Κάτω η ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα Λαός και νεολαία στους δρόμους και στις απεργίες!

Ωμή ιμπεριαλιστική επέμβαση ενάντια στα οικονομικά, εργασιακά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα της εργατικής τάξης και του λαού μας και μια τεράστια επιχείρηση λεηλασίας και διάλυσης της χώρας, των υποδομών της και κάθε πλουτοπαραγωγικής πηγής και δυνατότητας της εξελίσσεται αυτές τις μέρες. Αυτό συνιστούν οι «50 σελίδες» του νέου μνημονίου και της δανειακής σύμβασης που με ανοιχτά πραξικοπηματικούς όρους προωθούν και επιβάλλουν οι δυνάμεις του ιμπεριαλισμού στη χώρα, με το εγχώριο αστικό πολιτικό προσωπικό σε ρόλο μαριονέτας.
Η επέμβαση αυτή στοχεύει να σημαδέψει και να σφραγίσει την οικονομική, κοινωνική και πολιτική κατάσταση της χώρας για δεκαετίες, έτσι όπως απαιτούν τα συμφέροντα και η βαθιά κρίση του ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού κόσμου. Οι μεγάλοι τύραννοι, βυθισμένοι στη δίνη των αντιθέσεων τους και των αδιεξόδων τους έχουν αποφασίσει να «αλλάξουν τον πλανήτη». Να τον αλλάξουν γεμίζοντας τον με αποικίες, με εργάτες σκλάβους, με λαούς υπόδουλους και εξαθλιωμένους. Αυτή είναι η κοινή συνισταμένη των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην αναζήτηση διεξόδου από την κρίση τους. Αυτή την πολιτική προωθούν και εφαρμόζουν παντού. Ως αναγκαία απέναντι στους λαούς και τους εργάτες. Ως απαράβατη προϋπόθεση στον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό όλων εναντίον όλων.
Αυτή ακριβώς την πολιτική αντιμετωπίζει σήμερα η εργατική τάξη της χώρας και ο λαός μας. Με αυτήν αναμετριέται η τύχη της χώρας, το μέλλον των παιδιών. Μια χώρα που τα τελευταία σαράντα περίπου χρόνια «ισορροπούσε» στα όρια των γεωπολιτικών δεδομένων που παρήγαγε ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός στην ευρύτερη περιοχή. Όρια που η αστική υποτέλεια τα είχε βαφτίσει «εθνική στρατηγική». Με αυτή λοιπόν την «εθνική στρατηγική» ο αστικός εσμός βαθαίνοντας διαρκώς και ολόπλευρα την ιμπεριαλιστική εξάρτηση οδήγησε τη χώρα στην κατάσταση προτεκτοράτου που σήμερα αντιμετωπίζουμε. Στην κατάσταση ενός ανελέητου βομβαρδισμού της από τους «προστάτες» που επιμένουν ντε και καλά να μας «σώσουν» από την διάλυση της παραγωγικής βάσης, την εξαθλίωση και την ερήμωση στις οποίες αυτοί μας οδήγησαν! Και για μα μας «σώσουν» απαιτούν να ολοκληρώσουν τη διάλυση, την καταστροφή, την ερήμωση και να κάνουν νόμο τη βαρβαρότητα για τους εργάτες και το λαό!
Από το φόντο δεν λείπει και ο εκβιασμός του πραγματικού βομβαρδισμού. Οι δολοφονικές Νατοϊκές μηχανές ασκούνται στην Αδριατική. Τα ΑμερικανοΝατοϊκά ανακοινωθέντα γίνονται σχεδόν πολεμικά, απειλώντας τη Συρία και το Ιράν. Οι αντιθέσεις μεταξύ των χωρών στα Βαλκάνια και στην περιοχή της ΝΑ Μεσογείου καλλιεργούνται και τροφοδοτούνται διαρκώς με διάφορα επίδικα –ή «επίδικα»- για να μένει ανοιχτή η δυνατότητα του διαίρει και βασίλευε, το ενδεχόμενο θερμού ολέθρου. Η χώρα βρίσκεται στο επίκεντρο αυτού του αναβρασμού μπλεγμένη με χίλια νήματα με τους δολοφονικούς σχεδιασμούς. Εξάλλου η στρατιωτικοπολιτική παρέμβαση είναι βασικό και αναπόσπαστο γνώρισμα του ιμπεριαλισμού. Στη σημερινή φάση της κρίσης που εντείνονται οι νεοαποικιακές επιδιώξεις του μπορεί να αποτελέσει και το κύριο χαρακτηριστικό του.

Ποιο είναι το δίλημμα;

Τα ντόπια αστικά φερέφωνα της ιμπεριαλιστικής επέμβασης, τραυλίζουν σε όλους τους τόνους τον εκβιασμό των αφεντικών τους: Αν δεν υποταχτούμε θα χρεοκοπήσουμε! Την ίδια στιγμή μας ανακοινώνουν πως το δάνειο θα πάει σε έναν λογαριασμό από όπου θα αντλούνται μόνο ποσά για τα «χρωστούμενα» στους ιμπεριαλιστές. Και η χώρα πρέπει να μειώσει το έλλειμμα στο 3% ως το 2015! Πώς λοιπόν θα πληρώνονται μισθοί, συντάξεις, επιδόματα, νοσοκομεία, σχολεία όταν απαιτείται τέτοια τεράστια μείωση του ελλείμματος μέσα σε τρία χρόνια; Πώς δεν θα «χρεοκοπήσουμε» μένοντας στην ιμπεριαλιστική μέγγενη, όταν αυτοί είναι οι όροι και οι απαιτήσεις της; Μια σαφή απάντηση σε αυτά τα εύλογα ερωτήματα, δίνουν τα ήδη διαμορφωμένα κοινωνικά δεδομένα και τα μέτρα του νέου μνημονίου. Πέρασαν τα 1 εκατομμύριο οι (μετρημένοι) άνεργοι, χιλιάδες είναι οι άστεγοι, πιο πολλές χιλιάδες τα κλεισμένα μικρομάγαζα, 27,7% όσοι ζουν (πάλι επισήμως) στα όρια της φτώχειας, δεκάδες ίσως και εκατοντάδες χιλιάδες οι απλήρωτοι επί μήνες εργαζόμενοι… Από την άλλη σύμφωνα με το νέο Μνημόνιο 330 ευρώ θα γίνει το επίδομα ανεργίας, τετρακόσια και κάτι ο βασικός μισθός –μέχρι να ξαναμειωθεί τον Ιούνιο!- καταργούνται ουσιαστικά οι συντάξεις, 150 χιλιάδες απολύσεις και νέες μειώσεις μισθών στο Δημόσιο, κατάργηση των εφάπαξ, συντριβή της περίθαλψης, μαζικά κλεισίματα σχολείων… Να λοιπόν πώς «δεν θα πτωχεύσουμε» μένοντας στα ιμπεριαλιστικά δεσμά: Θα γίνει γενικευμένο καθεστώς η εξαθλίωση, η ανεργία, η πείνα, η κατάργηση κάθε κοινωνικής πρόνοιας ακόμα και των στοιχειωδών ιατροφαρμακευτικών αναγκών των μαζών, και έτσι «το κράτος θα τα φέρνει βόλτα»… Αυτή είναι –στην καλύτερη περίπτωση- η «μη πτώχευση» που μας υπόσχονται σε αυτήν την «προσδοκία» ζητούν από το λαό και τη νεολαία να στοιχηθεί!
Το ερώτημα λοιπόν για το λαό δεν είναι αν έχει να αντιμετωπίσει άγριες και σκληρές συνθήκες για τη ζωή του και την επιβίωση του. Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει «συνταγή» που γρήγορα και εύκολα θα λύσει τα βασικά ζητήματα της ζωής του. Αυτό το ψεύτικο ερώτημα το συντρίβει ολοένα και περισσότερο η ταξική, κοινωνική, πολιτική πραγματικότητα, καθημερινά. Στην Ελλάδα, στη Ρουμανία, στην Ουγγαρία σε όλες τις χώρες της περιοχής, ακόμα και στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις! Το ίδιο το σύστημα δυσκολεύεται ολοένα και περισσότερο να υπόσχεται «λιγότερη εξαθλίωση». Πρόσφατα ο πάλαι ποτέ «αντιμνημονιακός» Α.Σαμαράς υποσχέθηκε και αυτός πορεία με «δάκρυα και θυσίες» για το λαό.
Το πραγματικό ζήτημα που αντικειμενικά τίθεται μπροστά στο λαό μας σήμερα είναι η ανάγκη να οικοδομηθεί μια πορεία πάλης και αγώνων, ένα Μέτωπο Αντίστασης στον ιμπεριαλισμό και το σύστημα της υποτέλειας. Δηλαδή η διαμόρφωση μιας πάλης που δεν θα «περιμένει» τίποτα από τον αντίπαλο, που δεν θα έχει αυταπάτες για το «ενδεχόμενο» αυτός να αυτορυθμιστεί ώστε να «κάνει χώρο» και για το λαό και τη ζωή του. Και είναι αλήθεια πως όσο καθυστερεί η έμπρακτη, πολιτική και κινηματική υποστήριξη αυτής της κατεύθυνσης που θα πείθει βήμα το βήμα και για τις μεγάλες δυνατότητες του λαού και της πάλης του, θα ενισχύονται και οι τάσεις της υποχώρησης και της ηττοπάθειας. Γιατί βέβαια οι «εύκολες συνταγές» -πολλές τέτοιες κυκλοφορούν από τις δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά- θα ηττώνται και δεν θα φέρνουν αποτελέσματα.

Με τη γραμμή της υποτέλειας ως το τέλος!

Ζήσαμε αυτές τις μέρες μια ακόμα παράσταση του θιάσου της υποτέλειας. Οι αρχηγοί και τα στελέχη των κομμάτων της κυβέρνησης (ΠΑΣΟΚ -ΝΔ - ΛΑΟΣ) …δεν δίστασαν μπροστά σε τίποτε! «Έσωσαν» τον 13ο και τον 14ο μισθό την ώρα που καταργούσαν τον 12ο, τον 11ο, τον 10ο … «Αγωνίστηκαν» για τις συντάξεις ενώ ταυτόχρονα καταργούσαν την ασφάλιση… «Μάτωσαν» για τη χώρα αποφασίζοντας μαζικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας… «Μόχθησαν» για την ανάπτυξη, υπογράφοντας νέα φοροεπιδρομή… «Νοιάστηκαν» τους ανέργους με νέες απολύσεις και καταργήσεις οργανισμών με ταυτόχρονο τσεκούρι στο επίδομα εξαθλίωσης που ήδη παίρνουν…
Το μόνο νόημα που είχε η «μάχη» τους, ήταν αυτό της διαχείρισης της δικιάς τους χρεοκοπίας, της ξέφρενης αντιλαϊκότητας τους, που είναι πια πασίδηλη. Η προσπάθεια δηλαδή να αναπαραχθούν, να θολώσουν και να τρομάξουν το λαό, να εξασφαλίσουν όρους για την επιτυχία του Κυριακάτικου πραξικοπήματος που μεθοδεύουν στη Βουλή. Με όλα αυτά τα κόμματα της υποτέλειας και του κεφαλαίου επιβεβαίωσαν και απέναντι σε αυτή την ιμπεριαλιστική επέμβαση το ρόλο του και τη φύση τους. Και απέδειξαν για άλλη μια φορά πως η θρυλούμενη και αναζητούμενη αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος θα γίνει ακριβώς στη βάση της γραμμής που επιτάσσει ο ιμπεριαλισμός, οι κρίσεις του και οι ανθρωποφάγες κατευθύνσεις του.
Φυσικά όλα αυτά καθόλου δεν σημαίνουν πως το πολιτικό σύστημα αντιμετωπίζει εύκολα και χωρίς απώλειες την κατάσταση που διαμορφώνεται. Οι τριγμοί του είναι βαθύτατοι γιατί ξηλώνει το ίδιο τους όρους είχε διαμορφώσει εδώ και δεκαετίες για να εξασφαλίζει την αναπαραγωγή του. Και κυρίως γιατί τροφοδοτεί διαρκώς την ήδη τεράστια λαϊκή οργή απέναντι του. Οι φόβοι τους λοιπόν είναι μεγάλοι και βάσιμοι! Και τα ερωτήματα όχι για το απώτερο αλλά για το εντελώς άμεσο μέλλον είναι πολλά. Ο Παπανδρέου έσπευσε ήδη να ζητήσει «κυβέρνηση Παπαδήμου» ως το 2013! Ο Σαμαράς επείγεται να φτάσει σε εκλογές πριν καούν και οι τελευταίες αναμνήσεις της «αντιπολιτευτικής» του θητείας. Ο Βενιζέλος που πιο φανερά αναβαθμίστηκε πρόσφατα σε βασικός υποψήφιος στο ΠΑΣΟΚ, στηρίζει τα πάντα στις υπηρεσίες του στους ιμπεριαλιστές. Όμως όλα αυτά τελούν ακόμα πιο έντονα ήδη υπό την αίρεση της «επόμενης μέρας». Αυτής που θα φέρουν οι ιμπεριαλιστικές επιλογές και αντιθέσεις . Για το PSI. Για τη δανειακή συμφωνία και το μνημόνιο που όπως φάνηκε στο Eurogroup της 9/2, γίνονται ακόμα πιο απαιτητικές. Αλλά βέβαια και της «επόμενης μέρας» που θα φέρει ο αγώνας του λαού, ο ξεσηκωμός που μπορεί να υπάρξει!

Μεγάλη μάχη-Κρίσιμες μέρες

Η οργή του λαού πρέπει και μπορεί αυτές τις κρίσιμες ημέρες να πλημμυρίσει τους δρόμους της χώρας. Πρέπει οι εργάτες και οι εργαζόμενοι να κάνουν δική τους υπόθεση το απεργιακό διήμερο που ακολουθεί (σ.σ. οι γραμμές αυτές γράφονται το βράδυ της Πέμπτης 9/2), και τα συλλαλητήρια της Κυριακής 11/2. Ακόμα και αν παρά τους σημαντικούς τριγμούς τους τα κόμματα της υποτέλειας καταφέρουν το βράδυ της Κυριακής να έχουν βγάλει την απαιτούμενη «πλειοψηφία», υπέρ του νέου μνημονίου, ο μαζικός λαϊκός ξεσηκωμός του 3ημερου, είναι αναγκαία προϋπόθεση, για να συνεχίσει και να κλιμακωθεί ο αγώνας τις επόμενες μέρες. Είναι αναγκαία προϋπόθεση για να ξεπεραστούν οι υποταγμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες που εδώ και εβδομάδες νομιμοποιούν τη βαρβαρότητα, συμμετέχοντας στους «διαλόγους» με το ΣΕΒ και τους πολιτικούς υπηρέτες της υποτέλειας. Είναι η αναγκαία προϋπόθεση για να κερδίζει διαρκώς δυνάμεις η γραμμή της διαδήλωσης, της απεργίας, της μαζικής πάλης, για να σπάει ο φόβος και ο ενδοιασμός σε ολοένα ευρύτερα λαϊκά στρώματα.
Σε αυτό το έδαφος και το κλίμα του λαϊκού ξεσηκωμού πρέπει και μπορεί να ενισχύεται η λογική της κοινής δράσης και η γραμμή της ανατροπής της πολιτικής του συστήματος, ο στόχος για το σπάσιμο των ιμπεριαλιστικών δεσμών από ΕΕ, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ. Σε αυτή την πάλη πρέπει και μπορεί να συγκροτείται από τα κάτω, και μέσα στη φωτιά της μάχης, η απολύτως αναγκαία κατεύθυνση του Μετώπου Αντίστασης.
Για όλους αυτούς τους λόγους αυτό το τριήμερο μπορεί να δώσει μια μεγάλη και σημαντική ώθηση στο κίνημα, μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία μιας άνοιξης μεγάλων αγώνων και συγκρούσεων. Αυτών που έχει ανάγκη ο λαός και η νεολαία της χώρας μας για να λογαριαστεί με τη βαρβαρότητα του ιμπεριαλισμού και την καπιταλιστική θηριωδία. Για να λογαριαστεί και να νικήσει.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Θεσσαλονίκη, Πρωτοβουλία αγώνα δυτικών συνοικιών Κλιμακώνει τη δράση της, ενισχύει τις τοπικές αντιστάσεις

Με εκβιασμούς και ψεύτικα διλήμματα, μα πάνω από όλα με την ανοιχτή και ωμή βία των ΜΑΤ και των δακρυγόνων, κλιμακώνεται η ολομέτωπη, αδίστακτη και βάρβαρη επίθεση κυβέρνησης-τρόικας, με αντιλαϊκά μέτρα και χαράτσια.
Για μία ακόμα φορά μιλούν για τη «σωτηρία της πατρίδας», όταν όλα ξεπουλιούνται, όταν τη «σωτηρία» αυτή θα τη βιώσει ο λαός μας σαν έναν εργασιακό, κοινωνικό μεσαίωνα. ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ και παρατρεχάμενοι γίνονται συνδαιτυμόνες και χειροκροτητές μιας ακόμη προσπάθειας «σωτηρίας». Παρ’ όλες τις επί μέρους αντιθέσεις τους, συγκλίνουν σε μια «εθνική ενότητα», με λυσσαλέο πρόσωπο και εξοντωτικές προθέσεις απέναντι στον «εχθρό λαό».
Οι αγωνιστές τις «Πρωτοβουλίας αγώνα δυτικών συνοικιών» υποδέχτηκαν τον νέο χρόνο στις πλατείες και στους δρόμους του αγώνα, διαδηλώνοντας και διατρανώνοντας την αντίθεσή τους σε όλα αυτά. Κινήθηκαν στις γειτονιές της Νεάπολης και των Αμπελοκήπων με λαϊκές συνελεύσεις κατοίκων, όπου αναπτύχθηκε ένας γόνιμος διάλογος πάνω στα οξυμένα προβλήματα που καθημερινά βιώνουμε.
Με το χαράτσι του «τέλους ακίνητης περιουσίας» στους λογαριασμούς της ΔΕΗ να έχει φτάσει σε κομβικό σημείο και με τους δεύτερους λογαριασμούς στα χέρια των καταναλωτών να μετρούν τις ημέρες εξάντλησης της προθεσμίας εξόφλησής τους, η Πρωτοβουλία κινητοποιήθηκε μαζί με άλλες πρωτοβουλίες σε παρεμβάσεις και καταλήψεις στα γραφεία της ΔΕΗ Αγ. Δημητρίου και Αισώπου. Ταυτόχρονα έδωσε το δικό της «παρών» στον χώρο της γειτονιάς με παρεμβάσεις, αφισοκολλήσεις και προκηρύξεις, ενώ στις τόσες επαφές της με τον κόσμο της γειτονιάς προπαγάνδισε ότι η μόνη λύση για την έξοδο από τα τόσα δεινά που αντιμετωπίζουμε, βρίσκεται έξω και κόντρα στο σύστημα, στον δρόμο τής, χωρίς αυταπάτες και ψευδαισθήσεις, αντίστασης και πάλης, στον δρόμο της αλληλεγγύης, έτσι ώστε κανένας να μη μείνει χωρίς ρεύμα και θέρμανση. Οι παρεμβάσεις σε γραφεία της ΔΕΗ συνεχίζονται.
Οι χιλιάδες απλήρωτοι λογαριασμοί και οι μαζικότατες κινητοποιήσεις του λαού στρίμωξαν την κυβέρνηση των τροϊκανών και την ανάγκασαν να προχωρήσει σε τακτικό ελιγμό, μεταθέτοντας χρονικά και διοικητικά τις επιπτώσεις της άρνησης πληρωμής, χωρίς ,όμως να αποποιηθεί το χαράτσι και την πρόθεσή της να κόβει το ρεύμα ύστερα από μια διαδικασία. Μπορεί να πρόκειται για ένα θετικό βήμα στην πάλη του λαού, εμείς όμως δεν χαλαρώνουμε. Είναι η ώρα να προχωρήσουμε ακόμα πιο συλλογικά, πιο αποφασισμένα, πιο οργανωμένα. Αρνούμαστε να πληρώσουμε το τιμολόγιο της ΔΕΗ και το χαράτσι, αρνούμαστε να αφήσουμε τα σπίτια μας και τους γείτονές μας χωρίς ρεύμα και θέρμανση. Ο δρόμος μας είναι ο δρόμος της κοινής αντιμετώπισης και αλληλεγγύης των κατοίκων σε κάθε προσπάθεια διακοπής του ρεύματος.
Τις δραστηριότητες της Πρωτοβουλίας απασχόλησαν και οι συνεχιζόμενες απεργίες και καταλήψεις των εργαζόμενων στο ΕΛΛΕΝΙΤ, στον Πετζετάκι, στον Μπαλλή, στον Χατζή, στα Goodys, όπως και οι απολύσεις στη Φιλκεράμ Τζόνσον.
Για μία ακόμα φορά το πρόβλημα της δημιουργίας ΣΜΑ στα όρια κατοικημένων περιοχών της Ευκαρπίας και οι νέες μεθοδεύσεις υλοποίησής του έφεραν τους κατοίκους της Ευκαρπίας και των όμορων δήμων της δυτικής Θεσσαλονίκης στον δρόμο του αγώνα για την υπεράσπιση της ζωής και του μέλλοντός τους, διατρανώνοντας το δικαίωμα να ζήσουν χωρίς να δηλητηριάζονται, να μην πληρώσουν ούτε ένα ευρώ για αυτά που έπρεπε να είναι κοινωνικά αγαθά, μα προπάντων να φύγουν τα σκουπίδια από το σπίτι τους.
Το ΣΜΑ μεθοδεύεται να κατασκευαστεί στο όριο της κατοικημένης περιοχής της Ευκαρπίας (υπάρχει οπτική επαφή), χωρίς καμία δημόσια διαβούλευση. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ευκαρπία υπήρξε για δεκαετίες χώρος ταφής σκουπιδιών, κάτι που οι κάτοικοι με αγώνες κατάφεραν να σταματήσουν. Οι επιπτώσεις από εκείνη την περίοδο είναι εμφανείς στον χώρο, στο υπέδαφος και στον υδροφόρο ορίζοντα. Αν κανείς συνυπολογίσει την ύπαρξη της τσιμεντοβιομηχανίας ΤΙΤΑΝ μέσα στην Ευκαρπία, μπορεί να αναλογιστεί το μέγεθος της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης που θα χρεωθεί η Ευκαρπία και οι δυτικές συνοικίες από την κατασκευή του ΣΜΑ. Η επιμονή κατασκευής του έργου δίπλα στην ΤΙΤΑΝ εντείνει τους φόβους των κατοίκων ότι ίσως να έχει σχέση με τη βούληση της βιομηχανίας για καύση «εναλλακτικών καυσίμων» την οποία ζητά κάθε χρόνο.
ΣΜΑ λοιπόν στην Ευκαρπία! 1.100 τόνοι σκουπιδιών την ημέρα και, όπως ισχυρίζονται οι κάτοικοι, χωρίς να τηρούνται ακόμα και αυτοί οι νομοθετημένοι περιβαλλοντικοί όροι και με φωτογραφικούς, όπως καταγγέλλεται, όρους διαγωνισμού και διαδικασίες δημοπράτησης.
Η «Πρωτοβουλία αγώνα δυτικών συνοικιών» από την πρώτη στιγμή μετείχε σε όλες τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις και στις λαϊκές συνελεύσεις και στα συντονιστικά του δικτύου τοπικών συλλόγων και φορέων, καταθέτοντας την άποψή της για το πρόβλημα και την επίλυσή του. Αγωνιστές της Πρωτοβουλίας συμμετείχαν στις καταλήψεις του περιφερειακού δρόμου στο ύψος της Ευκαρπίας και στην ομάδα περιφρούρησης του χώρου των έργων. Ο αγώνας μας παρ’ όλες τις δυσκολίες θα συνεχισθεί, ενάντια σε όλους αυτούς που δημιούργησαν και συντηρούν το πρόβλημα. Ήδη πληροφορίες φέρουν τον εισαγγελέα να έχει δώσει εντολή στην αστυνομία για την απρόσκοπτη συνέχιση των έργων, ενώ στον χώρο των εργασιών οι «ασφαλίτες» παρευρίσκονται καθημερινά. Οι ελληνικές κυβερνήσεις, και οι δήμαρχοι-διαχειριστές της πολιτικής τους, αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της διαχείρισης των αστικών απορριμμάτων όχι για να το λύσουν, αλλά για να ευθυγραμμιστούν με τις επιταγές της ΕΕ που πριμοδοτεί την κερδοσκοπία του ιδιωτικού κεφαλαίου.
Αυτοί που δημιούργησαν το πρόβλημα, αυτοί να το λύσουν. Εμείς δεν θέλουμε τα σκουπίδια στα σπίτια μας και στις γειτονιές μας.
Η δική μας ενωτική αντίσταση, και μόνο αυτή, είναι που μπορεί να τους αφαιρέσει τη δύναμη να λεηλατούν το εισόδημα και να δηλητηριάζουν τη ζωή μας. Όλοι μαζί μπορούμε να διεκδικήσουμε, όλοι μαζί μπορούμε να νικήσουμε. Στη σύγκρουση με τους εκμεταλλευτές βρίσκεται η ζωή και το μέλλον μας. Να κάνουμε κάθε πλατεία, κάθε δρόμο της γειτονιάς μας τόπο αντίστασης, αγώνα και αλληλεγγύης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΧΩΡΙΣ ΦΕΡΕΤΖΕ

Από τη στιγμή που άνοιξαν οι πύλες της κολάσεως για τον ελληνικό λαό με τις εφαρμογές των μνημονίων και των μεσοπρόθεσμων (και έχει ο Αλλάχ των αγορών), το παράδειγμα της γείτονος χώρας, της Τουρκίας, περιφερόταν από διάφορους εμβριθείς αναλυτές που δεν είχαν ασπαστεί βέβαια το κοράνι αλλά μάλλον είχαν ασπαστεί και πιστέψει βαθιά… στο μνημόνιο.
Τουρκία, η χώρα υπόδειγμα. Ενας λαός υπομονετικός, επίσης υπόδειγμα.
Χώρα και λαός είχαν καταφέρει με θυσίες που έπιασαν τόπο να απεμπλακούν από τις συμφωνίες με το ΔΝΤ.
Ξεπεράστηκε η περίοδος που η τούρκικη λίρα, υποτιμώμενη τόσο βαθιά όσο και το τούρκικο κράτος, έφτασε να πληρώνει ένας επισκέπτης της Κων/πολης ή της Σμύρνης ένα καζάν ντιπί ή ένα ταούκ οκτσού μερικές χιλιάδες για να το απολαύσει στο ζαχαροπλαστείο.
Κανένας βέβαια από τους θαυμαστές του τούρκικου θαύματος δεν έβλεπε την τεράστια μείωση του μεροκάματου και των μισθών και την εξαθλίωση των εργατικών μαζών. Την «εσωτερική υποτίμηση» τούρκικης κοπής που λάμβανε χώρα στη πρώην χώρα των Οθωμανών.
Την προλεταριοποίηση μεγάλων αγροτικών περιοχών και τον εφεδρικό εργατικό στρατό από τα βάθη της νοτιοανατολικής επικράτειας που συγκεντρωνόταν στις μεγάλες πόλεις, στα «χάρτινα» οικοδομικά μπλοκ, την ανθεκτικότητα των οποίων δοκίμαζε με δεκάδες νεκρούς και αγνοούμενους η έντονη σεισμική δραστηριότητα του ρήγματος της Ανατολίας. Αυτό το στρατό που επιβεβαίωνε για άλλη μια φορά τον μαρξιστικό νόμο της καπιταλιστικής συσσώρευσης.
Επίσης κανείς από αυτούς δεν μας μίλησε για το πώς μια τέτοια μεγάλη περιφερειακή αστική τάξη –στρατιωτικοποιημένη σε μεγάλο βαθμό- ηγήθηκε μιας ανάπτυξης που στηρίχτηκε, σύμφωνα με αναλύσεις της Τράπεζας της Τουρκίας, στην ισχυρή οικονομική δυναμική του ενεργειακού κλάδου, χάρη δηλαδή στην αναπτυσσόμενη δραστηριότητα που επιδεικνύουν οι επιχειρήσεις του κλάδου (πετρέλαιο, φυσικό αέριο, ηλεκτρική ενέργεια).
Η κρίση όμως δοκίμασε πολύ σκληρά αυτόν τον τύπο «ανάπτυξης».
Οι εισαγωγές το Μάιο αυξήθηκαν σχεδόν κατά 43% έναντι αύξησης της τάξης του 11,7% των εξαγωγών, με αποτέλεσμα τη διεύρυνση του εμπορικού ελλείμματος σε επίπεδα-ρεκόρ, της τάξης των 10,1 δισ. δολαρίων. Η τούρκικη αστική τάξη (καμία σχέση με την ελληνική) πούλησε ακριβά την ψυχή του λαού της στον Μεφιστοφελή-ιμπεριαλισμό, αν και η ίδια ωφελήθηκε σε σημαντικό βαθμό από την αυξημένη εκμετάλλευση της εργασίας και των φυσικών πόρων. Πώς συνδυάζονται όλα αυτά από μία χώρα που στις αρχές του 2011 παρουσίασε αύξηση του ΑΕΠ της με ρυθμούς που δεν έχουν καταφέρει καν να πλησιάσουν η Κίνα και η Ινδία; Κάποιοι άρχισαν να μιλούν για τον γίγαντα με τα «πήλινα πόδια».
Ηδη γίνεται λόγος για μεγάλη φούσκα στα ακίνητα αλλά και στην καταναλωτική πίστη που αναπτύχθηκε επίσης ραγδαία. Μόνο το 2010 άνοιξαν 485 νέα υποκαταστήματα τραπεζών σε όλη τη χώρα, ενώ ο αριθμός των καταναλωτικών δανείων αυξήθηκε κατά 42% και εκείνος των πιστωτικών καρτών κατά 24%.
Ισως βέβαια η ισλαμική κοινωνία των πολιτών με τους θεσμούς της και το κοινωνικό ρετούς του Κόμματος του Ερντογάν να αποτέλεσαν ένα ιδιότυπο δίχτυ–κοινωνικό ανάχωμα (σαν αυτό που ψάχνουν οι ομογάλακτοί τους στις μητροπόλεις της εσπερίας) για τους απόκληρους του τουρκικού θαύματος. Κάποτε όμως τα θαύματα τελειώνουν. Ή απλώς περισσεύουν…

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Επεκτατική λιτότητα

Του Δ. Μάνου

Εραστές του νέου δόγματος της «επεκτατικής λιτότητας» δηλώνουν τελευταία Γιούνγκερ και Τρισέ (ο πρώην διοικητής της ΕΚΤ), κάνοντας τον Αμερικάνο οικονομολόγο Π. Κούργκμαν να εξίσταται που για μία ακόμα φορά η ΕΕ ακολουθεί έναν δρόμο που «προκαλεί χειρότερες επιπτώσεις από τη Μεγάλη Ύφεση».
Και πραγματικά σε αυτό το τελευταίο δεν πέφτει και πολύ έξω.
Τέσσερα χρόνια μετά τη Μεγάλη Ύφεση (δεν ξέρω οι μεταγενέστεροι ημών τι είδους «κεφαλαία» θα βρουν για να περιγράψουν την παρούσα ύφεση) το βρετανικό ΑΕΠ είχε επανέλθει στα παλαιότερα υψηλά επίπεδά του. Σήμερα η ίδια χώρα δεν έχει ανακτήσει καν το έδαφος της προϊούσας κρίσης πριν από την εκδήλωση της κρίσης, το 2008! Η Ιταλία φαίνεται να βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση από το 1930 (σε σχετικούς και απόλυτους αριθμούς!) και η Ισπανία βαδίζει σταθερά σε διπλή ύφεση. Γιατί δεν διδάσκεται λοιπόν η Ευρώπη από την οικονομική (τουλάχιστον) ιστορία, αναρωτιέται ο Κρούγκμαν.
Αυτό το ζήτημα δεν αφορά μόνο την ΕΕ. Ο ίδιος αναγνωρίζει ότι αυτού του είδους η «επεκτατική λιτότητα» εφαρμόζεται στις ΗΠΑ μέσω των ομοσπονδιακών πολιτειών και σε τελική ανάλυση αφορά όλους τους καπιταλιστές και τα λιγότερο ή περισσότερο ιμπεριαλιστικά κράτη τους.
Στο Νταβός γνωστός άρχοντας της ινδικής βιομηχανίας πήγε με «πεσκέσι» 5.000 απολύσεις στις επιχειρήσεις του επικαλούμενος το δικό του (ινδικό) παράδειγμα για το τι σημαίνει «πολιτική περικοπών».
Οι ιθύνοντες όμως της ΕΕ (και ειδικά οι Γερμανοί υπό την ηγεσία της Μέρκελ που προχωρούν σε σύσκεψη των πέντε χωρών με βαθμολογία ΑΑΑ!) βαρύνονται όμως διπλά σε σχέση με τους υπόλοιπους καπιταλιστές.
Αντιμέτωποι οι ηγέτες της ΕΕ με το «λεφτά υπάρχουν» των αγορών και των κερδοσκόπων –και εννοούμε φυσικά ότι οι «αγορές» αναγνωρίζουν ότι πίσω από τη μικρή Ελλάδα υπάρχει το οικονομικό βάθος της ευρωζώνης, ένα παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα και ισχυρή Κεντρική Τράπεζα κ.λπ.–, πρέπει οι λύσεις και οι απαντήσεις που θα δώσουν να έχουν εξασφαλίσει «συνθήκες σταθερότητας».
Και αυτού του είδους η σταθερότητα εξασφαλίζεται με έναν και μοναδικό τρόπο από τη μεριά του συστήματος: την αποστράγγιση όλων των εργασιακών δικαιωμάτων και του λαϊκού εισοδήματος.
Επειδή λοιπόν το (μοναδικό) ελληνικό PSI, και ειδικά σε ό,τι αφορά το ίδιο το ελληνικό χρέος και στη γενικότερη προοπτική του με βάση τις αντιθέσεις όλων των εμπλεκομένων, δεν πρόκειται να ηρεμήσει τις «αγορές», τα χρηματοπιστωτικά όπλα που ενδεχομένως χρειαστεί να βγουν από την φαρέτρα απαιτούν θυσίες τέτοιου χαρακτήρα και όχι μόνον από τον ελληνικό λαό.
Πρώτα και καλύτερα τα ομόλογα που διακρατεί η ΕΚΤ και τα οποία μάλλον δεν θα γλιτώσουν το «κούρεμα» οδηγούν τους Ευρωπαίους ιθύνοντες να μιλάνε για «επεκτατική λιτότητα». Αυτό είναι και το πραγματικό νόημα του νεότευκτου όρου.
Όρου που ήλθε να προστεθεί σε αυτόν της «εσωτερικής υποτίμησης». Μόνο που ο τελευταίος ήταν προς χρήση για τις εξαρτημένες χώρες, αλλά και για χώρες όπως η Ιταλία. Σύμφωνα με αυτή τη στενή δημοσιονομική οπτική που (όλως τυχαίως;) εισήγαγε η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα Goldman Sacks, η Ελλάδα θα πρέπει να υποτιμήσει τα δικαιώματα του λαού της κατά 35%, η Πορτογαλική «εσωτερική υποτίμηση» πρέπει να είναι ακόμα μεγαλύτερη, στο 40%, ενώ η Ιταλία στο 20%. Η λογιστική λογική που βρίσκεται πίσω από τέτοιες προτάσεις αντιμετωπίζει τις χώρες ως… νομίσματα που επειδή χαριστικώς εντάχθηκαν ισότιμα στο ευρώ πρέπει τώρα να προσαρμοστούν με «εσωτερική υποτίμηση», δηλαδή περικοπές, μείωση μισθών και εισοδημάτων κ.λπ. Αυτή είναι βέβαια μια «εντατική λιτότητα» που τώρα πρέπει να επεκταθεί σε όλο το μήκος της ευρωπαϊκής… ακτογραμμής!
Αγνοεί αυτού του είδους η κατεύθυνση το δίδαγμα της Μεγάλης Ύφεσης ότι «λιτότητα εν μέσω ύφεσης θα ανακυκλώσει την κρίση».
Πρόκειται απλώς για μια άλλη εκδήλωση της «ταξικής τυφλότητας» με την οποία αντιμετωπίζει το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, οι συλλογικοί και χρηματοοικονομικοί του εκπρόσωποι, την κρίση χρέους; Ή για κάτι παραπάνω;
Γιατί, δεν μπορεί, τα μηνύματα εντεινόμενης ύφεσης απ' όλη την ΕΕ (με εξαίρεση τη Γερμανία – αλλά για πόσο;) θα φτάνουν και στα επιτελεία τους που διαθέτουν άλλωστε προσλαμβάνοντες μηχανισμούς πληροφόρησης πολύ μεγαλύτερους από αυτούς των… υπηκόων τους.
Πρόσφατα εξ άλλου η Wall Street παρουσίασε μείωση των δεικτών που κατά τους αναλυτές οφείλεται σε δύο λόγους: στην αδυναμία προοπτικής του ελληνικού PSI με βάση την αντίθεση των ιδιωτών και στην ενδεχόμενη προοπτική κοινωνικής αναστάτωσης στην Ελλάδα.
Στο πλαίσιο λοιπόν των πολύμορφων εκατέρωθεν εκβιασμών κάποιοι μπορεί και να παίζουν με τη «φωτιά». Και ίσως τα «πάνω» ρήγματα το συστήματος –που μεγαλώνουν όσο η παγκόσμια κρίση οξύνεται– έχουν ανάγκη να επικαλεστούν με κάποια ασφάλεια τον φόβο των «κάτω» ρηγμάτων αφού μάλιστα όλοι γνωρίζουν ότι οι λαϊκές αντιδράσεις είναι σήμερα ακέφαλες.
Η αυτόνομη είσοδος των μαζών στο προσκήνιο σε αυτήν εδώ τη «γωνιά της Γης» θα αποδειχτεί όμως ένα οδυνηρό συναπάντημα για όσους σήμερα, μέσα στην ασφάλεια που παρέχει η τεράστια ιδεολογική και πολιτική υποχώρηση του εργατικού κινήματος, καταστρώνουν τους όποιους σχεδιασμούς τους και στήνουν τα εκβιαστικά παιχνίδια κάθε είδους. Που και οι ίδιοι αναγνωρίζουν, εξ άλλου, τον προσωρινό και αδύναμο χαρακτήρα τους.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Εκλεισε η απεργία στην Ιντρακόμ Ντιφένς

Μετά από 9 ημέρες απεργίας και 5 συνελεύσεις, στην τελευταία συνέλευσή τους στις 2 Φλεβάρη οι εργαζόμενοι της Ιντρακόμ Ντιφένς αποφάσισαν να σταματήσουν τις κινητοποιήσεις τους και να αποδεχτούν την πρόταση που τους έκανε η διοίκηση στις 31 Γενάρη.
Η πρόταση έλεγε ότι θα ισχύσει το 4ήμερο για 9 μήνες, αλλά δε θα ισχύσει η μείωση του μισθού που ισχύει σε όλο τον όμιλο, για όσους παίρνουν μέχρι 2.200 ευρώ μικτά, θα διατεθούν κουπόνια (διατακτικές αγορών) από 70 ως 130 ευρώ για καθέναν από τους 9 μήνες που θα ισχύσει το 4ήμερο, θα διατηρηθεί το βρεφονηπιακό επίδομα και το ομαδικό ασφαλιστήριο, η παρακράτηση των μισθών για τις μέρες απεργίας θα γίνει σε δόσεις και δε θα γίνουν απολύσεις φέτος.
Με αυτό το πακέτο, οι εργαζόμενοι της Ντιφένς πέτυχαν να έχουν πολύ μικρότερες μειώσεις στο εισόδημά τους, απ ό,τι προέβλεπε το αρχικό σχέδιο. Κι αυτό είναι μια νίκη του αγώνα τους, ο οποίος, βέβαια, δεν έφτασε ως το τέλος, ως την απόσυρση του 4ημέρου. Είναι, όμως, ένας αγώνας ο οποίος δεν έχει ξαναγίνει σε τέτοιο εργασιακό χώρο και εξέπληξε ακόμα και τη διοίκηση, η οποία παραδέχτηκε ότι δεν περίμενε τέτοια απεργία.
Τι έφταιξε και δεν έφτασε ως το τέλος; Ακριβώς επειδή ο αγώνας ήταν πρωτόγνωρος, ο ελιγμός της διοίκησης έπιασε τόπο. Μέχρι την τελευταία στιγμή υπήρχαν πολλοί εργαζόμενοι που θεωρούσαν ότι έπρεπε να διατυπώσουν εναλλακτικές προτάσεις για να βγει η εταιρία από το οικονομικό αδιέξοδο. Μάθαιναν, όμως, καθημερινά μέσα στον αγώνα τους συμμετείχαν μαζικά, έκαναν περιφρούρηση ακόμα και τα Σαββατοκύριακα, γιατί η διοίκηση είχε ζοριστεί με τις δουλειές που έμεναν πίσω και πίεζε να δουλεύουν κάποια τμήματα τα Σαββατοκύριακα.
Σημαντικό ρόλο έπαιξε, επίσης, το γεγονός ότι δεν έγινε κατορθωτό να εκφραστεί η συμπαράσταση και των υπόλοιπων εργαζόμενων του ομίλου μέσα από κινητοποίηση που θα δυνάμωνε το απεργιακό μέτωπο και θα στρίμωχνε περισσότερο την εργοδοσία. Κι αυτό γιατί η πλειοψηφούσα στο Δ.Σ. του Σωματείου ΠΑΣΚΕ θεωρούσε ότι μια τέτοια κίνηση θα ήταν αποτυχημένη!
Σε κάθε περίπτωση, ο αγώνας στη Ντιφένς ήταν ένα μεγάλο σχολείο πρώτα για τους απεργούς, αλλά και για όλους τους εργαζόμενους στον όμιλο. Ηταν ένας αγώνας που κέρδισε κάποια πράγματα και απέδειξε στην πράξη ότι οι αγώνες μπορούν να κερδίσουν. Αυτή η παρακαταθήκη υπάρχει και θα μείνει και για τους επόμενους αγώνες που, αργά ή γρήγορα, θα έρθουν.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

«Κορίτσια της βροχής» Μια συζήτηση με την Αλίντα Δημητρίου

Οποιος έχει συζητήσει με την Αλίντα Δημητρίου ξέρει ότι δεν της παίρνεις συνέντευξη. Μάλλον πίνεις έναν καφέ με ένα πολύ κοντινό σου πρόσωπο και απλώς... τα λέτε. Κάνει αυτό για το οποίο υπερήφανα «κατηγορεί» τις γυναίκες στις ταινίες της: «Μία ερώτηση στην αρχή κι από κει και πέρα λέγανε. Και έγραφε η μηχανή». Για την ακρίβεια, ακόμη κι αυτή την πρώτη ερώτηση την κάνει η ίδια! «Σας άρεσε η ταινία;» ρωτάει με το βλέμμα όλο αγωνία. Κι ύστερα η συζήτηση κυλάει μόνη της. Με την Αλίντα να αναζητάει μόνιμα την κουβέντα του συντρόφου της, Σωτήρη Δημητρίου. Οπως κι εμείς ως συνομιλητές της, για να πούμε την αλήθεια.
Το τρίτο ντοκιμαντέρ της τριλογίας, τα «Κορίτσια της βροχής», προβάλλεται ήδη σε αίθουσες. Πάλι έξω από το επίσημο δίκτυο διανομής, αλλά με το παλιότερο και το νεότερο κοινό της Αλίντας έτοιμο να σκορπίσει σε δεκάδες συνοικίες και πόλεις τις μαρτυρίες των γυναικών της δικτατορίας, δίπλα σ’ εκείνες της Αντίστασης και του δεύτερου Αντάρτικου. Ο δρόμος της καινούριας ταινίας τώρα ξεκινάει. Ευχόμαστε να φτάσει σε ακόμη περισσότερους ανθρώπους.
Η απάντηση, Αλίντα, ξεκινάει με το «Ναι, μας άρεσε πολύ». Αλλά επειδή ούτε σ’ εμάς και ούτε σ’ εσένα αρκεί αυτή η απάντηση, θα προσπαθήσουμε να αποτυπώσουμε τα υπόλοιπα στα παρακάτω αποσπάσματα από τη συζήτησή μας.

Π.Σ.: Τώρα, με αυτήν την ταινία, έκλεισε ένας κύκλος. Εάν μπορούσες να πας πίσω, έχοντας δει το έργο σου, θεωρείς ότι κάτι θα έπρεπε να γίνει διαφορετικά; Είσαι ευχαριστημένη από αυτό που ήθελες να βγάλεις από μέσα σου; Ιδεολογικά ή κινηματογραφικά θα άλλαζες κάτι, αφού αυτά έτσι κι αλλιώς συνδέονται;

Αλίντα Δημητρίου: Ιδεολογικά όχι, διότι εκείνο που με ενδιέφερε πάντα ήταν τα βιώματα των ανθρώπων. Δεν έκανα Ιστορία, δεν έκανα πολιτική, να έρθω σε σύγκρουση με ανθρώπους οι οποίοι λένε ότι όλα εκείνα τα γεγονότα τα έχουν δει εξ αποστάσεως. Είναι μια καραμέλα το «εξ αποστάσεως με αντικειμενικότητα» κι έτσι τους διαφεύγει όλος ο ψυχισμός των ανθρώπων. Το κίνητρο που βαραίνει σε όλην αυτή την ιστορία είναι ο ψυχισμός των ανθρώπων. Δεν είναι η λογική τους. Γιατί για μένα η λογική είναι στην καθημερινή μας πράξη. Δηλαδή, θα φορέσω γαλότσες γιατί βρέχει έξω. Αλλά άμα είναι να με στήσουνε στον τοίχο, εκείνο που θα με κρατήσει όρθιο είναι ο ψυχισμός μου, δεν είναι η λογική μου. Ολοι εκείνοι οι άνθρωποι που συνάντησα εγώ καταρχάς είναι άσημοι, ανώνυμοι, δεν ζήτησαν ποτέ τίποτα από την πολιτεία. Εδωσαν τα πάντα. Δεν ξέρω τώρα αν είναι ευχαριστημένοι ή δυσαρεστημένοι. Εχουν επαναλάβει πολλάκις ότι θα το ξανάκαναν. Ηθελα μόνο τα βιώματά τους. Πώς περάσανε. Πώς ξόδεψαν τη νιότη τους. Γιατί δώσαν τη νιότη τους.

Π.Σ.: Παρ’ ότι λες ότι δεν γράφεις Ιστορία, και όντως, ένα ντοκιμαντέρ μπορεί να κάνει μια καταγραφή αλλά η οπτική μπορεί να διαφέρει. Την ίδια περίοδο με τα δικά σου έργα έχουμε δει άλλα έργα και στη μυθοπλασία, στον κινηματογράφο και στο ντοκιμαντέρ για ίδια ή για πανομοιότυπα γεγονότα με τελείως διαφορετικό αποτέλεσμα, τελείως διαφορετική οπτική.

Α.Δ. Φυσικά παίζει ρόλο η οπτική. Καταρχάς, πώς πλησιάζεις αυτούς τους ανθρώπους, με πόσο πάθος, με πόση αγάπη και πόσο έχεις την ίδια πίστη μ’ αυτούς. Εάν πιστεύεις στα ίδια πράγματα που πιστεύανε κι αυτοί.

Π.Σ.: Και στις προηγούμενες ταινίες και σ’ αυτήν επιλέγεις να κινηθείς έξω από το επίσημο δίκτυο της διανομής.

Α.Δ.: Ο βασικός μου σκοπός ήταν ο εξής: Να παιχτεί... Η ταινία δεν πήγαινε στο φεστιβάλ, οπότε δεν θα ακουγόταν. Επρεπε κάπου να ακουστεί. Και η ταινία ακούστηκε με το που προβλήθηκε στην Ταινιοθήκη. Είχαμε επιτυχία διότι σπάσαμε τον αστικό Τύπο. Γράψαν κύριες αστικές εφημερίδες, «Βήμα», «Νέα» κ.τ.λ. Οπότε, από τη στιγμή που γίνηκε από ‘κει γνωστό μπορούσε πλέον να μπει στο παράλληλο κύκλωμα. Γιατί το παράλληλο κύκλωμα είναι που με ενδιαφέρει. Και το παράλληλο κύκλωμα είναι οι πιτσιρικάδες. Οι πιτσιρικάδες με ενδιαφέρουν γιατί γι’ αυτούς γίνηκε η ταινία. Θα μπορούσε κανένας να πει πολύ τραβηγμένα ότι είναι σαν όπλο μάχης και το όπλο μάχης είναι μόνο για τους πιτσιρικάδες. Δεν είναι για τους μεγάλους.

Π.Σ.: Οπως και οι προηγούμενες δύο ταινίες. Υπάρχει πλέον ένα πολύ μεγάλο ακροατήριο. Υπήρχε ούτως ή άλλως το ακροατήριο. Η επιτυχία των ταινιών είναι ότι καλύπτουν αυτό το κενό.

Α.Δ.: Ναι, οι νέοι άνθρωποι δεν ξέρουν τα γεγονότα που έχουν συμβεί. Υπάρχουν άνθρωποι που έλεγαν «τι είναι το δεύτερο αντάρτικο;». Εγώ άκουσα κάποιον πιτσιρικά ο οποίος μου είπε «στάσου, στάσου, μην τρέχεις, τι ήταν ο Αρης Βελουχιώτης;». Δεν ήξεραν ποιος ήταν ο Αρης Βελουχιώτης.


Π.Σ.: Για το τρίτο ντοκιμαντέρ, πόσο δύσκολο ήταν να βρεις τις γυναίκες, να τις πείσεις να μιλήσουν;

Α.Δ.: Ηταν πάρα πολύ δύσκολο. Οι προηγούμενες δεν είχαν καμία αντίρρηση να μιλήσουμε. Μιλάγανε πριν ακόμα ανοίξουμε μικρόφωνο, μηχανή. Οι γυναίκες της δικτατορίας αρνήθηκαν συλλήβδην. Ο ΣΥΡΙΖΑ πριν από δύο χρόνια είχε κάνει μία προβολή στον Ιανό. Εκεί τις κάλεσα να έρθουν και ήρθαν και μετά την προβολή δεχτήκανε. Διότι είχαν κακοποιηθεί από διάφορους δημοσιογράφους κ.τ.λ. και φοβόντουσαν τι θα γίνει. Δεν είχαν μιλήσει ποτέ. Υπήρξαν όμως και γυναίκες, δεν μπορώ να πω πόσες, εγώ τουλάχιστον κράτησα 4-5, οι οποίες δεν μιλήσανε για λόγους καθαρά ψυχολογικούς. Και υπήρξαν και μερικές, δυο-τρεις, οι οποίες δεν μιλήσανε γιατί… δεν ξέρω για ποιους άλλους λόγους. Για ιδεοληψίες. Οι άλλες όμως μιλήσανε. Οταν αποφάσισαν να μιλήσουν, μιλήσανε.

Π.Σ.: Οταν κατάλαβαν πώς θα χειριστείς το υλικό αυτό και πώς θα τις αντιμετωπίσεις…

Α.Δ.: Ναι, πώς θα τις αντιμετωπίσω. Δηλαδή, έδωσα διαπιστευτήρια για να μπορέσω να περάσω στις τάξεις τους. Διότι θα έλεγα ότι είχαν κάνει μία σιωπηλή συμφωνία να μη μιλήσουν, να μη δώσουν τα άγια τοις κυσί. Γιατί πραγματικά ήταν άγια αυτά που τραβήξανε.

Π.Σ.: Δεν βλέπω να έχεις μετανιώσει για την επιλογή σου να κάνεις τα πάντα χωρίς χρηματοδότηση, να έχεις δηλαδή αυτή την ανεξαρτησία.

Α.Δ.: Αυτό δεν είναι επιλογή, είναι θέση.

Π.Σ.: Ναι, αυτό εννοώ. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι η θέση μου είναι να πάρω τα λεφτά και να το κάνω όπως θέλω εγώ. Υπάρχουν πολλοί που το ισχυρίζονται.

Α.Δ.: Κάθε πράγμα έχει το τίμημά του.

Π.Σ.: Προφανώς. Κι εσύ εμμένεις σ’ αυτή σου τη θέση.

Α.Δ.: Αμα θέλω να είμαι ανεξάρτητη... Αμα θέλω να πογηδετηθώ θα ζητήσω χρήματα. Αν κι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν χρήματα από πουθενά.

Π.Σ.: Ενα από τα πράγματα που κέρδισες είναι ότι γνωρίστηκες με κόσμο με τον οποίο υπό άλλες συνθήκες δεν θα ερχόσουν σε επαφή. Εχεις μιλήσει με πολύ κόσμο με αφορμή τις ταινίες σου.

Α.Δ.: Αυτή είναι η πληρωμή μου. Οταν γίνεται η προβολή και κατόπιν ακολουθεί η συζήτηση. Είναι η μέγιστη πληρωμή μου. Διότι είναι μεγάλο πράγμα το να μιλάς μ’ αυτούς που έχουν δει κάτι που έχεις φτιάξει.

Π.Σ.: Θυμάμαι την πρώτη προβολή, της πρώτης ταινίας, στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Εκείνη τη μικρή αίθουσα. Που ήταν μισοάδεια. Λίγα χρόνια μετά, είμαι στην πρεμιέρα της τρίτης ταινίας, που είναι κλειστή προβολή, υποτίθεται, και είναι γεμάτη. Σ’ αυτήν την πορεία, δεν γέμισαν μόνο οι αίθουσες, έκανες και εσύ βήματα, φαίνεται και στην πορεία του έργου σου, κάναμε κι εμείς βήματα.

Α.Δ.: Εσείς κάνατε τα βήματα, εγώ δεν έκανα κανένα βήμα. Είναι δικό σας το έργο κι όχι δικό μου. Δικό σας και των γυναικών. Εγώ ήμουν απλώς ένας αχθοφόρος ο οποίος τα ‘παιρνε από τη μία μεριά και τα πήγαινε στην άλλη.

Π.Σ.: Ο αχθοφόρος δεν επιλέγει να το κάνει. Εκεί είναι που υποτιμάς κι αυτό που κάνεις. Ο αχθοφόρος πληρώνεται για να το κάνει και το κάνει για βιοποριστικούς λόγους.

Α.Δ.: Και ποιος σου είπε ότι εγώ δεν πληρώθηκα; Βλέποντας όλους αυτούς τους ανθρώπους, δεν πληρώνομαι; Είναι η ύψιστη πληρωμή που μπορεί να λάβει ένας άνθρωπος. Οταν μπορείς και αρνείσαι χρήματα, είναι η ύψιστη πληρωμή. Από μία εφημερίδα μου τη ζητήσανε τρεις φορές. Και μου είπαν θα τα δώσεις σε φιλανθρωπικό σκοπό. Λέω, εγώ φιλάνθρωπος δεν είμαι. Δεν κλείνω τις τρύπες του συστήματος. Αποκλείεται. Μου τη ζητήσαν κι από την τηλεόραση. Δεν την έδωσα.

Π.Σ.: Είναι παράξενο ότι, ενώ έχουν διακινηθεί πολύ τα dvd, δεν το έχει ανεβάσει κανείς στο διαδίκτυο.

Α.Δ.: Ο σκοπός είναι να το δούνε μέσα σε μια αίθουσα, με τις κατάλληλες συνθήκες, μαζί με άλλους ανθρώπους και τότε να ΄χουν άποψη. Και γι’ αυτό δεν το δίνω και σε μοναχικούς. Πολλοί μου το ζητάνε, δεν το δίνω. Το δίνω σε συλλογικότητες.

Π.Σ.: Συμφωνώ με τον τρόπο που θέτεις το ζήτημα της συλλογικότητας. Αυτός που ζητάει όμως να δει την ταινία σου με μία έννοια ζητάει από κάπου να πιαστεί. Σε μία περίοδο που η επίθεση είναι ίσως η χειρότερη… Αντιλαμβάνομαι έναν άνθρωπο που θέλει να τη δει, σε περίπτωση που δεν έχει άλλη πρόσβαση. Γιατί κάποιος από την άλλη άκρη της Ελλάδας να παίρνει τηλέφωνο και να τη ζητάει;

Σωτήρης Δημητρίου: Κοίταξε να δεις. Είναι το θέμα του στρατευμένου κινηματογράφου. Είναι μεγάλο θέμα. Εχει ξεκινήσει από τη Λατινική Αμερική, από τη δεκαετία του ’50-60. Εχουν γραφτεί κείμενα, έχουν γίνει ομιλίες. Πέρασε μετά στο Μάη του ’68. Εχει αποκτήσει ένα χαρακτήρα που εδώ μας είναι άγνωστος, όπως μας είναι άγνωστα ένα σωρό άλλα πράγματα. Ο στρατευμένος κινηματογράφος είναι όπλο κοινωνικής πάλης. Γίνεται υπό ορισμένους όρους. Να διασφαλιστούν οι συνθήκες της αίθουσας, να παιχτεί μεν, αλλά στη συνέχεια να γίνει συζήτηση. Η ατομική θέαση του θεάματος ανήκει στην αστική κοινωνία. Αυτό μετά μπορεί να αποτελέσει ιστορικό αρχείο και να χρησιμοποιηθεί όπως ένα βιβλίο στη βιβλιοθήκη, για να έχουμε επίγνωση του τι έγινε, είναι θεμιτό. Αλλά αφού εκτελέσει την κοινωνική του λειτουργία. Ο στρατευμένος κινηματογράφος όπου παίζεται έξω παίζεται μ’ αυτές τις συνθήκες. Και στην Αφρική ακόμα που κάνουνε στρατευμένο κινηματογράφο, έτσι τον δουλεύουνε. Αυτό δεν μας έχει έρθει ακόμα εδώ γιατί κάτι άλλο ζούμε, όσο κι αν είμαστε αριστεροί, ζούμε κάτω από τα ιδεολογήματα και τα κριτήρια του κυρίαρχου λόγου του συστήματος. Θέλει δουλειά. Οχι πώς να γίνουμε πιο επαναστάτες ή πιο μαχητικοί, αλλά να ξεκαθαρίσουμε ορισμένες βασικές θέσεις. Οπως στο ζήτημα των δύο φύλων. Λέμε κι εμείς αέρα κοπανιστό για την ισοτιμία της γυναίκας. Στην πράξη δεν υπάρχει ούτε από τους αριστερούς. Ακολουθούμε τον κυρίαρχο λόγο. Παντρεύομαι σημαίνει κρεμιέμαι. Και το λένε όλοι. Είναι ντροπή να τα λέμε αυτά. Αλλά είναι μέσα μας. Οπως λέει ο Χόλογουεϊ, «πρέπει να πετάξουμε από μέσα μας τον καπιταλισμό».

Π.Σ.: Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι οι θεατές σου, κυρίως οι νεότερης ηλικίας, παρακολουθούν ιστορικά γεγονότα που αγνοούσαν, από την άλλη όμως προσπαθούν να δουν μέσα από τις μαρτυρίες των γυναικών τον εαυτό τους. Υπάρχει μια ερώτηση που γίνεται μετά τις προβολές των ταινιών σου. «Εμείς θα αντέχαμε;»

Α.Δ.: Αυτή την ερώτηση την ξέρω. Αυτή την ερώτηση μου την κάνανε πρώτη φορά σε ένα κέντρο απεξάρτησης. Εχει παιχτεί σε δύο κέντρα απεξάρτησης. Ηταν μια κοπελιά 19 χρονών που ήταν πολύ βαριά εθισμένη. Και την είχαν πάρει τα κλάματα και μου είπε «εμείς αυτό δεν μπορούμε να το κάνουμε». Και της είπα «είναι λάθος». Κάτω από τις ίδιες συνθήκες, τα ίδια πράγματα θα έκανες. Οι ήρωες δεν γεννιούνται, γίνονται. Ο Σωτήρης, ενθυμούμενος την Κατοχή, μου ’χει πει πολλές φορές ότι άνθρωποι που ήταν σαν κορίτσια…

Σ.Δ.: ...έγιναν ήρωες. Ανθρωποι που ήταν μαλακοί, που δεν τους έκανε το μάτι σου. Περισσότερο σπάγαν οι λεβέντες παρά αυτοί οι άνθρωποι. Αυτό μου ’χει κάνει εντύπωση. Αντεχαν βασανιστήρια απίθανα.

Α.Δ.: Είναι οι συνθήκες που δημιουργούν τους ήρωες. Δεν γεννιούνται. Οπως δεν γεννιούνται και οι εγκληματίες. Οπως δεν γεννιούνται και οι έξυπνοι, όπως δεν γεννιέται κανείς. Απλώς δυνατότητες έχουμε. Και ανάλογα πού θα βρεθούμε και πού θα αναπτυχθούν αυτές οι δυνατότητες.

Π.Σ.: Οι διαφορές είναι κυρίως δύο. Η μία είναι τα ίδια τα γεγονότα. Ιδίως στην Αντίσταση, ήταν ένα κομμάτι ενός γιγαντιαίου κύματος που πήγαινε με αισιοδοξία προς τα μπροστά, στην τρίτη υπήρχε έκπληξη και ίσως απογοήτευση και μία απίστευτη βία. Και ήταν και πιο μόνοι τους. Ηταν αντικειμενικό να φανεί ότι ήταν μόνες τους. Και απέναντι στο βασανιστή και απέναντι σε μια κατάσταση. Είναι χαρακτηριστικό το ξεκίνημα της ταινίας για το πόσο ανέτοιμες ήταν, η διαβεβαίωση ότι δεν θα γίνει χούντα. Εκεί είσαι όντως μόνος. Αυτό δεν το έβγαλε η ταινία. Απλώς ανέδειξε αυτό που υπήρχε τότε.
Η άλλη διαφορά έχει να κάνει με το τι είχαν να χάσουν. Η αγρότισσα από ένα χωριό των Αγράφων που βγήκε στο βουνό είχε να κερδίσει. Η φοιτήτρια της Φιλοσοφικής, της Νομικής, της Ιατρικής που μπορούσε να κάτσει στ’ αυγά της, να τελειώσει τη σχολή της και να γίνει γιατρός ή δικηγόρος έως ένα βαθμό είχε και άλλη διέξοδο. Να αφήσει τα πράγματα να κυλήσουν όπως έκαναν πολλοί άλλοι. Εδειξε το δύσκολο δρόμο. Και είπε ότι θα το ξανάκανε. Ο κοινός τόπος και των τριών ταινιών είναι το αμετανόητο.

Α.Δ.: Είναι τελείως διαφορετικά τα πράγματα. Ιδιαίτερα στην πρώτη, υπήρχε ένας λαός πίσω. Στη δεύτερη λιγότερο και στην τρίτη κανένας. Ολομόναχες. Είναι φοβερό πράγμα να είσαι ολομόναχος. Και ήταν νέες κοπέλες. Ηταν 20 χρονών και αντέξανε. Για σκέψου εκείνη που έχασε τη δυνατότητα να κάνει παιδί.

Π.Σ.: Το ανέμενες ότι θα ήταν κάτι τόσο διαφορετικό ή προέκυψε στην πορεία;

Α.Δ.: Βγάλαν τα σώψυχά τους. Είπανε πολλά. Εγώ καθόμουν και άκουγα. Δεν έβαζα ερωτήσεις. Μία ερώτηση στην αρχή και πέφτανε κι από κει και πέρα λέγανε. Και έγραφε η μηχανή. Κατόπιν εγώ έπρεπε να κάνω την επιλογή, το ξεκαθάρισμα, κι εκεί ήταν η δυσκολία η μεγάλη. Αυτή που μίλησε στην Αθήνα να ’χει συνέχεια μ’ αυτή που μίλησε στο Κορωπί.

Π.Σ.: Δύσκολο, αλλά υπήρχε. Δύσκολο τεχνικά για σένα που επεξεργάστηκες όλο αυτό το υλικό, αλλά υπήρχε συνέχεια στα λόγια τους.

Α.Δ.: Κι αυτό δείχνει ότι δεν υπάρχει λήθη. Αυτό που λένε για συλλογική λήθη, δεν υπάρχει. Δεν μπορεί να επαναλαμβάνουν πενήντα γυναίκες το ίδιο πράγμα. Πολλές φορές λένε το ίδιο πράγμα, αλλά επίτηδες το έχω αφήσει. Να το χωνέψουν καλά, να τους μπει μέσα τους, να το καταλάβουν καλά τι είναι η φάλαγγα. Να το νιώσουν. Αν δεν θέλουν, να κλείσουν τα μάτια τους. Αν δεν μπορούν, να σηκωθούν να φύγουν. Μου είπαν ότι η ταινία δεν δίνει ανάσα. Μα ούτε αυτές είχαν ανάσα. Σ’ αυτές δώσανε καμία ανάσα;
Νομίζω ότι έκλεισε αυτή η περίοδος των πολιτικών αγώνων με την τριλογία των γυναικών, μέσα στον 20ό αιώνα. Δεν έχουμε άλλες πολιτικές εξεγέρσεις. Τρία ήταν τα γεγονότα που σημάδεψαν. «Μπαίνεις μια χαρά μέσα και βγαίνεις κομμουνιστής».
(…) Μου είπαν ότι τα βασανιστήρια είχαν μεγάλη διάρκεια στην ταινία. Τόσα ήταν! Δεν ήταν ήθελα ή δεν ήθελα, μόνα τους πηγαίναν. Ολη η ταινία πήγαινε μόνη της, δεν την πήγαινα εγώ. Ημουν θεατής.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Χάθηκε στη Χάγη η υπόθεση του Διστόμου Οι λαοί θα δικάσουν τους εγκληματίες!

Η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για τις γερμανικές αποζημιώσεις για τη σφαγή στο Δίστομο δικαίωσε τη γερμανική πλευρά, κρίνοντας ότι ισχύει ο κανόνας της ετεροδικίας, δηλαδή η δικαστική ασυλία ενός κράτους στο έδαφος άλλου κράτους. Ετσι η απόφαση του δικαστηρίου της Λιβαδειάς, την οποία επικύρωσε το δικαστήριο της Φλωρεντίας, που επιδίκαζε αποζημιώσεις στις οικογένειες θυμάτων της σφαγής του Διστόμου, απορρίφθηκε στη Χάγη, κλείνοντας, ουσιαστικά, το δρόμο και σε όσες άλλες προσφυγές υπάρχουν για ναζιστικά εγκλήματα.
Η έννοια του δικαίου –και ιδιαίτερα του διεθνούς- είναι πολύ ταλαιπωρημένη στις μέρες μας. Το δίκαιο είναι του ισχυρότερου κι αυτός είναι ένας κανόνας που ισχύει πάνω από νομοθεσία ή διεθνείς συμβάσεις. Οσοι πίστευαν ότι η …τυφλή διεθνής δικαιοσύνη θα καταδικάσει ξανά τις ναζιστικές θηριωδίες έπεσαν εντελώς έξω, γιατί πίστευαν ότι κάπου υπάρχουν κάποιοι αντικειμενικοί κανόνες που όλοι τους σέβονται και την εφαρμογή των οποίων εφαρμόζει ένα ανώτατο δικαστικό σώμα διεθνούς επιπέδου.
Η πραγματικότητα είναι ότι οι διεθνείς συσχετισμοί είναι αυτοί που, τελικά, καθορίζουν το δίκαιο. Αυτοί που θεώρησαν δίκαιες τις στρατιωτικές επεμβάσεις στη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη. Αυτοί που θεωρούν δίκαιη την πολιτική των μνημονίων στην Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία. Και είναι εντελώς εκτός πραγματικότητας η άποψη που λέει ότι η λύση στο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας θα έρθει με την απαίτηση της επιστροφής του κατοχικού δανείου –και με τους τόκους- από τη Γερμανία!
Η απόφαση της Χάγης έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης δήλωσε -με ύφος- ότι η Γερμανία έχει πληρώσει με το παραπάνω τις πολεμικές αποζημιώσεις. Και είναι αλήθεια ότι η λογική της απόφασης είναι ότι η ανθρωπότητα έχει τελειώσει με τις ναζιστικές θηριωδίες, η Γερμανία πλήρωσε ό,τι ήταν να πληρώσει και, εν πάσει περιπτώσει, ας σταματήσουν οι ανούσιες διεκδικήσεις.
Η αντίληψη αυτή είναι απολύτως λογική για το ιμπεριαλιστικό σύστημα και τις βασικές του δυνάμεις. Με το ναζιστικό καθεστώς έκλεισαν τους λογαριασμούς τους το 1945 και αμέσως άνοιξαν τους καινούριους με τη Δυτική Γερμανία, την οποία έστησαν ξανά στα πόδια της μέσα σε λίγα χρόνια, στη λογική της ισχυροποίησης του Δυτικού μπλοκ απέναντι στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο. Κι αυτούς τους έκλεισαν πάλι το 1989, με την ενοποίηση της Γερμανίας, την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και τη διαμόρφωση ενός νέου παγκόσμιου σκηνικού, πολύ πιο ρευστού πια, όπου όλοι είναι εναντίον όλων και όπου η Γερμανία αναζητά και πάλι αυξημένο ρόλο.
Πώς είναι δυνατόν, λοιπόν, να γυρίσει πίσω το σύστημα και να ξανανοίξει τους παλιούς του λογαριασμούς. Και ειδικά για ένα ζήτημα που αφορά την Ελλάδα, μια χώρα που βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα της κρίσης του συστήματος. Θα ήταν, άραγε, αλλιώς τα πράγματα αν, για παράδειγμα, ζητούσε αποζημιώσεις η Γαλλία; Είναι απίθανο, ως όπλο στον ανταγωνισμό τους, να θυμηθούν κι άλλοι ιμπεριαλιστές τα ναζιστικά εγκλήματα; Από γενική άποψη τίποτα δεν αποκλείεται, πάντως κάτι τέτοιο θα σήμαινε ρήξεις σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι σήμερα.
Τα εγκλήματα του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος ενάντια στην ανθρωπότητα είναι τόσο πολλά που δε φτάνουν όλοι οι δικαστές του κόσμου για να τα δικάσουν. Οι πραγματικοί δικαστές και τιμωροί θα είναι οι λαοί και μόνον αυτοί, όταν φτάσουν να συγκρουστούν κατά μέτωπο με τους εγκληματίες και να τους νικήσουν!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Επικίνδυνη η αδράνεια της συνδικαλιστικής ηγεσίας της ΔΟΕ

Ενώ ανακοινώνεται, επίσημα η άμεση απόλυση χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων-και εκπαιδευτικών- η ΔΟΕ καμώνεται πως δεν καταλαβαίνει και προβαίνει σε «σκληρές» δηλώσεις του στυλ: «Αν το επιχειρήσουν, θα δουν όσα δεν έχουν δει!!!»
Αν διαβάσει κανείς πόσες φορές «φοβέρισε» η ΔΟΕ από την αρχή της χρονιάς, θα ζαλιστεί! Φώναξαν για τα βιβλία, αποκάλυψαν πρώτοι τους μισθούς του νέου μισθολογίου(χωρίς, όμως, τις αυξήσεις που μάς έταζαν ότι θα πάρουμε) , έδωσαν συνεντεύξεις, ζήτησαν συνάντηση με το υπουργείο, αλλά και πάλι δεν τούς άκουσαν. Τι άλλο να κάνουν πια;
Παράλληλα με τις «φοβέρες», βέβαια, υπήρξαν και εικονικές κινητοποιήσεις όπως η 2ωρη στάση εργασίας για το ζήτημα της περίθαλψης (μια μόνο για την επαρχία και μια πανελλαδική σε απόσταση τριών ημερών!). Είχαν προηγηθεί οι εκδηλώσεις σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας με κεντρικούς ομιλητές πανεπιστημιακούς, με θέμα «επένδυση στη γνώση ,απάντηση στην κρίση»!!
«Οι καιροί είναι δύσκολοι και δεν είναι ώρες για «χαμένα μεροκάματα» (δήλωση Μαντά, προέδρου της ΔΟΕ, στα Γιάννενα) εννοώντας, φυσικά, τις απεργίες.
Ακολούθησε η πρόταση της ΔΟΕ προς την ΑΔΕΔΥ για κήρυξη γενικής απεργίας μέχρι τις 15 Φλεβάρη και μετά πρόταση για γενικές συνελεύσεις σε βάθος χρόνου απροσδιόριστο….
Στο ίδιο μήκος κύματος με την ΟΛΜΕ, αυτό που πρότειναν πάλι ήταν η γνωστή 24ωρη απεργία, η οποία ,έτσι κι αλλιώς, θα προκηρυσσόταν, όπως κι έγινε, από τα τριτοβάθμια όργανα. Όλα τα υπόλοιπα ήταν για να κρύψουν την αδράνειά τους.
Οι επιδιώξεις της ΔΟΕ από την αρχή της χρονιάς είναι ξεκάθαρες:
1.Να πάψουν οι δάσκαλοι να ασχολούνται με ζητήματα όπως τι θα κάνουν με τους μισθούς πείνας, τα διαλυμένα σχολειά , την αξιολόγηση, την ανεργία. Όλα αυτά παρουσιάζονται σαν τα κακά της μοίρας μας γιατί ΕΧΟΥΜΕ κρίση. Η επίθεση του συστήματος παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα λανθασμένης πολιτικής. Οι προτάσεις διεξόδου προς το σύστημα και τους παράγοντές του- η «άλλη» πρόταση διαχείρισης- παρουσιάζονται ως η λύση των προβλημάτων του δημόσιου σχολείου και των εκπαιδευτικών.
2. Να αποφευχθεί οποιοδήποτε ενδεχόμενο απεργιακής συννενόησης- συμπόρευσης με την ΟΛΜΕ.
3. Να καλλιεργηθεί η αντίληψη ότι οι αγώνες-κυρίως οι απεργιακοί- είναι αδιέξοδοι, αναποτελεσματικοί, μάταιοι (αφού δεν μας ακούνε), άρα πάμε για άλλες «δράσεις». Οι απεργίες πρέπει να συκοφαντηθούν με κάθε τρόπο ώστε να μην υπάρξει η περίπτωση να «μπουν»(οι συνδικαλιστικοπατέρες των ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ) σε τέτοιους μπελάδες και περιπέτειες.
4.Να δημιουργηθούν αυταπάτες σχετικά με την επίθεση στα μισθολογικά και εργασιακά (κριτική σε επιμέρους ζητήματα όπως η προσμέτρηση της προϋπηρεσίας) και να καθησυχαστούν οι εκπαιδευτικοί ότι θα εξαιρεθούν από τις εφεδρείες-απολύσεις.
Παράλληλα, η ΔΟΕ κρύβεται πίσω από ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ προβάλλοντας διάφορες δικαιολογίες ότι χρειάζονται πανεργατικοί αγώνες και όχι κλαδικοί, όταν γνωρίζει πολύ καλά ότι τέτοιους αγώνες δε θα προετοιμάσουν ούτε η ΓΣΕΕ ούτε η ΑΔΕΔΥ.
Κυρίως όμως η αγωνία της είναι άλλη:
Να συγκροτηθεί συμμαχία των συνδικαλιστικοπατέρων με όλο τον εσμό των «θεσμικών παραγόντων», πανεπιστημιακών με στόχο- τι άλλο;- να περισώσουν τις καρέκλες τους και να υπερασπιστούν το ρόλο τους ως επίσημοι συνομιλητές του υπουργείου. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι μέσα σε ένα ρευστό πολιτικό σκηνικό με τα ξένα αφεντικά να αποφασίζουν, ούτε το πολιτικό προσωπικό των κυρίαρχων κομμάτων δεν έχει τίποτα διασφαλισμένο( παρότι δουλικό) πόσο μάλλον αυτοί δεν ξέρουν τι μέρα τούς ξημερώνει. Ο Μπράτης, πρώην πρόεδρος της ΔΟΕ, εξέφρασε αυτήν ακριβώς την αγωνία σε ομιλία του. «Θα έρθουν και θα φύγουν πολλές κυβερνήσεις ακόμα, εμείς πού θα βρεθούμε;» είπε με λίγα λόγια. Σκληροί καιροί, πραγματικά, για όλους αυτούς που είχαν βολευτεί επί χρόνια στη διάλυση των σωματείων μας!
Άκρως επικίνδυνοι και προκλητικοί, άκρως παραδομένοι, άκρως εχθρικοί για τον κλάδο. Τόσα χρόνια προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες στο σύστημα, τροφοδοτούσαν και τρέφονταν από τη διάλυση (οργανωτική και πολιτική) των σωματείων και ζητούν την αναγνώριση των υπηρεσιών τους. Σε συλλόγους με απονεκρωμένες διαδικασίες είναι σίγουρο ότι θα συνεχίζουν αυτό το έργο.
Αυτό που έχουμε να αντιπαλέψουμε, λοιπόν, είναι η διάλυση των σωματείων μας. Δύσκολο, αλλά αυτό είναι και αυτό οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ως πρόβλημα. Κι αυτό λύνεται ή δεν λύνεται στη βάση των αγώνων σε κάθε σύλλογο ενάντια στη βαρβαρότητα που ζούμε.
Των αγώνων που ξεκινούν από τους εκπαιδευτικούς και δίνονται από αυτούς. Για να ξαναστήσουμε τα σωματεία μας κόντρα στη λογική της ανάθεσης και της ηττοπάθειας, στηριζόμενοι στην αυτοοργάνωσή μας και την πολιτικοποίηση των αγώνων μας. Είναι το πεδίο που πρέπει να υπερασπιστούμε και οι δράσεις που οφείλουμε να προωθήσουμε για να υπερασπιστούμε τα
βασικά δικαιώματα της ζωής και να ανατρέψουμε την πολιτική της εξαθλίωσης και του ξεπουλήματος. Ενάντια σε παλιά και νέα μνημόνια, ενάντια σε κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αδιαπραγμάτευτη εξόντωση των λαϊκών στρωμάτων

Σφοδρότατες συγκρούσεις! Σκληρές διαπραγματεύσεις! Εντονες αντιδράσεις! Ολονύχτιο θρίλερ και παζάρια για το νέο μνημόνιο! Οι... αγωνιζόμενοι πολιτικοί αρχηγοί του τόπου (δηλαδή, του χώρου που ορίζουν τα κομματικά γραφεία του ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ), στενάζουν, πασχίζουν, διαπραγματεύονται σκληρά «για τον απλό κόσμο, τη χώρα, το μέλλον των επόμενων γενιών». Πρώτος από όλους ο «μέγας σωτήρας όλων μας», Παπαδήμος, που διαπραγματεύεται επί ώρες και μέχρι τις 6.00 το πρωί, με «ομόθρησκους» πολιτικούς αρχηγούς και την «αλλόθρησκη» τρόικα.
Ομως, προκύπτει το εύλογο ερώτημα: πού καταλήγει αυτή η «αυτοθυσία» των πολιτικών αρχηγών, αυτή η «πανεθνική υπερπροσπάθεια» των πολιτικών εκπροσώπων της χώρας; Καταλήγει σε μια ευρύτατη συμφωνία όλων σε όλα όσα υπαγορεύουν οι εκβιαστές της τρόικας. Σε μια συμφωνία σφαγής των μισθωτών, εξόντωσης των εργαζομένων, του λαού και της χώρας.
Μείωση κατά 22% του βασικού μισθού σε όλα τα επίπεδα. Επιπλέον μείωση κατά 10% (δηλαδή, 32%) για όλους τους νέους κάτω των 25 ετών. Μείωση στις επικουρικές, αλλά και στις κύριες συντάξεις κατά 15%, στις ΔΕΚΟ (όπου καταργείται η μονιμότητα). Απολύσεις - 15.000 δημόσιοι υπάλληλοι ώς το τέλος του χρόνου και 150.000 έως το 2015, χωρίς να εξαιρείται κανείς.
Ως φύλλο συκής για αυτό το απόλυτο «ξεβράκωμα», η διαφωνία από Σαμαρά και Καρατζαφέρη για πλαφόν στις επικουρικές συντάξεις και στο ότι το... κείμενο υποδούλωσης ήταν γραμμένο στα αγγλικά! Κατά τα άλλα, θέλουν να πειστούμε ότι διεξάγονται σφοδρότατες διαπραγματεύσεις. Σιγά τα αίματα, δηλαδή.
Απίστευτη η υποκρισία και οι θεατρινισμοί από τους κατ’ επάγγελμα και κατά συνήθεια δουλικούς και υποτακτικούς «διαπραγματευτές». Απίστευτη η υποτίμηση της νοημοσύνης του λαού. Πώς αλήθεια να διαπραγματευτεί η εγχώρια κεφαλαιοκρατία για «την τύχη της χώρας», όταν για χρόνια ολόκληρα κατεδάφιζε κάθε γραμμή άμυνας σε όλους τους τομείς. Απόλυτα εξαρτημένη από το ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο για την αναπαραγωγή του εγχώριου εκμεταλλευτικού συστήματος. Καθολική πολιτική υποτέλεια για την αναπαραγωγή του πολιτικού συστήματος που τρίζει. Παραδομένοι εξ ανάγκης, αλλά και εκ πεποιθήσεως η αστική τάξη (με γνώση για το ποιόν και τις δυνατότητές της) σε μια συμμορία εκβιαστών που «διαπραγματεύεται» με το επιχείρημα του εκβιασμού, των απειλών και της βίας. Πώς, αλήθεια, να στηριχθεί στο λαό, ή έστω στις «δυνατότητες της χώρας» μια τάξη που ζει από την εκμετάλλευσή του, πόσο μάλλον όταν αυτή η εκμετάλλευση προϋποθέτει ισχυρούς προστάτες. Πρέπει, επομένως, να υποκύπτει στις απειλές, στα «τελεσίγραφα», στα νέα δυσβάσταχτα για το (και ευεργετικά για το κεφάλαιο) μνημόνια. Το μόνο που μπορούν να διαπραγματευτούν οι πολιτική αρχηγοί και συνολικά ο αστικός σχηματισμός είναι το δικό τους μέλλον, τη δικιά τους διάσωση και του πολιτικού και οικονομικού συστήματος που υπηρετούν. Κι αυτό, πράγματι, με αναστεναγμούς, υποχωρήσεις και θυσίες.
Το απώτερο και πρόσφατο παρελθόν του ελληνικού καπιταλισμού μαρτυρά αβίαστα ότι η εγχώρια πλουτοκρατία δεν «αντιστάθηκε» ποτέ σε εκβιασμούς χωρίς τις πλάτες ενός άλλου ιμπεριαλιστή εκβιαστή, πληρώνοντας, πολλές φορές, το τίμημα της λογικής να «επιλέγει κανείς προστάτες». Τέτοιος «προστάτης», μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει.
Φτωχός στα όπλα είναι, βέβαια, και ο λαός. Η μόνη πραγματική δύναμη αντίστασης που έχει συμφέρον και μπορεί να σώσει τη χώρα και τους κατοίκους της. Ενας λαός, ωστόσο, πολιτικά, ιδεολογικά και οργανωτικά αφοπλισμένος, με μια Αριστερά που αδυνατεί να σταθεί στο ύψος που απαιτούν οι καιροί. Ενας λαός με μόνο όπλο την οργή και την αγανάκτησή του, με μια στοιχειώδη πολιτική και συνδικαλιστική συγκρότηση, απότοκα του παρελθόντος. Ομως, αυτά τα ελάχιστα στοιχεία μπορούν να αποδειχθούν στοιχεία εκκίνησης ικανά για την αναγέννηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος, για την ανασυγκρότηση της Αριστεράς της ρήξης και της ανατροπής. Αρκεί να δράσει, να αντισταθεί και να αντιληφθεί τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στη διαμόρφωση την κοινωνικής πραγματικότητας και όχι αυτόν του «αιώνιου θύματος» που του επιφυλάσσουν.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Τσακατσούκαλαντ

1
Είπε η τρόικα, γουέλ μπόις, να οι επιταγές μου, και τα μπόις αμέσως «έπιασαν το υπονοούμενο» του λογοπαιγνίου με τα τσεκ. Έτσι «προσπάθησαν ο κόσμος να πονέσει λιγότερο» (Σαμαράς), έτσι «απήγγειλαν Καβάφη» και «είπαν κάτι» από Μπιτλς (Καρατζαφέρης), έτσι έκαναν ακόμα μία αγγαρεία για να μας ψήσουν ότι δεν τα ψήνουν με τον Παπανδρέου και με τα μεγάλα αφεντικά. Τα έψησαν. Μας έψησαν. Μα, ποια η προ της σχάρας αγωνία μας και πού η μετά τη σχάρα έκπληξή μας;
Αν δεν είχε ανακουφιστεί ο Βενιζέλος πριν από το Γιούρογκρουπ, δεν θα έσκαγε σαν φούσκα της μπόρσας; (Και πλατς!)
Αν δεν είχαν σκάσει ο υφυπουργός... Εργασίας (Κουτσούκος) και ο γραμματέας... συνδικαλιστικού της ΝΔ (Μανώλης), θα είχαν –διά ηχηράς παραιτήσεως– ανακουφιστεί; (Και με τις υγείες τους.)
Αν η πανελλήνια ομοσπονδία αστυνομικών υπαλλήλων δεν είχε διαδηλώσει κατά της τρόικας το μεσημέρι της Πέμπτης στο «Χίλτον» και στα γραφεία της ΕΕ, πώς το απόγευμα της ίδιας ημέρας θα είχαν γεμίσει ετοιμοπόλεμους μπάτσους οι αθηναϊκοί δρόμοι στην κανονική διαδήλωση του εχθρού λαού; (Και με τις υγείες μας.)

(Με ευκολία διαβάζω στο τούβλο των αρχαίων. «Κύ[ρι]ε Χριστέ [και Παναγιά μου]». Ένα «Πο[ρ]δήν» διακρίνω. «Εν τω μη[νί] τω τρέχοντι». «Ο εργάτη[ς] ε[κοιμ]ήθη». Κατόπιν βέβαια «χάχανα» και «[ημ]ίν πρωτίστως κέρδος». Αυτά, εννοείται, όχι ο είρων Καβάφης από τον κρύο τάφο του, αλλά εμείς, εδώ, από την κατάψυξη του ετοιμοθάνατου σπιτιού μας. Και να μας συγχωράτε –οι πεθαμένοι για τη λογοτεχνική ασέβεια και οι ζωντανοί για την ταξική άμυνα–, αλλά δεν θα ψοφήσουμε και άπραγοι, με δεμένα σταυρωτά τα ξυλιασμένα χέρια.)

2
Να 'το: 1.029.587 – η μαντάμ Λαγκάρντ, του ΔΝΤ με τ' όνομα, καταδέχτηκε να ρίξει μια τόση δα ματιά στο κερδισμένο της λαχείο. Όπως θεσμικώς προβλέπεται, πάλι τη χάιδεψε η χρυσή ρουτίνα ρέντας που προστατεύεται τόσο αποτελεσματικά από το καλοστημένα σικέ παιχνίδι. Τη μαντάμ την ξαναπήρε η χαρά η μνημειώδης, που δεν την κουράζει ποτέ. Ακόμα μία φορά τής έγλειψε το πορτοφόλι η ηδονή η μνημονιακή, που την απολαμβάνει πάντα. Ωστόσο η ντελικάτη κουλτούρα της τής φρέναρε έναν πανηγυρικό οργασμό μπροστά στις κάμερες (τηλεόραση βλέπει και ο θρασύς, κομπλεξικός κοσμάκης). Προτού χωθεί στο ασφαλές βελούδο τής αίθουσας του Γιούρογκρουπ, η μαντάμ Λαγκάρντ περιορίστηκε σε έναν σεμνό διθύραμβο προς τον οίκο της και τον εαυτό της: «Είναι πολύ ενθαρρυντικά τα νέα που ήρθαν από την Αθήνα, πρόκειται για θετική εξέλιξη».

(Αν ο τυχερός μου αριθμός στην Ελλάδα ήταν τον περασμένο Νοέμβρη 1.029.587 πτώματα ανέργων, πω πω πω τι λαχείο θα μου κάτσει τον ερχόμενο Ιούνη με το καινούργιο πακέτο μέτρων. Να 'χω κέφι να μετράω λεφτά, σκέφτηκε και χαμογέλασε, σχεδόν αθέλητα, στον παρατρεχάμενο Βενιζέλο – ο Βενιζέλος, αν και ήδη ανακουφισμένος, ανακουφίστηκε εκ νέου, από τη δική του πελώρια χαρά. Και πλατς!)

3
Αυτά είναι διλήμματα! Φιλοσοφικά, υπαρξιακά, κάργα ευρωπαϊκά. Άγχη εκπορευόμενα από λουξ μπιντέδες προς κατανάλωση σε λαϊκές βεσπασιανές. Να τα 'χουμε στον σβέρκο από τώρα, Φλεβάρη μήνα δίσεκτο, για ν' ανατριχιάζουμε ως τον Ιούνη, όταν η παγωνιά ίσως σπάσει στο σπίτι και ανακουφιστούμε και εμείς ομού μετά των οστών μας: θέλουμε στ' αλήθεια να πληρωνόμαστε σε ευρώ και ευρώ να μην έχει η τσέπη μας για πετρέλαιο και τρόφιμα ή θέλουμε να πτωχεύσουμε και με δελτία να προμηθευόμαστε πετρέλαιο και τρόφιμα; Φοβερά πράματα αυτά! Να σου σηκώνεται η πέτσα – από τον φετινό Φλεβάρη ως του χρόνου, αν ζούμε.

(Βρήκα στο σουπερμάρκετ ένα αερόθερμο της πυρκαγιάς και των 12,99 ευρώ, ένα σπίρτο-καμινέτο, να κοντέψω να γίνω ο ίδιος μολότοφ και κουκουνάρα στο κρεβάτι μου. Να το τσούξω εις μνήμην τού μικρού παιδιού που, φτιάχνοντάς το, το έφαγε τζάμπα η φάμπρικα στην ασιατική τσακατσούκαλαντ ή να περιμένω –μπα...– το δικό μας, Θανάση μου, από τη νέα ευρωπαϊκή μας τσακατσούκαλαντ;
Άσε, και έτσι πανάκριβο είναι.)

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Πλημμυρίδα κυβερνητικών προτάσεων και άμπωτη κινηματικών στόχων ή πώς η Αριστερά προσπαθεί να προσπεράσει την αναγκαιότητα οικοδόμησης κινήματος

Απρίλης 1917. Ο Λένιν φτάνει με τρένο στην Πετρούπολη.

Μανόλης Αρκολάκης

Μετά από δύο χρόνια αντιλαϊκής λαίλαπας μπορούμε πλέον να κάνουμε ορισμένες διαπιστώσεις για τις διεργασίες που συντελούνται μέσα στο λαϊκό κίνημα καθώς και στις πολιτικές του εκφράσεις. Από τη μια πλευρά διαπιστώνουμε, και σ’ αυτό δεν υπάρχουν ιδιαίτερες αντιρρήσεις, ότι οι λαϊκές μάζες αγανακτούν, εξοργίζονται, αγωνίζονται διαλύοντας τις αυταπάτες ή αν θέλετε τις κρυφές επιθυμίες, ότι η κρίση είναι κάτι το παροδικό και σύντομα θα επιστρέψουμε στην προτέρα κατάσταση. Μπορεί να μην ήταν ιδανικές οι συνθήκες διαβίωσης, αλλά υπήρχαν ακόμη, τουλάχιστον επιφανειακά κάποια στοιχεία κοινωνικού κράτους και η δυνατότητα εύρεσης κάποιου είδους εργασίας. Η συνεχιζόμενη λοιπόν επιθετικότητα του συστήματος και η διάλυση των αυταπατών έχουν οδηγήσει σημαντικά τμήματα εργαζομένων σε κινητοποιήσεις, με πρόσφατη ποιοτική διαφορά τους παρατεταμένους αγώνες στον ιδιωτικό τομέα. Αν συνδυάσουμε και την αντοχή του αγώνα ενάντια στα χαράτσια στις γειτονιές των αστικών κέντρων (πλέον επεκτείνεται και στην ύπαιθρο) μπορούμε να πούμε ότι παρά την πρόσφατη έλλειψη κεντρικών κινητοποιήσεων, οι λαϊκές μάζες αρνούνται να αποδεχτούν τη ζοφερή πραγματικότητα που έχει δημιουργήσει ο ταξικός αντίπαλος.
Από την άλλη πλευρά βέβαια υπεισέρχεται ο παράγοντας του πολιτικού υποκειμένου και ο ρόλος που απαιτείται να παίξει η Αριστερά ώστε οι αγώνες αυτοί από διάσπαρτοι και σπασμωδικοί να μετατραπούν σε αποτελεσματική αντίσταση για την ανατροπή των επιλογών του συστήματος. Εάν η σοσιαλδημοκρατία περνά βαθιά κρίση και αδυνατεί πλέον να εγκλωβίσει με τον τρόπο που μπορούσε στο παρελθόν μεγάλα τμήματα του λαού, δεν βλέπουμε όμως να καλλιεργείται μια νέα εμπιστοσύνη μεταξύ των λαϊκών στρωμάτων και των πολιτικών δυνάμεων που δηλώνουν υπερασπιστές των λαϊκών συμφερόντων. Απεναντίας, και η Αριστερά και η αναρχοαυτονομία με την τακτική τους ουσιαστικά εκφράζουν την έλλειψη εμπιστοσύνης στην προοπτική ανάπτυξης μαζικού αγωνιστικού κινήματος για την επίτευξη της πολυπόθητης ανατροπής.
Η μεν αναρχοαυτονομία καταφεύγει στην πρόταση για δημιουργία θυλάκων μιας άλλης κοινωνίας μέσα στον καπιταλισμό, η δε Αριστερά σε προτάσεις δυαδικής εξουσίας, μια κατάσταση δηλαδή που θα συνεχίζουν να υπάρχουν οι καπιταλιστικές σχέσεις παράλληλα με νέους θεσμούς. Για την πρώτη περίπτωση θα υπάρξει άλλη ευκαιρία στο μέλλον για αντιπαράθεση. Παρακάτω θα γίνουν ορισμένες αναφορές στην περίπτωση των προτάσεων που εκφέρονται στο χώρο της Αριστεράς. Αφορμή δίνουν δύο κείμενα που κυκλοφόρησαν τον περασμένο μήνα: του Γιώργου Σαπουνά, «Η κυβερνητική πρόταση της Αριστεράς» δημοσιευμένο στην Αυγή στις 14 Γενάρη και του Παναγιώτη Μαυροειδή, «Η αναγκαία “πρόταση εξουσίας” της Αριστεράς και η γελοιογραφία της» δημοσιευμένο στο Πριν στις 21 Γενάρη. Και τα δύο κυκλοφόρησαν σε εκτενέστερη μορφή στο διαδίκτυο, και παρ’ ότι δεν υπάρχει άμεση αναφορά, είναι εμφανές ότι το δεύτερο απαντά στην κεντρική αντίληψη του πρώτου.
Κυβερνητική πρόταση
Το ζήτημα μιας διαφορετικής κυβερνητικής πολιτικής που θα πρέπει να αντικαταστήσει τις κυβερνητικές επιλογές των χρεοκοπημένων πολιτικών εκπροσώπων του συστήματος τίθεται από όλες σχεδόν τις τάσεις της Αριστεράς. Μιας κυβέρνησης όμως που θα έρθει στο προσκήνιο μέσα από την εκλογική διαδικασία. Πότε βέβαια θα γίνουν εκλογές είναι μια άλλη υπόθεση, αλλά για τις περισσότερες αριστερές δυνάμεις είναι το αίτημα και η εναγώνια προσμονή από το Μάη του 2010. Τόσο η πρόταση του ΚΚΕ για «λαϊκή εξουσία» όσο και η πρόταση για αριστερή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και το αίτημα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για ανατροπή της κυβέρνησης προς τα εκεί προσβλέπουν, στην εκλογική δηλαδή αλλαγή που θα οδηγήσει τη χώρα έξω από τις συμπληγάδες τις τρόικας και του χρέους.
Είναι ξεκάθαρο ότι όλες αυτές οι κυβερνητικές προτάσεις έρχονται να καλύψουν το βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι λαϊκές μάζες, δηλαδή την αποσυγκρότηση του εργατικού κινήματος και τις σοβαρές δυσκολίες, σε περίοδο έντασης της αστικής επίθεσης, για την ανασυγκρότηση, οργανωτική και πολιτική, αυτού του κινήματος. Αν και συνήθως οι σταλινογενείς πολιτικές δυνάμεις κατηγορούνται ως θιασώτες των σταδίων, εδώ παρατηρούμε την εφεύρεση και την προώθηση διαφόρων σταδίων μεταξύ της καπιταλιστικής καταπίεσης και της σοσιαλιστικής απελευθέρωσης. Διότι τι άλλο είναι όλες αυτές οι κυβερνητικές προτάσεις που θα διαγράψουν το «ταξικό χρέος», θα επιδιώξουν την «ανασυγκρότηση με μοχλό τον δημόσιο τομέα» με την «εθνικοποίηση των τραπεζών και των σημαντικότερων τομέων της παραγωγής». Πρόκειται για μια κυβερνητική πρόταση που ουσιαστικά δεν αμφισβητεί το κυρίαρχο σύστημα και γι’ αυτό δεν υπάρχει η παραμικρή παραπέρα αναφορά. Στην πραγματικότητα, το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ είναι ειλικρινής αφού παραδέχεται ότι μια τέτοια κυβέρνηση δεν θα προκύψει από την ιδεολογικοπολιτική ετοιμότητα της Αριστεράς αλλά από την κρίση του συστήματος. Γι’ αυτό πρώτα θα φτιαχτεί η κυβέρνηση της Αριστεράς η οποία θα ωθεί σε κίνηση την εργατική και λαϊκή κοινωνική πλειοψηφία.
Πρόταση εξουσίας
Άλλες τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ καθώς και στελέχη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πάνε παραπέρα και ορίζουν πιο συγκεκριμένα αυτό το στάδιο ως «δυαδική εξουσία», που θα προκύψει μετά από τις πολυπόθητες εκλογές. Θα μπορούσε να εκληφθεί σαν σενάριο για οπερέτα, αν οι συνθήκες στις οποίες ζούμε δεν ήταν τόσο χάλια. Εδώ μεταφέρεται σαν σχέδιο δράσης μια ιστορική στιγμή του παρελθόντος που χαρακτηριζόταν από πολύ συγκεκριμένες συγκυρίες. Διότι αναφέρονται στη Ρωσία του 1917 μάλλον παρά στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης μετά το Β΄ΠΠ. Το σχέδιο αυτό δράσης φτάνει μέχρι και στη διαβεβαίωση ότι υπάρχει το δυναμικό των ειδικών που μπορούν να αντεπεξέλθουν στις προκλήσεις και το πρόβλημα έγκειται περισσότερο πού θα βρούμε το ...πετρέλαιο, ελπίζοντας ότι οι αραβικές μάζες, εν τω μεταξύ, θα έχουν ολοκληρώσει τη δική τους ανατροπή. Και το μαζικό κίνημα; Αυτό θα οικοδομηθεί μετά, απ’ ό,τι φαίνεται στη διάρκεια της «δυαδικής εξουσίας».
Για να είμαστε όμως δίκαιοι, υπάρχουν τάσεις στη ΑΝΤΑΡΣΥΑ που τουλάχιστον στα λόγια αρνούνται τη διαδικασία των εκλογών, προκρίνουν την ανατροπή για να περάσουμε όμως σε κάποιο παρόμοιο στάδιο το οποίο ονομάζεται συνήθως αντικαπιταλιστικό. Αυτές τις απόψεις εκφράζει το κείμενο του Μαυροειδή ο οποίος ασκεί κριτική σε όσους περιμένουν τις εκλογές. Αρνούμενος μάλιστα τη ρεφορμιστική πάλη για τη συγκράτηση των εκάστοτε εναπομείναντων κατακτήσεων, προτείνει την ανατροπή ώστε να δημιουργηθεί κυβέρνηση με αντικαπιταλιστική προοπτική.
Εδώ λοιπόν εμφανίζεται το αντικαπιταλιστικό στάδιο το οποίο δεν έχει άμεση σχέση με το σοσιαλισμό (δεν υπάρχει πουθενά μέσα στο κείμενό του αυτή η λέξη) αφού οι κεφαλαιοκράτες θα συνεχίζουν τη δουλειά τους αλλά θα υπερφορολογούνται ενώ συγχρόνως θα σπάσει και ο δεσμός τους με την ΕΕ. Ισως η «συνολική ανατροπή της σχέσης μισθών/κερδών προς όφελος των εργαζομένων» θα εξουθενώσει την αστική τάξη και θα αποδεχθεί τη μοίρα της, αφού και ο Μαυροειδής μας υπενθυμίζει ότι «το αξιολογότατο εργατικό και επιστημονικό δυναμικό στην Ελλάδα, έχει την εμπειρία και τη γνώση να αποτελέσει το κέντρο μιας αντικαπιταλιστικής πορείας». Γιατί τώρα το ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα που θα ηγεμονεύσει στον αγώνα για την ανατροπή θα περιοριστεί στην αντικαπιταλιστική πορεία, δεν διευκρινίζεται.
Χρειαζόμαστε προτάσεις;
Και βέβαια χρειαζόμαστε. Προτάσεις όμως που θα πρέπει να λαμβάνουν υπ’ όψη τις συγκεκριμένες συνθήκες της ταξικής πάλης που διέπουν σήμερα τις κοινωνικές σχέσεις στην Ελλάδα και παγκόσμια. Από τη μία πλευρά διαπιστώνουμε ότι η κρίση του συστήματος είναι και βαθιά και χωρίς προοπτική ξεπεράσματος με τους μέχρι τώρα τρόπους. Αυτή η κατάσταση υποχρεώνει το σύστημα να εντείνει την επίθεση στις λαϊκές μάζες, διαλύοντας κάθε προηγούμενη κατάκτηση και προσπαθώντας να δημιουργήσει όρους ώστε η αντίδραση των μαζών να μην αμφισβητήσει την κυριαρχία της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών.
Σ’ αυτή την πορεία γίνεται πλέον καθαρό ότι οι δυνάμεις του συστήματος υποχρεώνονται να καταπατούν σιγά σιγά κάθε αστικοδημοκρατική επίφαση. Όχι μόνο αποφεύγουν την προσφυγή στις κάλπες, αλλά φτιάχνουν και κυβερνήσεις που δύσκολα μπορούν να νομιμοποιηθούν στα μάτια του κόσμου. Συγχρόνως ενισχύονται οι κατασταλτικοί μηχανισμοί και διαμορφώνεται κλίμα κρατικής τρομοκρατίας ενάντια σε κάθε έκφραση λαϊκής αντίδρασης. Όσοι λοιπόν σήμερα μιλάνε για στάδια αριστερών κυβερνήσεων, «δυαδικής εξουσίας» ή αντικαπιταλιστικής πορείας θεωρούν ότι το σύστημα είναι τόσο αδύναμο που θα ανεχθεί όλα αυτά τα σενάρια και μάλιστα χωρίς συγκροτημένο λαϊκό και εργατικό κίνημα απέναντί του;
Γιατί, όπως ειπώθηκε και παραπάνω, οι προτάσεις αυτές έρχονται να καλύψουν το κενό του κινήματος, ελπίζοντας ότι το κίνημα θα φτιαχτεί μετά για να υπερασπίσει τους ειδικούς που θα ψάχνουν πετρέλαιο. Στην ουσία όμως καλλιεργούν αυταπάτες που είναι και επικίνδυνες για την πραγματική ανασυγκρότηση του κινήματος.
Προτάσεις λοιπόν χρειαζόμαστε που να συμβάλλουν στην ανασυγκρότηση του μαζικού κινήματος, προτάσεις ασυμβίβαστου αγώνα ενάντια στα μέτρα, ενάντια στην αστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό. Μέσα από αυτόν τον αγώνα θα οικοδομηθεί και το πολιτικό υποκείμενο που θα συμβάλει στην προοπτική της ανατροπής και της πορείας προς το σοσιαλισμό. Διότι μέσα από τους αγώνες θα αναδυθεί η σοσιαλιστική προοπτική της εποχής μας, αφού χωρίς αυτήν την προοπτική κανένας αγώνας δεν θα μπορεί να είναι πραγματικά αποτελεσματικός.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μέτωπο με στόχους πάλης ή μεταβατικό κυβερνητικό πρόγραμμα;

Πρόσφατα ανακοινώθηκε η πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ «προς τους αγωνιστές του κινήματος και τις δυνάμεις της Αριστεράς, για τη διαμόρφωση αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής».

Ευθύς εξ αρχής θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι θεωρούμε θετική κάθε πρόταση που προσπαθεί να διαμορφώσει όρους μετωπικού συντονισμού και κοινής δράσης, ιδιαίτερα στις σημερινές κρίσιμες στιγμές για την εργατική τάξη και τον λαό. Πιστεύουμε ότι η μετωπική κατεύθυνση συσπείρωσης εργατικών και λαϊκών δυνάμεων στο πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο με στόχο την απόκρουση και την ανατροπή της αντεργατικής καταιγίδας αποτελεί υπόθεση υποχρεωτική για όποιον αναφέρεται στην ταξική πάλη και την προοπτική της κοινωνικής απελευθέρωσης. Τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα, οι κατακτήσεις και τα δικαιώματα που πετσοκόβονται, η ιμπεριαλιστική εξάρτηση που σφίγγει τη θηλιά της, το αστικό πολιτικό σύστημα που επιτίθεται στον εχθρό λαό με όλους τους τρόπους, αποτελούν τους πραγματικούς αντιπάλους της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας.

Το ΚΚΕ(μ-λ) αρκετά χρόνια τώρα προσπαθεί να συμβάλει μέσα στο λαϊκό κίνημα στην κατεύθυνση του Μετώπου Αντίστασης και της Κοινής Δράσης με βάση τις εκτιμήσεις του για τη σφοδρότητα της στρατηγικής της επίθεσης του ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος, την κατάσταση και το επίπεδο συγκρότησης του εργατικού, επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος που βρέθηκε σε σοβαρή οπισθοχώρηση σαν αποτέλεσμα της ήττας που ολοκληρώθηκε με τις καταρρεύσεις του 1989-91.

Οι τελευταίες εξελίξεις στη χώρα μας με τη συνεχή και κλιμακούμενη επίθεση της  κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΔΝΤ-ΕΕ, του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου, με την ψήφιση και την εφαρμογή μνημονίου, μεσοπρόθεσμου, εφαρμοστικού, με την ωμή βία της τρομοκρατίας και από την άλλη την όλο και μεγαλύτερη ανάπτυξη των λαϊκών αντιστάσεων και αγώνων από τις απεργίες και τις πλατείες ως τις καταλήψεις σε υπουργεία και δημόσιους οργανισμούς, διαμορφώνουν όρους και ανάγκη για ένα άλμα στο επίπεδο συγκρότησης του κινήματος και στο βάθεμα της πολιτικοποίησής του. Η ανάγκη αυτή προκύπτει από το γεγονός ότι παρά τις εργατικές-λαϊκές κινητοποιήσεις τα μέτρα περνούν και οι κύριες επιπτώσεις για το σύστημα είναι η πλήρης απονομιμοποίηση του πολιτικού του προσωπικού και η κρίση στο ΠΑΣΟΚ που οδήγησε σε ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση με τη συγκρότηση της τρικομματικής συγκυβέρνησης Παπαδήμου με στόχο το πέρασμα των σημερινών μέτρων σφαγιασμού της εργατικής τάξης και του λαού.

Στην προσπάθειά του να ανταποκριθεί σε αυτό το καθήκον το ΚΚΕ(μ-λ) από τον Οκτώβρη του 2011, με αρθρογραφία στην «Προλεταριακή Σημαία», ανακοινώσεις-καλέσματα και πολιτικές εκδηλώσεις-συζητήσεις σε αρκετές πόλεις της χώρας, έθεσε την πρότασή του για τον Μετωπικό Συντονισμό, Κοινής Δράσης και Αγώνα σαν μία επείγουσα απαίτηση των καιρών. Για να υπηρετήσουμε την υπόθεση του λαϊκού κινήματος και της λαϊκής πάλης, για να ανοίξει μία νέα σελίδα στη συγκρότηση του εργατικού κινήματος που ήρθε ο καιρός να πετάξει από πάνω του τη σκουριά που του έχουν φορτώσει για δεκαετίες ο κυβερνητισμός, ο συμβιβασμός και η υποταγή στην αστική πολιτική. Η αντιμετώπιση αυτή της πρότασης από τις δυνάμεις που συγκροτούν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ έδειξε υποτίμηση, τόσο στο περιεχόμενο όσο και στους στόχους αυτής της πρότασης.

Κρίνοντας, σήμερα, τα κεντρικά σημεία της πρότασης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θέλουμε πριν από όλα να πούμε ότι από αυτήν απουσιάζει κάθε αναφορά στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση της χώρας, λείπει κάθε αναφορά στον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό και στην όξυνση της επίθεσης που αυτός έχει σαν συνέπεια. Στους κινδύνους που προκαλεί για τον λαό η πλήρης ταύτιση της αστική τάξης και του πολιτικού της προσωπικού με τις ιμπεριαλιστικές στοχεύσεις και τυχοδιωκτισμούς στην περιοχή των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής. Χωρίς καν νύξη(!) για τον ρόλο των ΗΠΑ στη χώρα. Δεν κατηγορούμε, βέβαια, τους συντάκτες της πρότασης για φιλοϊμπεριαλιστική αντίληψη, αλλά πιστεύουμε ότι η σοβαρή υποτίμηση των όρων, στο πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο, που διαμορφώνουν τα πλέγματα της εξάρτησης, και η παντελής απουσία αντιιμπεριαλιστικής κατεύθυνσης για το εργατικό και λαϊκό κίνημα από μία πρόταση «ρήξης και ανατροπής», είναι μία σοβαρά λαθεμένη πολιτική αντίληψη και μας βρίσκει κατηγορηματικά αντίθετους.

Στο πλαίσιο της πρότασης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ υπάρχει σαν κεντρικό σημείο το «μεταβατικό πρόγραμμα» που στην ουσία του αποτελεί ένα «κυβερνητικό σχέδιο» χωρίς καμία αναφορά στις κοινωνικές και στις πολιτικές δυνάμεις που θα το «υλοποιήσουν» και φυσικά αποφεύγει να τοποθετηθεί στο «πώς» θα προκύψει μία τέτοια προοπτική.

Και για να μην κατηγορηθούμε για παραποίηση, αντιγράφουμε από το πλαίσιο της πρότασης: «Στάση πληρωμών και διαγραφή του ληστρικού χρέους. Έξοδος από το ευρώ, ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ. Εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων, χωρίς αποζημίωση, με εργατικό έλεγχο. Αναδιανομή του πλούτου υπέρ των εργαζομένων(!!!). Απαγόρευση των απολύσεων-κατοχύρωση των συλλογικών συμβάσεων-μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους».

Δεν πιστεύουμε ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απευθύνει τα παραπάνω ως «αιτήματα» για διεκδίκηση απέναντι στο αστικό πολιτικό σύστημα, αλλά, λαθεμένα, κατά την άποψή μας, διαμορφώνει μία «εναλλακτική πρόταση» κυβερνητικού χαρακτήρα σαν «απάντηση» στη λαίλαπα της επίθεσης. Η ηγεσία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θέλει και αυτή, όπως και άλλοι στην Αριστερά (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΜΑΑ κ.λπ.) να εμφανιστεί με «πρόγραμμα» και «προτάσεις» που οδηγούν, μέσα από τις εκλογές(;), στην αντιμετώπιση της σημερινής βαρβαρότητας.

Είναι εκπληκτικό πως οι συντάκτες της πρότασης «παντρεύουν» αναγκαίους στόχους πάλης της περιόδου όπως το να μην περάσει η νέα δανειακή σύμβαση και να ανατραπούν τα αντεργατικά μέτρα των παλιών και νέων μνημονίων με την πτώση της συγκυβέρνησης Παπαδήμου. Για μας είναι ξεκάθαρο ότι οι ρωγμές, οι καθυστερήσεις και η ανατροπή της αντεργατικής επίθεσης θα έχουν σοβαρές επιπτώσεις για το αστικό πολιτικό σύστημα και τις κυβερνήσεις του. Η ανάπτυξη της πάλης του εργαζόμενου λαού, το ανέβασμα του επιπέδου συγκρότησής του και πολιτικοποίησής του στη διεκδίκηση των ζωτικών συμφερόντων του δεν έχει όρια την πτώση εκείνης ή της άλλης αστικής κυβέρνησης, αλλά το άνοιγμα του δρόμου για να γίνει πραγματικά αφέντης στον τόπο του. Αυτή την πάλη δεν μπορούμε να την εξαρτήσουμε από το αν θα πέσει, με εκλογές(;), η σημερινή κυβέρνηση για να την αντικαταστήσει μία ακόμα πιο αντιδραστική όπως έγινε στην περίπτωση Παπανδρέου-Παπαδήμου.

Συνεχίζοντας στο ζήτημα των στόχων πάλης της πρότασης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το «πάντρεμά» τους με το «μεταβατικό πρόγραμμα» δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στην πάλη για αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις καθώς και την κατάργηση των χαρατσιών που αναφέρονται στο σημείο της αναδιανομής του πλούτου υπέρ των εργαζομένων, με την απευθείας σύνδεσή τους με τη «δραστική φορολογία του κεφαλαίου και των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών». Μία τοποθέτηση «συνεπούς» σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης που «βρίσκει» και τους πόρους για να δώσει αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Μία ακόμα αυταπάτη παρόμοια με αυτή του ρεφορμιστικού χώρου σε Ελλάδα και Ευρώπη που πλασαρίστηκε όλη την προηγούμενη περίοδο και από τους κυβερνητικούς και εργοδοτικούς συνδικαλιστές των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.

Ο συντάκτης της πρότασης μετώπου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενώ καλεί τον κόσμο και τις οργανώσεις της Αριστεράς αλλά και γενικότερα τους εργαζόμενους να «προσπεράσουν αυταπάτες κυβερνητισμού και ευρωπαϊσμού» εισάγει τον κυβερνητισμό από «την πίσω πόρτα», ενώ σε σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ ή άλλες δυνάμεις υποτίθεται ότι η θέση ενάντια στην ΕΕ και το ευρώ αποτελεί μία ισχυρή διαφοροποίηση. Δεν υποτιμούμε καθόλου την σημασία της πάλης ενάντια στην ΕΕ και στην ΟΝΕ. Το αντίθετο, μάλιστα. Ήμασταν, εδώ και χρόνια, από αυτούς που όχι μόνο δεν πιστέψαμε στα οράματα μιας «ισχυρής» Ελλάδας σε μία «ισχυρή» ΕΕ και ΟΝΕ, αλλά θεωρούσαμε κομβικό ζήτημα της λαϊκής πάλης την έξοδο από αυτή την ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία. Θεωρούμε την πάλη για την έξοδο από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς ΕΕ-ΝΑΤΟ κορυφαίο πολιτικό ζήτημα της ταξικής σύγκρουσης με το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο και το αστικό πολιτικό σύστημα της χώρας μας. Για εμάς η σύγκρουση αυτή για το σπάσιμο των δεσμών της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης δεν μπορεί παρά να έχει επαναστατικά χαρακτηριστικά συνολικής πολιτικής και κοινωνικής ανατροπής και δεν μπορεί να αποτελέσει μία διαδικασία «αποδέσμευσης» όπως με περισσή ευκολία αναφέρεται στο «μεταβατικό πρόγραμμα» της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Συνυπογράφουμε τόσο την εκτίμηση που υπάρχει στην πρόταση ότι για «να νικήσει ο παλλαϊκός ξεσηκωμός χρειαζόμαστε μία άλλη οργάνωση των εργαζόμενων και του λαού» καθώς και ότι χρειαζόμαστε «μέτωπο και ενότητα». Μόνο που η ίδια η ζωή κρίνει τις προθέσεις και τις πολιτικές κατευθύνσεις του καθένα πέρα από εξαγγελίες και διακηρύξεις. Και είναι σε πολλούς αγωνιστές γνωστό ότι η μετωπική πάλη και η κοινή δράση για τις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουν «αυστηρή προϋπόθεση» τη συμφωνία και την αποδοχή άλλων δυνάμεων του συνόλου του «μεταβατικού προγράμματος». Πολλές προσπάθειες συντονισμού οργανώσεων, συνδικαλιστικών σχημάτων, κινήσεων γειτονιών και πρωτοβουλιών εργαζόμενων έχουν επανειλημμένα «σκαλώσει» σε αυτή την απαίτηση που δεν δέχεται τη «μίνιμουμ» συμφωνία γιατί είναι «λίγη», ενώ το δικό της πρόγραμμα δίνει προοπτική!.. Μία λογική που δεν απέχει τόσο πολύ από τη λογική του ΠΑΜΕ, παρ' όλο που στην πρόταση διατυπώνεται η ανάγκη να «προσπεραστούν επικίνδυνες και καταστροφικές λογικές διάσπασης των αγώνων».

Συμφωνούμε με την άποψη «να  μην αφήνουμε τον χρόνο να περνά», ιδιαίτερα σήμερα που τα σφαγιαστικά μέτρα, της συγκυβέρνησης Παπαδήμου και των αστικών κομμάτων που τη στηρίζουν, μαζί με το ξεπούλημα της χώρας δημιουργούν μία εφιαλτική πραγματικότητα για τη ζωή της μεγάλης εργαζόμενης πλειοψηφίας.

Είναι επείγουσα ανάγκη και καλούμε όλες τις οργανώσεις και τους αγωνιστές στη συγκρότηση ενός Μετώπου Αντίστασης και Κοινής Δράσης που θα οικοδομήσει τους όρους στο κίνημα για την ανατροπή της αντεργατικής λαίλαπας, συνδεόμενο άρρηκτα με μία μαχητική αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση. Για τη συμβολή στην οργάνωση και στη συγκρότηση του εργατικού-λαϊκού κινήματος πάνω σε στόχους πάλης εκεί που σήμερα οξύνεται η ταξική αντιπαράθεση, στην πάλη ενάντια στη φτώχεια, στην εξαθλίωση και στην εξάρτηση. Διεκδικώντας για όλο τον λαό το δικαίωμα στη ζωή, για δουλειά, δημοκρατία, ψωμί, εθνική ανεξαρτησία. Για εμάς αυτή η πολιτική κατεύθυνση μπορεί να δημιουργήσει τους υλικούς όρους μέσα στο κίνημα για να δυναμώσει πραγματικά η προοπτική της συνολικής κοινωνικής-πολιτικής ανατροπής, για να γίνει ο εργαζόμενος λαός αφέντης στον τόπου του.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΙΡΑΝ: στο επίκεντρο της επερχόμενης σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή. Οι ΗΠΑ ζεσταίνουν την πολεμική τους μηχανή.

Τους τελευταίους μήνες παρατηρούμε μια ιδιαίτερα έντονη κινητικότητα από πλευράς αμερικάνων ιμπεριαλιστών με επίκεντρο το Ιράν. Η κινητικότητα αυτή δεν αφορά μόνο τις γνωστές εδώ και δεκαετίες πιέσεις προς το καθεστώς της Τεχεράνης, αλλά προχωρά και σε συγκεκριμένα βήματα που προδίδουν ανάπτυξη ενός πλήρους σχεδίου στρατιωτικής επέμβασης. Εξάλλου διάφοροι πολιτικοί αναλυτές και από διαφορετικές σκοπιές, αναφερόμενοι στη δυναμική της κατάστασης που διαμορφώνεται, δεν αποκλείουν την επίσπευση των γεγονότων στο αμέσως επόμενο διάστημα. Μιλώντας για την περιοχή αυτή και από γενικότερη σκοπιά θα λέγαμε πως τα γεγονότα και οι εξελίξεις γύρω από αυτό που ονομάζεται «Αραβική άνοιξη» όχι μόνο τροποποιούν τις μέχρι σήμερα γνωστές παραμέτρους των υπαρκτών ισορροπιών αλλά, και πράγμα σημαντικότερο, η δυναμική που ανέδειξαν εξακολουθεί να επηρεάζει καταστάσεις και πράγματα.
Από την άποψη αυτή θα ήταν αναγκαίο να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στη σημασία των γεγονότων που θα ακολουθήσουν τις επόμενες μέρες. Από τα ανακοινωθέντα της ελεγχόμενης από τους Αμερικανούς, Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ), μέχρι τις «αθώες» στρατιωτικές ασκήσεις εγγύς του στόχου.
Η πρόσφατη κρίση ξεκινά με την επιβολή γενικού εμπάργκο στο Ιράν που αποφασίζουν οι ΗΠΑ και συνυπογράφουν οι Ευρωπαίοι. Ακολουθούν οι απειλές του Ιράν για κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ από όπου διακινείται μεγάλο μέρος του πετρελαίου (40% περίπου) και οι απειλές της Τεχεράνης ότι το Ιράν «θα επιτεθεί σε οποιαδήποτε χώρα της οποίας η επικράτεια θα χρησιμοποιηθεί από «εχθρούς» του ισλαμικού κράτους για να εξαπολύσουν μια στρατιωτική επίθεση εναντίον του εδάφους του».
Ωστόσο, επειδή η πολιτική των κυρώσεων, με ανώτερη μορφή το εμπάργκο, σπάνια αποφέρει από μόνη της άμεσο αποτέλεσμα, βλέπουμε από την μεριά των ΗΠΑ, και σε κλιμάκωση του πράγματος, μια σειρά από δηλώσεις και ενέργειες που διαμορφώνουν καθαρά ένα πλαίσιο πολεμικής αναμέτρησης. Οι ΗΠΑ έχουν μετακινήσει, και συνεχίζουν να τις ενισχύουν, ισχυρές ναυτικές δυνάμεις στην ευρύτερη περιοχή.
Εδώ και εβδομάδες έχουν αποστείλει τα αεροπλανοφόρα Lincoln και Vinson, τα οποία ήδη βρίσκονται στα Στενά του Ορμούζ, παρά την προειδοποίηση του Ιράν ότι δεν θα επιτρέψει την διέλευση άλλων αμερικανικών πολεμικών πλοίων από τα στενά. Ένα τρίτο αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ, το USS Enterprise αναμένεται να ενισχύσει ακόμη περισσότερο τον 5ο Στόλο, που έχει σταθμεύσει στην περιοχή μετά την ολοκλήρωση μιας άσκησης εκπαίδευσης στον Ατλαντικό Ωκεανό. Βρετανικά και Γαλλικά πολεμικά πλοία θα είναι επίσης σε θέση να προσφέρουν υποστήριξη, …αν χρειαστεί.
Ολα δείχνουν πως οι εντάσεις στην περιοχή του Περσικού Κόλπου με επίκεντρο το Ιράν συνεχίζουν να αυξάνονται αργά και σταθερά. Επί πλέον σε αυτή την επικείμενη πολεμική επιδρομή των αμερικάνων ιμπεριαλιστών, την αιχμή φαίνεται να την αποτελεί το Ισραήλ. Η σχετική φημολογία στο διεθνή Τύπο εντάθηκε μετά από τις δηλώσεις του αμερικανού υπουργού Αμυνας Λίον Πανέτα στην εφημερίδα Washington Post, στην οποία είπε πως πιστεύει ότι υπάρχει «ισχυρή πιθανότητα» το Ισραήλ να εξαπολύσει αεροπορικές επιδρομές στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν μέσα στην άνοιξη.
Πράγματι, από την μεριά του το Ισραήλ, και στη φάση αυτή, προετοιμάζει τη κοινή γνώμη της χώρας του για τον επικείμενο επιθετικό πόλεμο. Από δημοσιεύματα του ισραηλινού Τύπου βγαίνει το συμπέρασμα πως έχει ολοκληρωθεί ο σχεδιασμός και ήδη έχει αποφασιστεί η επίθεση στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν με χρονικό ορίζοντα την ερχόμενη άνοιξη. Ο ίδιος ο υπουργός Αμυνας του Ισραήλ, Ehud Barack, που αρχικά είχε διαψεύσει την είδηση, δήλωσε: «Δεν κρύβουμε τις προθέσεις μας. Αλλά συγκεκριμένα πράγματα δεν μπορούν να ειπωθούν μπροστά στις κάμερες».
Το στοιχείο που διαφοροποιεί τα πράγματα σήμερα είναι η άμεση εμπλοκή της πολεμικής μηχανής που ονομάζεται Ισραήλ, και μάλιστα σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Ωστόσο, και αυτό φαίνεται από διάφορα δημοσιεύματα του αμερικάνικου Τύπου, οι ΗΠΑ διατυπώνουν μια νέα πτυχή του γνωστού «Δόγματος Ομπάμα». Οπως προκύπτει από σχετικό δημοσίευμα των Washington Times, η θέση των ΗΠΑ είναι: «αν το Ιράν δεχθεί επίθεση, απαγορεύεται να αντεπιτεθεί κατά του εισβολέα του»!
Η Ουάσιγκτον, λοιπόν, με απόλυτη σαφήνεια προειδοποιεί την Τεχεράνη ότι «θα συμμετάσχει σε μια ισραηλινή επίθεση εναντίον της, εάν η τελευταία τολμήσει να αντεπιτεθεί (κάτι που θα είναι προφανώς αναπόφευκτο) με οποιονδήποτε τρόπο», ή επί το κομψότερο, «οι ΗΠΑ θα επιτεθούν μόνο εάν το Ιράν πλήξει στόχους που αποτελούν περιουσία των ΗΠΑ». Οι ΗΠΑ, λοιπόν, θα ενεργήσουν βρισκόμενες σε αυτοάμυνα! Κάπως έτσι ίσως θα το ανακοινώσει στο διάγγελμά του ο Ομπάμα!
Βέβαια, με την «αυτοκρατορική» οπτική, που διαθέτουν οι ΗΠΑ, το να ισοπεδώσουν άλλη μια χώρα, αποτελεί βασικό στοιχείο της τακτικής τους, αλλά το κρίσιμο ζήτημα είναι το τι γίνεται από εκεί και πέρα. Τα βασικά δεδομένα δείχνουν πως μια επίθεση στο Ιράν διαφοροποιείται σημαντικά από την επίθεση στο Ιράκ και το Αφγανιστάν ή στην Λιβύη πρόσφατα. Οσο σοβαρά είναι τα ρίσκα που παίρνουν οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές άλλο τόσο σημαντικά είναι τα οφέλη που θα αποκομίσουν σε περίπτωση θετικής για αυτούς εξέλιξης. Αφού κάτι τέτοιο θα συμβάλλει από τη μια στην ενίσχυση του πολιτικού και στρατιωτικού βάρους απέναντι σε «συμμάχους ανταγωνιστές» και από την άλλη τους προσφέρει ταυτόχρονα μια υπεροχή γεωπολιτικών σταθερών απέναντι στους «εχθρούς ανταγωνιστές» (διάβαζε Ρωσία).
Η αφορμή, ως γνωστόν, είναι απλή: το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν που και το ίδιο παραδέχεται ότι το προωθεί για «ειρηνικούς» σκοπούς. Τα αίτια ωστόσο είναι πολύ σύνθετα και πατούν σε διεργασίες διαμόρφωσης όρων στρατηγικής σημασίας για τους ιμπεριαλιστές.
Κατ΄ αρχήν «φταίει» το Ιράν που αποτελεί κράτος κομβικής σημασίας για τον έλεγχο των εξελίξεων στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, η οποία πλέον κινείται με γρήγορους ρυθμούς σε μια πορεία μετάλλαξης των καθεστωτικών μορφωμάτων της και μάλιστα μέσα από κοινωνικές συγκρούσεις που περιέχουν σε μεγάλο βαθμό το στοιχείο της αβεβαιότητας και του απρόβλεπτου.
Μάλιστα, πολλοί αναλυτές γεωπολιτικών εξελίξεων επισημαίνουν, με έμφαση, ότι είναι τόσο μεγάλη η γεωπολιτική σημασία του Ιράν, ώστε όποια δύναμη καταφέρει να το ελέγξει σήμερα θα είναι σε θέση να επιβάλλει τους όρους της στη διεθνή κοινότητα στις επόμενες δεκαετίες. Με απλά λόγια, το διακύβευμα με το Ιράν φαίνεται ξεπερνά σε επιπτώσεις την περιοχή αυτή! Και κατά συνέπεια λοιπόν, οι όποιες εξελίξεις σε αυτή τη χώρα έχουν τέτοια δυναμική διάσταση και επιπτώσεις που όχι μόνο δεν μπορούν να υπολογιστούν αλλά θα είναι επιπλέον και πολύμορφες.
Αυτή η ευρύτερη δυναμική του «Ιρανικού ζητήματος» είναι και από τους βασικούς λόγους που μέχρι στιγμής έχει αποτραπεί η άμεση στρατιωτική επέμβαση των αμερικάνων ιμπεριαλιστών. Από την άλλη είναι ξεκάθαρο πως η έκβαση των ανταγωνισμών για την κυριαρχία στη Μέση Ανατολή μεταξύ των ιμπεριαλιστών θέτουν το βασικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αναγκαστικά θα πορευτεί το Ιράν τα επόμενα έτη.
Η Ρωσία και η Κίνα – ιδιαίτερα η πρώτη – και τα γενικότερα στρατηγικά τους συμφέροντα που έχουν επενδύσει στο Ιράν, αποτελούν στη φάση αυτή το βασικό ανάχωμα της Τεχεράνης στη συνεχή πίεση των Δυτικών. Αλλά δεν είναι το μόνο. Τα τελευταία χρόνια η Τεχεράνη έχει σε σημαντικό βαθμό αναπτύξει ένα ευρύ πλέγμα σχέσεων με «φιλικές κυβερνήσεις», μέσω διακρατικών συμφωνιών είτε αφορούν ενεργειακά είτε άλλα συμφέροντα. Κατά συνέπεια ο ρόλος του Ιράν σε αυτό το ανταγωνιστικό πλαίσιο εξαρτάται και από τη δυνατότητά του να διατηρήσει αυτές τις πολυεπίπεδες σχέσεις με δεκάδες κράτη ανά τον πλανήτη.
Η διατάραξη ή όχι αυτών των σχέσεων είτε σαν συνέπεια των διεθνών κυρώσεων είτε από τις απειλές του Ισραήλ για άμεση στρατιωτική επέμβαση, στη φάση αυτή στοχοποιεί την όποια διεθνή εμβέλεια του Ιράν ώστε να του αποδυναμωθούν τα πιθανά αντίμετρα. Για παράδειγμα, η έκβαση της κατάστασης στη Συρία είναι μια βασική παράμετρος των εξελίξεων. Η ανατροπή της σημερινής πολιτικής κατάστασης στη Συρία σημαίνει εξασθένηση των συνόρων του Ιράν που θα ενισχυθεί δραματικά από μια πιθανή μετατόπιση της Συρίας στο αντίπαλο στρατόπεδο της Ρωσίας και Κίνας, δηλαδή στην περιοχή του ΝΑΤΟϊκού ελέγχου. Χώρια που η Ρωσία θα χάσει τα φιλόξενα συριακά λιμάνια (δεν της έχουν μείνει άλλωστε και πολλά στη Μεσόγειο).
Ο οικονομικός και διπλωματικός πόλεμος από τη μεριά των Δυτικών εναντίον της Συρίας και του Ιράν αποτελούν σήμερα μια δέσμη ενεργειών που προετοιμάζουν το έδαφος για στρατιωτική επέμβαση με στόχο την απόπειρα για συνολικότερο γεωπολιτικό έλεγχο όλης της περιοχής.
Ποια τελικά θα είναι στην πραγματικότητα η κυρίαρχη γραμμή που θα υπερισχύσει στην απόφαση του Πενταγώνου, αν δηλαδή θα συνεχίσουν και θα εντείνουν την υπονόμευση πρώτα στην Συρία ή αν θα επιτεθούν εξ αρχής στο Ιράν, θα ξεκαθαρίσει τις επόμενες μέρες. Από την μεριά του Ισραήλ πάντως οι ενδείξεις είναι πιο ξεκάθαρες.

Χ.Β

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

CEBRASPO – Βραζιλιάνικο Κέντρο Αλληλεγγύης προς τους Λαούς* Κρατική γενοκτονία η σφαγή στην Pinheirinho

Την Κυριακή 22 Ιανουαρίου, η θηριωδία που εξαπολύθηκε ενάντια στις σχεδόν 9000 οικογένειες που εκτοπίστηκαν βίαια από τη συνοικία Pinheirinho, στην πόλη Σάο Ζοζέ ντος Κάμπος (85 χλμ έξω από το Σάο Πάολο), καταδεικνύει το επίπεδο της βαναυσότητας που διαπράττεται κατά των φτωχών λαϊκών στρωμάτων της Βραζιλίας. Το CEBRASPO εκφράζει την αλληλεγγύη του προς τον πληθυσμό του Pinheirinho στον δίκαιο αγώνα του για την υπεράσπιση του δικαιώματος στην στέγη. Και καλεί όλους τους φορείς, τους δημοκρατικούς ανθρώπους, τους αγωνιστές και όλους όσους υπερασπίζονται τα δικαιώματα του λαού να καταδικάσουν τη νέα αυτή επίθεση, το νέο αυτό έγκλημα που διαπράττεται κατά του βραζιλιάνικου λαού.
Επιστρατεύθηκαν 2000 άνδρες της δύναμης κρούσης της Στρατιωτικής Αστυνομίας του Σάο Πάολο, των ΜΑΤ και της Δημοτικής Αστυνομίας, με υποστήριξη 220 περιπολικών, 40 αστυνομικών σκύλων και 300 υπαλλήλων του Δήμου. Για τη συγκεκριμένη δράση, που έλαβε χώρα στις 6 το πρωί, επίσης χρησιμοποιήθηκαν τεθωρακισμένα οχήματα, ελικόπτερα, έφιπποι αστυνομικοί, θανατηφόρος οπλισμός, σφαίρες από καουτσούκ, δακρυγόνα και ασφυξιογόνα χημικά. Σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων, που ενημέρωσαν το Ειδησεογραφικό Πρακτορείο των Φαβέλας, υπάρχουν επτά νεκροί, μεταξύ αυτών και ένα παιδί, που ακόμη δεν ανακοινώθηκαν από επίσημη πηγή, καθώς και ένας άνδρας τραυματισμένος από σφαίρα, που νοσηλεύεται σε σοβαρή κατάσταση στο Δημοτικό Νοσοκομείο. Πηγές του Συνδικάτου Μετάλλου του Σάο Ζοζέ ντος Κάμπος δηλώνουν ότι υπάρχουν 5 νεκροί πολίτες, ενώ ένας αστυνομικός και ένας πολίτης βρίσκονται σε κρίσιμη κατάσταση. Κόπηκαν οι συνδέσεις με κινητά και σταθερά τηλέφωνα και με το Διαδίκτυο. Ο Welington Castor Furtado, 32 χρόνων, έβγαινε από το σπίτι έχοντας στην αγκαλιά τη δεκάμηνη κόρη του, όταν τον χτύπησε σφαίρα που μπορεί να του δημιουργήσει μόνιμη παραπληγία.
Τη Δευτέρα 23 Ιανουαρίου, η αστυνομία συνέλαβε άλλα 33 άτομα, ανεβάζοντας τον αριθμό των συλληφθέντων στα 48 άτομα. Μικρά παιδιά και ηλικιωμένοι βρίσκονται περικυκλωμένοι εντός του κατειλημμένου χώρου, ενώ ο δικηγόρος της κατάληψης, Toninho, χτυπήθηκε από σφαίρα από καουτσούκ και, επιπλέον, συνελήφθη. Ο Marrom, επικεφαλής της τοπικής κοινότητας, έχει εξαφανιστεί. Οι δυνάμεις καταστολής απέκλεισαν την πρόσβαση στην περιοχή και επιστρατεύθηκαν αστυνομικές δυνάμεις 33 δήμων για τη διάπραξη της σφαγής. Όλη η περιοχή μετατράπηκε σε πεδίο μάχης. Εγκαθιδρύθηκε κλίμα τρομοκρατίας προκειμένου να καμφθεί η αντίσταση των οικογενειών.
Εκτός από τα ελικόπτερα και τα θωρακισμένα οχήματα, προσήλθαν επί τόπου τρακτέρ για να κατεδαφίσουν τα 2000 και πλέον σπίτια της τοπικής κοινότητας.
Η τοπική κοινωνία του Pinheirinho ζει σε ένα οικόπεδο έκτασης άνω των χιλίων στρεμμάτων, το οποίο βρίσκεται στα όρια του δήμου του Σάο Ζοζέ ντος Κάμπος, όπου κατοικούν γύρω στα 10.000 άτομα από το 2004. Η εκκένωση του χώρου εξυπηρετεί τα συμφέροντα των κερδοσκόπων και πραγματοποιείται κατόπιν καταγγελίας της εταιρείας Selecta, που ανήκει στον Λιβανέζο επενδυτή Naji Nahas, ο οποίος χρωστά μόνο στον τοπικό δήμο το ποσό των 15 εκατομμυρίων ρεάις (περίπου 6,2 εκατ. ευρώ), πέρα από το «αμαρτωλό» παρελθόν του με κλοπές και αθέμιτες οικονομικές συναλλαγές, τις οποίες γνωρίζει όλη η χώρα.
Η Στρατιωτική Αστυνομία ενήργησε απευθείας κάτω από τις εντολές του κυβερνήτη του Σάο Πάολο, Geraldo Alckmin, που πρόσκειται στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Η ύπουλη ενέργεια της αστυνομίας έλαβε χώρα στις 6 το πρωί της Κυριακής, ημέρα όπου όλη η τοπική κοινωνία θα πραγματοποιούσε άλλη μια συνέλευση ενώ ανέμενε τον διακανονισμό στο πλαίσιο της «δικαιοσύνης».
Αυτό το κράτος και αυτή η «δικαιοσύνη» δείχνουν ξεκάθαρα, γι’ άλλη μια φορά, ποια κοινωνική τάξη υπηρετούν. Σπεύδουν να υποστηρίξουν έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους αυτής της τάξης, έναν «κουστουμαρισμένο γκάνγκστερ». Όταν χρειάζεται να διασφαλιστούν τα συμφέροντα ανθρώπων αυτής της φάρας, όλη αυτή η διαβόητη «δικαιοσύνη» και ο συγκεκριμένος κρατικός μηχανισμός κινητοποιούνται χωρίς καθυστέρηση.
Όταν καταστέλλουν σφαγιάζουν και επιτίθενται στους ανθρώπους του λαού, που δεν απολαμβάνουν κανενός είδους δικαιώματα, χιλιάδες οικογένειες, ηλικιωμένοι, παιδιά, νέοι, άνδρες και γυναίκες υφίστανται βίαιη καταστολή, σφαγιάζονται και φυλακίζονται μόνο και μόνο επειδή αγωνίζονται για το αυτονόητο δικαίωμα στην στέγη.
Μια τέτοια κλιμακούμενη φασιστική επίθεση αναπτύσσεται στη χώρα μας. Ενάντια σε όσους αγωνίζονται στην ύπαιθρο και στην πόλη. Δεν είναι η πρώτη φορά που παρατηρείται παρόμοια κινητοποίηση στρατιωτικών και αστυνομικών δυνάμεων με στόχο τη σφαγή και τη δολοφονία των φτωχών ανθρώπων του λαού που παλεύουν για τα δικαιώματά τους. Περιστατικά καταστολής και βίαιης εκκένωσης χώρων με σφαγές και δολοφονίες έχουν ήδη υπάρξει το 1996 στο Μπέλο Οριζόντε (Μίνας Ζεράις), το 1998 στο προάστιο Μπετίν του Μπέλο Οριζόντε, και το 2007 στη φάρμα Forkilha, στο νότο της πολιτείας του Παρά. Και πιο πρόσφατα, τον περασμένο Δεκέμβρη, όταν η κυβέρνηση της Ντίλμα Ρουσέφ κινητοποίησε στρατό και αεροπορία προκειμένου να απειλήσει μια νέα σφαγή στη φάρμα Santa Elina, στη Ροντόνια. Πρόκειται για την ίδια καταστολή που εξαπολύεται ενάντια στις φτωχές κοινότητες του Ρίο ντε Τζανέιρο. Και είναι πάντα ο ίδιος κρατικός μηχανισμός που σπεύδει να διαφυλάξει τα προνόμια και τη συγκέντρωση πλούτου που απολαμβάνουν οι κοινωνικές ομάδες που βρίσκονται γύρω από την εξουσία, ενώ ταυτόχρονα καταστέλλει βίαια τις εξεγέρσεις και τους αγώνες του λαού για τα δικαιώματά του.
Αυτό είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα που εξακολουθεί να οξύνει και να προωθεί το γερασμένο κράτος στη Βραζιλία. Και οι διαχειριστικές αρχές, τόσο σε πολιτειακό όσο και σε ομοσπονδιακό επίπεδο, φροντίζουν να ανταποκρίνονται σε αυτές τις απαιτήσεις και να εξαπολύουν την αγριότερη καταστολή κατά του λαού. Η άνοδος του φασισμού, η επίθεση ενάντια στους αγωνιζόμενους λαούς, ενάντια στους πληθυσμούς και τις τοπικές κοινωνίες που υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους, ιδού ποια είναι η μοναδική επιλογή που έχει αυτός ο κρατικός μηχανισμός, από τη φύση του γενοκτόνος. Και πάντα επικουρούμενος και υποστηριζόμενος από τη «δικαιοσύνη» και το μονοπώλιο των μέσων ενημέρωσης.
Δεν μιλάμε για το ένα ή το άλλο συγκεκριμένο κόμμα: όλα ανεξαιρέτως επιδιώκουν να διαχειριστούν αυτή τη σάπια κρατική μηχανή, όλα προσπαθούν να εξασφαλίσουν τις καρέκλες τους σε αυτό το μηχανισμό. Ανεξάρτητα από τις δελεαστικές προεκλογικές τους υποσχέσεις, όλοι τους προσβλέπουν να εφαρμόζουν την ίδια γενοκτονική πολιτική.

* Ανακοίνωση που εξέδωσε στις 23 του Γενάρη 2012, το Βραζιλιάνικο Κέντρο Αλληλεγγύης προς τους Λαούς, Cebraspo. Την μετάφραση από τα πορτογαλικά για λογαριασμό της «Προλεταριακής Σημαίας» έκανε ο Παντελής Παπαδόπουλος. Το πρωτότυπο κείμενο βρίσκεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.cebraspo.org.br/pt-br/content/pinheirinho-ordem-do-fascismo

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΣΥΡΙΑ: Ενώ το καθεστώς συνεχίζει τις σφαγές… …η χώρα γίνεται σάκος του ιμπεριαλιστικού μποξ

του Τάσου Σαπουνά

Είναι ολοφάνερο πια πως, κάθε μέρα που περνάει, η Συρία μετατρέπεται σε σάκο ενός άγριου ιμπεριαλιστικού μποξ μεταξύ «Δύσης» και «Ανατολής», που καμιά σχέση δεν έχει με τον αγώνα των απλών ανθρώπων και της νεολαίας της χώρας αυτής ενάντια στο καταπιεστικό μπααθικό καθεστώς του υιού Ασαντ. Από αυτή την άποψη, όχι μόνο δεν πρέπει να μας αγγίζουν αλλά και να είμαστε καχύποπτοι με τα κροκοδείλια δάκρυα των δυτικών ιμπεριαλιστών, της Τουρκίας, των αιματοβαμμένων μοναρχιών του Κόλπου για το συριακό λαό. Αλλά ούτε επιτρέπεται για κάθε προοδευτικό άνθρωπο η επίδειξη έστω και της πιο μικρής ανοχής απέναντι στο αντιδραστικό συριακό καθεστώς.
Την καθόλου τυχαία απόφαση, στα τέλη του Γενάρη, του Αραβικού Συνδέσμου να αναστείλει την αποστολή παρατηρητών στη Συρία ακολούθησε μια συντονισμένη δημιουργία κλίματος από ΗΠΑ και Γαλλία με φρασεολογία ανάλογη της προετοιμασίας της επέμβασης στη Λιβύη («το συριακό καθεστώς βαρύνουν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» δήλωσε ο εκπρόσωπος του γαλλικού ΥΠΕΞ). Στη δημιουργία αυτού του κλίματος δείχνει να συμβάλλουν και οι επανειλημμένες αναφορές στο ότι στη Συρία διεξάγεται εμφύλιος, γεγονός που δεν επιβεβαιωνόταν από τις πιο σοβαρές πηγές και που πάντως απείχε από το να αποτυπώνει σωστά την κατάσταση στο εσωτερικό της Συρίας. Με στόχο την απόσπαση από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ μιας απόφασης που θα άνοιγε το δρόμο αλλά και θα νομιμοποιούσε την άμεση και ενεργό εμπλοκή των αμερικάνων και ευρωπαίων ιμπεριαλιστών στις συριακές υποθέσεις. Στην κατεύθυνση της πίεσης οι δυτικοί πρόβαλαν πως από την προς ψήφιση απόφαση είχαν απαλείψει τα σημεία εκείνα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε επέμβαση στη Συρία. «Ξεχνώντας» να αναφέρουν πως η Ρωσία είχε κάνει σαφές πως δεν θα δεχόταν ένα ψήφισμα που εμπεριείχε με οποιονδήποτε τρόπο ανάμειξη στα εσωτερικά της Συρίας. Και αυτό το ψήφισμα προέβλεπε την αντικατάσταση του Ασαντ από τον αντιπρόεδρό του και το σχηματισμό προσωρινής κυβέρνησης που θα οδηγούσε τη χώρα σε εκλογές. Επίσης την ίδια ημέρα της συζήτησης του επίμαχου ψηφίσματος έβγαιναν αδιασταύρωτες ειδήσεις για μεγάλες σφαγές στην πόλη Χαμά από το καθεστώς. Να σημειώσουμε πως, ασχέτως του μεγέθους της, η καταστολή και οι δολοφονίες έγιναν κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων για την επέτειο των τριάντα χρόνων (2 του Φλεβάρη του 1982) από την καταστολή της εξέγερσης και τη σφαγή είκοσι χιλιάδων από τα στρατεύματα του πατέρα του σημερινού προέδρου, Χαφέζ Αλ Ασαντ.
Η οργισμένη λοιπόν δυτική αντίδραση στο ηχηρό αλλά αναμενόμενο βέτο της Ρωσίας και της Κίνας αφορά λιγότερο τη δυσφορία των Δυτικών, μιας και είναι ερώτημα εάν περίμεναν από τη Ρωσία μια στάση ανάλογη με αυτή που είχε κρατήσει στη Λιβύη. Αλλωστε το άυσιαστικό ρώσικο «βέτο» είχε ειπωθεί… διά της θαλασσίας οδού. Με την κάθοδο του ρώσικου αεροπλανοφόρου «Ναύαρχος Κουζνέτσοφ» και του ανθυποβρυχιακού «Ναύαρχος Τσαμπανένκο» στη Μεσόγειο. Αλλά και με την αποστολή μιας ρώσικης φρεγάτας στο συριακό αγκυροβόλιο στην Ταρσό (για την οποία προχωρούν οι συνομιλίες να γίνει ρωσική ναυτική βάση). Η «οργή» αφορά περισσότερο μια προετοιμασμένη αντίδραση ώστε να «νομιμοποιηθεί» η διαδικασία συγκρότησης γύρω από ΗΠΑ-Γαλλία ενός μπλοκ «προθύμων» που να παρέμβει πιο ενεργά στα τεκταινόμενα στην περιοχή, αυξάνοντας τους εκβιασμούς και την πίεση προς το συριακό καθεστώς (κυρώσεις, απαγόρευση πτήσεων κ.λπ. που έχουν τεθεί εδώ και καιρό από τους Δυτικούς στο τραπέζι). Ετσι, την περασμένη Τρίτη 7 του Φλεβάρη και ενώ ο ρώσος ΥΠΕΞ βρισκόταν στη Δαμασκό για συνομιλίες με τον Ασαντ, ήταν η σειρά της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Αγγλίας, της Ολλανδίας και της Ισπανίας να ανακαλέσουν τους πρεσβευτές τους από τη Συρία (οι ΗΠΑ τους είχαν ανακαλέσει ήδη από την προηγούμενη ημέρα). Ταυτόχρονα το ίδιο έπραξαν και οι έξι μοναρχίες του Κόλπου (Μπαχρέιν, Κουβέιτ, Ομάν, Κατάρ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Σαουδική Αραβία) που συγκροτούν το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου (αυτό που αιματοκύλησε την εξέγερση στο Μπαχρέιν). Στο ίδιο κλίμα η Γερμανία συνέλαβε, όπως ανακοίνωσε, δύο σύρους κατασκόπους, ενώ και η Τουρκία δήλωνε «παρών» και έτοιμη να αναλάβει μια νέα πρωτοβουλία «με χώρες που υποστηρίζουν το λαό και όχι τη συριακή κυβέρνηση».
Οι ΗΠΑ, λοιπόν, χωρίς αυτή τη στιγμή να θέλουν να επιχειρήσουν άμεσα μια επέμβαση στη Συρία, αντιλαμβανόμενοι ότι αυτή η κίνηση -και με δεδομένη τη στάση της Ρωσίας- ανοίγει περισσότερα ζητήματα από αυτά που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν, κινούνται στην κατεύθυνση μιας συντονισμένης πίεσης και εκβιασμών προς τη Συρία, που ενθαρρύνει την αντικαθεστωτική δράση στο εσωτερικό της χώρας αλλά και βάζει διλήμματα προσανατολισμού και στάσης σε παράγοντες του καθεστώτος. Στον ίδιο καμβά η Γαλλία που, μετά τη Λιβύη και έχοντας γνώση αλλά και κανάλια επαφής με δυνάμεις στη Συρία (η Συρία ήταν αποικία της Γαλλίας μέχρι το 1946), προσπαθεί να χρησιμοποιήσει την πολιτικοστρατιωτική της δυνατότητα για το πλασάρισμά της στην παγκόσμια αναδιάταξη δυνάμεων που συντελείται αυτή την περίοδο. Ενώ και η Γερμανία δεν θέλει να μείνει απ’ έξω αυτή τη φορά έστω και αν το ζήτημα αυτή τη στιγμή δεν αφορά στρατιωτική επέμβαση… Η Τουρκία, που εδώ και καιρό δεν κρύβει τις φιλοδοξίες της, φαίνεται πως δέχεται να χρησιμοποιηθεί σαν τοπική «βάση στήριξης» των σχεδιασμών της Ουάσιγκτον, με αντάλλαγμα την αναβάθμιση του περιφερειακού της ρόλου και θέσης. Γι’ αυτό και εκτός των άλλων «φιλοξενεί» και το ελεγχόμενο από τους ιμπεριαλιστές Εθνικό Συριακό Συμβούλιο το οποίο «μασάει τα λόγια του» όσον αφορά την αποδοχή ή όχι μιας ξένης επέμβασης στη Συρία.
Ο ρώσικος ιμπεριαλισμός, με το βέτο του, υπογραμμίζει προς κάθε κατεύθυνση πως τα όρια και οι ανοχές του έχουν εξαντληθεί. Γνωρίζει πως αυτή η κίνηση πιθανόν να δημιουργούσε μια επανασυσπείρωση των Δυτικών και πως αυτό αντιβαίνει μια από τις παραμέτρους της ρώσικης εξωτερικής πολιτικής: την πριμοδότηση των υπαρκτών αντιθέσεων και τη δημιουργία ρήξεων στο δυτικό στρατόπεδο. Ωστόσο, πέρα από το «μάθημα» που πήρε από τη μεσοβέζικη στάση που κράτησε στη Λιβύη (και για την οποία υπήρξε εσωτερική διάσταση μεταξύ Πούτιν-Μεντβιέντεφ), τα ζητήματα που διακυβεύονται στη περίπτωση της Συρίας είναι πολλά. Εχοντας πολιτικοστρατιωτικούς δεσμούς με το συριακό καθεστώς από την εποχή της Σοβιετικής Ενωσης, η Συρία αυτή τη στιγμή αποτελεί τη μοναδική χώρα που μπορεί να προσφέρει στη Ρωσία αγκυροβόλιο στη θάλασσα της Μεσογείου και μάλιστα σε μια κρίσιμη γεωπολιτικά και ενεργειακά περιοχή. Ακόμα η Συρία όπως και το Ιράν (που επίσης πιέζεται ισχυρά από τους Δυτικούς) «σπάνε» την αλυσίδα περικύκλωσής τους από τις ΗΠΑ που ξεκινά από τις Βαλτικές και περνώντας από την κεντρική και νότια Ευρώπη συνεχίζει με την Τουρκία για να φτάσει στο Αφγανιστάν. Και μπορεί την τελευταία δεκαετία να έσπασαν ή να ράγισαν και άλλοι κρίκοι αυτής της αλυσίδας στην άμεση περιφέρεια της Συρίας (πόλεμος με Γεωργία, αλλαγή στάσης Ουκρανίας κ.λπ.), αλλά γνωρίζει πως τίποτα δεν έχει σταθεροποιηθεί. Πολύ περισσότερο που το τελευταίο διάστημα έχουν εντατικοποιηθεί οι αμερικανικές κινήσεις για την προώθηση της αντιπυραυλικής ασπίδας.
Σ’ αυτή τη ζοφερή κατάσταση, με τις σφαγές στις οποίες επιδίδεται το καθεστώς να συνεχίζονται και τους ιμπεριαλιστές να συγκρούονται για τον έλεγχο της χώρας, η μόνη ελπιδοφόρα είδηση είναι πως τμήματα των εξεγερμένων θέτουν σαν μια από τις αδιαπραγμάτευτες κατευθύνσεις τους την αντίθεση σε κάθε ξένη επέμβαση, αντιπαλεύοντας ταυτόχρονα και κάθε θρησκευτικό διαχωρισμό.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »