργοστάσια οργανώνουν κοινή συνέντευξη τύπου για να «καταγγείλουν» την κυβέρνηση ότι δεν παίρνει μέτρα μείωσης της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος για τις ηλεκτροβόρες βιομηχανίες. Η δε διοίκηση του Εργατικού Κέντρου στο Βόλο δεν πρόλαβε ούτε μία ανακοίνωση καταγγελίας να βγάλει για τις απολύσεις στην Χαλυβουργία -ευθυγραμμιζόμενη με τους υπόλοιπους εργατοπατέρες- από τα «τρεξίματα» που είχε για να «στήσει» ένα ακόμα σωματείο στο μέταλλο (το τρίτο) κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε «απλά» με πλήρη υποταγή των εργατοπατέρων κάθε επιπέδου αλλά πλήρη σύμπλευση και κάλυψη της εργοδοτικής επίθεσης με κάθε τρόπο.
Το πρόβλημα του κεφαλαίου για το κόστος του ηλεκτρικού ρεύματος (που στην περιοχή μας επικαλείται και ο Στασινόπουλος για την χαλυβουργία SOVEL στον Αλμυρό, ώστε να επιβάλλει μειώσεις μισθών, διαθεσιμότητες και εκ περιτροπής εργασία, αλλά και η τσιμεντοβιομηχανία ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ) δεν αποτελεί ζήτημα για τους εργάτες και πολύ περισσότερο δεν αποτελεί κοινό πεδίο «διεκδίκησης» με την εργοδοσία απέναντι στην κυβέρνηση, σε μια ένδειξη «κατανόησης» για τα προβλήματα του κόστους της παραγωγής. Ακόμα και αν το κεφάλαιο πετύχει καλύτερες συμφωνίες για το ρεύμα αυτό δεν σημαίνει ότι θα σταματήσει την επίθεση, επαναπροσλαμβάνοντας τους απολυμένους, αποκαθιστώντας τα μεροκάματα, διατηρώντας το 8ωρο και το 5μερο.
Στην χαρτοβιομηχανία ΒΙΣ του Φιλίππου, η εργοδοσία αξιοποιώντας την δυνατότητα που τις δίνουν οι νέοι αντεργατικοί νόμοι αποφάσισε μονομερώς να κόψει το επίδομα γάμου (10%) από τον Οκτώβριο. Παρόλο που η ΒΙΣ είναι μέλος του ΣΕΒ που υποτίθεται έχει δεσμευτεί ότι τα μέλη του δεν θα κόψουν το επίδομα γάμου, ο Φιλίππου σε επίσκεψή του στο εργοστάσιο κάλεσε τους εργάτες και το σωματείο που αντέδρασαν στην περικοπή «να πάνε στα δικαστήρια να το ζητήσουν». Οι εργάτες μέσα από γενικές συνελεύσεις αποφάσισαν να αντισταθούν και ξεκίνησαν τρίωρες στάσεις εργασίας από τα μέσα Νοέμβρη. Στην τελευταία γενική συνέλευση στις 31/12/2013 αποφάσισαν να συνεχίσουν τις στάσεις εργασίας σε όλες τις βάρδιες μέχρι τις 20 Γενάρη και εξουσιοδότησαν το ΔΣ του σωματείου να κλιμακώσει τον αγώνα με 24ωρες απεργίες. Η εργοδοσία στις κινητοποιήσεις των εργατών «απαντάει» με πληρωμή μόνο του δώρου Χριστουγέννων και έναντι για Νοέμβριο και Δεκέμβριο μόνο 600 ευρώ εκβιάζοντας τους με αυτό τον τρόπο να αποδεχθούν την περικοπή και να σταματήσουν τους αγώνες. Η μέχρι τώρα αγωνιστική στάση των εργατών της ΒΙΣ στέλνει ένα ταξικό μήνυμα αντίστασης και αποφασιστικότητας στους υπόλοιπους, ότι οι καταχτήσεις διεκδικούνται, δε χαρίζονται. Δυστυχώς, μέχρι σήμερα στο πλευρό των εργατών της ΒΙΣ δεν έχει σταθεί κανένας. Οι εργάτες και το σωματείο δίνουν τελείως μόνοι τους αυτό τον αγώνα απέναντι στην εργοδοσία χωρίς στήριξη και αλληλεγγύη είτε από άλλα σωματεία (για το Εργατικό Κέντρο ούτε λόγος να γίνεται) είτε εργατικές και πολιτικές οργανώσεις.
Στον ΙΜΑΣ, θυγατρική της γερμανικής Continental, η εργοδοσία εδώ και καιρό ασκεί συνεχείς πιέσεις στους εργάτες και το σωματείο για ένα «νέο πλαίσιο» εργασιακών σχέσεων που θα έχει μέσα διαθεσιμότητες, εκ περιτροπής εργασία και «ευλύγιστη» εβδομαδιαία απασχόληση. Οι μέχρι σήμερα πιέσεις της εργοδοσίας για συναίνεση του σωματείου των εργατών στις αντεργατικές της ρυθμίσεις έχει συναντήσει την σταθερή άρνησή του. Μάλιστα όταν η εργοδοσία έδειξε ότι θα επιβάλει μονομερώς τις νέες ελαστικές εργασιακές σχέσεις, η απόφαση της γενικής συνέλευσης των εργατών για απεργία, την ανάγκασε σε υποχώρηση και άνοιγμα νέου γύρου διαπραγματεύσεων. Από την άλλη πλευρά βέβαια, η εργοδοσία καθώς «διαπραγματεύεται» εξαγγέλλει ταυτόχρονα πρόγραμμα «εθελουσίας εξόδου» για να σπείρει την αβεβαιότητα και να αποδυναμώσει την διάθεση των εργατών να αντισταθούν. Και στο εργοστάσιο αυτό οι διαθέσεις του κόσμου αλλά και η στάση του σωματείου δείχνουν ότι οι νέες αντεργατικές ρυθμίσεις της εργοδοσίας δεν θα περάσουν με «συναίνεση» αλλά θα βρουν απέναντι αγωνιστική στάση και διεκδίκηση.
Η κατάσταση στα τρία αυτά εργοστάσια του Βόλου είναι κομμάτι της συνολικής κατάστασης στην περιοχή και σε ολόκληρη την χώρα. Η καπιταλιστική κρίση και τα δεσμά της εξάρτησης από την μία οδηγούν στην παραπέρα αποβιομηχανοποίηση και από την άλλη αναζητούν, για την σωτηρία της κερδοφορίας του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου, την μετατροπή της εργατικής τάξης σε «σφαχτάρι» στον βωμό τους. Η μετατροπή της οικονομίας σε παράρτημα του ιμπεριαλιστικού καταμερισμού της ΕΕ αλλά και γενικότερα χτυπάει πρώτα και κύρια τους εργάτες και όλο τον κόσμο της δουλειάς στα δικαιώματα, τις καταχτήσεις, την ίδια του την ζωή. Από την άποψη αυτή, η αποκάλυψη του χαρακτήρα της καπιταλιστικής κρίσης και των επιπτώσεων από την ιμπεριαλιστική εξάρτηση αποτελούν σημαντικά πολιτικά στοιχεία μίας παρέμβασης για να γίνει κατανοητή η χωρίς τέλος επίθεση της εργοδοσίας από την μία αλλά ταυτόχρονα και ο βρώμικος ρόλος των κυβερνητικών και εργοδοτικών εργατοπατέρων που βάζουν «πλάτη» στην επίθεση. Μέσα στους χώρους των εργοστασίων δεν έχει σβήσει η αγωνιστική – ταξική συνείδηση, και απ’ ό,τι δείχνουν και οι αντιδράσεις των εργατών στον Βόλο, υπάρχουν οι προϋποθέσεις να αναπτυχθούν σημαντικοί και μακροχρόνιοι αγώνες αντίστασης που θα μπορούσαν να έχουν νικηφόρα αποτελέσματα. Η στήριξη και η έμπρακτη αγωνιστική αλληλεγγύη σε όποιους αγώνες αναπτύσσονται κόντρα στην ηττοπάθεια αλλά κυρίως στις αυταπάτες που αφειδώς σκορπίζονται αυτή την περίοδο αποτελεί την μοναδική διέξοδο. Ακόμα περισσότερο ο συντονισμός των εργατικών αντιστάσεων θα αποτελούσε ένα σημαντικό ανέβασμα του επιπέδου συγκρότησης της εργατικής τάξης απέναντι σε όλα αυτά που αντιμετωπίζει σήμερα. Σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να κινηθούμε παρά τις αδυναμίες και τους δύσκολους συσχετισμούς.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

5μηνη κοροϊδία για 200 άνεργους στον ΟΑΣΑ

Η απόφαση του ΟΑΣΑ για "πρόσληψη" με πεντάμηνες συμβάσεις περίπου 200 άνεργων ως ελεγκτές στις οδικές και σταθερές συγκοινωνίες αποτελεί ακόμα μια πρόκληση σε βάρος άνεργων και εργαζόμενων. Ο ΟΑΣΑ όχι μόνο αρνείται το πάγιο αίτημα για δωρεάν μετακίνηση των άνεργων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς αλλά θέλει να βάλει τους ίδιους να κόβουν πρόστιμα σε άλλους άνεργους που χρησιμοποιούν τα ΜΜΜ!
Το σύστημα προσπαθεί μόνιμα να αξιοποιήσει την ανεργία σαν εργαλείο προώθησης της αντιδραστικής του πολιτικής. Την ώρα που ετοιμάζει χιλιάδες απολύσεις στον κλάδο των ΜΜΜ, ανακοινώνει δήθεν "προσλήψεις" μέσω των προγραμμάτων του ΟΑΕΔ που καταστρατηγούν κάθε εργασιακό δικαίωμα. Δεν είναι μόνο το ζήτημα του εξευτελιστικού μισθού, στο οποίο αρκούνται οι συνδικαλιστικές ηγεσίες του κλάδου, αλλά όλες οι εργατικές κατακτήσεις που χτυπιούνται με τις συμβάσεις "κοινωφελούς εργασίας". Και πάλι οι άνεργοι εκβιάζονται, στη βάση της εξαθλίωσης, να αποτελέσουν τον πολιορκητικό κριό απέναντι στις κατακτήσεις του εργατικού κινήματος.
Ταυτόχρονα, το σύστημα χτυπάει το λαϊκό δικαίωμα στην ελεύθερη μετακίνηση, προωθώντας την αντιδραστική αντίληψη ότι ο λαός πρέπει να πληρώνει για αυτή, ενώ στην πραγματικότητα έχει ήδη πληρώσει με την κλεμμένη υπεραξία της δουλειάς των εργαζόμενων. Προσπαθεί να βάλει τους άνεργους απέναντι στους εργαζόμενους, διαχωρίζοντάς τους, γιατί γνωρίζει και τρέμει τη δύναμη του κοινού τους αγώνα. Μόνη διέξοδος η πάλη για πλήρη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα για όλους!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

"Μαύρο Σάββατο" για τους εμποροϋπαλλήλους της Αθήνας

Με απόφαση της περιφέρειας Αττικής ύστερα από συνεννόηση με το δήμο Αθηναίων αλλά και με τη στήριξη του Εμπορικού Συλλόγου Αθήνας, πολλά καταστήματα και τρία μουσεία της Αθήνας έμειναν ανοιχτά το τελευταίο Σάββατο του 2013 μέχρι τις 11 τη νύχτα! Ο δήμος είχε ήδη κανονίσει την ηχητική κάλυψη του μαρτυρίου με συναυλίες στο προκλητικά φωταγωγημένο κέντρο από το απόγευμα, σε μια προσπάθεια επιβολής της "γιορτινής ατμόσφαιρας". Την απόφαση χαιρέτησε ο πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου καλώντας τους καταναλωτές να κάνουν τις αγορές τους "χωρίς την πίεση του χρόνου"· πλημμυρισμένος από "γιορτινή χαρά", ξέχασε μάλλον ότι οι καταναλωτές είναι κατά πλειοψηφία εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, δηλαδή τα θύματα της πολιτικής της εξαθλίωσης, που έχει οδηγήσει σε δυσκολία κάλυψης ακόμα και των βασικών αναγκών.
Κοινή ήταν η στάση ολόκληρου του αστικού τύπου που τις προηγούμενες μέρες προσπαθούσε να πείσει ότι το μέτρο θα αναζωογονήσει μαγικά την αγορά, ανάμεσα σε χαζοχαρούμενες συγκρίσεις με ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και αστεία επιχειρήματα περί του αισθήματος ασφάλειας λόγω της φωτισμένης πόλης. Αντίστοιχα, την επομένη γράφτηκαν πολλές σελίδες για την τεράστια επιτυχία, χωρίς βέβαια κουβέντα για τη συγκέντρωση και πορεία διαμαρτυρίας που πραγματοποιήθηκε στην Ερμού και τις παρεμβάσεις σε μεγάλα καταστήματα και βιβλιοπωλεία.
Το "εορταστικό" -για τα αφεντικά- κλίμα επιβεβαίωσε ο πρόεδρος της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου, εκφράζοντας τη δυσφορία του που τα καταστήματα δεν λειτούργησαν και την Κυριακή, όπως έγινε στη Θεσσαλονίκη, τα Γιάννενα και περιοχές του Ηρακλείου, με απόφαση των αντίστοιχων περιφερειών, σύμφωνα με το νόμο 4177 για την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας. Στον άτυπο διάλογο, το υπουργείο ανάπτυξης και ανταγωνιστικότητας απάντησε με ανακοίνωση στην οποία χαρακτήρισε "εύλογο" το αίτημα, τόνισε ότι δεν είχε υποβληθεί επίσημα από τις τριτοβάθμιες οργανώσεις του εμπορικού κλάδου ώστε να το ικανοποιήσει άμεσα και απείλησε ανοιχτά για αλλαγές στο νόμο που θα επιτρέπουν τη λειτουργία τις Κυριακές, χωρίς το βάρος της απόφασης του αντιπεριφερειάρχη. Άλλωστε, ο Εμπορικός Σύλλογος Χανίων αποφάσισε μόνος του να ανοίξουν τα μαγαζιά της πόλης την Κυριακή 29 Δεκέμβρη και, παρά την παρανομία, υλοποίησε σε ένα βαθμό την απόφαση αυτή.
Το ζήτημα της παραπέρα ελαστικοποίησης της δουλειάς και της διάλυσης της έννοιας του ωραρίου είναι κρίσιμο για όλους τους εργαζόμενους. Μετά τη "διευθέτηση του χρόνου εργασίας" που νομιμοποίησε τις απλήρωτες υπερωρίες, η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας είναι ένα μεγάλο άλμα που επιχειρούν από κοινού κεφάλαιο και κυβέρνηση στην κατεύθυνση διάλυσης κάθε εργατικού κεκτημένου με σκοπό την απόλυτη εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης. Είναι καθαρό ότι δεν πρόκειται να κάνουν πίσω στο μέτωπο αυτό και γι' αυτό πρέπει να βρουν απέναντί τους το εργατικό κίνημα αποφασισμένο να ανατρέψει την κατεύθυνση αυτή.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Εμπρός λαέ, έξω από την ΕΕ! Κόντρα στη μαύρη κυβερνητική προπαγάνδα να δυναμώσει ο ρεαλισμός των αγώνων!

Ακατάσχετη και αδίστακτη η κυβερνητική προπαγάνδα, ήδη από το πρωτοχρονιάτικο πρωθυπουργικό μήνυμα και στη συνέχεια στη φιέστα για την προεδρία της ΕΕ στο Ζάππειο, επιχειρεί στην κυριολεξία να παρουσιάσει το μαύρο για άσπρο. «Βγαίνουμε από την ύφεση, αφήνουμε πίσω την κρίση», ισχυρίζεται ο Σαμαράς για το 2014 και επικαλείται ως επιχειρήματα στήριξης του ισχυρισμού του, το πρωτογενές πλεόνασμα, την επιτυχία της δημοσιονομικής προσαρμογής, την υποχώρηση των σπρεντς, τη βελτίωση των δεικτών του Χρηματιστηρίου… Στην πραγματικότητα το κυβερνητικό επιτελείο με όλα αυτά επικαλείται τις επιτυχίες της επίθεσης που προωθεί η οποία έχει γεμίσει με συντρίμμια και απόγνωση τη ζωή του λαού για να πετύχει… σταθερότητα, δηλαδή τη συνέχιση και την ένταση αυτής της πολιτικής!
Γιατί βέβαια όλα αυτά τα επιχειρήματα ένα και μόνο ένα πράγμα σημαίνουν: Ότι πράγματι έχει φτηνύνει η εργατική δύναμη, έχουν σαρωθεί λαϊκά και κοινωνικά δικαιώματα, έχει εκτιναχτεί η ανεργία και οι ελαστικές μορφές εκμετάλλευσης των εργαζομένων και μέρος αυτής της ληστείας μετατράπηκε στο κακόφημο «πρωτογενές πλεόνασμα», απεικονίστηκε στην αιματηρή «δημοσιονομική προσαρμογή». Στην ίδια βάση και καθώς προχωρεί η λεηλασία των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας και ισχυροποιούνται διαρκώς οι μακροχρόνιοι όροι της για λογαριασμό των ιμπεριαλιστών, γίνονται διάφορα «πάρτυ» των αρπακτικών στο Χρηματιστήριο και παιχνίδια με τα σπρεντς. Οι δείκτες των επιτυχιών λοιπόν που επικαλούνται ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και οι άλλοι υπηρέτες του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου επιδιώκοντας να θολώσουν το λαό, δεν είναι παρά οι δείκτες της φτώχειας, της ανεργίας , της εξαθλίωσης, του εργασιακού και κοινωνικού μεσαίωνα που επιβάλλει η πολιτική τους για λογαριασμό των αφεντικών τους. Και όταν απαριθμούν αυτές τις «επιτυχίες» δεν παραλείπουν ποτέ να τονίσουν πως «πρέπει να συνεχίσουμε στον ίδιο δρόμο». Δεν παραλείπουν ποτέ να διακηρύξουν πως είναι απαράδεκτο να υπάρχει συλλογική σύμβαση, μόνιμη και σταθερή δουλειά, δωρεάν περίθαλψη, ωράριο, σύνταξη, δωρεάν σχολείο, το όποιο κοινωνικό επίδομα, οτιδήποτε αφορά σε εργατικά-λαίκά δικαιώματα και κατακτήσεις! Όλα αυτά τα καταριούνται ως «σοβιετικά μέτρα» που πρέπει για πάντα να τα ξεχάσουμε και να μπούμε απαλλαγμένοι από «καθυστερήσεις» και «αναχρονισμούς» στην εποχή της «απόλυτης ελευθερίας». Της ελευθερίας του ιμπεριαλισμού να κάνει ολόκληρη τη χώρα μια ειδική οικονομική ζώνη, της ελευθερίας του κεφαλαίου να επιβάλλει συνθήκες δουλείας στο λαό και στη νεολαία! Δηλαδή όχι μόνο δεν υπόσχονται μια έστω κάποια μικρή αναίρεση της χιονοστιβάδας των αντεργατικών-αντιλαϊκών μέτρων και μνημονίων που έχει σαρώσει την εργατική τάξη και το λαό, αλλά αντίθετα «υπόσχονται» ακόμα περισσότερα και ακόμα χειρότερα μέτρα.
Τι σημαίνει λοιπόν για το λαό η υπόσχεση για «έξοδο από την ύφεση και την κρίση το 2014» όταν ταυτόχρονα αναγγέλλεται η συνέχιση και η ένταση της βαρβαρότητας που ζει καθημερινά; Η αλήθεια είναι ότι καμιά έξοδος από την κρίση και την ύφεση δεν υπάρχει στον ορίζοντα. Όλα τα δεδομένα, οικονομικά και γεωπολιτικά των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων του πλανήτη προδικάζουν ένταση των αδιεξόδων τους και των ανταγωνισμών τους, κλιμάκωση των πολιτικών καταλήστευσης του προλεταριάτου, των λαών και των εξαρτημένων χωρών. Αυτή είναι η κατάσταση παγκόσμια, αυτή είναι η κατάσταση και στην ΕΕ και την ευρωζώνη της που αντιμετωπίζει εξ αιτίας των «γενετικών ανωμαλιών της» με ιδιαίτερη ένταση και τρόπο την κρίση που παγκόσμια τραντάζει το καπιταλιστικό σύστημα. Σε αυτό το πλαίσιο η παραρτημοποιημένη και ολόπλευρα εξαρτημένη οικονομία της χώρας, καμιά προσδοκία ανάκαμψης δεν μπορεί να έχει. Εξάλλου σπεύδουν και οι ίδιοι οι ιμπεριαλιστές πάτρωνες να μεταθέτουν ξανά και ξανά στο μέλλον την περίφημη «έξοδο στις αγορές», ενώ πρόσφατα γερμανικά δημοσιεύματα έκανα λόγο για μια Ελλάδα που περνάει στη «ζώνη του Αφγανιστάν και του Πακιστάν». Και σε κάθε περίπτωση, οι ιμπεριαλιστές όχι μόνο δεν παρέχουν ελπίδες στους ντόπιους υποτακτικούς τους, αλλά αντίθετα ολοένα και περισσότερο τραβάνε και σφίγγουν τα λουριά της εξάρτησης και των εκβιασμών στους δικούς τους ανθρώπους, στο δικό τους προσωπικό. Ακριβώς όπως γίνεται αυτόν τον καιρό με την αιφνίδια «αποκάλυψη» του πακτωλού των μιζών σχετικά με τα εξοπλιστικά προγράμματα. «Αποκαλύψεις» που από τη μια δείχνουν πως θησαυρίζουν από τον κλεμμένο ιδρώτα του λαού αυτοί που απαιτούν και διατάζουν τον άνεργο και τον συνταξιούχο να πεθάνει από το κρύο και την πείνα «για το καλό της χώρας». Αλλά από την άλλη δείχνουν πως οξύνεται ο διαγκωνισμός στα παρασκήνια για το ποιο ιμπεριαλιστικό κέντρο θα κυβερνά αυτή τη χώρα που η γεωπολιτική της σημασία είναι μεγάλη καθώς μπήκαμε ήδη στην εποχή των μεγάλων αντιπαραθέσεων στη φλεγόμενη ευρύτερη περιοχή.
Αλλά και η ίδια η αστική τάξη της χώρας ξαναμετρώντας το έχειν της και τη δύναμή της μέσα στις συνθήκες της θύελλας, είτε επιλέγει την «αναχώρηση» στις ελβετικές και άλλες τράπεζες, είτε την ακόμα μεγαλύτερη προσκόλληση και το ρόλο του συμπληρώματος δίπλα στα μεγάλα ξένα μονοπώλια που δρουν στη χώρα.

Ο βασικός πολιτικός εκβιασμός του λαού
Όλα αυτά τα γνωρίζει βέβαια και μάλιστα από πρώτο χέρι ο Σαμαράς και το κυβερνητικό επιτελείο, αλλά με την γκεμπελική προπαγάνδα περί «εξόδου από την κρίση» επιχειρεί να διαμορφώσει κλίμα σταθερότητας, αναγκαίο όχι μόνο για τις ερχόμενες εκλογές του Μαΐου, αλλά και για να φτάσει ως εκεί. Ωστόσο και καθώς αυτή η προπαγάνδα έρχεται σε αντίθεση με την ίδια την καθημερινή πραγματικότητα που βιώνει ο λαός, η κυβέρνηση και συνολικά το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης επιδιώκοντας την σταθερή επιβολή του στο λαό επιστρατεύει το βασικό πολιτικό εκβιασμό που μπορεί να ασκήσει. «Είστε με την ΕΕ ή εναντίον της;» ήταν το δίλλημα που έθεσε ο Σαμαράς στην ομιλία του στο Ζάππειο. Το ερώτημα απευθύνθηκε και στο ΣΥΡΙΖΑ αλλά όχι μόνο και όχι κυρίως σε αυτόν. Έτσι κι αλλιώς η (θετική υπέρ της ΕΕ) απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ έχει δοθεί πολλές φορές και θα δοθεί ακόμα περισσότερες. Ο κύριος παραλήπτης του ερωτήματος είναι ο ίδιος ο λαός. Και αυτό που ουσιαστικά θέτει ο Σαμαράς προς το λαό είναι το ερώτημα: Εμείς έχουμε «πίσω μας» τους ιμπεριαλιστές προστάτες μας Ευρωπαίους και Αμερικάνους. Σε αυτούς «ανήκομεν». Εσείς, οι εργάτες, ο λαός, η νεολαία -που αντιδράτε και αρνείστε την πολιτική μας- πού θέλετε και μπορείτε να πάτε; Λίγους μήνες πριν, ο ίδιος από την Ουάσιγκτον είχε τονίσει πως «είναι ακραίο» να αγωνίζεται ο λαός ενάντια σε ΕΕ και ΝΑΤΟ. Το ίδιο ακριβώς ζήτημα έθεσε πρόσφατα και ο Σημίτης με άρθρο του στο Βήμα της 5/1/14, όπου αφού αναλύει και διαπιστώνει κάποιες από τις εγγενείς αντιφάσεις και «αδυναμίες της ευρωπαϊκής πολιτικής», καταλήγει στο ίδιο δόγμα, στο ίδιο θέσφατο. Δεν πρόκειται λοιπόν για εκλογική γραμμή αλλά για τη βασική πολιτική γραμμή της αστικής τάξης, τη γραμμή της υποτέλειας! Ακόμα και τώρα –πιο σωστά, ιδίως τώρα- που η χώρα με ραγδαίους ρυθμούς ρημάζεται και ερημοποιείται από την ιμπεριαλιστική επέλαση, το αστικό δόγμα της υποτέλειας είναι στην πρώτη γραμμή. Και ο λαός «εκβιάζεται» να απαντήσει, να υπερασπιστεί την αναγκαιότητα και τη δυνατότητα να ζήσει χωρίς προστάτες, να γίνει αφέντης στη χώρα του, να υπερασπιστεί δηλαδή την επαναστατική του προοπτική.

Ζήτημα πάλης και συσχετισμού
Το ζήτημα όμως αυτό που ολοένα και πιο έντονα τίθεται μπροστά στο λαό δεν είναι μόνο ένα θεωρητικό και ιδεολογικό ζήτημα. Είναι κυρίως το βασικό πολιτικό ζήτημα της πάλης και του κινήματος, του συσχετισμού που υπάρχει και μπορεί να αλλάξει μόνο μέσα από την πάλη που απαιτείται κάθε μέρα. Εξάλλου η ίδια η κυβέρνηση δεν το έθεσε και δεν το θέτει στο λαό «θεωρητικά» αλλά πολύ πρακτικά: ακόμα και απαγορεύοντας τις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις σε ολόκληρο το κέντρο της Αθήνας που για άλλη μια ακόμα φορά έγινε «κατεχόμενη πόλη» από τις δυνάμεις καταστολής. Και παράλληλα με αυτή την όξυνση της φασιστικοποίησης, τα κέντρα κατασκευάζουν σενάρια και πράξεις «τρομοκρατίας», προετοιμάζοντας και διευρύνοντας το έδαφος στήριξης της θεωρίας των δύο άκρων, επιχειρώντας να προβοκάρουν και να συκοφαντήσουν το μόνο «άκρο» που τους απασχολεί, τη μαζική λαϊκή πάλη.
Αν λοιπόν απάντηση στο δόγμα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης δεν θέλει και δεν μπορεί να δώσει ο ΣΥΡΙΖΑ, που και σε επίπεδο διακηρύξεων υπερασπίζεται την «αναγκαιότητα» της παραμονής της χώρας σε ΝΑΤΟ και ΕΕ, επίσης δεν μπορεί να δώσει απάντηση η γραμμή της ηγεσίας του ΚΚΕ που κηρύσσει το «Έξω από την ΕΕ» αλλά ταυτόχρονα αρνείται την δυνατότητα ανάπτυξης μαζικών αγώνων αντίστασης σήμερα! Γιατί βέβαια η σύγκρουση του λαού με το πλέγμα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και ακόμα περισσότερο η ανατροπή του δεν θα προκύψει αιφνιδίως και εξ αποκαλύψεως, αλλά μέσα από μια πορεία αγώνων και αντιστάσεων για το ψωμί, τη δουλειά, τα κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα. Μέσα σε αυτή την πορεία είναι που θα συγκροτηθούν ο λαός και η νεολαία σε δύναμη πάλης, μέσα σε αυτή την πορεία θα διαμορφωθεί και θα κατακτηθεί συλλογικά και με όρους κινήματος η συνείδηση της αναγκαιότητας και της δυνατότητας της συνολικής αναμέτρησης και ανατροπής. Αυτή την αναγκαιότητα και δυνατότητα θα «μετρά» και θα εκφράζει η οικοδόμηση του Μετώπου Αντίστασης και Διεκδίκησης που πρέπει να χτιστεί στα πλαίσια αυτής της πάλης και της πορείας των αγώνων που βρίσκεται μπροστά μας. Με αυτό το στόχο και στην υπηρεσία του πρέπει να διαμορφώνονται και όλες οι πολιτικές επιλογές της καθημερινής πάλης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ηλίας Καμαρέτσος Θα μας οδηγεί στους αγώνες για την αναγέννηση του κομμουνιστικού κινήματος και τον σοσιαλισμό

O Ηλίας Καμαρέτσος γεννήθηκε το 1945 στο ορεινό χωριό Καροπλέσι των Αγράφων (τότε νομού Ευρυτανίας, σήμερα Καρδίτσας), μια περιοχή αγροτική και κτηνοτροφική. Ήταν το ένατο από τα δέκα παιδιά της οικογένειας του Παναγιώτη και της Βασιλικής. Μόνο πέντε από αυτά τα παιδιά κατάφεραν να ζήσουν πολλά χρόνια. Κάποια πέθαναν σε πάρα πολύ μικρή ηλικία, από τις κακουχίες και τις αρρώστιες. Τα Άγραφα είχανε μεγάλη παράδοση προσφοράς στο κομμουνιστικό κίνημα και ειδικά στον ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Η οικογένεια του Ηλία όπως και όλος ο κόσμος θα αναγκαστεί να κρυφτεί από τους βομβαρδισμούς των Άγγλων ενώ θα ακούσει τους κρότους των αντάρτικων πολυβόλων που απελευθέρωναν την Καρδίτσα. Από μικρή ηλικία κατέβηκε στην Καρδίτσα για να παρακολουθήσει το Γυμνάσιο και κατάφερε να εισαχθεί στη Νομική σχολή. Στα μαθητικά χρόνια αποκτά την πρώτη του καταγραφή στους φακέλους της ασφάλειας για «αντεθνική δράση»: τη συμμετοχή του σε ένα συλλαλητήριο αλληλεγγύης στην Κύπρο . Κατατάχθηκε στο στρατό το 1965 και υπηρέτησε ως την κήρυξη του στρατιωτικού πραξικοπήματος το 1967. Για 18 μήνες ήτανε στο Νεοχώρι του Έβρου. Μετά την απόλυση από το στρατό, τον πρώτο καιρό της δικτατορίας έρχεται σε επαφή με το μαρξιστικό -λενινιστικό κίνημα και την παράνομη ΟΜΛΕ.
Εγγράφεται στους καταλόγους των καταζητούμενων της Χούντας, περνά στην παρανομία και γι’ αυτό δεν μπορεί να παρακολουθήσει τη σχολή του. Στο χωριό έρχονταν συχνά τηλεγραφήματα για την σύλληψή του. Τον πρώτο καιρό δρα παράνομος στην Θεσσαλονίκη. Το 1970 , ύστερα από τις συλλήψεις ηγετικών στελεχών της ΟΜΛΕ το 1969, κατεβαίνει στην Αθήνα για τις ανάγκες της οργάνωσης. Πετυχαίνει να διατηρήσει την σύνδεσή του και να αναπτύξει πολιτική δράση. Κάνοντας κάθε λογής δουλειές για την επιβίωση, αλλάζοντας σπίτια, ελέγχοντας τους ανθρώπους με τους οποίους δούλευε, τηρώντας τους κανόνες συνωμοτικότητας, κατορθώνει να μείνει ασύλληπτος μέχρι το 1973. Επιχειρεί μαζί με άλλους να στήσουν παράνομο τυπογραφείο για την έκδοση της «Προλεταριακής Σημαίας». Κατάφερε να βοηθήσει την φοιτητική δουλειά της ΟΜΛΕ , ειδικά στην παρέμβαση για αποχή από τις εκλογές που διοργάνωσε η Χούντα στους ελεγχόμενους φασιστικούς φοιτητικούς συλλόγους. Το 1973, η καθοδήγηση της ΟΜΛΕ του δίνει εντολή να διαφύγει στο εξωτερικό καθώς ο κλοιός έσφιγγε επικίνδυνα γύρω του. Θα διαφύγει με πλαστό διαβατήριο μαζί με τον Στέφανο Καραμήτρο ( τον άνθρωπο που υπήρξε ο στενότερος σύντροφός του στα χρόνια της παρανομίας) στην Γαλλία, το Βέλγιο και θα φτάσει στον τελικό προορισμό: το Δυτικό Βερολίνο. Στον τελωνειακό έλεγχο για την είσοδο στην Γερμανία, ο υπάλληλος έβγαλε αφρούς από το στόμα όταν είδε τα βιβλία του Λένιν και του Στάλιν και του αρνήθηκε την είσοδο. Όμως κατάφερε να μπει με άλλο τρένο. Εκεί θα δραστηριοποιηθεί έντονα στον σύλλογο των ελλήνων μεταναστών του Βερολίνου, όπου θα παρεμβαίνει μέσω του ΑΜΕΕ, συσπειρώνοντας αξιόλογο δυναμικό. Το 1975, όταν η κατάσταση στην χώρα έχει ομαλοποιηθεί , επιστρέφει στην Ελλάδα. Τότε θα γνωριστεί με την συντρόφισσα της ζωής του, Στέλλα.
Τα επόμενα χρόνια εκλέγεται στην ΚΕ του ΚΚΕ(μ-λ). Ζει και σπουδάζει στην Θεσσαλονίκη, όμως δραστηριοποιείται κομματικά στο χώρο των εργαζομένων και ειδικά των οικοδόμων. Αναλαμβάνει την ευθύνη της παρέμβασης στο συνδικάτο οικοδόμων, το θρυλικό «Καραβάν Σαράι» και βοηθάει στην ανάπτυξη της ΠΕΣΠ. Συμμετέχει με το ψηφοδέλτιο της ΠΕΣΠ στις αρχαιρεσίες στο συνδικάτο. Είχε επίσης έντονη συμμετοχή στην λαϊκή οργάνωση για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που δημιούργησαν οι σεισμοί του 1978 στην Θεσσαλονίκη.
Όταν γίνεται φανερή η προσπάθεια διάλυσης του ΚΚΕ(μ-λ) με την ανοχή της τότε καθοδήγηση της οργάνωσης, θα συγκρουστεί με τον διαλυτισμό και θα συμβάλλει στην ανασυγκρότηση της οργάνωσης το 1982. Συνυπογράφει το κείμενο των μελών της μειοψηφίας της ΚΕ, συμμετέχει ενεργά στην εσωκομματική συζήτηση και αντιπαράθεση και από κοινού αναλαμβάνει την δύσκολη επιλογή της ανοικτής αναμέτρησης για να ανακοπεί η ραγδαία διάλυση. Τόσο πριν όσο και μετά την συνδιάσκεψη της ανασυγκρότησης, ο Ηλίας Καμαρέτσος θα αναδειχθεί σε μια από τις βασικότερες σταθερές για πολλούς νέους συντρόφους και ολόκληρες κομματικές οργανώσεις στην Θεσσαλονίκη και την επαρχία. Εκείνους τους δύσκολους καιρούς για την ύπαρξη του ΚΚΕ(μ-λ), μάχεται καθημερινά ενάντια στην απογοήτευση, το κύμα της αποστράτευσης και τις παραλυτικές επιδράσεις της σοσιαλδημοκρατίας και του ρεφορμισμού. Αν και είναι δύσκολο και εν πολλοίς αυθαίρετο να γίνουν αξιολογήσεις τέτοιου χαρακτήρα, δεν θα ήταν μακριά από την αλήθεια να πούμε πως εκείνη η περίοδος υπήρξε μια από τις κορυφαίες συνεισφορές του Ηλία Καμαρέτσου όχι μόνο στενά στο ΚΚΕ(μ-λ) αλλά ευρύτερα στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα. Εκείνη ακριβώς την περίοδο ο Ηλίας Καμαρέτσος θεμελίωσε την ευρύτερη αναγνώρισή του στην οργάνωση και το κίνημα. Αρκετά από τα κομματικά κείμενα εκείνης της περιόδου και η αρθρογραφία στην «Προλεταριακή Σημαία» είναι αποτελέσματα της πνευματικής πολιτικής δουλειάς του Ηλία Καμαρέτσου, θεωρητική δουλειά που με σεμνότητα μέχρι παρεξήγησης δεν ήθελε να γίνεται γνωστό πως προερχόταν από εκείνον. Φανατικός οπαδός της συλλογικής εργασίας, αρνούνταν να γίνονται προσωπικές αναφορές στις επεξεργασίες του και στην συμβολή του.
Το 1987 μετακομίζει στην Καρδίτσα και αρχίζει να εργάζεται ως δικηγόρος. Δραστηριοποιείται μέσα από την οργάνωση της Καρδίτσας και καθοδηγεί για μεγάλο διάστημα τις επαρχιακές οργανώσεις της Θεσσαλίας. Το 2010 συνταξιοδοτήθηκε και μετακόμισε με την οικογένεια του στην Θεσσαλονίκη. Από την πρώτη ημέρα η καινούρια παρουσία του στην ΚΟ Θεσσαλονίκης υπήρξε αισθητή και πολλαπλώς σημαντική. Δραστηριοποιείται τόσο σε κομματικό όσο και ευρύτερα σε κοινωνικό επίπεδο. Συμμετέχει στην ανάπτυξη της Πρωτοβουλίας Κατοίκων Τούμπας και παίρνει μέρος σε κάθε μικρή και μεγάλη κινητοποίηση αυτά τα τρία και πλέον χρόνια. Οι παλιοί σύντροφοι ξαναβλέπουν τον ίδιο και απαράλλαχτο δραστήριο αγωνιστή και οι καινούριοι γνωρίζουν έναν κομμουνιστή παλιό και ταυτόχρονα σύγχρονο, παράδειγμα και στήριγμα στους καθημερινούς πολιτικούς αγώνες. Μέχρι την τελευταία στιγμή στην κυριολεξία, λίγο πριν μπει στο νοσοκομείο για την τελευταία μεγάλη αναμέτρηση, ο Ηλίας Καμαρέτσος ήταν όρθιος και παρών στις δράσεις της οργάνωσης Θεσσαλονίκης. Παρότι πονούσε και η ασθένεια δυνάμωνε, δεν το έβαζε κάτω. Η δημόσια παρέμβασηή του σε εκδήλωση στο στέκι «Σφεντόνα», τις τελευταίες ημέρες του Νοέμβρη, το πιστοποιεί.
Στους δύσκολους καιρούς που ήρθαν αλλά και στους δυσκολότερους που έρχονται, το αγωνιστικό πνεύμα, το πείσμα και η αποφασιστικότητα του Ηλία Καμαρέτσου θα μας συντροφεύουν. Θα αποτελεί για όλους μας πηγή έμπνευσης και κουράγιου. Το ΚΚΕ(μ-λ) θα τιμήσει την μνήμη του Ηλία Καμαρέτσου με τον τρόπο που του αξίζει.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Κομμουνιστής παλιάς κοπής, που προσέγγιζε αυτόν της νέας εποχής

Η πολιτική κηδεία του σ. Ηλία έγινε στο Εργατικό Κέντρο Καρδίτσας. Πλήθος συντρόφων και αγωνιστών παρακολούθησε την τελετή με μεγάλη συγκίνηση, ενώ στη συνέχεια ακολούθησε τη σωρό στους δρόμους της Καρδίσας μέχρι το νεκροταφείο.
Τα συλλυπητήριά τους εξέφρασαν το Μ-Λ ΚΚΕ, η Λαϊκή Αντίσταση - Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία και το ΝΑΡ.
Ακολουθεί το κατευόδιο της Οργάνωσής μας, που απευθύνθηκε από τον σ. Ανδρέα Βογιατζόγλου.

Ο Ηλίας ήταν, ας μου επιτραπεί η έκφραση, μια ευθεία αντανάκλαση-προβολή του κομμουνιστή της φάσης της εφόδου του κινήματος, στις σημερινές συνθήκες της ήττας και της υποχώρησης.
Όταν τον έβλεπες (όταν δηλαδή τον καμάρωνες) είχες μπροστά σου ένα σχεδόν αψεγάδιαστο πρότυπο αγωνιστή. Όσο μπόι του έλλειπε, τόσο θάρρος και θράσος είχε απέναντι στον ταξικό εχθρό, στους μηχανισμούς του και την ιδεολογία του. Έβλεπες έναν μικροκαμωμένο άνθρωπο να στέκει ορθός μπροστά στον ταξικό αντίπαλο, να μην κωλώνει να τον κοροϊδεύει, να τον χλευάζει, ουσιαστικά να τον περιφρονεί.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αποχαιρετισμός του σ. Βασίλη Σαμαρά εκ μέρους της Οργάνωσης Θεσσαλονίκης

Αγαπητοί σύντροφοι, συντρόφισσες φίλες και φίλοι

Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσει κανείς για τον Ηλία. Δεν είναι μόνο η οδύνη για τον ανεκτίμητο σύντροφο που χάσαμε. Η οδύνη που βαραίνει τις ψυχές της συντρόφισσάς του, Στέλλας, του γιου του, Κώστα, των αδερφών και συγγενών του, η οδύνη όλων μας.
Και δεν μιλώ γι’ αυτούς που τον έχουν γνωρίσει. Όλους εμάς που έχουμε βαδίσει μαζί του χρόνια τώρα. Εμείς γνωρίζουμε καλά ποιος ήταν ο Ηλίας. Αναφέρομαι κυρίως στους νέους.
Τόσο αυτούς που πρόλαβαν έστω και λίγο να τον γνωρίσουν όσο και περισσότερο γι’ αυτούς που θα 'ρθουν στους νέους αγώνες που μας περιμένουν. Επειδή αυτοί πρέπει να μάθουν ποιος ήταν ο Ηλίας. Ποιον αγώνα έχει δώσει. Πόσα έχει προσφέρει. Πόσο μπορεί να εμπνεύσει το παράδειγμά του. Δύσκολο να τα κλείσει κανείς όλα αυτά σε λίγες γραμμές. Κι ακόμη πιο δύσκολο να τα κάνει λέξεις, φράσεις που να αποδίδουν ολοκληρωμένα αυτό που υπήρξε ο Ηλίας. Ας το αποπειραθώ ωστόσο.
Θεμελιακό στοιχείο της ύπαρξης και της στάσης ζωής του Ηλία υπήρξε το ότι ήταν βαθιά, απόλυτα και ουσιαστικά αφοσιωμένος στην υπόθεση του λαού. Δεν ξέρω πόσο γίνεται κατανοητό αυτό και σ’ όλη του τη διάσταση. Θα πω μόνο ότι για τον σ. Ηλία τα βάσανα, τα προβλήματα, ο πόνος του λαού ήταν και δικός του πόνος. Ήταν πόνος που τον βίωνε στο πετσί του.
Ο σύντροφος Ηλίας ήταν αληθινός. Αληθινός από την κορφή ως τα νύχια. Μέσα και έξω του. Χωρίς ίχνος ψεύτικου σ’ αυτά που έλεγε, που υποστήριζε, που έπραττε, που πρόσφερε, σ’ αυτό που ήταν.
Ο σύντροφος Ηλίας ήταν κομμουνιστής. Και θα έλεγα κομμουνιστής παλαιάς κοπής. Ας σταθώ σ’ αυτό, μια και πολλές έννοιες έχουν διαστρεβλωθεί. Ήταν παλαιάς κοπής με την έννοια της απόλυτης αφοσίωσης στην υπόθεση της εργατικής τάξης, του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Με την έννοια της απόλυτης συνέπειας, της συνεχούς και αδιάλειπτης προσφοράς σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του. Πριν τη δικτατορία, στη διάρκεια της δικτατορίας και μετά μέχρι τα σήμερα.
Με την έννοια της ασυμβίβαστης προσήλωσης στις επαναστατικές, κομμουνιστικές μαρξιστικές-λενινιστικές απόψεις και αντιλήψεις. Της πάλης ενάντια στον ρεβιζιονισμό και τον ρεφορμισμό. Της πάλης ενάντια στον οπορτουνισμό, στον πρωτοπόρο ρόλο που είχε στην ανασυγκρότηση του ΚΚΕ(μ-λ) το 1982. Και ακριβώς επειδή ήταν κομμουνιστής τέτοιας κοπής ήταν ταυτόχρονα και ανοιχτός και ικανός να συμβάλει καθοριστικά στην αντιμετώπιση των νέων και μεγάλων προβλημάτων που αντιμετώπιζε το κομμουνιστικό κίνημα στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε.
Και ακριβώς επειδή ήταν αγωνιστής τέτοιας πάστας, ακόμη και στη διάρκεια της αρρώστιας του και των επώδυνων θεραπειών, με τσακισμένο το κορμί αλλά άσβηστη τη φλόγα μέσα του, συνέχισε να μετέχει και να προσφέρει.
Όσο για μένα, σύντροφε Ηλία, μετά από σχεδόν μισό αιώνα κοινής πορείας, δύσκολο να συνηθίσω την απουσία σου. Θα συνεχίσω λοιπόν να νιώθω την παρουσία σου στις πορείες και στις διαδηλώσεις, να βαδίζεις δίπλα μας ήρεμος και αποφασισμένος.
Στις συνεδριάσεις θα περιμένω να μιλήσεις καθώς πάντα είχαμε ανάγκη το οξύτατο πολιτικό σου κριτήριο. Και αν τα καταφέρω, μπορεί καμιά φορά να ανηφορίσω κατά το Καροπλέσι να βρω τα ίχνη των πρώτων σου βημάτων και την αύρα των βουνοκορφών που σε ανάθρεψε.
Και γιάφκες θα 'ναι πάντα οι ίδιες. Όχι πια σαν το αστείο που λέγαμε εσύ, ο Στέλιος κι εγώ. Θα 'ναι ίδιες επειδή πετούν βλαστάρια οι σπόροι αυτού του αγώνα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Δ. Χαρτζουλάκης εκ μέρους των νέων του ΚΚΕ(μ-λ): “Ο Ηλίας Καμαρέτσος, πηγή έμπνευσης για τους αγώνες μας!”

Εκ μέρους των νεολαίων του ΚΚΕ (μ-λ) θέλουμε να εκφράσουμε τα πιο θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια, στους συγγενείς και στους φίλους του συντρόφου Ηλία Καμαρέτσου. Χάσαμε έναν τίμιο άνθρωπο, έναν σπουδαίο αγωνιστή, έναν πραγματικό κομμουνιστή. Ταγμένος πάντα στην υπόθεση του λαού, των αγώνων της εργατική τάξης.
Τα λίγα χρόνια που είχα την ευτυχία να τον γνωρίσω και να τον ζήσω από κοντά στη Θεσσαλονίκη σίγουρα δεν είναι αρκετά για να μπορέσω να μιλήσω με τον σωστό τρόπο για τον σύντροφο Ηλία. Παρ' όλα αυτά, νομίζω ότι μπορώ να πω δυο πράγματα για το χαρακτήρα του, την προσφορά του και τη σχέση του με τη νεολαία μας.

Παρ' ότι μεγαλύτερος σε ηλικία, οι επαφές του με τη νεολαία μας και οι σχέσεις του μαζί μας ήταν άριστες. Η βοήθεια και η στήριξή του μας ήταν τεράστιες. Πάντα πρόθυμος και μάχιμος για να μας μιλήσει. Να μας στηρίξει ιδεολογικά και πολιτικά. Να μας διδάξει, να μας μάθει για την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος. Τα διδάγματα και τα συμπεράσματα που πρέπει να βγάζουμε. Είχε πολύ καλό κριτήριο για τις ανάγκες και τις δυνατότητες της νεολαίας. Ήξερε πολύ καλά ότι η νεολαία χρειάζεται έμπνευση, ιδεολογική τροφή, όραμα και προοπτική. Και είναι αλήθεια ότι τα κατάφερνε πολύ καλά. Σε κάθε κουβέντα μαζί του, σε κάθε του τοποθέτηση παίρναμε πράγματα, διαπαιδαγωγούμασταν, εμπνεόμασταν. Φυσικά δεν ήθελε ποτέ να μας δώσει "μασημένη τροφή". Πάντα μας μιλούσε για την ανάγκη για αυτομόρφωση, μας παρότρυνε να διαβάζουμε, να ψάχνουμε περισσότερο. Ήξερε ότι μόνο έτσι θα γινόμασταν καλύτεροι αγωνιστές με συνολική αντίληψη για τον κόσμο. Δεν έλειψαν βέβαια και οι φορές που η συνεισφορά του ήταν και άλλου τύπου. Φορές που βοήθησε συντρόφους νεολαίους που χρειάζονταν στήριξη. Αυτό το έκανε με την καλύτερη διάθεση, με τη μεγαλύτερη κατανόηση. Με τη θέληση πάντα να μας βοηθήσει, να μας δυναμώσει.
Αυτό που σίγουρα θα θυμόμαστε και θα μας εμπνέει είναι η στάση του στην καθημερινή ζωή και πάλη. Η μαχητικότητά του, η αισιοδοξία του και η αστείρευτη πίστη του στις δυνάμεις του λαού μας ήταν κάτι το αξιοθαύμαστο. Ο απλός και τσεκουράτος λόγος του ήταν αυτός που αρμόζει σε έναν λαϊκό αγωνιστή και κομμουνιστή στο σήμερα. Δεν έλειψε από καμία μάχη: μικρή ή μεγάλη. Σφυρηλατημένος και φτιαγμένος μέσα στον αγώνα.
Πάντα μας έλεγε να μη φοβόμαστε να πούμε όλη την άποψή μας, να μη σταματήσουμε να παλεύουμε. Μας εμπιστευόταν και μας αγαπούσε. Δεν το έκρυβε άλλωστε. Μάλιστα, δεν έχανε την ευκαιρία να μας το πει. Δεν μας κοίταξε ποτέ αφ' υψηλού, ούτε όταν κάναμε λάθη. Μας φερόταν συντροφικά, ισότιμα και με σεβασμό. Μια πάστα ανθρώπου πολύ σπάνια στις μέρες μας. Νευρίαζε όταν κάποιος νεολαίος τού μιλούσε στο πληθυντικό. Ήθελε να 'χουμε ισότιμες σχέσεις μεταξύ μας. Αυτό ήταν ένα χαρακτηριστικό του που δεν μπορούσες να μην το εκτιμήσεις.

Θα μας λείψεις, σύντροφε Ηλία. Η απώλειά σου δεν είναι μόνο δικιά μας, της οικογένειάς σου, των φίλων σου. Η υπόθεση που είχες συνειδητά επιλέξει να υπηρετήσεις χρειάζεται και άλλους ανθρώπους σαν και εσένα. Είχες πολλά ακόμα να προσφέρεις.
Θα μας λείψεις, σύντροφε Ηλία. Πάντα μας έλεγες ότι ο δρόμος που έχουμε διαλέξει είναι μακρύς και δύσκολος. Με σκαμπανεβάσματα και απογοητεύσεις. Αλλά εσύ συνέχιζες αταλάντευτα. Με σιγουριά, σθένος και πίστη στην υπόθεση αυτή.
Ένα πράγμα μπορούμε, σύντροφε Ηλία, να σου υποσχεθούμε σε αυτό το τελευταίο αντίο. Θα συνεχίσουμε να υπηρετούμε την υπόθεση αυτή. Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για μια κοινωνία δίκαιη, χωρίς εκμετάλλευση, για αυτή για την οποία πάλευες και εσύ μαζί μας μέχρι πρόσφατα. Το παράδειγμά σου, η στάση ζωής σου, ο φιλικός και ανοιχτόκαρδος χαρακτήρας σου (που δεχόταν, και μερικές φορές ανταπέδιδε, τις πλάκες που σου κάναμε οι νεολαίοι που σε αγαπήσαμε) θα αποτελούν πηγή έμπνευσης για μας.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Μήνυμα του TKP M/L

Αγαπητοί σύντροφοι του ΚΚΕ(μ-λ),

Με θλίψη πληροφορηθήκαμε τον χαμό του συντρόφου Ηλία, ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ(μ-λ), που αφιέρωσε από τα νεανικά του χρόνια όλη του τη ζωή στην επαναστατική υπόθεση του λαού σας.
Πολλοί σύντροφοί μας του Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας μαρξιστικού/λενινιστικού, είτε μέσω των διεθνών μας σχέσεων είτε ως πολιτικοί πρόσφυγες, γνωρίσαμε και προσωπικά τον σ. Ηλία. Υπήρξε και δικός μας σύντροφος και φίλος και σε δύσκολες στιγμές του αγώνα μας εξέφρασε απλόχερα τη αγωνιστική του αλληλεγγύη.
Τον ευχαριστούμε και θα τον θυμόμαστε στους μεγάλους αγώνες μας. Ενώνουμε τη δική μας θλίψη με τη δική σας, με τη θλίψη της οικογένειάς του και όλων των δικών του ανθρώπων.
Ας κάνουμε όλοι μας κουράγιο και να παραδειγματιστούμε από το μαχητικό του πνεύμα.
Σύντροφε Ηλία, το Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας μαρξιστικό/λενινιστικό θα σε θυμάται για πάντα.
Καλό σου ταξίδι, σύντροφε!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Καταγγελία του ΚΚΕ(μ-λ) για τη σύλληψη του Παύλου Αντωνόπουλου

Πέμπτη 9/1/2014

Το ΚΚΕ(μ-λ) καταγγέλλει τη σύλληψη του Παύλου Αντωνόπουλου, συνδικαλιστή καθηγητή, μέλους της Ε.Ε. της ΑΔΕΔΥ και στελέχους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η σύλληψή του έγινε χθες 8/1, ημέρα κυβερνητικής απαγόρευσης των συγκεντρώσεων και πορειών σε εκτεταμένη περιοχή του κέντρου της Αθήνας, όταν στο χώρο των Προπυλαίων συνδικαλιστές που έδιναν συνέντευξη Τύπου για την ανάληψη της προεδρίας της Ε.Ε. και την απαγόρευση, δέχθηκαν τη βίαιη επίθεση των δυνάμεων καταστολής.
Η δικομματική κυβέρνηση του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου έδωσε χθες, για ακόμη μια φορά, τα διαπιστευτήρια της στα ξένα και ντόπια αφεντικά της. Προχώρησε στη φασιστικού χαρακτήρα απαγόρευση των συγκεντρώσεων-συναθροίσεων-πορειών και στην πρωτοφανή σε έκταση αστυνομοκρατία, για να μη διαταραχτεί η χλιδάτη φιέστα της προεδρίας και να μη θαμπώσει η γυαλισμένη βιτρίνα του success story. Από τη μια, εμφανίστηκε πρόθυμη να κλιμακώσει την αντιλαϊκή-αντεργατική επίθεση, αναζητώντας τις πλάτες και την πλήρη στήριξη των ιμπεριαλιστών για την επόμενη περίοδο. Από την άλλη, έστειλε το μήνυμα στον εχθρό-λαό ότι η επίθεση αυτή θα περάσει δια πυρός και σιδήρου.
Η χθεσινή, φασιστικού χαρακτήρα απαγόρευση αποτυπώνει ξεκάθαρα τις προθέσεις του συστήματος. Αποδεικνύει περίτρανα ότι η ένταση της πολιτικής της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής θα είναι το εργαλείο για την επιβολή και την εμπέδωση της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας και της καπιταλιστικής λαίλαπας.
Η αστυνομοκρατούμενη και σιδηρόφρακτη Αθήνα αναδεικνύει το φόβο του σάπιου συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης μπροστά στη λαϊκή οργή. Μέσα από τις διώξεις και συλλήψεις αγωνιστών και συνδικαλιστών που υπερασπίζονται τα εργατικά συμφέροντα, επιχειρούν να καθυποτάξουν και να φιμώσουν κάθε φωνή αντίστασης. Θέλουν να επιβάλουν ένα γενικότερο κλίμα τρομοκράτησης του λαού και των εργαζομένων, έχουν στόχο την καταστρατήγηση των στοιχειωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων, το τσάκισμα του λαϊκού εργατικού κινήματος.
Όμως, οι λαϊκοί-εργατικοί αγώνες δεν τρομοκρατούνται. Στους δρόμους της οργανωμένης αντίστασης και του ανυποχώρητου αγώνα δυναμώνουν, μαζικοποιούνται, ατσαλώνονται. Στους δρόμους, και μόνο εκεί, μπορεί ο λαός να νικήσει!

Καμία δίωξη στον συνδικαλιστή Παύλο Αντωνόπουλο!
Άμεση αθώωση και απελευθέρωσή του!
Κάτω η πολιτική της φασιστικοποίησης - Κάτω τα χέρια από τις διαδηλώσεις και τους αγωνιστές!
Έξω η Ελλάδα από ΕΕ και ΝΑΤΟ!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΕΣ - ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ

Συγκέντρωση: Τετάρτη 8/1, 6 μ.μ., Ομόνοια

• Την ώρα που βαθαίνει η ιμπεριαλιστική εξάρτηση της χώρας, που ξεπουλιούνται οι πλουτοπαραγωγικές της πηγές, που παραδίδεται η χώρα και ο λαός της θυσία στο βωμό των ιμπεριαλιστικών αφεντικών…
• Την ώρα που οξύνεται η καπιταλιστική επίθεση και ο λαός βρίσκεται αντιμέτωπος με τα μνημόνια, την εξαθλίωση, την ανεργία, τη συντριβή όλων των κοινωνικών κατακτήσεων…

Αυτήν την ώρα το αστικό πολιτικό προσωπικό κάνει τη φιέστα ανάληψης της προεδρίας της ΕΕ. Η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ παρέα με τους υψηλούς καλεσμένους της, τα κοράκια της ΕΕ, θα τσουγκρίσουν τα ποτήρια τους, προκαλώντας μια ολόκληρη χώρα και τον καθημαγμένο λαό της που βλέπει ότι το success story και το… πρωτογενές πλεόνασμα δεν είναι παρά η επιβολή μιας απόλυτης σύγχρονης βαρβαρότητας.
Δε τους φτάνει όμως αυτό. Η κυβέρνηση του συστήματος που εδώ και καιρό βρίσκεται σε ένα κρεσέντο αντιδημοκρατικών μεθοδεύσεων, απαγορεύει σε μια πρωτοφανούς μεγέθους έκταση της Αθήνας κάθε συνάθροιση και διαδήλωση.
Η κυβέρνηση προχωράει σε αυτή την πρόκληση:

1. Για να δείξει στα αφεντικά της ότι το μέτωπό της απέναντι στον εχθρό-λαό γίνεται όλο και πιο αποφασιστικό και να πάρει έτσι νέα περίοδο απόλυτης σ
τήριξης από τα αφεντικά αυτά.
2. Για να χρησιμοποιήσει τη μέρα αυτή στην κατεύθυνση νομιμοποίησης (και μονιμοποίησης) της πολιτικής των απαγορεύσεων και να κάνει ένα ακόμα βήμα στην επίθεση στα δημοκρατικά λαϊκά δικαιώματα.

Αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά ότι το βάθεμα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και η εκτράχυνση της καπιταλιστικής επίθεσης πάνε χέρι-χέρι με την ένταση της πολιτικής της φασιστικοποίησης και της αναίρεσης στοιχειωδών πολιτικών ελευθεριών.

Το ΚΚΕ(μ-λ) καταγγέλλει την απαγόρευση των διαδηλώσεων και καλεί

την Τετάρτη 8/1/2014, στις 6 μμ στην Ομόνοια, για να εκφράσουμε

τα αντιιμπεριαλιστικά μας αισθήματα

και να καταγγείλουμε τη φασιστικού χαρακτήρα απαγόρευση των συγκεντρώσεων.

• Ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση και την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Ενάντια στις πολιτικές των μνημονίων.
• Εμπρός λαέ, ΕΞΩ ΑΠ’ ΤΗΝ ΕΕ!
• Κάτω τα χέρια από τις διαδηλώσεις – Κάτω η πολιτική της φασιστικοποίησης

8-1-2014

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ταξική Πορεία: ΑΘΗΝΑ Εκδήλωση αλληλεγγύης στους απεργούς της Κόκα Κόλα

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΣΤΗΝ ΚΟΚΑ ΚΟΛΑ 3Ε ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ!

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟΥ!

Εκδήλωση-Συζήτηση:

"Εμπειρίες και συμπεράσματα από 100 μέρες απεργία"

Πέμπτη 9 Γενάρη 2014, 6.30μμ

στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας (3ης Σεπτεμβρίου 48Β)

Οι εργαζόμενοι στην Κόκα Κόλα 3Ε Θεσσαλονίκης συνεχίζουν τον αγώνα τους έχοντας συμπληρώσει περισσότερες από 100 μέρες απεργίας ενάντια στις απολύσεις 33 εργατών και το λουκέτο των εγκαταστάσεων στη Θεσσαλονίκη που σχεδιάζει η πολυεθνική. Με αισιοδοξία και μαχητικότητα αντιμετωπίζουν τις διώξεις και τα εξώδικα της εργοδοσίας, που προσπαθεί να τους τρομοκρατήσει και να κάμψει τις αντιστάσεις τους.
Αν όμως η εταιρία έχει για συμμάχους το κράτος, τα ΜΑΤ, τον απεργοσπαστικό μηχανισμό και την αντεργατική νομοθεσία, οι εργαζόμενοι έχουν στο πλευρό τους την εργατική τάξη και το λαό όλης της χώρας. Γιατί ο αγώνας τους βρίσκεται ενάντια στην πολιτική της εξαθλίωσης, των απολύσεων και των λουκέτων. Γιατί η μόνη λύση βρίσκεται στους μαζικούς αγώνες για πλήρη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα, για ζωή με αξιοπρέπεια.
Η συμπαράσταση στο δίκαιο αγώνα των εργαζόμενων στην Κόκα Κόλα είναι ανάγκη να εκδηλωθεί σε όλη τη χώρα. Οι εμπειρίες και τα συμπεράσματα από την αγωνιστική διαδρομή των απεργών πρέπει να συζητηθούν σε κάθε χώρο δουλειάς και σε κάθε γειτονιά και να αποτελέσουν έναυσμα για νέους αγώνες όπου ζει και εργάζεται ο εργαζόμενος λαός.
Για να αντισταθούμε στην επίθεση του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου!
Για να ανατρέψουμε την πολιτική της ανεργίας και της εξαθλίωσης!

Ταξική Πορεία

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Μεγάλο πλήθος και βαθιά συγκίνηση στην κηδεία του συντρόφου Ηλία Καμαρέτσου

Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης ολοκληρώθηκε σήμερα το απόγευμα η πολιτική κηδεία του συντρόφου Ηλία Καμαρέτσου, που πραγματοποιήθηκε στην Καρδίτσα. Η σορός εκτέθηκε στην αίθουσα του Εργατικού Κέντρου στην οποία έγινε και η τελετή αποχαιρετισμού. Για τον Ηλία Καμαρέτσο μπροστά στην κατάμεστη αίθουσα μίλησαν, ο Ανδρέας Βογιατζόγλου εκ μέρους του ΚΟ του ΚΚΕ(μ-λ), ο Βασίλης Σαμαράς από την Κομματική Οργάνωση Θεσσαλονίκης, ο Στέφανος Καραμήτρος από την Κομματική Οργάνωση Καρδίτσας και ο Δημήτρης Χαρτζουλάκης από τους νεολαίους της οργάνωσης. Το συλλυπητήριο μήνυμα του ΚΚ Τουρκίας (μ-λ) διάβασε ο Γρηγόρης Κωνσταντόπουλος. Για λογαριασμό της αντιπροσωπείας της ΚΕ του Μ-Λ ΚΚΕ μήνυμα διάβασε ο Πέτρος Κουφοβασίλης. Τους στίχους ενός αγαπημένου τραγουδιού διάβασε ο Γιάννης Χατζής. Τον σύντροφο Ηλία αποχαιρέτησαν πλήθος συντρόφων, συναγωνιστών και φίλων του κόμματος από όλη σχεδόν την χώρα. Μεγάλες ήταν οι αντιπροσωπείες από τις οργανώσεις της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και των οργανώσεων της Βόρειας Ελλάδας και της Θεσσαλίας και πολλοί οι Καρδιτσιώτες που συνόδευσαν την σορό από το Εργατικό Κέντρο μέχρι τα νεκροταφεία της Αγίας Παρασκευής, διασχίζοντας με πομπή την απόσταση. Με τις κόκκινες σημαίες να ανεμίζουν, την συγκίνηση να κορυφώνεται και την κραυγή ΑΘΑΝΑΤΟΣ να πηγαίνει από στόμα σε στόμα, κατέβηκε το φέρετρο που ήταν τυλιγμένο με την σημαία του κόμματος, στον τάφο.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ανακοίνωση του ΚΟ του ΚΚΕ(μ-λ) Έφυγε από κοντά μας ο σύντροφος Ηλίας Καμαρέτσος, ένας αφοσιωμένος κομμουνιστής και αγωνιστής του λαϊκού κινήματος

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΤΣΑ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 4/1/2014 ΣΤΙΣ 2μ.μ.

ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΘΑ ΦΥΓΟΥΝ ΑΠΟ:
ΑΘΗΝΑ ΣΤΙΣ 8 π.μ. ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΤΗ ΠΑΤΗΣΙΩΝ
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΣΤΙΣ 9 π.μ. ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Με βαθιά συγκίνηση και θλίψη το ΚΟ του ΚΚΕ(μ-λ), ανακοινώνει τον θάνατο του σ. Ηλία Καμαρέτσου, μέλους του Πολιτικού Γραφείου του Καθοδηγητικού Οργάνου του ΚΚΕ(μ-λ). Ο σ. Ηλίας Καμαρέτσος άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ στην Θεσσαλονίκη, το βράδυ της Πέμπτης 2 του Γενάρη 2014, ύστερα από σύντομη και παλικαρίσια μάχη με τον καρκίνο. Όπως και στην πολιτική δράση έτσι και στην αρρώστια ο Ηλίας Καμαρέτσος προτίμησε την ευθεία αναμέτρηση μαζί της και πάλεψε κόντρα στις δυσκολίες και στις πιθανότητες, μέχρι τέλους.
Ο Ηλίας Καμαρέτσος γεννήθηκε το 1945 στο Καροπλέσι Αγράφων. Από νεαρή ηλικία εντάχθηκε στο μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα και στην ΟΜΛΕ. Στην περίοδο της δικτατορίας πέρασε στην παρανομία και έδρασε μέσα από τις γραμμές της ΟΜΛΕ. Διέφυγε το 1973 στην Δυτική Ευρώπη. Υπήρξε ηγετικό στέλεχος του ΑΜΕΕ στην Δυτική Γερμανία και αγωνιστής του αντί-δικτατορικού κινήματος. Επέστρεψε, μετά την πτώση της χούντας, το 1975 και έκτοτε συμμετείχε σε καθοδηγητικά όργανα του ΚΚΕ (μ-λ) αδιάλειπτα μέχρι και σήμερα. Υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, πρωταγωνίστησε στην ανασυγκρότηση του 1982, ήταν υπεύθυνος των περιφερειακών οργανώσεων του κόμματος στην Βόρεια Ελλάδα και στην Θεσσαλία. Για πολλά χρόνια υπήρξε στέλεχος της Κομματικής Οργάνωσης Καρδίτσας και τον τελευταίο καιρό δούλεψε από καθοδηγητική θέση στα πλαίσια της Κομματικής Οργάνωσης Θεσσαλονίκης. Στην Θεσσαλονίκη υπήρξε δραστήριο μέλος της Πρωτοβουλίας Κατοίκων Τούμπας. Ο Ηλίας Καμαρέτσος αποφοίτησε από την Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης, άσκησε την δικηγορία στην Καρδίτσα και συνταξιοδοτήθηκε πρόσφατα.
Η απώλεια του Ηλία Καμαρέτσου για το ΚΚΕ(μ-λ) αλλά και για το κομμουνιστικό κίνημα στην χώρα μας που πασχίζει να αναγεννηθεί μέσα σε δύσκολες και απαιτητικές συνθήκες είναι πολύ σημαντική. Γιατί ο Ηλίας Καμαρέτσος δοσμένος ολόψυχα στην κομμουνιστική υπόθεση και στους αγώνες της εργατικής τάξης και του λαού μας, με δοκιμασμένο πολιτικό κριτήριο και σκέψη, έμπειρος και μάχιμος καθημερινά, ήταν σε θέση να προσφέρει ακόμη παρά πολλά σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Να σταθεί, όπως συνήθιζε, ακλόνητος στην σωστή κατεύθυνση της πάλης, να στηρίξει τους νέους αγωνιστές και κομμουνιστές, να εμπνεύσει αποφασιστικότητα και αισιοδοξία. Ο Ηλίας Καμαρέτσος για όσους τον γνώρισαν μέσα στην κομματική ζωή αλλά και στους λαϊκούς αγώνες και είχαν την τύχη να δουλέψουν και να αγωνιστούν δίπλα του υπήρξε παράδειγμα συνεπούς κομμουνιστή. Συνεχιστής δηλαδή εκείνης της παράδοσης στην οποία τα λόγια και οι θεωρίες ταυτίζονται με την πράξη, την καθημερινή συμπεριφορά, την προσωπική ζωή και τις ατομικές επιλογές. Μια συνέπεια που έχουν ανάγκη να διδαχθούν οι νέες γενιές των κομμουνιστών και οι αγωνιστές που θέλουν να υπηρετήσουν την σύγχρονη λαϊκή υπόθεση.
Το ΚΟ του ΚΚΕ(μ-λ), εκ μέρους όλων των συντρόφων, μεταφέρει τα θερμά συλλυπητήρια στην συντρόφισσα της ζωής του, στον γιο του και σε όλους τους συγγενείς του. Ανακοινώνει πως η πολιτική κηδεία του θα γίνει το Σάββατο 4/1/2014 στην Καρδίτσα, στο Εργατικό Κέντρο, στις 2μ.μ..
Ο σύντροφος Ηλίας Καμαρέτσος θα ζει παντοτινά μέσα στους λαϊκούς αγώνες και στις μάχες των νέων κομμουνιστών για μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και δικαιοσύνης

Αθήνα 3-1-2014
Το Καθοδηγητικό Όργανο του ΚΚΕ(μ-λ)

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »