Στο βωμό... της αξιολόγησης η τριτοβάθμια εκπαίδευση!

Ενώ οι εξελίξεις τρέχουν με αρνητικό πρόσημο για τον ελληνικό λαό, η κυβέρνηση, πιστή στο «όραμα» της Ε.Ε για την πραγμάτωση του Κοινού Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης (συνθήκη της Μπολόνια), βάζει σε πρώτο πλάνο την αξιολόγηση όλων των πανεπιστημίων της χώρας, προμηνύοντας την περαιτέρω υποχρηματοδότηση των σχολών που βρίσκονται στη λίστα των συγχωνεύσεων ή των καταργήσεων.
Όλες οι στομφώδεις διακυρήξεις που κατά καιρούς έχουμε ακούσει από εκπροσώπους τόσο της Ε.Ε. και ΔΝΤ όσο και της κυβέρνησης, για την διαμόρφωση του ελληνικού πανεπιστημίου σύμφωνα με τα αμερικάνικα και ευρωπαϊκά πρότυπα, σκοπό έχουν να χαϊδέψουν τα αυτιά των φοιτητών, κρύβοντας την πραγματική τους στόχευση, που είναι προφανώς η διαμόρφωση του πανεπιστημίου των λίγων και εκλεκτών. Ένα πανεπιστήμιο, πλήρως εναρμονισμένο στις ανάγκες της κατακερματισμένης αγοράς εργασίας, όπου οι φοιτητές, για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν οικονομικά, θα πρέπει να συνάπτουν φοιτητικά δάνεια, σύμφωνα και με τα πρότυπα...της Αγγλίας (85% των Άγγλων φοιτητών προσφεύγουν σε τέτοια μέσα, προκειμένου να καλύψουν τα έξοδα των σπουδών τους).
Στην κατεύθυνση της δημιουργίας του πανεπιστημίου του μνημονίου κινείται και ο νόμος περί αξιολόγησης. Αυτή η διαδικασία εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη συνθήκη της Μπολόνια (1999) και θεσμοθετήθηκε το 2005 με σκοπό να διευκολύνει την εφαρμογή της εκπαιδευτικής αντιμεταρρύθμισης. Σήμερα, η αξιολόγηση έρχεται να αποτελέσει μοχλό πίεσης για την εφαρμογή του εσωτερικού κανονισμού και όσων αντιδραστικών μέτρων προβλέπονται μέσα από τον νόμο πλαίσιο και το σχέδιο Αθηνά, δηλαδή των συγχωνεύσεων, των διαγραφών, του κατακερματισμού του πτυχίου, της κατάργησης της δημόσιας και δωρεάν παιδείας. Με πρόσχημα την αξιολόγηση και στο όνομα του εξορθολογισμού και της εξυγίανσης τους δημόσιου τομέα, η κυβέρνηση θα κλείνει τμήματα και θα απολύει εργαζομένους ενώ ταυτόχρονα θα οδηγεί στη δημιουργία σχολών «ελίτ» από τη μία, και σχολών «πάρκινγκ» ανέργων από την άλλη.
Η διαδικασία της αξιολόγησης διακρίνεται σε δύο στάδια. Αρχικά, είναι η εσωτερική αξιολόγηση, η οποία διεξάγεται από το εσωτερικό του πανεπιστημίου και εγκρίνεται από τους φορείς ΜΟ.ΔΙ.Π και Α.ΔΙ.Π και η εξωτερική αξιολόγηση, η οποία διεξάγεται από μία 5μελή επιτροπή «εμπειρογνωμόνων», σταλμένων απ’ ευθείας από το υπουργείο. Ήδη εξωτερική αξιολόγηση έχει ολοκληρωθεί στα περισσότερα τμήματα, κάνοντας φανερό ότι αυτό που αξιολογείται είναι το κατά πόσον προωθείται και εφαρμόζεται ο νόμος πλαίσιο και το σχέδιο Αθηνά.
Όσο και αν θέλουν να μας πείσουν ότι πρόκειται για μια διαδικασία που βασίζεται σε «αντικειμενικά» κριτήρια, είναι φανερό ότι τα κριτήρια καθορίζονται από τις επιταγές των ευρωπαίων και αμερικάνων ιμπεριαλιστών. Άλλωστε, οι φορείς ΜΟ.ΔΙ.Π και Α.ΔΙ.Π που απαρτίζουν τον θεσμό της αξιολόγησης εποπτεύονται από το υπουργείο Παιδείας και χρηματοδοτούνται απο την Ε.Ε. και την ΕΚΤ. Για ποια «διασφάλιση της ποιότητας» άραγε κάνουν λόγο οι συγκεκριμένοι φορείς όταν στηρίζουν στις εκθέσεις τους τις συγχωνεύσεις και τα κλεισίματα σχολών καθώς και «τον περιορισμό του λιμνάζοντος φοιτητικού πληθυσμού»; Προβλέπεται, μάλιστα, πως αν η Α.ΔΙ.Π εισηγηθεί αρνητική αξιολόγηση για ένα τμήμα, τότε περιορίζεται και η χρηματοδότησή του. Τι να σημαίνει αυτό για τμήματα όπως η Κοινωνιολογία Παντείου που έλαβε αρνητική αξιολόγηση; Πάντως, όχι διατήρηση του τμήματος με τις ίδιες συνθήκες σπουδών.
Το σύστημα έχει ντύσει την αξιολόγηση με ένα ωραίο περιτύλιγμα, στοχεύοντας να πείσει ιδεολογικά τη νεολαία για την αναγκαιότητά της. Χρησιμοποιεί την εσωτερική αξιολόγηση και τη συμμετοχή των φοιτητών σε αυτή για να τη νομιμοποιήσει στις συνειδήσεις τους. Για να πιστέψουν ότι έχουν λόγο στην διαχείρηση του πανεπιστημίου, ώστε στη συνέχεια να πέσει η ευθύνη για το κλείσιμο των σχολών στις δικές τους πλάτες.
Οι φοιτητές πρέπει να γυρίσουν την πλάτη σε λογικές που τους καλούν σε διάλογο με τους αξιολογητές. Να εναντιωθούν σε αυτούς που σπέρνουν την ηττοπάθεια και σε αυτούς που παλεύουν για μια καλή αξιολόγηση, με ακαδημαϊκά κριτήρια. Γιατί μόνο μέσω της οργανωμένης και μαζικής πάλης, μπορούμε να πετύχουμε νίκες, να αντισταθούμε ενάντια στη βάρβαρη πολιτική που ρημάζει τις ζωές μας.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η πτυχιακή εξεταστική έρχεται για να... φύγει!

Πρόσφατα κατατέθηκε από το Υπουργείο Παιδείας τροπολογία που μεταξύ άλλων δίνει τη δυνατότητα σε όλους τους φοιτητές (και όχι μόνο στους επί πτυχίω) να δώσουν όλα τα μαθήματα ανεξαρτήτως έτους. Θα έλεγε κανείς ότι ...ο Υπουργός τρελάθηκε! Εξετάζοντας όμως το φόντο της επίθεσης και τις συνθήκες στα ΑΕΙ-ΤΕΙ προκύπτουν κάποια στοιχεία.
Το πρώτο αφορά τη χρονική συγκυρία. Δηλαδή εδώ και 14 βδομάδες υπάρχει μια ιδιαίτερα ανθεκτική απεργία στον «ευαίσθητο» χώρο των πανεπιστημίων που ασκεί πίεση στο σύστημα. Οι διοικητικοί συνεχίζουν κόντρα στη συκοφάντηση, τις απειλές και την εχθρική στάση της συνδικαλιστικής ηγεσίας. Το «χαρτί» του χαμένου εξαμήνου ή η λύση της καταστολής μέχρι στιγμής δεν προτιμώνται, κύρια γιατί το σύστημα φοβάται ότι ενδέχεται να ξεσπάσουν ανεξέλεγκτοι αγώνες από τον φοιτητόκοσμο. Η ανακοίνωση της πτυχιακής εξεταστικής λειτουργεί σαν μοχλός αποσυμπίεσης.
Το δεύτερο στοιχείο έχει να κάνει με τη φάση της επίθεσης. Οι πρώτες διαγραφές φοιτητών ξεκινάνε το 2014-2015. Το σύστημα θυμάται καλά τι έγινε την τελευταία φορά που διεγράφη φοιτητής... Θέλει μέσα από το «άλλοθι» της πτυχιακής εξεταστικής να νομιμοποιήσει στα μάτια των φοιτητών το πέταγμα μεγάλου κομματιού της νεολαίας έξω από τις σχολές• θέλει να τους χρεώσει ότι αυτοί ευθύνονται για την αποτυχία τους να πάρουν πτυχίο, μιας και δεν κατάφεραν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους μετά από δύο χρονιές εφαρμογής της πτυχιακής εξεταστικής (σημ. ξεκίνησε το 2013).
Ένα τρίτο στοιχείο είναι ότι η διεξαγωγή πτυχιακής εξεταστικής από το Υπουργείο έχει προσωρινό χαρακτήρα• εφαρμόστηκε σε όλες τις σχολές ανεξαιρέτως πέρσι ώστε εν συνεχεία να... καταργηθεί για πάντα. Παράλληλα, η περσινή εμπειρία έδειξε με τον πιο κυνικό τρόπο πώς την εννοούσε το σύστημα: μια διαδικασία fast-track, λίγων ημερών, με μαζικά κοψίματα. Και αυτό διότι, όταν όλο το προηγούμενο διάστημα η επίθεση εντείνει τους ταξικούς φραγμούς με το νόμο πλαίσιο και το σχέδιο «Αθηνά», κατακτήσεις κατοχυρωμένες μια προηγούμενη περίοδο από το φοιτητικό κίνημα που διευκολύνουν το δρόμο για το πτυχίο δεν είναι ανεκτές. Ως τέτοια κατάκτηση, η πτυχιακή εξεταστική πάντοτε αποτελούσε αγκάθι για το σύστημα που προσπαθούσε με κάθε τρόπο να βάλει «αστερίσκους» και προϋποθέσεις στο δικαίωμα συμμετοχής των φοιτητών σε αυτή.
Με βάση αυτά τα στοιχεία και με γνώμονα την υπεράσπιση του δικαιώματος των φοιτητών στις σπουδές, οι δυνάμεις που αναφέρονται στο κίνημα οφείλουν να βάλουν στο άμεσο διάστημα ως κατεύθυνση μέσα στους Συλλόγους την πάλη για να μην καταργηθεί η πτυχιακή εξεταστική αλλά να κατοχυρωθεί η ύπαρξή της σε κάθε σχολή, η διεξαγωγή της με ανθρώπινους ρυθμούς, κόντρα στην καθηγητική αυθαιρεσία.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Εδώ το καλό Πιστοποιητικό Επιμόρφωσης Έλα κόσμε, πάρε, πάρε...

Ο τίτλος θυμίζει τους γνωστούς ντελάληδες των λαϊκών αγορών, αλλά δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα των διαφόρων προγραμμάτων e-learning. Βομβαρδίζονται τα mail των εν δυνάμει εργαζομένων από τα διάφορα site εύρεσης εργασίας (kariera κτλ), όχι γιατί... πέτυχε το success story του Σαμαρά και γέμισε ο τόπος από κενές θέσεις εργασίας, αλλά από τα διάφορα προγράμματα εξ αποστάσεως κατάρτισης. Προγράμματα για όλα τα γούστα και (κάποια) βαλάντια, όπου οι άνεργοι εφοδιάζονται με ακόμα ένα χαρτί για να το... κρεμάσουν στον τοίχο τους μαζί με τα άλλα.
Στο ΕΚΠΑ 150 προγράμματα για 3 με 10 μήνες με 400-1.400€, αμέτρητα προγράμματα για 1-4 μήνες με 300-700€ στο ΠαΠει, άλλα τόσα στο ΕΜΠ για 4-12 μήνες με 690-2.800€. Βέβαια ο καλός πωλητής έχει και τις προσφορές του, όπως δώρο Χριστουγέννων με έκπτωση ως 50%, ειδικές τιμές για ΑΜΕΑ, ανέργους και πολύτεκνους, πριμοδότηση για γρήγορες εγγραφές και φυσικά δόσεις, πολλές δόσεις (όχι άτοκα φυσικά), μιας και στη χώρα μας οι δόσεις είναι… πετυχημένη συνταγή.
Όλα αυτά όταν κατά τα άλλα η εκπαίδευση στην Ελλάδα είναι δωρεάν. Άλλωστε τα προγράμματα αυτά φτιάχνουν «πελατολόγιο» από τους μαθητές που πετιούνται έξω από το «νέο» λύκειο, από τους μαθητές των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ, από τους φοιτητές που πετιούνται έξω από τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, είτε γιατί δεν μπορούν να ξεπεράσουν τους οικονομικούς και εξεταστικούς φραγμούς είτε γιατί θα τους πετάξει το ίδιο το σύστημα με τις διαγραφές που ετοιμάζει. Δεν εξαιρούνται όμως και οι πτυχιούχοι, που στην απόγνωσή τους από τη μακροχρόνια ανεργία ψάχνουν τη διέξοδο στην ασταμάτητη κατάρτιση.
Από την Μπολόνια κιόλας έχει δρομολογηθεί η Διά Βίου Εκπαίδευση, που θέλει τον εργαζόμενο (ή άνεργο) να γεμίζει τον ατομικό του φάκελο προσόντων, να ανεβάζει τις πιστωτικές του μονάδες και να εξειδικεύεται πάνω στην εξειδίκευση της... εξειδίκευσης. Γιατί, τρομάρα μας, η παραγωγή στη χώρα μας έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα ανάπτυξης, που χρειάζονται πλήρως εξειδικευμένοι εργαζόμενοι, και ένα απλό πτυχίο δεν φτάνει για να σερβίρεις καφέδες στα νησιά το καλοκαίρι...
Τα προγράμματα του μέλλοντος, όπως τα αναφέρουν τα διάφορα ιδρύματα, είναι αυτά που περιγράφουν το μέλλον της νεολαίας. Ένα μέλλον που βάζει τους νέους στο αέναο κυνήγι πιστοποιητικού κατάρτισης, ενώ μπάζει από την πίσω πόρτα τα δίδακτρα και τα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια στα ΑΕΙ και ΤΕΙ.
Το συγκεκριμένο ζήτημα ούτε καινούργιο είναι αλλά ούτε και κρυφό. Και αν είναι βέβαιο ότι όσο συνεχίζεται η επίθεση στα δικαιώματα του λαού και της νεολαίας σε σπουδές και δουλειά τα προγράμματα e-learning θα αυξάνονται (μαζί με τα δίδακτρά τους) τόσο μας γεννάται η απορία πως και καμιά από τις δυνάμεις που σκίζουν τα ρούχα τους για την Παιδεία Α.Ε. δεν το έχουν ανοίξει σαν ζήτημα ποτέ και πουθενά.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Για την σημερινή κατάσταση στα αμφιθέατρα

Τον τελευταίο καιρό, και με ελάχιστα διαλλείματα, παρατηρείται μια δύσκολη κατάσταση, από πλευράς κινήματος, στα φοιτητικά αμφιθέατρα. Η ίδια η επίθεση που εξελίσσεται με ραγδαίους ρυθμούς απέναντι στο σύνολο του εργαζόμενου λαού και των κατακτήσεών του, έχει βρει και την αντίστοιχη έκφραση μέσα στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, δημιουργώντας μια αρνητική κατάσταση στο συντριπτικό σύνολο των φοιτητικών συλλόγων και των οργάνων πάλης του φοιτητικού και σπουδαστικού κινήματος. Η κατάσταση στην οποία βρίσκονται σήμερα οι σπουδαστικές μάζες, αντανακλά την συνολική κατάσταση και την «παγωμάρα» του εργαζόμενου λαού απέναντι στο βάθεμα της επίθεσης την οποία δέχεται.
Η εξέλιξη των συνεχιζόμενων μέτρων που αφορούσαν την τριτοβάθμια εκπαίδευση, από τις τελευταίες κυβερνήσεις, αλλά και οι γενικότερες κατευθύνσεις οι οποίες χαράζονταν από τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά (Μπολώνια, Αξιολόγηση, ΚΕΧΑΕ) έχουν διαμορφώσει μια καινούργια κατάσταση μέσα στα ελληνικά πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Η επίθεση αυτή προσπαθεί να διαμορφώσει αυτό που έχουμε περιγράψει ως πανεπιστήμιο του Μνημονίου. Δηλαδή ένα πανεπιστήμιο προσαρμοσμένο στις σημερινές ανάγκες της αγοράς και της διαλυμένης παραγωγικής βάσης της χώρας, σε συνθήκες κρίσης του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος. Τα όποια φοιτητικά δικαιώματα και κατακτήσεις που υπήρχαν ένα προηγούμενο διάστημα και ήταν σημείο αναφοράς του φοιτητικού κινήματος, έχουν πλέον τεθεί σε σοβαρή αμφισβήτηση. Η νεολαία μπαίνει πλέον στο πανεπιστήμιο με την αντίστροφη μέτρηση να ξεκινά από την πρώτη μέρα, καθώς τα όρια σπουδών έχουν περάσει από τους τελευταίους νόμους-πλαίσιο.
Η κατάσταση στις αίθουσες διδασκαλίας έχει πραγματικά εκτραχυνθεί. Οι όροι εντατικοποίησης των σπουδών αγγίζουν ξέφρενους ρυθμούς και η καθηγητική αυθαιρεσία φτάνει σε εξοργιστικά σημεία, σε ένα περιβάλλον έντονης σχολειοποίησης της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Δεν υπάρχουν, άλλωστε, μαθήματα που να μην παίρνονται παρουσίες και να μην δίνονται συνεχόμενοι πρόοδοι, για να κατοχυρωθεί το δικαίωμα των φοιτητών να μπορούν να δώσουν τα μαθήματα στις εξεταστικές. Όλα αυτά, μάλιστα, κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη των 13 εβδομάδων παράδοσης, διαφορετικά το μάθημα χάνεται. Παράλληλα, καλά κρατεί η ιδεολογική δουλειά στα αμφιθέατρα, με τους καθηγητές να σπιλώνουν κάθε αντίσταση που ξεσπά (μέχρι και κηρύγματα ενάντια στους συναδέλφους τους διοικητικούς κάνουν), για να καταλήγουν πάντα στο γνωστό “ανοιχτή σχολή” και “η επιστήμη πάνω απ’όλα”.
Όσον αφορά τις φοιτητικές παροχές, τείνουν να γίνουν παρελθόν. Το δωρεάν βιβλίο έχει αντικατασταθεί, στην καλύτερη περίπτωση, από φωτοτυπίες και στη χειρότερη έχει καταργηθεί. Επιπλέον, η συντριπτική πλειοψηφία της νεολαίας που έρχεται από επαρχία δεν ξέρει καν τι είναι η Εστία. Ακόμα, τα οικονομικά όρια στη δωρεάν σίτιση όλο και αυξάνονται και η φοιτητική μέριμνα, τις πιο πολλές φορές, δεν υπάρχει. Όλη αυτή η κατάσταση δημιουργεί ένα περιβάλλον πλήρως αφιλόξενο για το φοιτητικό σώμα, εισάγει ταξικούς φραγμούς που κάνουν πλέον το πτυχίο ένα άπιαστο όνειρο για την πλατιά μάζα των φοιτητών και καθιερώνουν το πανεπιστήμιο των λίγων και εκλεκτών.
Αυτοί οι παραπάνω υλικοί όροι που έχει διαμορφώσει η επίθεση, δένουν με τους τριγμούς των μεσαίων και κατώτερων στρωμάτων, που φτωχοποιούνται μέσα από την κρίση. Δηλαδή σήμερα, στις γενικές συνελεύσεις, αυτό που αποτυπώνεται είναι ένα (κατά αντιστοιχία πάντα) κλίμα, παρόμοιο με εκείνο που υπήρχε στα κινήματα των πλατειών. Κλίμα έντονης λαϊκής δυσαρέσκειας, με κυρίαρχα τα στοιχεία της αποπολιτικοποίησης και της εναντίωσης στην οργανωμένη και συλλογική πάλη. Το “έξω οι παρατάξεις” των ανένταχτων δεν στοχεύει την ΠΑΣΠ και τη ΔΑΠ αλλά κατά κύριο λόγο στις αριστερές δυνάμεις. Επίσης, ο επιστημονισμός καλλιεργείται έντονα, άσχετα αν το μέλλον για τη συντριπτική πλειοψηφία είναι η ανεργία. Τα ασφυκτικά γεμάτα αμφιθέατρα, κατά τη διάρκεια των παραδόσεων, αποτυπώνουν μάλιστα τις αυταπάτες των μεσοστρωμάτων ότι αν πάρουν γρήγορα πτυχίο, θα καταφέρουν να ξεφύγουν από τη συνολική κατάσταση αλλά και τα οικονομικά αδιέξοδα της οικογένειας.
Όλη αυτή η κατάσταση δεν βρίσκει την απάντηση που της αρμόζει. Οι αυταπάτες για την κρίση και τον επιστημονισμό πριμοδοτούνται και από τις αριστερές δυνάμεις (ΜΑΣ, ΕΑΑΚ, ΑΡΕΝ), με τα περίφημα σχέδια εξόδου από την κρίση αλλά και τον ρόλο της εκπαίδευσης σήμερα (καλά προγράμματα σπουδών, καθορισμός γνωστικών αντικειμένων, πανεπιστήμιο που να βγάζει ολοκληρωμένους επιστήμονες). Ακόμη, το χτύπημα και η κριτική που δέχεται η οργανωμένη πάλη και η συλλογικότητα μένουν αναπάντητα, με την αναρχία/αυτονομία να τα αβαντάρει, τροφοδοτώντας δεξιά αντανακλαστικά που έχει καλλιεργήσει το σύστημα στη σπουδάζουσα νεολαία, τα ΕΑΑΚ να συμφωνούν (“εμείς παιδιά δεν έχουμε σχέση με κόμματα, ανεξάρτητοι είμαστε”) και την ΚΝΕ, αφού έχει κηρύξει την υπαναχώρηση από τους συλλόγους, με το στήσιμο του ΜΑΣ, να αρνείται πλέον κάθε σύνδεση με οργανωμένη πάλη σε αρκετούς συλλόγους! Και να θεωρεί, πως ο λόγος που εκφυλίζονται οι γενικές συνελεύσεις είναι ότι δεν υπάρχει προεδρείο και καθορισμένη διαδικασία.
Όλα τα παραπάνω σκιαγραφούν το πολιτικό πρόβλημα το οποίο υπάρχει στους φοιτητικούς και σπουδαστικούς συλλόγους και την αδυναμία των αριστερών δυνάμεων να απαντήσουν. Η όποια απάντηση σε αυτό το πρόβλημα θα είναι πρώτα και κύρια πολιτική και στη συνέχεια θα βρει και οργανωτική έκφραση. Κυρίαρχο πρόβλημα για τον φοιτητόκοσμο είναι η έλλειψη της πολιτικής από τα αμφιθέατρα και η ανεμπιστοσύνη του πλέον στη συλλογικότητα και την πάλη, έννοιες που έχουν διαστρεβλωθεί από την κυρίαρχη αριστερά και την αναρχία. Με αυτή την έννοια, σημερινό καθήκον είναι να δυναμώσει η κατεύθυνση της οργανωμένης αντίστασης στην πολιτική που πετάει τη νεολαία από τις σχολές, της συλλογικής ανυποχώρητης πάλης ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση και της ανειρήνευτης σύγκρουσης με το σύστημα της εκμετάλλευσης. Είναι ανάγκη να κονταριστούν οι αυταπάτες της συνδιαχείρησης, της συνδιαλλαγής και της ανάθεσης. Αυτή η κατεύθυνση δεν δυναμώνει μόνο με όρους ζύμωσης μέσα στη σπουδάζουσα νεολαία. Πρωτίστως ενισχύεται από την αγωνιστική μας σύνδεση με τα κομμάτια αυτά που πλήττονται πιο βαριά και μέσα από την κίνηση που δημιουργεί η ίδια η επίθεση.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Δίδακτρα στα μεταπτυχιακά του Παντείου: ένα ακόμη χτύπημα της δημόσιας και δωρεάν παιδείας

Το προηγούμενο διάστημα ανακοινώθηκε, από τη Σύγκλητο του Παντείου Πανεπιστημίου, η εισαγωγή διδάκτρων σε όλα τα μεταπτυχιακά, με ετήσια εισφορά που μπορεί να φτάνει και το ποσό των 4.000€. Η απόφαση, ουσιαστικά, θα επικυρωθεί το τρέχον διάστημα με την διεξαγωγή του συμβουλίου διοίκησης, το οποίο έρχεται να εκπληρώσει τον βασικό του ρόλο μέσα στη σχολή, να περάσει δηλαδή, με όσο δυνατόν πιο ανώδυνο για το σύστημα τρόπο, τα μέτρα που τσακίζουν τα φοιτητικά μας δικαιώματα.
Γίνεται μάλιστα ξεκάθαρο, ότι η απόφαση της Συγκλήτου για επιβολή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά ανοίγει τον δρόμο για την επιβολή διδάκτρων και στην προπτυχιακή βαθμίδα, τσακίζοντας μια και καλή τη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση. Στόχος τους, στην προκειμένη περίπτωση, είναι το πέταγμα μεγάλου τμήματος της νεολαίας από την εκπαιδευτική διαδικασία και η αναίρεση του δικαιώματος της νεολαίας στις δωρεάν σπουδές. Σε αυτή την βάση, τα δίδακτρα στη μεταπτυχιακή βαθμίδα θα λειτουργήσουν, γενικότερα, ως μοχλός πίεσης για περαιτέρω ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια στις προπτυχιακές σπουδές. Θέλουν, έτσι, να δημιουργήσουν ένα πανεπιστήμιο αφιλόξενο για τα παιδιά των λαικών οικογενειών, αφού όσοι μπορούν να ανταπεξέλθουν, θα πρέπει να βάζουν βαθιά το χέρι στη τσέπη.
Τι σημαίνει άραγε αυτό;
Αυτό που συντελείται στην εκπαίδευση είναι η διαμόρφωση ενός πανεπιστημίου με ακόμα περισσότερους ταξικούς φραγμούς και ενός χώρου έντονης πειθάρχησης, όπου τα δικαιώματα και οι ελευθερίες θα είναι παρελθόν. Πρόκειται για το πανεπιστήμιο του μνημονίου που πρόκειται να εναρμονιστεί πλήρως με τις ανάγκες του συστήματος και της κατακερματισμένης παραγωγής.
Ο νόμος–πλαίσιο και το σχέδιο Αθηνά αποτελούν γέννημα θρέμμα της ίδιας πολιτικής. Οι διαγραφές φοιτητών βρίσκονται προ των πυλών ενώ η εντατικοποίηση, με τα καθημερινά 6ωρα εργαστήρια, είναι συχνό φαινόμενο. Το σχέδιο Αθηνά, που αφορά άμεσα και το Πάντειο Πανεπιστήμιο, έχει κάνει αισθητή την παρουσία του ενώ σε ένα πρωταρχικό στάδιο βρίκσονται και οι συγχωνεύσεις των τμημάτων. Είναι προφανές ότι οι ελιγμοί, καθώς και οι αργές αλλά σταθερές κινήσεις του υπουργείου όλο αυτό το διάστημα, έχουν ως στόχο να κάμψουν την αντίσταση των φοιτητών, ώστε να μπορούν εύκολα να περάσουν τα μέτρα.
Αυτή η βίαιη επίθεση που δέχεται ο φοιτητόκοσμος δεν είναι κάτι το ξέχωρο από την επίθεση που βιώνει το σύνολο του λαού. Οι απολύσεις των εργαζομένων, ο φασισμός και η τρομοκρατία, η ανεργία, η πείνα και η εξαθλίωση του ελληνικού λαού ενάν στόχο έχουν, να τσακίσουν τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις που κερδήθηκαν έπειτα από μεγάλες μάχες.
Ως Αγωνιστικές Κινήσεις, θεωρούμε ότι η κίνηση αυτή, από πλευράς της Συγκλήτου, αποτελεί ευθεία πρόκληση απέναντι στα κεκτημένα δικαιώματα του φοιτητικού κινήματος και δεν πρέπει να μείνει αναπάντητη. Οι φοιτητικοί σύλλογοι πρέπει να ενεργοποιηθούν ξανά, σε αγωνιστική κατεύθυνση, με στόχο την υπεράσπιση του δικαιώματος στις σπουδές, στη δουλειά, στις ελευθερίες.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αλεξανδρούπολη: Η επιτυχία του οργανωμένου αγώνα των φοιτητών

Μεγάλη νίκη απέφερε ο αγώνας των φοιτητών της Ιατρικής σχολής Αλεξανδρούπολης, αφού η Γενική Συνέλευση Τμήματος των καθηγητών αναγκάστηκε να «παγώσει» το νόμο για τα προαπαιτούμενα μαθήματα και για τα τρία έτη στα οποία είχε εφαρμοστεί.
Η πρωτοβουλία αγώνα φοιτητών, η οποία συγκροτήθηκε από τις Αγωνιστικές Κινήσεις και άλλες αριστερές δυνάμεις της σχολής (ΕΑΑΚ, ΜΑΣ), σε συνεργασία με ανένταχτους φοιτητές, κινητοποιήθηκε ταχύτατα. Συνελεύσεις της πρωτοβουλίας διεξάγονταν σε τακτική βάση και χαρακτηρίζονταν από μαζική συμμετοχή. Ξεκίνησε άμεσα μια διαδικασία καθημερινής παρέμβασης στη σχολή, με σκοπό την ενημέρωση των φοιτητών. Η σχολή γρήγορα γέμισε με πανό και συνθήματα κατά των προαπαιτούμενων.
Η πρωτοβουλία έκρινε απαραίτητο να κατέβει στη Γενική Συνέλευση με αποφάσεις αγώνα. Το πλαίσιο εστίαζε στις πολιτικές σκοπιμότητες του νόμου, δηλαδή στην εντατικοποίηση και τις διαγραφές, σε συνδυασμό με το ν+2, και απαιτούσε την άμεση ανάκλησή του, μέσα από ένα σχέδιο δράσης που περιλάμβανε κινητοποιήσεις και κλιμάκωση του αγώνα με διήμερη κατάληψη της σχολής.
Στη μαζικότερη Γ.Σ. του Συλλόγου τα τελευταία χρόνια, το πλαίσιο της πρωτοβουλίας υπερψηφίστηκε πανηγυρικά, κάτι που αποτελεί από μόνο του επίτευγμα, αν αναλογιστεί κανείς ότι μιλάμε για μια σχολή όπου η ΔΑΠ έχει πάρει όλες τις συνελεύσεις τα τελευταία 11 χρόνια, ενώ έχει και την αυτοδυναμία στο Δ.Σ. εδώ και 7 χρόνια.
Η συμμετοχή του κόσμου στα ανοιχτά συντονιστικά και στις κινητοποιήσεις έγινε ακόμα πιο μαζική, παρά τις προσπάθειες μελών της ΔΑΠ να υπονομεύσουν τις διαδικασίες. Συγκεκριμένα, μέσα στην εβδομάδα πραγματοποιήθηκαν παραστάσεις διαμαρτυρίας στα γραφεία του προέδρου της σχολής και άλλων καθηγητών, καθώς και πορεία στο χώρο του πανεπιστημίου αλλά και στο κέντρο της πόλης.
Τη Δευτέρα, πραγματοποιήθηκε κατάληψη της σχολής, με συμμετοχή κόσμου που τελικά ξεπέρασε κατά πολύ τις αρχικές προβλέψεις. Την Τρίτη, ημέρα διεξαγωγής της Γ.Σ. Τμήματος των καθηγητών, οι διάδρομοι έξω από την αίθουσα έσφυζαν από φοιτητόκοσμο με το σύνθημα «Αυτοί που θέλουν διαγραφές, απέναντί τους θα ‘χουν όλους τους φοιτητές» να κυριαρχεί. Με την απαίτηση να είναι παρόντες στη συνέλευση, οι φοιτητές κατέκλυσαν την αίθουσα.
Τη συζήτηση μονοπωλούσαν 4 καθηγητές οι οποίοι βρίσκονται υψηλότερα στην ιεραρχία. Ταρακουνημένοι από την έντονη δραστηριοποίηση των φοιτητών, οι καθηγητές έκαναν κάποιες υποχωρήσεις, επιχειρώντας να βρεθεί μια συμβιβαστική λύση. Οι φοιτητές, όμως, δεν έπεσαν στην παγίδα, μένοντας αμετάκλητοι στην απόφαση του Φ.Σ.: κανένα προαπαιτούμενο, καμία διαγραφή φοιτητή. Τελικά, ο πρόεδρος της σχολής υπέκυψε στην πίεση και αναγκάστηκε να πάρει καταδικαστική απόφαση για τα προαπαιτούμενα, «παγώνοντας» την εφαρμογή του νόμου. (Για να γίνει οριστική ανατροπή, το θέμα πρέπει να ξανασυζητηθεί σε δεύτερη συνεχή Γενική Συνέλευση Τμήματος).
Αναλύοντας αυτές τις εξελίξεις από μια πολιτική σκοπιά, συμπεραίνουμε αρχικά ότι αποτελούν μια σημαντική νίκη του φοιτητικού κινήματος. Η εφαρμογή του νόμου θα οδηγούσε ένα μεγάλο κομμάτι φοιτητών στη διαγραφή ενώ θα εντατικοποιούσε σε μεγάλο βαθμό τις σπουδές των υπόλοιπων. Θα αποτελούσε ένα ακόμη βήμα στη διαμόρφωση του πανεπιστημίου που θέλει το σύστημα. Ένα πανεπιστήμιο με ταξικούς φραγμούς, στο οποίο δε θα έχουν θέση τα παιδιά των φτωχών και λαϊκών οικογενειών. Ένα πανεπιστήμιο εντατικότατο, που θα αναπαράγει την κυρίαρχη ιδεολογία, θα προετοιμάζει το φοιτητή για το δυσβάστακτο μέλλον που τον περιμένει ως εργαζόμενος (αν φυσικά είναι ένας από τους «προνομιούχους» που θα εργάζονται) και δε θα του αφήνει χρονικά περιθώρια για ενασχόληση με πολιτικές διαδικασίες και αγώνες.
Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι οι καθηγητές πάσχιζαν μέχρι την τελευταία στιγμή να περάσουν έστω και ένα προαπαιτούμενο, γνωρίζοντας πως έτσι θα άνοιγε ο δρόμος για να προστεθούν και άλλα στη συνέχεια. Όπως, επίσης, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι για την εφαρμογή του νόμου επιλέχθηκε αρχικά η Ιατρική της Αλεξανδρούπολης, μια πόλη της οποίας το φοιτητικό κίνημα ήταν αδρανοποιημένο εδώ και πολλά χρόνια. Η συγκεκριμένη σχολή δηλαδή φάνταζε σαν εύκολος στόχος, ώστε να μπουν οι βάσεις για την εφαρμογή του νόμου σε πανελλαδικό επίπεδο, τόσο στις υπόλοιπες ιατρικές όσο και σε άλλες σχολές.
Ένα ακόμα σημαντικό κέρδος είναι η πολυπληθής συμμετοχή του κόσμου σ’ αυτό το εγχείρημα. Από την πρώτη στιγμή, ένα μεγάλο κομμάτι των φοιτητών «αγκάλιασε» την πρωτοβουλία, παίρνοντας μέρος στις συνελεύσεις και συνδιαμορφώνοντας τις αποφάσεις. Ανένταχτοι φοιτητές μπήκαν σε κίνηση, ζυμώθηκαν πολιτικά, αποτίναξαν τη λογική της ανάθεσης και τον ατομικό δρόμο και συνειδητοποίησαν ότι έχουν τη δυνατότητα να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να πετύχουν σπουδαίες νίκες μέσα από συλλογικούς αγώνες.
Άλλο ένα σημείο αναφοράς είναι η δικαίωση μέσα από τις εξελίξεις πολλών θέσεων των Αγωνιστικών Κινήσεων, σχετικά με το πανεπιστήμιο. Για παράδειγμα, όσον αφορά το ρόλο των καθηγητών, έγινε φανερό ότι οι καθηγητές ως σώμα δεν είναι σύμμαχοι των φοιτητών, αλλά πιστοί υπηρέτες του συστήματος και εκπρόσωποί του στο χώρο του πανεπιστημίου, ιδιαίτερα οι μεγαλοκαθηγητές που κινούν τα νήματα. Στη Γ.Σ. Τμήματος, κάποιοι καθηγητές που υποτίθεται ότι διαφωνούσαν με τα προαπαιτούμενα, τήρησαν σιγή ιχθύος. Μόνο ένας καθηγητής, μέλος του ΚΚΕ, πήρε θέση κατά των προαπαιτούμενων, χωρίς όμως να έχει ο ίδιος την εξουσία, για να επηρεάσει την τελική απόφαση. Δεν ήταν η συνδιαλλαγή με τους καθηγητές που οδήγησε τελικά στη νίκη αλλά η συνεχής πίεση που ασκούσε ο ανυποχώρητος αγώνας των φοιτητών.
Η πρόταση για τη δημιουργία νέου προγράμματος σπουδών, που εκφράστηκε από ένα μεγάλο μέρος της πρωτοβουλίας, συμπεριλαμβανομένων των υπόλοιπων αριστερών δυνάμεων, είχε μόνο αρνητικές συνέπειες. Έδωσε, δηλαδή, ένα πολύ καλό πάτημα στους καθηγητές για να μεταφέρουν εκεί τη συζήτηση, πρόθυμοι μάλιστα να ικανοποιήσουν κάποια από αυτά τα αιτήματα, λειτουργώντας αποπροσανατολιστικά από τον ένα και μοναδικό στόχο, την άρση των προαπαιτούμενων.
Επιπλέον, το επιχείρημα των καθηγητών προς τους φοιτητές, ότι «είχατε κι εσείς εκπροσώπους όταν ψηφιζόταν ο νόμος», αποδεικνύει πόσο σωστή είναι η θέση των Αγωνιστικών Κινήσεων για αποχή από τα όργανα συνδιοίκησης, τα οποία έχουν ως στόχο να καταστήσουν συνένοχους τους φοιτητές για τα μέτρα που επιβάλλει το σύστημα.
Η νίκη αυτή των φοιτητών δείχνει το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει το κίνημα για να στεφθούν και οι επόμενοι αγώνες με επιτυχία. Αυτός είναι ο δρόμος της αντίστασης, της οργάνωσης και της συμμετοχής στα συλλογικά όργανα. Μακριά από εκλογικές αυταπάτες, μεταβατικά προγράμματα/αιτήματα και αναμονή μέχρι να διαμορφωθούν οι όροι. Τους όρους μπορεί να τους διαμορφώσει μόνο ο αγωνιζόμενος λαός, μέσα από τις μάχες του.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Μαθητικό κίνημα Μπροστά σε νέες απαιτήσεις

Με τον φετινό αγιασμό οι μαθητές θα βρεθούν μπροστά σε μια γενικευμένη επίθεση στα στοιχειώδη δικαιώματά τους. Έχουμε τη γνώμη ότι, από την πρώτη κιόλας μέρα, στα σχολεία θα πρέπει να ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση ανάμεσα στους μαθητές σχετικά με το νέο νομοσχέδιο και το νέο σχολείο, αλλά και σχετικά με τον τρόπο απάντησης και κινητοποίησης του μαθητικού κινήματος. Τα μαθητικά συμβούλια, ως ανεξάρτητα όργανα, θα πρέπει να λειτουργήσουν και να καλέσουν σε συνελεύσεις, είτε οι εκπαιδευτικοί προχωρήσουν σε απεργιακές κινητοποιήσεις είτε όχι.
Οι απαντήσεις απέναντι σε αυτήν την επίθεση δεν είναι καθόλου εύκολες. Από τη μία πλευρά, το νομοσχέδιο για το νέο σχολείο αφορά συνολικά την κοινωνία και όχι τους μαθητές αποκλειστικά. Γιατί το εάν ή όχι η νεολαία στη μεγάλη της πλειοψηφία μπορεί να τελειώνει το σχολείο είναι ένα ζήτημα που αφορά όλο το λαό. Αφορά τις οικογένειες που πασχίζουν να τα βγάλουν πέρα μέσα στον ορυμαγδό της φτώχειας και της ανεργίας, τους εκπαιδευτικούς που η ίδια επίθεση τους φέρνει αντιμέτωπους με τις απολύσεις, τους φοιτητές που σπουδάζουν στον αστερισμό του νόμου-πλαίσιο και του σχεδίου «Αθηνά».
Από την άλλη πλευρά, απέναντι στην αδυναμία της Αριστεράς να βάλει πλάτη στην ανασυγκρότηση του κινήματος και της μόνιμης και ουσιαστικής παρουσίας του στο πολιτικό σκηνικό, ως καθοριστικός παράγοντας των εξελίξεων, το σύστημα κερδίζει πόντους στο ιδεολογικό ντύσιμο της επίθεσής του και τη συκοφάντηση των αγώνων.
Το μαθητικό κίνημα βρίσκεται μπροστά στην ανάγκη να ξεπεράσει τις αγκυλώσεις που εγγενώς έχει και την παράλυση στην οποία το έχουν υποχρεώσει οι δυνάμεις του συστήματος. Έχει να παίξει καθοριστικό ρόλο στη συγκρότηση του πανεκπαιδευτικού μετώπου αντίστασης στην επίθεση.
Το παρελθόν έχει δείξει ότι και για τους μαθητές ο πολιτικός χρόνος μπορεί να κυλήσει πολύ γρήγορα. Και να δημιουργήσει εκείνους τους όρους που θα βγάλουν στο προσκήνιο το μαθητικό κίνημα ως ένα από τα πιο ζωντανά κομμάτια του λαϊκού κινήματος.
Ας ανοίξει λοιπόν η πολιτική συζήτηση στα σχολεία!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Για την εισβολή της αστυνομίας στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο

Σε άλλη μία καταπάτηση του ασύλου προχώρησε η αστυνομία την Τετάρτη 21/8. Αυτή τη φορά σειρά είχε ο χώρος του κάτω Πολυτεχνείου. Φαίνεται πως μετά την εισβολή στο «παράρτημα» της Πάτρας, το σύστημα έχει βάλει πλώρη για να κλείσει όλους τους ανοιχτούς λογαριασμούς του, όπως ακούσαμε δια στόματος Δένδια, με το κίνημα και τους χώρους-σύμβολα του αγώνα από το 1974 και μετά.
Έτσι, είδαμε να εισβάλουν στο ιστορικό Πολυτεχνείο όλων των ειδών οι αστυνομικές δυνάμεις, κάνοντάς το φύλλο και φτερό και προχωρώντας σε 4 προσαγωγές. Τα ευρήματα, αν και μοιάζουν αστεία για να δικαιολογήσουν (έστω και με τη δική τους λογική) μία τέτοιας έκτασης επιχείρηση, δεν άργησαν να παρουσιαστούν από τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ σαν σύνεργα τρομοκρατίας και ο ιστορικός χώρος σαν άντρο τρομοκρατών. Είναι ξεκάθαρο πως το σύστημα, στην προσπάθεια του να τρομοκρατήσει το λαό και τους αγωνιστές, θα επιστρατεύσει κάθε είδους προβοκάτσια και κατασταλτικό μέτρο για να στοχοποιήσει το λαϊκό κίνημα και τις δημοκρατικές ελευθερίες. Στο ίδιο μοτίβο, εξάλλου, κινείται και η είδηση για την εύρεση βομβών μολότοφ στον χώρο του ΑΠΘ, εν μέσω καλοκαιριού που όλοι ξέρουν πως οι σχολές είναι κλειστές. Στην προσπάθειά τους αυτή, προφανώς βρίσκουν συμπαραστάτες και το καθηγητικό κατεστημένο, πιστό κολαούζο του συστήματος, που όταν δεν καλεί την αστυνομία εναντίων φοιτητών απλώς «νίπτει τας χείρας του» σαν άλλος Πόντιος Πιλάτος.
Αυτή η εισβολή δεν είναι η πρώτη και σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία. Έρχεται ως συνέχεια πολλών καταπατήσεων του ασύλου, με πιο πρόσφατα τα γεγονότα στην Πάτρα με την εισβολή στους χώρους 3 καταλήψεων, με την εισβολή στο ΤΕΙ Ηγουμενίτσας, στην κατάληψη Αντιβίωση στα Γιάννενα αλλά και την εισβολή στην πρυτανεία του ΕΚΠΑ λίγο πριν το καλοκαίρι και τις προσαγωγές δεκάδων φοιτητών που βρισκόταν εκεί για παράσταση διαμαρτυρίας. Μάλιστα, όπως φαίνεται εν όψει ΔΕΘ, η αστυνομία ετοιμάζει και άλλες εισβολές σε πανεπιστημιακούς χώρους, σε μια διαδικασία όξυνσης της καταστολής και τρομοκράτησης του λαού. Μια διαδικασία που εντάσσεται στην συνολικότερη φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής που προωθείται ως στοιχείο της πολιτικής του συστήματος.
Μιας πολιτικής που στερεί από την λαό και την νεολαία ακόμα και τα πιο βασικά δικαιώματα στο βωμό της κερδοφορίας των ξένων και ντόπιων αφεντικών. Γιατί οι δημοκρατικές ελευθερίες δε χωράνε στο μέλλον που μας ετοιμάζουν. Ένα μέλλον χωρίς προοπτική για την πλειοψηφία της νεολαίας, που φοιτά στο «νέο σχολείο» του μνημονίου με επιστρατευμένους καθηγητές, συγχωνευμάνα τμήματα και καταργημένες ειδικότητες, που σπουδάζει στο πανεπιστήμιο των λίγων και εκλεκτών που χτίζουν με τον νόμο πλαίσιο και τον σχέδιο «Αθηνά», που εργάζεται σε συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα, που την δολοφονούν καθημερινά με εξοστρακισμένες σφαίρες και ελέγχους εισιτηρίων σε τρόλεϊ όπως στο Περιστέρι.
Ξέρει πολύ καλά το σύστημα πως το καζάνι βράζει και είναι έτοιμο να εκραγεί όσο περισσότερο προχωράει η εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής, όσο ο λαός γίνεται βορά στα νύχια των ιμπεριαλιστών. Αυτές τις εκρήξεις οργής και τη συγκρότηση αντιστάσεων προσπαθεί να προλάβει με την ένταση της τρομοκρατίας και της καταστολής. Αυτές ακριβώς τις διεργασίες καλούνται να στηρίξουν οι δυνάμεις του κινήματος στους κόλπους του λαού, υπερασπιζόμενες τα κεκτημένα δικαιώματα και τις διαδικασίες του κινήματος απέναντι στην κρατική και παρακρατική καταστολή.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Όλα τα μέτωπα ανοιχτά στο ΑΠΘ - Η επίθεση στα δικαιώματα φοιτητών, εργαζομένων προχωράει

Για μία ακόμη χρονιά, πριν καλά καλά τελειώσει το καλοκαίρι, η κυβέρνηση βάλθηκε να τελειώσει το έργο που ξεκίνησε τα τελευταία χρόνια. Να διαλύσει το δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο και να χτυπήσει το δικαίωμα των λαϊκών στρωμάτων στις σπουδές. Ταυτόχρονα και σε συνδυασμό με αυτό, χτυπάει και το δικαίωμα στη δουλειά των εργαζομένων στα πανεπιστήμια. Ειδικά για το ΑΠΘ, αυτό δεν είναι καθόλου καινούριο, αφού πολλοί εργαζόμενοι αναγκάζονται εδώ και δεκαετίες να δουλεύουν με εργολαβίες. Πέρυσι, πολλοί από αυτούς απολύθηκαν και οι υπόλοιποι αναγκάστηκαν να δουλεύουν με μειωμένα ωράρια και για 400 ευρώ.
Φέτος ήρθε η σειρά του μόνιμου, διοικητικού προσωπικού. Το υπουργείο ζητάει οι μισοί περίπου εργαζόμενοι, επί συνόλου 700, να βγουν στην εφεδρεία, πράγμα που, όπως γνωρίζουν καλά οι εργαζόμενοι, σημαίνει απόλυση. Αυτή τη φορά, όμως, η επίθεση του συστήματος είναι συνολική και δεν αγγίζει μόνο το ΑΠΘ. Αυτό θα συμβεί σε όλα τα Ιδρύματα της χώρας, με πρόφαση το περυσινό νομοσχέδιο για τις συγχωνεύσεις, το περιβόητο "Σχέδιο Αθηνά". Πλέον το υπουργείο δεν αναγνωρίζει τις ανάγκες των Ιδρυμάτων σε προσωπικό, καθώς πολλά Τμήματα συγχωνεύτηκαν ή πλέον ανήκουν σε Σχολές, από εκεί που ήταν ανεξάρτητα. Έτσι, με «αυθαίρετο» τρόπο, όρισαν τις ανάγκες των Ιδρυμάτων και θέλουν να πετάξουν έξω όσους εργαζόμενους θεωρούν ότι περισσεύουν.
Η επιλογή μάλλον δεν έγινε όμως και τόσο «αυθαίρετα», γιατί, όπως γνωρίζουμε ήδη, θα υπάρξουν νέες συγχωνεύσεις σχολών. Μ' αυτόν τον τρόπο, η κυβέρνηση καταφέρνει να χτυπήσει και στα 2 μέτωπα, από τη μία τους φοιτητές, με το κλείσιμο σχολών, την υποστελέχωση των υπηρεσιών κτλ, και από την άλλη τους εργαζόμενους.
Ήδη όμως οι εργαζόμενοι, παρά το μούδιασμα και το κλίμα ηττοπάθειας που κυριαρχεί, έχουν δείξει διάθεση να αγωνιστούν, με μαζικές συνελεύσεις και απεργιακές κινητοποιήσεις που αποφάσισαν.
Τα μέτωπα όμως στο ΑΠΘ δεν τελειώνουν εκεί. Η λέσχη του ΑΠΘ, που εδώ και χρόνια έχει μεθοδευμένα υποβαθμιστεί, είναι έτοιμη να ιδιωτικοποιηθεί. Ήδη το Διοικητικό της Συμβούλιο, στο οποίο προεδρεύει ο αντιπρύτανης, έχει πάρει αυτήν την απόφαση και μένει να επικυρωθεί και από τη διοίκηση, πράγμα που είναι θέμα χρόνου. Η λέσχη του ΑΠΘ είναι από τις λίγες λέσχες στην Ελλάδα που δεν χρειάζονται επί της ουσίας προαπαιτούμενα για να σιτιστεί κάποιος, εξυπηρετεί χιλιάδες φοιτητές και παρέχει δωρεάν φαγητό σε όλους. Ειδικά σε αυτή τη συγκυρία, με την οικονομική κρίση, οι φοιτητές που σιτίζονται στη λέσχη έχουν αυξηθεί πολύ. Αυτό που θέλει η κυβέρνηση είναι να απαλλαγεί από αυτό το έξοδο και να αποθαρρύνει χιλιάδες φοιτητές να σπουδάσουν, αυξάνοντας το κόστος φοίτησης και κατεδαφίζοντας κάθε κεκτημένο.
Στην ίδια κατεύθυνση, προωθείται με τη βοήθεια της Πρυτανείας η επιβολή ενοικίου στις φοιτητικές εστίες. Ήδη από πέρυσι ο αριθμός του προσωπικού των εστιών του ΑΠΘ έχει μειωθεί δραματικά. Τόσο, που η λειτουργία τους δεν μπορεί να διασφαλιστεί. Μέχρι τώρα δεν έχει ξεκινήσει η λειτουργία της λέσχης των εστιών, ενώ έχουμε και το περσινό προηγούμενο, της επιβολής ενοικίου στις εστίες της Καλαμαριάς, που ανήκουν στο ΠΑΜΑΚ.
Αυτή τη χρονιά, η επίθεση της κυβέρνησης στους φοιτητές αναμένεται να είναι σφοδρή, όπως και σε ολόκληρο το λαό. Έχουμε ήδη τα πρώτα δείγματα στο ΑΠΘ, έχουμε τη διαρκή αμφισβήτηση του Ασύλου στην Αθήνα, το χτύπημα στεκιών κ.λπ. Ταυτόχρονα, η φασιστικοποίηση και η καταστολή προχωρούν, οι αγώνες ποινικοποιούνται και πλέον μιλάμε για το ξεθεμελίωμα της δωρεάν υγείας, για απολύσεις στο Δημόσιο και όλα αυτά να μην έχουν τέλος. Η αμφισβήτηση του δικαιώματος στις σπουδές θα τεθεί άμεσα στο τραπέζι. Πολλοί φοιτητές θα οδηγηθούν στην παραίτηση από τις σπουδές τους, άλλοι θα πεταχτούν βίαια έξω και όλοι θα δεχτούν σοβαρά πλήγματα στις κατακτήσεις και τους όρους σπουδών τους.
Μπροστά σε αυτό, πρέπει να απαντήσει το φοιτητικό κίνημα. Να βρεθούν οι φοιτητές στις Γενικές τους Συνελεύσεις, να συζητήσουν, να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους κόντρα στην ηττοπάθεια και να παλέψουν για το δικαίωμά τους να σπουδάσουν. Να κατανοήσουν ότι για όλη αυτή την κατάσταση είναι υπεύθυνη η κυβέρνηση, το σύστημα και οι ιμπεριαλιστές που ληστεύουν τη χώρα. Να παλέψουν μαζί με τους εργαζόμενους, τους φυσικούς τους συμμάχους ενάντια σε αυτή την πολιτική συνολικά. Να οργανωθούν και να έρθουν σε επαφή με τους εργαζόμενους των πανεπιστημίων για να δώσουν από κοινού τον αγώνα και μετά με όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας, να ενωθούν σε ένα μεγάλο ποτάμι αντίστασης. Να αφήσουν, τέλος, στην άκρη το καθηγητικό κατεστημένο και την Πρυτανεία, που όλα αυτά τα χρόνια έχει σταθεί απέναντι και εφαρμόζει απαρέγκλιτα όλες τις αποφάσεις της κυβέρνησης, παρά τις αγωνιστικές τους κορόνες.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

«Πρυτάνευσε» η καταστολή στην πρυτανεία του ΕΚΠΑ

Τη Δευτέρα 8/7, ήταν προγραμματισμένη σύγκληση του συμβουλίου διοίκησης του ΕΚΠΑ, στο κτίριο της πρυτανείας, στα Προπύλαια. Το εν λόγω συμβούλιο διοίκησης (σ.δ.) -όργανο που ορίζει ο νέος ν. πλαίσιο και που αντικατέστησε τη “δυσκοίλια” για το κεφάλαιο παλιά συνδιοίκηση- είχε ως κύριο θέμα συζήτησης το ζήτημα της αξιολόγησης του πανεπιστημίου.
Δηλαδή, του μέσου της πλήρους εφαρμογής των πτυχών του νέου νόμου, σύμφωνα με όσα επιτάσσουν οι Ευρωπαίοι και Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές. Στόχος των σ.δ. είναι η προσαρμογή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης βάσει των ορέξεων του ξένου κεφαλαίου και των αναδιατάξεων της ελληνικής οικονομίας και πολιτικής, ως συνέπεια της όξυνσης της κρίσης και του βαθέματος της εξάρτησης της ντόπιας αστικής τάξης.
Η πρώτη αυτή σύγκληση του σ.δ. ήταν η πρώτη συζήτηση για την εφαρμογή των μέτρων στην κατεύθυνση οικοδόμησης του πανεπιστημίου του μνημονίου. Ήταν μία πρώτη συζήτηση για την εφαρμογή των διαγραφών, της εισαγωγής διδάκτρων, της κατάργησης των τελευταίων ψηγμάτων δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης, της αστυνόμευσης του πανεπιστημίου, της υποταγής και πειθάρχησης των φοιτητών.
Όσο και αν έγινε προσπάθεια από μεριάς πανεπιστημίου, αυτή η σύγκληση του σ.δ. να γίνει εν κρυπτώ, από νωρίς το πρωί συγκεντρώθηκαν δεκάδες φοιτητές, με στόχο τη διαμαρτυρία στα σ.δ. αλλά και συνολικά στο πανεπιστήμιο που ετοιμάζουν. Μία διαμαρτυρία, η οποία ακόμα και αν δεν κατόρθωσε να ανοίξει στους φοιτητικούς Συλλόγους, για να παρθούν αποφάσεις αγώνα, αποτελούσε συνέχεια των αποφάσεων όλης της χρονιάς κόντρα στα σ.δ. και συνολικά στο ν. πλαίσιο.
Οι λόγοι που δεν άνοιξε το συγκεκριμένο θέμα στους φοιτητικούς συλλόγους είναι αφενός αντικειμενικοί και αφετέρου υποκειμενικοί. Αντικειμενικοί, γιατί οι περισσότερες σχολές είχαν κλείσει λόγω διακοπών και καθώς έγινε γνωστό την προηγούμενη μέρα. Υποκειμενικοί, μια που φάνηκε, για άλλη μια φορά, η αδυναμία και απροθυμία της Αριστεράς να ανοίξει το θέμα, να συνδεθεί με τη σπουδάζουσα νεολαία, να την κινητοποιήσει ή να κάνει… εμφανή την απουσία της από τη διαμαρτυρία. Ως αποτέλεσμα, η κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε από μέλη και φίλους των Αγωνιστικών Κινήσεων, των ΕΑΑΚ, της ΑΡΕΝ και διοικητικών του ΕΚΠΑ.
Έπειτα από τηλεφωνική καταγγελία δύο μελών του σ.δ., του προέδρου εξ Αμερικής Δ. Μπερτσιμά και της καθηγήτριας του ΜΙΘΕ Β. Κιντή, για ομηρία, εισέβαλαν δυνάμεις καταστολής, καταπατώντας το Άσυλο και προσήγαγαν δεκάδες φοιτητές (ανάμεσά τους και μέλη των Αγωνιστικών Κινήσεων).
Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να καλέσουν την πυροσβεστική(!), για να κόψει με τροχό πόρτα της πρυτανείας, πίσω από την οποία βρίσκονταν φοιτητές. Με ουσιαστική, όμως, βοήθεια των διοικητικών, πολλοί φοιτητές κατόρθωσαν να φυγαδευτούν.
Η επιχείρηση δίωξης και τρομοκράτησης ολοκληρώθηκε με προσαγωγές και χημικά στους συγκεντρωμένους έξω από το κτίριο της πρυτανείας που διαμαρτύρονταν στην πρωτοφανούς τύπου καταπάτηση του Ασύλου και καταστολή.
Αμέσως μετά την προσαγωγή των φοιτητών, πραγματοποιήθηκε στη ΓΑΔΑ συγκέντρωση διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης στους προσαχθέντες και τελικά το απόγευμα αφέθηκαν όλοι ελεύθεροι.
Ως μια πρώτη απάντηση στα γεγονότα, την Τρίτη 9/7, το πρωί στήθηκε μικροφωνική στα Προπύλαια και το μεσημέρι πραγματοποιήθηκε στην πρυτανεία συνέλευση φοιτητών, εργαζομένων και ελάχιστων καθηγητών, απ' όπου προέκυψε καταγγελία της καταστολής και καταπάτησης του Ασύλου. Μέσα στη συνέλευση, ξεκαθαρίστηκε από τη μεριά των Αγωνιστικών Κινήσεων η αναγκαιότητα α) σύνδεσης της νεολαίας με την εργατική τάξη και το λαό κόντρα στην επίθεση που βιώνουμε, β) οικοδόμησης μετώπου πάλης μαθητών– φοιτητών– εκπαιδευτικών απέναντι στο χτύπημα στην εκπαίδευση και γ) ενεργοποίησης των οργάνων του κινήματος.
Η επίθεση αυτή είναι ένα ακόμα ηχηρό παράδειγμα της πολιτικής της φασιστικοποίησης, στην προσπάθεια του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου να πάρουν βάρβαρα μέτρα, μέσα από τις κυβερνήσεις τους και να κάμψουν τις εστίες αντίστασης που αναπόφευκτα οικοδομούνται. Αποτελεί αναπόσπαστη συνέχεια μετά τις επιστρατεύσεις των ναυτεργατών, των εργαζομένων του μετρό και των εκπαιδευτικών, του κλεισίματος της ΕΡΤ, της επίθεσης στους κατοίκους της Χαλκιδικής και τις απολύσεις χιλιάδων εργαζομένων του δημοσίου. Απέναντι στο σύστημα και την πολιτική της φτώχειας, της ανεργίας και της τρομοκρατίας, γίνεται ολοένα και πιο αναγκαία η οικοδόμηση ενός ευρύτερου μετώπου αντίστασης και πάλης, για τη διεκδίκηση του δικαιώματος στη ζωή και την ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής. Για να μπορέσει όμως αυτό να γίνει πραγματικότητα, δε χωρούν μηχανιστικές λύσεις αλλά χρειάζονται παρατεταμένοι και ανυποχώρητοι αγώνες πάνω στα πραγματικά προβλήματα του λαού, με ξεκάθαρο προσανατολισμό σύγκρουσης με το σύστημα και με τις φωνές που καλούν σε ταξική συνεργασία και κοινοβουλευτισμό.
Μερικά ακόμα στοιχεία που δεν πρέπει να παραληφθούν:
1)Φωνές μπορούν να ισχυριστούν ότι η συγκεκριμένη κινητοποίηση στην πρυτανεία άγγιζε τα όρια του ακτιβισμού. Για να μπορέσει ένας αγώνας να είναι νικηφόρος, είναι αναγκαίο να ανοίξει στις μάζες και να ενεργοποιήσει τα όργανα βάσης. Η συγκεκριμένη κινητοποίηση όμως –πέραν του ότι απέκτησε άλλες διαστάσεις– είχε στοιχεία που σχετίζονται με τις αντικειμενικές και υποκειμενικές αδυναμίες που αναφέρθηκαν παραπάνω. Τα πρωτοπόρα κόμματα, οργανώσεις και συλλογικότητες δεν θα πρέπει να ξεχνούν το ρόλο τους. Ότι δηλαδή είναι χρέος τους να παίρνουν πρωτοβουλίες, να ενεργοποιούν την Κοινή Δράση και να προσπαθούν να οξύνουν τις αντιθέσεις που εμφανίζονται, με στόχο να αναβαθμίσουν την πάλη της εργατικής τάξης και του αγωνιζόμενου λαού στη σύγκρουση με τις πολιτικές που εφαρμόζονται και εν τέλει στη σύγκρουση με το ίδιο το σύστημα.
2)Αρνητικό ήταν ότι, την ίδια ώρα που γινόταν αυτή η πρωτοφανούς τύπου καταπάτηση του Ασύλου, ήταν προγραμματισμένες πορείες των ΠΟΕ-ΟΤΑ και της ΟΛΜΕ (με συλλογικότητες, φορείς και οργανώσεις) λίγα μέτρα παραδίπλα. Όσο και αν ήταν ηχηρές οι κινητοποιήσεις τους, ...σιώπησε η απουσία τους στο χτύπημα που δέχονταν οι φοιτητές στην πρυτανεία. Άφαντοι, επίσης, ήταν από τη συγκέντρωση έξω από τη ΓΑΔΑ, αποδεικνύοντας τα όρια και το ρόλο του εργατοπατερισμού.
3)Η στάση που κρατήθηκε από ορισμένους καθηγητές που δεν κράτησαν την αισχρή στάση των Μπερτσιμά και Κιντή, είχε ως μόνο στόχο τη διατήρηση των ισορροπιών απέναντι τόσο στην αστική νομιμότητα όσο και στους φοιτητές. Ο λόγος δεν ήταν ότι οι καθηγητές απαρνήθηκαν το ρόλο τους. Τον ρόλο, δηλαδή, της διεφθαρμένης διανόησης, του πιστού δεκανικιού του υπουργείου και της κυβέρνησης, ως “της νεολαίας γδαρτάδες που κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες”. Φοβούμενοι το διασυρμό και την κατακραυγή, επέλεξαν να συνεχίσουν την επίθεση με πιο ήπιους τρόπους. Αυτοί είναι που πάντοτε διάλεγαν το στρατόπεδο του εχθρού, αυτοί είναι που ξανά θα πάρουν αντιδραστικά μέτρα.
4)Για άλλη μια φορά το φοιτητικό κίνημα βρέθηκε απροετοίμαστο και αδύναμο να οργανώσει κινητοποίηση στην πρωτοφανή καταπάτηση του Ασύλου, αποδεχόμενο, δια της σιωπής του, τις δυσκολίες που επικρατούν στην ανασυγκρότησή του και το καθεστώς πλέον της καταπάτησης του Ασύλου.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Το πανεπιστήμιο του Μνημονίου στήνεται! Δεν σκύβουμε το κεφάλι! Προετοιμαζόμαστε για νέους αγώνες!

Λίστες με εκατοντάδες φοιτητές που είναι υποψήφιοι για διαγραφή συντάσσονται και ανακοινώνονται μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, όπως συνέβη πρόσφατα στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Μέλη του συλλόγου στο Φυσικό Ηρακλείου, αφού έχουν περάσει από πειθαρχικό, χάνουν τη δυνατότητα να εγγραφούν στο επόμενο εξάμηνο λόγω της συμμετοχής τους σε κινητοποίηση για το ζήτημα της εξεταστικής. Πρυτανείες δημοσιεύουν κανονισμούς για την «ομαλή» διεξαγωγή των εξετάσεων, που υποτίθεται ότι έχουν ως στόχο την «ακαδημαϊκά ανάρμοστη συμπεριφορά», απαιτώντας αντιμετώπιση με το «σεις» και με το «σας» και τη χωρίς δεύτερη σκέψη υπακοή στη θέληση των καθηγητών.
Όλα αυτά, παράλληλα με τις εν εξελίξει εξεταστικές-σφαγείο στις περισσότερες σχολές, τα μαζικά κοψίματα, τις αυθαιρεσίες και τις συνεχείς απειλές. Με την εφαρμογή του νόμου-πλαίσιο και του σχεδίου «Αθηνά» να προχωρούν, με τις μαζικές διαγραφές βάσει των ορίων φοίτησης και τα δίδακτρα να καραδοκούν. Με λίγα λόγια, σε μια εξεταστική περίοδο θεωρούμενη από πολλούς ως «νεκρή», η επίθεση κάθε άλλο παρά έχει κοπάσει.
Αντίθετα, φροντίζει να μας υπενθυμίζει αυτό με το οποίο καλούμαστε να αναμετρηθούμε. Ότι ο μαζικός εκβιασμός που ασκεί το σύστημα της εκμετάλλευσης στη σπουδάζουσα νεολαία παραμένει και εντείνεται. Παρουσιάζεται με τη μορφή του διλήμματος ανάμεσα στην πειθάρχηση και τον ατομικό δρόμο, από τη μία, και την μπότα της συμμόρφωσης, το πέταγμα έξω από τις σχολές και την πλατιά εμπέδωση στη νεολαία ότι αποτελεί προσωπική της ευθύνη η τύχη της σε μια χώρα-απέραντο τοπίο εξαθλίωσης και φτώχειας, από την άλλη. Δίλημμα επίπλαστο, γιατί και οι δύο πλευρές αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Συνυπάρχουν και προωθούνται ταυτοχρόνως!
Το σύστημα έχει κάνει εδώ και πολύ καιρό ξεκάθαρες τις προθέσεις του. Θέλει να τελειώνει μια και καλή με το δικαίωμα της νεολαίας στις σπουδές. Να καταστήσει μια μακρινή ανάμνηση τη δυνατότητα που κατέκτησε ο λαός μας, μέσα από μια μακρόχρονη περίοδο ταξικής πάλης και εμπέδωσης άλλων συσχετισμών δύναμης στην κοινωνία, να μπορεί να σπουδάζει τα παιδιά του. Πάνω σε αυτό έχουν ενεργοποιηθεί και «δουλεύουν» χρόνια τώρα αστικά επιτελεία και ιμπεριαλιστικοί μηχανισμοί, που συντάσσουν οδηγίες και συνθήκες τις οποίες καλούνται να εφαρμόσουν οι διάφορες κυβερνήσεις. Παρά τις πιέσεις και τις κατά καιρούς αντιδράσεις –έως και πολύ σοβαρές, μεγαλειώδεις και ιστορικές- του φοιτητικού κινήματος, αλλά και τις όποιες «δυσλειτουργίες» που προκύπτουν από την αδυναμία του εξαρτημένου ελληνικού καπιταλισμού να αντιστοιχήσει το εκπαιδευτικό του οικοδόμημα στην αποδιαρθρωμένη παραγωγική του βάση, η βασική κατεύθυνση παραμένει.
Στη σημερινή φάση, μάλιστα, της όξυνσης της κρίσης και της άγριας επίθεσης σε λαϊκά δικαιώματα και κατακτήσεις, η κατεύθυνση αυτή περνάει σε ανώτερο επίπεδο, παίρνει όλο και πιο αναβαθμισμένα χαρακτηριστικά. Μπορούμε να μιλάμε, πλέον, για το στόχο της «εκπαίδευσης του μνημονίου», πλήρως ευθυγραμμισμένης με τα νέα κοινωνικά δεδομένα. Εκπαίδευση με διαθέσιμο χώρο μόνο για μια μειοψηφία προνομιούχων, κάτι το οποίο εμπεριέχει και προϋποθέτει ταυτόχρονα την ένταση των ρυθμών, όπως και την αντιδραστικοποίηση όλων των πτυχών της λειτουργίας της.
Αυτό δεν μεταφράζεται μόνο με την ένταση των ταξικών φραγμών και την επιβολή μιας καθημερινότητας σχολείου, με υποχρεωτικά αμφιθέατρα, εργαστήρια, παρουσίες, προόδους και προαπαιτούμενα. Χτυπάει και στην καρδιά των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών των φοιτητών, στοχεύει τους συλλόγους και τις μαζικές τους διαδικασίες. Χρειάζεται την επιβολή της καθηγητικής αυθεντίας και την ιδεολογική χειραγώγηση-πειθάρχηση του φοιτητικού σώματος. Εξ ου και τα πειθαρχικά, το ροκάνισμα του Ασύλου όλα τα τελευταία χρόνια, οι προσπάθειες ποινικοποίησης των συλλογικών οργάνων και της πολιτικής παρέμβασης.
Αυτοί είναι οι όροι του συστήματος με τους οποίους αποπειράται να μας θέσει ενώπιον του προβλήματος, δηλαδή της αφαίρεσης του δικαιώματος στις σπουδές, της κατεδάφισης της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης. Και το σίγουρο είναι ότι, ακόμα και αν κάποιος παριστάνει ότι δεν το βλέπει, το πρόβλημα έχει τεθεί και θα συνεχίσει να μας τίθεται με όλο και πιο οξυμένο τρόπο. Να γιατί χρειαζόμαστε και εμείς τους δικούς μας όρους! Να γιατί δεν μπορούν να μας πάνε πουθενά οι αντιοργανωτικές λογικές, η αποχώρηση από τα συλλογικά μας όργανα, η απέχθεια προς την πολιτική και την οργανωμένη πάλη!
Γιατί το σύστημα εξοπλίζεται, είναι αποφασισμένο και επιτίθεται. Καμία στάση αναμονής δεν χωράει απέναντι σε αυτό το δεδομένο. Είναι ζωτική ανάγκη για τη σπουδάζουσα νεολαία να ανακαλύψει εκ νέου το δρόμο της αντίστασης και της πάλης! Βρίσκοντας τους συμμάχους της στο λαό που αγωνίζεται, σε όλα εκείνα τα κομμάτια που έχουν συμφέρον να ανατρέψουν αυτήν την πολιτική, βαδίζοντας σε κοινό μέτωπο. Αντλώντας διδάγματα από μάχες που δόθηκαν ή δεν δόθηκαν, από την πορεία που διένυσαν οι εκπαιδευτικοί πρόσφατα, από όλους τους αγώνες του λαού και της νεολαίας. Γιατί οι νέες μάχες είναι μπροστά μας!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΗΡΑΚΛΕΙΟ Η αποφαση για τους 12 φυσικούς, βήμα για την ποινικοποιήση των φοιτητικών αγώνων

Η απόφαση της Κοσμητείας ΣΘΤΕ του Πανεπιστημίου Κρήτης για τους 12 φυσικούς ήταν η προβλεπόμενη: αναστολή φοίτησης ενός εξαμήνου για τους 9, επίπληξη για τους υπόλοιπους. Οι φοιτητές διώκονταν επειδή ήταν εκλεγμένα μέλη του συλλόγου, όταν πριν από 2 χρόνια έγινε παράσταση διαμαρτυρίας για να μην χαθεί η εξεταστική λόγω κατάληψης.
Η απόφαση πάρθηκε με πρωτοφανή τρόπο. Το Πειθαρχικό Συμβούλιο συνεδρίασε χωρίς να ανακοινωθεί και τα μέλη του τελικά επικύρωσαν την τιμωρία μέσω μειλ. Όλες τις προηγούμενες φορές που το Πειθαρχικό είχε προσπαθήσει να συνεδριάσει, οι φοιτητές μαζευόντουσαν έξω από την αίθουσα μαζικά και οι καθηγητές το ανέβαλλαν λόγω ‘’ συνωστισμού’’.
Η κατάληξη της δίωξης με την τιμωρία των φοιτητών, δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό,ούτε οφείλεται κυρίως σε προσωπικό πείσμα συγκεκριμένων καθηγητών. Είναι πολλά τα ανάλογα περιστατικά σε διάφορες σχολές ανά την Ελλάδα τα τελευταια χρόνια με προσπάθειες τρομοκράτησης ή και διώξεων φοιτητών. Είναι αποτέλεσμα της πολιτικής ‘’νόμος και τάξη’’ στα Πανεπιστήμια που στεριώθηκε με τη θεσμική κατάργηση του ασύλου και τις ανοιχτές παραβιάσεις του απο την αστυνομία σε κεντρικές σχολές της Αθήνας. Εξάλου είναι πρόσφατη και η δημουργία των εσωτερικων κανονισμών λειτουργιας και των Πειθαρχικών συμβουλίων-τα εγκαινίασε ο νόμος Γιανάκου και η Διαμαντοπούλου τα αναβάθμισε. Μάλιστα το υπουργείο είχε συνδέσει στο παρελθόν την αξιολογηση και τη χρηματοδότηση των ιδρυμάτων με τη δημιουργία εσωτερικών κανονισμών λειτουργίας σε κάθε ίδρυμα, για να προωθήσει την πολιτική του. Ουσιαστικά αυτά είναι τα εργαλεία για να στηθούν επιτέλους φοιτητοδικεία εναντία σε αγωνιστές φοιτητές. Στόχος τους, η ποινικοποίηση καταλήψεων, κινητοποιήσεων και οτιδήποτε μπορεί να δημιουργήσει εστίες αντίστασης μέσα στις σχολές.
Η ποινικοποίηση των φοιτητικών αγώνων, η τρομοκράτηση της νεολαίας αναδεικνύεται σε όλο και πιο κομβικό στοιχείο του ‘’νέου’’ Πανεπιστημίου του Μνημονίου. Η ένταση των ταξικών φραγμων ,με τις διαγραφές και τα δίδακτρα που έρχονται, η συνειδητή υποβάθμιση και τελικά διάλυση της μέριμνας και η εντατικοποίηση των σπουδών συμπληρώνονται από την δημιουργια σχολών αποστειρωμένων από πολιτική και με τη λειτουργία πειθαρχικών. Αναβαθμίζεται και ο ρόλος του καθηγητικού κατεστημένου που εκτός από ‘’πλασιέ’’ ιδεολογιών του συστήματος αποκτούν και ρόλο δικαστή με τα Πειθαρχικά. Σε αυτό το Πανεπιστημιο, ο ρόλος των συλλόγων θα είναι εκείνος του συμβούλου της κυβερνησης.
Η απόφαση για τους φυσικούς δημιουργεί προηγούμενο, και ανοίγει το δρόμο για νέα Πειθαρχικά τρομοκράτησης και ποινικοποίησης. Επίσης επιχειρεί να θέσει και όρια στις αποφάσεις των συλλόγων-νόμιμες και παράνομες. Η πολιτική ΄΄νόμος και τάξη ‘’ θα ενταθεί δίοτι είναι κεντρική επιλογή του συστήματος και μέσα αλλά και έξω από τις σχολές. Είναι προυπόθεση για να περάσει η επίθεση σε όλους τους κλάδους άρα και στα Πανεπιστήμια. Αυτό έδωσε και τον αέρα στους καθηγητές να πάνε την υπόθεση των φυσικών μέχρι το τέλος και να τους τιμωρήσουν. Από την άλλη το φοιτικό κίνημα πρέπει να κάνει στοιχείο της πάλης του ενάντια στη αντιλαική πολιτική, την υπεράσπιση των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών, τη πάλη συνολικα ενάντια στη φασιστικοποιήση της δημοσιας ζωής.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

νεολαίοι ΚΚΕ(μ-λ) ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ!

Εν μία νυκτί η τρικομματική κυβέρνηση με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, που αποτελεί
μια φασιστικού τύπου ενέργεια, αποφάσισε το κλείσιμο της ΕΡΤ και το πέταγμα στην ανεργία
πάνω από 2.500 εργαζόμενους.
Αυτή η κίνηση, η οποία προσπερνά ακόμα και τους δικούς τους θεσμούς της αστικής
δημοκρατίας, εντάσσεται στη νέα οξυμένη φάση της επίθεσης, που αμφισβητεί το δικαίωμα
στη δουλειά και στη ζωή. Σε αυτή τη νέα φάση η ντόπια αστική τάξη και οι ιμπεριαλιστές,
προκειμένου να εξασφαλίσουν την επιτυχία του “success story” και να αντιμετωπίσουν λαϊκές
αντιστάσεις, προωθούν τη φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής.
Αυτή η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου έρχεται σαν συνέχεια των επιστρατεύσεων
εργαζομένων, που “τολμούν” να αγωνιστούν, των διώξεων συνδικαλιστών και αγωνιστών,
της άγριας κρατικής καταστολής στη Χαλκιδική και των αποφάσεων της αστικής δικαιοσύνης,
που βγάζει παράνομες όλες τις απεργίες.
Το κλείσιμο της ΕΡΤ δεν είναι ούτε η αρχή, ούτε το τέλος αυτής της βάρβαρης πολιτικής. Είναι
μόνο ένα από τα πολλά επεισόδια ενός γνωστού εδώ και χρόνια έργου. Ενός έργου με την
ανεργία να χτυπάει κόκκινο, με κλείσιμο σχολείων και νοσοκομείων, με μειώσεις μισθών και
συντάξεων, με χαράτσια και φοροληστεία.
Οι νεολαίοι του ΚΚΕ(μ-λ) στηρίζουμε των αγώνα των εργαζομένων της ΕΡΤ για το δικαίωμα
στη δουλειά! Γιατί το μέλλον που τάζουν στη νεολαία είναι ένα μέλλον ανεργίας, πείνας,
ανασφάλειας και εξαθλίωσης. Μόνο ο ενωτικός-οργανωμένος-αποφασιστικός αγώνας με
ξεκάθαρους στόχους πάλης σύγκρουσης με το σύστημα και την πολιτική του μπορεί να
νικήσει!
Σκοπός του αγώνα αυτού είναι πρώτα απ' όλα η υπεράσπιση του δικαιώματος στη
δουλειά. Στόχος επίσης είναι η καταγγελία μιας απερίφραστης φασιστικής ενέργειας.
Δεν μπορεί να είναι η υπεράσπιση μιας υποτιθέμενης αδέσμευτης, αντικειμενικής, δημόσιας,
δημοκρατικής και ανεξάρτητης ραδιοτηλεόρασης, που πλασάρει υπεύθυνα το σύστημα και
αναπαράγουν ανεύθυνα κάποιοι άλλοι. Γιατί πολύ απλά μία τέτοια ραδιοτηλεόραση ούτε
υπήρξε, ούτε μπορεί να υπάρξει στα πλαίσια του αστικού κράτους. Ήταν, είναι και θα είναι
μηχανισμός κυβερνητικής προπαγάνδας, δηλαδή όργανο έκφρασης του ντόπιου εξαρτημένου
καπιταλισμού και των κάθε λογής υπηρετών και εκφραστών του! Συνεπώς, με το κλείσιμο της
ΕΡΤ δεν έχουμε κλείσιμο του στόματος της κοινωνίας και χτύπημα της ελευθερίας του λόγου
του λαού, γιατί ποτέ η ΕΡΤ δεν ανήκε σε αυτόν! Αυτό το οποίο συντελείται είναι ένας ακόμα
πιο ασφυκτικός έλεγχος των όσων λέγονται και προβάλλονται, χωρίς να αφήνονται
περιθώρια για ψήγματα αντιπολιτευτικής άποψης ή γνώμης, που μπορεί να ακούγονται.
Ταυτόχρονα δημιουργείται μία νέα ΕΡΤ με ακόμα πιο εξαθλιωτικές σχέσεις εργασίας και
με μειωμένο προσωπικό, η οποία θα είναι εναρμονισμένη στις επιταγές του μνημονίου, που
ζητάει απολύσεις χιλιάδων εργαζομένων. Μία κατεύθυνση, που έτσι και αλλιώς και τα τρία
κόμματα της συγκυβέρνησης έχουν ψηφίσει, παρά τις όποιες επικοινωνιακές μανούβρες
κάνουν.
Είναι ξεκάθαρο ότι για το ρόλο και το χαρακτήρα της ΕΡΤ δεν είχαν ούτε και θα έχουν ευθύνη
οι εργαζόμενοι, όσο και αν τους βαφτίζει υπεύθυνους για την κατάσταση ο πρωθυπουργός και
τα τσιράκια του. Ευθύνη έχουν οι διοικήσεις που διαμορφώνονταν με κυβερνητικούς
διορισμούς και επιλογές.
Οι όποιες προτάσεις για μία άλλη ενημέρωση, που θα αποτελεί τη φωνή της δημοκρατίας και
θα καλύπτει τις λαϊκές ανάγκες, το μόνο που προσφέρουν είναι ένα ακόμα επιχείρημα στην
κυβέρνηση για να δικαιολογήσει την επίθεση και τις αποφάσεις της. Πόσο μάλλον όταν οι λαϊκές
ανάγκες δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να καλυφθούν μέσα σε αυτό το σάπιο σύστημα.
Στόχος του αγώνα που δίνεται δεν μπορεί να είναι το αίτημα για αυτοδιαχείριση της ΕΡΤ. Ένα
αίτημα που αποφεύγει τη σύγκρουση, αποδεχόμενο στην ουσία του την ήττα του
αγώνα, την ώρα που ακόμα δίνεται. Που καλεί τους εργαζόμενους να διαχειριστούν και να
φορτωθούν την κρίση που το ίδιο το σύστημα έχει δημιουργήσει. Που εκ των προτέρων δεν
πιστεύει ότι ο αγώνας που δίνεται μπορεί να είναι νικηφόρος και να κατοχυρώσει τις θέσεις
εργασίας. Που δεν απαντά στο πώς θα πληρώνονται οι εργαζόμενοι και από ποιούς,
αφήνοντάς τους στον αέρα.
Η κατάληψη της ΕΡΤ και η λειτουργία της από τους ίδιους τους εργαζόμενους έχει το
χαρακτήρα ανάδειξης του συγκεκριμένου αγώνα αλλά και τη δυνατότητα προβολής
άλλων κινητοποιήσεων και εστιών αντίστασης. Η κατάληψη της ΕΡΤ δεν αποτελεί
περίπτωση αυτοδιαχείρισης αλλά μέσο πάλης για την ανατροπή της κυβερνητικής απόφασης
και βήμα προπαγάνδισης και απλώματος της μάχης που δίνεται.
Λύση δε μπορεί να αποτελέσει καμία αξιολόγηση, εξυγίανση και αξιοκρατία της ΕΡΤ, όπως
προτείνουν διάφοροι παράγοντες (ακόμα και μέσα από την ΕΡΤ). Αυτό είναι βούτυρο στο ψωμί
της κυβέρνησης για να δικαιολογήσει τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και να προχωρήσει
σε απολύσεις. Εξάλλου, όσοι το θέτουν δεν ενδιαφέρονται για τα δικαιώματα και το μέλλον του
απλού εργαζόμενου, εφόσον ήδη έχουν εξασφαλίσει τη μελλοντική τους καρέκλα.

ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ – ΝΙΚΗ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΛΑΟΥ!

Μια νικηφόρα έκβαση της μάχης θα ανοίξει το δρόμο για το άπλωμα των αντιστάσεων και το
ξεδίπλωμα αγώνων λαού και εργατών, κόντρα στην πολιτική που προωθούν ξένα και ντόπια
αφεντικά και υλοποιεί η κυβέρνηση.
Παρά τα όσα ακούγονται από “δεξιά και αριστερά” σαν λύση για τους εργαζόμενους, η μόνη
διέξοδος είναι η ανειρήνευτη και αδιαπραγμάτευτη πάλη για το δικαίωμα στη μόνιμη και
σταθερή δουλειά, για το δικαίωμα στις πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες! Η
προοπτική βρίσκεται στους ταξικούς αγώνες και όχι στις εκλογικές “λύσεις”, στον
κοινοβουλευτισμό και στη συνδιαλλαγή – προτασεολογία. Οι εργαζόμενοι είναι
αναγκαίο να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους ξεπερνώντας τους κάθε λογής
“σωτήρες”!
Χρέος της νεολαίας είναι η συμπόρευση με την εργατική τάξη, τους εργαζόμενους και τον
αγωνιζόμενο λαό. Μόνο αν σε κάθε χώρο δουλειάς, χώρο σπουδών, χώρο ζωής
δημιουργηθούν εστίες αντίστασης στη βάρβαρη πολιτική, μπορεί να ανοίξει ο δρόμος για ένα
ευρύτερο Μέτωπο Αντίστασης και Πάλης, για τη διεκδίκηση του δικαιώματος στη ζωή και για
την ανατροπή της επίθεσης.

• ΜΑΖΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ! - ΟΛΟΙ • ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!
• ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗ ΒΑΡΒΑΡΗ, ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ!
• ΝΑ ΜΗΝ ΚΛΕΙΣΕΙ Η ΕΡΤ! ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΛΥΘΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ!
• ΟΧΙ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ, ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ!

νεολαίοι

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Για την «αξιολόγηση»

Μία λέξη μπορεί να πάρει πολλά νοήματα, ανάλογα με το τι θέλει να πετύχει αυτός που τη χρησιμοποιεί. Έτσι και η λέξη αξιολόγηση χρησιμοποιείται από διάφορους παράγοντες και υπερασπιστές του συστήματος, όταν θέλουν να δικαιολογήσουν κάποιο αντιλαϊκό μέτρο, όπως είναι οι απολύσεις, για παράδειγμα. Στον χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, η αξιολόγηση είναι ένας μηχανισμός που πήρε συγκεκριμένη μορφή με το νόμο-πλαίσιο του 2007, παρότι πτυχές του συναντούσαμε και νωρίτερα σε διάφορες σχολές, όπως η ΑΣΟΕΕ.
Είναι ένας μηχανισμός, λοιπόν, που ξεκινάει από αυτό που βλέπουν οι φοιτητές, δηλαδή ένα χαρτί που καλείσαι να συμπληρώσεις αξιολογώντας το μάθημα, τον καθηγητή, τις υποδομές κ.λπ. Ενώ φτάνει μέχρι την αξιολόγηση ολόκληρων ιδρυμάτων, καθορίζοντας, έτσι, και τους όρους σπουδών και τα δικαιώματα των φοιτητών μέσα σε αυτά. Ο συγκεκριμένος μηχανισμός παρουσιάζεται, προφανώς, σαν κάτι καλό, αφού δίνει τη «δυνατότητα» στο φοιτητή να αξιολογήσει τον κακό καθηγητή ή τον τρόπο διεξαγωγής του μαθήματος και να βοηθήσει και αυτός από την δική του οπτική, έτσι ώστε να γίνει καλύτερο το μάθημα. Φυσικά, όλα αυτά τα ιδεολογήματα δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα και χρησιμοποιούνται απλά για να κρύψουν το αντιδραστικό περιεχόμενο του συγκεκριμένου μηχανισμού. Για να εξηγήσουμε αυτό που θέλουμε να πούμε καλύτερα, θα αναλύσουμε το συγκεκριμένο μηχανισμό σε δύο μέρη:
Πρώτο είναι το κομμάτι της αξιολόγησης που ζητιέται από τους φοιτητές να κάνουν. Εδώ βλέπουμε το παλιό κόλπο της συνδιοίκησης. Έτσι, όταν οι φοιτητές αξιολογούν το μάθημα γίνονται και οι ίδιοι συνυπεύθυνοι για τις όποιες επιλογές υπάρξουν με βάση αυτή την αξιολόγηση. Για παράδειγμα, στην περίπτωση που η διδασκαλεία κριθεί ανεπαρκής, τότε μπορούν να προστεθούν επιπλέον ώρες, πρόοδοι κ.λπ. και όλο αυτό με τη «βούλα» του φοιτητή. Επίσης, έχουν υπάρξει περιπτώσεις, όπως στην Οδοντιατρική, που τα χαρτιά αυτά χρησιμοποιήθηκαν για την απόλυση καθαριστριών στις κλινικές. Ένα άλλο επιχείρημα υπέρ της αξιολόγησης είναι αυτό της τιμωρίας του «κακού» καθηγητή που κόβει κ.λπ. Εδώ το σύστημα προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τη φυσιολογική αντίθεση που υπάρχει ανάμεσα στους φοιτητές και το καθηγητικό κατεστημένο, οδηγώντας την σε ακίνδυνους δρόμους. Από εκεί, λοιπόν, που η ένταση των ταξικών φραγμών, τα μαζικά κοψίματα κ.λπ. είναι συγκεκριμένη πολιτική κατεύθυνση του συστήματος, που την ακολουθούν οι καθηγητές και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπιστεί, γίνεται απλά μια δυστροπία ενός καθηγητή, αποκρύπτοντας το τι πραγματικά υπάρχει από πίσω.
Δεύτερο είναι το κομμάτι της αξιολόγησης ολόκληρων ιδρυμάτων. Εδώ, φυσικά, το πράγμα φεύγει από το φοιτητή και πηγαίνει σε διάφορους ειδικούς (βλέπε Α.ΔΙ.Π.) που έχουν αναλάβει να κάνουν αυτή τη δουλειά. Τα κριτήρια της αξιολόγησης φυσικά και είναι ενάντια στα συμφέροντα των φοιτητών. Μιλάμε για κριτήρια που πηγάζουν από οδηγίες των ιμπεριαλιστών της ΕΕ και σκοπό έχουν τη δημιουργία ενός πανεπιστημίου για λίγους και εκλεκτούς. Έτσι, όσο πιο μεγάλη είναι η ψαλίδα ανάμεσα σε εισακτέους και πτυχιούχους, τόσο πιο καλή αξιολόγηση παίρνει ένα ίδρυμα.
Νομίζουμε πως τα παραπάνω είναι ενδεικτικά για το σκοπό που επιτελεί ο συγκεκριμένος θεσμός και άρα και τη στάση που θα πρέπει να κρατάει το φοιτητικό κίνημα απέναντι του.
Είναι αναγκαίο να υπάρξει συγκροτημένη αντιπαράθεση απέναντι στην αξιολόγηση. Πρέπει ο κάθε φοιτητής να έχει ξεκάθαρο πως η συμπλήρωση τέτοιων χαρτιών δίνει την απαραίτητη νομιμοποίηση στο σύστημα να χτυπάει τα φοιτητικά δικαιώματα από τη μία και να αποπροσανατολίζει-αποσυγκροτεί το φοιτητικό κίνημα από την άλλη. Πρέπει όχι μόνο να αρνούμαστε να συμπληρώσουμε τέτοια χαρτιά, αλλά και να προσπαθούμε να πείσουμε και όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι των φοιτητών να μην το κάνει, ακόμα και καταστρέφοντάς τα, μιας και η φοιτητική αριστερά στο συγκεκριμένο θέμα (όπως και σε άλλα που αφορούν τη συνδιοίκηση) δεν έχει δείξει και τα καλύτερα αντανακλαστικά. Να τολμάμε να σηκώνουμε την αντιπαράθεση, γνωρίζοντας πως αυτό που λέμε είναι αλήθεια, σπάζοντας την ιδεολογική κυριαρχία του συστήματος και δημιουργώντας καλύτερους όρους κινήματος.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η Μαθητική Αντίσταση για την απεργία των εκπαιδευτικών

«Πριν καλά καλά καταλήξει η πρόταση για απεργία των εκπαιδευτικών, ξεκίνησε η λάσπη και η συκοφαντία εναντίον τους…
Πριν καλά καλά ξεκινήσει η απεργία, άρχισαν να δακτυλογραφούνται οι επιστρατεύσεις τους…
Πριν από όλα, εμφάνισαν εμάς, τους μαθητές τους, ως τους μεγαλύτερους αντιπάλους τους σ’ αυτόν τον αγώνα, ως τα… θύματα των κινητοποιήσεων…
ΟΧΙ!
Τα μόνα θύματα είναι τα δικαιώματα των εκπαιδευτικών και των μαθητών, το δημόσιο σχολείο για όλα τα παιδιά! Απέναντι σ’ αυτό παλεύουν οι εκπαιδευτικοί μας και σ’ αυτόν τον αγώνα ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥΣ!»
Με αυτόν τον τρόπο ξεκινούσε η ανακοίνωση της Μαθητικής Αντίστασης που κυκλοφόρησε στις 11 Μάη σχετικά με την απεργία των εκπαιδευτικών (ολόκληρο το κείμενο, στο blog της Μαθητικής Αντίστασης, στο σύνδεσμο: http://mathitikiantistasi.blogspot.gr/2013/05/blog-post_11.html).
Αυτό που επιχείρησε να θέσει η Μαθητική Αντίσταση σε αυτή την ανακοίνωση, αλλά και σε όλη την παρέμβασή της κατά το διάστημα που βρισκόταν στην επικαιρότητα το θέμα της απεργίας των εκπαιδευτικών, είναι το βασικό ζήτημα που αναδείχτηκε για τους μαθητές. Το γεγονός, δηλαδή, ότι αποτέλεσαν τον πολιορκητικό κριό του συστήματος στην υπόθεση ενεργοποίησης του λεγόμενου «κοινωνικού αυτοματισμού».
Σύσσωμος ο μαθητικός πληθυσμός παρουσιάστηκε ως θύμα της απεργίας που... σκέφτηκαν να κάνουν οι εκπαιδευτικοί κατά τη διάρκεια των πανελλαδικών εξετάσεων. Φανερά επιλεγμένοι και δασκαλεμένοι πιτσιρικάδες παρέλασαν στα τηλεοπτικά παράθυρα και φιγουράρισαν σε πρωτοσέλιδα αστικών εφημερίδων. Και η προσέγγιση του όλου ζητήματος, από ασύστολα ψευδής έως εντελώς παραπλανητική.
Θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε από μια περίπου αστική προσέγγιση των πανελλαδικών εξετάσεων, την οποία φαίνεται πως το σύστημα «ξέχασε» εκείνες τις μέρες. Εκείνη, δηλαδή, που προσπαθεί να δώσει κουράγιο στους εξεταζόμενους μαθητές με επιχειρήματα του τύπου «δεν είναι η μητέρα των μαχών», «για όλους έχει ο θεός» και άλλα αντίστοιχα. Γιατί πράγματι αυτή τη φορά παρουσιάστηκαν οι πανελλαδικές ως μητέρα των μαχών για τη μαθητική νεολαία, η οποία μάλιστα δεν έπρεπε να χάσει ούτε κατά ένα λεπτό της ώρας το ραντεβού της στις 17 του Μάη. Τα άλλα ραντεβού, εκείνα των μαθητών με τα βιβλία τους και τους εκπαιδευτικούς τους στην αρχή κάθε χρονιάς, εκείνα με το λεωφορείο που θα τους μεταφέρει από και προς το σχολείο, εκείνα με τη θέρμανση κατά τους χειμερινούς μήνες μπορούν φυσικά να αναβάλλονται επ’ αόριστο χωρίς να «ανοίγει μύτη» και χωρίς να απολογείται κανείς...
Στην παρέμβασή της η Μαθητική Αντίσταση κατέδειξε τους λόγους για τους οποίους ήταν τόσο κρίσιμο για το σύστημα να φέρει τους μαθητές απέναντι στους αγωνιζόμενους εκπαιδευτικούς. Ήταν το ισχυρότερο χαρτί τους στην προσπάθεια να ξεσηκώσουν θύελλα αντιδράσεων από το σύνολο της κοινωνίας ενάντια στην απεργία. Άλλωστε, η μέθοδος αυτή έχει παλαιότερους διδάξαντες. Θυμόμαστε πολύ καλά τους «αγανακτισμένους γονείς» έξω από τις μαθητικές καταλήψεις.
Μια τέτοια προσπάθεια στηρίζεται στο γνωστό «διαίρει και βασίλευε» και φυσικά αποκρύπτει την πραγματικότητα των κοινών στόχων πάλης μαθητών και εκπαιδευτικών. Γιατί είναι κοινός ο στόχος της υπεράσπισης της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης για όλους. Είναι κοινός ο αγώνας για την υπεράσπιση του δικαιώματος όλων των παιδιών να πηγαίνουν στο σχολείο, να το τελειώνουν και αυτό το σχολείο να έχει εκπαιδευτικούς, βιβλία και ανθρώπινες συνθήκες. Όλα εκείνα τα στοιχειώδη, δηλαδή, από τα οποία το ίδιο το κράτος έχει απαλλάξει τον εαυτό του όλο το τελευταίο διάστημα. Αλλά είναι επίσης κοινός ο αγώνας της υπεράσπισης των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών και η πάλη ενάντια στις απολύσεις και τους μισθούς πείνας, γιατί είναι αγώνας υπεράσπισης των δικαιωμάτων όλων των εργαζομένων, όλων των οικογενειών, όλου του λαού.
Αυτή η συζήτηση φυσικά απουσίασε από τα μέσα. Αυτή που ενώνει τους μαθητές με τους καθηγητές τους και μαζί τους όλη την κοινωνία ενάντια στην ισοπέδωση κάθε στοιχειώδους δικαιώματος, ενάντια στην καταρράκωση κάθε ελπίδας για το μέλλον.
Αυτά τα ζητήματα έθεσε η Μαθητική Αντίσταση στα σχολεία όπου παρεμβαίνει. Κατέδειξε τους πραγματικούς θύτες και τα πραγματικά θύματα, που δεν είναι άλλοι από το σύστημα και τα δικαιώματα λαού και νεολαίας αντίστοιχα.
Στο πλαίσιο της παρέμβασής της, η Μαθητική Αντίσταση στην Αθήνα διοργάνωσε εκδήλωση-συζήτηση με εκπαιδευτικούς στις 15 Μάη. Από τους εκπαιδευτικούς περιγράφηκε η κατάσταση στο επίπεδο των εργασιακών δικαιωμάτων καθώς και τα πραγματικά αιτήματα του αγώνα τους. Οι μαθητές που συμμετείχαν στη συζήτηση έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον και βοηθήθηκαν ιδιαίτερα από μια κουβέντα με καθηγητές έξω από τη σχολική τάξη που να αφορά τις κοινές τους αναφορές και διεκδικήσεις.
Η μάχη αυτή θα έχει σίγουρα συνέχεια! Η επίθεση θα συνεχιστεί και θα είναι ανελέητη απέναντι στο δημόσιο και δωρεάν σχολείο. Σ’ αυτούς τους νέους αγώνες που θα έρθουν, οι μαθητές θα ξαναβρεθούν στο πλευρό των εκπαιδευτικών τους, στο πλευρό του λαού.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Εργατική Πρωτομαγιά (μαθητές)

Η εργατική Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, δεν είναι γιορτή της άνοιξης και των λουλουδιών όπως θέλουν να την παρουσιάζουν για να ηρεμήσουν τα πνεύματα. Είναι ΑΠΕΡΓΙΑ και ΠΑΛΗ ΤΑΞΙΚΗ. Έξι χρόνια μετά τον αιματοχυμένο αγώνα των εργατών στο Σικάγο το 1886 με σύνθημα "8 ώρες δουλειά 8 ώρες ανάπαυση 8 ώρες ύπνου" στην Ελλάδα γίνεται η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση με βασικά αιτήματα ΟΚΤΑΩΡΟ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ, ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΡΓΙΑ. Αιτήματα που σήμερα, 121 χρόνια μετά, είναι επίκαιρα.
Έναν αιώνα αργότερα το κεφάλαιο και οι εκφραστές του δεν διστάζουν να παζαρεύουν τα δικαιώματα που κατέκτησε ο λαός με το αίμα του.
ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΟ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΠΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ
ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ, ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ, ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αυτοδίκαιες διαγραφές και το δικαίωμα στις σπουδές στο στόχαστρο

Την προετοιμασία του εδάφους για να περάσει στο επόμενο στάδιο της επίθεσης φαίνεται να προωθεί το υπουργείο στην συγκεκριμένη φάση. Οι προθέσεις του συστήματος εξάλλου είναι γνωστές από χρόνια, όσον αφορά τα δικαιώματα των φοιτητών αλλά και της νεολαίας συνολικά. Έτσι μετά το πέρασμα του νόμου πλαίσιο σε περίοδο καλοκαιριού και την αδυναμία του φοιτητικού κινήματος να δώσει την ανάλογη απάντηση, μετά την ψήφιση του σχεδίου «Αθηνά» με όλη την διαδικασία που ακολούθησε, αρχίζει να ανοίγει το ζήτημα των διαγραφών όλο και περισσότερο. Εξάλλου οι περισσότερες αστικές φυλλάδες, εδώ και καιρό, έχουν άρθρα για το συγκεκριμένο ζήτημα στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν το κατάλληλο κλίμα για τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης.
Πιο συγκεκριμένα, ο νόμος προβλέπει αυτοδίκαιη διαγραφή για τέσσερις κατηγορίες φοιτητών.

• Για αυτούς που έχουν εισαχθεί από το 2003-2004 και νωρίτερα, προβλέπεται διαγραφή με τη λήξη του ακαδημαϊκού έτους 2013-2014.
• Για αυτούς που έχουν εισαχθεί τα ακαδημαϊκά έτη από το 2004 έως το 2007 προβλέπεται διαγραφή στο τέλος του 2014-2015.
• Ενώ για τους εισακτέους από το 2007 έως το 2011 προβλέπεται αυτοδίκαιη διαγραφή στην συμπλήρωση των 2*ν ετών φοίτησης
• Τέλος για αυτούς που έχουν εισαχθεί μετά το 2011-2012 προβλέπεται διαγραφή στα ν+2 έτη.

Επίσης θα διαγράφονται και οι φοιτητές που δεν θα κάνουν ανανέωση εγγραφής στη σχολή για δύο εξάμηνα. Ενώ από τον Σεπτέμβρη θα αρχίσει και η εκκαθάριση των μητρώων των σχολών.
Οι διαγραφές είναι ένας βασικός πυλώνας στην όλη προσπάθεια που γίνεται για να πεταχτούν εκτός της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μεγάλα κομμάτια των φοιτητών, ειδικά αυτοί που προέρχονται από χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα. Εξάλλου έχει μπει από χρόνια η κατεύθυνση για τη δημιουργία ενός πανεπιστημίου για λίγους και εκλεκτούς, μέσα από την ένταση των ταξικών φραγμών. Μια κατεύθυνση που έχει πάρει πολύ πιο αναβαθμισμένα χαρακτηριστικά με τις πολιτικές των μνημονίων τα τελευταία χρόνια.
Αυτό που πρέπει να γίνει ξεκάθαρο είναι το μέγεθος της επίθεσης με την οποία καλείται να αντιπαρατεθεί το φοιτητικό κίνημα, αλλά και τα καθήκοντα που μπαίνουν στις δυνάμεις που αναφέρονται σε αυτό. Δεν θα πρέπει να υπάρχει καμία αυταπάτη και κανένας εφησυχασμός ότι το σύστημα μπορεί να κάνει πίσω από μόνο του ή να μην το ανοίξει φοβούμενο αντιδράσεις. Παρότι οι αντιδράσεις είναι κάτι που μετράει, ο βασικός παράγοντας που μπορεί να μπλοκάρει τέτοιες πολιτικές είναι το συγκροτημένο και οργανωμένο φοιτητικό αλλά και ευρύτερα λαϊκό κίνημα. Όποιος λοιπόν σήμερα δεν συγκροτεί τον κόσμο στην κατεύθυνση της αντίστασης στην επίθεση και της διαμόρφωσης πραγματικών όρων απάντησης δεν κρατάει απλά ουδέτερη στάση αλλά βοηθάει άθελα ή ηθελημένα στο να συνεχίζεται να προωθείται αυτή η πολιτική.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Κανένας δεν θα βάλει χέρι στις συλλογικές διαδικασίες των φοιτητών!

Λίγα λόγια για την απόφαση της συνέλευσης των καθηγητών Οδοντιατρικής

Φανερά «ενοχλημένοι» από την απόφαση της γενικής συνέλευσης του φοιτητικού συλλόγου για κατάληψη ενάντια στο σχέδιο «Αθηνά» και με πρόφαση τη συνακόλουθη παρεμπόδιση συνεδρίου επιστημονικής εταιρείας που διεξαγόταν εκείνες τις μέρες, με απόφασή τους της Παρασκευής 8/3 οι καθηγητές της Οδοντιατρικής Αθήνας βγαίνουν στην επίθεση ενάντια στα δημοκρατικά κεκτημένα των φοιτητών. Παριστάνοντας τους «θιγμένους», αλλά ταυτόχρονα με ύφος «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», προσπαθούν να θέσουν τους όρους τους για το πώς πιστεύουν ότι πρέπει να διεξάγονται οι συνελεύσεις των φοιτητών και να παίρνονται οι αποφάσεις τους.
Σύμφωνα, λοιπόν, με την ανακοίνωσή τους, τα μέλη ΔΕΠ απαιτούν οι γενικές συνελεύσεις να γίνονται εκτός των ωρών διδασκαλίας, αφού πρώτα έχουν ενημερωθεί οι ίδιοι για το τι θα συζητηθεί, καθώς και για το τι προτίθενται οι φοιτητές να αποφασίσουν. Τονίζουν, μάλιστα, ότι, όποια απόφαση και να ληφθεί, δεν είναι απαραίτητα δεσμευτική για τους καθηγητές και τη διοίκηση, όπως και το ότι οι καταλήψεις δεν θα γίνονται αποδεκτές. Και όλα αυτά με την αξίωση να υιοθετηθούν οι απαιτήσεις τους από τους φοιτητές!
«Βαράτε προσοχή, άμαθοι και επιπόλαιοι νέοι! Εκτός από τα φώτα μας ήρθαμε να σας δώσουμε και τα απαραίτητα μαθήματα ζωής. Δεν γίνεται ο τόπος να περνάει τόσες δυσκολίες και εσείς να έχετε το θράσος να αγωνίζεστε. Τι σόι ακαδημαϊκοί πολίτες είστε;». Το καθηγητικό κατεστημένο μίλησε για άλλη μια φορά. Και ξέρασε μπόχα. Πλήρως ευθυγραμμισμένο με το ρόλο που του επιφυλάσσει το σύστημα, προβάλλει όλο και πιο αντιδραστικό μέρα με τη μέρα και απαιτεί υποταγή. Αφού πρώτα τη διδάσκει και με κάθε ευκαιρία τη διακηρύσσει σε όλους τους τόνους, τώρα την απαιτεί.
Ακόμα και αν θυμάται τους φοιτητές υποκριτικά κατά καιρούς, όταν παίζονται τα ιδιαίτερα συμφέροντά του, ακόμα και αν κάποιοι είχαν και έχουν αυταπάτες και πιστεύουν ότι μπορούν να συνδιαλέγονται και να συναποφασίζουν μαζί του. Γι’ αυτό μάλλον δυσκολεύτηκαν να πάρουν θέση… Όπως και να ’χει, ιδού το πραγματικό πρόσωπο των μεγαλοκαθηγητάδων. Ουαί σε αυτούς που θα παρακούσουν τους πεφωτισμένους δασκάλους της νέας γενιάς!
Βέβαια, όλη αυτή η επιθετική και προκλητική στάση κάπου πατάει. Δεν είναι τυχαίο ότι μας προέκυψε την ίδια στιγμή που το σύστημα, τόσο με το νομικό του οπλοστάσιο όσο και στην πράξη, βάλλει ευθέως κατά των φοιτητικών συλλόγων και των μαζικών τους διαδικασιών. Την ίδια στιγμή που στοχοποιείται ανοιχτά η συνδικαλιστική και πολιτική δράση μέσα στις σχολές και γίνονται προσπάθειες ποινικοποίησης των αγώνων της νεολαίας, όπως και των μορφών πάλης που αυτοί περιλαμβάνουν. Όταν το άσυλο δέχεται το ένα χτύπημα μετά το άλλο και αμφισβητείται η ίδια η ύπαρξη των οργάνων των φοιτητών. Σε μια συγκυρία στην οποία οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου, διά στόματος Δένδια, δηλώνουν ότι θέλουν να τελειώνουν με τους «ανοιχτούς λογαριασμούς της μεταπολίτευσης», δηλαδή να βγάλουν από τη μέση κάθε κατάκτηση του λαϊκού και φοιτητικού κινήματος, φασιστικοποιώντας τη δημόσια ζωή. Τέτοιες καθηγητικές αποφάσεις απλώς λειτουργούν ως προπομπός για ανάλογες εξελίξεις σε ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση.
Οι φοιτητές δεν πρόκειται να υπακούσουν στις παραινέσεις και τους εκβιασμούς των καθηγητών. Αυτοί και ΜΟΝΟ αυτοί είναι οι αποκλειστικοί αρμόδιοι για το πότε και πώς θα γίνονται οι συνελεύσεις τους, όπως και για το τι θα αποφασίζουν. Δεν θα επιτρέψουν καμιά προσπάθεια ελέγχου των διαδικασιών τους και δεν θα δώσουν λογαριασμό σε κανένα φερέφωνο του συστήματος. Και ας ξεφωνίζουν οι άλλοι όσο θέλουν…

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Σχέδιο «Αθηνά» Νο 2 Το δικαίωμα στις σπουδές στο στόχαστρο

Και να που, επιτέλους, είδαμε τη δεύτερη έκδοση του σχεδίου Αθηνά να ανακοινώνεται επίσημα την Τρίτη 19/3 από τον κ. Αρβανιτόπουλο. «Και τώρα μπορείτε να μείνετε ήσυχοι», αφού «οι μετακινήσεις των φοιτητών θα περιοριστούν από τις 15.000 -που προέβλεπε το αρχικό σχέδιο- στις 2.500». Όπως ανακοίνωσε το υπουργείο, «έχουμε ένα αποτέλεσμα που αντανακλά την μέγιστη εφικτή σύνθεση και συναίνεση όλων των συμμετασχόντων στην διαβούλευση».
Ας δούμε τώρα τη σκληρή πραγματικότητα και τι επιδίωξαν οι λεγόμενοι «συμμετέχοντες», με αφορμή την περίπτωση του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης. Όπου, σαν «αντίμετρο» για την αναστολή των μετακινήσεων τμημάτων σε Σέρρες και Φλώρινα, ήρθε η «ρεαλιστική πρόταση» των εσωτερικών συγχωνεύσεων. Την ίδια στιγμή, 3 τμήματα του ΤΕΙΘ μπαίνουν σε καθεστώς «μεταβατικότητας», με ορίζοντα την τελειωτική κατάργησή τους το 2018.
Αυτός ο τρομερός «ρεαλισμός» διακατείχε από την πρώτη στιγμή τις κυβερνητικές παρατάξεις, τους καθηγητές και τους τοπικούς παράγοντες (δημάρχους, κλπ), που εμφανίστηκαν σαν υπερασπιστές των φοιτητών και έκαναν τα πάντα, ώστε να μην περάσουν οι κινητοποιήσεις στα χέρια των σπουδαστών και των συλλογικών τους αποφάσεων.
Στο πνεύμα του ίδιου «ρεαλισμού» της κυβερνητικής πολιτικής, έρχεται η τελική ανακοίνωση, ότι τα τμήματα που θα καταργηθούν ή θα συγχωνευτούν είναι 129 (αντί για 94, όπως προβλεπόταν αρχικά), ενώ επιπλέον 26 μπαίνουν σε μεταβατικότητα. Και όλες αυτές οι «παραχωρήσεις» έρχονται σε μια «περίοδο βαθιάς δημοσιονομικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα», όπως συνηθίζει να υπενθυμίζει η κυβέρνηση. Μάλλον περιμένουν από τους φοιτητές και τους σπουδαστές «να πουν κι ευχαριστώ» για τους διακανονισμούς που παίζονται στις πλάτες τους.
Η ανακοίνωση ενός «εναλλακτικού σχεδίου Αθηνά» αποτελεί έναν πολιτικό ελιγμό από την πλευρά της Κυβέρνησης που απέχει χιλιόμετρα από τις πραγματικές απαιτήσεις σπουδαστών και φοιτητών, με σκοπό να κάμψει σε πρώτη φάση τις κινητοποιήσεις και να ικανοποιήσει τις ιδιαίτερες απαιτήσεις ενδιάμεσων παραγόντων (καθηγητών, δημάρχων, κ.ά.). Πετάει το μπαλάκι από το γήπεδο της «εσωτερικής μετανάστευσης», μέσω των μετακινήσεων, που θα σήμαινε άμεση διακοπή σπουδών για χιλιάδες φοιτητές, στο γήπεδο της «μεταβατικής εκκένωσης» τμημάτων και σχολών. Τα αντισταθμιστικά μέτρα που πάρθηκαν για κάθε «υποχώρηση» αναδεικνύουν, ότι στρατηγικός στόχος του σχεδίου παραμένει ανέπαφος: Να αφαιρεθεί το δικαίωμα στις σπουδές για δεκάδες χιλιάδες νεολαίους, αφού οι συγχωνεύσεις (ακόμη και στην ίδια πόλη) θα σημάνουν αφόρητες συνθήκες φοίτησης, σε ασφυκτικές υποδομές με την προοπτική μεγαλύτερης υποχρηματοδότησης σαν μοχλό πίεσης για την αύξηση του κόστους σπουδών. Σε συνδυασμό με την ένταση των ρυθμών φοίτησης και τις μαζικές διαγραφές που βρίσκονται στα σκαριά, είναι αμφίβολο το πόσοι από τους νέο-εισακτέους θα καταφέρουν εν τέλει να αποφοιτήσουν, ακόμη και προτού λήξει η «περίοδος μεταβατικότητας». Την ίδια στιγμή, αφαιρούνται από το μηχανογραφικό επιπλέον υποψήφια τμήματα, περιορίζοντας δραστικά τον αριθμό των εισακτέων για την επόμενη χρονιά, ιδιαίτερα όσων φοιτούν σε ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ. Και, αλήθεια, ποια «πτυχία με αντίκρισμα» υπόσχεται ο υπουργός στους εναπομείναντες φοιτητές, τη στιγμή που η ανεργία στη νεολαία σκαρφαλώνει ολοταχώς πάνω από το 60%; Και σε ποια επαγγελματικά δικαιώματα πρέπει να ελπίζουν όσοι θα αποφοιτήσουν από σχολές που ως το 2018 θα έχουν σβηστεί από το χάρτη;
Είναι καθήκον να ενταθεί η προσπάθεια σε κάθε σύλλογο, ώστε να μπουν στις πραγματικές τους διαστάσεις τα ζητήματα. Δεν υπάρχει βήμα πίσω, αλλά συνέχιση του αγώνα μέχρι τη συνολική ανατροπή του Σχεδίου Αθηνά. Αν χθες ήταν ο νόμος Διαμαντοπούλου, σήμερα είναι οι συγχωνεύσεις και καταργήσεις τμημάτων και αύριο η απειλή της διαγραφής και των διδάκτρων. Είναι κρίσιμο για τους φοιτητές και τους σπουδαστές, εν όψει φοιτητικών εκλογών, να αναδειχθεί στο προσκήνιο η ανάγκη των συλλογικών αγώνων με αιχμή την υπεράσπιση του δικαιώματος στις σπουδές.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Κανένας εγκλωβισμός στα ψευτοδιλήμματα του συστήματος Μαζικός αγώνας για την ανατροπή του πανεπιστημίου του μνημονίου

Να προλειάνει το έδαφος στην τριτοβάθμια εκπαίδευση προσπαθεί το σύστημα, με σκοπό το τσάκισμα των φοιτητικών δικαιωμάτων και την όποια δωρεάν εκπαίδευση έχει απομείνει, με όσο το δυνατόν μικρότερες αντιδράσεις. Εξάλλου, παρά τις αδυναμίες που εμφανίζει το φοιτητικό κίνημα, είναι γνωστό πως η απόσταση από τις τοπικές κινητοποιήσεις σε ένα πανελλαδικό κύμα κινητοποιήσεων δεν είναι και τόσο μεγάλη, ειδικά σε μία περίοδο που η επίθεση του συστήματος είναι ολομέτωπη και ο φοιτητής χτυπιέται από όλες τις πλευρές, είτε στο σπίτι με τον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα που προωθείται είτε στο πανεπιστήμιο με έναν νόμο πλαίσιο και ένα σχέδιο «Αθηνά» να κρέμονται πάνω από το κεφάλι του.
Το σύστημα λοιπόν κάνει προσπάθεια να αποτρέψει την συγκρότηση αντιστάσεων και στην προσπάθειά του αυτή θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα που μπορεί να έχει. Είτε αυτό λέγεται πέρασμα νόμων και μέτρων σε περιόδους που οι σχολές είναι κλειστές (πχ καλοκαίρι), είτε σε περιόδους εξεταστικής που οι δυνατότητες κινητοποιήσεων είναι αρκετά πιο περιορισμένες, είτε ακόμα και την τακτική του καρότου και του μαστιγίου ή αλλιώς τον τρόπο, με τον οποίο κυβερνητικά στελέχη παίζουν το ρόλο του κακού και του καλού μπάτσου. Προφανώς, στην περίπτωση που όλα αυτά δεν πιάσουν, υπάρχει και η ανοιχτή καταστολή και τρομοκρατία.
Ο λόγος γίνεται για τον υπουργό Εσωτερικών Ευριπίδη Στυλιανίδη, που, με δηλώσεις του, πρότεινε την μετοχοποίηση του 49% κάποιων πανεπιστημίων και την διάθεση των μετοχών σε ιδιώτες, μιας και, όπως μας ενημέρωσε, «ο προϋπολογισμός της χώρας μας επαρκεί για τη χρηματοδότηση περίπου 15 πανεπιστημίων από τα 25 που διαθέτουμε, με αποτέλεσμα τα υπόλοιπα να απειλούνται με κλείσιμο ή μαρασμό», ενώ δεν ξέχασε να αναφέρει και το «τρισκατάρατο» άρθρο 16 του συντάγματος, που ορίζει, πως η εκπαίδευση στην Ελλάδα είναι δημόσια και δωρεάν. Από την άλλη, άμεση ήταν και απάντηση του Υπουργείου Παιδείας, λέγοντας πως αυτά είναι υπερβολές και πως αυτός κάνει προσπάθεια να εξορθολογήσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση και όχι να την διαλύσει.
Η πολιτική ουσία λοιπόν, ο Στυλιανίδης στον ρόλο του κακού και του «μπαμπούλα» της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και το υπουργείο στον ρόλο του καλού και του προστάτη της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης. Βέβαια, μόνο τραγική ειρωνεία μπορεί να θεωρηθεί αυτό, αν αναλογιστεί κανείς πως το ίδιο υπουργείο προωθεί τα δίδακτρα, τις διαγραφές, την διάλυση των πτυχίων, τις συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολών και γενικά την εξαφάνιση των φοιτητικών δικαιωμάτων. Εξάλλου, η αναφορά στο άρθρο 16 και στο ότι τα λεφτά δεν φτάνουν για όλους δεν είναι τυχαία, είναι γνωστή η επιδίωξη του υπουργείου να φορτώσει τα βάρη στις πλάτες των φοιτητών κάνοντας έτσι τις σπουδές είδος πολυτελείας. Στην ουσία προσπαθούν να εγκλωβίσουν την οργή των φοιτητών στο ψευδοδίλλημα ιδιώτης-δίδακτρα, για να την ελέγξουν, με την λογική του μικρότερου κακού.
Έτσι, υπάρχει η αναγκαιότητα ο αγώνας των φοιτητών να προσανατολίζεται πέρα και έξω από τα ψευτοδιλήμματα του συστήματος, για να καταφέρει να κερδίσει νίκες και να μην είναι ευάλωτο στην πρώτη τρικλοποδιά. Πρέπει να μπορεί να αποκαλύπτει την φύση, τον χαρακτήρα και τις επιδιώξεις του εξαρτημένου ελληνικού καπιταλιστικού συστήματος, που, κάτω από τις επιταγές των αμερικάνων και ευρωπαίων ιμπεριαλιστών, διέλυσε και παραρτημοποίησε την παραγωγή της χώρας, την στιγμή που καθημερινά επιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη. Προσπαθεί να πείσει τον λαό με ευχολόγια για επενδύσεις και φύκια για μεταξωτές κορδέλες, μπας και καταφέρει να του ρίξει στάχτη στα μάτια και να κρύψει πως αυτό που έρχεται είναι ένα ακόμα πιο βάρβαρο χτύπημα των δικαιωμάτων μας, πως το πανεπιστήμιο που θέλει να φτιάξει είναι ένα πανεπιστήμιο για λίγους και εκλεκτούς, στο οποίο η μεγάλη πλειοψηφία της νεολαίας δεν θα έχει θέση.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »