Αναφορά στις «Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 19ο Συνέδριο» Δεύτερο μέρος

Β. Για την πολιτική κατάσταση και το πρόγραμμα

Ο προγραμματισμός της ιστορίας και οι εκπλήξεις της ταξικής πάλης

Ο λόγος στις Θέσεις:
«…Δρομολογήθηκε η αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος… και η αναστήλωση της σύγχρονης σοσιαλδημο¬κρατίας, που εκφράστηκε με την απότομη εκλογική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ…» (Θ.16)
«…Στη βάση της εναλλαγής του μείγματος διαχείρισης, προωθείται η αναμόρ-φωση του αστικού πολιτικού συστήματος …» (Θ.17)
«Το λεγόμενο «κίνημα των αγανακτισμένων» και των «πλατειών» στηρίχτηκε, ενθαρρύνθηκε -αν δεν σχεδιάστηκε κιόλας- από μηχανισμούς της αστικής τάξης, με στόχο τη χειραγώγηση, την πρόληψη ριζοσπαστικοποίησης, με καναλιζάρισμα τμημάτων της εργατικής αριστοκρατίας και μκροαστικών στρωμάτων. Στο «κίνημα» αυτό προσελκύστηκε και ένα μέρος εργατών, ανέργων…» (Θ.25)
«Η πάλη για την υπεράσπιση των συνόρων, των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμά¬των είναι αναπόσπαστη με την πάλη για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου…» (Θ.72)
«…Αν δεχτεί επίθεση η Ελλάδα από γειτονική χώρα ή και από άλλη χώρα της περιοχής ή αν επιτεθεί πρώτη μέσα σε συμμαχία ή όχι, το Κόμμα σε κάθε περίπτωση πρέπει να ηγηθεί στην αυτοτελή οργάνωση της εργατικής-λα¬ϊκής αντίστασης και να συνδεθεί η αντίσταση με την πάλη για ολοκληρωτι¬κή ήττα της αστικής τάξης…» (Θ.60)
«Η επαναστατική αλλαγή στην Ελλάδα θα είναι σοσιαλιστική». (Θ.73)
Ακολουθούν οι Θέσεις 75 – 100 που περιλαμβάνουν μια αναλυτική περιγραφή της επανάστασης και του σοσιαλισμού σύμφωνα με την ΚΕ του ΚΚΕ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Über alles στο λιμάνι.

Πώς γίνεται μια χώρα που διαθέτει δύο μικρές εξόδους στη θάλασσα, εν προκειμένω η Γερμανία, με μία εξ αυτών, το Αμβούργο, να αποτελεί έναν από τα μεγαλύτερα σε κίνηση εμπορευματοκιβωτίων λιμάνια και να κατέχει ηγετική θέση στον παγκόσμιο στόλο;
Γίνεται, αν το δούμε ιστορικά και γίνεται να διατηρείται αυτή η πρωτοκαθεδρία, αν δούμε το ζήτημα με βάση τα σημερινά οικονομικοπολιτικά δεδομένα.
Το Αμβούργο, το μεγαλύτερο γερμανικό λιμάνι, αποτελεί σημαντικό σταυροδρόμι του ευρωπαϊκού εμπορίου από τα χρόνια της Χανσεατικής Ένωσης το 13ο αιώνα, πολύ πριν δηλαδή ενοποιηθεί εθνικά η Γερμανία, και πρωτοστάτησε στο βορειοευρωπαϊκό εμπόριο για διακόσια και πάνω χρόνια. Ενώ το εμπορικό επιμελητήριο της πόλης μετρά ιστορία 345 ετών (!).
Σήμερα διακινούνται από εκεί πάνω από 1 εκ. τόνοι αγαθών σε ξένες αγορές, ενώ το κρατίδιο στο οποίο ανήκει είναι το πλουσιότερο από τα 16 ομόσπονδα κρατίδια της χώρας, διπλάσιο από το μέσο όρο των κρατών της ΕΕ στην κλίμακα του πλούτου. Το πώς διατηρείται αυτή η πρωτοκαθεδρία εξηγείται σήμερα μέσα από την αντιπαράθεση του «μπλοκ του Αμβούργου» απέναντι σε μία άλλη ιστορική κάστα του παγκόσμιου εφοπλιστικού κεφαλαίου με επίσης ιστορικές ρίζες στην πειρατεία και στο παροικιακό φαινόμενο: τους Έλληνες εφοπλιστές, που φυσικά από την άποψη της δυναμικότητας του στόλου της βρίσκεται μόνη στην κορυφή (σχεδόν διπλάσιος αριθμός πλοίων). Όμως έχουν περάσει πολλά χρόνια από την εποχή της χανσεατικής ένωσης και το «μπλοκ του Αμβούργου» έχει μια βασική διαφορά από τους Έλληνες εφοπλιστές στη σημερινή τους διαμόρφωση ως αστικές κάστες. Από τους 700 π.χ. πλοιοκτήτες στην Ελλάδα οι 600 επενδύουν δικά τους χρήματα στο στόλο και μόλις οι 100 έχουν αμιγώς ξένα κεφάλαια, ενώ το management περίπου ταυτίζεται με την ιδιοκτησία. Σε αντίθεση, το «μπλοκ του Αμβούργου» είναι σε μεγάλο βαθμό δημιούργημα χρηματιστηριακό: από τους 400 πλοιοκτήτες οι 370 διαχειρίζονται ξένα λεφτά. Αυτή η τεράστια χρηματιστηριακή φούσκα που δημιουργήθηκε με την άμεση στήριξη του γερμανικού τραπεζιτικού συστήματος μέσα από το σύστημα των KG funds κατέστρεψε εκατοντάδες χιλιάδες αποταμιευτές που …ναυάγησαν μέσα στην μεγάλη φουρτούνα που προέκυψε μετά το 2008. Το σύστημα των KG funds δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει μέσα σε αυτή τη φουρτούνα επαρκή ρευστότητα και εισροή κεφαλαίων από Γερμανούς επενδυτές, οι τράπεζες έμειναν εκτεθειμένες (οφειλόμενα δάνεια 98 δις ευρώ μόνο προς τις δέκα μεγαλύτερες γερμανικές τράπεζες) και ένα μεγάλο μέρος του στόλου των container ships βρίσκεται σήμερα παροπλισμένο και αγκυροβολημένο λόγω υπερπροσφοράς πλοίων.
Στριμωγμένο «το μπλοκ του Αμβούργου» στράφηκε προς τους βάσιμους ανταγωνιστές του διεκδικώντας το κομμάτι από την μειωμένη -λόγω της κρίσης- παγκόσμια πίτα. Έτσι με μοχλό την γερμανική κυβέρνηση, η Επιτροπή Ανταγωνισμού της ΕΕ από το καλοκαίρι ζήτησε εξηγήσεις από την ελληνική κυβέρνηση για τις φοροαπαλλαγές που απολαμβάνει το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο, αξιοποιώντας φυσικά και το κλίμα που έχει δημιουργηθεί με τα απανωτά μνημόνια. Βέβαια το γερμανικό εφοπλιστικό κεφάλαιο απολαμβάνει τεράστιες φοροαπαλλαγές και προστασία. Είναι χαρακτηριστικό ότι Έλληνες εφοπλιστές που απευθύνθηκαν σε γερμανικές τράπεζες προκειμένου να εξαγοράσουν δάνεια από τα παροπλισμένη πλοία βρήκαν τις πόρτες κλειστές (σιγά μην τους άφηναν!).
Δύο σημαντικά ζητήματα αναδεικνύονται από αυτή την αντιπαράθεση. Το ένα είναι η τεράστια έκθεση των γερμανικών τραπεζών σε επισφαλή εσωτερικό δανεισμό. Διακρατούν χαρτοφυλάκιο ναυτιλιακών δανείων υπερδιπλάσιο της έκθεσης τους στα ομόλογα της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας αθροιστικά! Φυσικά το ζήτημα το αξιοποίησαν οι… άσπονδοι υπερατλαντικοί σύμμαχοι και οι New York Times, οι οποίοι με εκτενέστατο άρθρο τους στις αρχές του Δεκέμβρη στηλίτευσαν τους «τιμητές της δημοσιονομικής ορθότητας» για τις ζημιές «δεκάδων δις δολαρίων επισφαλών δανείων» και «τις γερμανικές τράπεζες και τους πολιτικούς που πρέπει να λογοδοτήσουν». Η Moody’s εκτιμά ότι τα δάνεια των δέκα μεγαλύτερων γερμανικών τραπεζών ισοδυναμούν με το 60% των εποπτικών τους κεφαλαίων, ενώ η μεγαλύτερη χρηματοδότρια τράπεζα της ναυτιλίας παγκοσμίως προειδοποίησε ότι θα χρησιμοποιήσει πρόσθετη κρατική βοήθεια ύψους 1,3 δις ευρώ.
Το δεύτερο ζήτημα αφορά τι θα κάνουν οι Έλληνες εφοπλιστές αν η «υπερήφανη» κυβέρνησή τους υποκύψει για άλλη μια φορά στις απαιτήσεις των προστατών και καταργήσει ή ψαλιδίσει το φορολογικό καθεστώς που διέπει τις σχέσεις του κράτους με τους εφοπλιστές. Ας σημειωθεί πως μέχρι τώρα τα μνημόνια είχαν αφήσει άθικτο το εφοπλιστικό κεφάλαιο και την ναυτιλιακή οικονομία. Είναι σίγουρο πως με τον γνωστό κοσμοπολίτικο «πατριωτισμό» τους οι εφοπλιστές θα βρουν σημαίες ευκαιρίας και θα αναχωρήσουν. Έτσι και αλλιώς τον βασικό όγκο των οικονομικών τους δραστηριοτήτων τον έχουν στον εξωτερικό. Οι επιπτώσεις μιας τέτοιας εξέλιξης έχουν δύο πλευρές. Η μια είναι στο επίπεδο του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας, στην αύξηση της ανεργίας στον ήδη χτυπημένο κλάδο της ναυτοσύνης κ.λπ. Όμως οι Έλληνες εφοπλιστές εξακολουθούσαν επίσης να κρατούν προ και μετά μνημονίου μακριά από την χώρα τον παραγόμενο πλούτο. Ας σημειωθεί εδώ πως ο Στουρνάρας ως υφυπουργός Ανάπτυξης τον Ιούνιο, αξιοποιώντας μελέτη του ΙΟΒΕ του οποίου προήδρευε πριν υπουργοποιηθεί, είχε κάνει πρόταση για προσέλκυση των δραστηριοτήτων τους στα ελληνικά λιμάνια και στον ναυτικοεπισκευαστικό και κατασκευαστικό τομέα που θα μπορούσε να δημιουργήσει εγχώρια προστιθέμενη αξία 26 δις ευρώ. Τώρα;

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Μηχανισμοί και εκρήξεις κατσαρόλας

Οι επαναλαμβανόμενες την τελευταία περίοδο τρομοκρατικές ενέργειες σίγουρα ανησυχούν κάθε λαϊκό άνθρωπο για το πού αποσκοπούν αλλά και για το ποιες θά 'ναι οι συνέπειες. Σε μια χρονική στιγμή όπου η υποχώρηση των λαϊκών και κοινωνικών αγώνων αναδεικνύει τα δομικά και πολιτικά προβλήματα του συνόλου των κοινωνικών και πολιτικών εταίρων που βρέθηκαν για μια ολάκερη διετία στους ίδιους ή, έστω, παράλληλους δρόμους της κοινωνικής χειραφέτησης, ήταν... αναμενόμενη η επανεμφάνιση των τρομοκρατικών χτυπημάτων με όποια αιτιολόγηση κι αν επιχειρούνται αυτές ("αφύπνιση" ή τρομοκράτηση μαζών).
Τα πρόσφατα χτυπήματα (πυροβολισμοί σε γραφεία ΝΔ, κατσαρόλα-βόμβα στο Mall) μπορεί να αποτελούν συνέχεια (ή όχι) παλαιότερων ή και παράλληλων χτυπημάτων με γκαζάκια, αποτελούν όμως κλιμάκωση την εξέλιξη της οποίας αγνοούμε. Ξεφεύγουν από τις συμμορίτικες επιθέσεις στις μαζικές εργατικές απεργίες (χτύπημα τραπεζών, κάψιμο κτιρίων (Marfin, Costa Boda κ.λπ.) και στοχοποιούν χώρους όπου παρευρίσκονται λαϊκοί άνθρωποι (μετρό στις 12/2/12, Mall) θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή τους. Αποκτούν στοιχεία φασιστικών χτυπημάτων (πέσιμο με Ι.Χ. σε μετανάστες, βόμβες σε σινεμά, εμπρησμοί σπιτιών μεταναστών) και γι' αυτό δημιουργούν αποστροφή στην πλειοψηφία των λαϊκών μαζών μιας και ο "πολιτικός" στόχος γίνεται δυσδιάκριτος. Για άλλη μια φορά επιχειρείται η μετατόπιση της ταξικής σύγκρουσης από το πεδίο της ταξικής πάλης στο επίπεδο καταδρομικών χτυπημάτων ή στο πεδίο του παρακράτους .
Αν υποθέσουμε ότι πρόκειται για ομάδες που αυτοαποκαλούνται "επαναστατικές" και όχι για προβοκατόρικες δράσεις υπηρεσιών, τότε τα πολιτικά δεδομένα είναι εξόχως αποκαρδιωτικά.
Η ανυπαρξία πολιτικής σκέψης και ανάλυσης δεν επιτρέπει σ' αυτούς τους χώρους να κατανοήσουν τις εξελίξεις με κριτήριο τα λαϊκά συμφέροντα αλλά, αντιθέτως, επιλέγουν -ιδιαίτερα σήμερα που ο χώρος αυτός βάλλεται εντατικά από την κρατική καταστολή- να λειτουργούν αταβιστικά και ατομικά, όπως έμαθαν όλο αυτό το διάστημα, να σνομπάρουν τις λαϊκές μάζες. Συμπεριφέρονται σπασμωδικά υποκύπτοντας στην τακτική έντασης της τρομοκρατίας που επέλεξε η κυβέρνηση να ακολουθήσει. Βρίσκονται σε πλήρες αδιέξοδο, όπως βρέθηκαν πριν κάποια χρόνια άλλοι.
Η απογείωση αυτών των χώρων αλλά και ρεφορμιστικών ή εκ του εξωκοινοβουλίου, που θεώρησαν ότι με κάποιες μολότοφ ή με μούντζες και ελικόπτερα θα τέλειωναν με αυτή τη λαίλαπα που σαρώνει το λαό και την εργατική τάξη, η αγκίστρωση σε ένα συριζαίικο κυβερνητισμό και η διακήρυξη αυταπατών για αριστερές κυβερνήσεις ή νησίδες οικονομικοκοινωνικής απελευθέρωσης καταλήγουν σήμερα σε μια ανώμαλη προσγείωση στα χωράφια της σκληρής ταξικής πραγματικότητας. Μια ανώμαλη προσγείωση, όπου η σημερινή φάση μεταφράζεται σαν επιστροφή του λαού στους καναπέδες ή σαν έλλειψη διαχειριστικού προτάγματος. Αδυνατούν να αντιληφθούν ότι οι μάζες έχοντας κατανοήσει το απέλπιδο μιας γρήγορης και "ανώδυνης" λύσης, έχοντας ξεφύγει από την απλή έκφραση θυμού, αντιλαμβάνονται τον μακροχρόνιο και επώδυνο σκληρό αγώνα που πρέπει να διεξάγουν, συνειδητοποιώντας παράλληλα τη βαρύτητα της ανυπαρξίας μιας κομμουνιστικής μαχόμενης αριστεράς. Βλέπουν τη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, πείθονται ότι η επίθεση δεν έχει τελειωμό κι ότι μόνος τρόπος για την επιβολή της εκ μέρους του συστήματος είναι η ωμή τρομοκρατία και καταστολή κάθε κινητοποίησης, κάθε εστίας αντίστασης και κάθε κοινωνικού χώρου που προσπαθεί -λαθεμένα ή σωστά- να οικοδομήσει στοιχεία λαϊκής οργάνωσης. Σήμερα λοιπόν, οι λαικές μάζες βρίσκονται σε φάση να αξιολογήσουν τα έως τώρα βήματά τους και να αναζητήσουν νέους τρόπους αντίστασης και οργάνωσης.
Απέναντι σ' αυτή την πραγματικότητα η επίσημη συνδικαλιστική και ρεφορμιστική ηγεσία συνεχίζει να προτείνει κόλπα (λευκές απεργίας, καταλήψεις χωρίς συμμετοχή εργαζομένων κ.λπ.) ενώ κι ο όποιος μικροαστισμός συνεχίζει να κυριαρχεί, είναι αμφίβολο πόσο "δικαιολογεί" την έκφραση της άρνησης αυτής της σκληρής πραγματικότητας με εκδηλώσεις τύπου Ρομπέν των δασών, και εμπρησμούς γραφείων κυβερνητικών παραγόντων.
Πόσο εντάσσονται σε μια τέτοια ερμηνεία τα τελευταία κρούσματα τρομοκρατίας; Μάλλον δύσκολα θα πείσει κάποιος το λαό ότι προέχει να αναδειχτεί ο πολεοδομικός βιασμός του λεκανοπέδιου από επώνυμα κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα και μάλιστα αυτό να γίνει με ενδεχόμενα θύματα. Γιατί χτυπήματα σε χώρους όπου κυκλοφορεί κόσμος είναι σίγουρο ότι θα έχουν θύματα. Εκτός κι αν πρόκειται για πολύ, μα πάρα πολύ, "αφελείς" τύπους που δεν κατάλαβαν γιατί ο Ξηρός και η παρέα του βρίσκονται σήμερα εκεί που βρίσκονται ούτε τί σημαίνει για έναν που αυτοαποκαλείται επαναστάτης ο θάνατος του Αξαρλιάν.
Επειδή δεν συγκαταλεγόμαστε στους ευπειθείς που καταπίνουν αμάσητο... το περιεχόμενο της κατσαρόλας, εξακολουθούμε να έχουμε άλλα κριτήρια ερμηνείας. Ποιον, λοιπόν, ωφελεί στη σημερινή φάση, όπου οι λαϊκές μάζες οδηγούνται από ήττα σε ήττα και η αβεβαιότητα για το αν θα τα καταφέρουν να επιβιώσουν μετράει ήδη θύματα, μια βομβιστική επίθεση σε μαζικό χώρο; Θεωρούμε ότι το κλίμα φασιστικοποίησης που επιβάλλουν οι ιμπεριαλιστές και η κυβέρνησή τους επιδεινώνει την απογοήτευση και δυσκολεύει τη χειραφέτηση των μαζών. Ο μόνος, λοιπόν, κερδισμένος από τη σημερινή εκμετάλλευση της "θεωρίας των άκρων" είναι σίγουρα το κεφάλαιο και η κυβέρνησή του. Οι δηλώσεις Δένδια για τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και η ταύτιση των συνεχιζόμενων -παρά τις δικαστικές απαγορεύσεις- απεργιών, των καταλήψεων και των βομβιστικών επιθέσεων ως ανομίες που θα παταχθούν, είναι αποκαλυπτικές.
Όποιος θεωρεί ότι αφυπνίζοται συνειδήσεις με τέτοιες ενέργειες μόνο πολιτικοποιημένος δεν λέγεται. Συμβάλλει στη δημιουργία όρων για περαιτέρω καταπάτηση δημοκρατικών δικαιωμάτων. Δεν αντιλαμβάνεται ή, πιο σωστά, συναινεί στην παραπέρα ανάπτυξη μιας κατασταλτικής πολιτικής που στοχεύει στην εξουδετέρωση κομματιών νεολαίας διαχρονικά πρωτοπόρων στη διαμόρφωση αντιστάσεων (νέοι εργαζόμενοι, φοιτητές) και σταθερά και ξεκάθαρα, για όποιον βλέπει πέρα από τη μύτη του, έχει ως άμεση και κύρια συνέπεια το τσάκισμα όποιων εργατικών κινητοποιήσεων αναδύονται, ώστε να εμπεδωθεί μια λογική παραίτησης και τρόμου. Αποπροσανατολίζει και καθυστερεί την εμφάνιση ενός πιο μαχητικού και ριζοσπαστικού κινήματος αντίστασης.
Μετατρέπει μια ταξική σύγκρουση σε αντιπαράθεση με έναν κεφαλαιοκράτη, ή το πολιτικό τους μόρφωμα ή ένα εκτελεστικό του όργανο, σαμποτάροντας την προσπάθεια να οικοδομήσουν οι μάζες τις δικές τους συγκροτήσεις που θα συγκρουστούν μαζικά με το σύστημα και την πολιτική του. Με την τάξη που κυριαρχεί.
Το χειρότερο όμως είναι ότι δεν αντιλαμβάνονται ότι καταπατούν μια βασική αρχή της πολιτικής δράσης, που έχει οδυνηρές συνέπειες όταν γίνεται. Το γεγονός, δηλαδή, ότι όποια "πρωτοβουλία" ή δράση αναλαμβάνει ένας πολιτικός χώρος θα πρέπει να διασφαλίζει ότι μπορεί να τη στηρίξει και να μην επιτρέψει να μετατραπεί σε όπλο του αντιπάλου. Και εδώ τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, με δεδομένες τις προθέσεις της κυβέρνησης, με δεδομένο το ρόλο των ΜΜΕ, οι όποιες τρομοκρατικές δράσεις ενισχύουν το οπλοστάσιο του αντιπάλου. Σε ένα γήπεδο όπου κυριαρχεί ο αντίπαλος είναι σίγουρο ότι μπορεί να μετατρέπει τη δική σου πρακτική -που δεν διαθέτει καμιά λαϊκή στήριξη- σε ευνοϊκό πεδίο ανάπτυξης της αντιλαϊκής του πολιτικής. Η ένοπλη δράση είναι παραπάνω από βέβαιο ότι σήμερα ενισχύει αυτή την πολιτική. Γιατί, λοιπόν, αυτά τα απλά πράγματα, που τα κατανοεί κάθε λαϊκός άνθρωπος, δεν τα αντιλαμβάνεται αυτός ο χώρος; Γιατί δεν παραδειγματίζεται από τις πρόσφατες επιθέσεις στις καταλήψεις και τις μαζικές συλλήψεις που ακολούθησαν, από την αδυναμία του να κινητοποίηση ένα ευρύτερο πολιτικό και κοινωνικό φάσμα για να υπερασπιστεί τους ελευθεριακούς του χώρους;
Τελικά πόσο φανερό είναι για τους εργαζόμενους, για τη νεολαία που ασφυκτιά στη σημερινή βαρβαρότητα αν το χτύπημα το έκανε κρατικός υπάλληλος, παρακρατικός ή αυτοαποκαλούμενος αντικρατιστής; Μάλλον καθόλου. Κι απ' ό,τι δείχνει η συστηματική επίθεση που εξελίσεται εδώ και καιρό από τον κάθε Δένδια ή Χρυσοχοίδη παλαιότερα επιβεβαιώνει την "εκτίμησή" του ότι παίζονται σκοτεινά παιχνίδια στη πλάτη του. Αν δεν το έκανε ο ίδιος ο συστημικός μηχανισμός, είναι σίγουρο ότι το περίμενε ανυπόμονα. Ώστε να προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερη ανασφάλεια και τρομοκρατία στις λαϊκές μάζες μπροστά στην κοινωνική έκρηξη που ο ίδιος και οι αναλυτές του περιμένουν. Θείο δώρο ή σχεδιασμένο, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ετοιμάζεται συνολική επίθεση σε εργατικές και λαϊκές αντιστάσεις και κάποιοι συνδράμουν. Ανεγκέφαλοι ή προβοκάτορες, θα το δείξει η πορεία. Η προβοκάτσια όμως στήθηκε.

ΥΓ:  Οταν γράφτηκε αυτό το κείμενο, δεν γνωρίζαμε ποιοι θα αναλάμβαναν την ευθύνη της έκρηξης στο Mall. Πάνω στη σελιδοποίηση, ενημερωθήκαμε ότι η ομάδα που έδρασε αυτοαποκαλείται "Υποκινητές κοινωνικών εκρήξεων". Δεν ξέραμε ότι μας χρειάζονταν υποκινητές για να αντισταθούμε, κινηματικοί πατεράδες δηλαδή, αν και υπαινισσόμασταν στο άρθρο για "αφελείς" που θεωρούν ότι έτσι θα ...διεγείρουν τους εργαζόμενους. Καθοδήγηση και μάλιστα από αντίπαλους της "σταλινικής μονολιθικότητας", όπως γράφουν, δεν το αντέχουμε. Τώρα όμως με την υπογραφή, ανησυχούμε ακόμη περισσότερο όχι για το αν κρύβονται αφελείς αλλά για ακόμη χειρότερες εκτιμήσεις. Η παιδαριώδης ερμηνεία της επιλογής του στόχου, όπως και η ανάγκη τους να απολογηθούν για τους κινδύνους της έκρηξης σε χώρο μαζικό, καθώς και η εκτίμησή τους ότι "και αντίστοιχα παρά τις βραχυπρόθεσμες αρνητικές συνέπειες μιας αντάρτικης επίθεσης, μακροπρόθεμσ είναι φόβητρο για την καταστολή" μας βάζουν σε σκέψεις αν όντως πρόκειται για τόσο φελούς ή για προβοκάτορες. Ιδιαιτέρως δε η άκρως πολιτική ...αντάρτικη θέση ότι "η επιλογή του αγώνα με κείνο ή το άλλο μέσο δεν αποτελεί μόνο μια επιλογή στρατηγικού χαρακτήρα... αλλά συνιστά σίγουρα και μια επιλογή στη βάση της επιθυμίας και της ατομικής ικανοποίησης" μας καταπλήσσει για την ωμότητα του συντάκτη και παραπέμπει σε γραφιά κρατικών υπηρεσιών.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η αθώωση των αστυνομικών που ξυλοκόπησαν άγρια, τον Αυγουστίνο Δημητρίου, ενδεικτική της διαδικασίας φασιστικοποίησης

Πριν από 6 και πλέον χρόνια, στις 17 Νοέμβρη του 2006, ο 23χρονος, τότε, Κύπριος σπουδαστής του Τμήματος Οικονομικών των Ι.Ε.Κ., Αυγουστίνος Δημητρίου, ξυλοκοπείται άγρια από… οκτώ αστυνομικούς, στην περιοχή της Πλατείας Συντριβανίου, στη Θεσσαλονίκη, όπου έκανε μια βόλτα. Το πολλοστό αυτό περιστατικό, άγριας αστυνομικής βίας, ενάντια σε πολίτη -ειδικά νεολαίο- ξεκίνησε όταν, σ΄ ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, ύστερα απ’ τη λήξη της πορείας, για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, και πολλή ώρα, ύστερα από κάποια περιορισμένα επεισόδια, σε διαφορετικό σημείο (Πλατεία Χημείου), ένας αστυνομικός με πολιτικά πλησίασε το Δημητρίου, κι άρχισε να τον χτυπά, μαζί με δύο άλλους, που εμφανίστηκαν στη συνέχεια, και κάλυπταν τα πρόσωπα τους, με μάσκες. Μη γνωρίζοντας ότι ήταν αστυνομικοί, άρχισε να ζητά βοήθεια, απ’ τους ένστολους αστυνομικούς που εμφανίστηκαν, στη συνέχεια, οι οποίοι… του πέρασαν χειροπέδες και συνέχισαν την κακοποίησή του. Παρόν βρίσκονταν κι ο διευθυντής Κρατικής Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, Παππάς, αλλά βρέθηκαν και ως μάρτυρες κάποιοι καθηγητές του Α.Π.Θ. που ζητούσαν εξηγήσεις, κι απωθήθηκαν απ΄ τους ένστολους. Στη συνέχεια, ο Αυγουστίνος μεταφέρθηκε αιμόφυρτος στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση, όπου τον κράτησαν μέχρι τα χαράματα, και του φόρτωσαν κατασκευασμένες κατηγορίες («διατάραξη κοινής ειρήνης», «αντίσταση», «φθορά ξένης ιδιοκτησίας», «επικίνδυνη σωματική βλάβη»), για να διακομισθεί το πρωί, στο Νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς».
Παρά το γεγονός ότι ο άγριος ξυλοδαρμός του καταγράφηκε σε ερασιτεχνικό βίντεο και κυκλοφόρησε στα Μ.Μ.Ε., η κυβερνητική κάλυψη ήταν άμεση. Ο τότε υπουργός  Δημόσιας Τάξης, Βύρων Πολύδωρας, δήλωνε για την εφαρμογή των μέτρων της αστυνομίας, ενόψει της επετείου του Πολυτεχνείου: «Είδα επαγγελματισμό, μεθοδικότητα, σχέδιο και εφαρμογή του, ψυχραιμία και αυτοματισμό στη δράση που είχαν ως επακόλουθο την επιτυχία». Ενώ, «περιορισμένης έκτασης και τοπικού ενδιαφέροντος» χαρακτήρισε την επόμενη ημέρα τα «επεισόδια» (προφανώς και τον ξυλοδαρμό), ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ., Δημοσχάκης. Το γελοίο επίσης, ψέμα της Γ.Α.Δ.Θ., σε σχετική ανακοίνωσή της, δύο ημέρες μετά, πως τα τραύματα που έφερε ο αιμόφυρτος Αυγουστίνος, οφείλονταν σε πτώση του, σε σταθμευμένο μοτοποδήλατο και μετά σε μια… ζαρντινιέρα, φανέρωνε, και την προσπάθεια «κουκουλώματος» και υποβάθμισης του γεγονότος. Κι ενώ οι οκτώ αστυνομικοί καταδικάζονταν πρωτόδικα το Δεκέμβρη του 2008, σε ποινές «θωπείας», από 15 έως 39 μήνες φυλάκιση, με αναστολή, ο Αυγουστίνος, ο οποίος απ’ το σοκ που υπέστη, απ΄ τη βία που του ασκήθηκε, κατέφυγε σε ψυχολογική υποστήριξη κι εγκατέλειψε τη Θεσσαλονίκη, την Ελλάδα και τις σπουδές του, αθωώνονταν τον περασμένο Οκτώβρη, για όλες τις κατηγορίες, που του είχαν αποδοθεί. Για να φτάσουμε -στη σημερινή φάση, η οποία, απαιτεί την αναβάθμιση της κρατικής βίας και τρομοκρατίας- στην απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης (16/1), που… ανατρέπει την πρωτόδικη απόφαση, και αθωώνει τους έξι, απ΄ τους οκτώ αστυνομικούς, και καταδικάζει τους άλλους δύο, σε ποινές 2,5 χρόνων, με τριετή αναστολή…
Η αθώωση των αστυνομικών που ξυλοκόπησαν τον Αυγουστίνο Δημητρίου, έχει σαφές πολιτικό νόημα, μέσα στη διαδικασία φασιστικοποίησης, που έχει ανοίξει. Πέρα απ΄ το γενικότερο μήνυμα τρομοκράτησης που στέλνεται, προς το λαό, ότι οι δυνάμεις καταστολής του συστήματος έχουν και με τη «βούλα» της αστικής δικαιοσύνης το «ελεύθερο» ν’ ασκούν την αντιλαϊκή τους βία σε όποιον αυτοί κρίνουν (αθώο ή «ένοχο»), δίνεται το «πράσινο φως» στους πραιτοριανούς του συστήματος ν’ αντιμετωπίζουν με ωμή βία και τρομοκρατία ανθρώπους του λαού, χωρίς κόστος, χωρίς τον κίνδυνο να… «καούν», και παραμένοντας ατιμώρητοι (ούτε έστω και για τα προσχήματα). Άλλωστε, όπως αναφέρει κι ο Άδωνης Γεωργιάδης σ’ ένα ειλικρινέστατο, από μεριάς του συστήματος που υπηρετεί, σχόλιό του, «η αστυνομική βία, είναι και η μόνη νόμιμη»! Η δράση αυτή των μηχανισμών καταστολής απαιτείται απ’ την πολιτική της φασιστικοποίησης την ίδια στιγμή που μετανάστες δολοφονούνται στο δρόμο, στέκια ενοχοποιούνται με λογικές «ιδιώνυμου», δυνάμεις των ΜΑΤ βρίσκονται σε μικρές ή μεγάλες διαδηλώσεις, σε απεργιακές κινητοποιήσεις εργαζομένων ή απέναντι σε νεολαίους, φοιτητές ή αγωνιζόμενους κατοίκους.  Γιατί το σύστημα της εκμετάλλευσης και καταπίεσης χρειάζεται ολοένα και περισσότερο τους μηχανισμούς αυτούς και τις «μεθόδους τους», μέσα σε συνθήκες οξυμένης κρίσης και άγριας, κλιμακούμενης επίθεσης απέναντι στο λαό.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

70 χρόνια Η νίκη στο Στάλινγκραντ, αρχή της συντριβής του ναζισμού

Στα μέσα του 1942, ένα μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής ηπείρου βρίσκεται υπό την κατοχή των ναζιστικών στρατευμάτων. Ένα χρόνο πριν, τον Ιούνη του 1941, είχε ξεκινήσει η επίθεση της Γερμανίας στη Σοβιετική Ενωση (ΣΕ). Παρά την αντίσταση των Σοβιετικών, η Γερμανία μέσα σε λίγες βδομάδες θα καταλάβει 1 εκατομμύριο τετρ. χλμ. σοβιετικού εδάφους, φτάνοντας μέχρι το Λένινγκραντ και τη Μόσχα.
Σχεδόν αμέσως με την επίθεση των ναζί στην πρώτη σοσιαλιστική χώρα, η σοβιετική ηγεσία ζητά από τους Δυτικούς το άνοιγμα του δεύτερου μετώπου απέναντι στη Γερμανία, κάτι που αρνούνται επίμονα οι Δυτικοί. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του Τρούμαν για τη στάση των ΗΠΑ: «Αν δούμε ότι η Γερμανία κερδίζει τον πόλεμο οφείλουμε να βοηθήσουμε τη Ρωσία. Κι αν τον κερδίζει η Ρωσία οφείλουμε να βοηθήσουμε τη Γερμανία και με τον τρόπο αυτό ας τους αφήσουμε να σκοτώσουν όσο μπορούν περισσότερους… (Τάιμς της Νέας Υόρκης, 24 Ιουλίου 1941. Το απόσπασμα είναι παρμένο από το βιβλίο του Ντ. Χόροβιτς «Από τη Γιάλτα στο Βιετνάμ», σελ. 87)

Η άμυνα του Στάλινγκραντ
Το Νοέμβρη του 1941 θα σημειωθεί η πρώτη μεγάλη νίκη των Σοβιετικών κατά των Γερμανών, 25 χιλιόμετρα έξω απ’ τη Μόσχα. Αυτό ήταν και η αιτία αλλαγής κατεύθυνσης της γερμανικής επίθεσης (νότια) προς την Κριμαία και τον Καύκασο για να βρουν διέξοδο προς την ανατολή. Στόχος τους, σύμφωνα με την περίφημη διαταγή Νο 41 ήταν η συντριβή των Σοβιετικών, η κατάληψη των πετρελαιοφόρων περιοχών του Καυκάσου αλλά και η βιομηχανική περιοχή του Ντον και του Βόλγα. Βέβαια μια νίκη των Γερμανών θα είχε συνέπειες για τις γενικότερες συμμαχίες και θα ήταν καθοριστική για την έκβαση του πολέμου. Η Τουρκία για παράδειγμα δεν θα είχε ενδοιασμούς να συμμαχήσει με τη Γερμανία αλλά και η Ιαπωνία θα επιχειρούσε αμέσως στην ανατολή εναντίον της ΣΕ. Ο δρόμος προς τις περιοχές της ανατολής θα ήταν πλέον ανοιχτός για τις δυνάμεις του Άξονα και η κυριαρχία των ναζί σε Ευρώπη και Ασία θα ήταν σίγουρη. Τέλος οι μεγάλες πλουτοπαραγωγικές πηγές της περιοχής του Καυκάσου θα τροφοδοτούσαν την πολεμική μηχανή του Χίτλερ και θα του έδιναν τη δυνατότητα να στρέψει τις δυνάμεις του και προς τα δυτικά με στόχο την παγκόσμια κυριαρχία.
Ετσι στα 1942, στο βορρά, το Λένινγκραντ βρίσκεται υπό πολιορκία και στο νότο, τα ναζιστικά στρατεύματα αφού ανακόπηκαν στην περιοχή του Βορονέζ, επιτίθενται νοτιότερα, στο Στάλινγκραντ. Στα μέσα του Ιούλη βρίσκονται έξω από την πόλη και ο Κόκκινος Στρατός μαζί με χιλιάδες πολιτών ξεκινά την υπεράσπισή της.
Η σημασία της πόλης του Βόλγα ήταν τεράστια. Ακόμα και στην περίπτωση που απέφευγαν την κατάληψή της οι Γερμανοί δεν μπορούσαν να προχωρήσουν προς τον Καύκασο με σιγουριά γιατί πάντα υπήρχε ο κίνδυνος έναρξης επιθέσεων στα νώτα τους από τα σοβιετικά στρατεύματα της πόλης.
Είναι περιττό να αναφερθούμε στο συσχετισμό δύναμης που ήταν συντριπτικός υπέρ των Γερμανών στην αρχή της επίθεσης. Είχαν καταλάβει σχεδόν όλη την Ευρώπη, είχαν χιλιάδες παραγωγικές εγκαταστάσεις και εργάτες από τις κατεχόμενες περιοχές που δούλευαν για τη στρατιωτική τους μηχανή και έναν τεράστιο στρατό σχεδόν 200 μεραρχιών (γερμανικών ή των συμμάχων τους) που έριξαν πάνω στη ΣΕ.
Σε όλη της διάρκεια του καλοκαιριού και του φθινοπώρου του 1942 οι Σοβιετικοί αμύνονται. Μάλιστα προς το τέλος του Αυγούστου θα γίνει μια σφοδρή αεροπορική επίθεση στην πόλη από εκατοντάδες γερμανικά αεροπλάνα που θα σκοτώσουν 40.000 Σοβιετικούς στρατιώτες και πολίτες. Όλη σχεδόν η πόλη μετατρέπεται σε ερείπια. Από το Σεπτέμβρη και μετά οι Γερμανοί εισέρχονται μέσα στην πόλη όπου και πλέον γίνονται σφοδρές μάχες σώμα με σώμα, από κτίριο σε κτίριο, με συνεχείς καταλήψεις και ανακαταλήψεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι το καθημερινό προχώρημα ή υποχώρηση του μετώπου ήταν μόλις λίγα μέτρα. Ο λόφος Μαμάγιεφ άλλαξε χέρια οκτώ φορές και ο σιδηροδρομικός σταθμός δεκαπέντε.
Παρά το γεγονός ότι ένας ολόκληρος λαός πλήρωνε καθημερινά βαρύ φόρο αίματος στην προσπάθειά του να ανακόψει τις φασιστικές ορδές του Γ’ Ράιχ, οι Δυτικές δυνάμεις (Μ. Βρετανία, ΗΠΑ) αρνήθηκαν να ανοίξουν το δεύτερο μέτωπο που ζητούσε επίμονα η ΣΕ και θα λειτουργούσε καταλυτικά στην έκβαση του πολέμου. Το μόνο που έκαναν οι Δυτικοί ήταν άνοιγμα μετώπου στην …Αφρική, αρκετά μακριά από το επίκεντρο των μαχών. Μάλιστα ο ίδιος ο Τσόρτσιλ παραδέχεται ότι οι Δυτικοί «αψιμαχούσαν» με 6 μόνο γερμανικές μεραρχίες την ίδια στιγμή που οι Σοβιετικοί αντιμετώπιζαν τουλάχιστον 180.

Η επίθεση των Σοβιετικών
Τότε ήταν που ο Στάλιν μαζί με τους στρατηγούς τού Στάλινγκραντ, Ζούκοφ και Βασιλιέφσκι σχεδιάζουν την επιχείρηση «Ουράν». Στόχος είναι η αντεπίθεση του Κόκκινου Στρατού και η περικύκλωση των γερμανικών στρατευμάτων. «Το σχέδιο αυτό στηρίχθηκε σε μια τολμηρή ιδέα: …να κυκλωθεί και να εκμηδενιστεί το μεγάλο συγκρότημα των γερμανοφασιστικών στρατευμάτων στο χώρο ανάμεσα στο Βόλγα και στον Ντον και να δημιουργηθούν συνθήκες για να περάσουν οι σοβιετικές ένοπλες δυνάμεις σε γενική στρατηγική επίθεση…» («Παγκόσμια ιστορία», σελ. 290) «Μια σειρά πολιτικοί και στρατιωτικοί παράγοντες συνηγορούσαν για τη σκοπιμότητα να καταφερθεί το χτύπημα εδώ. Η αποφασιστική συντριβή του αντιπάλου στο νότο θα προκαλούσε την οριστική κατάρρευση των σχεδίων του που στηρίζονταν στην προέλαση των γερμανικών στρατευμάτων ως την Υπερκαυκασία και στην εμπλοκή της Τουρκίας στον πόλεμο εναντίον της ΣΕ. Αν πετυχαίνονταν μεγάλα στρατιωτικά αποτελέσματα στο νότο …θα παραμερίζονταν ο εχθρικός κίνδυνος για τις πετρελαιοπηγές της Υπερκαυκασίας και για τις γραμμές επικοινωνίας με τους συμμάχους μέσω του Ιράν και του Περσικού κόλπου» («Παγκόσμια ιστορία», σελ. 289-290). Το σχέδιο αρχίζει να υλοποιείται στα μέσα Νοέμβρη του 1942 οπότε και άρχισε η αντεπίθεση των Σοβιετικών.
Μέχρι τις αρχές Γενάρη του 1943 ο στόχος είχε επιτευχθεί. Σε ένα μέτωπο 50 χιλιομέτρων ο σοβιετικός στρατός θα καταφέρει να αποτρέψει τον ανεφοδιασμό των Γερμανών (ακόμα και από τον αέρα) και να κυκλώσει τα ναζιστικά στρατεύματα. Στις 8 Γενάρη του 1943 επιδίδεται τελεσίγραφο από τη μεριά των σοβιετικών για παράδοση, με εγγυήσεις για τη ζωή των στρατιωτών και των αξιωματικών και για ασφαλή επιστροφή στην πατρίδα τους μετά το τέλος του πολέμου ή όπου αλλού επιθυμούσαν.
Η γερμανική ηγεσία όμως θα απορρίψει το τελεσίγραφο, αν και ο στρατάρχης Πάουλους ζήτησε άδεια από το Χίτλερ για παράδοση. Η απάντηση των Σοβιετικών ήταν κεραυνοβόλα. Μέχρι τις 2 Φλεβάρη η «αήττητη» στρατιά του Πάουλους είχε συντριβεί. Μετά από μισό χρόνο ηρωικής αντίστασης, η μάχη του Στάλινγκραντ είχε κερδηθεί από τους υπερασπιστές της πατρίδας τους. Σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν πάνω από 250.000 Γερμανοί στρατιώτες. Από τη μεριά των Σοβιετικών το κόστος ήταν πολλαπλάσιο. Μισό εκατομμύριο στρατού και πολιτών έδωσαν τη ζωή τους στην άμυνα της πόλης.

Η σημασία της νίκης
Η νίκη στο Στάλινγκραντ άλλαξε ουσιαστικά τη ροή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Από τη στιγμή εκείνη και έπειτα ξεκινά μια τιτάνια αντεπίθεση του Κόκκινου Στρατού που μέσα από μια σειρά μάχες κατέληξε στη λήξη του πολέμου, τη συντριβή των ναζί και την απελευθέρωση των κατεχομένων περιοχών της Ευρώπης. Ταυτόχρονα τεράστια ήταν και η σημασία της και για τα παρτιζάνικα τμήματα που δρούσαν στις περιοχές αυτές ώστε να εκδιώξουν από τις πατρίδες τους κατακτητές (Ελλάδα, κ.α.). Αντίθετα στο στρατόπεδο του Άξονα η νίκη του Στάλινγκραντ και του Κουρσκ το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου επέφερε τη ρήξη. Η απόβαση των Δυτικών στην Ιταλία δεν αντιμετώπισε καμία αντίσταση με αποτέλεσμα τη γρήγορη συνθηκολόγηση της χώρας.
«Η ήττα του Στάλινγκραντ - γράφει ο Γερμανός αντιστράτηγος Βέστφαλ- προξένησε τη φρίκη τόσο στο γερμανικό λαό, όσο και στο στρατό τους. Ποτέ νωρίτερα, σ’ όλη την ιστορία της Γερμανίας, δεν υπήρξε περίπτωση τόσο φοβερής καταστροφής τέτοιου αριθμού στρατευμάτων» (Ζούκοφ, «Απομνημονεύματα» τ. 3, σελ 701). Ο ίδιος ο Ζούκοφ εκτιμούσε πως «Η νίκη των στρατευμάτων μας στο Στάλινγκραντ αποτέλεσε την αρχή της ριζικής καμπής του πολέμου υπέρ της ΕΣΣΔ και την αρχή του διωξίματος των εχθρικών στρατευμάτων από το έδαφός μας. Ηταν μια πολυπόθητη και χαρμόσυνη νίκη, όχι μόνο για τα στρατεύματα που πήραν άμεσα μέρος στη συντριβή του εχθρού, αλλά και για ολόκληρο το σοβιετικό λαό…» (Ζούκοφ, σελ 699-700).

Βιβλιογραφία
1. David Horovitz «Από τη Γιάλτα στο Βιετνάμ» εκδ. ΚΑΛΒΟΣ
2. Γκ. Ζούκοφ, «Απομνημονεύματα», τ. 3, εκδ. Φέξη
3. «Παγκόσμια ιστορία» Ακαδημία Επιστημών Σοβιετικής Ένωσης, τ. Ι1-Ι2, εκδ. Μέλισσα
4. William Shirer, «Η άνοδος και η πτώσις του Γ’ Ράιχ», τ. 3, εκδ. Αρσενίδη
5. Loui Aragon, «Ιστορία της Σοβιετικής Ενώσεως 1917-1960» τ. Β, εκδ. Φυτράκη
6. Jaen Elleinstein, «Ιστορία της Σοβιετικής Ενωσης» τ. Β, εκδ. Θεμέλιο
7. Ρ. Καρτιέ, «Ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου», τ. Β, εκδ. Πάπυρος - Λαρούς
8. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, Διεθνής Συντακτική Επιτροπή, εκδ. Σύγχ. Εποχή
9. Ο μεγάλος πατριωτικός πόλεμος, Ομάδα συγγραφέων, εκδ. Σύγχ. Εποχή

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΑΣΤΑΘΗΣ ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ Το λυκόφως της 26ης προς 27η Νοέμβρη

Του Δημήτρη Μάνου

Η τελευταία παρέμβαση του ΔΝΤ σε ένα γενικότερο διεθνές αλλά και εγχώριο κλίμα «σταθεροποίησης» μετά την έγκριση του νέου κουρέματος του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι αλήθεια ότι ταρακούνησε λίγο τα πράγματα.
Η σταθεροποίηση αυτή -που αν πάρουμε κατά γράμμα τις αναλύσεις επήλθε λίγο πριν το αμερικάνικο κράτος αποφύγει το χείλος του «δημοσιονομικού γκρεμού» και λίγο μετά αφότου απεφεύχθη η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ και η διάλυση της ευρωζώνης (που πρόσφατα «ανακάλυψαν» ότι συνδέεται με το περίφημο Grexit)- ήταν ανάλογη των επικαλούμενων κινδύνων που απέτρεψε: λιγάκι «μαϊμού» και κατασκευασμένη.
Το πραγματικό μέγεθος που κρύβεται πίσω από αυτό το διανυσματικό ανεβοκατέβασμα (χάος-σταθεροποίηση) είναι η όξυνση του ανταγωνισμού ανάμεσα στους ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς κάθε κλίμακας καθώς παράλληλα οξύνεται η κρίση και ως συνέπεια των μέτρων που προωθούνται παγκόσμια πια και από όλους. Η παρέμβαση Λαγκάρντ, που είπε τα πράγματα με το όνομά τους (χρειάζεται νέο κούρεμα και νέα ενίσχυση της ρευστότητας από μεριάς των Ευρωπαίων), θα μπορούσε να ήταν και… αναμενόμενη, αφού η όποια σταθεροποίηση επικράτησε το τελευταίο διάστημα στις αγορές κρατικού χρέους ήταν αποτέλεσμα ενός πολύ προσωρινού συμβιβασμού. Σε εποχές, μάλιστα, που οι συμβιβασμοί γίνονται όλο και πιο δύσκολοι. Η τελευταία σταθεροποίηση είναι δίμηνης διάρκειας και βλέπουμε…

Η παγκόσμια τάση
Ειδικά την τελευταία περίοδο πολύς ντόρος γίνεται για την αποτυχία των μέτρων του ΔΝΤ στην Ελλάδα, που οδηγούν στον ψόφο του υποζυγίου, που πέφτουν έξω στις προβλέψεις τους, που δρομολογούν την κοινωνική ερημοποίηση κ.λπ. Αν αποστρέψουμε το βλέμμα από αυτήν την επιβαλλόμενη ομφαλοσκόπηση –λες και είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που αντιμετωπίζει τις συνέπειες της κρίσης- θα αντιληφθούμε πολύ καθαρά πως η οδός της λογικής δεν πρυτανεύει καθόλου στις αποφάσεις των ιμπεριαλιστών (και όχι μόνο φυσικά στα της οικονομίας). Tα παραδείγματα αφθονούν.
Το ότι προβλέπεται να εργάζονται όλο και πιο λίγοι νέοι στα επόμενα χρόνια στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου (πλην της Ελλάδας) θα έχει (ήδη έχει) επίπτωση στη μεγάλη πτώση της παραγωγικότητας της τάξης του 2%. Αλλά και στο Βορρά οι επιπτώσεις της επεκτεινόμενης λιτότητας γίνονται ήδη αισθητές: Οι γερμανικές εξαγωγές μειώθηκαν τον Νοέμβριο κατά 1,8% σε σχέση με τον Οκτώβριο και πρόκειται για τη μεγαλύτερη μείωση που έχει συμβεί τον τελευταίο χρόνο. Όπως μάλιστα διαπίστωσε σχετική επικεφαλής αναλυτών, «παρατηρήθηκε ένα ιδιαίτερα χαμηλό επίπεδο οικονομικής δραστηριότητας στις χώρες της Ευρωζώνης». Η διεύρυνση του εμπορικού πλεονάσματος της Γερμανίας οφείλεται στη μείωση των εισαγωγών, δηλαδή στη μείωση της εσωτερικής ζήτησης και στην ίδια τη Γερμανία. Εξ άλλου, 1.000 και πάνω ειδικοί που μαζεύτηκαν τον Δεκέμβριο στο Νταβός διαπίστωσαν τη διεύρυνση των οικονομικών ανισοτήτων ως τη μεγαλύτερη απειλή της επόμενης 10ετίας.
Το μοναδικό ενοποιητικό σημείο όλων, η συμφωνημένη επίθεση στους εργαζόμενους και στις εξαρτημένες χώρες - και φυσικά γνωρίζουν πολύ καλά τις επιπτώσεις μιας τέτοιας πολιτικής. Απλώς, προς το παρόν φαίνεται να μην τους ενδιαφέρει όσο δεν τους επιβάλλεται να έχουν το ζήτημα αυτό πρώτο στην ατζέντα των δικών τους ιεραρχήσεων.

Ασταθές το σημείο… ισορροπίας
Βέβαια, αυτό που συμβαίνει με τη χώρα μας δεν έχει προηγούμενο τουλάχιστον για τις καπιταλιστικές χώρες δεύτερης ταχύτητας που ήταν μέχρι σήμερα προσδεμένες –με ό,τι προστασία και κάλυψη αυτό παρείχε- στον μητροπολιτικό ιμπεριαλιστικό «κορμό» κατά τα μεταπολεμικά χρόνια.
Το ποσοστό φτώχειας στη χώρας μας (όσοι δηλαδή είχαν εισοδήματα κάτω από 5.951 ευρώ ετησίως) αυξήθηκε από 33,4% το 2010 στο 43,3% το 2011, χωρίς να έχουν μεσολαβήσει οι επιπτώσεις του μεσοπρόθεσμου προγράμματος και φυσικά του τρίτου μνημονίου του 2013. Σύμφωνα με στοιχεία της Κομισιόν, τα ελληνικά νοικοκυριά έχασαν μόνο την τριετία 2008-11 το 17% του πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματος, ποσοστό ρεκόρ για χώρα του αναπτυγμένου κόσμου. Επιπρόσθετα είναι γνωστό πως λόγω των δικών της ιδιομορφιών, δηλαδή εξ αιτίας της εξάρτησής της, η αστική τάξη της χώρας δεν μπόρεσε να διαμορφώσει ένα δίχτυ προστασίας ανάλογο με αυτό του Hartz2 (ή της γνωστής Ατζέντας 2000 του Σρέντερ) με (αυστηρά) προγράμματα απορρόφησης και διαχείρισης της ανεργίας. Ό,τι συμβαίνει με την έλλειψη γιατρών στον ΕΟΠΥΥ, για παράδειγμα, είναι πολύ χαρακτηριστικό.
Ίσως γι’ αυτό, ευρωπαϊκό ινστιτούτο που μελετά τις κοινωνικές αντοχές και αντιδράσεις σε συνεργασία με το Ίδρυμα Καραμανλή, υπό την προεδρία της γνωστής δημοσιογράφου Πυργιώτη, προβλέπει (τουλάχιστον από τις αρχές Δεκεμβρίου που δημοσιοποιήθηκαν τα πορίσματά του) «εξάντληση των κοινωνικών ανοχών» στη χώρα μας στο τέλος του επόμενου τριμήνου.
Σε κάθε περίπτωση, είναι ηλίου φαεινότερο πως η τεράστια τρύπα 11,9 δισ. που καλείται να καλύψει η κυβέρνηση δεν καλύπτεται με τίποτα. Για «νέο και ατελέσφορο κούρεμα το 2013» κάνει λόγο το γερμανικό Ινστιτούτο για την Παγκόσμια Οικονομία το οποίο προβλέπει την πλήρη αποτυχία της συμφωνίας της 26ης προς 27η Νοεμβρίου του 2012. Το άρθρο, αν και γραμμένο τον Δεκέμβρη, δημοσιεύτηκε στην κεντρική ιστοσελίδα του Ινστιτούτου τη μέρα της επίσκεψης Σαμαρά στη Γερμανία. Επίσης προβλέπεται ότι «η επαναγορά του ελληνικού χρέους θα αυξήσει ακόμα περισσότερο το χρέος». Εκτιμώντας πως προϋπόθεση επιτυχίας του προγράμματος θα ήταν ένα πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 20%, θεωρεί πως κάτι τέτοιο είναι πρακτικά αδύνατο καθώς το ανώτατο πρωτογενές πλεόνασμα που πρέπει να πετύχει μια χώρα είναι της τάξης του 10%, καθώς μάλιστα δύο μόνο χώρες του ΟΟΣΑ πέτυχαν πλεόνασμα άνω του 5% τα τελευταία τριάντα χρόνια.
Συνεπώς, είναι γνωστό σε όλους τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ -και όχι μόνο το ΔΝΤ- πως η όποια σταθεροποίηση πατάει σε ένα σημείο (ρύθμιση του ελληνικού κρατικού χρέους) κάθε άλλο παρά σταθερή και σίγουρη είναι. Παρ’ όλα αυτά, επιμένουν στην πολιτική τους. Σύμφωνα με το εν λόγω Ινστιτούτο, η Ελλάδα πρέπει να γίνει όσο πιο γρήγορα γίνεται… Εσθονία γιατί «όσο νωρίτερα τις αποδεχτούν -εννοείται τις μεταρρυθμίσεις- τόσο νωρίτερα θα έλθει η ανάπτυξη»!

Ο ανταγωνισμός
Η παρέμβαση Λαγκάρντ, όσο και να πατά σε αυταπόδεικτα δεδομένα, έχει να κάνει φυσικά και πρωτίστως (αφού ΔΝΤ και Ευρωπαίοι γνωρίζουν πού οδηγούν οι επιλογές τους) με τον ανταγωνισμό Αμερικάνων και Ευρωπαίων, κατά βάση Γερμανών, όπως έχουμε κατ’ επανάληψη γράψει.
Για να επιστρέψουμε στην έκθεση του Γερμανικού Ινστιτούτου, η παρέμβαση Λαγκάρντ έγινε σε γνώση του γεγονότος ότι νέο κούρεμα του ελληνικού χρέους είναι «ατελέσφορο» όσον αφορά τις παγκόσμιες αγορές χρήματος και τους ιδιώτες κερδοσκόπους. Πράγματι, αν με το πρώτο κούρεμα το ελληνικό δημόσιο χρέος κατέστη σε μεγάλο μέρος του υπόθεση κρατική ή διακρατική (της ευρωζώνης), με το δεύτερο κούρεμα του Νοέμβρη μετατράπηκε σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα σε τέτοιο.
Συνεπώς, οι «αγορές» δεν έχουν να περιμένουν και πολλά από τη διαχείριση του ελληνικού κρατικού χρέους αυτού καθαυτό, έχουν όμως ΔΝΤ, Αμερικάνοι και άλλοι της «συντροφιάς» να περιμένουν πολλά από τους Ευρωπαίους γύρω από τη διαχείριση του παγκόσμιου δημόσιου χρέους (στο οποίο οι Ευρωπαίοι συμμετέχουν μέσω του χρέους της ευρωζώνης). Αλλά και οι κερδοσκόποι αγγλοσαξονικής προέλευσης από τη συνολική διαχείριση του χρέους της ευρωζώνης αναμένουν άλλα τόσα (τι άλλο παρά πάρτι κερδών;). Όπως έχει επανειλημμένα γραφτεί επίσης, αυτό σημαίνει Ισπανία και στο βάθος Ιταλία ή και Γαλλία ακόμη. Άρα, από το πώς θα χειριστούν ΕΚΤ, τραπεζίτες και Γερμανοί το ελληνικό χρέος που ήδη διακρατούν θα καθοριστεί στο άμεσο μέλλον και η στάση όλων αυτών των εμπλεκόμενων παραγόντων.
Θα επιμείνουμε πως εκτός των άλλων ο χειρισμός του ελληνικού δημόσιου χρέους έχει παραδειγματικό και συμβολικό χαρακτήρα: τόσο όσον αφορά την εσωτερική υποτίμηση των εργασιακών δικαιωμάτων και τα μηνύματα που στέλνει προς τα «κάτω» όσο και προς τα «πάνω», τις σχέσεις και τους όρους που θα δημιουργηθούν ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές εντός και εκτός ευρωζώνης.
Ήδη πολλά γίνονται, γράφονται και προγραμματίζονται για μια νέα παγκόσμια ευρωαμερικάνικη ή αμερικανοευρωπαϊκή αγορά χρήματος στο πλαίσιο ενός διαλόγου που έχει ανοίξει ανάμεσα σε Αμερικάνους και Γερμανούς. Με τον τρόπο βέβαια που οι ιμπεριαλιστές «διαλέγονται». Εξέλιξη που μόνο μελλοντικά μπορεί να τεθεί, συνοδευόμενη ωστόσο με πολλά ερωτηματικά και αφήνοντας έναν προβληματισμό κατά πόσον αφορά ένα αντάλλαγμα για αποτράβηγμα της Γερμανίας από τις φίλιες σχέσεις με τη Ρωσία. Αλλά γι’ αυτό θα υπάρξει μεγαλύτερη αναφορά στα επόμενα φύλλα. Προς το παρόν ας κρατήσουμε ένα πλαίσιο αμφισβήτησης της πρωτοκαθεδρίας των αγγλοαμερικανικών οίκων αξιολόγησης που ετοιμάζουν οι Ευρωπαίοι.
Αλλά και, από την άλλη, δεν μπορούμε να πούμε πως η ΕΚΤ –για τα δεδομένα της- κάθησε όλο αυτό το διάστημα με σταυρωμένα χέρια. Στην ουσία είναι λάθος αυτό που γράφεται πως δεν τυπώθηκε νέο χρήμα. Μπορεί η ΕΚΤ να μην έχει αυτό το δικαίωμα, αλλά με τις θηριώδεις εγγυήσεις της και τα εποπτικά της κεφάλαια, τα χαμηλά έως μηδενικά επιτόκια και την απελευθέρωση της τραπεζιτικής κερδοσκοπίας με τα κρατικά ομόλογα της ευρωζώνης, η ΕΚΤ κάλυψε την αύξηση της ενδοτραπεζικής ρευστότητας που φυσικά καλύφθηκε με τη σειρά της –κλασικά- από τις κατά έθνος κεντρικές τράπεζες με τύπωμα νέου χρήματος.
Επίσης η ΕΚΤ με την εξαγορά κρατικών ομολόγων άνοιξε έναν παρόμοιο δρόμο με αυτόν της Κεντρικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, που κάτι τέτοιο το κάνει και το… ξανακάνει συστηματικά.

Πώς να δούμε την παρέμβαση του ΔΝΤ
Η ηγεσία του ΔΝΤ έχει φυσικά πλήρη εικόνα αυτού του πολέμου κεφαλαίων αλλά και του συναλλαγματικού πολέμου που εξελίσσεται σήμερα. Με την παρέμβασή της η Λαγκάρντ απαιτεί από την ΕΚΤ και τους Γερμανούς να συνεχίσουν πιο «τολμηρά» στο δρόμο που άρχισαν να βαδίζουν. Ας σημειωθεί πως συνοδεύουν το νέο κούρεμα του ελληνικού χρέους με αύξηση της ρευστότητας. Απαιτούν δηλαδή από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μεγαλύτερη συμμετοχή στα βάρη του παγκόσμιου κρατικού (και ιδιωτικού) χρέους (αφού πέτυχαν να κοινωνικοποιήσουν φυσικά τις ζημιές!).
Βέβαια δεν πρέπει να ερμηνεύουμε αυτές τις παρεμβάσεις ως αποκλειστικά «αμερικανικές», αν και κατά βάση απηχούν τις διαθέσεις και τα συμφέροντα του φιλοαμερικάνικου μπλοκ. Μέσα από αυτές τις παρεμβάσεις καλύπτονται και οι ενδοευρωπαϊκές αντιθέσεις (π.χ. των Γάλλων) αλλά και οι ισορροπίες με τις λεγόμενες αναδυόμενες οικονομίες. Επίσης δεν σημαίνει πως αυτός ο ανηλεής ανταγωνισμός δεν έχει και τα όριά του. Οι Αμερικάνοι αποδοκίμασαν πολύ έντονα τους τυχοδιωκτισμούς των Βρετανών περί δημοψηφίσματος για έξοδο από την ΕΕ, αναγκάζοντας τους τελευταίους σε προσωρινή αναδίπλωση αν και επανήλθαν με τις γνωστές δηλώσεις Κάμερον, ότι θα κάνει το δημοψήφισμα εάν επανεκλεγεί.
Η δυναμική όμως των αντιθέσεων και των ανταγωνισμών είναι πάντα παρούσα. Οι αιτιάσεις της υπουργού Εμπορίου των ΗΠΑ για την πιθανότητα ενεργειακής ομηρίας της Ελλάδας από τους Ρώσους (πάντα σεβόμενη τις επιλογές της «ανεξάρτητης» κυβέρνησης!), η ταξιδιωτική οδηγία στους αμερικάνους επισκέπτες της χώρας που «σαν έτοιμη από καιρό» εκδόθηκε αμέσως μετά τη βομβιστική επίθεση στο mall αποτελούν ενδείξεις των πιέσεων που επισωρεύει ο ανηλεής ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός.
Οι αποκαλύψεις και οι διώξει για το ρόλο του Παπανδρέου στην πρόσδεση της χώρας στο ΔΝΤ, οι επίσης αποκαλυπτικές δηλώσεις εκπρόσωπου του ΔΝΤ για τον «λάθος πολλαπλασιαστή» με βάση τον οποίο σχεδιάστηκαν τα «ατελέσφορα» μέτρα είναι κομμάτια αυτής της αντιπαράθεσης που σήμερα βγαίνουν στην επιφάνεια.
Από την παρέμβαση της Λαγκάρντ θα πρέπει να συγκρατήσουμε τη σταθερή εμμονή στον… παραλογισμό της εφαρμογής των μέτρων και ενδεχομένως και άλλων ισοδύναμων ή πιο επώδυνων στο εσωτερικό της χώρας. Ο ανταγωνισμός και ο όξυνσή του, πολύ περισσότερο όταν η λαϊκή αντίδραση δεν βρίσκεται στο επίπεδο των απαιτήσεων της επίθεσης, δεν αφήνει περιθώρια για χαραμάδες χαλάρωσης.
Η περίεργη συμφωνία του μεταμεσονυχτίου 26ης προς 27η Νοέμβρη δεν είναι ξεκάθαρο αν συνάφθηκε με το χλομό φως του λυκόφωτος ή του λυκαυγούς της καινούργιας μέρας. Μάλλον με τις γκρίζες ζώνες, το σκοτάδι που τη συνοδεύει και την προσωρινότητά της ταιριάζει στο λυκόφως. Οι λύκοι που λυμαίνονται τη χώρα και το λαό της είναι φανερό ότι προτιμούν –εξ άλλου- το όλο και πιο βαθύ σκοτάδι…

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

«Καλός ο παράδεισος αλλά μην τρελαίνεσαι, δεν είναι και Χαλκιδική…»

Κάπως έτσι καταλήγει ένα ανέκδοτο που κυκλοφορεί στη Βόρεια Ελλάδα.
Το Σάββατο 12 του Γενάρη έφτασαν στην Αθήνα 7 λεωφορεία με 400 άτομα από την Χαλκιδική. Μαζί τους συσπειρώθηκαν, επιπλεόν, περίπου 2.000 διαδηλωτές, καθώς κι άλλοι που αγωνίζονται σε ανάλογα μέτωπα, από το Κιλκίς, την Ροδόπη, τον Έβρο, ακόμη και την Κερατέα.
Λίγο πριν την αποβίβαση από τα λεωφορεία, αφού μοιράστηκαν Riopan και Maalox στους διαδηλωτές, δόθηκαν τηλέφωνα ανάγκης και οδηγίες για κάθε ενδεχόμενο. Τα λεωφορεία κατέληξαν στα Προπύλαια, τον χώρο δηλαδή της συγκέντρωσης, χωρίς να γίνει στάση πουθενά αλλού στην πόλη. Οργανωμένα, συντεταγμένα και με τη λογική, ότι αυτή η προσπάθεια ενημέρωσης του λαού της Αθήνας δεν πρέπει να προβοκαριστεί από κανέναν και για κανένα λόγο.
Είχε προηγηθεί μια πολύ πετυχημένη καμπάνια ενημέρωσης που κράτησε μια εβδομάδα και μια διαδήλωση αρκετών χιλιάδων ατόμων στην πόλη της Θεσσαλονίκης στις 24 Νοέμβρη.
Τι ήταν αυτό που τους οδήγησε από το «τοπικό» τους πρόβλημα, στο «κέντρο των εξελίξεων»; Μήπως ήταν το γεγονός, ότι διαπίστωσαν στην πορεία του αγώνα τους, πως το πραγματικό αίτιο βρισκόταν έξω ακόμα και από τα σύνορα της χώρας; Ή μήπως ήταν, ότι δεν προλάβαιναν να μετρούν νέες νομικές φωτογραφικές διατάξεις, νέα προεδρικά διατάγματα που καταπατούν ακόμη και την στοιχειώδη αστική νομιμότητα, ότι δέχονταν στημένες δικαστικές διώξεις και πολλαπλά χτυπήματα από διμοιρίες των ΜΑΤ; Μήπως γιατί είναι, με λίγα λόγια, πια φανερό ότι η Χαλκιδική είναι μόνο ένα κομμάτι του παζλ που ξεκινάει από τις Σκουριές σήμερα και φτάνει μέχρι τη Ρουμανία, για να μιλήσουμε μόνο για τα Βαλκάνια;
Το σκάνδαλο της εκχώρησης της βορειοανατολικής Χαλκιδικής δεν είναι κάτι μοναδικό στον κόσμο. Είναι το ίδιο ακριβώς μοντέλο που εφαρμόζεται σε κάθε μέρος του πλανήτη, όπου μεγάλες πολυεθνικές ιμπεριαλιστικών χωρών, σε συνεργασία με ντόπιες κυβερνήσεις και τοπικές αρχές, συμπεριλαμβανομένης και της εκκλησίας (μιας και η μονή Ιβήρων ετοιμάζεται να πουλήσει 923 στρέμματα δάσους στην εταιρεία «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ», για να γίνουν τέλμα βιομηχανικών αποβλήτων), μέσα από ψέματα – όπου πιάνουν- εκβιασμούς, μίζες και ανοιχτή καταστολή, όταν χρειάζεται, προωθούν την λεηλασία των φυσικών πόρων, των υποδομών και των ντόπιων κατοίκων των εξαρτημένων χωρών. Όπου έχει υλοποιηθεί αυτή η πολιτική, σταματάει κάθε άλλη επαγγελματική δραστηριότητα (γεωργία - η Χαλκιδική είναι γνωστή για τα θερμοκήπια της - μελισσοκομία, κτηνοτροφία, αλιεία, και τουρισμός αφορούν δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας, σε αντίθεση με τις μερικές εκατοντάδες των μεταλλείων). Παράλληλα, η καταστροφή στο περιβάλλον είναι ανεπανόρθωτη. Ειδικότερα, πέρα από την εξόρυξη χρυσού, η εταιρεία «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ» θα καρπωθεί 730.000 τόνους χαλκού, το αρχέγονο δάσος της περιοχής, όπως και το νερό που πηγάζει από το βουνό Κάκκαβος –αφού πρώτα αποστραγγιστεί – και χρησιμοποιείται για άρδευση και ύδρευση ενός πολύ μεγάλου μέρους του νομού. Για να μη μιλήσουμε για το θάνατο που σκορπούν οι επιπτώσεις από το κυάνιο και το αρσενικό, στοιχεία απαραίτητα για τις συγκεκριμένες μεταλλευτικές δραστηριότητες. Είναι, επίσης, απλά θέμα χρόνου το πότε θα συμβούν «ατυχήματα», παρόμοια με εκείνα της Ρουμανίας, που θεωρήθηκε, σε σχέση με τις καταστροφικές επιπτώσεις του,  το δεύτερο μεγαλύτερο ατύχημα για τον Ευρωπαϊκό χώρο μετά το Τσέρνομπιλ, της Φινλανδίας, που έγινε μόλις πριν από δυο μήνες, ακόμη και του Στρατωνίου πριν από λίγα χρόνια.
«Εδώ δεν παίζουμε». Αυτό είναι το μήνυμα που πήραν οι κάτοικοι της περιοχής στον ένα περίπου χρόνο όξυνσης της αντιπαράθεσης ανάμεσα στον ντόπιο πληθυσμό και τον κρατικό μηχανισμό καταστολής. Έτσι, όπως η προωθούμενη με fast track ρυθμούς καταστροφή της Χαλκιδικής, στο τέλος, θα διώξει από τον τόπο τους κι όσους είναι υπέρ των μεταλλείων, εξαιτίας της τοξικής σκόνης, του μολυσμένου νερού και της ερήμωσης της περιοχής, με την ίδια ακριβώς ταχυτητα διαλύονται και οι διάφορες αυταπάτες που κυριαρχούσαν, όταν ξεκίνησε αυτός ο αγώνας και εξακολουθούν και σήμερα να παίζουν σημαντικό ρόλο. Όποιος παρακολούθησε τη διαδρομή αυτού του αγώνα τον τελευταίο ενάμισι χρόνο, καταλαβαίνει πως, «εμείς γι’ αλλού κινήσαμε κι αλλού η ζωή μας πάει». Όταν εξαφανίστηκαν ακόμη και οι δρόμοι,όπως και το λιμάνι της Ουρανούπολης – που είναι η πύλη προς το Άγιο Όρος -  και όλη η περιοχή χαρακτηρίστηκε, με βάση το νέο ρυθμιστικό σχέδιο, σαν μεταλλευτική, αυτό σήμανε συναγερμό σε όσους θεωρούσαν, ότι δεν τους αφορούσε το ζήτημα.
Έτσι, οι άνθρωποι άρχισαν να μαθαίνουν τη γεωγραφία, τη γεωλογία και τη νομική του αγώνα, για να διεκδικήσουν το δικαίωμα στη ζωή και το μέλλον των παιδιών τους. Νοιάζονται για τους αγώνες και τις νίκες ανθρώπων σε χώρες όπως η Γουατεμάλα, το Περού, η Ινδία, οι Φιλιππίνες, η Φινλανδία, η Ουγγαρία, η Ρουμανία…
Μαθαίνουν για τις μεθόδους εξόρυξης και τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις, διαπιστώνουν πώς στήνονται οι κομπίνες και παραβιάζεται κάθε νομιμότητα, ξεσκαρτάρουν τους πραγματικούς εχθρούς και τους ψεύτικους φίλους.
Και παρά την σιωπή που επιβάλλουν τα ντόπια ΜΜΕ, μιας και οι ιδιοκτήτες τους, είτε έχουν, είτε υπηρετούν τα συμφέροντα των ντόπιων μεγαλοεργολάβων που συμμετέχουν σε όλες τις κοινοπραξίες με τις μεγάλες πολυεθνικές, αυτός ο αγώνας έχει ήδη βγει έξω από τα σύνορα της χώρας.  Αναφορές και ρεπορτάζ έχουν γίνει από το France2, το Associated Press, τους New York Times, τη Le Soir, τη Le Monde, το Γερμανικό κανάλι ARD και το Γαλλο-Γερμανικό ARTE, την El Pais και το Λατινοαμερικάνικο κανάλι Telesur…και σίγουρα θα υπάρχει και συνέχεια.
Εκείνο, όμως, που αξίζει να παρατηρήσει κανείς είναι, πως πρόκειται για έναν αγώνα που εμφανίζει δείγματα ριζοσπαστικοποίησης των συνειδήσεων, συσπείρωσης και οργάνωσης όλο και πιο πλατειών λαϊκών μαζών, αποφασιστικότητας που ξεπερνάει την ηττοπάθεια και τα εμπόδια που συναντάει κανείς συχνά. Κι αυτή ακριβώς είναι η διαδρομή που μπορεί να δώσει διέξοδο. Αυτός ο αγώνας, λοιπόν, είναι σημαντικό να στηριχτεί με κάθε τρόπο και να γίνει γνωστός, όπου έχει αρχίσει να υπάρχει μια στοιχειώδης λαϊκή αυτοοργάνωση. Γιατί, όπως είναι φανερό πως υπάρχουν δυνατότητες κι αυτός ο αγώνας μπορεί να νικήσει, είναι το ίδιο φανερό, πως αυτό εξαρτάται από το ποια άποψη θα κυριαρχήσει. Επομένως, ο καθένας που καταλαβαίνει, πως ένας μακρύς δρόμος ξεκινάει από το πρώτο βήμα και πως, για να δημιουργηθεί ένα ποτάμι που θα παρασύρει στο διάβα του τη σαπίλα του καιρού μας, πρέπει να συγκλίνουν πολλά μικρά ρυάκια, έχει καθήκον να παλέψει.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΓΩΝΑΣ

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Κλείσιμο δεκάδων ΤΕΙ και ΑΕΙ με το σχέδιο «Αθηνά»

Η πολιτική των μνημονίων στα Πανεπιστήμια έχει πάρει διάφορες μορφές και ονόματα το τελευταίο διάστημα. Μια από τις πιο σοβαρές είναι και το λεγόμενο σχέδιο «Αθηνά», που όπως και πολλά άλλα με παρόμοιο τρόπο, προσπαθούν να δώσουν διαφορετικό τόνο, τόνο «αλλαγής» στην πλέον αντιδραστική πολιτική.
Το σχέδιο «Αθηνά», που είναι κομμάτι του τελευταίου μνημονίου, προβλέπει την κατάργηση δεκάδων τμημάτων ΤΕΙ αλλά και ΑΕΙ σε όλη τη χώρα (τελευταίες ανακοινώσεις μιλάνε για 90 τμήματα από τα περίπου 500).
Τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται από τη μεριά της κυβέρνησης και της Τρόικας είναι ότι τα τμήματα αυτά δεν έχουν αντίκρισμα στην αγορά εργασίας, υπολειτουργούν, καθώς έχουν ελάχιστους εισακτέους ή το αντικείμενό τους είναι πολύ εξειδικευμένο και μικρό και μπορεί να ενταχθεί σε κάποιο ευρύτερο πρόγραμμα σπουδών. Παρουσιάζεται με αυτόν τον τρόπο σαν να έρχεται να βοηθήσει τους φοιτητές να μην χάνουν τα χρόνια τους σε άσκοπες σπουδές, διατείνεται ότι θα ενισχύσει τα πτυχία των ενοποιημένων τμημάτων και ότι πάει κόντρα σε μια παλιότερη περίοδο, όπου άνοιγαν, για «μικροσυμφέροντα» ή για καθαρά «τοπικιστικούς» λόγους, σχολές σε κάθε «ραχούλα».
Έτσι προσπαθούν να καλύψουν την πραγματικότητα, δηλαδή το πέταγμα χιλιάδων φοιτητών και σπουδαστών στο δρόμο. Θέλουν να συγκαλύψουν το πραγματικό πρόσωπο των αλλαγών, που δεν είναι άλλο από την προσπάθειά τους να στερήσουν σε χιλιάδες νέους το δικαίωμα στις σπουδές, το δικαίωμα στη δουλειά και στη μόρφωση.
Τα ΤΕΙ χρησιμοποιήθηκαν με πολύ ύπουλο τρόπο από το σύστημα. Στην δεκαετία του 80’ στήθηκαν για να εκπληρώσουν τις ανάγκες του ελληνικού καπιταλισμού σε ειδικευμένο προσωπικό. Τα ανοίγματα όμως που του επιτράπηκαν από τους ιμπεριαλιστές, όπως και η αποβιομηχάνιση και η διάλυση της παραγωγής τα επόμενα χρόνια, τα κατέστησαν άχρηστα. Έτσι επέλεξαν να τα χρησιμοποιήσουν σαν πάρκινγκ ανέργων γι’ αυτούς που δεν κατάφερναν να μπουν στα ΑΕΙ. Από τη μία γιατί θέλανε λιγότερους πτυχιούχους ΑΕΙ και μείωναν συνεχώς τις θέσεις και από την άλλη γιατί θέλανε να εγκλωβίσουν την τάση της ελληνικής οικογένειας να σπουδάσει τα παιδιά της, αφού δεν υπήρχε μέλλον αλλού (η αγροτική και βιομηχανική παραγωγή διαλυόταν) και τα πτυχία παρείχαν καλύτερους όρους και προοπτικές δουλειάς.
Σήμερα, και αφού άφησαν το πράγμα να μπλοκάρει και να δημιουργήσει αρνητικά δεδομένα στις συνειδήσεις του λαού και των σπουδαστών, αφού οι περισσότεροι απασχολούνταν σε αντικείμενο διαφορετικό των σπουδών τους, προσπαθούν να τα κλείσουν. Όχι επειδή θέλουν να βοηθήσουν, αλλά επειδή θέλουν να τελειώνουν με τους πτυχιούχους, θέλουν να τελειώνουν με όσους επιδιώκουν να σπουδάσουν για να βρουν καλύτερες συνθήκες δουλειάς.
Οι συγχωνεύσεις θα φέρουν τεράστιες δυσκολίες σε όλους τους σπουδαστές. Πρώτον στο ζήτημα των εγκαταστάσεων. Οι περισσότεροι ήδη δε χωρούσαν στα εργαστήρια και τα αμφιθέατρα στις σχολές τους, τώρα το πρόβλημα θα ενταθεί.
Επίσης η μέριμνα θα περικοπεί σε τεράστιο βαθμό, αφού τα λεφτά που δίνονται σε ένα Τμήμα ή Πανεπιστήμιο είναι συγκεκριμένα και με τις συγχωνεύσεις θα «συγχωνευτούν» και αυτά.
Τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων θα είναι στον αέρα, καθώς αναγνωρίζεται επίσημα ότι σπούδασαν κάτι άχρηστο.
Τέλος, δεν είναι στα σχέδια του Υπουργείου το κλείσιμο μόνο των ΤΕΙ, αλλά και πολλών ΑΕΙ. Τα ΤΕΙ μπαίνουν σαν προμετωπίδα για να δημιουργηθεί το κατάλληλο έδαφος και για τα υπόλοιπα.
Βασική επιδίωξη λοιπόν, οι κάθετοι ταξικοί φραγμοί στην εκπαίδευση, όπου η φοιτητική μέριμνα θα είναι παρελθόν, το πέταγμα στην αμορφωσιά χιλιάδων νέων, η εμπέδωση ότι μόνο λίγοι και εκλεκτοί θα μπορούν να σπουδάσουν και ακόμα λιγότεροι να βρουν δουλειά.
Οι σπουδαστές των ΤΕΙ, αλλά και οι φοιτητές των ΑΕΙ, πρέπει να απαιτήσουν να μην κλείσει κανένα τμήμα, να βρεθούν και να συζητήσουν στους συλλόγους τους αρνούμενοι να δεχτούν αυτό που τους ετοιμάζουν. Πρέπει να παλέψουν συλλογικά για το δικαίωμα στη δουλειά που επιχειρείται να τους στερηθεί και για το δικαίωμα στις σπουδές και τη μόρφωση, χωρίς ταξικούς ή άλλους φραγμούς. Να παλέψουν ενάντια στην εξάρτηση της χώρας που διαλύει την παραγωγή της χώρας και αφαιρεί χιλιάδες θέσεις εργασίας, ενάντια στο Μνημόνιο και την πολιτική της Κυβέρνησης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η «συνδιοίκηση» στο ΑΠΘ στις νέες της διαστάσεις Προάγγελος όσων θα ακολουθήσουν σε ΑΕΙ-ΤΕΙ

Αφού κόπιασαν, ίδρωσαν και ξεφύσησαν οι πρυτανικές αρχές του ΑΠΘ για τον ορισμό του «φοιτητή» στο νεοσυσταθέν Συμβούλιο Διοίκησης, ήρθαν επανειλημμένα αντιμέτωποι με τη διαπίστωση: «ότι η διαδικασία των φοιτητικών εκλογών για την ανάδειξη εκπροσώπου κηρύσσεται άγονη και ματαιώνεται λόγω απουσίας εκπροσώπων, για να παραλάβουν τον ενιαίο εκλογικό κατάλογο». Και αφού αυτή η «απαράδεκτη αδιαφορία» εκδηλώθηκε διαδοχικά στις 2, 6, 8 και 9 Νοεμβρίου, υπό την πίεση του υπουργείου και της Τρόικας, αναζήτησαν άλλες διόδους.
Από το Δεκέμβριο του 2012, μία σειρά σχολές (ΤΕΠΑΕ, Πολυτεχνική) δέχτηκαν εντολή να προχωρήσουν σε εξπρές φοιτητικές εκλογές για την ανάδειξη φοιτητών τόσο στα τμήματα, όσο και στις κοσμητείες, όπως ορίζει ο νόμος Διαμαντοπούλου. Μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις (βλ. ΔΑΠ Πολιτικών Μηχανικών) ζητείται οι εκλογές να γίνουν με …την αιγίδα του φοιτητικού συλλόγου! Μεγάλη ανησυχία τους προξενεί η ενδεχόμενη αποχή.
Και θα αναρωτηθεί κανείς τώρα, «τι πρεμούρα τους έπιασε για να εκπροσωπηθούν οι φοιτητές τέλοσπάντων;». Μα φυσικά, η αγωνία των παραγόντων που προωθούν την σαρωτική επίθεση σε ΑΕΙ και ΤΕΙ -από τους ιμπεριαλιστές της τρόικα και το υπουργείο, μέχρι τις πρυτανικές αρχές και τους μηχανισμούς τους- είναι διπλή. Από τη μία, να πετύχουν τη μέγιστη φαινομενική «συναίνεση» των φοιτητών σε ένα έγκλημα που θα παίρνει όλο και πιο επικίνδυνες διαστάσεις απέναντι στα φοιτητικά δικαιώματα και τις καταχτήσεις δεκαετιών. Από την άλλη, να ξεμπερδεύουν επιτέλους με τους φοιτητικούς συλλόγους, που για τόσα χρόνια στάθηκαν ζωντανές εστίες οργάνωσης και αντίστασης της πάλης των φοιτητών ανατρέποντάς τους τα σχέδια.
Η λεγόμενη «συνδιοίκηση» λοιπόν, που τόσο την επιδίωξαν οι κυβερνητικές πολιτικές δυνάμεις (ΠΑΣΠ-ΔΑΠ) και τόσο την καλοδέχτηκαν όλες οι «αριστερές» (πλην ημών) από το ’80 ακόμη, κρίνεται απαραίτητη ακόμα και τώρα που ανατέλλει η νέα εποχή του «Πανεπιστημίου του Μνημονίου» και η επίθεση σχεδιάζεται ασυγκράτητη. Ακριβώς γιατί, ως μηχανισμός ενσωμάτωσης και χειραγώγησης των φοιτητικών μαζών, όχι μόνο τους είναι χρήσιμος, αλλά στη βάση των μεγαλεπήβολων σχεδίων τους, προβλέπεται και να περάσει σε νέα διάσταση.
Πράγματι, ο νέος νόμος Διαμαντοπούλου, σε ορισμένες από τις αφανείς (για την ώρα) διατάξεις του, εισάγει δύο νέους θεσμούς που αναμένεται να πάρουν μορφή αμέσως μόλις στηθεί καλά ο νέος μηχανισμός διοίκησης: το «Συμβούλιο του Φοιτητή» ανά πανεπιστημιακό ίδρυμα, που προβλέπει συμμετοχή φοιτητών 40% και πρόεδρό του τον εκάστοτε πρύτανη, αλλά και ο «Συνήγορος του Φοιτητή» ανά τμήμα, στον οποίο θα απευθύνονται οι φοιτητές για τα προβλήματά τους. Ποιος σύλλογος λοιπόν, και ποια συνέλευση, παιδιά, εδώ αποκτούμε και καθόλα νόμιμο «συνήγορο».
Είναι λογικό να εμφανίζεσαι σαν υπερασπιστής των «θετικών αυτών πρωτοβουλιών», αν είσαι η συστημική κυβερνητική φωνή της ΔΑΠ ή της ΠΑΣΠ. Το πολύ να το παίζεις δύσκολος εκεί που βρίσκεσαι «ριγμένος». Εξ ου και οι ενστάσεις στην εκλογή φοιτητή στα συμβούλια, όσο δεν προσφέρουν αρκετές αρμοδιότητες στον εκλεγμένο και, γενικά, δεν είναι αρκετά «συνδιοικητικά»! Είναι ανέξοδο και βολικό, από την άλλη, για τις «επίσημες αριστερές πολιτικές δυνάμεις» να μιλούν ενάντια σε αυτές τις ρυθμίσεις ως «ακόμη μια πτυχή του νέου νόμου πλαίσιο» ,που ως τέτοια απλά «πρέπει να μην εφαρμοστεί ή να μπλοκαριστεί ή να ανατραπεί», ενώ για δεκαετίες φρόντιζαν να καλλιεργούν τη λογική της συνδιοίκησης στους φοιτητές. Άντε τώρα να κρύψουν τη διάσταση αυτή κάτω από το χαλί και να αποφύγουν το ζήτημα. Τη στιγμή που η αγωνιώδης αναζήτηση «νομιμοποίησης», σε συνδυασμό με τον παραμερισμό (ως καθήλωση) του φοιτητικού συνδικαλισμού, είναι ο προάγγελος του πιο σκληρού ταξικού πανεπιστημίου που γνώρισε ποτέ η χώρα.
Το ζητούμενο είναι η υπεράσπιση των συλλόγων, που ζωντανεύει και αναπνέει μόνο μέσα στην πάλη του φοιτητή, με βάση τις ανάγκες του. Οργανωμένη, πλατιά αντίδραση των φοιτητών ενάντια στη σύσταση των νέων οργάνων διοίκησης, ενάντια σε κάθε ανάδειξη φοιτητή, ενάντια στο νόμο πλαίσιο στο σύνολό του, μόνο στη βάση αυτή μπορεί να γεννηθεί. Και αντιστρόφως, βασική προϋπόθεση είναι η πραγματική, και όχι «εικονική», ενεργοποίηση των φοιτητικών συλλόγων πέρα και έξω από την αγκαλιά των μηχανισμών ενσωμάτωσης στις μάχες που έρχονται.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Τα μεγάλα προβλήματα απαιτούν μεγάλους αγώνες...

Την (προ)περασμένη Δευτέρα η Διεθνής Οργάνωσης Εργασίας (ILO) αναφέρει ότι οι άνεργοι στον πλανήτη θα ξεπεράσουν τα 202 εκατομμύρια, θα είναι νέοι και όλα αυτά πάντα με το καλό σενάριο. Υπάρχει και το κακό σενάριο, σημειώνει στην έκθεσή της η ΔΟΕ όπου ο αριθμός των ανέργων για τη χρονιά αυτή θα φτάσει τα 206 εκατομμύρια. Σημειώνει επίσης η έκθεση ότι “πέντε χρόνια μετά την έναρξη της διεθνούς κρίσης, η ανεργία έχει αρχίσει ξανά να αυξάνεται καθώς η κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας επιδεινώνεται”. Σε αυτά τα πέντε χρόνια οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 28 εκατομμύρια φτάνοντας το 2012 τα 197,3 εκατομμύρια. Αν σε αυτούς προστεθούν και τα 39 εκατομμύρια που αποσύρθηκαν από την αγορά εργασίας- καθώς οι προοπτικές να βρουν εργασία ήταν ανέφικτες- τότε το σύνολο των ανέργων που άφησε πίσω της η κρίση τα πέντε τελευταία χρόνια ανέρχονται στα 67 εκατομμύρια. Στην Ευρώπη, η ανεργία αναπτύσσεται με ιδιαίτερη ταχύτητα και κατά πολύ περισσότερο από το μέσο παγκόσμιο όρο. Το ίδιο και στην Ελλάδα. Σχετικά με την Ευρώπη την περίοδο της κρίσης, οι άνεργοι αυξήθηκαν από 17 εκατομμύρια που ήταν το 2008 σε 25 εκατομμύρια το 2012, δηλαδή 8 εκατομμύρια περισσότεροι. Σε ετήσια βάση, οι άνεργοι στην ευρωπαϊκή ένωση αυξάνονται κατά 2 εκατομμύρια.
Στην Ελλάδα η ανεργία σπάει και αυτή με τη σειρά της κάθε προηγούμενο ρεκόρ έχοντας εκτιναχτεί στα ύψη. Πιο συγκεκριμένα: όταν ξέσπασε η κρίση, οι άνεργοι το 2008, πάντα με τα επίσημα στοιχεία, ήταν 392.700 άτομα. Αν δούμε ότι ο αριθμός των ανέργων στη χώρα μας αυξάνεται κατά 36.200 άτομα ανά μήνα, αυτό σημαίνει πως στο τέλος του χρόνου, ο αριθμός των ανέργων στη χώρα μας θα φτάσει στα 1.418.000 εκατομμύρια. Δηλαδή, την περίοδο της κρίσης οι άνεργοι στη χώρα μας τετραπλασιάσηκαν. Να σημειώσουμε επίσης, πως ο αριθμός των ανέργων που παίρνει επίδομα ανεργίας ανέρχεται στα 234.455 άτομα, και αυτό στο ποσό των 361 ευρώ. Και στόχος της κυβέρνησης είναι η μείωσή του περισσότερο, όσο και η διάρκεια του επιδόματος.
Επίσης, στην έκθεση της ILO αναφέρεται πως 397 εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Επίσης 472 εκατομμύρια, παρ’ ότι εργάζονται, δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τις βασικές τους ανάγκες.
Τα πράγματα, τόσο στο επίπεδο της ανεργίας, όσο και σε αυτό της φτώχειας των λαϊκών μαζών είναι ακόμα χειρότερα από τα παραπάνω που παρουσιάζει η έρευνα της ILO και ακόμα πιο βέβαιο είναι πως για τις εργαζόμενες μάζες τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα.
Ήδη τις μέρες αυτές, το σύνολο του καπιταλιστικού κόσμου και πάνω από όλους τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και οι διεθνείς οργανισμοί τους, ανάμεσα σε σειρά μέτρων που απεργάζονται σε βάρος του κόσμου της δουλειάς, αυτό που έχουν θέσει στην ημερήσια διάταξη και γίνεται και η σχετική προβολή του, είναι η μείωση του επιδόματος ανεργίας καθώς και η διάρκεια που θα το λαμβάνει ο άνεργος.
Στη Γαλλία το ελεγκτικό συνέδριο ζητάει το ψαλίδισμα στα επιδόματα ανεργίας, προβάλλοντας «τις μεγάλες τρύπες του προϋπολογισμού». Η τάση είναι αβάσταχτη για τα οικονομικά της χώρας τόνισε ο πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου και ζήτησε από τους κοινωνικούς εταίρους να αρχίσουν διαπραγματεύσεις με στόχο να μειωθεί το ποσό των επιδομάτων ανεργίας.
Αυτό που είναι ολοφάνερο, τόσο στη χώρα μας όσο και σε πλανητική κλίμακα, οι δυνάμεις του κεφαλαίου και πάντα στο όνομα της κρίσης, επιχειρούν να καταργήσουν ό,τι έχει ακόμα απομείνει από κατακτήσεις που έχουν κερδηθεί με αγώνες και συσχετισμούς παλαιότερων εποχών. Στις σημερινές συνθήκες, γενικότερης αποσάθρωσης του συνδικαλιστικού και κυρίως του εργατικού κινήματος, το κεφάλαιο απαιτεί να πάρει πίσω τα πάντα και το μέγεθος της ανεργίας είναι ένα σημαντικό όπλο στα χέρια του, για να απειλεί και να εκβιάζει τους εργαζόμενους να αποδεχτούν αδιαμαρτύρητα τις απάνθρωπες απαιτήσεις του. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι η επίθεση του αστικού κόσμου στον κόσμο της δουλειάς θα γνωρίσει μια νέα κλιμάκωση. Κάτω από αυτούς τους όρους και κυρίως τους αρνητικούς συσχετισμούς έχει συντελεστεί μια πρωτόγνωρη επιδείνωση του εισοδήματος των εργατικών και λαϊκών οικογενειών. Μια βίαιη μεταφορά πλούτου από τους εργαζόμενους προς το μεγάλο κεφάλαιο, ξένο και ντόπιο. Έχει επίσης συντελεστεί η κατεδάφιση των πιο βασικών κατακτήσεων πάνω στις εργασιακές σχέσεις, όπως η ασφάλιση, περίθαλψη, σύνταξη, συλλογικές συμβάσεις, κατάργηση του 8ωρου και γενικότερα του σταθερού χρόνου εργασίας κ.ά.
Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι στο εμπόριο και στις υπηρεσίες εργάζονται σε συνθήκες μερικής και προσωρινής απασχόλησης. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια και με έντονους ρυθμούς σήμερα, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας μετατρέπονται σε ατομικές χωρίς κανένα δικαίωμα και με μειωμένο μισθό ενώ στις περισσότερες περιπτώσεις αντιστοιχεί στο ύψος ενός επιδόματος, ίσως και πιο κάτω.
Όπως προκύπτει από δημοσιοποιημένα στοιχεία κατά το εννιάμηνο Γενάρης-Σεπτέμβρης 2012 κατατέθηκαν στις περιφερειακές επιθεωρήσεις εργασιακών σχέσεων του ΣΕΠΕ 61.113 μετατροπές συμβάσεων εργασίας πλήρους απασχόλησης σε άλλες ελαστικές μορφές απασχόλησης. Επίσης κατά το οκτάμηνο Γενάρης-Αύγουστος 2012 στις περιφερειακές υπηρεσίες του ΣΕΠΕ καταπατήθηκαν 631 επιχειρησιακές συμβάσεις που αφορούσαν 79.186 εργαζόμενους και ο μέσος όρος μείωσης των αποδοχών τους ήταν 21,09%.
Πρόκειται για μια άγρια και καταιγιστική επίθεση του κεφαλαίου με την πλήρη στήριξη του αστικού πολιτικού κόσμου που οδηγεί τεράστιες μάζες εργαζομένων σε συνθήκες πλήρους ανασφάλειας, αβεβαιότητας, ακραίας φτώχειας και ολοφάνερο το πρόβλημα της επιβίωσης. Υπάρχουν και χειρότερα! Εκτιμάται πως πολλές δεκάδες χιλιάδες εργαζομένων εργάζονται και δεν πληρώνονται για πολλούς μήνες και το ποσοστό αυτών των εργαζομένων μεγαλώνει.
Πρόκειται για μεγάλα, για τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πλατιές μάζες των εργαζομένων, οι οικογένειες των εργατικών και λαϊκών οικογενειών. Και τέτοιας φύσης προβλήματα, μπορούν να βρουν λύσεις αποκλειστικά μέσα από μεγάλους και παρατεταμένους αγώνες. Άλλη λύση, πέρα από τον ξεσηκωμό του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας, δεν υπάρχει. Οι εργατοπατέρες ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ ούτε θέλουν ούτε μπορούν να ξεσηκώσουν τις λαϊκές μάζες. Η απεργία του Φλεβάρη θα γίνει όπως και οι προηγούμενες για την τιμή των όπλων. Οι εργαζόμενες μάζες και θέλουν και μπορούν να ξεσηκωθούν. Αυτό με μια προϋπόθεση. Να το θέλει η Αριστερά. Να το αποφασίσουν τα κόμματα και οι οργανώσεις της Αριστεράς. Μεγάλες και μικρές, όλες οι δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά.
Αριστερά και λαός στους δρόμους!
Εκεί βρίσκεται η απάντηση.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΓΑΛΛΙΚΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΣΤΟ ΜΑΛΙ Ιμπεριαλιστική επέμβαση με απρόβλεπτες προεκτάσεις και συνέπειες

«Αιφνιδιαστικά», πριν από μία βδομάδα, οι γαλλικές στρατιωτικές δυνάμεις πραγματοποίησαν επέμβαση στο Μάλι.1 Είχε προηγηθεί το ψήφισμα 2085 (που εγκρίθηκε τον περασμένο μήνα) από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, με το οποίο άνοιγε ο δρόμος για την επέμβαση διεθνούς δύναμης αποτελούμενης από στρατιωτικές δυνάμεις γειτονικών χωρών, της «Οικονομικής Κοινότητας των Κρατών της Δυτικής Αφρικής» (ECOWAS), μαζί με άλλες δυτικές χώρες σε υποστηρικτικό ρόλο. Μόνο που κάτι τέτοιο εξεταζόταν για αργότερα, και μάλιστα (σύμφωνα με δηλώσεις αξιωματούχων του ΟΗΕ) όχι πριν από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο. Η επιτάχυνση των εξελίξεων με τη λήψη απόφασης για άμεση στρατιωτική δράση έχει σαν αίτιο την προώθηση των ισλαμικών ομάδων προς το Νότο. Στόχος, όπως δήλωσε ο γάλλος υπουργός Άμυνας Ζαν-Ιβ Λε Ντριάν, η «πλήρης ανακατάληψη του Μάλι».
Ωστόσο, τα σημερινά γεγονότα δεν αποτελούν «κεραυνό εν αιθρία»! Στις 22 Μαρτίου 2012 εκδηλώνεται στρατιωτικό πραξικόπημα στο Μάλι. Οι στασιαστές διαμαρτύρονταν για τον τρόπο που χειρίζεται η κυβέρνηση του Μάλι μια εξέγερση των Τουαρέγκ2 στο βορρά. Επικεφαλής ήταν ο λοχαγός Αμαντού Σανόγκο, πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας και του Κράτους (CNRDRE).
Η απόπειρα αυτή θεωρείται αμερικανοκίνητη όχι μόνο για το λόγο ότι ο οργανωτής της ήταν ένας στρατιωτικός διοικητής που ήταν εκπαιδευμένος στις ΗΠΑ, αλλά για την κατάσταση που διαμορφώνει. Οι πραξικοπηματίες ελέγχουν την πρωτεύουσα και το νότο της χώρας. Τα βόρεια σύνορα παραμένουν διάτρητα, και μπαίνουν ανεξέλεγκτα μέσω Αλγερίας μπουλούκια από «αντάρτες» της Αλ Κάιντα από την ήδη ΝΑΤΟκρατούμενη Λιβύη…
Στο χάος που επικρατεί οι Τουαρέγκ και οι ισλαμιστές κατέλαβαν τρεις πόλεις στο Βόρειο Μάλι, τις Κιντάλ, Γκάο και Τομπουκτού, και στις 6 Απριλίου 2012 το «Εθνικό Απελευθερωτικό Κίνημα του Αζαγουάντ» κήρυξε την ανεξαρτησία του Αζαγουάντ, μιας περιοχής που περιλαμβάνει τις τρεις περιφέρειες του βορείου Μάλι. Η κίνηση αυτή δεν βρήκε την αντίσταση του στρατού, καθώς αυτός είναι αποδιοργανωμένος και χωρίς εξοπλισμό. Έτσι, η χώρα κόβεται στα δύο.
Βέβαια το πραξικόπημα καταδικάζεται από πολλές μεριές και κύρια από τη Γαλλία. Η ECOWAS μάλιστα αποφασίζει γενικό εμπάργκο με μόνη εξαίρεση την ανθρωπιστική βοήθεια. Στο κλίμα αυτό οι πραξικοπηματίες έρχονται σε συμφωνία με την ECOWAS στις 6 του Απρίλη 2012 για άρση του εμπάργκο και αμνηστία στους στασιαστές με αντάλλαγμα την παράδοση της εξουσίας.
Ο πρόεδρος Τουρέ, άνθρωπος των Γάλλων, παραιτείται και τυπικά τις επόμενες μέρες και αυτοεξορίζεται στις 19 Απριλίου 2012 στη γειτονική Σενεγάλη. Η κυβέρνηση εθνικής ενότητας, που σχηματίστηκε στις 20 Αυγούστου 2012 και η οποία εγκρίθηκε από τον προσωρινό πρόεδρο Ντιονκούντα Τραορέ, δεν είχε καλύτερη τύχη. Από τον περασμένο Δεκέμβρη, το Μάλι είναι ουσιαστικά ακυβέρνητο. Έτσι φτάνουμε στα σημερινά γεγονότα.
Βασικά η εισβολή της Γαλλίας στο Μάλι μπορεί να ειδωθεί ότι αποτελεί μια νέα φάση των διαδοχικών επεμβάσεων αποσταθεροποίησης καθεστώτων στις οποίες έπαιξε ενεργό ρόλο. Όπως εκείνη της Λιβύης με την ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι. Με μία διαφορά. Εδώ πρόκειται για μια πιο αποφασιστική κίνηση που παραπέμπει σε εποχές που η γαλλική αποικιοκρατία ήταν στις δόξες της!
Ωστόσο τα ερωτήματα για την επέμβαση, πέρα από το προφανές ότι γίνεται για την προάσπιση των συμφερόντων της Γαλλίας, είναι πολλά και αναπάντητα. Στην ουσία
η επέμβαση στο Μάλι θέτει το πρόβλημα του γαλλικού ιμπεριαλισμού και των σημερινών σχέσεών του με την αφρικανική ήπειρο, αναφορικά με τις ευθύνες και το ρόλο που μπορεί να αναλάβει γενικότερα. Όσο βέβαιο είναι πως η παλιά καλή εποχή της «γαλλικής Αφρικής» έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί άλλο τόσο βέβαιο είναι πως αυτή η προϊστορία των γαλλικών αποικιοκρατικών επεμβάσεων στην αφρικανική ήπειρο δεν μπορεί, παρά τα όποια ερείσματα διατηρούνται ακόμη, από μόνη της να κρίνει τις εξελίξεις. Εξελίξεις οι οποίες εντάσσονται αντικειμενικά στο σημερινό πλαίσιο του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και υπό το βάρος των σημερινών συσχετισμών. Οι ΗΠΑ, η Κίνα, η Ρωσία, η Βρετανία η Γαλλία, η Ινδία, η Γερμανία προσπαθούν με διάφορους τρόπους και συνδυασμούς να «επενδύσουν» (οικονομικά, πολιτικά και προπαντός γεωστρατηγικά) στη «μαύρη ήπειρο».
Ειδικότερα οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές έχουν δαπανήσει σημαντικά κεφάλαια για την ενίσχυση των προγεφυρωμάτων τους σε μια σειρά αφρικανικών χωρών. Από τη Μαυριτανία και την Μπουρκίνα Φάσο (γειτονικές στο Μάλι) ως την Αιθιοπία, το Τζιμπουτί και την Κένυα. Άλλωστε, ως γνωστό, το αμερικανικό στρατιωτικό δόγμα των περιφερειακών συμμαχικών δυνάμεων εντάσσεται στην παγκόσμια στρατηγική των ΗΠΑ όχι μόνο για έλεγχο και διασφάλιση της ροής των «στρατηγικών πόρων» αλλά, ακόμη περισσότερο, για την αποτροπή ελέγχου τους από τους ανταγωνιστές τους.
Αυτό που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ωστόσο –κατά την εκτίμηση διαφόρων αναλυτών– είναι πως πίσω από τη γαλλική εισβολή βρίσκεται με έναν πολύ ιδιόμορφο ρόλο η παρουσία των ΗΠΑ, άσχετα αν αυτή τη στιγμή δείχνουν να κρατούν αποστάσεις από τα γεγονότα. Αποδίδουν δηλαδή στις ΗΠΑ ότι έχουν από καιρό σχεδιάσει το διαμελισμό του Μάλι. Κάτι που υποτίθεται ότι αποτέλεσε και την αφορμή της γαλλικής στρατιωτικής επέμβασης. Άρα, για τη Γαλλία η αντιμετώπιση των ισλαμιστών που δρουν και εφορμούν από τα βόρεια του Μάλι δεν αποτελεί μόνο τη φαινομενική αιτία αυτής της επέμβασης. Έχει και την παράμετρο να προλάβει μια εξέλιξη που προοπτικά δείχνει να λειτουργεί σε βάρος της!
Τα τελευταία χρόνια η Γαλλία έχει βέβαια ένα ιστορικό παρεμβάσεων στη γαλλόφωνη Αφρική, αλλά σε περιοχές και σε ζητήματα περιφερειακής σημασίας. Σήμερα ωστόσο φαίνεται ότι επιχειρεί μια υπέρβαση. Κατά συνέπεια, ο σκεπτικισμός που προβάλλεται μέσα από δηλώσεις αξιωματούχων της (για το αν το εγχείρημα αυτό θα πρέπει να αποτελεί μια γαλλική ευθύνη ή θα πρέπει μέρος της να αναληφθεί από την ΕΕ) αντανακλά όχι μόνο υπαρκτές αδυναμίες αλλά και ρεαλιστικούς φόβους για το μετά. Η επιλογή βοήθειας από το ΝΑΤΟ (αν είναι επιλογή πλέον) αποτελεί δεύτερη επιλογή!
Σωστά, λοιπόν, οι Γάλλοι αρχίζουν να αισθάνονται πως το Μάλι θα έπρεπε να είναι διαφορετικό και να θεωρούν πως οι υπόλοιποι στην ΕΕ δεν επωμίζονται το βάρος που τους αναλογεί: «Για την ώρα, η χώρα μας είναι μόνη στο μέτωπο» δηλώνει απογοητευμένος ο ηγέτης της συντηρητικής αντιπολίτευσης, Ζαν-Φρανσουά Κοπέ, στον Economist. Ενώ ο πρώην γάλλος υπουργός Οικονομικών Μπερνάρ Κουσνέρ, μιλώντας σε βρετανικό τηλεοπτικό δίκτυο, τονίζει: «Ο βρετανικός λαός για μια τέτοια αποστολή είναι ο πιο στενός μας φίλος. Τους χρειαζόμαστε. Για την ώρα είμαστε μόνοι μας. Σας εκλιπαρώ, μην αφήνετε τη Γαλλία μόνη. Αυτή είναι μια κοινή αποστολή, αυτή είναι μια κοινή απειλή, είμαστε όλοι κατά του εξτρεμισμού»! Στην πραγματικότητα η επίκληση του Κουσνέρ αφορά την περίφημη αγγλο-γαλλική αμυντική συνεργασία που όμως από τους Βρετανούς φαίνεται να προσεγγίζεται με τελείως διαφορετική στόχευση και πάντως έξω από τα στενά πλαίσια της ΕΕ! Το ότι η Βρετανία δεν φαίνεται πολύ πρόθυμη να συμμετάσχει έχει σχέση τόσο με τον «σκεπτικισμό» της για τις διεργασίες στο εσωτερικό της ΕΕ όσο και με την αξιολόγηση της επιρροής της στη γεωπολιτική αξιοπιστία της ΕΕ.
Όσο για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, η απροθυμία τους να εμπλακούν με τον τρόπο που το ζητά η Γαλλία δεν σημαίνει πως δεν θέλουν καμία εμπλοκή. Οι Γερμανοί συμφώνησαν να παράσχουν ανθρωπιστική βοήθεια και να εκπαιδεύσουν Γάλλους των ειδικών δυνάμεων, αλλά μέχρις εκεί. Επίσης, την πρόθεση της ΕΕ να φιλοξενήσει μια διεθνή διάσκεψη για το Μάλι στις 5 Φεβρουαρίου στις Βρυξέλλες ανακοίνωσε η επικεφαλής της ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής Κάθριν Άστον. Η διάσκεψη θα οργανωθεί από κοινού με κράτη-μέλη της Αφρικανικής Ένωσης και τα Ηνωμένα Έθνη.
Το ότι παίζεται και θα παιχθεί ένα πολύ βρόμικο παιχνίδι στο Μάλι και συγχρόνως πολύ επικίνδυνο είναι γεγονός. Είναι βέβαιο πως η σύγκρουση αυτή θα κλιμακωθεί και θα επεκταθεί και στις γειτονικές χώρες. Και αυτό ξεκίνησε ήδη με την «εκτέλεση» ομήρων εργαζομένων σε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις στην Αλγερία και έπειτα από αιφνιδιαστική επιχείρηση του αλγερινού στρατού. Η κατάσταση παραμένει συγκεχυμένη, με τις αλγερινές αρχές να μη δίνουν ακριβή στοιχεία, προκαλώντας τη δυσαρέσκεια δυτικών κυβερνήσεων, που δεν είχαν ενημερωθεί προηγουμένως.
Είναι βέβαιο πως και εδώ οι «διασυνοριακές δραστηριότητες» (με τους διάφορους οπλαρχηγούς, τις φυλές, την «Αλ Κάιντα» και άλλες «ισλαμικές ομάδες») θα δημιουργήσουν τις απαραίτητες «συνθήκες» που να δικαιολογούν μια επέμβαση του ΝΑΤΟ την κατάλληλη στιγμή! Πολύ χαρακτηριστικά, ο πρώην γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Κόφι Ανάν είπε ότι οι εξελίξεις σε Μάλι και Αλγερία παραπέμπουν σε «παράπλευρη απώλεια» των όσων προηγήθηκαν στη Λιβύη! Ο όρος είναι νατοϊκός και τον θυμόμαστε πολύ καλά από την περίπτωση των βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία
Χ.Β.

1. Το Μάλι είναι ένα ακόμη «κράτος» της Δυτικής Αφρικής με τα γνωστά «ευθύγραμμα αποικιοκρατικά σύνορα». Επί αποικιοκρατίας ονομαζόταν Γαλλικό Σουδάν. Απέκτησε «ανεξαρτησία» από τη Γαλλία στις 22 Σεπτεμβρίου 1960. Η έκταση της χώρας είναι 1.240.000 τ.χλμ., έχει πληθυσμό 12.666.987 (με βάση τις εκτιμήσεις του 2009) και πρωτεύουσά του είναι το Μπαμάκο. Συνορεύει ΒΑ με την Αλγερία, Α με τον Νίγηρα, Ν με Μπουρκίνα Φάσο, Γκάνα και Γουινέα και Δ με τη Σενεγάλη και τη Μαυριτανία. Το βόρειο 1/3 της χώρας πέφτει στην έρημο της Σαχάρας. Η χώρα είναι κυρίως αγροτική, αλλά με πάρα πολύ πλούσιο υπέδαφος και φυσικούς πόρους. Πρόεδρος της χώρας είναι ο Ντιονκουντά Τραουρέ (υπηρεσιακός), έπειτα από το πραξικόπημα του 2012.

2. Οι Τουαρέγκ είναι μια νομαδική φυλή στη Βόρεια και Δυτική Αφρική. Κυρίαρχοι του εμπορίου στην έρημο, όταν αυτό υπήρχε. Η ζωή τους άλλαξε δραματικά μετά από χιλιάδες χρόνια όταν σύνορα επιβλήθηκαν και το εμπόριο βρήκε θαλάσσιες διαδρομές. Η προσπάθεια επιβίωσής τους συχνά συνδέθηκε με εξεγέρσεις. Στον Νίγηρα, σήμερα στο Μάλι και είχαν εμπλοκή και στον πόλεμο της Λιβύης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΚΥΠΡΟΣ Από τα πανηγύρια για το αέριο, στη δίνη του μνημονίου

Τα πανηγύρια για τα μεγάλα αποθέματα φυσικού αερίου στο οικόπεδο 12 της κυπριακής ΑΟΖ δεν κράτησαν πολύ. Ήδη ο Χριστόφιας ετοιμάζεται να εγκαταλείψει το προεδρικό μέγαρο χρεωμένος την ένταξη της χώρας στο μνημόνιο, παρότι η τελική υπογραφή θα μπει μετά τις εκλογές της 17 Φλεβάρη.
Στο Eurogroup της περασμένης Δευτέρας 21 Γενάρη, το κλίμα ήταν βαρύ για την Κύπρο και -όπως σχολιάστηκε- η διαπραγματευτική ισχύς της ουσιαστικά εκμηδενισμένη και η εικόνα της χώρας σε βάραθρο. Οι περίφημες ισορροπίες του Χριστόφια στο τεντωμένο σκοινί του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, προκειμένου να αξιοποιήσει η Κύπρος το φυσικό αέριο και να αναβαθμιστεί γεωπολιτικά, αποδεικνύονται επικίνδυνες ακροβασίες σε μια περιοχή και σε μια εποχή που οι ιμπεριαλιστικές κόντρες κάθε άλλο παρά λογαριάζουν την υπόσταση και τα δικαιώματα των μικρών και εξαρτημένων χωρών. Ήδη από εκείνη την περίεργη έκρηξη των αφύλακτων πυρομαχικών άρχισε η πολιτική φθορά του, που επιδεινώθηκε όταν ο «αριστερός» πρόεδρος, με δάκρυα στα μάτια, οδηγήθηκε στο μνημόνιο για λογαριασμό των τραπεζών και της μεγαλοαστικής τάξης της Κύπρου.
Ο ανοικτός υποστηριχτής του σχεδίου Ανάν, πρόεδρος του ΔΗΣΥ Νίκος Αναστασιάδης, είναι το φαβορί των προεδρικών εκλογών, ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα θα υπογράψει την τελική συμφωνία για το μνημόνιο, αφού στο μεταξύ κριθούν κάποια κρίσιμα ζητήματα, μερικά εκ των οποίων έχουν ήδη τεθεί από τη Μέρκελ κατά τη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στη Λεμεσό.
Μετ’ επιτάσεως έθεσε η Μέρκελ το ζήτημα του πλαισίου λειτουργίας των κυπριακών τραπεζών, μιλώντας ανοιχτά στη συνέχεια η ίδια και άλλοι ευρωπαϊκοί παράγοντες για το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος και πιο συγκεκριμένα -και σαφώς- για τις μεγάλες ρώσικες καταθέσεις στις τράπεζες του νησιού. Στον ίδιο καμβά, τις μέρες του Eurogroup ο Σόιμπλε δήλωνε πως είναι πολύ μακριά μια απόφαση για την Κύπρο, λέγοντας πως «σε σχέση με την ισχύ της οικονομίας της χώρας, ο τραπεζικός τομέας είναι δυσανάλογα μεγάλος», ενώ σχολίασε με νόημα πως επιστρέφει στη Ρωσία μέσω κυπριακών λογαριασμών πολύ χρήμα Ρώσων πολιτών.
Παράλληλα, όπως δήλωσε ευθέως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στεφάνου, ορισμένοι -τους οποίους δεν κατονόμασε- «εποφθαλμιούν και τις ρώσικες καταθέσεις στην Κύπρο και πιθανώς και το φυσικό αέριο». Είχε σίγουρα υπόψη του την έκθεση της Deutsche Bank, που μεταξύ άλλων αναρωτιέται αν φτάνουν οι ιδιωτικοποιήσεις και θεωρεί αναγκαίο να αξιοποιηθούν, για την εξυπηρέτηση του χρέους, έσοδα από το αέριο.
Για ν’ αντιληφθούμε τι παίζεται και -πολύ περισσότερο- τι θα παιχτεί, εφόσον ο εκλεκτός της Δύσης Αναστασιάδης αναλάβει την προεδρία, δεν πρέπει να ξεχνάμε ούτε την ψυχροπολεμική κατάσταση με την Τουρκία για τις ΑΟΖ ούτε την περίφημη στρατηγική συμμαχία του Χριστόφια με το Ισραήλ και την «ισορροπία» με όλους τους ιμπεριαλιστές που στήριξαν την επιλογή του να προχωρήσει σε εξέδρες εξόρυξης αερίου. Όσοι παρακολουθούν, έστω λίγο, τα κυπριακά πράγματα, γνωρίζουν την επιρροή των Ρώσων στο νησί, τις βάσεις των Εγγλέζων στο Ακρωτήρι και, βεβαίως, την επιρροή και την ισχυρή παρουσία των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή. Γνωστή η κατάσταση στη Συρία, γνωστή η πίεση στους Ρώσους αλλά και η αποφασιστικότητα που επιδεικνύουν με τη θεαματική παρουσία του στόλου τους στην περιοχή, που αυτές τις μέρες πραγματοποιεί αεροναυτικά γυμνάσια με βολές S300 στην ΑΟΖ της Κύπρου, μεταξύ Κύπρου και Συρίας. Αξίζει να σημειώσουμε και τις τελευταίες εξελίξεις στη χώρα μας με τις πλούσιες προσφορές των Ρώσων για τη ΔΕΠΑ και τη σφοδρή αντίδραση των ΗΠΑ αλλά και των Γερμανών, που μάλλον συναινούν στο ν’ αξιοποιηθεί το δίκτυο φυσικού αερίου της χώρας από πηγές και κατευθύνσεις εκτός Ρωσίας. Εξάλλου, μεταξύ Κατάρ-Ισραήλ-Κύπρου- Ελλάδας εδώ και καιρό ψήνονται γεωτρήσεις στις ΑΟΖ, αγωγοί, σταθμοί υγροποίησης, ηλεκτρικά καλώδια και άλλες μεγάλες μπίζνες μεγάλης γεωπολιτικής σημασίας. Να σημειώσουμε, επίσης, πως ο South Stream των Ρώσων έχει τελεσίδικα παρακάμψει τα νότια Βαλκάνια, ενώ ο Nabucco των ΗΠΑ δεν έπεισε ότι μπορεί να βρει αέριο για να τραβήξει επενδύσεις και να υλοποιηθεί.
Όμως το κουβάρι στην περιοχή είναι σφιχτά μπλεγμένο στο πλαίσιο του συνολικότερου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, που δεν αφορά μόνο την ενέργεια. Σ’ αυτό το πλαίσιο η Κύπρος είναι πάντα μια σπουδαία πλατφόρμα στην ταραγμένη γεωπολιτικά θάλασσα της νοτιοανατολικής Μεσογείου, που αγκαλιάζεται από τη Λιβύη, την Αίγυπτο με το Σουέζ, το Ισραήλ, το Λίβανο, τη Συρία, την Τουρκία και την Ελλάδα. Βεβαίως η ενέργεια αλλά και ο οικονομικός έλεγχος όλων αυτών των χωρών, σε εποχές οξύτατου οικονομικού πολέμου, είναι κρίσιμα επίδικα που λειτουργούν καθοριστικά και για την πολιτική επιρροή των ιμπεριαλιστών στην περιοχή. Από την άλλη, οι 60.000 νεκροί από την ιμπεριαλιστική επέμβαση μέσω αντιπροσώπων στη Συρία, ο ωμός βομβαρδισμός και το ρήμαγμα, προηγουμένως, της Λιβύης, του Ιράκ πιο πριν και πάει λέγοντας, δείχνουν πως εμπεδώνουν εντέλει την κυριαρχία τους οι ιμπεριαλιστές και πόσο επικίνδυνες μπορεί να αποδειχτούν για τον κυπριακό λαό οι ακροβασίες του Χριστόφια, που σίγουρα θα συνεχιστούν με την ακόμη μεγαλύτερη υποτέλεια του Αναστασιάδη. Και αυτή η υποτέλεια δεν πρόκειται να οδηγήσει σε κανέναν ρεαλισμό υποταγής, έστω, στους συσχετισμούς. Αντίθετα, στο πλαίσιο του οξύτατου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού η υποχώρηση των αντιιμπεριαλιστικών αισθημάτων του λαού γεννά κινδύνους και στην περίπτωση της Κύπρου. Οι κίνδυνοι δεν προέρχονται μονάχα από τον οικονομικό έλεγχο και τη λεηλασία του πλούτου του νησιού που προβλέπονται από το μνημόνιο, που θα υπογραφεί τελικά τον Μάρτιο, αλλά είναι ακόμη μεγαλύτεροι.
Στη νέα έκθεσή του ο γ.γ. του ΟΗΕ σχετικά με τις ΑΟΖ αναφέρει: «Είναι σημαντικό να διασφαλιστεί ότι κάθε καινούριος ανακαλυφθείς πλούτος, ο οποίος ανήκει σ’ όλους τους Κύπριους, θα ωφελήσει και τις δύο κοινότητες. Οι εξελίξεις αυτής της περιόδου βοήθησαν στην επιβεβαίωση της άποψής μου ότι η ανακάλυψη αποτελεί ένα ισχυρό κίνητρο για όλα τα μέρη να βρουν μια διαρκή λύση στο κυπριακό πρόβλημα».
Κάμποσα χρόνια μετά την απόρριψη από τον κυπριακό λαό του σχεδίου Ανάν, που ήθελε να καταργήσει κάθε έννοια κράτους και να εμπεδώσει και τυπικά την ιμπεριαλιστική κυριαρχία στο νησί, τα πράγματα ξαναγίνονται κρίσιμα και οι κίνδυνοι ορατοί. Το πρόβλημα του κυπριακού λαού αφορά την εργατική τάξη και τους λαούς και της Ελλάδας και της Τουρκίας. Ο ασυμφιλίωτος ταξικός αγώνας ενάντια στην εκμετάλλευση από τις εξαρτημένες αστικές τάξεις στις τρεις χώρες πρέπει να δένει με την πάλη ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση. Μόνο όταν θ’ αρχίσει να κερδίζει έδαφος στους λαούς η άποψη πως οι κάθε λογής ιμπεριαλιστές είναι φονιάδες και ληστές, μόνο όταν μέσα από την ανάπτυξη του εργατολαϊκού κινήματος στις τρεις χώρες απομονωθεί ο εθνικισμός και ενισχυθεί η πάλη ενάντια στις εξαρτημένες αστικές τάξεις, θ’ αρχίσουν να διαμορφώνονται προϋποθέσεις για να μπορέσουν οι λαοί να υπερασπιστούν την ειρήνη, τη ζωή και το δίκιο τους.
Οι αυταπάτες και οι ανόητες(;) αταξικές «αριστερές» θεωρήσεις των πραγμάτων δεν είναι μονάχα στον αέρα αλλά γίνονται και επικίνδυνες, και κάτι τέτοιο ήδη φαίνεται να εξελίσσεται στην Κύπρο. Στη χώρα μας η κυβερνώσα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ καμάρωνε για το κυπριακό μνημόνιο, μιας και τάχα ο Χριστόφιας θα το πάλευε το πράγμα. Οι ίδιοι ήδη πήγαν μετά τον Σόιμπλε στις ΗΠΑ, όπου δεν συνάντησαν βέβαια τον Ομπάμα αλλά είχαν συναντήσεις, μεταξύ άλλων, με στελέχη του κέντρου στρατηγικών και διεθνών μελετών (CSIS), γνωστού αντιδραστικού κέντρου επιρροής στις αμερικάνικες κυβερνήσεις. Η άλλη, η ντούρα επαναστατική αριστερά δεν βλέπει καν ιμπεριαλιστική εξάρτηση και ανάγκη, επομένως, αντιιμπεριαλιστικής αφύπνισης του λαού μας.
Αμφότεροι δεν βλέπουν καν την ανάγκη συγκρότησης του λαού με όρους ταξικής πάλης για ν’ ανταποκριθεί στην ταξική αναμέτρηση που είναι σ’ εξέλιξη. Αυτή η αναμέτρηση, παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς, είναι σ’ εξέλιξη παγκόσμια και μ’ ένα ιδιαίτερο τρόπο σε κάθε χώρα και στις χώρες της περιοχής μας. Στο πλαίσιο αυτής της αναμέτρησης είναι κρίσιμο, με βάση τη συγκυρία που διανύουμε στη χώρα μας, και στις γύρω χώρες να υπάρξουν και να ενισχυθούν αριστερές δυνάμεις που θα τολμήσουν να εμπιστευτούν την πάλη των λαών και να συγκρουστούν μ’ όλα τα κόστη με τον αντιδραστικό εθνικισμό, που είναι η άλλη όψη της υποτέλειας στον ιμπεριαλισμό που στηρίζουν και στηρίζονται οι εξαρτημένες αστικές τάξεις της περιοχής.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Για το ξεπούλημα του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου

Συνεπής στις εντολές της τρόικας και πασχίζοντας να εξασφαλίσει ό,τι μπορεί από το μεγάλο ξεπούλημα της περιουσίας του κράτους και του ελληνικού λαού για λογαριασμό της εγχώριας αστικής τάξης, η κυβέρνηση προχωράει ακάθεκτη στη διαμόρφωση του νέου τραπεζικού χάρτη.
Αφού ξεπεράστηκε από την προηγούμενη κυβέρνηση ως μη γενόμενο το σκάνδαλο της PROTON ΒΑΝΚ, που φόρτωσε απροσχημάτιστα τα χρέη των Λαυρεντιάδη και Σία στην πλάτη του λαού, αθροίζοντάς τα στο «χρέος» (σκάνδαλο στο οποίο συνέπραξε ο Βενιζέλος χωρίς ποτέ να εγκληθεί γι’ αυτό), τη σκυτάλη πήρε η επόμενη κυβέρνηση για να κάνει το μεγάλο ξεκαθάρισμα.
Με απόλυτα αδιαφανή και σκοτεινό τρόπο, χωρίς να δημοσιεύσει τίποτα σχετικά με τα οικονομικά στοιχεία της ή έστω τα πορίσματα της κακόφημης BLACKROCK, με μια απολύτως και ξεκάθαρα ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ξεκίνησε με το αιφνίδιο και με συνοπτικές διαδικασίες σπάσιμο-ξεπούλημα της Αγροτικής Τράπεζας και το χάρισμά της στην Τράπεζα Πειραιώς του γνωστού Σάλλα. Αναθαρρημένη από το γεγονός ότι δεν άνοιξε ρουθούνι και καμία πολιτική ή συνδικαλιστική δύναμη δεν έκανε το παραμικρό εκτός από το να ψελλίζει παραπονιάρικα για τη σκανδαλώδη και απροκάλυπτη αυτή μεθόδευση, οι δε εργαζόμενοι της πρώην ΑΤΕ ρίχτηκαν κυριολεκτικά στον εργασιακό καιάδα και εγκαταλείφθηκαν στην τύχη τους από το σύνολο των συνδικαλιστικών τους ηγεσιών, ενώ τώρα ακολουθεί, με παρόμοιο τρόπο, παρόμοια πολιτική για το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο.
Στο μεταξύ, με ταχείς ρυθμούς προχωρούν και οι συγχωνεύσεις των μεγάλων (για τα ελληνικά πάντα δεδομένα) τραπεζών (Εμπορική-Αlpha και Εθνική–Eurobank), που φροντίζουν να διαφημίζουν κιόλας την επικείμενη μείωση εργαζομένων-μισθών-καταστημάτων κ.λπ. με πυκνά δημοσιεύματα, άρθρα και αναλύσεις περί της γνωστής “πικρής αναγκαιότητας” αυτών.
Ο τυφώνας της καπιταλιστικής κρίσης που βαφτίζεται με διάφορα ονόματα-καθρεφτάκια για τους ιθαγενείς (κρίση χρέους στην ευρωζώνη, διάσωση του τραπεζικού συστήματος, πολιτικές για ανάκαμψη και ανάπτυξη και άλλα πολλά...) έχει τα γνωστά θύματα και στο χώρο των τραπεζών: πρώτα-πρώτα τους εργαζόμενους στις τράπεζες, για τους οποίους προβλέπεται κυριολεκτικά σφαγείο, και -δευτερευόντως- τους μικρομετόχους που σαρώνονται κι αυτοί από την επέλαση των μεγαλοτραπεζιτών.
Στην περίπτωση του Ταχ. Ταμιευτηρίου, η δυναμική και παρατεταμένη απεργία των εργαζομένων εκβίασε την ανάδειξή της από την ΟΤΟΕ, σε αντίθεση με αυτή της ΑΤΕ που «πνίγηκε» στα... μπάνια του λαού, την υπεύθυνη αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ και τον αυτισμό του ΚΚΕ. Το παρασκήνιο γύρω από το ξεπούλημά του, ιδιαιτέρως όσον αφορά την τύχη των εργαζομένων του, ο εμβληματικά δημόσιος και πολυμετοχικός χαρακτήρας του, αλλά και η αποχαλίνωση των υπολοίπων τραπεζιτών για γενίκευση αυτής της πολιτικής στο σύνολο των εγχώριων τραπεζών, ενόψει και της εκπνοής της κλαδικής ΣΣ στις τράπεζες στις 13/2/2013, άρχισαν επιτέλους να θορυβούν τη μακάρια ΟΤΟΕ. Και διότι οι γνωστοί εργατοπατέρες της, εκτός των πολιτικοσυνδικαλιστικών κραδασμών που φοβούνται, απειλούνται και με οριστική ακύρωση του ρόλου, αλλά και της ύπαρξής τους ως στρώμα, εάν δεν υπογραφεί νέα κλαδική σύμβαση, κίνδυνος άμεσος και ορατός.
Κάπως έτσι, η απεργία του Ταχ. Ταμιευτηρίου ακούστηκε, στηρίχθηκε επαρκέστερα από τις προηγούμενες περιπτώσεις και κατάφερε το σωματείο να πετύχει ένα προσωρινά και φαινομενικά ικανοποιητικό συμβιβασμό, κυρίως όσον αφορά τη διατήρηση του συνόλου των θέσεων εργασίας (έναντι 1.000 περίπου απολύσεων σε σύνολο 3.300 εργαζομένων, που ζητούσαν αρχικά τρόικα κ.ά.) και μια σχετικά ομαλή μείωση μισθών βασισμένη στην κλαδική ΣΣΕ. Όλα αυτά βεβαίως (γι’ αυτό και ο χαρακτηρισμός του ως προσωρινός) μέχρι να βρεθεί ο αγοραστής, ο οποίος είναι βέβαιο ότι θα απαιτήσει «άλλα κόλπα», δεδομένου μάλιστα ότι εκείνη την περίοδο αναμένονται σαρωτικές αλλαγές σε μισθούς και εργασιακές σχέσεις σε όλες τις τράπεζες που είτε θα συγχωνευτούν είτε θα εκποιηθούν μαζί με το έμψυχο δυναμικό τους.
Τα πρώτα δείγματα γραφής των τραπεζιτών τα είδαμε, λοιπόν. Γνωρίζουμε ήδη και τα σχέδιά τους για τους αργαζομένους τους στο πολύ κοντινό πια μέλλον. Τι κάνουμε λοιπόν; Είναι, προφανώς, το ίδιο ερώτημα (και απαιτεί τις ίδιες απαντήσεις) που καίει όλους τους εργαζόμενους, ιδιωτικούς και δημόσιους, τον τελευταίο καιρό.
Είναι τόσο φανερό τι απαιτείται όσο φανερή είναι και η τεράστια υστέρηση του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος στην απόκρισή του στις απαιτήσεις και ο απόλυτος εξευτελισμός των εργατοπατέρων. Εξίσου φανερή, όμως, είναι και η διάθεση για αντίσταση και αγώνα από πολλές μερίδες εργαζομένων, σε πείσμα όλων των σειρήνων: του μονόδρομου, του συμβιβασμού, της ιδιώτευσης. Διάθεση που εκφράζεται με ποικίλες κινητοποιήσεις και απεργιακά ξεσπάσματα. Όσο κι αν φαίνονται λιγοστά και αναιμικά μπροστά στις ορέξεις του «τέρατος», είναι πολύ κρίσιμο και σημαντικό να στηρίζονται από πλατύ κίνημα εργαζομένων για να καταφέρουν αυτές τις μικρές κι όμως μεγάλες νίκες που δίνουν ανάσα και ζωή στους αγωνιζόμενους ανθρώπους να συνεχίζουν του αγώνα τους.
Για τους τραπεζοϋπάλληλους, ο αγώνας προβλέπεται μακρύς και σκληρός. Έχουν να τα βάλουν με ναυαρχίδες του καπιταλισμού. Γι’ αυτό και είναι σημαντικό να στοχεύσουν τους αγώνες τους στο ξεχασμένο και περιφρονημένο ως «φτωχό, αμυντικό και λίγο» τρίπτυχο:
-Καμιά απόλυση στις τράπεζες
-Καμιά μείωση μισθών, να διεκδικηθούν τα χαμένα
-Καμιά ατομική σύμβαση, περιφρούρηση των συλλογικών συμβάσεων

Η συνέχεια για το Ταχ. Ταμιευτήριο και τις τράπεζες μένει να γραφτεί. Είναι όμως σημαντικό να γραφτεί όχι μόνο από τους τραπεζίτες, αλλά και από τους εργαζόμενους σε αυτές.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Το π.δ. για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών δένει το παζλ των ανατροπών στην εκπαίδευση Επέλαση στο εισόδημα, στην εργασία, στη δημόσια δωρεάν παιδεία

Δόθηκε στη δημοσιότητα το προεδρικό διάταγμα για την αξιολόγηση στην εκπαίδευση, η συντριπτική πλειοψηφία του οποίου αφορά, όπως ήταν αναμενόμενο, την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών.
Το π.δ. προβλέπει πέντε κατηγορίες αξιολόγησης (η οποία θα γίνεται από το διευθυντή και σχολικούς συμβούλους) και στην κάθε κατηγορία ορίζει κάμποσες υποκατηγορίες, στις οποίες οι εκπαιδευτικοί βαθμολογούνται με άριστα το 100 σε τετραβάθμια κλίμακα («ελλιπής»: 0 έως 30 βαθμοί, «επαρκής»: 31 έως 60 βαθμοί, «πολύ καλός»: 61 έως 80 βαθμοί και «εξαιρετικός»: 81 έως 100 βαθμοί). Η φλύαρη περιγραφή έχει στόχο να δημιουργήσει επικοινωνιακά την αίσθηση της ενδελεχούς καταγραφής κριτηρίων, με τα οποία κανένας δε θα ασχοληθεί, καθώς, έτσι κι αλλιώς -στην πλειοψηφία τους- είναι αδιάφορα στους επιτελείς του συστήματος. Οπότε, ας μείνουμε σε αυτά που έχουν μια αξία. Δύο από τις πέντε κατηγορίες αφορούν μη εκπαιδευτικές διαδικασίες: Υπηρεσιακή συνέπεια – τυπικά προσόντα και επιστημονική / επαγγελματική ανάπτυξη. Για το πρώτο δεν έχουμε να πούμε τίποτα, είναι θεωρούμε φανερό τι θεωρείται για το σύστημα «υπηρεσιακή συνέπεια». Για το δεύτερο σημαντικό είναι ότι ο εκπαιδευτικός χαρακτηρίζεται ως προς την επιστημονική / επαγγελματική του ανάπτυξη «ελλιπής, εφόσον δεν φροντίζει την ενημέρωσή του και δεν συμμετέχει σε καμία μορφή επιμόρφωσης», και ως προς τα τυπικά προσόντα απλώς «επαρκής, εφόσον κατέχει μόνο τα απαιτούμενα πτυχία για το διορισμό»!
Ακόμα: «Οι εκπαιδευτικοί που, μετά την αξιολόγησή τους, χαρακτηρίζονται συνολικά ελλιπείς εγγράφονται στον πίνακα των μη προακτέων». Θυμίζουμε ότι οι μη προακτέοι στερούνται της προαγωγής για δύο χρόνια. Με δεδομένο ότι στο νέο μισθολόγιο υπάρχει ανώτερο πλαφόν από βαθμό σε βαθμό, ο συνδυασμός των παραπάνω οδηγεί σε υποχρεωτική μισθολογική καθήλωση! Και δεν είναι μόνο αυτό! Σύμφωνα με το δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα “όποιος εγγράφεται σε δύο διαδοχικούς πίνακες μη προακτέων στον ίδιο βαθμό, παραπέμπεται μέσα σε δύο (2) μήνες για κρίση, κατά την οποία μπορεί να απολυθεί ή να υποβιβαστεί βαθμολογικά”.
Έτσι, το γλυκό δένει: Η αξιολόγηση συνδέεται άμεσα όχι μόνο με τη μισθολογική καθήλωση – μείωση αλλά και με την απόλυση!
Αυτό είναι και το μοναδικό σημείο που είμαστε σίγουροι ότι θα λειτουργήσει. Αν ο μηχανισμός δεν είναι σε θέση να εφαρμόσει τις πολυπλόκαμες διαδικασίες βαθμολόγησης δεκάδων κριτηρίων και υποκριτηρίων, θα φροντίσει να τις απλουστεύσει έμπρακτα, κρατώντας όμως την παραπάνω σύνδεση αξιολόγησης – μισθού – απόλυσης.
Η κατάσταση αυτή έχει δημιουργήσει πολύ βαρύ κλίμα στους εκπαιδευτικούς και έχει δημιουργηθεί η εξής αντίφαση: Ενώ οι αυταπάτες γύρω από τις επιδιώξεις της αξιολόγησης είναι ελάχιστες σχετικά με μια προηγούμενη περίοδο, πριν μερικά χρόνια, εντούτοις το κλίμα είναι χειρότερο. Η χρόνια διάλυση τους κινήματος αλλά και η αδυναμία των αγώνων της τελευταίας διετίας να ανακόψει την επίθεση, παράλληλα με τις συνέπειες αυτής της διάλυσης, έχουν δημιουργήσει μια αίσθηση μοιρολατρίας. Πολλοί εκπαιδευτικοί ξεσκονίζουν τους τίτλους τους και άλλοι ψάχνουν για μεταπτυχιακά. Είναι, όμως, αυτή η πραγματική εικόνα ή έχει αρκετά στοιχεία παραμόρφωσης από την ήττα που βιώνουν και έχουν επιβάλει οι συνδικαλιστικές ηγεσίες;

Η αξιολόγηση στο κύμα της συνολικής επίθεσης
Είναι αρκετά πιθανό η αξιολόγηση να μην είναι σε πρώτη φάση ο βασικός μοχλός για να περάσουν οι μαζικές απολύσεις. Οι συμπτύξεις τμημάτων, οι συγχωνεύσεις σχολείων, η αύξηση του ωραρίου και οι καταργήσεις ειδικοτήτων αποτελούν άμεσους μοχλούς στην κατεύθυνση των απολύσεων. Μοχλοί που μπορούν να κινηθούν γρήγορα, χωρίς την αναμονή στησίματος διαδικασιών και μηχανισμού. Ταυτόχρονα, το νέο πειθαρχικό πλαίσιο, η διάλυση της οργανικότητας και η μετακίνηση σε οποιαδήποτε περιοχή δημιουργούν συνθήκες μιας πραγματικής εργασιακής κόλασης για τους εκπαιδευτικούς.
Σ' αυτό το φόντο της συνολικής ανατροπής, η αξιολόγηση θα αποτελεί το πιο σημαντικό εργαλείο μόνιμου «σπασίματος» και τρομοκράτησης των εκπαιδευτικών, απρόσκοπτης μετατροπής τους σε «κρατικούς υπαλλήλους» (δηλαδή ιμάντες μεταβίβασης της ταξικής πολιτικής στους μαθητές) αλλά και του γενικευμένου κατακερματισμού και διάσπασης των σχολείων και του σώματος των εκπαιδευτικών σε κάθε σχολείο.

Η μάχη πρέπει να δοθεί!
Οι ΟΛΜΕ – ΔΟΕ, που τόσα χρόνια διέλυσαν συνειδήσεις, το συζητάνε και το ξανασυζητάνε και όλα δείχνουν ότι δεν έχουν καμία πρόθεση μάχης αλλά επιδιώκουν μια συμβολική κινητοποίηση. Ενώ τμήματα της αριστεράς, πριν καλά καλά περάσει το π.δ., άρχισαν να προβάλλουν το γνωστό στόχο «να μείνει στα χαρτιά»!
Όμως, η λογική της «απειθαρχίας» έχει πιάσει τα όριά της. Μόλις αυτές τις μέρες οι εκπαιδευτικοί των πειραματικών που είχαν αρνηθεί να ενταχθούν στη διαδικασία αξιολόγησης (που σε αυτά τα σχολεία έχει ήδη μπει σε εφαρμογή) διώχνονται από τα σχολεία αυτά και τίθενται στη διάθεση των ΠΥΣΔΕ, τελευταίοι, μάλιστα, στη σειρά (μετά και από εκείνους που έχουν αξιολογηθεί αρνητικά!).
Και στις συνθήκες αυτές δεν μπορεί να σταθεί στα σοβαρά άποψη που λέει ότι το βασικό που πρέπει να κάνουν οι εκπαιδευτικοί είναι να δίνουν τη μάχη ένας ένας, σε τέτοιες συνθήκες εκβιασμών και τρομοκρατίας. Εκτός αν μερικοί θέλουν να βγουν από την υποχρέωση και να τα «ξαναρίξουν» στον κόσμο που είναι «ενσωματωμένος».
Με άλλα λόγια, η μάχη δεν μπορεί να αποφευχθεί.

• Πρέπει να γίνουν μαζικές γενικές συνελεύσεις.
• Να βγουν τα σωματεία προς την κοινωνία και να εξηγήσουν τη σημασία της αξιολόγησης, όχι μόνο σε σχέση με τις απολύσεις και τις εργασιακές σχέσεις αλλά και σε σχέση με το ρόλο που καλείται να παίξει ο εκπαιδευτικός απέναντι στους μαθητές σε ένα περιβάλλον διάλυσης της δημόσιας δωρεάν παιδείας και ουσιαστικού αποκλεισμού των παιδιών των λαϊκών οικογενειών από την εκπαιδευτική διαδικασία.
• Να αποφασιστούν οι πρώτες απεργίες συγκρότησης/οργάνωσης του κλάδου που θα στοχεύουν στην εξυπηρέτηση της επείγουσας ανάγκης κλιμάκωσης των απεργιών και των άλλων κινητοποιήσεων.

Μια τελευταία παρατήρηση: Σ' αυτό το κλίμα φοβέρας και σκλαβιάς, όλο και ξεπετιούνται αντιστάσεις και, μάλιστα, ιδιαίτερα μαχητικές και αγωνιστικές. Οι εργαζόμενοι στα ΜΜΜ και στα Ναυπηγεία Ελευσίνας αποδεικνύουν ότι το κλίμα μοιρολατρίας πιο πολύ αντανακλά τις υποκειμενικές επιδιώξεις των συνδικαλιστικών ηγεσιών παρά τις πραγματικές δυνατότητες των εργαζομένων που, έτσι και αλλιώς, θα συνεχίζουν να παλεύουν ενάντια στη βαρβαρότητα!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

«Ελπίζω να σας πείσω ότι δεν είμαι τόσο επικίνδυνος… (Αλέξης Τσίπρας στο ινστιτούτο Brookings, Ουάσιγκτον ΗΠΑ) …όσο προσπαθούν κάποιοι να πουν».

Γνωρίζει πολύ καλά ο Α.Τσίπρας σε ποιους πρέπει να δώσει διαβεβαιώσεις για την «επικινδυνότητα» του χώρου που εκπροσωπεί. Στις παρουσίες του και στις συζητήσεις σε Γερμανία και ΗΠΑ, φανερή ήταν η προσπάθεια να εμφανιστεί σαν υπεύθυνη πολιτική δύναμη με προτάσεις διεξόδου από την κρίση, χωρίς τον κίνδυνο να γίνει η Ελλάδα μια «νέα Βόρεια Κορέα».
Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ελπίζει μέσα από τη διεθνή προσέγγιση, κάτι που έτσι κι αλλιώς επιδίωκε εδώ και καιρό, να αποκτήσει ερείσματα και αναγνώριση σαν υπεύθυνη εναλλακτική πολιτική λύση στο ελληνικό πολιτικό πρόβλημα διαχείρισης. Ταυτόχρονα επιχειρεί να αξιοποιήσει τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις ΗΠΑ-Γερμανίας, παίρνοντας ξεκάθαρα θέση υπέρ της κατεύθυνσης που εκπορεύεται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η οποία μάλιστα «δεν έχει βυθίσει την Αμερική στην κατάθλιψη, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα».
Τότε, θα αναρωτηθεί κάποιος, αν έτσι έχουν τα πράγματα, προς τι όλη αυτή η έξαλλη επίθεση της κυβέρνησης Σαμαρά και του Δένδια;
Αν ο ΣΥΡΙΖΑ προσαρμόζεται με ταχύτατους ρυθμούς, γιατί αυτό δεν ομαλοποιεί τις πολιτικές εξελίξεις αλλά, αντίθετα, κάθε μέρα που περνάει τα ζητήματα που τίθενται από την κυβερνητική πλευρά «χοντραίνουν» όλο και περισσότερο και δίνουν την εντύπωση ότι σε λίγο θα βγάλουν εκτός νόμου τον ΣΥΡΙΖΑ, επειδή έχει πάρει το δρόμο της... ένοπλης αναμέτρησης ;
Κατ’ αρχήν να ξεκαθαρίσουμε ότι η ένταση που κλιμακώνεται δεν αποτελεί μια επικοινωνιακή προσπάθεια δημιουργίας κλίματος έντονου διπολισμού. Αυτό αποτελεί παρεπόμενο της κεντρικής πολιτικής του αστικού πολιτικού συστήματος και των ιμπεριαλιστών πατρώνων του.
Η κλιμάκωση της έντασης έχει ως βάση την ολομέτωπη επίθεση στα δικαιώματα και τη ζωή του εργαζόμενου λαού, στις πολιτικές και συνδικαλιστικές του ελευθερίες, στο δικαίωμά του να οργανώνεται, να παλεύει και να διεκδικεί. Ταυτόχρονα, η κλιμάκωση της επίθεσης αποτελεί το επιστέγασμα του νέου συμβιβασμού ανάμεσα σε ΔΝΤ – ΕΕ για τη διαχείριση του χρέους της Ελλάδας για το επόμενο διάστημα και τη στήριξη του μόνου αξιόπιστου αστικού πολιτικού κέντρου που σήμερα προωθεί αποφασιστικά όλα τα βάρβαρα μέτρα. Αυτή η στήριξη στο κέντρο Σαμαρά εκφράστηκε τόσο από τον Σόϊμπλε, κατά την πρόσφατη συνάντησή του με τον Τσίπρα στο Βερολίνο, αλλά και στην τελευταία έκθεση του ΔΝΤ, που θεωρεί ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα έβαζε σε κίνδυνο το πρόγραμμα προσαρμογής και τη θέση της Ελλάδας στο ευρώ.
Είναι φανερό ότι οι μέχρι σήμερα προσαρμογές της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ δεν αρκούν για τις ντόπιες και ξένες δυνάμεις του συστήματος, που πιέζουν ασφυκτικά για ακόμη μεγαλύτερες. Αυτή η πίεση θα συνεχιστεί ακόμα περισσότερο, όσο «πιάνει τόπο» τόσο στη ρητορική αλλά κυρίως στην πολιτική κατεύθυνση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Όταν ο Παπαδημούλης δήλωνε «θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα» προς τη συγκυβέρνηση Σαμαρά, είναι πλέον φανερό, σήμερα, ότι αυτό αντιστοιχεί σε μια πλήρη υποταγή στην αστική νομιμότητα της αχαλίνωτης επίθεσης.
Οι δυνάμεις του συστήματος γνωρίζουν πολύ καλά, από τη μέχρι τώρα πορεία των εξελίξεων, ότι όσο τραβούν τα πράγματα σε πιο αντιδραστική κατεύθυνση τόσο περισσότερο επιτυγχάνουν και τη δεξιά αναδίπλωση δυνάμεων της αριστεράς, προεξάρχοντος του ΣΥΡΙΖΑ. Και εφόσον το σχέδιο «αποδίδει», δεν έχουν κανέναν λόγο να το εγκαταλείψουν. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο στην περίπτωση που δοθεί και η ανάλογη εντολή από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, πράγμα που δεν φαίνεται σύντομα στον ορίζοντα, εκτός και αν έχουμε απότομες εξελίξεις στην περιοχή ή την έκρηξη του λαϊκού παράγοντα στη χώρα μας.
Η διαμόρφωση ενός πολιτικού υποκειμένου σε παράγοντα και εναλλακτική πολιτική λύση δεν είναι μια εύκολη και απλή διαδικασία, ιδιαίτερα μέσα σε μια περίοδο κρίσης και έντονων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Η «τρύπα» που άνοιξε η μαζική αποστοίχιση του λαού από τα αστικά πολιτικά κόμματα δεν θα κλείσει με όση ευκολία φαντάζονται κάποιες πλευρές. Η πλήρης συμμόρφωση στους κανόνες του αστικού πολιτικού παιχνιδιού είναι ένας από τους απαράβατους όρους που δεν μπορούν να ξεπεραστούν για όσους θέλουν να παίξουν υπεύθυνους ρόλους.
Από την άλλη πλευρά, η επένδυση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα μόνιμο προεκλογικό κλίμα αμφισβήτησης της κυβέρνησης, από όπου έχει αποκλειστεί η λαϊκή και εργατική διεκδίκηση και η κύρια εστίαση είναι στην «ανθρωπιστική κρίση» και τη λεγόμενη «κοινωνική αλληλεγγύη», ευνοεί σημαντικά την αντιδραστική επιθετικότητα και συμβάλλει στην κάμψη του λαϊκού παράγοντα. Παράλληλα, τα γκάλοπ δείχνουν ότι αυτή η πολιτική κατεύθυνση μπαίνει σε στασιμότητα και υποχώρηση, δημιουργώντας έτσι προβλήματα στο εσωτερικό του αλλά και σε έναν περίγυρο που θεωρούσε ότι θα ήταν εύκολη η απαλλαγή από τη βαρβαρότητα του μνημονίου με την ανάδειξη μιας νέας κυβέρνησης με «κορμό» τον ΣΥΡΙΖΑ. Όσο διαψεύδεται αυτή η αυταπάτη, η οποία ενισχύθηκε από την ηγεσία του τις παραμονές των απεργιακών κινητοποιήσεων του περασμένου Νοέμβρη, που έδινε «χρόνο ζωής» στην τρικομματική κυβέρνηση μέχρι τον Μάρτη, τόσο προκαλεί απογοήτευση και αποσυσπείρωση στο χώρο αυτό.
Η κατεύθυνση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ εκφράστηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο στις συναντήσεις Τσίπρα - Σόϊμπλε, στις ομιλίες και στις συναντήσεις του στις ΗΠΑ. «Πυλώνες» της πολιτικής του, έτσι όπως εκφράστηκαν στο Βερολίνο, αποτελούν η «επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος μέσω της πάταξης της φοροδιαφυγής και των πλούσιων φοροφυγάδων», οι «διαρθρωτικές αλλαγές για τη συγκρότηση ενός αποτελεσματικού κράτους» και βέβαια, με πρωτεύουσα θέση, η « Ευρωπαϊκή λύση του προβλήματος του χρέους με γενναίο κούρεμα και ρήτρα ανάπτυξης για την αποπληρωμή του». Δεν είναι που αυτή η ηγεσία έχει υιοθετήσει και έχει πλήρως συμμορφωθεί με την αρχή του αστικού θεωρήματος των πλεονασματικών κρατικών προϋπολογισμών, που ανοίγουν διάπλατα το δρόμο στις ιδιωτικοποιήσεις, στην ακόμα μεγαλύτερη μείωση μισθών στο δημόσιο τομέα αλλά και των δαπανών για υγεία, παιδεία, ασφάλιση κοινωνικές υποδομές. Δεν είναι που αυτή η ηγεσία έχει υιοθετήσει την αστική και τροϊκανή ρητορική περί «αποτελεσματικού κράτους», ξεχνώντας τον ταξικό του χαρακτήρα και το ρόλο που παίζει σήμερα στο χτύπημα των δικαιωμάτων των εργαζομένων και την καταστολή των αγώνων. Είναι που προβάλλει την κατεύθυνση της «ευρωπαϊκής λύσης του προβλήματος του χρέους» με ανάλογο τρόπο όπως της Γερμανίας το 1953, σπέρνοντας έτσι την αυταπάτη ότι οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της ΕΕ, αυτές που οδηγούν το λαό στη φτώχεια και στην εξαθλίωση, θα δώσουν λύση, αφού κατανοήσουν το «αδιέξοδο» της πολιτικής τους, με τις πολιτικές λιτότητας που οδηγούν σε ύφεση. Και αν αυτή η ηγεσία δεν μπορεί να πείσει τον Σόϊμπλε και τη Γερμανία για το πόσο δίκιο έχει, δεν διστάζει να επικαλεστεί την πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ και να χαιρετίσει την προειδοποίηση προς Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη, Βερολίνο ότι «η συμφωνία αυτή (εννοεί το μνημόνιο) έχει ξεπεραστεί από την πραγματικότητα». (από την ομιλία στο ινστιτούτο Brookings ).
Ταυτόχρονα δίνει και την κατεύθυνση που διαφοροποιείται από τη Γερμανία, ότι «θα απαιτήσουμε ένα Νέο Σύμφωνο (new deal) για την Ευρώπη που θα κινητοποιήσει τις παραγωγικές δυνατότητες της ηπείρου ενάντια στη φτώχεια και την απελπισία» (από την ίδια ομιλία). Η αναφορά στον πρόεδρο της Fed (Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ) που «μελέτησε τη μεγάλη ύφεση του 1929» σε αντίθεση με το ρόλο της ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ) στην πρόσφατη ευρωπαϊκή κρίση. Η θετική αναφορά του στον Ρούσβελτ αλλά και η διαπίστωση για την «έλλειψη κατάθλιψης σήμερα στην Αμερική» λόγω προφανώς της πολιτικής Ομπάμα, όλα τα παραπάνω κάνουν φανερή την προσπάθεια της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ να αναζητήσει στήριξη για το «ευρωπαϊκό του σχέδιο» στις αμερικάνικες πλάτες. Αυτά, εξηγεί ο Τσίπρας, σημαίνουν «ριζοσπαστική αριστερά στην Ελλάδα» μαζί με τις «ριζικές μεταρρυθμίσεις στο κράτος για να δημιουργηθεί ένα σταθερό περιβάλλον δικαιοσύνης, αναδιανομής του πλούτου και επενδύσεων».
Και για όσους έχουν ακόμη ενδοιασμούς για τις προθέσεις του Τσίπρα και της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, η διαβεβαίωση δίνεται με τον πιο επίσημο τρόπο: «Ήμασταν πάντα και πάντα θα παραμείνουμε ένα ευρωπαϊκό κόμμα», «η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη». Πόσο πιο ανοιχτά να στηρίξει την κατεύθυνση της υπεύθυνης καπιταλιστικής διαχείρισης μέσα στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης; Και για να αποφύγουμε κάθε παρεξήγηση σχετικά με τα λεγόμενα του Αλέξη Τσίπρα, να ενημερώσουμε τους αναγνώστες της εφημερίδας μας ότι η ομιλία στο ινστιτούτο Brookings έγινε στα ελληνικά, οπότε δεν έχουμε κανένα ζήτημα να «χαθούμε στη μετάφραση».
Η εκτίναξη του ποσοστού του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές Μάη-Ιούνη, η υπεροχή του, μέχρι πρόσφατα, στις δημοσκοπήσεις, η πλήρης κυριαρχία στο εσωτερικό του της κυβερνητικής γραμμής σαν της μοναδικής απάντησης στη βαρβαρότητα του μνημονίου, είχε δημιουργήσει πολλές αυταπάτες και ένα κλίμα «ευκολίας» για την υλοποίηση των στόχων. Η κλιμάκωση της αντιδραστικής επίθεσης της κυβέρνησης και όλων των δυνάμεων του συστήματος, με την προώθηση της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής, με τα κηρύγματα περί «ανομίας» όσων τολμούν ακόμα και να σκέφτονται ότι πρέπει αντισταθούν, αποκαλύπτει ότι η «ευκολία» του ρεφορμιστικού δρόμου, που αποσυγκροτεί οργανωτικά, πολιτικά και ιδεολογικά τις λαϊκές δυνάμεις, μεγαλώνει τους κινδύνους για το λαό. Οι προσαρμογές του ΣΥΡΙΖΑ στο εξωτερικό και το εσωτερικό όχι μόνο δεν θα «κατευνάσουν» τις αντιδραστικές δυνάμεις αλλά θα τους δώσουν ακόμη περισσότερο χώρο να αναπτύξουν την επίθεσή τους. Όσο πιο δεξιά μετατοπίζεται το πολιτικό του φορτίο, τόσο πιο δυσμενείς θα γίνονται οι όροι της αντιπαράθεσης με την επίθεση που ξεδιπλώνεται. Η κυριαρχία του ρεφορμισμού στο κίνημα αποκαλύπτει την πλήρη αδυναμία του να υπερασπιστεί όχι μόνο το λαό και τα δικαιώματά του αλλά ακόμη και το «δικό» του κόσμο από τις επιθέσεις του συστήματος, που θα γίνονται όλο και πιο ωμές, όλο και πιο άγριες. Οι αυταπάτες στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ για «επαναφορά» του σε αριστερή κατεύθυνση νομίζουμε ότι πλέον έχουν αποδειχθεί αδιέξοδες για ένα αριστερό δυναμικό που εξαντλείται στο να στήνει «γέφυρες», να κάνει «σχεδιασμούς» και να ξοδεύεται σε δημιουργία «συσχετισμών» στα πλαίσιά του.
Η αντιπαράθεση στο ρεφορμισμό σήμερα όχι μόνο δεν κάνει «πλάτες» στην αντιδραστική επίθεση αλλά συμβάλλει στην πολιτική και ιδεολογική συγκρότηση ενός ευρύτατου αγωνιστικού δυναμικού που μπορεί να αποτελέσει την «πρώτη ύλη» για την ανασυγκρότηση του εργατικού-λαϊκού κινήματος, στο δυνάμωμα του ρεύματος της αντίστασης, της πάλης και της διεκδίκησης, στην ισχυροποίηση των αριστερών δυνάμεων που δεν «γυρίζουν την πλάτη» στην αναμέτρηση με το σύστημα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »