Μαραθώνιο αίματος ενάντια στους λαούς αναζητούν οι ΗΠΑ

Το μακελειό στη Βοστώνη έφερε στην επιφάνεια οδυνηρές μνήμες από την 11η Σεπτεμβρίου του 2001, από όσα ακολούθησαν και όσα αντιμετώπισαν οι λαοί του πλανήτη μετά το αιματηρό γκρέμισμα των δίδυμων πύργων της Νέας Υόρκης. Μαζί με τις μνήμες γεννιούνται και βάσιμες ανησυχίες για το αν, πώς και πού ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός θα επιχειρήσει να χρησιμοποιήσει και πάλι τις δολοφονίες παιδιών και πολιτών και το μαζικό τρόμο που σκέπασε τη Βοστώνη για να εξαπολύσει νέες πολεμικές επεμβάσεις. Εκτός όμως από τους παραλληλισμούς, είναι φανερές και οι διαφορές ανάμεσα στην 11/9/01 και το φονικό στον Μαραθώνιο. Ενώ ο Μπους ήταν έτοιμος τότε να δηλώσει ότι «οι ΗΠΑ δέχονται επίθεση» και οι αμερικάνικες υπηρεσίες βρήκαν αμέσως «τους κλάδους της Αλ Κάιντα» που τη διοργάνωσαν και την εκτέλεσαν, τώρα ο Ομπάμα έδειξε πολύ διστακτικός στο να χαρακτηρίσει «τρομοκρατική πράξη» το χτύπημα στο Μαραθώνιο και η κρατούσα -ως τώρα τουλάχιστον- άποψη αποφεύγει να το χρεώσει σε δυνάμεις έξω από τις ΗΠΑ. Επιπλέον οι παλινωδίες του FBI σχετικά με το αν και τι θα ανακοινώσει για την εξέλιξη των ερευνών, μαζί με απόψεις επωνύμων που δημοσιεύθηκαν στον αμερικάνικο Τύπο που καλούν «να ξεχαστεί» το γεγονός και ζητούν την υπέρβαση του, μαρτυρούν μια αυξημένη δυσκολία διαχείρισής του, πριν από όλα από τις δυνάμεις που σήμερα ηγούνται στις ΗΠΑ.
Είναι κατά τη γνώμη μας δεδομένο πως η εγκληματική αυτή ενέργεια στόχευε να δώσει πολιτικά μηνύματα, να εκφράσει δυσαρέσκεια, να «υποβάλει» με το φονικό της τρόπο προτάσεις και να απαιτήσει απαντήσεις σχετικά με τα πολλά και σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός ενόψει των κοσμοκρατορικών του στόχων. Αυτό το περιεχόμενο αναδύεται από τα χαρακτηριστικά και τις προδιαγραφές της επίθεσης αυτής και αυτό το περιεχόμενο θέλει να συγκαλύψει η θεωρία του «μοναχικού λύκου», που επιχειρεί να υποβαθμίσει το όλο γεγονός στο επίπεδο της πράξης ενός κάποιου «τρελαμένου». Και ίσως θα μπορούσε να θεωρηθεί προσπάθεια απάντησης σε αυτή τη συγκάλυψη η «συνέχεια» που δόθηκε με τις επιστολές που περιείχαν τοξικές ουσίες, που κάποιοι κατάφεραν, τις ημέρες που ακολούθησαν μετά τις εκρήξεις στη Βοστώνη, να αποτελέσουν θέμα της παγκόσμιας ειδησεογραφίας. Εξάλλου, η ανησυχία του κυρίαρχου επιτελείου που τις πρώτες ώρες και ημέρες κήρυξε συναγερμό σε όλες τις μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ, μόνο σε «μοναχικό λύκο» δεν παραπέμπει. Και είναι βέβαιο ότι ο Ομπάμα και οι περί αυτόν γνωρίζουν καλύτερα από κάθε άλλον τις κόντρες και τις αντιθέσεις που υπάρχουν στα πλαίσια των κυρίαρχων δυνάμεων των ΗΠΑ για τα μεγάλα ζητήματα που αντιμετωπίζει ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός. Κόντρες και αντιθέσεις που διατρέχουν και τους δημοκρατικούς και τους ρεπουμπλικάνους, όπως έχει φανεί σε μια σειρά ψηφοφορίες στο Κογκρέσο και στη Γερουσία.
Με όλα αυτά βέβαια το μόνο που δεν προκύπτει είναι η «σωφροσύνη» της τάσης Ομπάμα, την οποία υμνούν καθημερινά οι πολλοί και διάφοροι αμερικανόδουλοι των κυβερνητικών και άλλων κομμάτων στην Ελλάδα. Αυτό που πραγματικά προκύπτει από το αίμα του Μαραθωνίου στη Βοστώνη είναι τα μεγάλα ερωτήματα για το ποια θα είναι η δεύτερη θητεία του Ομπάμα που ξεκίνησε τη φετινή χρονιά, σε σχέση με το σύνολο των αξεχώριστα συνδεδεμένων εσωτερικών και εξωτερικών ζητημάτων. Τα προεκλογικά σλόγκαν για «ελπίδα» και «αλλαγή», με τα οποία εκλέχτηκε για πρώτη φορά το 2004, δεν υλοποιήθηκαν ποτέ βέβαια για τον αμερικάνικο λαό που στενάζει από την ανεργία, τη συντριβή της κοινωνικής πρόνοιας και την εξαθλίωση. Η επεκτατική οικονομική πολιτική με την οποία αντιμετώπισε καταρχήν την κρίση του 2008 μετέφερε την πίεσή της στην Ευρώπη αλλά δεν απαντά το πρόβλημα στη βάση των στόχων και των φιλοδοξιών της αμερικάνικης υπερδύναμης. Και δεν μπορεί να το απαντήσει, αν δεν απαντήσει τα «εξωτερικά» ζητήματά της, που είναι κατεξοχήν «εσωτερικά» για την ισχύ και τις δυνατότητες των ΗΠΑ. Η λεγόμενη «βήμα το βήμα» στάση του αμερικάνικου παράγοντα στη Συρία από τη μια οφείλεται στις μεγάλες δυσκολίες και τα ρίσκα που θα σήμαινε για τον ίδιο μια ανοιχτά επιθετική στάση. Από την άλλη -όπως φάνηκε και στην τελευταία σύνοδο του G-8- δίνει ανάσες στους Ρώσους, χώρο στους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, ακόμα και «ρόλους» σε δυνάμεις και ηγετίσκους της περιοχής. Και βέβαια το μπλοκάρισμα στη Συρία φρενάρει συνολικά τα σχέδια και τις κινήσεις προς τον Καύκασο! Ταυτόχρονα είναι φανερό, λαμβανομένης υπόψη και της κρίσης στην Κορεάτικη χερσόνησο, ότι για τις ΗΠΑ έχει ανοίξει μεγάλος λογαριασμός απέναντι στην Κίνα και συνολικά στον Ειρηνικό ωκεανό. Έτσι όμως όχι μόνο δεν εξελίσσεται η πολυπόθητη για τις ΗΠΑ περικύκλωση-απώθηση της Ρωσίας αλλά, αντίθετα, άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, όπως η Κίνα, εμφανίζονται να διεκδικούν αυξημένο ρόλο στην εξ εποχής δόγματος Μονρόε «αμερικάνικη γειτονιά» του Ειρηνικού ωκεανού!
Γι' αυτά λοιπόν τα ζητήματα καλείται να δώσει απαντήσεις και για λογαριασμό βέβαια των αμερικάνικων επιδιώξεων και συμφερόντων η δεύτερη θητεία Ομπάμα. Για αυτά τα ζητήματα θεωρούμε πως βασανίζεται και υποφέρει με πολλούς τρόπους ο αμερικάνικος λαός, ακόμα και με τον ωμά δολοφονικό τρόπο που κάποιοι επέλεξαν στη Βοστώνη. Τι «προτείνουν» και τι «απαιτούν» ως συγκεκριμένες κατευθύνσεις για όλα αυτά τα ζητήματα δεν μπορούμε βέβαια να το γνωρίζουμε. Η ίδια η διαχείριση του γεγονότος, που δεν έχει ακόμα διαμορφωθεί με έναν αποφασιστικό τρόπο, θα δείξει ίσως στην εξέλιξή της, τις επόμενες μέρες, κάποια πράγματα.
Ωστόσο είναι βέβαιο πως όλα αυτά είναι ανησυχητικά και επικίνδυνα προμηνύματα για όλους τους λαούς του πλανήτη. Το αίμα του Μαραθωνίου δείχνει πως οι ΗΠΑ θα επιδιώξουν να συνεχίσουν και να κλιμακώσουν το μαραθώνιο αίματος που διανύουν ενάντια στους λαούς εδώ και πολλές δεκαετίες.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΣΥΡΙΑ ΤΑ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΔΕΝ ΕΓΚΥΜΟΝΟΥΝ ΕΛΠΙΔΕΣ ΑΛΛΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ!

του Τάσου Σαπουνά

Στη συριακή επικράτεια έχει διαφανεί σε όλες του τις διαστάσεις το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η ιμπεριαλιστική αντιπαράθεση αλλά και η εσωτερική της αντανάκλαση. Αδιέξοδο που εκφράζεται πρώτα και κύρια στο στρατιωτικό πεδίο, με τους συσχετισμούς δύναμης. Διότι, παρά τις διαφοροποιήσεις του τελευταίου χρόνου, η πλάστιγγα δεν έχει γύρει προς κάποια πλευρά. Ο κυβερνητικός στρατός διαθέτει πολύ περισσότερα αποθέματα συνοχής και δύναμης από αυτά που θεωρούσαν οι δυτικοί υπέρμαχοι της επέμβασης. Ενώ ο «Ελεύθερος Συριακός Στρατός» έχει πολύ περισσότερα προβλήματα συντονισμού και ελέγχου των πολυποίκιλων ομάδων που δρουν είτε στο εσωτερικό του είτε παράλληλα με αυτόν. Ενδεικτικά είναι από αυτή την άποψη τα προβλήματα που προκαλεί στο προφίλ που πασχίζει να διαμορφώσει ο «Ελεύθερος Συριακός Στρατός» η δράση του «Μετώπου αλ Νούσρα». Το οποίο επιδίδεται σε τυφλές βομβιστικές επιθέσεις σε κατοικημένες περιοχές με αλαουιτικούς και χριστιανικούς πληθυσμούς. Ενώ την πρώτη μέρα της συνόδου του G-8, προς ενίσχυση των επιχειρημάτων της Ρωσίας αλλά και της Γερμανίας και θορυβώντας τις ΗΠΑ, ο ηγέτης του μετώπου ανακοίνωσε ότι ενώνει τις δυνάμεις του με την «Αλ Κάιντα» του Ιράκ, δημιουργώντας από κοινού το «Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και το Λεβάντε».
Αυτό το αδιέξοδο τροφοδοτεί εντάσεις αλλά και διαφοροποιήσεις και προβληματισμούς στο πολιτικό πεδίο. Ξεκινώντας από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές, η Αγγλία στα τέλη του Μάρτη χορηγούσε 11 εκατομμύρια για «μη θανατηφόρο» οπλισμό στους αντικαθεστωτικούς μιας και η ΕΕ δεν μπορούσε, λόγω των αντιρρήσεων της Γερμανίας, να πάρει απόφαση. Οι ΗΠΑ χορήγησαν και αυτές 60 εκατομμύρια δολάρια, επιμένοντας στην μη αναβάθμιση (επίσημα τουλάχιστον) της στρατιωτικής βοήθειας προς τους αντικαθεστωτικούς. Η Γαλλία, ενώ είχε ανακοινώσει αποστολή όπλων, τελικά την ανέβαλε για όταν… «θα είναι σίγουρη πού θα πάνε τα όπλα». Οι ΗΠΑ έχουν εκφράσει ανοιχτά την ανησυχία τους για τη δράση του «Μετώπου αλ Νούσρα» το οποίο έχει κατατάξει στις τρομοκρατικές οργανώσεις (προς δυσαρέσκεια της Σαουδικής Αραβίας).
Είναι φανερό πως αυτή η αμφιθυμία των δυτικών ιμπεριαλιστών όσον αφορά το είδος και την ποιότητα της στήριξης των αντικαθεστωτικών της Συρίας αντανακλά τα προβλήματα που έχουν στον έλεγχο της «Εθνικής Συριακής Συμμαχίας» και ευρύτερα των αντικαθεστωτικών. Κάτι που φυσικά συνδέεται με την «επόμενη μέρα» στην μετά Άσαντ εποχή, που αμερικάνοι, άγγλοι και γάλλοι ιμπεριαλιστές ευελπιστούν να προωθήσουν στη Συρία. Ίσως αυτή η διαπάλη των δυτικών ιμπεριαλιστών αποτελεί το πιο σημαντικό στοιχείο αυτή της μεταβατικής φάσης που διέρχεται το συριακό ζήτημα. Μια διαπάλη που μπλέκεται με τον ανταγωνισμό των χωρών της περιοχής για τη διατήρηση ή την κατάχτηση θέσης και ρόλου στις εξελίξεις. Ας δούμε.
Στα τέλη Μάρτη και στην τελευταία σύνοδο του Αραβικού Συνδέσμου και μετά από πρόσκλησή του, ο πρόεδρος της «Εθνικής Συριακής Συμμαχίας» Μουάζ αλ Χατίμπ κατέλαβε την έδρα της Συρίας που είχε μείνει κενή από τον περασμένο Οκτώβρη. Κι αυτό ως αντίποινα στην άρνηση της κυβέρνησης Άσαντ να συμμορφωθεί με το σχέδιο «ειρήνευσης» του τότε απεσταλμένου του ΟΗΕ και του Αραβικού Συνδέσμου Κόφι Ανάν. (Να θυμίσουμε πως ούτε οι ένοπλες ομάδες των αντικαθεστωτικών είχαν συμμορφωθεί, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους Δυτικούς και τους υποτακτικούς τους στον Αραβικό Σύνδεσμο). Εδώ τελειώνουν τα καλά νέα για τους αντικαθεστωτικούς, όπως εύστοχα παρατήρησε αρθρογράφος ελληνικής εφημερίδας. Γιατί τόσο πριν όσο στη διάρκεια αλλά και μετά τη σύνοδο οι αντιθέσεις δύσκολα κρυβόντουσαν. Κατ’ αρχάς, λίγες μέρες πριν από τη σύνοδο είχαμε την παραίτηση (που ανακλήθηκε) του Χατίμπ με αφορμή την ανάδειξη, μετά από ισχυρές πιέσεις της Τουρκίας και του Κατάρ, ενός άγνωστου πληροφορικάριου Συροαμερικανού και φυσικά κατοίκου ΗΠΑ, ονόματι Γασάν Χίτο, στη θέση του πρωθυπουργού της «Συμμαχίας». Ο Χίτο εξέφρασε από την αρχή τη σκληρή γραμμή, την εφ’ όλης της ύλης σύγκρουση με το καθεστώς Άσαντ. Σε αντιπαράθεση με την εκφρασμένη δημόσια θέση του Χατίμπ, αλλά και άλλων μελών της «Συμμαχίας», για τη δυνατότητα να βρεθεί ένας συμβιβασμός με το καθεστώς Άσαντ, που θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις, μέσω μιας μεταβατικής περιόδου, για μια άλλη πολιτική κατάσταση στη Συρία. Μια τέτοια λύση, που όπως έχει γραφτεί συζητούσε ή και προωθούσε η Ρωσία (που είχε έρθει και σε επαφή με την ηγεσία της «Συμμαχίας»), είναι φανερό ότι τραβούσε το χαλί κάτω από τα πόδια δυνάμεων που έχουν επιλέξει την ένταση. Και έδινε ανάσες στην πολιτική της Ρωσίας που εδώ και καιρό δεν «εμμένει δογματικά» στην παραμονή του Άσαντ στην εξουσία αλλά αναζητεί και άλλες «λύσεις» που θα της δίνουν τη δυνατότητα να μείνει στις εξελίξεις και … στη Συρία.
Ο ίδιος ο Αραβικός Σύνδεσμος είναι επίσης πολλαπλά χωρισμένος. Το Κατάρ κρατάει την πιο επιθετική στάση μαζί και με την Τουρκία (η οποία βέβαια προσπαθεί να διατηρήσει κάποιες ισορροπίες) έναντι του συριακού ζητήματος. Δεν είναι τυχαίο πως από το Κατάρ έχει σταλεί το 70% των όπλων στους σύρους αντικαθεστωτικούς. Από την άλλη μεριά, η φανερά δυσαρεστημένη από την ενίσχυση της επιρροής του Κατάρ στους αντικαθεστωτικούς Σαουδική Αραβία, πριν πέσει η αυλαία της συνόδου του Αραβικού Συνδέσμου, ανακοινώνει πως στέλνει βαρύ οπλισμό στον «Ελεύθερο Συριακό Στρατό». Με σκοπό την κατάληψη του αεροδρομίου Ναϊράμπ (δίπλα στο Χαλέπι), από το οποίο ο συριακός κυβερνητικός στρατός εφοδιάζεται όπλα από τη Ρωσία και το Ιράν, και με σκοπό την εδραίωση της κυριαρχίας των αντικαθεστωτικών στη Βόρεια Συρία. Σαουδική Αραβία, Ιορδανία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κρατούν γενικότερα μια λιγότερο επιθετική στάση αν και πιέζονται (π.χ. η Σαουδική Αραβία) ώστε να μη μείνουν πίσω από τις εξελίξεις, ενώ η –καθόλου αμελητέα- Αίγυπτος εξακολουθεί να μην αναμειγνύεται.
Σε όλα αυτά πρέπει να συνυπολογίσουμε την επαναπροσέγγιση Τουρκίας-Ισραήλ made in USA, που εξ αντικειμένου δίνει επιπλέον δυνατότητες για επιθετικούς σχεδιασμούς στους Αμερικάνους. Ευρύτερα θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε λοιπόν πως οι Δυτικοί με προεξάρχοντες τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές ήδη οικοδομούν τους όρους για την ανατροπή αυτής της «ισορροπίας του τρόμου», κατεύθυνση που πριμοδοτούν η καθεμιά και για δικούς της λόγους περιφερειακές δυνάμεις όπως η Τουρκία και οι αντιδραστικές μοναρχίες του Κόλπου.
Μ’ άλλα λόγια, παρά την επιφανειακή ύφεση, κάθε μέρα που περνάει ο συριακός λαός και η χώρα του βυθίζονται όλο και περισσότερο σε μια καταστροφική δίνη που θα τους σημαδέψει για πολλά χρόνια. Και με τις δυνάμεις που παλεύουν για μια άλλη πορεία της ιστορικής εξέλιξης να απουσιάζουν.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΚΟΡΕΑΤΙΚΗ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟ Πίσω από την πολεμική ρητορική

Η 15η του Απρίλη είναι σημαντική όσο και σημαδιακή μέρα για τη Β. Κορέα. Είναι η γενέθλια μέρα του ιδρυτή της, Κιμ Ιλ-Σουνγκ, παππού του σημερινού ηγέτη της Κιμ Γιονγκ-Ουν. Και ο φετινός εορτασμός, όπως και οι προηγούμενοι, γίνεται μέσα σε κρίση. Μόνο που σήμερα η κρίση χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερα μεγάλη ένταση και διάρκεια. Πολλές οι φανερές αιτίες και περισσότερες οι κρυφές –ένθεν κακείθεν– που έρχονται να τη «δικαιολογήσουν». Βασικά είναι το πυρηνικό πρόγραμμα της Β. Κορέας και οι πυρηνικές δοκιμές που συνεχίζει. Σαν συνέχεια έχουμε το αυστηρότερο «εμπάργκο» που πρόσφατα επέβαλε ο ΟΗΕ καθώς και τα ετήσια κοινά στρατιωτικά γυμνάσια ΗΠΑ – Ν. Κορέας(που φέτος είναι ενισχυμένα ποσοτικά και ποιοτικά και μεγαλύτερης διάρκειας). Επιπλέον παρατηρήθηκε αυξημένη κινητικότητα αξιωματούχων της Δύσης, με προεξάρχοντες τον αμερικανό ΥΠΕΞ Τζον Κέρι και τον γ.γ. του ΝΑΤΟ Άντερς Φογκ Ράσμουσεν.

Όσο και οι ΗΠΑ αλλά και τα διεθνή ΜΜΕ προσπαθούν να αποδώσουν τη σημερινή κρίση στην ακραία πολεμική ρητορική της Β. Κορέας, η ακολουθία των γεγονότων τα τελευταία χρόνια δείχνει ξεκάθαρα το ξετύλιγμα ενός σχεδίου των αμερικάνων ιμπεριαλιστών με πολλαπλές στοχεύσεις. Κατ΄ αρχάς δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο πως τόσο η Β. Κορέα όσο και η μεγάλη σύμμαχός της, Κίνα, βρίσκονται αυτή την περίοδο με νέες ηγεσίες, πράγμα που αποτελεί ένα επιπλέον στοιχείο ανοικτό σε δοκιμασίες κάθε τύπου!
Το ερώτημα είναι, πού θέλουν να οδηγήσουν την όξυνση αυτής της κρίσης οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές σήμερα; Βέβαια, σε πρώτο πλάνο διακρίνονται κάποια στοιχεία αυτοσυγκράτησης των ΗΠΑ σε ό,τι αφορά τα εξελισσόμενα γεγονότα. Όπως, για παράδειγμα, η ακύρωση κάποιων σχεδιασμών των κοινών στρατιωτικών γυμνασίων με τη Ν. Κορέα και η ματαίωση, από τον ίδιο τον Ομπάμα, δοκιμής νέου τύπου πυραύλου. Έχουμε επίσης τις δηλώσεις και κλήσεις προς την Πιονγκγιάνγκ από τον Τζον Κέρι για νέες διαπραγματεύσεις, το ρίξιμο των τόνων κ.λπ.
Όλα αυτά, βέβαια, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι εντάσσονται σε μια τακτική για να αναδειχτεί ακόμη περισσότερο η «επιθετικότητα» και η «αδιαλλαξία» της άλλης πλευράς. Πάντως η γενικότερη συμπεριφορά των ΗΠΑ, και στην περίπτωση αυτή, περικλείει αρκετές αντιφάσεις. Μέσα από το ανοικτό ενδεχόμενο σύγκρουσης και με την καλλιέργεια κλίματος πολεμικής αναμέτρησης φαίνεται να θέλουν να διαμορφώσουν μια κατάσταση που δύσκολα θα μπορούσε να αποκλιμακωθεί, όπως συνέβη με τις προηγούμενες.

Έτσι, στην ακραία έως και παράλογη ρητορική της Β. Κορέας έχουμε διαφόρων ειδών αντιδράσεις στο ίδιο επίπεδο (ρητορικό). Διάφορες δηλώσεις αμερικανών ειδημόνων αλλά και πλήθος αναλύσεων περιστρέφονται γύρω από τη δυνατότητα ή μη δυνατότητα της Β. Κορέας να υλοποιήσει τις απειλές της, με τις περισσότερες να συγκλίνουν στην άποψη ότι η Β. Κορέα έχει αυτή τη δυνατότητα σε κάποιο βαθμό. Από την άλλη ο Λευκός Οίκος, επίσημα, εκτιμά ότι η Βόρεια Κορέα «δεν έχει επιδείξει πως διαθέτει την τεχνολογία για την εκτόξευση πυραύλων με πυρηνικές κεφαλές».
Αν και όλα αυτά είναι αρκετά αντιφατικά, όλες σχεδόν οι προσεγγίσεις καταλήγουν πως η Β. Κορέα είναι αδύναμη να πλήξει στρατιωτικά τις ΗΠΑ, αλλά... αλλά αυτό μπορεί να το κάνει στη γύρω περιοχή (Ν. Κορέα, Ιαπωνία). Όμως η σύμμαχος ΗΠΑ θα είναι εκεί ως «φύλακας άγγελος» για να δώσει αποφασιστική απάντηση στον «κακό δαίμονα»! Μάλιστα κάποιοι αναλυτές βλέπουν πως, ίσως σύντομα, θα έχουμε μια άλλη εκδοχή –τηρουμένων των αναλογιών– της επιχείρησης του «Κόλπου των χοίρων» και της «κρίσης των πυραύλων» στην Κούβα του ΄60. Δεν πρέπει να είναι καθόλου τυχαίες (άσχετα με το τι βάση έχουν) διάφορες φήμες, σε κάποια ασιατικά ΜΜΕ, για σχεδιαζόμενη πραξικοπηματική ανατροπή του νεότερου Κιμ και της δυναστείας του.

Ωστόσο το ερώτημα για το ποιο μπορεί να είναι το οριακό σημείο της σημερινής κατάστασης παραμένει κρίσιμο. Αν δηλαδή αυτό το σημείο συμπίπτει με την έναρξη «θερμού επεισοδίου» πολύ πιο ισχυρού από αυτά του παρελθόντος. Προφανώς και κάτι τέτοιο διαμορφώνει ένα σενάριο πολύ περισσότερο εφιαλτικό από τα πολεμικά ρητορικά σχήματα του σήμερα. Και στο οποίο σενάριο για πρώτη φορά (μετά την ψυχροπολεμική περίοδο) εμπλέκονται πυρηνικές δυνάμεις. Και εδώ φυσικά εννοούμε κυρίως την Κίνα.
Βλέποντας από μια γενικότερη σκοπιά τα πράγματα θα λέγαμε πως εδώ δεν έχουμε μια απλή επιβεβαίωση του ρόλου των ΗΠΑ στην περιοχή αλλά μια προσπάθεια για αναβάθμιση αυτού του ρόλου και σε ανώτερη κλίμακα.
Η πίεση προς την Κίνα και το επιδιωκόμενο στρίμωγμά της είναι κάτι παραπάνω από φανερά. Την πιέζουν να πάρει θέση στις «προκλήσεις» της Β. Κορέας, αλλά στην πραγματικότητα την πιέζουν να τραβήξει την ομπρέλα της πάνω απ’ αυτήν. Και για να το πούμε διαφορετικά, προσπαθούν να οδηγήσουν τα πράγματα σε ένα σημείο ώστε το κόστος στήριξης (και όχι μόνο το οικονομικό) του καθεστώτος της Β. Κορέας για την Κίνα να είναι από πολύ μεγάλο έως και αβάσταχτο.
Όμως η Κίνα, παρά τα κρατήματά της στη σημερινή εξέλιξη, δεν δείχνει διατεθειμένη να μείνει αδρανής στην κλιμακούμενη ένταση που προωθούν οι ΗΠΑ. Έτσι, και η όποια θέση υπέρ της Β. Κορέας, δηλαδή κατά της αυξημένης παρουσίας των ΗΠΑ στην περιοχή της κορεατικής χερσονήσου, είναι μια κίνηση που δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη.
Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζ. Κέρι στο Πεκίνο, το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων «Νέα Κίνα» -το οποίο αποτελεί κυβερνητικό όργανο- εξαπέλυσε σκληρή επίθεση κατά της Ουάσιγκτον, κατηγορώντας την για τη σημερινή κλιμάκωση. Συγκεκριμένα αναφέρει: «Ενώ κατηγορεί την Πιονγκγιάνγκ για ριψοκίνδυνη προκλητικότητα και μη ανεκτή ασέβεια των διεθνών συμφωνιών, η ίδια η Ουάσινγκτον ρίχνει λάδι στη φωτιά […] Οι ΗΠΑ συνεχίζουν να στέλνουν περισσότερα και πιο προηγμένα μαχητικά, βομβαρδιστικά και πολεμικά πλοία εξοπλισμένα με συστήματα πυραυλικής άμυνας στην Ανατολική Ασία και πραγματοποιούν μεγάλης κλίμακας στρατιωτικές ασκήσεις με τους ασιάτες συμμάχους τους σε μια δραματική επίδειξη ισχύος. Αυτό συνιστά κλιμάκωση και όχι προσπάθεια αποτροπής της σύγκρουσης και δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό».
Είναι φανερό ότι η Κίνα δεν είναι εύκολο να δεχτεί και να ανεχτεί τους Αμερικανούς τόσο κοντά «στην αυλή της» και γι’ αυτό δεν διστάζει να παίρνει καθαρά το μέρος της Πιονγκγιάνγκ σε κάθε διαμάχη με τις ΗΠΑ. Από την άλλη και πρακτικά αυτό σημαίνει πως στέλνει και ένα μήνυμα: ότι αν υπάρξει «θερμή» κλιμάκωση δεν θα πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία ότι θα σταθεί στο πλευρό της Βόρειας Κορέας. Κάτι τέτοιο ωστόσο θα αποτελούσε μια εξέλιξη η οποία όχι απλώς θα διαμόρφωνε, στην καλύτερη περίπτωση, μια αδιέξοδη κατάσταση αλλά μια κατάσταση «χωρίς επιστροφή»! Οι αμοιβαίες αυτοσυγκρατήσεις έχουν κατά συνέπεια αυτή την ισχυρή βάση ερμηνείας προς το παρόν.
Δεν ξέρουμε αν και σε ποιο βαθμό το πυρηνικό πρόγραμμα της Β. Κορέας είναι σημαντικό ή μπορεί να γίνει τέτοιο στο άμεσο μέλλον. Ξέρουμε πως αυτό ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1960, με τη βοήθεια της τότε Σοβιετικής Ένωσης, με την κατασκευή ενός ερευνητικού πυρηνικού αντιδραστήρα. Αργότερα και στη συνέχεια τη σκυτάλη πήραν οι Κινέζοι.
Εκείνο που έχει σημασία είναι πως αυτό αποτελεί σήμερα το κεντρικό επιχείρημα των αμερικάνων ιμπεριαλιστών για να ενισχύσουν την παρουσία τους στη νοτιοανατολική Ασία και όχι μόνο. Το άπλωμα των αμερικανικών πυραύλων νέας τεχνολογίας, σε μια τεράστια περιοχή, που αγκαλιάζει σχεδόν όλο τον Ειρηνικό Ωκεανό, βρίσκεται σε εξέλιξη. Από τις δυτικές ακτές των ΗΠΑ μέχρι τα νερά της Κίνας ενισχύονται και δημιουργούνται νέες πυραυλικές βάσεις. Γενικότερος στόχος η διαμόρφωση μιας κατάστασης με τη δημιουργία όρων τέτοιων που να συνιστούν αποφασιστικά στοιχεία υπεροχής απέναντι στον βασικό τους ανταγωνιστή στην περιοχή που είναι η Κίνα. Μια στόχευση με την οποία οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές γενικότερα επιδιώκουν την ενίσχυσή τους σε τέτοιο βαθμό που να τους δίνει τη δυνατότητα επιθετικών πρωτοβουλιών και σε άλλες περιοχές.

Χ.Β.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Βενεζουέλα. Οριακή νίκη, κρίσιμο σταυροδρόμι

Διαψεύστηκαν εν τέλει και οι δημοσκοπήσεις και η διαδεδομένη εκτίμηση για το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών στη Βενεζουέλα. Ο διάδοχος του Τσάβες, Νικολάς Μαδούρο, επικράτησε σχεδόν οριακά του υποψηφίου της δεξιάς αντιπολίτευσης Ενρίκε Καπρίλες, με διαφορά 272.000 ψήφων. Ο Μαδούρο συγκέντρωσε 7,6 εκατομμύρια ψήφους περίπου και ποσοστό 50,78% και ο αντίπαλός του, κυβερνήτης της επαρχίας Μιράντα, 7,3 εκατομμύρια με ποσοστό 48,95%, σε μια απόλυτα πολωμένη αναμέτρηση στην οποία συμμετείχαν 15 εκατομμύρια ψηφοφόροι. Η συμμετοχή πλησίασε το 80% των εγγεγραμμένων. Ο Πατριωτικός Πόλος κέρδισε την πλειοψηφία στις 16 από τις 24 επαρχίες μαζί με αυτήν του Καράκας και η αντιπολίτευση υπερίσχυσε στις υπόλοιπες 8 με προπύργια τη Μιράντα και τη Ζούλια. Η αλλαγή των συσχετισμών είναι σημαντική συγκριτικά με το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών του περασμένου Οκτώβρη, στις οποίες ο Τσάβες είχε νικήσει με ποσοστό 55% και 8,2 εκατομμύρια ψήφους.
Το αποτέλεσμα έδωσε ώθηση στη δεξιά αντιπολίτευση να αμφισβητήσει την καταμέτρηση, να ζητήσει να ξαναγίνει και να προσπαθήσει να βγάλει κόσμο στους δρόμους. Μέρος ενός σχεδίου που έτσι και αλλιώς κάποια στιγμή θα έμπαινε σε εφαρμογή για να δοκιμαστεί η συνοχή και η αποφασιστικότητα των διαδόχων του Τσάβες. Η στάση της Ουάσιγκτον, που αρνήθηκε να αναγνωρίσει το αποτέλεσμα και έσπευσε να υιοθετήσει τις απόψεις της αντιπολίτευσης, δεν αιφνιδίασαν κανέναν σχεδόν, μιας και είναι γνωστό πως οι Αμερικάνοι θα προσπαθούσαν να εκμεταλλευτούν την κατάσταση και να υπονομεύσουν τη νέα ηγεσία.
Οι εξελίξεις στη Βενεζουέλα μπήκαν σε κρίσιμο σταυροδρόμι, νωρίτερα ακόμη και από τις εκτιμήσεις των πιο απαισιόδοξων. Οι πρώτες ένοπλες επιθέσεις και οι επτά νεκροί που επίσημα καταμετρήθηκαν σε διάφορα επεισόδια βίας που προκάλεσαν ομάδες της δεξιάς φιλο-αμερικάνικης αντιπολίτευσης δείχνουν πως και αυτήν τη φορά η συνταγή είναι η παλιά και δοκιμασμένη: υποδαύλιση της εσωτερικής πολιτικής σύγκρουσης, πολύπλευρη ενίσχυση της αντιπολίτευσης και συνεχείς προσπάθειες αποσταθεροποίησης. Ο λαός της Βενεζουέλας θα αντιμετωπίσει στο επόμενο διάστημα νέες δοκιμασίες και δύσκολες καταστάσεις και μόνο αν καταφέρει και πάρει για τα καλά την υπόθεση στα χέρια του μπορεί να ελπίζει για ένα καλύτερο αύριο.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Για τις εκλογές στο Συνδικάτο Οικοδόμων Άρτας

Εκλογές στο Συνδικάτο Οικοδόμων στις 7,8,9 Απρίλη. Μετά από μια εκλογοαπολογιστική Γενική Συνέλευση των 20 ατόμων (που ούτε καν όλα τα μέλη της εφορευτικής επιτροπής που προτάθηκαν δεν ήταν παρόντα), η αγωνία των κυρίαρχων του σωματείου (ΠΑΜΕ) τις μέρες της ψηφοφορίας να μαζέψουν ό,τι απόμεινε από οικοδόμους για να μετρήσουν τα κουκιά τους και να πάρουν τις καρέκλες τους στο Δ.Σ. ήταν παραπάνω από φανερή.
Η διαδικασία της ψηφοφορίας χαλαρή, ψήφιζαν μόνο και με την επίδειξη της αστυνομικής ταυτότητας (ενώ χρειαζόταν και το βιβλιάριο υγείας του Ι.Κ.Α.), ψήφισαν και άτομα που είχαν βιβλιάρια Ο.Γ.Α., ψήφισαν ακόμη και γυναίκες «οικοδόμοι». Για να φτάσουμε στο νούμερο των 264 ψηφισάντων. Όταν πριν έξι χρόνια ψήφισαν 530 οικοδόμοι.
Οι ευθύνες γι΄ αυτή την κατάντια του σωματείου βαραίνουν ακέραια τη διοίκηση του συνδικάτου, το ΠΑΜΕ. Που απέναντι σε αυτή την ολομέτωπη επίθεση κυβέρνησης – Ε.Ε. – Δ.Ν.Τ. – εργοδοσίας, βρέθηκε ένα εργατικό κίνημα διασπασμένο, διαλυμένο, ανήμπορο να υπερασπιστεί τις κατακτήσεις του. Οι ευθύνες είναι στην διοίκηση του ΠΑΜΕ, που κατάντησε το συνδικάτο οικοδόμων, από το πιο μαζικό σωματείο της δύναμης του Εργατικού Κέντρου, σε ένα άμαζο σωματείο-σφραγίδα στη δύναμη του ΠΑΜΕ. Χαρακτηριστικό αυτής της κατάστασης ήταν η μη πρόσκληση στο μέλος της Ταξικής Πορείας στο Δ.Σ. της προηγούμενης τριετίας σε καμιά συνεδρίασή του. (Εκτός κι αν δεν συνεδρίασε ποτέ, ή αν τα λέγανε μεταξύ τους.)  
O συνδυασμός «ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ – ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΗ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» βγήκε πιο δυνατός από τις εκλογές σε σχέση με τις εκλογές του 2010, εξασφαλίζοντας δύο έδρες στο Δ.Σ. Τα αποτελέσματα αναλυτικά είναι στον πίνακα:

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ
Ψήφισαν 264 (355)*  -  Εγκυρα 259
                                                            ΨΗΦΟΙ      ΕΔΡΕΣ  Δ.Σ.   ΕΔΡΕΣ ΟΜΟΣΠ.    ΑΝΤΙΠΡ. Ε.Κ.Α.
Ενωμένο συνδικάτο (ΠΑΜΕ)            205 (277)*        7 (8)                    3 (3)                       10 (14)
Ταξική Πορεία –
Οικοδομική Ανασύνταξη                     54 (53)            2 (1)                    - ( -)                         3 (3)

* Σε παρένθεση τα αποτελέσματα του 2010    

Χαρακτηριστικό αυτών των εκλογών ήταν η αντιπαλότητα μεταξύ υποψηφίων του συνδυασμού του ΠΑΜΕ. Αντιπαράθεση που εκφράστηκε ανοιχτά με τις λίστες σταυροδοσίας που προωθούσε η ηγετική ομάδα, με αψιμαχίες μεταξύ τους, που σαφώς έχουν πολιτικό και ιδεολογικό υπόβαθρο στην αμφισβήτηση της κομματικής γραμμής που εκφράστηκε κατά την προσυνεδριακή περίοδο στο ΚΚΕ.
Αμφισβητήσεις που αυξάνονται από την αδιέξοδη γραμμή του ΠΑΜΕ στο συνδικαλιστικό κίνημα. Το στοίχημα για το συνδυασμό «ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ – ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΗ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» είναι η πάλη μέσα κι έξω από το σωματείο για τα καθημερινά, βασικά προβλήματα των άνεργων συναδέλφων (κάρτα ανεργίας, ιατροφαρμακευτική κάλυψη, απαλλαγή από δημοτικά τέλη, κλπ), αλλά και η πάλη για το δικαίωμα στη δουλειά και την υπογραφή Σ.Σ.Ε. με αυξήσεις στο μεροκάματο που να ανταποκρίνεται στο κόστος της ζωής. Ο συνδυασμός σε ανακοίνωσή του στους συναδέλφους μετά τις εκλογές, τονίζει: «…Μαζί με σας, πρέπει να βάλουμε τέλος σ’ αυτή την διαλυτική κατάσταση του συνδικάτου. Μπορούμε και πρέπει να πάρουμε στα χέρια μας το σωματείο. Να το μαζικοποιήσουμε. Να τερματίσουμε τη διάσπαση. Να φέρουμε τους μετανάστες συναδέλφους στο συνδικάτο, γιατί κοινά είναι τα προβλήματα και ενωμένοι θα τα παλέψουμε. Να δημιουργήσουμε επιτροπές ανέργων που θα διεκδικούν συλλογικά το δικαίωμά τους στη ζωή κόντρα στη φοροληστεία του συστήματος. Να παλέψουμε για την ιατροφαρμακευτική κάλυψη όλων των συναδέλφων, εργαζόμενων και ανέργων.
Δίνοντας αυτές τις μάχες, θα μπορέσουμε να μπούμε μαζικά στους αγώνες, μαζί με όλους τους εργαζόμενους και τη νεολαία της χώρας. Για να ανατραπεί η βάρβαρη πολιτική της κυβέρνησης της φτώχειας και της πείνας. Για να μπορέσουμε να υπερασπίσουμε τη ζωή μας. Να συμβάλλουμε κι εμείς στη μεγάλη αναγέννηση του εργατικού λαϊκού κινήματος που θα πετάξει από τη χώρα ΕΕ και ΔΝΤ, θα ανατρέψει τη ντόπια πλουτοκρατία, για να μπορέσει η εργατική τάξη και ο λαός της χώρας, να πάρουν τη ζωή τους στα δικά τους χέρια.»

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ χτίζει τις συμμαχίες της με τον …”διάβολο”.

Τελικά είναι πολύ χρήσιμες οι τοποθετήσεις του Αλ. Τσίπρα στα διάφορα φόρα των συστημικών οργανισμών και φορέων, όπως η τελευταία του ομιλία στο συνέδριο του Economist στην Αθήνα. Ξεκαθαρίζουν με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο τις κατευθύνσεις και κυρίως τον «πυρήνα» της πολιτικής ανάλυσης και των προτάσεων «εθνικής σωτηρίας» του ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν θεωρούμε το «φραστικό λάθος» περί «αναστολής του μνημονίου» σαν το κύριο ζήτημα. Αποτελεί ένα ακόμη «απόνερο» μίας συστηματικής προσπάθειας αυτής της ηγεσίας να χτίσει μια κυβερνητική προοπτική διαχείρισης, αποδεκτής από αστικές δυνάμεις εντός και εκτός της χώρας. Αυτό που είναι το πιο σημαντικό είναι η «ανάγνωση» της σημερινής πραγματικότητας στην Ευρώπη, οι συμμαχίες που επιδιώκει, το είδος της πολιτικής κατεύθυνσης που προωθεί.
Η παρουσίαση των πολιτικών και οικονομικών εξελίξεων στην Ευρώπη, την Ελλάδα και την Κύπρο διαπερνάται από το μόνιμο μοτίβο της κρίσης λιτότητας που δημιουργούν η Μέρκελ, η Γερμανία και οι νεο-φιλελεύθεροι του βορρά, μέσα από μνημόνια και κάθε είδους καταστροφικά μέτρα. Στο σημείο αυτό είναι φανερή η προσπάθεια να εντοπισθεί η «αιτία του κακού» τόσο γεωγραφικά (Βορράς – Νότος ) όσο και στην ηγεσία μίας μόνο ιμπεριαλιστικής δύναμης (Γερμανία), απαλλάσσοντας έτσι αστικές τάξεις και ιμπεριαλιστικές δυνάμεις σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ευρώπης που, από κοινού και ολομέτωπα, επιτίθενται στο εισόδημα και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Λες και η απόφαση για το φόρτωμα των βαρών της κρίσης του συστήματος στις πλάτες των εργαζομένων και των λαών δεν είναι μία ενιαία βάρβαρη πολιτική όλων των δυνάμεων του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος αλλά αποτέλεσμα της ηγεμονίας της «μερκελικής» Γερμανίας πάνω στις υπόλοιπες δυνάμεις, είτε ιμπεριαλιστικές είτε αστικές.
Είναι φανερό ότι τόσο ο Τσίπρας όσο και συνολικά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επιλέγουν να σταθούν απέναντι στη σημερινή πραγματικότητα με κεντρική κατεύθυνση ότι έχουμε κρίση πολιτικής διαχείρισης και όχι κρίση συστήματος. Είναι φανερό ότι με αυτή την επιλογή μπορούν να σταθούν μπροστά στα «ακροατήρια» των δυνάμεων του συστήματος με «υπευθυνότητα» και «λογική» και να «αναζητήσουν» από κοινού πολιτικές που θα αποτρέψουν την κρίση και τις αποκλίνουσες τάσεις στην ΕΕ και την Ευρωζώνη. Γίνεται προσπάθεια να παρουσιαστεί η διέξοδος από την κρίση σαν κοινή υπόθεση των λαών μαζί και των πολιτικών-κοινωνικών δυνάμεων του συστήματος. Γι' αυτό το λόγο επικεντρώνεται ο Αλέξης Τσίπρας στη λιτότητα, που έχει ως αποτέλεσμα τη «μείωση της ζήτησης» και αυτή με τη σειρά της οδηγεί στην ύφεση. Μία τέτοια λογική βρίσκει όλο και περισσότερους οπαδούς τόσο στο αστικό στρατόπεδο όσο και στην πέραν του Ατλαντικού ιμπεριαλιστική δύναμη, που μέσω των Νew York Times κάνει κριτική στους ηγέτες της Ευρώπης που μένουν προσκολλημένοι στην πολιτική της λιτότητας. Έτσι, η «τόνωση της εσωτερικής ζήτησης με αιχμή τις δημόσιες επενδύσεις ταχείας απόδοσης» αποτελεί την κεντρική ιδέα του «εθνικού σχεδίου σωτηρίας» για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» της οποίας θα αποτελεί κορμό. Εξ' άλλου αυτή η κατεύθυνση δεν αποτελεί ειδική αντιμετώπιση για την Ελλάδα αλλά «εξειδίκευση» ενός « νέου σχεδίου δημόσιων ευρωπαϊκών επενδύσεων, ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ που έχει ανάγκη όλος ο ευρωπαϊκός Νότος για να ανακάμψει».
Εδώ σαν παρένθεση πρέπει να πούμε ότι αυτή η συνεχής αναφορά του Τσίπρα στο «σχέδιο Μάρσαλ» σαν τη σανίδα σωτηρίας για τους ευρωπαϊκούς λαούς, αθωώνει τους στόχους αυτού του σχεδίου που ανέλαβε η κυβέρνηση των ΗΠΑ με πρόεδρο τον Χάρι Τρούμαν το 1947, για χρηματοδότηση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων για να «ανακάμψουν» από τις συμφορές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτή η οικονομική βοήθεια των ΗΠΑ δόθηκε για τη στήριξη των αστικών καθεστώτων και κρατών της Δυτικής Ευρώπης (συμπεριλαμβανομένων Ελλάδας και Τουρκίας) που «θα αντιστέκονταν σε απόπειρες καθυπόταξης από οπλισμένες μειοψηφίες ή από ξένες πιέσεις», με όρους που καθόριζαν μονομερώς οι ΗΠΑ και με κυριότερο από αυτούς την καταστολή της κομμουνιστικής απειλής. Ένα ιμπεριαλιστικό σχέδιο ενάντια στο κομμουνιστικό κίνημα και την ΕΣΣΔ που το «γευτήκαμε» και στην Ελλάδα, με την άμεση στρατιωτική και πολιτική παρέμβαση των Αμερικάνων στην κατάπνιξη του επαναστατικού και απελευθερωτικού κινήματος του λαού μας την περίοδο 1946-1949, αποτελεί για την εποχή μας «μία κάποια λύση» που την επικαλείται, μόνιμα, μία αριστερή πολιτική δύναμη (!).
Η πολιτική κατεύθυνση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ για σωτηρία του εργαζόμενου λαού εντός… του συστήματος της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης γίνεται προσπάθεια να πάρει τα χαρακτηριστικά μιας «αναγκαίας τακτικής» που οφείλουμε να περάσουμε για να βγούμε στο «ξέφωτο». Και σε αυτή την «τακτική» υπακούουν όλες οι συμμαχίες που στήνονται ή γίνεται απόπειρα να στηθούν τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό. Από τις ΗΠΑ του Ομπάμα μέχρι τον… Καμμένο αναζητούνται σύμμαχοι, μιας και οι ελπίδες που επενδύθηκαν μια προηγούμενη περίοδο για τις αλλαγές συσχετισμών εντός Ε.Ε., με την εκλογή Ολάντ στη Γαλλία, αποδείχθηκαν φρούδες.
Η συζήτηση και η αντιπαράθεση εντός του ΣΥΡΙΖΑ για τα όρια αυτών των συμμαχιών αλλά και για το χαρακτήρα και τις αναγκαίες συγκρούσεις της «αριστερής κυβέρνησης» θα αποτελεί ένα ζήτημα που θα παίζει όλο και μικρότερο ρόλο στη φυσιογνωμία αυτού του κόμματος. Αυτή θα διαμορφώνεται και θα καθορίζεται όλο και περισσότερο από την ηγετική του ομάδα και στις σχέσεις που οικοδομεί με τις συστημικές δυνάμεις στην πορεία ανάληψης της κυβερνητικής διαχείρισης. Αυτό το γεγονός θα καθορίσει και τις εξελίξεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι και το ιδρυτικό του συνέδριο το καλοκαίρι, με συνεχείς προσαρμογές και «υπεύθυνες» στάσεις από την ηγεσία του και ένα ιδιότυπο «αντάρτικο» από την «αριστερή πλατφόρμα», που δεν θα βάζει όμως ουσιαστικά εμπόδια και «τρικλοποδιές» στην κυβερνητική πορεία του κόμματος. Η αντιπαράθεση στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ για το μέχρι πού μπορεί να τραβηχτεί το «όχι» στο μνημόνιο, τους εκβιασμούς και τις πιέσεις της Ε.Ε., δεν βγαίνει «προς τα έξω», δεν έχει καμία επίδραση στην πολιτική και οργανωτική ανασυγκρότηση του εργατικού-λαϊκού κινήματος απέναντι στην επίθεση των δυνάμεων του συστήματος. Γιατί η αναγκαία προετοιμασία για τη σύγκρουση με τις αντιδραστικές δυνάμεις δεν αποτελεί υπόθεση μόνο των αριστερών οργανώσεων και κομμάτων αλλά κυρίως υπόθεση του εργαζόμενου λαού που θα σηκώσει και το πραγματικό βάρος αυτής της σύγκρουσης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΑΞΙΩΣΗΣ Ενισχυμένες οι Αγωνιστικές Κινήσεις

Στις φοιτητικές εκλογές του 2013, οι Αγωνιστικές Κινήσεις μπορούν να υπερηφανεύονται ότι υλoποίησαν στο ακέραιο των δυνατοτήτων τους το σύνθημα της πανελλαδικής προκήρυξής τους για τις εκλογές: «να δώσουμε την πολιτική μάχη». Όχι χωρίς προβλήματα και αναντιστοιχίες, αλλά συντεταγμένα και δυναμικά, ενιαία και πολιτικά, οι Αγωνιστικές Κινήσεις κατέγραψαν ένα διακριτό πολιτικό ρεύμα μέσα στο φοιτητικό κίνημα και την Αριστερά.Οι Αγωνιστικές Κινήσεις, με πλατιά απεύθυνση στους φοιτητές, έθεσαν το ζήτημα της μαζικής αντίστασης και πάλης. Το ζήτημα της ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος σε αγωνιστική κατεύθυνση, ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης, ενάντια στην κηδεμονία των ΕΕ-ΔΝΤ. Και σε όσους επέλεξαν να μας ψηφίσουν, αλλά και σε όσους μας άκουσαν και τελικά μας απέρριψαν, το πολιτικό μήνυμά μας ήταν σαφές και καθαρό: μονόδρομος για τους φοιτητές είναι η ανασυγκρότηση των συλλόγων και η οικοδόμηση μαζικού κινήματος – άλλη λύση, εκλογική ή διαχείρισης, δεν υπάρχει.
Με το τρίπτυχο «χθες ο νόμος-πλαίσιο, σήμερα το σχέδιο “Αθηνά”, αύριο οι διαγραφές και τα δίδακτρα», ανοίξαμε στους φοιτητές τα κύρια ζητήματα που αποτελούν αιχμές πάλης για το φ.κ. αυτή την περίοδο. Τα ζητήματα εκείνα τα οποία συμπυκνώνουν την πολιτική που πετάει έξω από τα ΑΕΙ-ΤΕΙ τα παιδιά των λαϊκών στρωμάτων και αποτελούν κρίσιμους στόχους που πρέπει να αναδείξει το φοιτητικό κίνημα.
Οι Αγωνιστικές Κινήσεις ανέδειξαν την ανάγκη να στηριχθούν τα όργανα πάλης των φοιτητών, οι σύλλογοι, τα ΔΣ και πάνω από όλα οι γενικές συνελεύσεις. Ανέδειξαν τη σημασία των εκλογών ως διαδικασία του συλλόγου και όχι ως πανηγύρι ή αντιγραφή των βουλευτικών εκλογών. Αντιστάθηκαν στο ρεύμα της αντιδραστικής, φασίζουσας λογικής τού «έξω οι παρατάξεις και τα κόμματα από το πανεπιστήμιο», η οποία κερδίζει έδαφος και προμοτάρεται από το σύστημα. Αρνήθηκαν να πατήσουν την μπανανόφλουδα, όπως πολλές αριστερές δυνάμεις, με προεξάρχουσες τις ΑΡΕΝ-ΕΑΑΚ, οι οποίες αποδέχονται το αντιπαραταξιακό κλίμα, εμφανίζονται ως δήθεν «ανεξάρτητες και χωρίς κομματικές γραμμές». Στην πραγματικότητα πριονίζουν το κλαδί στο οποίο κάθονται, ανοίγοντας την κερκόπορτα για την επίθεση ενάντια στο οργανωμένο φ.κ.
Πρωτοφανής ήταν η απαξίωση απέναντι στο φοιτητικό κίνημα και στις δομές του στις φετινές φοιτητικές εκλογές. Το κύριο πολιτικό ζήτημα που αναδείχθηκε από τη δράση όλων των πολιτικών δυνάμεων ήταν αυτό της αποχής. Που για ακόμα μία χρονιά, και πλέον πολύ πιο έντονα, αναδείχθηκε «νικητής» των εκλογών. Αποτέλεσμα αυτού που ονομάσαμε «εικονικός συνδικαλισμός», η τεράστια αποχή (η συμμετοχή έπεσε πλέον κάτω από το μισό σε πολλές σχολές), χτυπάει το καμπανάκι στο φ.κ.: η αναντιστοιχία λόγων και πράξεων είναι πλέον φανερή στον καθένα και η αποσυγκρότηση των συλλόγων δεν μπορεί να κυφτεί πλέον. Ήρθε ο καιρός η φοιτητική Αριστερά να αναγνωρίσει την κατάσταση και να κάνει την αυτοκριτική της. Εμείς ως Αγωνιστικές Κινήσεις, ανοιχτά και σε όλους τους τόνους, αναγνωρίσαμε την ανάγκη για αλλαγή ρότας στο φ.κ. Έχουμε θέσει ως στόχο της παρέμβασής μας την ουσιαστική και στη βάση συσπείρωση των φοιτητών πάνω στα πραγματικά, καθημερινά προβλήματα και στη σύνδεση αυτών με ουσιαστιό τρόπο με τη γενική πολιτική κατάσταση.

Οι υπόλοιπες δυνάμεις της φοιτητικής Αριστεράς μένουν κυρίως στην αύξηση των ποσοστών (παραβλέπουν την πτώση σε ψήφους, οπότε ας μην πανηγυρίζουν τόσο πολύ), χωρίς να αναγνωρίζουν το πρόβλημα και να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους απέναντι στην κατάσταση. Δεν περιμέναμε τίποτα περισσότερο από όλους αυτούς που έχουν υπονομεύσει το φοιτητικό κίνημα και βοηθήσει με τις συμπεριφορές τους να δημιουργηθεί αυτή η κατάσταση. Για εμάς, κανένα θετικό εκλογικό αποτέλεσμα δεν μπορεί να κρύψει την αποσυγκρότηση που επικρατεί στο φοιτητικό κίνημα και τις ευθύνες που έχουν οι δυνάμεις που αναφέρονται σε αυτό.
Πάνω από όλα, οι Αγωνιστικές Κινήσεις ανέδειξαν στους φοιτητές που επηρεάζουν την ανάγκη για την οικοδόμηση ενός άλλου πολιτικού ρεύματος μέσα στις σχολές, ως αναγκαία προϋπόθεση για την ουσιαστική ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος. Ενός πολιτικού ρεύματος αντικαπιταλιστικού, αντιιμπεριαλιστικού, αντιδιαχειριστικού. Κόντρα στην επίθεση του κεφαλαίου, στην εξάρτηση από τον ιμπεριαλισμό, στην αριστερή συνδιαχείριση της κρίσης. Για ένα φ.κ. ανεξάρτητο από τους κρατικούς μηχανισμούς και μακριά από τη συνδιοίκηση και τις προτάσεις εκλογίκευσης του βάρβαρου συστήματος. Για την οικοδόμηση ενός φ.κ. στο πλευρό του λαϊκού κινήματος, ενεργό κομμάτι ενός πλατιού Μετώπου Αντίστασης.
Αυτή την πολιτική αντίληψη στήριξαν σχεδόν 700 φοιτητές σε 40 σχολές ΑΕΙ και ΤΕΙ, σε 9 πόλεις, αποτυπώνοντας για ακόμα μια χρονιά την ανοδική πορεία των Αγωνιστικών Κινήσεων. Συγκροτώντας έτσι ένα μικρό, αλλά διακριτό και πανελλαδικό πλέον πολιτικό ρεύμα μέσα στο φοιτητικό κίνημα, το οποίο έχει κατοχυρώσει τα τελευταία χρόνια μέσα στο κίνημα και στα μέτωπα πάλης την παρουσία του. Μακριά από εμάς οι πανηγυρισμοί. Για εμάς το ζητούμενο είναι η επόμενη μέρα και γι’ αυτό συμμετέχουμε στις εκλογές, για να διαμορφωθούν καλύτεροι όροι μέσα στους συλλόγους για την πάλη των φοιτητών. Όμως το αποτέλεσμα των Αγωνιστικών Κινήσεων ήταν συνολικά θετικό σε μια δύσκολη συγκυρία και κόντρα στο ρεύμα της αποσυγκρότησης – και αυτό έχει ιδιαίτερη αξία.
Οι δυνάμεις του συστήματος, ΔΑΠ-ΠΑΣΠ, εμφανίζουν σημαντικές απώλειες και χρεώνονται την πολιτική της τρικομματικής κυβέρνησης. Η ΔΑΠ δείχνει να έχει σημαντική πτώση (θυμίζει τη φθορά επί κυβέρνησης Καραμανλή), όμως παραμένει ο κύριος μοχλός έκφρασης της συστημικής πολιτικής μέσα στα ΑΕΙ-ΤΕΙ. Εκφράζει ένα σημαντικό κομμάτι φοιτητόκοσμου που εκτός από πελατειακές λογικές επιθυμεί την «τάξη και ασφάλεια» στις σχολές. Αντίθετα, η ΠΑΣΠ είναι σε φάση διάλυσης, και το εκλογικό αποτέλεσμα (μεγάλη πτώση) μάλλον... θετικό μπορεί να απολογιστεί, καθώς η ανυποληψία της στις φοιτητικές μάζες είναι ακόμη μεγαλύτερη.
Οι δυνάμεις της φοιτητικής Αριστεράς καρπώθηκαν το κλίμα δυσαρέσκειας – όμως σε καμία περίπτωση τα τραπεζάκια τους τη μέρα των εκλογών δεν έσφυζαν από ζωή και αγωνιστικότητα. Η ΠΚΣ (ξεχασμένο όνομα που θυμόμαστε πλέον μόνο στις εκλογές) κατόρθωσε να ανακόψει τη συνεχή πτώση της που υπήρχε τα τελευταία χρόνια στα ΑΕΙ-ΤΕΙ. Παρά το θετικό αποτέλεσμα, τα προβλήματα παραμένουν: πέρα από την πλήρη απομόνωση των ΚΝΕ/ΜΑΣ από τις διαδικασίες του φ.κ., προστέθηκε η αντανάκλαση των εσωκομματικών προβλημάτων του ΚΚΕ – κάποιος παρατηρητικός μπορούσε ήδη να διακρίνει σαφή δείγματα. Είναι λοιπόν πιθανό να ξεχαστεί σύντομα το θετικό αποτέλεσμα της ΠΚΣ.
Στον αντίποδα της Αριστεράς, η ΑΡΕΝ φάνηκε ανήμπορη να εφκράσει το ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στις σχολές (εμφάνισε υποχώρηση), καθώς είναι κοινό μυστικό ότι τα σχήματα της ΑΡΕΝ έχουν ανυπαρξία δράσης και κατεβαίνουν μόνο για τις φοιτητικές εκλογές στους συλλόγους. Έτσι η ΕΑΑΚ κατάφερε να εκφράσει ένα σημαντικό μέρος του ρεύματος αυτού, πέρα από τη δική της ιδιαίτερη συκγρότηση, η οποία είναι σημαντική. [Μάλιστα, δείχνει να υπάρχει η άνοδος της τάσης εκείνης (ΑΡΑΝ) που πλησιάζει περισσότερο στον αριστερό διαχειριστικό λόγο και όχι της νΚΑ] – στη Θεσσαλονίκη, επιβεβαιώστε αν ισχύει και σε αθήνα, αλλιώς αποσύρτε το. Συνολικά, η εικόνα του φοιτητικού κινήματος είναι πολύ πίσω όχι μόνο από τη δυναμική που εμφανίζει η ΕΑΑΚ, αλλά όλες οι αριστερές δυνάμεις παρμένες ως σύνολο.
Τέλος, μπορεί η Χρυσή Αυγή να μην εμφανίστηκε, όπως φημολογούνταν, στις σχολές, όμως σίγουρα δημιουργούνται οι προϋποθέσεις γι’ αυτό – η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της απαξίωσης των συλλόγων δίνει «κενό χώρο». Πρέπει να παρθούν πρωτοβουλίες μέσα στο φοιτητικό κίνημα για να την «καλωσορίσουμε».
Συνολικά, οι Αγωνιστικές Κινήσεις από καλύτερες θέσεις μπορούν να συνεχίσουν τη μάχη, και αυτό είναι ευθύνη τους απέναντι στον κόσμο που τις στήριξε. Οι Αγωνιστικές Κινήσεις έχουν ευθύνη να ενισχύσουν τα σχήματα και τα συντονιστικά τους, να ενισχύσουν τη διαδικασία πανελλαδικοποίησής τους, να οξύνουν τα αντανακλαστικά τους. Η διέξοδος βρίσκεται στην οικοδόμηση των εστιών αντίστασης και των μετώπων πάλης, στη σύνδεση της ολοένα και πιο δύσκολης φοιτητικής καθημερινότητας με τα γενικά πολιτικά ζητήματα. Στην ουσιαστική, πραγματική οικοδόμηση σχέσεων με τους φοιτητές και στην προώθηση της κοινής δράσης. Σε αυτό το πεδίο, να τιμήσουμε τις ψήφους που λάβαμε.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αυτοδίκαιες διαγραφές και το δικαίωμα στις σπουδές στο στόχαστρο

Την προετοιμασία του εδάφους για να περάσει στο επόμενο στάδιο της επίθεσης φαίνεται να προωθεί το υπουργείο στην συγκεκριμένη φάση. Οι προθέσεις του συστήματος εξάλλου είναι γνωστές από χρόνια, όσον αφορά τα δικαιώματα των φοιτητών αλλά και της νεολαίας συνολικά. Έτσι μετά το πέρασμα του νόμου πλαίσιο σε περίοδο καλοκαιριού και την αδυναμία του φοιτητικού κινήματος να δώσει την ανάλογη απάντηση, μετά την ψήφιση του σχεδίου «Αθηνά» με όλη την διαδικασία που ακολούθησε, αρχίζει να ανοίγει το ζήτημα των διαγραφών όλο και περισσότερο. Εξάλλου οι περισσότερες αστικές φυλλάδες, εδώ και καιρό, έχουν άρθρα για το συγκεκριμένο ζήτημα στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν το κατάλληλο κλίμα για τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης.
Πιο συγκεκριμένα, ο νόμος προβλέπει αυτοδίκαιη διαγραφή για τέσσερις κατηγορίες φοιτητών.

• Για αυτούς που έχουν εισαχθεί από το 2003-2004 και νωρίτερα, προβλέπεται διαγραφή με τη λήξη του ακαδημαϊκού έτους 2013-2014.
• Για αυτούς που έχουν εισαχθεί τα ακαδημαϊκά έτη από το 2004 έως το 2007 προβλέπεται διαγραφή στο τέλος του 2014-2015.
• Ενώ για τους εισακτέους από το 2007 έως το 2011 προβλέπεται αυτοδίκαιη διαγραφή στην συμπλήρωση των 2*ν ετών φοίτησης
• Τέλος για αυτούς που έχουν εισαχθεί μετά το 2011-2012 προβλέπεται διαγραφή στα ν+2 έτη.

Επίσης θα διαγράφονται και οι φοιτητές που δεν θα κάνουν ανανέωση εγγραφής στη σχολή για δύο εξάμηνα. Ενώ από τον Σεπτέμβρη θα αρχίσει και η εκκαθάριση των μητρώων των σχολών.
Οι διαγραφές είναι ένας βασικός πυλώνας στην όλη προσπάθεια που γίνεται για να πεταχτούν εκτός της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μεγάλα κομμάτια των φοιτητών, ειδικά αυτοί που προέρχονται από χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα. Εξάλλου έχει μπει από χρόνια η κατεύθυνση για τη δημιουργία ενός πανεπιστημίου για λίγους και εκλεκτούς, μέσα από την ένταση των ταξικών φραγμών. Μια κατεύθυνση που έχει πάρει πολύ πιο αναβαθμισμένα χαρακτηριστικά με τις πολιτικές των μνημονίων τα τελευταία χρόνια.
Αυτό που πρέπει να γίνει ξεκάθαρο είναι το μέγεθος της επίθεσης με την οποία καλείται να αντιπαρατεθεί το φοιτητικό κίνημα, αλλά και τα καθήκοντα που μπαίνουν στις δυνάμεις που αναφέρονται σε αυτό. Δεν θα πρέπει να υπάρχει καμία αυταπάτη και κανένας εφησυχασμός ότι το σύστημα μπορεί να κάνει πίσω από μόνο του ή να μην το ανοίξει φοβούμενο αντιδράσεις. Παρότι οι αντιδράσεις είναι κάτι που μετράει, ο βασικός παράγοντας που μπορεί να μπλοκάρει τέτοιες πολιτικές είναι το συγκροτημένο και οργανωμένο φοιτητικό αλλά και ευρύτερα λαϊκό κίνημα. Όποιος λοιπόν σήμερα δεν συγκροτεί τον κόσμο στην κατεύθυνση της αντίστασης στην επίθεση και της διαμόρφωσης πραγματικών όρων απάντησης δεν κρατάει απλά ουδέτερη στάση αλλά βοηθάει άθελα ή ηθελημένα στο να συνεχίζεται να προωθείται αυτή η πολιτική.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

«Ηγεμονία» ή προεκλογικά τερτίπια;

Η στάση των ΕΑΑΚ ενόψει των φοιτητικών εκλογών ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια του εκλογικού κρετινισμού. Για μια ακόμη φορά μπήκε σε δεύτερη μοίρα η αναγκαία συζήτηση για τις ανάγκες και τα προβλήματα του φοιτητικού κινήματος. Άλλωστε, γνωρίζουν ότι οι ευθύνες τους είναι προφανείς και δεν θέλουν ούτε μπορούν να μπουν σε μια διαδικασία απολογισμού και ουσιαστικής αυτοκριτικής. Αντί αυτού, για μια ακόμη φορά έδωσαν τον τόνο οι λογικές της εκλογικής αυτοσυντήρησης και η άκρατη ψηφοθηρία.
Αυτό ήταν που εκφράστηκε στο πώς ο εν λόγω πολιτικός χώρος αντιμετώπισε τις Αγωνιστικές Κινήσεις όλο το προηγούμενο διάστημα και ιδιαίτερα στις σχολές της Αθήνας. Και ενώ οι συναγωνιστές απέφευγαν συστηματικά τόσο καιρό να τοποθετηθούν πάνω στα πολιτικά ζητήματα που ανοίγαμε και στην κριτική που τους ασκούσαμε, μπροστά στις εκλογές επανήλθαν δριμύτεροι. Βέβαια, όχι μόνο δεν επέλεξαν την τίμια πολιτική αντιπαράθεση αλλά, αντίθετα, προχώρησαν σε μια συντονισμένη επίθεση λάσπης, με την αναπαραγωγή ψεμάτων και διαστρεβλωμένων καταστάσεων γύρω από την παρέμβαση και την άποψη των Αγωνιστικών Κινήσεων, με την ενίσχυση της λογικής της «χαμένης ψήφου» καθώς και με προσπάθειες υπονόμευσης και αποκλεισμού της κατεύθυνσης ενάντια στη συνδίοικηση που παλεύουμε μέσα στους συλλόγους, μέσω της επιμονής τους να αρνούνται σε μια σειρά σχολές το δικαίωμά μας να αναγράφεται στο ψηφοδέλτιο μας ότι δεν συμμετέχουμε και δεν αναγνωρίζουμε τα κρατικά αυτά όργανα. Είναι γνωστή, πάντως, η αντίληψη της συνδιαχείρισης που τους χαρακτηρίζει, όπως και η συνδιαλλαγή χρόνων με το καθηγητικό κατεστημένο, γι’ αυτό δεν πέφτουμε και από τα σύννεφα. Όλο αυτό όμως δεν σταματάει εκεί. Γιατί έφτασε μέχρι και στο σημείο να αντιμετωπίζουμε τραμπουκισμούς, προκλήσεις και απειλές από τη μεριά τους, όπως συνέβη στο Πανεπιστήμιο Πειραιά.
Αυτό που έρχονται να επιβεβαιώσουν εκ νέου όλες οι παραπάνω συμπεριφορές είναι το πόσο αναντίστοιχες είναι όλες εκείνες οι δυνάμεις την αριστεράς, οι οποίες, έχοντας ενσωματώσει πλήρως τη λογική της ηττοπάθειας και του συμβιβασμού, αδυνατούν να δώσουν κινηματική απάντηση στα προβλήματα του κόσμου. Βάσει της πολιτικής τους γραμμής αδυνατούν και δεν θέλουν να οικοδομήσουν όρους ανάπτυξης μαζικών αγώνων αλλά αρκούνται στη διαιώνιση ενός συνδικαλισμού ανάθεσης και εντυπωσιασμού. Εγκλωβισμένες, λοιπόν, στα αδιέξοδά τους επιδίδονται σε επιδείξεις δύναμης και αλαζονείας ακόμα και προς άλλες συλλογικότητες του κινήματος, με απώτερο και μοναδικό σκοπό την αναπαραγωγή των ψευδαισθήσεων επάρκειας και «ηγεμονίας» που έχουν, όπως και το ντοπάρισμα ψηφοφόρων λίγο πριν φτάσουν στην κάλπη. Στην προκειμένη περίπτωση, τα ΕΑΑΚ ανακάλυψαν τον εχθρό στις Αγωνιστικές Κινήσεις και αντί να ευνοήσουν την ανάπτυξη συναγωνιστικών σχέσεων και κοινής δράσης μεταξύ δύο δυνάμεων του κινήματος (που δεν αναιρεί τη δυνατότητα αντιπαράθεσης με πολιτικούς όρους), επέλεξαν το δρόμο στον οποίο τους οδηγούσε ο εκλογικός τους παροξυσμός. Σε βαθμό που να θυμίζει έργα και ημέρες των πάλαι ποτέ λεγόμενων ΚΝΑΤ…
Οι Αγωνιστές Κινήσεις δεν πρόκειται να κάνουμε ούτε βήμα πίσω από την απόφασή μας να ρίξουμε τις δυνάμεις μας στην υπόθεση της ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος στο πλευρό του λαού και της πάλης του, όσο και αν κάποιοι με τη στάση τους βάζουν εμπόδια σε αυτήν την κατεύθυνση. Ούτε είμαστε διατεθειμένοι να «ξεχάσουμε» τη λογική της κοινής δράσης και να την παλεύουμε με κάθε ευκαιρία, όσο και αν κάποιοι φροντίζουν να την υποσκάπτουν συνεχώς. Δυστυχώς γι' αυτούς, θα συνεχίσουμε να τους χαλάμε τη σούπα…

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Μάο Τσετούνγκ, Φιλοσοφικά Κείμενα

Την Παρασκευή 12 Απρίλη πραγματοποιήθηκε στο βιβλιοπωλείο Εκτός των Τειχών, η παρουσίαση της νέας έκδοσης των εκδόσεων Εκτός των Τειχών, το βιβλίο Μάο Τσετουγκ, Φιλοσοφικά Κείμενα. Με την παρουσία αρκετού κόσμου που γέμισε το χώρο του βιβλιοπωλείου και του καφέ, παρουσιάστηκε, κατά τη γνώμη μας, ένα από τα πλέον σημαντικά κομμάτια του έργου του Μάο Τσετούγκ, χρήσιμο και αναγκαίο για τη διαπαιδαγώγηση και την καθοδήγηση των νέων αγωνιστών του κομμουνιστικού κινήματος στη χώρα μας.
Αφού παρουσιάστηκαν οι συντελεστές και η διαδικασία ολοκλήρωσης της εκδοτικής προσπάθειας, εξηγήθηκε η αναγκαιότητα για νέες μεταφράσεις και εκδόσεις των κλασικών κειμένων του κομμουνιστικού κινήματος. Οι οποίες δεν αρκεί να είναι συμπληρωμένες με ανέκδοτα μέχρι σήμερα κείμενα στα ελληνικά, αλλά το σπουδαιότερο με νέες εισαγωγές και σχόλια ώστε να συνδέονται με τις συγκεκριμένες συνθήκες της εποχής μας. Επίσης ελπίζουμε ότι η νέα αυτή έκδοση, όπου είναι συγκεντρωμένα όλα όσα είναι γνωστά μέχρι σήμερα φιλοσοφικά έργα του Μάο, θα αποτελέσει ερέθισμα για ένα δημιουργικό διάλογο και θα συμβάλλει στην παραγωγή πολιτικών και θεωρητικών κειμένων που έχουμε σήμερα ανάγκη για την ενδυνάμωση και ανασυγκρότηση του κινήματος αντίστασης, ανατροπής με κατεύθυνση την επαναστατική προοπτική.
Στη συνέχεια ακολούθησαν οι τοποθετήσεις τριών συντρόφων οι οποίοι εστίασαν σε συγκεκριμένες πτυχές του μαοϊκού έργου, σε σχέση πάντα με την προσφορά του Μάο στον εμπλουτισμό του διαλεκτικού υλισμού.
Ο σ. Μανόλης Αρκολάκης αναφέρθηκε σε τρία θέματα που αναλύονται διεξοδικά από τον Μάο, προχωρώντας παραπέρα το θεωρητικό έργο των προηγουμένων θεωρητικών του διαλεκτικού υλισμού: για τη διάκριση μεταξύ τυπικής λογικής και διαλεκτικής μεθόδου, για τη διαμάχη στο κατά πόσο «το ένα διαχωρίζεται σε δύο» είναι σημαντικότερο από «τα δύο συνδυάζονται σε ένα» στην ανάλυση και την εφαρμογή του νόμου της ενότητας των αντιθέτων και τέλος για το ζήτημα βάσης και εποικοδομήματος, το βαθμό καθορισμού και πώς η έννοια του αλληλοκαθορισμού αναπτύχθηκε στην περίοδο της ταξικής πάλης σε συνθήκες σοσιαλιστικής οικοδόμησης.
Ο σ. Χρίστος Μάης προσπάθησε να παρουσιάσει τα σημαντικότερα σημεία της μαοϊκής μεθοδολογίας μέσα από την εξέταση των πρώιμων κειμένων του Μάο, πριν τη συγγραφή των πρώτων φιλοσοφικών του έργων, καταδεικνύοντας ότι η μεθοδολογία αυτή διατρέχει το σύνολο του έργου και της πρακτικής του Μάο. Συγκεκριμένα, κατέληξε σε τρεις θέσεις σε σχέση με τα βασικά χαρακτηριστικά της μαοϊκής σκέψης: 1) Μεθοδολογία διαλεκτικού υλισμού ανεξαρτήτως από το είδος ή το μέγεθος του προβλήματος 2) Ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, στις συγκεκριμένες συνθήκες. Ανάλυση του προβλήματος προς επίλυση αλλά και της στοχοθεσίας προκειμένου να εξευρεθεί η κατάλληλη λύση 3) Ανάλυση των τακτικών που υπηρετούν την κύρια στρατηγική αλλά και ανάλυση του συνόλου των πτυχών της στρατηγικής αυτής.
Τέλος, ο σ. Κώστας Βλαχόπουλος επικεντρώθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα φιλοσοφικά κείμενα του Μάο, «για την αντίθεση», παρουσιάζοντας τα βασικά των αντιθετικών σχέσεων, όπως ερμηνεύονται στο διαλεκτικό υλισμό καθώς και τη διάκριση ανάμεσα σε ανταγωνιστικές και μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις και πώς μπορεί να αλλάξει ο χαρακτήρας τους. Επακολούθησαν ερωτήσεις και τοποθετήσεις οι οποίες κατέδειξαν ότι το έργο του Μάο αποτελεί συμβολή πρώτα και κύρια για την επαναστατική πράξη.
Οι γραπτές τοποθετήσεις θα αναρτηθούν σύντομα στην ιστοσελίδα των εκδόσεων, ενώ σε επιμελημένη μορφή θα δημοσιευθούν στο επόμενο τεύχος του περιοδικού Αντίθεση. Μετά το Πάσχα, θα ακολουθήσουν περισσότερες παρουσιάσεις και συζητήσεις με αφορμή το βιβλίο του Μάο σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΜΑΖΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ! Η Εργατική Πρωτομαγιά είναι απεργία και σαν τέτοια θα την τιμήσουμε!

Τη μάχη της απεργίας καλούνται να δώσουν οι εργαζόμενοι τη φετινή Πρωτομαγιά. Και αυτό γιατί η κυβέρνηση επέλεξε να προκαλέσει ξανά την εργατική τάξη μέσα από την απόφασή της να μεταθέσει την επίσημη αργία από τη Μεγάλη Τετάρτη στην Τρίτη του Πάσχα.
Υποτίθεται ότι αυτό έγινε για να μην υπονομευτεί η πασχαλινή αγοραστική περίοδος. Και μάλιστα συνηγόρησαν σε αυτό και οι εργοδοτικές ενώσεις της ΓΣΕΒΕΕ και της ΕΣΕΕ οι οποίες χαιρέτησαν την απόφαση του Υπουργείου Εργασίας. Στην ουσία όμως πρόκειται για μία καθαρά πολιτική επιλογή της κυβέρνησης, απόλυτα συνδεδεμένη και συνεπή με τη συνολικότερη επίθεση που έχει εξαπολύσει στα εργασιακά δικαιώματα.
Ρίχνει το γάντι η κυβέρνηση στην εργατική τάξη και μάλιστα με μία ευθεία αμφισβήτηση των συμβόλων και της ιστορίας της εργατικής τάξης. Συνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησε η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, τα αστικά επιτελεία επιχειρούν ένα ακόμη πολιτικό και ιδεολογικό χτύπημα στον κόσμο της δουλειάς. Θέλουν να αξιοποιήσουν την ευκαιρία. Να εκμεταλλευτούν το γενικότερο κλίμα υποχώρησης και αποσυγκρότησης. Να αξιοποιήσουν τη γενικότερη αδράνεια που καλλιεργούν οι εργατοπατέρες. Να εκμεταλλευτούν το κλίμα φόβου και ανασφάλειας που επικρατεί στους χώρους δουλειάς και που επεκτείνεται και στο Δημόσιο μετά την πρόσφατη συμφωνία των κυβερνητικών εταίρων για 15.000 απολύσεις. Να χρησιμοποιήσουν ως μοχλό πίεσης τα τεράστια ποσοστά ανέργων που έχει προκαλέσει η πολιτική τους. Να αξιοποιήσουν τη γενικότερη απραξία και σύγχυση της ρεφορμιστικής Αριστεράς, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. Να εκμεταλλευτούν προς όφελός τους το γενικότερο μούδιασμα που δημιούργησε η πρόσφατη εξέλιξη στην Κύπρο.
Γι’ αυτό και η απάντηση του εργατικού κινήματος πρέπει να είναι ξεκάθαρη και αποφασιστική: Η Πρωτομαγιά ήταν, είναι και θα παραμείνει μέρα απεργιακού αγώνα και ταξικής διεκδίκησης. Η Πρωτομαγιά είναι μέρα απεργίας, είτε το θέλουν τα αστικά επιτελεία είτε όχι. Και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπιστεί απ’ όλους τους εργαζόμενους.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η μάχη για την επιτυχία της απεργίας για την Εργατική Πρωτομαγιά πρέπει να δοθεί έγκαιρα και αποφασιστικά. Σε όλη τη χώρα. Σε όλους τους χώρους δουλειάς. Στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα. Κόντρα στο κλίμα τρομοκρατίας που ήδη έχει αρχίσει να καλλιεργείται από την εργοδοσία που αξιοποιεί την απόφαση της κυβέρνησης. Καλώντας τους εργαζόμενους να απεργήσουν και να διαδηλώσουν για τα δίκια τους, για το παρόν και το μέλλον τους, για την προοπτική της κοινωνικής απελευθέρωσης, της κατάργησης της εκμετάλλευσης.
Το απεργιακό κάλεσμα της Πρωτομαγιάς είναι ένα κάλεσμα αγώνα ενάντια στην ανελέητη επίθεση του κεφάλαιου ενάντια στις δυνάμεις της εργασίας, ένα κάλεσμα ενάντια στην επέλαση της βαρβαρότητας και του εργασιακού μεσαίωνα, ενάντια στις απολύσεις, στη φτώχεια, την εξαθλίωση και το φόβο. Είναι ένα κάλεσμα αντίστασης στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα που στήνουν ο ιμπεριαλισμός και το κεφάλαιο σε βάρος των λαών και της εργατικής τάξης.
Είναι ένα κάλεσμα αγώνα ενάντια στη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής, τα ρατσιστικά και φασιστικά κηρύγματα μίσους. Κάλεσμα κοινού αγώνα ελλήνων και μεταναστών εργατών. Κάλεσμα για την ανασυγκρότηση του ταξικού, εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΚΑΙ ΜΜΕ

Το τελευταίο καιρό η συμπεριφορά του συστήματος απέναντι στη Χρυσή Αυγή έχει δύο πλευρές, με ένα κοινό στόχο όμως. Η μία είναι αυτή όπου προβάλλεται με αρνητικό τρόπο η δράση της, όχι τόσο για να καταγγελθεί αλλά για να ταυτιστεί με τμήματα του λαού και της νεολαίας που αντιστέκονται, σε πλήρη εφαρμογή της θεωρίας «της βίας των άκρων». Με τη θεωρία αυτή έπαιξε ο Πρετεντέρης στη στήλη του στα ΝΕΑ, όπου ευθέως ταύτιζε την Αριστερά, δια μέσου του ΣΥΡΙΖΑ, με τη Χρυσή Αυγή. Είναι γνωστό το λογοπαίγνιο με το όνομα της Ζωής Κωνσταντοπούλου και του Κασιδιάρη όπου παρουσιάζονται σαν οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.
Η άλλη πλευρά αφορά την προσπάθεια να της φτιάξουν ένα φιλολαϊκό και πατριωτικό προφίλ. Είναι έντεχνος ο τρόπος και η επιλογή των αποσπασμάτων των ανακοινώσεών της, που προβάλλονται έτσι ώστε να μοιάζουν σαν συνέχεια ή παρόμοιες με αυτές της Αριστεράς. Ιδιαίτερο ρόλο σε αυτό ανέλαβε ο άλλος στυλοβάτης του συστήματος αντιμερκελιστής Τράγκας, των γνωστών δημοκρατικών και φιλεργατικών πεποιθήσεων. Σε μια εκπομπή του κάλεσε αποκλειστικά τέσσερις εκπροσώπους της Χρυσής Αυγής, δίνοντάς τους την ευκαιρία, και προφυλάσσοντάς τους από κακοτοπιές, να παρουσιαστούν σαν τα καλά παιδιά του λαού που νοιάζονται και αγωνίζονται γι’ αυτό τον τόπο.
Η Χρυσή Αυγή είναι ιδιαίτερα χρήσιμη στο σύστημα. Καλείται να παίξει το ρόλο του ελέγχου της οργής του λαού και της νεολαίας με ποικίλους τρόπους. Ή με την τρομοκρατία απέναντι στα πιο αδύναμα αλλά και στα αγωνιζόμενα τμήματα του λαού ή οδηγώντας αυτή την οργή σε κανάλια ανώδυνα και βολικά γι’ αυτό. Η ιδιαίτερα προβεβλημένη βίαιη συμπεριφορά της στο δρόμο και στην κοινωνία ευθυγραμμίζεται πλήρως με τη στάση της στη Βουλή. Χτυπάει τα θύματα της επίθεσης του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών, ενώ στηρίζει τις επιλογές των τελευταίων στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, μη διστάζοντας να ευθυγραμμιστεί με τα κυβερνητικά κόμματα σε σημαντικά ζητήματα και καλώντας για την τήρηση της μνημονιακής νομιμότητας. Η Χρυσή Αυγή λοιπόν παίζει μια χαρά το ρόλο της στα πλαίσια της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής και της πολιτικής. Αυτό που μάλλον χρειάζεται επαγρύπνηση είναι ο ρόλος που της επιφυλάσσουν για το μέλλον. Αν όχι σε αυτή την ίδια ίσως σε κάποια άλλα φασιστικά μορφώματα που μπορεί να προκύψουν και από στελέχη της. Δεν αποκλείεται κάποια στιγμή που τα πράγματα θα είναι δύσκολα για το σύστημα από πλευράς αντιδράσεων του λαού να κληθούν να παίξουν οι φασίστες ένα πιο ιδιαίτερο ρόλο στη κεντρική πολιτική σκηνή. Για να γίνει όμως αυτό χρειάζεται να είναι πιο ελεγχόμενοι και να αποκτήσουν ένα πιο σοβαρό πολιτικό πρόσωπο από αυτό του μαντρόσκυλου. Το έργο αυτό αναλαμβάνουν τα ΜΜΕ (ντόπια και διεθνή) είτε πιέζοντάς την είτε χαϊδεύοντάς την.
Υπάρχει βέβαια και η πλευρά του λαού που σε πολλές περιπτώσεις την αντιμετωπίζει εχθρικά και εκδιώκοντάς την. Παίζει και η Χρυσή Αυγή με τη φιλανθρωπία (και όχι αλληλεγγύη), όπως παίζουν πολλοί συστημικοί παράγοντες, παριστάνοντας όμως τους συμπαραστάτες με ξένα λεφτά. Στη Θάσο λοιπόν εκδιώχθηκαν. Ο λαός εκεί δεν δέχτηκε και δεν επέτρεψε στη Χρυσή Αυγή να φορέσει το φιλολαϊκό προσωπείο της και την έδιωξαν, καταγγέλοντάς την για αυτό που πραγματικά είναι.
Αυτού του τύπου οι αντιδράσεις, αλλά και άλλες πολλές (όπως στις 25 Μάρτη), δείχνουν ότι υπάρχει το έδαφος να αναπτυχθεί το αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα. Το έδειξαν και οι αντιφασιστικές συγκεντρώσεις και πορείες σε αρκετές περιοχές στις 6 του Απρίλη όπου η συμμετοχή της νεολαίας ήταν μαζική και μαχητική. Το ζητούμενο είναι όλες αυτές οι αντιδράσεις απέναντι στους ναζί να συνδεθούν με ένα εργατικό και λαϊκό κίνημα που θα αμφισβητεί πραγματικά την πολιτική του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών, που θα στοχεύει τον πραγματικό αντίπαλο και όχι τα όργανά του, ανακόπτοντας έτσι και την πορεία φασιστικοποίησης της κοινωνίας αλλά και τη δράση των φασιστών.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΠΕΝΤΕΛΗ Θεάρεστες επενδύσεις σε τόπους ...δασωμένους

Ο δρόμος που άνοιξαν η Κερατέα και ακόμα καλύτερα η Χαλκιδική φαίνεται να εμπνέει εκ νέου αρκετές τοπικές συλλογικότητες, επιτροπές και πρωτοβουλίες κατοίκων, που κάποια στιγμή φάνηκε ότι εξάντλησαν τα καύσιμα του Συντάγματος και ό,τι αυτό παρήγαγε στη συνέχεια και είχαν περιοριστεί σε ανέξοδες δράσεις σαν τα ανταλλακτικά παζάρια, τις συλλογικές κουζίνες και την "αδιαμεσολάβητη" διάθεση αγροτικών προϊόντων. Χωρίς αμφιβολία σ΄ αυτό συνετέλεσε κατά κύριο λόγο η ένταση της επίθεσης από μεριάς συστήματος, η συνακόλουθη ένταση της καταστολής και της φασιστικοποίησης και το βίωμα της σκληρής καθημερινότητας, αλλά και το φωτεινό παράδειγμα του αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής και το τεράστιο ρεύμα αλληλεγγύης που γέννησε.
Μια τέτοια περίπτωση είναι και η πρωτοβουλία κατοίκων Πεντέλης-Μελισσίων, που πρωτοσυγκροτήθηκε όπως και άλλες στο πνεύμα του Συντάγματος, που έκανε έναν πρώτο κύκλο με αιχμή τα χαράτσια της ΔΕΗ αλλά και το τοπικό ζήτημα της εναντίωσης στις διαθέσεις αρπαγής του Πεντελικού από την εκκλησία, με εκδηλώσεις και κινητοποιήσεις αρκετά επιτυχημένες, αλλά μετά το φετινό καλοκαίρι έδειξε να φθίνει και από συμμετοχή αλλά κυρίως από στόχο. Η αναζωπύρωση όμως του ζητήματος της ''επενδυτικής" διάθεσης της εκκλησίας στο Πεντελικό έφτασε για να ανασυσταθεί και να κάνει μια πρώτη πολύ επιτυχημένη κινητοποίηση με δημοσιεύσεις έντυπες και ηλεκτρονικές αλλά κυρίως με πορεία και διαδήλωση 200 περίπου ατόμων στην περιοχή.
Το ζήτημα στην περίπτωση της Πεντέλης είναι η παράδοση άνευ όρων 4.000 στρεμμάτων αναδασωτέας και κομματιού ήδη αναδασωμένης περιοχής, με βάση τα δύο νέα δήθεν αναπτυξιακά-επενδυτικά fast track νομοσχέδια, στις ορέξεις του επίδοξου "στρατηγικού" επενδυτή, που στην περίπτωσή μας είναι η εκκλησία διαμέσω μιας αναπτυξιακής εταιρείας που συνέστησε ειδικά για τέτοιες περιπτώσεις. Η μέχρι τώρα φιλοδοξία τους να αρπάξουν τη γη αυτή συμπυκνωνόταν σε ένα φαραωνικό σχέδιο για δημιουργία φωτοβολταϊκού πάρκου 4.000 στρεμμάτων, σχέδιο που φαίνεται να παγώνει προς το παρόν για λόγους δικούς τους αλλά να παραμένουν ιδιαίτερα επιθετικές οι επιδιώξεις για παντός είδους επικερδείς "επενδύσεις". Με βάση τα δύο αυτά νομοσχέδια, παρακάμπτονται για λόγους "εθνικού" συμφέροντος όλα τα μέχρι τώρα νομικά κωλύματα για τον "επενδυτή", ιδοκτησιακό, αρχαιολογικών χώρων, περιοχών natura ή εθνικών πάρκων, αιγιαλίτιδας ζώνης και άλλων τέτοιων ενοχλητικών εμποδίων και αρμοδίων αρχών, εφόσον η επένδυση είναι σεβαστού ύψους και προσφέρει το γνωστό τυράκι των κάποιων -ελάχιστων- θέσεων εργασίας. Με λίγα λόγια προσφέρεται στο πιάτο με μόνη την υπογραφή του υπουργού Ανάπτυξης εντός μηνός (!) από την υποβολή της μελέτης το σύνολο της γης, του αέρα και του νερού -κατά το γνωστό σύνθημα- της χώρας για παντός είδους επενδύσεις και εκμεταλλεύσεις και -κυρίως- τους κατοίκους της για δούλους των επενδυτών!
Στην περιοχή της Πεντέλης το οποιοδήποτε σχέδιο καταστροφής της θα επιβαρύνει όχι μόνο το βουνό και όλες τις γύρω περιοχές, αλλά και την Αττική στο σύνολό της, καθώς, όπως είναι προφανές, είναι από τους ελάχιστους πνεύμονες που απομένουν μετά την ξέφρενη τσιμεντοποίηση και τη χαριστική βολή από τις πυρκαγιές. Η επιτροπή κατοίκων που ξαναβρέθηκε και συσπειρώθηκε με αφορμή αυτό το ζήτημα φαίνεται να ωρίμασε ως συλλογικότητα πολιτικά και έχει την πρόθεση να αντισταθεί ενάντια σ' αυτό το ξεπούλημα πόρων και ανθρώπων, καθώς το σήμα που εκπέμπει αυτή τη φορά ξεπερνάει την τοπική εμβέλεια και φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι και αυτή είναι μια κεντρική πολιτική μάχη ενάντια στο σύστημα και ότι οι εδώ κάτοικοι είναι πολιτικά υποκείμενα με ένα συγκεκριμένο εχθρό ενάντιά τους, κοινό με όλο το λαό που αγωνίζεται ενάντια στην εξαθλίωσή του από διάφορες θέσεις και μεριές.
Από μεριάς πρωτοβουλίας η συμμετοχή είναι αξιοσημείωτη και ήδη σχεδιάζονται πρωτοβουλίες και κινητοποιήσεις για τη συνέχιση αυτής της προσπάθειας, τη σύνδεσή της με άλλες αντίστοιχες και το άπλωμά της -στο μέτρο του δυνατού- σε όλο το φάσμα των αγώνων που πρέπει να δώσει ο λαός σήμερα ενάντια στην επίθεση που δέχεται για να καταφέρει να δώσει και την απάντηση που απαιτείται.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αντιφασιστική πορεία στα Πατήσια

Με επιτυχία έγινε το Σάββατο 6 Απρίλη η αντιφασιστική-αντικατασταλτική διαδήλωση που διοργάνωσε ο Αντιφασιστικός Συντονισμός στην Πατησίων. Η συγκέντρωση ήταν στο σταθμό Κάτω Πατησίων του ΗΣΑΠ, η πορεία κινήθηκε μέσω της οδού Αχαρνών μέχρι την πλατεία Αγίου Νικολάου, μέσω της οδού Φολεγάνδρου βγήκε στο πάρκο Κύπρου και Πατησίων, κινήθηκε μέσω της Πατησίων μέχρι την πλατεία Αμερικής και μέσω της Αριστοτέλους κατέληξε στην πλατεία Βικτωρίας.
Αξίζει να σημειωθεί ότι, από την αρχή μέχρι το τέλος της, παρ’ όλο που η αστυνομία έκανε αισθητή την παρουσία της με διμοιρίες των ΜΑΤ, η πορεία δεν χτυπήθηκε. Αυτό οφείλεται στην καλά οργανωμένη-συντονισμένη και ενιαία περιφρούρηση, αλλά και στη μαζικότητά της η οποία αποτέλεσε και μία έκπληξη για τα δεδομένα της περιοχής και της περιόδου. Αυτά τα στοιχεία συνέβαλαν και στην αποτροπή επιθέσεων ή προκλήσεων από φασιστικές ομάδες που δρουν στην περιοχή.
Στην πορεία συμμετείχε με δικό της μπλοκ και πανό η Κίνηση Αντίστασης και Ανατροπής Πατησίων.
Στα θετικά της διαδήλωσης είναι και η συμμετοχή αρκετών μεταναστών. Αυτό, από τη μία, δείχνει την αγωνιστική διάθεση κάποιων μεταναστών, στη βάση της καταπίεσης, της τρομοκρατίας, του ρατσισμού και της άγριας εκμετάλλευσης που βιώνουν. Από την άλλη, δείχνει και τη δυνατότητα του αντιφασιστικού κινήματος να αγγίξει και να εντάξει στις γραμμές του μετανάστες, και να προωθήσει την ενότητα και τον κοινό αγώνα ντόπιων και μεταναστών εργαζόμενων, στοιχείο απαραίτητο στον αγώνα ενάντια στη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής και στην αντιλαϊκή επίθεση συνολικότερα.
Τέλος, σημειώνουμε τη σημασία τέτοιων πρωτοβουλιών ειδικά σε γειτονιές όπου ζουν πολλοί μετανάστες και που κυριαρχεί κλίμα φόβου και τρομοκρατίας τόσο από τη δολοφονική δράση φασιστικών-ρατσιστικών ομάδων όσο και από τις επιχειρήσεις της αστυνομίας η οποία με κάθε ευκαιρία στρέφεται ενάντια στους μετανάστες.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΟΥΣΑΝ ΟΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΕΣ

του Κώστα Μιχαλάκη

Συμπληρώνονται τις μέρες αυτές 46 χρόνια από την επιβολή της δικτατορίας στην Ελλάδα. Έχουν γραφεί αρκετά βέβαια για την περίοδο αυτή, θα θέλαμε όμως να θυμίσουμε τρεις από τις πολλές πτυχές της καταστροφικής για τη χώρα της δράσεις. Ο λόγος είναι διπλός: Και γιατί πρέπει να θυμόμαστε την ιστορία, ώστε να μην την ξαναζήσουμε, αλλά και γιατί υπάρχουν πολλοί που προσπαθούν να παραχαράξουν την ιστορία και να δικαιολογήσουν τις πράξεις των δικτατόρων και των οργάνων τους. Ας δούμε λοιπόν τρία από τα πολλά επιτεύγματα των συνταγματαρχών:
Ο λαός στο γύψο
Ένα επιχείρημα των δικτατόρων για την επιβολή της δικτατορίας ήταν ο κομμουνιστικός κίνδυνος. Φυσικά τέτοιος κίνδυνος δεν υπήρχε, εκτός κι αν θεωρούμε κομμουνιστική οργάνωση την…Ένωση Κέντρου, ενώ, από την άλλη, η χώρα έμπαινε σε προεκλογική περίοδο. Την επιβολή της δικτατορίας ακολούθησαν χιλιάδες συλλήψεις και χιλιάδες πήραν το δρόμο της εξορίας. Η τελευταία επίσημη καταμέτρηση μιλά για 7.480 φυλακισμένους και εξόριστους, οι οποίοι πήγαν σε τόπους εξορίας, όπως η Γυάρος, ή σε φυλακές, όπως ο Ωρωπός. Τα βασανιστήρια, ειδικά η φάλαγγα, η απάνθρωπη μεταχείριση, η ψυχολογική βία ήταν η καθημερινότητα των φυλακισμένων, πολλές φορές με συνέπειες ανήκεστες βλάβες, όπως συνέβη στον ταγματάρχη Μουστακλή. Επίσης, υπήρχαν και πολιτικές διαφωνίες. Δε μιλάμε φυσικά μόνο για τους νεκρούς της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, αλλά και για πριν από αυτή, όπως η δολοφονία του Γιάννη Χαλκίδη στη Θεσσαλονίκη τον Σεπτέμβριο του 1967. Πολλοί άλλοι πήραν το δρόμο της εξορίας ή της αυτοεξορίας, ενώ η έλλειψη της ελευθερίας του Τύπου, όπως και η λογοκρισία, ήταν δεδομένες. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι, πέρα από τα αριστερά βιβλία, απαγορεύτηκε κι ο Τσέχωφ με την αιτιολογία ότι έτσι προβάλλονταν οι… Ρώσοι!

Οικονομικά θαύματα
Οι υμνητές της επταετίας μιλάνε πολλές φορές για τη χρηστή οικονομική πολιτική της, μερικές φορές μάλιστα μιλάνε για οικονομικό θαύμα. Η αλήθεια είναι ότι η δικτατορία κατάφερε ένα μοναδικό επίτευγμα: Να μηδενίσει την οικονομική ανάπτυξη μιας χώρας από το 8% (δεν είναι επί του παρόντος να αναλύσουμε τους λόγους της ανάπτυξης αυτής), και μάλιστα όχι σε συνθήκες κρίσης αλλά σε συνθήκες ευημερίας, σχετικής οικονομικής σταθερότητας και ευνοϊκών συνθηκών για εφήμερη ανάπτυξη, όπως η μετανάστευση, η αστυφιλία και η έντονη οικοδομική δραστηριότητα. Όταν μάλιστα ξέσπασε η πετρελαϊκή κρίση του 1973, οι τιμές αυξήθηκαν κατακόρυφα. Η δικτατορία έδινε δάνεια σε εργολάβους ή εφοπλιστές, τα γνωστά σε όλους θαλασσοδάνεια, προκειμένου να κάνει πολλά τεχνικά έργα. Όμως: Τα χρήματα που φαγώθηκαν από τα θαλασσοδάνεια είναι αμέτρητα, τα μεγάλα έργα είχαν και τα όρια τους, η οικονομία στηριζόταν μόνο από τις ΗΠΑ, η μετανάστευση παρουσίασε κάμψη και δεν είχαν δημιουργηθεί νέες θέσεις εργασίας, η ύπαιθρος ερημώθηκε, η Αθήνα έγινε η πόλη-τέρας που όλοι γνωρίζουμε.
Το εξωτερικό χρέος την περίοδο εκείνη άρχισε να γιγαντώνεται, ο πληθωρισμός το 1974 έτρεχε με 30%. Δεν έλειπαν φυσικά οι ρεμούλες με επιχειρηματίες όπως ο Τομ Πάππας, γνωστός χρηματοδότης της Χούντας, ή ο Ωνάσης, σε σπίτι του οποίου διέμενε στο Λαγονήσι ο Παπαδόπουλος ως αντάλλαγμα για τις εξυπηρετήσεις της Χούντας.

Προδότες
Η προδοτική δράση του Παπαδόπουλου ξεκίνησε με την ένταξή του στα Τάγματα Ασφαλείας το 1943 και συνεχίστηκε με τις πληρωμένες υπηρεσίες που προσέφερε τουλάχιστον από το 1952 στη CIA, προκειμένου να αντιμετωπίσει τον «κομμουνιστικό κίνδυνο». Έτσι εξηγούνται και η τοποθέτησή του στην ΚΥΠ, μετά από την απαραίτητη εκπαίδευση στις ΗΠΑ, αλλά και η τοποθέτησή του ως στρατοδίκη στη δίκη του Νίκου Μπελογιάννη. Έπρεπε να ολοκληρώσει το έργο του.
Είναι πλέον ιστορικά αποδεδειγμένη η σχέση του ΙΔΕΑ (της παραστρατιωτικής ομάδας που οργάνωσε το πραξικόπημα) με τη CIA, όχι μόνο από αντιπάλους αλλά και από τους ίδιους τους πράκτορές της, όπως ο Γκαστ Αβρακότο. Με την πολιτική καθοδήγηση και την οικονομική υποστήριξη των ΗΠΑ επιβλήθηκε η χούντα στην Ελλάδα, εξυπηρετώντας τα αμερικάνικα συμφέροντα.
Εκεί όμως που φαίνεται πιο φανερά η προδοτική δράση της είναι η στάση της απέναντι στην Κύπρο: Στα τέλη του 1967, μετά από τις απειλές της Τουρκίας και τις συμβουλές των ΗΠΑ, η δικτατορία απέσυρε την ελληνική μεραρχία από την Κύπρο, η οποία είχε αποσταλεί μυστικά το 1964.
Βέβαια, όπως κάνουν όλοι οι εθνικιστές τυχοδιώκτες, η χούντα προσπαθούσε να πετύχει μια «εθνική νίκη» που θα της προσέδιδε αίγλη. Αυτή θα ήταν η ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, με μια μικρή λεπτομέρεια. Θα έπρεπε να ανατραπεί ο νόμιμος ηγέτης της Κύπρου, ο Μακάριος, και να νοθευτεί η θέληση του κυπριακού λαού. Έτσι, από το 1971 η χούντα οργανώνει παράνομες ενέργειες εναντίον του Μακαρίου. Οι ενέργειες αυτές γίνονταν όλο και πιο επικίνδυνες, όσο το καθεστώς έχανε τα ερείσματα του. Το αποκορύφωμα των ενεργειών αυτών ήταν το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου στις 15 Ιουλίου 1974, ένα πραξικόπημα που άνοιξε την πόρτα για την τουρκική εισβολή και εξυπηρετούσε όχι τα ελληνικά αλλά τα ΝΑΤΟικά συμφέροντα.
Η καταστροφή που ακολούθησε, η διχοτόμηση της Κύπρου και η μεγαλύτερη εθνική ήττα μετά το 1922 έγιναν και η ταφόπλακα της δικτατορίας, η οποία έπεσε στις 24 Ιουλίου 1974 έχοντας προσφέρει τις χειρότερες δυνατές υπηρεσίες στον ελληνικό λαό και τις καλύτερες δυνατές στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

Επιλογικά
Οι τρεις αυτές πτυχές της επταετίας δεν είναι οι μοναδικές. Η αντίσταση εναντίον της, ο πολιτισμός του κιτς που επιβλήθηκε, οι εξεγέρσεις που πραγματοποιήθηκαν και άλλα θέματα θα μπορούσαν να αναφερθούν επίσης. Νομίζουμε όμως ότι είναι ενδεικτικές των πρακτικών των ανθρώπων που προσπάθησαν να «συνετίσουν» έναν ολόκληρο λαό. Ο Γ. Σεφέρης στο τελευταίο του ποίημα γράφει συμβολικά, όσο και προειδοποιητικά, για την τύχη όλων αυτών, στο πρόσωπο του τύραννου Αρδιαίου:

«Τον έδεσαν χειροπόδαρα,
τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν
τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν
απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους
και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο, κουρέλι».
Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του
ο Παμφύλιος Αρδιαίος ο πανάθλιος τύραννος”.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΔΗΜΟΣΙΟ: ΟΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΑΦΟΡΜΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Η οριστικοποίηση των αποφάσεων κυβέρνησης και τρόικας δεν αφήνει πλέον κανένα περιθώριο παρερμηνείας. Τα τσαλιμάκια Κουβέλη και Βενιζέλου και η «σκληρή διαπραγμάτευση» του κυβερνητικού επιτελείου με τους ιμπεριαλιστές δεν αποτέλεσαν καμιά έκπληξη ως προς την κατάληξή τους. 15.000 εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα θα προστεθούν στους 1.500.000 επίσημα καταγεγραμμένους ανέργους. 35.000 επιπλέον θα ενταχθούν σε πρόγραμμα κινητικότητας με πιθανή κατάληξη την απόλυση του μεγαλύτερου τμήματός τους.
Ένα πρώτο ζήτημα αφορά την de facto κατάργηση της μονιμότητας με «νομότυπο» και «συνταγματικό» τρόπο, πριν η αναθεώρηση του συντάγματος λύσει οριστικά τα χέρια τους. Για τον σκοπό αυτό θ' αξιοποιηθούν η συγχώνευση–κατάργηση φορέων και υπηρεσιών και οι νέοι οργανισμοί (τα λεγόμενα οργανογράμματα) που ολοκληρώνονται. Πάνω στην εφαρμογή του υφιστάμενου νομοθετικού πλαισίου (Δημοσιοϋπαλληλικός Κώδικας) θα πατήσει η πολιτική των απολύσεων.
Είναι πράγματι προκλητική η στάση των στελεχών της κυβέρνησης και τα «επιχειρήματα» που χρησιμοποιούν. Γιατί μόνο ανθρωπάρια με τα χαρακτηριστικά υποτέλειας στους ιμπεριαλιστές και υλοποιητές των απαιτήσεων του κεφαλαίου, ντόπιου και ξένου, μπορούν –με τη συνδρομή των μέσων μαζικής προπαγάνδας– να παρουσιάζουν στην κυριολεξία το άσπρο μαύρο.
Έχουν, ωστόσο, αποκτήσει το γνώθεις εαυτόν. Γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να σπεκουλάρουν για τους πολυπληθείς δημοσίους υπαλλήλους, όταν τα ίδια τα δικά τους στοιχεία απογραφών δείχνουν ότι σήμερα οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν ξεπερνούν πανελλαδικά τους 400.000. Έτσι εξηγείται ότι προβλέπουν την άμεση αναπλήρωση όσων απολυθούν από ισάριθμο προσωπικό. Μάλιστα φέρεται να συμφωνεί και η τρόικα σ' αυτό!!! Η δημαγωγία περί πλεονάζοντος προσωπικού παραμερίζει επί του παρόντος. Και πώς θα γινόταν διαφορετικά, όταν κάθε πολίτης που έχει συναλλαγή με το Δημόσιο ταλαιπωρείται αφάνταστα λόγω ακριβώς της έλλειψης προσωπικού;
Η λεγόμενη μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης στην οποία ορκίζονται οι κυβερνητικοί εταίροι έχει, λέει, στόχο την ποιότητα. Μια πρώτη ερώτηση φυσικά είναι το ''για ποιον''. Γιατί αυτό που βλέπουμε είναι μια τερατώδης αύξηση των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους και μια κραυγαλέα αποδόμηση σε προσωπικό της παιδείας, της υγείας, της πρόνοιας, της ασφάλισης, όπου εκεί ο εκσυγχρονισμός «αργεί». Πόσο «ποιοτική» μπορεί να γίνει η παροχή περίθαλψης π.χ. στο λαό, όταν αντί για 5 νοσηλευτές–τριες σ' ένα τμήμα παραμείνουν 2; Και πόσο θράσος πρέπει να έχουν αυτοί που ισχυρίζονται με περισπούδαστο ύφος ότι μπορεί να προκύψει «ποιότητα» μέσα από τη μείωση της ποσότητας; Είναι ολοφάνερο ότι δεν πατάει πουθενά μια τέτοια τοποθέτηση όταν στη ζωή οι ποιότητες προκύπτουν μέσα από την αύξηση των ποσοτήτων.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι συλλήβδην ανίκανοι, τεμπέληδες, κοπανατζήδες και εν δυνάμει επίορκοι. Αρκεί μάλιστα μια «αναφορά» ενός προϊσταμένου για ν' απομακρυνθούν απ' τη δουλειά τους με κάποιο «στίγμα». Η δυτικού τύπου δημοκρατία της Ευρώπης για την οποία κατά τα άλλα επαίρονται δεν αναγνωρίζει ούτε καν από τυπική άποψη το υποτιθέμενο ισχύον τεκμήριο αθωότητας. Θα επισπευσθούν μάλιστα τα πειθαρχικά διά της καταργήσεως του δεύτερου βαθμού κρίσης μιας υπόθεσης!!! Τέτοια «δημοκρατία».
Αλλά ας δούμε 2 ακόμα επιχειρήματα της κυβέρνησης:
1) Εμφανίζει σκόπιμα να υπάρχει αντίθεση ανάμεσα στους 1.500.000 ανέργους και τους 15.000 απολυόμενους. Εδώ προβάλλεται η λογική ότι για να βρει δουλειά ένας άνεργος πρέπει ν' απολυθεί ένας εργαζόμενος. Δηλαδή το σύστημα λέει απλά ότι δεν δημιουργεί θέσεις εργασίας αλλά ανακυκλώνει τους ανέργους. Προσπαθεί να δημιουργήσει μια τεχνητή αντίθεση ανάμεσα σε όσους έχουν δουλειά με όσους δεν έχουν, ενώ είναι φανερό ότι τόσο οι εργαζόμενοι όσο και οι άνεργοι βρίσκονται στην ίδια πλευρά του λόφου ενάντια στις πολιτικές τρόικας, κεφαλαίου και κυβέρνησης.
2) Η πολιτική τού ένας προς έναν (ή αλλιώς ένας έρχεται–ένας φεύγει) είναι μια αντιδραστική πολιτική με πολλές προεκτάσεις. Χώρια που διανθίζεται με αναφορές του τύπου «νέοι, φρέσκιοι και παραγωγικοί» εργαζόμενοι σε «αντίθεση» με μεγαλύτερους, «ρουτινιασμένους» και «μη παραγωγικούς» εργαζόμενους. Εδώ εμφανίζεται μια λογική κοινωνικού κανιβαλισμού και ανθρωποφαγίας. Εργαζόμενοι που δουλεύουν για χρόνια με στοιχειώδη ασφάλεια και με κάποια δικαιώματα πρέπει ν' απομακρυνθούν, δίνοντας τη θέση τους σε νεότερους, πιο «εύπλαστους», φθηνότερους και χωρίς δικαιώματα. Είναι η λογική της σταδιακής (πόσο, κανείς δεν ξέρει) αντικατάστασης σχεδόν όλων των σημερινών εργαζόμενων στον δημόσιο τομέα.
Πέρα από το γεγονός ότι οι εξαγγελλόμενες προσλήψεις μπορεί τελικά ν' αποτελούν απλό αντιπερισπασμό για να περάσουν σήμερα οι απολύσεις, είναι αβέβαιο αν θα έχουν -αν και εφόσον κάποιοι προσληφθούν- τη δημοσιοϋπαλληλική ιδιότητα με όλες τις συνεπαγωγές της.
Η μάχη για να μην απολυθεί κανείς εργαζόμενος, για το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά βρίσκεται μπροστά μας. Η πολιτική των απολύσεων μπορεί να αποτραπεί μέσα από μαζικούς, παρατεταμένους και αποφασιστικούς αγώνες που θα αποδομούν στο πεδίο της αντίστασης και της πάλης όχι μόνο τα «επιχειρήματα» κυβέρνησης και τρόικας, αλλά θα δημιουργούν όρους κινήματος ικανού να σταματήσει την αντεργατική-αντιλαϊκή επέλαση. Και είναι ηλίου φαεινότερο ότι δεν μπορούν ν' απαντηθούν με άσφαιρες τουφεκιές 3ωρων στάσεων της ΑΔΕΔΥ, όπως την Τετάρτη που μας πέρασε.

Σπύρος Παπακωνσταντίνου

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

«ΚΟΥΡΕΥΟΥΝ» ΤΙΣ ΟΡΓΑΝΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Μόνη διασφάλιση ο μαζικός παρατεταμένος αγώνας

Με κατεπείγουσα εγκύκλιό του την Πέμπτη 4/4/2013, το Υπουργείο Παιδείας προχωρά στο σχεδιασμό του για «κούρεμα» των οργανικών θέσεων των εκπαιδευτικών στην Α/θμια εκπαίδευση. Με μια απλή διαίρεση, στην οποία διαιρετέος είναι ο αριθμός των μαθητών κάθε σχολείου και διαιρέτης ο αριθμός 25, καθορίζει τις οργανικότητες των σχολείων. Με αυτή την πράξη, χιλιάδες θέσεις εκπαιδευτικών εξαϋλώνονται. Μόνο στην Αττική, υπολογίζεται πως 1700 περίπου οργανικές θέσεις δασκάλων και νηπιαγωγών βρίσκονται στον αέρα. Μαζί τους παρασύρονται στο κενό πάμπολλες θέσεις ειδικοτήτων.
Η κυβέρνηση προσθέτει ακόμη ένα μέτρο, που μαζί με τις συγχωνεύσεις-κλεισίματα σχολείων, τις συμπτύξεις τμημάτων, την αύξηση του ωραρίου επιδιώκει να δημιουργήσει «πρωτογενές πλεόνασμα» εκπαιδευτικών. Ένα «πλεόνασμα» που θα χρησιμοποιηθεί για υποχρεωτικές μετακινήσεις εντός νομού ή περιφέρειας ή σε όλη την επικράτεια ή απλά για να μετακινηθεί …στο σπίτι του. Το δικαίωμα στην επιλογή είναι μεταξύ μετακίνησης που σημαίνει εξαναγκασμός σε παραίτηση ή διαθεσιμότητα-απόλυση. Λαμβάνοντας υπόψη τη σπουδή κυβέρνησης και τρόικας να προχωρήσουν οι απολύσεις στο δημόσιο, το διάγγελμα Σαμαρά που μαζί με τις απολύσεις θέτει θέμα «άξιων» εργαζομένων, εύκολα αντιλαμβάνεται καθένας πως οι απολύσεις στο χώρο της παιδείας έχουν δρομολογηθεί.
Αυτή η κίνηση του Υπουργείου δεν είναι μια ειδική περίπτωση για την Α/θμια. Αποτελεί μια ειδική πλευρά της γενικευμένης επίθεσης της κυβέρνησης και στις δυο βαθμίδες στην εκπαίδευση με στόχο τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών, συντρίβοντας ό,τι θυμίζει σταθερότητα και μονιμότητα. Είναι άλλη μια ριπή ενάντια στα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών του λαού. Αυτή η επιθετική κίνηση που διαλύει παραπέρα τη δωρεάν δημόσια εκπαίδευση, αποκαλύπτει τον κυνισμό του συστήματος που κρύβεται πίσω από τις υποκριτικές φλυαρίες για την πρόοδο των μαθητών.
Δε στερείται λογικής –παρά το παράλογο του πράγματος -«μετράω κεφάλια και διαιρώ»-, πολύ περισσότερο δεν υπάρχει λάθος στο διαιρέτη. Η κυβέρνηση κάνει πράξη τη μνημονιακή λογική για λιγότερα σχολεία-λιγότερη μόρφωση, για περισσότερους μαθητές στα τμήματα-χειρότερη μόρφωση, λιγότερους εκπαιδευτικούς, περισσότερο ανεργία, φτώχεια, εξαθλίωση.
Αποτελεί η εξέλιξη αυτή, ακόμη μια συνιστώσα που μαζί με την αξιολόγηση, το πειθαρχικό δίκαιο και το ΔΥ κώδικα, συγκροτούν το αντιδραστικό πρότυπο του Υπουργείου. Αυτό του σκυφτού, χειραγωγημένου εκπαιδευτικού, ανήμπορου να αντιδράσει, ιμάντα μεταβίβασης των αντιδραστικών επιλογών κυβέρνησης και τρόικας στους μαθητές, στη νέα γενιά του τόπου μας. Στην κατεύθυνση αυτή στρατεύονται και οι καλοπληρωμένοι κονδυλοφόροι των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης και Αποπροσανατολισμού που το τελευταίο διάστημα ξεσαλώνουν πραγματικά για το «εξωφρενικό» των 200.000 εκπαιδευτικών «ανίκανων», «κοπανατζήδων», «ψυχολογικά άρρωστων». «επίορκων» ή «παιδεραστών».
Η εγκύκλιος που ξηλώνει χιλιάδες θέσεις εργασίας, δημιουργεί νέα ανησυχητικά δεδομένα. Παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες εφησυχασμού της πλειοψηφίας του ΔΣ της ΔΟΕ και την επιδεικτική αποστασιοποίησης του ΔΣ της ΟΛΜΕ, οι εκπαιδευτικοί έχουν θορυβηθεί. Φαίνεται πως, πριν το τέλος της σχολικής χρονιάς, σε πολλά σχολεία οι εκπαιδευτικοί θα κληθούν να διαχειριστούν τη μείωση των οργανικών θέσεων, τη σύμπτυξη τμημάτων και την κατάργηση σχολείων. Θέλουν να βάλουν τους εργαζόμενους να παίξουν το επικίνδυνο παιχνίδι «ποιος θα πάρει τον μουντζούρη», να δημιουργήσουν, δηλαδή, συνθήκες συναδελφικού κανιβαλισμού. Αυτό πρέπει να αποτραπεί. Ο μόνος τρόπος είναι να μεταφερθεί το κέντρο λήψης των αποφάσεων στις γενικές συνελεύσεις των πρωτοβάθμιων σωματείων.
Παρά τη σοβαρότητα του ζητήματος, οι εκπαιδευτικοί οδηγούνται από τη συνδικαλιστική ηγεσία σε ήρεμες διακοπές λόγω Πάσχα σαν πρόβατα σε σφαγή. Οι δίωρες ή τρίωρες στάσεις εργασίας που εξελίσσονται σε στάση κινήματος, όχι μόνο δεν αντιμετωπίζουν την επίθεση αλλά δίνουν τη δυνατότητα στην κυβέρνηση να ξεσαλώσει. Οι ηγεσίες των παρατάξεων που προφυλάσσονται πίσω από τις στάσεις εργασίας, δικαιολογούνται επικαλούμενοι την ανάγκη καλύτερης προετοιμασίας και το κακό κλίμα στα σχολεία, συνέπεια της χρόνιας της αδράνειας που έχει επιβληθεί με κύρια ευθύνη των ηγεσιών σε ΟΛΜΕ- ΔΟΕ. Ουσιαστικά αρκούνται σε ανακοινώσεις καταγγελίας της εγκυκλίου. Κρύβονται πίσω από την κούφια προπαγάνδα για γενική πολιτική απεργία και απαξιώνουν τους κλαδικούς αγώνες. Μπερδεύουν εσκεμμένα το αποτέλεσμα με την αιτία. Μεταφέρουν τις ευθύνες της αδράνειας στις πλάτες των εκπαιδευτικών με διάφορα εξοργιστικά ευφυολογήματα για «μικροαστούς εκπαιδευτικούς», «συμβιβασμένους» που «συμφωνούν με την αξιολόγηση» και γι’ αυτό «δε σηκώνονται από τον καναπέ τους». Είναι, τάχα, του λόγου τους, «επαναστάτες» που έπεσαν σε κλάδο υποταγμένων!
Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών έθεσαν από την πρώτη στιγμή το αυτονόητο. Δηλαδή, να γίνουν έκτακτες γενικές συνελεύσεις που να αποφασίσουν απεργιακές κινητοποιήσεις πριν και μετά τις διακοπές του Πάσχα. Όμως, όπως φάνηκε από την απαξίωση της συγκεκριμένης πρότασης, κάτι τέτοιο θα τάραζε τους εκλογικούς σχεδιασμούς των παρατάξεων που τα έχουν «ακουμπήσει» στη «μάχη των μαχών» των εκλογών για τα συνέδρια των ομοσπονδιών. Αυτοί οι εκλογικοί σχεδιασμοί, που για να καρποφορήσουν ψήφους πρέπει να γίνουν σε κλίμα ηρεμίας χωρίς κινηματικές διαταραχές, είναι ανάγκη να ακυρωθούν. Υπάρχει κίνδυνος, οι εκλογές για τα εκπαιδευτικά συνέδρια, παρά την πιθανή αποκομιδή περίσσιων ψήφων υπέρ της αριστεράς, να είναι άλλο ένα χτύπημα στο κουράγιο των εκπαιδευτικών.
Προφανώς οι αγώνες δεν μπορούν να περιμένουν. Η κυβέρνηση επείγεται να περάσει σειρά μέτρων για να διαλύσει σχολεία, μαθητές κι εκπαιδευτικούς. Κανένας αγώνας δε σχεδιάζεται σε συνθήκες ηρεμίας και ιδανικών συνθηκών. Στα δύσκολα κρίνονται πάντα οι ηγεσίες, με κόπο κατακτιούνται τα δικαιώματα. Οι εκπαιδευτικοί, πολλές φορές στο παρελθόν με τους αγώνες τους, έχουν διαψεύσει αυτούς που τους υποτιμούν. Καλούνται για μια ακόμη φορά να ξεκινήσουν αγώνες για δουλειά, γράμματα και δικαιώματα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΑΘΗΝΑ ΝΕΕΣ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΕΙΣ ΛΑΪΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΩΝ

Τη βδομάδα που πέρασε πραγματοποιήθηκαν στις συνοικίες της Αθήνας ανοικτές εκδηλώσεις συγκρότησης σχημάτων στο πλαίσιο της Πρωτοβουλίας για την Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία (Π.Α.Α.Σ) ή συναγωνιστικών και σε συντονισμό μ΄ αυτήν. Κατά τις εκδηλώσεις αυτές - στη δυτική Αθήνα, στις βόρειες συνοικίες, σε Υμηττό – Δάφνη - νότιες συνοικίες και στον Πειραιά – συμμετείχαν αγωνιστές, είτε ενταγμένοι στις «εκκινούσες» δυνάμεις της Π.Α.Α.Σ. είτε ανένταχτοι, που εξέφρασαν τη διάθεση να προχωρήσουν στο δρόμο της δημιουργίας συγκροτήσεων με πολιτικό, αντι-ιμπεριαλιστικό, αντι-καπιταλιστικό και αντι-συνδιαχειριστικό στίγμα, αλλά και κινηματικά χαρακτηριστικά δράσης. Στις εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν έγινε μεγάλος αριθμός τοποθετήσεων ενώ καταλήχθηκαν τα πολιτικά πλαίσια, καθώς κι ένας πρώτος άμεσος προγραμματισμός δράσης των συγκροτήσεων αυτών.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΕΛΜΕ Πειραιά Εκδήλωση ενάντια στο φασισμό

Πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 16/4 στην Ιωνίδειο εκδήλωση που διοργάνωσε η ΕΛΜΕ Πειραιά ενάντια στο φασισμό. Εισηγητές στην εκδήλωση ήταν ο Γ. Μαργαρίτης (καθηγητής Σύγχρονης Πολιτικής και Κοινωνικής Ιστορίας στο Α.Π.Θ.), ο Mανόλης Αρκολάκης (ιστορικός στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο) και ο Φώτης Ανδρεόπουλος (υπεύθυνος Σχολείου μεταναστών Πειραιά).
Ο πρώτος εισηγητής έκανε μια ιστορική αναδρομή στην εμφάνιση φασιστικών οργανώσεων στην Ελλάδα από τη δεκαετία του ’30 και στη σχέση τους με τα κέντρα εξουσίας της αστικής τάξης. Αναφέρθηκε, επίσης, στην αντίφαση των εθνικιστικών ξεσπασμάτων των νεοναζί με το ρόλο υποτέλειας που επιφύλασσε για τον ελληνικό λαό ο ναζισμός. Ανέλυσε επίσης, τη διαδικασία γέννησης του φασισμού μέσα από τη μήτρα του καπιταλιστικού συστήματος.
Ο Μανόλης Αρκολάκης αναφέρθηκε ιστορικά στους τρόπους που χρησιμοποίησε ο ναζισμός για να επιβληθεί στη γερμανική κοινωνία. Εξήγησε πώς χρησιμοποιήθηκε η αντικατάσταση του κράτους πρόνοιας στη Γερμανία του ’30 από δομές ελεγχόμενης ελεημοσύνης στους ανέργους με στόχο τη συντριβή της συγκρότησης της εργατικής τάξης. Ανέλυσε ακόμα το πώς –σήμερα- η διαδικασία της φασιστικοποίησης αποτελεί μια επιλογή του συστήματος στην αντίστοιχη κατεύθυνση αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης και κλιμάκωσης της επίθεσης.
Ο Φώτης Ανδρεόπουλος αναφέρθηκε στην εμπειρία του από το Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών και στα οξυμένα προβλήματα των παιδιών των μεταναστών σε σχέση με τη φτώχεια αλλά και με την κρατική πολιτική απέναντί τους. Σε σχέση με την ιθαγένεια αλλά και τα κρούσματα φασιστικών και ρατσιστικών επιθέσεων. Αναφέρθηκε, επίσης, στις προσπάθειες που καταβάλλει το Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά.
Ακολούθησαν ερωτήσεις από το κοινό που απαντήθηκαν συνοπτικά από τους εισηγητές. Οι ερωτήσεις αφορούσαν τόσο ιστορικά ζητήματα όσο και ζητήματα εκτιμήσεων για τη σημερινή εποχή.
Η εκδήλωση συνεχίστηκε με σύντομες τοποθετήσεις – παρεμβάσεις από το κοινό. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία έγιναν από εκπαιδευτικούς που έχουν καθημερινή σχέση με το κίνημα και το σωματείο.
Στα θετικά της εκδήλωσης καταγράφονται η σχετική μαζικότητά της (περίπου 120 εκπαιδευτικοί), ο πολιτικός χαρακτήρας των τοποθετήσεων και η προσπάθεια να εντοπιστούν οι αιτίες του φαινομένου, καθώς και η προβολή της ανάγκης υπεράσπισης από τους εκπαιδευτικούς της ιστορίας, κόντρα στον ιστορικό ρεβιζιονισμό. Αδυναμία της ήταν το γεγονός ότι οι παρεμβάσεις από εκπαιδευτικούς λίγο έξω από την άμεση επιρροή των παρατάξεων ήταν λίγες.
Σε κάθε περίπτωση, η εκδήλωση (την οποία πρότεινε στο ΔΣ της ΕΛΜΕ η Ενότητα Αντίστασης Ανατροπής, στην οποία συμμετέχουν οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών Πειραιά) ήταν ένα πρώτο θετικό βήμα στο άνοιγμα της συζήτησης και, άρα, στην αρχή οργάνωσης της δράσης και ενάντια στο φασισμό και τη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής, την οποία τροφοδοτεί το σύστημα – ως ένα βραχίονα της συνολικής αντιδραστικής επίθεσης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Στις φυλακές οι δύο αγωνιστές κάτοικοι Η Χαλκιδική δεν θα σκύψει το κεφάλι! Ενισχύεται το κίνημα αλληλεγγύης

Τετάρτη 10/04/2013. Η ώρα είναι 14:30 και έξω από τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης (ΓΑΔΘ) έχουν συγκεντρωθεί πάνω από 1.500 άτομα ως ένδειξη αλληλεγγύης στους δύο συλληφθέντες κατοίκους της Ιερισσού, κατηγορούμενους για τον εμπρησμό στο εργοτάξιο των Σκουριών στις 17/02. Προηγήθηκε η εισβολή στα σπίτια τους νωρίς τα ξημερώματα –στις 3.15 π.μ.- από άντρες της ΟΠΚΕ οι οποίοι, φορώντας κουκούλες και οπλισμένοι σαν αστακοί, με συντονισμένη επιχείρηση, έσπασαν τις πόρτες και τους έπιασαν στον ύπνο! Ταυτόχρονα κρατούσαν ομήρους τα μέλη των οικογενειών τους –ανήλικα παιδιά- ώστε να μην μπορέσουν να ειδοποιήσουν συγγενείς και γείτονες.
Η οργή των κατοίκων ξεχειλίζει μόλις μαθαίνουν τα νέα και συγκεντρώνονται έξω από το Αστυνομικό Τμήμα Ιερισσού, καθώς οι πρώτες πληροφορίες αναφέρουν ότι οι δύο συλληφθέντες βρίσκονται εκεί. Η αστυνομία εκκενώνει το τμήμα. Στους δρόμους γύρω από το χωριό στήνονται οδοφράγματα. Για πολλές ώρες κανείς δεν ξέρει πού βρίσκονται οι συλληφθέντες. Άλλοι μιλάνε για Πολύγυρο, άλλοι για Θεσσαλονίκη. Ούτε καν οι συνήγοροί τους οι οποίοι, ακολουθώντας τον ανακριτή που αναχωρεί από τον Πολύγυρο, τους «εντοπίζουν» επιτέλους στην Αστυνομική Δ/νση Θεσσαλονίκης (ΓΑΔΘ).
Τα νέα διαδίδονται σαν αστραπή στα χωριά της Χαλκιδικής, στη Θεσσαλονίκη αλλά και στις υπόλοιπες πόλεις της Ελλάδας. Στην Καμάρα καλείται συγκέντρωση διαμαρτυρίας, η οποία μετατρέπεται σε πορεία. Πρώτος προορισμός τα δικαστήρια. Με τις νέες πληροφορίες, ο προορισμός γίνεται η ΓΑΔΘ. Πλήθος κόσμου περιμένει συγκεντρωμένος έξω από τη ΓΑΔΘ μέχρι και τις 6 το απόγευμα, οπότε βγαίνει η απόφαση: Προσωρινή κράτηση μέχρι και την Κυριακή, οπότε και θα απολογηθούν ενώπιον του εισαγγελέα.
Οι κάτοικοι της Χαλκιδικής επιστρέφουν στα χωριά τους, αφού συναποφασίζεται από τις συντονιστικές επιτροπές της Θεσσαλονίκης και της Χαλκιδικής μια σειρά δράσεων αλληλεγγύης για τους συλληφθέντες. Για τις δύο επόμενες μέρες δίνεται κάθε μέρα ραντεβού στο άγαλμα Βενιζέλου ώστε να ενημερωθεί ο κόσμος για το τι συνέβη. Την Παρασκευή το βράδυ κόσμος με κεριά στα χέρια πραγματοποιεί καθιστική διαμαρτυρία έξω από τη ΓΑΔΘ. Οι δύο κρατούμενοι (πλέον) βγάζουν τα χέρια τους έξω από τα παράθυρα και ανάβουν αναπτήρες. Την επόμενη μέρα, πρωινό Σαββάτου, περίπου 3.000 άνθρωποι πραγματοποιούν πορεία στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Την ίδια μέρα πορείες και συγκεντρώσεις αλληλεγγύης πραγματοποιούνται σε όλη την Ελλάδα, στην Αθήνα, στα Γιάννενα, στο Ηράκλειο, στη Μυτιλήνη, στην Άρτα κ.α.
Κυριακή 14/04/2014. Από το πρωί και παρά τη βροχή κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται έξω από τη ΓΑΔΘ. «Γιώργο και Βασίλη, είμαστε μαζί σας, ας γίνει η φωνή μας, η δύναμή σας», «Τα δικαστήριά σας τα ξέρουμε καλά, γι’ αυτό και θα μας βρίσκετε πάνω στα βουνά», «Με ΜΑΤ, βία και καταστολή, χρυσάφι δε θα πάρετε απ’ τη Χαλκιδική»… βροντοφώναζαν οι συγκεντρωμένοι καθ’ όλη τη διάρκεια. Η αστυνομία με την έντονη παρουσία της πυροδοτούσε ακόμα περισσότερο το οργισμένο κλίμα. Η ένταση ήταν φανερή. Ώρα: 5μμ. Βγήκε η απόφαση. Οι δύο κατηγορούμενοι κρίνονται με τη σύμφωνη γνώμη ανακριτή και εισαγγελέα προφυλακιστέοι μέχρι να γίνει η δίκη! Η οργή των συγκεντρωμένων ξεχειλίζει. Απαντούν με συνθήματα και οργισμένες φωνές. «Θα σας περιμένουμε στη Χαλκιδική» λένε στους ΜΑΤατζήδες. Η αγωνία όμως για τη φύλαξη των χωριών και των ανθρώπων που άφησαν πίσω τους οδηγεί στην απόφαση της γρήγορης αναχώρησης. Ο κόσμος αποχωρεί. Οι Χαλκιδικιώτες επιστρέφουν στα χωριά τους για να συντονίσουν τον αγώνα τους από εκεί και στη Θεσσαλονίκη πραγματοποιείται πορεία, στην οποία συμμετέχουν αρκετές εκατοντάδες διαδηλωτών παρ’ όλο που ο χρόνος προετοιμασίας είναι ανύπαρκτος.
Η απόφαση της προφυλάκισης δεν ήρθε σαν κεραυνός εν αιθρία. Όλοι το σιγοψιθύριζαν μεταξύ τους, αλλά ήλπιζαν πως κάτι θα άλλαζε την τελευταία στιγμή. Οι επιλογές ήταν είτε απελευθέρωση των συλληφθέντων, που θα σημαίνει νίκη για το κίνημα, είτε προφυλάκιση (όπως και έγινε) για να καμφθεί το ηθικό των αγωνιζόμενων. Απομένει να δούμε τι θα γίνει τις επόμενες μέρες, με τους «Γαλάτες» Χαλκιδικιώτες να είναι πιο αποφασισμένοι από ποτέ να συνεχίσουν τον αγώνα τους. Η πολιτική απόφαση της προφυλάκισης ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου και αυτοί που πάνε για μαλλί (βλ. χρυσό) στη Χαλκιδική στο τέλος θα βγούνε κουρεμένοι.
Ε.Κ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »