ΣΥΡΙΖΑ: δεξιά μετατόπιση χωρίς τέλος…

Ολο το προηγούμενο διάστημα από τη συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ του Αλ. Τσίπρα, όπου πρόβαλε το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, ως την ομιλία του στην ΚΠΕ του ΣΥΝ, όπου έβαλε «κάθε κατεργάρη στον πάγκο του», γινόμαστε μάρτυρες μιας συνεχούς δεξιάς μετατόπισης, μιας προσαρμογής στο αστικό πολιτικό παιχνίδι καθώς και μιας προσπάθειας «ελιγμών» ανάμεσα στο σκληρό ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό ΗΠΑ-ΕΕ.
Ανατροπή του μνημονίου, επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, παραγωγική ανασυγκρότηση, με ευρώ και στο πλαίσιο της ΕΕ είναι οι «εφαρμόσιμες ρεαλιστικές προτάσεις» της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στην επίθεση στα δικαιώματα και τη ζωή του εργαζόμενου λαού.
Είναι γεγονός ότι όσο πιο βάρβαρα είναι τα μέτρα της επίθεσης του συστήματος, όσο κλιμακώνονται οι ωμοί εκβιασμοί και οι απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών τόσο πιο αντιδραστικοί θα γίνονται οι όροι στο πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό της χώρας και θα «παρασύρουν» σε δεξιές κατευθύνσεις πολιτικές δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά και είναι διατεθειμένες να αναλάβουν «υπεύθυνους ρόλους». Η «εξέλιξη» της ΔΗΜΑΡ μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα από «ανανεωτική τάση» του ΣΥΝ σε ένα πολιτικό ανάχωμα και σήμερα σε ένα καθεστωτικό δεκανίκι του συστήματος δείχνει ότι στη δεξιά μετατόπιση δεν υπάρχουν όρια και τέλος. Και μη μας πουν «τι σχέση έχει η ΔΗΜΑΡ με την Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ;» αυτοί που τον καλούσαν να συμπράξουν για κυβέρνηση μόλις πριν από λίγους μήνες…
Η προσαρμοστικότητα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ στον υπεύθυνο ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης και των «ρεαλιστικών προτάσεων» δεν είναι μία «φαεινή» αλλά μία ανάγκη που προκύπτει μέσα αλλά και για το ίδιο το σύστημα από τις εξελίξεις, τα αδιέξοδα και τη γρήγορη φθορά του αστικού πολιτικού προσωπικού και της τρικομματικής συγκυβέρνησης. Βέβαια αυτή η «διαδικασία» δεν μπορεί να αντιγράψει την… ιστορία του ΠΑΣΟΚ μιας και τόσο η περίοδος όσο και οι «πρωταγωνιστές» είναι διαφορετικοί.
Εάν και όποτε «προκύψει» θα έχει τα δικά της χαρακτηριστικά και τους δικούς της όρους, που θα καθορίζονται από την ένταση της καπιταλιστικής κρίσης, την όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, την εξάρτηση της χώρας αλλά και την ανελέητη επίθεση στο λαό. Δύσκολο το «σταυρόλεξο» που καλείται να λύσει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Γεγονός όμως είναι ότι προσπαθεί! Εξάλλου, η ντόπια αστική ολιγαρχία και οι ιμπεριαλιστές δεν έχουν κανένα λόγο, σήμερα, να άρουν την εμπιστοσύνη τους από τα κόμματα της συγκυβέρνησης και τον υπόλοιπο αντιδραστικό συρφετό (Ανεξάρτητοι Ελληνες, Χ.Α.) που συνωθούνται στην ουρά των «προθύμων» της αντιλαϊκής–αντεργατικής επέλασης.
Για αυτό το λόγο και ο Αλ. Τσίπρας στην ΚΠΕ του ΣΥΝ προσπαθεί να «σκιαγραφήσει» μια πολιτική όπου «ο κάθε κατεργάρης θα κάτσει στον πάγκο του, οι επιχειρηματίες στις επιχειρήσεις τους, χωρίς κρατικές προμήθειες, οι τραπεζίτες στις τράπεζές τους με δικά τους χρήματα και οι καναλάρχες στα κανάλια τους, αφού πληρώσουν πρώτα τις συχνότητες». Πολύ τακτοποιημένα προσδοκά ότι θα είναι τα πράγματα η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ όταν θα είναι η «Αριστερά στην κυβέρνηση με το λαό στο προσκήνιο» και δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι είναι τόσο αφελής. Αυτή η «τακτοποίηση» απηχεί και συστημικές προθέσεις απέναντι στο «μπάχαλο» μιας εξαρτημένης χώρας όπου ο καπιταλισμός δεν λειτουργεί με «υγιείς» όρους και νοθεύεται από τους «κατεργαρέους».
Βέβαια όλα αυτά τα σχέδια μπορεί να μείνουν στα χαρτιά και στα λόγια λόγω του «κινδύνου κατάρρευσης της ευρωζώνης», αλλά και γι’ αυτό το ζήτημα υπάρχει κατεύθυνση από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, «της επαναθεμελίωσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης σε μία προοπτική αλληλεγγύης, δημοκρατίας και κοινωνικής συνοχής». Είναι, πραγματικά, πρόκληση σήμερα η αναφορά στην «ευρωπαϊκή ενοποίηση» που την πληρώνουν οι λαοί της Ευρώπης, μαζί και ο λαός μας, με εξαθλίωση, φτώχεια και ανεργία, με καταβαράθρωση της ζωής και των δικαιωμάτων τους. Και οι προκλήσεις από τη μεριά της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ δεν σταματούν εκεί. Προσπαθώντας να κάνει και «ελιγμούς» ανάμεσα στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς ΗΠΑ-ΕΕ, γίνεται και… συνήγορος του Τόμσεν και του «διεθνούς οργανισμού» (ΔΝΤ) που εκπροσωπεί στο ζήτημα της «βιωσιμότητας του χρέους». Μας λέει λοιπόν ο Αλ. Τσίπρας ότι η κυβέρνηση τα βάζει με τον Τόμσεν (εκπρόσωπο του ΔΝΤ στην Τρόικα) γιατί αναδεικνύει τη μη βιωσιμότητα του χρέους και απαιτεί νέο «κούρεμα», ενώ η τρικομματική κυβέρνηση, δέσμια των επιταγών του Βερολίνου, το… κρύβει. Και αναρωτιέται ο Αλ. Τσίπρας «Και αν αυτό μπορεί να κρυφτεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο, γιατί αυτό που προέχει είναι η στρατηγική της Γερμανίας για τη νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική και όχι η βιωσιμότητα του χρέους στους διεθνείς οργανισμούς, πόσο εύκολο είναι άραγε να κρυφτεί;»
Είναι τόση η αγωνία αυτής της ηγεσίας να αποτελέσει «επίσημο συνομιλητή» ως αξιωματική αντιπολίτευση με τους επισήμους της Τρόικας και της ΕΕ που έφτασε στο σημείο να συναντηθεί το οικονομικό επιτελείο (Δραγασάκης, Σταθάκης, Τσακαλώτος, Μηλιός) με τον… Ράιχενμπαχ, τον επικεφαλής της ομάδας δράσης για την επιβολή των μνημονίων, για να του δηλώσουν την κατηγορηματική τους άρνηση στις πολιτικές που ακολουθούνται και να του ζητήσουν να περιλάβει στην έκθεσή του, σε ειδικό κεφάλαιο, τις κοινωνικές επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στη χώρα!!! Δεν είναι μόνο οι αυταπάτες, αλλά κυρίως το «επίσημο» κουστούμι που φόρεσαν εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ που τους οδηγεί σε τέτοιου είδους γελοιότητες, με τραγικά όμως αποτελέσματα, από την άλλη μεριά, αφού νομιμοποιούν την παρουσία της ιμπεριαλιστικής επιτροπείας πάνω στη χώρα και στο λαό.
Απέναντι σε αυτή την κατεύθυνση που έχει αποφασίσει να τραβήξει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, κάποιοι στο εσωτερικό του αντιδρούν με δημόσιες τοποθετήσεις και καλούν τον κόσμο του να «βάλει φρένο στο δεξιό κατήφορο». Νομίζουμε ότι όλοι αυτοί οι αγωνιστές στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ, που τόσο αργά διαπίστωσαν πού πάει η υπόθεση, δεν έχουν πολλά περιθώρια για να «διορθώσουν την πορεία» από τα μέσα. Η προοπτική της συγκρότησης της «μεγάλης δημοκρατικής παράταξης της Αριστεράς» σε ένα ενιαίο κόμμα αντιστοιχεί πλήρως με τη δεξιά μετατόπιση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και θα συνεχιστεί με γρήγορους ρυθμούς το επόμενο διάστημα. Μάλιστα ο Αλ. Τσίπρας στην ΚΠΕ του ΣΥΝ έθεσε και τα νέα διλήμματα προς το λαό (είπατε κάτι για δικομματικό παιγνίδι;) με το ότι «σήμερα δύο πραγματικά πολιτικά σχέδια υπάρχουν, αυτό της τρικομματικής κυβέρνησης και αυτό του ΣΥΡΙΖΑ». Και έβαλε και αυτός το λαό προ των ευθυνών του, καταγγέλλοντας τη λογική της… ανάθεσης και υπερασπιζόμενος την… αυτοοργάνωση του λαού.
Είναι φανερή η προσπάθεια της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ να «ζέψει» το λαϊκό κίνημα στις κυβερνητικές του επιδιώξεις και να καπελώσει κάθε προσπάθεια αντίστασης, οργάνωσης και αλληλεγγύης σαν δικό της «έργο». Εξάλλου η «τεχνογνωσία» για κάτι τέτοιο είναι «πλούσια».
Παρ’ όλα αυτά, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορέσει να αποφύγει τη «σύγκρουση με την πραγματικότητα».
Γιατί όλο και περισσότερο μέσα στο πλαίσιο του λαού και του κινήματος η γραμμή του «ευρωπαϊκού προσανατολισμού» και της «ευρωπαϊκής ενοποίησης» θα έρχεται σε σύγκρουση με την ανάγκη να συγκροτηθεί μια γραμμή πάλης ενάντια στην εξάρτηση από τον ιμπεριαλισμό για να σπάσουν τα δεσμά ΕΕ-ΔΝΤ-ΗΠΑ-ΝΑΤΟ. Και όσο και αν θα γίνει συντονισμένη προσπάθεια να στραφεί ο κόσμος του κινήματος στη λεγόμενη «κοινωνική αλληλεγγύη» για την αντιμετώπιση της «ανθρωπιστικής κρίσης» τόσο θα συγκρούεται με την ανάγκη της πολιτικής συγκρότησης του κινήματος για την απόκρουση της επίθεσης, για την ανατροπή της βαρβαρότητας.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Λασίθι Γεύσεις από το «Γρήγορο Δρόμο» (κοινώς, fast track)

Πολύ συνηθισμένο είναι πλέον να ακούμε από τα στελέχη της κυβέρνησης αλλά και από διάφορους παράγοντες του συστήματος ότι για να βγει η χώρα από την κρίση χρειάζεται να δοθεί βάρος στην ανάπτυξη και στις επενδύσεις. Αυτό τις περισσότερες φορές λέγεται για να δημιουργηθεί η εικόνα πως, εκτός από μέτρα σε βάρος των εργαζομένων, υπάρχει και εθνικό σχέδιο για την οικονομία. Και πράγματι, έτσι είναι. Το σχέδιο για την ανάπτυξη και τις επενδύσεις στις οποίες προσβλέπουν η ελληνική κυβέρνηση και το ντόπιο κεφάλαιο, ως μεσάζοντες, δεν θα μπορούσε να κινείται σε διαφορετική κατεύθυνση από αυτήν που ακολουθείται συνολικά στην οικονομία όλα αυτά τα χρόνια. Επιπλέον, το βάθεμα της κρίσης και οι αυξημένες απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών για τέτοιο επενδυτικό περιβάλλον στη χώρα μας που θα τους επιτρέπει τη μέγιστη κερδοφορία είναι συνθήκες που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις κινήσεις των τελευταίων κυβερνήσεων στο θέμα της οικονομίας και όχι μόνο.
Ο Ν3894/2010 για τις Στρατηγικές Επενδύσεις, γνωστός και ως «fast track», ήρθε να εξυπηρετήσει αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση. Οπως το λέει και το όνομά του (fast track), προωθεί το «γρήγορο δρόμο» για κάθε είδους επένδυση που η ΔΕΣΕ (Διυπουργική Επιτροπή Στρατηγικών Επενδύσεων) εντάσσει σε αυτόν, πέρα από την υπάρχουσα νομοθεσία και κάθε είδους κώλυμα! Με συνοπτικές διαδικασίες θα υλοποιούνται αγοραπωλησίες των λεγόμενων «φιλέτων» του Δημοσίου ή έργα σε διάφορους τομείς της οικονομίας (π.χ. τουρισμό, ενέργεια) άσχετα αν αυτά αντίκεινται στους νόμους του κράτους, αν έχουν καταστρεπτικές επιπτώσεις για το περιβάλλον και λειτουργούν σε βάρος των τοπικών κοινωνιών ή υποσκάπτουν τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Μέσα σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο κινούνται και τα δύο επενδυτικά σχέδια τα οποία πρόσφατα εντάχθηκαν στο «fast track» και αφορούν την Κρήτη, με ιδιαίτερο βάρος στο νομό Λασιθίου.
Το πρώτο αφορά τις λεγόμενες Β-ΑΠΕ (Βιομηχανικές Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας). Δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 1787Β/6-6-2012 και αφορά 69 αιολικούς σταθμούς (796 ανεμογεννήτριες!) σε όλη την Κρήτη, ισχύος 2.132,00 MW, και η παραγόμενη ενέργεια θα μεταφέρεται μέσω δύο υποθαλάσσιων καλωδίων (ένα του ομίλου «ELICA GROUP» και το άλλο της «ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ Α.Β.Ε.Τ.Ε.») στην Πελοπόννησο. Οπως, επίσης, και την κατασκευή «Ηλιοθερμικού Σταθμού Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας» ισχύος 70,00 MW στη Σητεία.
Το δεύτερο αφορά το διαβόητο, και με ιστορία πάνω από 15 χρόνων, τουριστικό έργο στο «Κάβο Σίδερο», κοντά στο Φοινικόδασος του Βάι. Η τουριστική επένδυση ονομάζεται «ΙΤΑΝΟΣ ΓΑΙΑ» και προβλέπει την κατασκευή, σε έκταση πάνω από 25.000 στρέμματα, πέντε ξενοδοχείων με συνολικό αριθμό κλινών 1.936, γήπεδο γκολφ, σπα και άλλες υποδομές προϋπολογισμού 260 εκατ. ευρώ! Ο φορέας επένδυσης είναι η «LOYALWARD Ltd», θυγατρική του ομίλου Minoan Group Plc, ο οποίος είναι εισηγμένος στην αγορά ΑΙΜ του Χρηματιστηρίου του Λονδίνου. Αξίζει να σημειωθεί το γεγονός ότι στο παρασκήνιο της υπόθεσης αυτής, που πριν πάρει την πρόσφατη ένταξη στο «fast track» πέρασε από αναβολές και ακυρώσεις αποφάσεων από πλευράς ΣτΕ μετά από κινητοποιήσεις πολιτών και τοπικών φορέων, εμπλέκεται και η Μονή Τοπλού.
Τόσο το πρώτο έργο όσο και το δεύτερο έχουν κοινά χαρακτηριστικά ως προς τις επιπτώσεις που θα έχουν στις τοπικές κοινωνίες και στο περιβάλλον.
Η λεγόμενη «Πράσινη ή Καθαρή Ενέργεια» που τόσο έχει διαφημίσει ο ΓΑΠ, ο ΣΚΑΪ και διάφοροι οικολόγοι της Αριστεράς μόνο πράσινη και μόνο καθαρή δεν είναι. Οι τεραστίων διαστάσεων ανεμογεννήτριες και τα φωτοβολταϊκά πάνελ ήδη όπου έχουν τοποθετηθεί και βρίσκονται σε λειτουργία κάθε άλλο παρά φιλικά προς το περιβάλλον και τη φύση είναι αφού η εγκατάσταση και η λειτουργία τους επί της ουσίας τα μολύνει και τα επιβαρύνει. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που ο υπερνόμος που λέγεται «fast track», προκειμένου να μην υπάρξει κάποιο κώλυμα, ξεπερνάει τους όποιους περιορισμούς βάζουν τα χωροταξικά σχέδια για περιοχές Natura ή η δασική νομοθεσία για τέτοιου είδους επενδύσεις.
Το ίδιο και με τις τουριστικές εγκαταστάσεις τεραστίου μεγέθους οι οποίες γίνονται σε περιοχές όπως το «Κάβο Σίδερο». Τα αποτελέσματα θα είναι καταστρεπτικά καθώς για να φτιαχτούν τέτοιες μονάδες το φυσικό περιβάλλον της ευρύτερης περιοχής υπόκειται σε αλλοιώσεις μη αναστρέψιμες κατά την κατασκευή τους αλλά και από την υπεράντληση του υδροφόρου ορίζοντα προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες αυτών των μονάδων.
Βέβαια, από την άλλη ο υπουργός Κ. Χατζηδάκης μπορεί να πανηγυρίζει για τέτοιου είδους συμφωνίες και να διατείνεται πως θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και πως θα υπάρξει ανάπτυξη στον τόπο. Για το «Κάβο Σίδερο» μιλάνε για 1.200 νέες θέσεις εργασίας. Από την ήδη διαμορφούμενη κατάσταση στις υπάρχουσες ξενοδοχειακές μονάδες στην ευρύτερη περιοχή του Λασιθίου μπορεί κανείς να καταλάβει καλά τι εννοούν όταν λένε τα στελέχη της κυβέρνησης για νέες θέσεις εργασίας και ανάπτυξη. Εννοούν μισοδουλειές (δηλαδή όσο είναι ανοιχτό το ξενοδοχείο) με χαμηλούς μισθούς που όλο και μειώνονται, χωρίς καμία προοπτική και χωρίς καμία βεβαιότητα για το μέλλον. Δουλειές του τύπου σήμερα είσαι, αύριο δεν είσαι γιατί γέρασες ή γιατί το ξενοδοχείο συνεργάζεται με πανεπιστήμια που στέλνουν φοιτητές να κάνουν πρακτική σε αυτό με ελάχιστο κόστος. Οσο για τα χρήματα που θα αφήσουν τέτοιου είδους επενδύσεις στην ευρύτερη περιοχή, ο επισκέπτης-πελάτης του ξενοδοχείου το πιο πιθανόν είναι πως το διάστημα των διακοπών του δεν θα βγει καθόλου από αυτό αφού εκεί μέσα μπορεί να βρει τα πάντα μέχρι να φάει και τελευταίο του σεντ.
Τέλος, το ζήτημα των επενδύσεων μέσω «fast track» είναι αρκετά σημαντικό και πρέπει να ειδωθεί ως κομμάτι της συνολικής πολιτικής που προωθείται, της επίθεσης που δέχεται ο λαός από το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο και όχι ως κάτι ξεκομμένο και τοπικού χαρακτήρα. Ο χαρακτήρας αυτών των επενδύσεων δείχνει με ωμό τρόπο ότι η εξαρτημένη αστική τάξη της χώρας έχει βαθιά χαραγμένη στο DNA της την άνευ όρων παραχώρηση του ήλιου, της θάλασσας, της γης, του νερού, της φύσης, του έμψυχου δυναμικού στις ορέξεις του ξένου κεφαλαίου και των ντόπιων συνεργατών του. Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αυταπάτη ότι θα υπάρξει όριο σε αυτή τη διαδικασία. Μάλιστα, σε επενδύσεις όπως αυτές των Β-ΑΠΕ τα συμφέροντα τα οποία εμπλέκονται ξεπερνάνε τα στενά οικονομικά όρια μια και εδώ μιλάμε για ΕΝΕΡΓΕΙΑ, υποθαλάσσιους αγωγούς προς την ηπειρωτική Ελλάδα και γιατί όχι προς την Κύπρο και εκεί τα συμφέροντα του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου θα είναι τελείως αδίστακτα σε αυτό που θέλουν να κάνουν. Οσο καλύτερα γίνουν κατανοητές αυτές οι παράμετροι τόσο καλύτερα μπορεί να δοθεί η μάχη από πλευράς του λαού απέναντι σε αυτές τις επενδύσεις.

Θ.Δ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η βία και η θεωρία των άκρων

Το τελευταίο διάστημα όλο και αυξάνονται οι γραφές και οι φωνές από αστούς δημοσιογράφους για τα φαινόμενα της βίας. Σε μεγάλες μάλιστα εφημερίδες, ναυαρχίδες της αστικής δημοσιογραφίας σαν την «Καθημερινή», με τη μορφή κύριων άρθρων ή σε πολιτικές συζητήσεις καναλιών σαν τον ΣΚΑΪ. Χρησιμοποιούν τη Χρυσή Αυγή γιατί, όπως λένε, δείχνει «άθελά της» το δρόμο στον «φοβισμένο» αστικό πολιτικό κόσμο να διορθώσει τα λάθη της μεταπολίτευσης. Και ποια είναι αυτά τα λάθη; Η «ψυχολογική και πολιτική βία» που αφέθηκε να ασκεί η, κακώς νομιμοποιημένη, Αριστερά πάνω στο «σώμα της κοινωνίας» για να περάσει αυτά που θέλει! Και ποια είναι αυτά που πέρασε η Αριστερά; Φυσικά οι εργατικές και λαϊκές κατακτήσεις που μας οδήγησαν, κατ’ αυτούς, ως χώρα εδώ που μας οδήγησαν.
Οι φωνές αυτές πλέον έχουν αρχίσει να ξεπερνούν τα όρια των δημοσιογραφικών «απόψεων» και να ακούγονται και από πολιτικά στελέχη σαν τον Κεφαλογιάννη ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ στην εκπομπή της Τσαπανίδου στον ΣΚΑΪ, την Τρίτη 25/6, είπε σαφέστατα ότι οι αριστερές δυνάμεις που αναφέρονται στην ανατροπή του συστήματος και στη «δικτατορία του προλεταριάτου» θα έπρεπε, βάσει συντάγματος πάντα, να είναι παράνομες. Εξαίρεσε ο ίδιος σε αυτό τον ΣΥΡΙΖΑ. Ισως γι’ αυτό ο εκπρόσωπός του να μην αντέδρασε! Φυσικά δεν ξεχνάμε και τις προεκλογικές κραυγές του Σαμαρά (ο οποίος εγκαλείται για αθέτηση υποσχέσεων) περί τερματισμού της ασυλίας στην Αριστερά.
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι λαϊκοί αγώνες και η Αριστερά ταυτίζονται με την ακροδεξιά και τους φασίστες. Να θυμίσουμε, για παράδειγμα, τις θεωρίες περί «αριστερού χουντισμού» της μεταπολίτευσης ή τη διαχρονική ταύτιση των ΕΑΜ–ΕΛΑΣ με τα Τάγματα Ασφαλείας; Ούτε είναι αποκλειστικά ελληνικό το φαινόμενο, γνωστές οι αποφάσεις διεθνών οργανισμών που ταυτίζουν τα ναζιστικά εγκλήματα με τους αγώνες και τη δράση του κομμουνιστικού κινήματος, οι οποίες αποφάσεις συνήθως οδηγούν σε απαγορεύσεις κομμουνιστικών κομμάτων και συμβόλων ακόμη και σε χώρες της «δημοκρατικής και πολιτισμένης» Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Στις μέρες μας η προσπάθεια αυτή έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Αναφέρονται, καταδικάζοντάς την δήθεν, στη δράση της Χρυσής Αυγής, έτσι χαρακτηρίζουν τις εγκληματικές και δολοφονικές της επιθέσεις, αρνούμενοι όμως στη Βουλή να τη χαρακτηρίσουν ρατσιστική, για να την ταυτίσουν με τους λαϊκούς αγώνες (απεργίες, Χαλκιδική κ.λπ.) και με την υποστήριξη που δίνει σε αυτούς η Αριστερά. Ταυτίζουν με τη δράση της Χρυσής Αυγής τη δράση οποιουδήποτε αμφισβητεί αυτό το σύστημα ή και αντιτίθεται έστω σε κάποιες επιλογές του.
Για να φτάσει ο Κασιμάτης στην «Καθημερινή» να καλεί το Σαμαρά, το Βενιζέλο και τον Κουβέλη να επιβάλουν τη νομιμότητα απέναντι στους «κουκουέδες, συριζαίους, χρυσαυγίτες»!
Το πρόβλημα του Κασιμάτη και όλων αυτών που εκπροσωπεί δεν είναι ούτε το ΚΚΕ ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, πόσω μάλλον η Χρυσή Αυγή την οποία μάλλον συμπαθεί αλλά και ευχαριστεί γιατί του άνοιξε τα μάτια. Το πρόβλημά τους είναι ότι στη χώρα μας δεν μπόρεσαν έτσι εύκολα να ξεμπερδέψουν με τη συνείδηση του ελληνικού λαού, όπου η Αριστερά, οι αγώνες για κατακτήσεις, η πάλη για εθνική ανεξαρτησία, για δημοκρατία και ό,τι καλό έχει γίνει σε αυτό τον τόπο ταυτίζεται με το κομμουνιστικό κίνημα. Παρά τις πετυχημένες σε αρκετά μεγάλο βαθμό προσπάθειές τους να το ενσωματώσουν και να το διαλύσουν, δεν μπόρεσαν να το εξαφανίσουν, όπως έχει συμβεί σε άλλες χώρες της Ευρώπης (π.χ. Ιταλία). Η σοσιαλδημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ, μπορεί να λεηλάτησε την Αριστερά και να ενσωμάτωσε μεγάλα κομμάτια της, ποτέ όμως δεν μπόρεσε να ταυτιστεί το ίδιο στις συνειδήσεις ως καθαρά αριστερό κόμμα. Ούτε ο απόλυτα διαλυτικός ευρωκομμουνισμός μπόρεσε ποτέ να επικρατήσει στη χώρα μας. Το ΚΚΕ με τα χαρακτηριστικά που έχει τις τελευταίες δεκαετίες ήταν και είναι απαραίτητο για να συγκρατεί χιλιάδες αγωνιστές στα μονοπάτια της αστικής νομιμότητας, δεν ήταν εύκολη όμως η διάλυσή του (με τη γνωστή δυτικοευρωπαϊκή μέθοδο) μιας και η πίεση από τα αριστερά, ακόμη και στο εσωτερικό του, ήταν πάντα έντονη από την εποχή της ρεβιζιονιστικής στροφής του. Από την άλλη, όμως, η ύπαρξή του παράλληλα με την ύπαρξη και άλλων κομμουνιστικών οργανώσεων λειτουργεί αρνητικά ως προς τις επιδιώξεις του συστήματος μιας και διατηρεί ζωντανές, έστω και στρεβλά, τις κομμουνιστικές ιδέες και οδηγεί κόσμο στο να ψάχνεται στην κατεύθυνση της αναζήτησης δρόμων αντίστασης και ανατροπής του συστήματος.
Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμη έτοιμος να παίξει το ρόλο που ίσως πολλοί θα ήθελαν σε αυτό το πεδίο, για ανάλογους αλλά και για άλλους λόγους. Δεν είναι εύκολο άνθρωποι που μέχρι πριν από λίγους μήνες τα έδιναν όλα στο κίνημα ξαφνικά να βρεθούν να υποστηρίζουν λογικές ούτε καν ρεφορμιστικού τύπου μετάβασης προς το… σοσιαλισμό αλλά μιας άλλης διαχείρισης του συστήματος στο πλαίσιο της τρόικας!
Σε μια εποχή που η επίθεση του συστήματος απέναντι στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα είναι σε πλήρη εξέλιξη, οτιδήποτε θυμίζει δημοκρατία, αγώνες, Αριστερά, επανάσταση, σοσιαλισμό, κομμουνισμό είναι αγκάθι στο σώμα της αστικής κοινωνίας. Δεν αρκεί μόνο η ενσωμάτωση, πρέπει αν είναι δυνατόν να εξαφανιστούν. Πρέπει ο λαός, η εργατική τάξη να ξεχάσουν ότι μπορούν να αντισταθούν, να κατακτήσουν και να ανατρέψουν. Πολύ περισσότερο δεν πρέπει να τα ανακαλύψουν όλα αυτά όσοι δεν έζησαν μεγάλους αγώνες, οι νεολαίοι αυτής της χώρας. Επειδή όμως αυτό δεν είναι εύκολο, χρησιμοποιούν τη Χρυσή Αυγή για να στρέψουν την οργή σε μονοπάτια όχι απλώς ανώδυνα, αλλά πλήρως ενσωματώσιμα στο σύστημα, για να τρομοκρατούν το λαό και για να αποτρέψουν όχι μόνο νεολαίους αλλά και στρώματα που στο πλαίσιο της εξαθλίωσής τους μπορεί να στραφούν προς τα αριστερά, προς τους συλλογικούς αγώνες, τις απεργίες και τα συλλαλητήρια. Ταυτίζουν την αποκρουστική και δολοφονική βία της Χρυσής Αυγής με τις λαϊκές αντιστάσεις και τους αγώνες για να αποτρέψουν τους λεγόμενους «νοικοκυραίους» από οποιαδήποτε σκέψη να κατέβουν στους δρόμους.
Δε λέμε ότι το σύστημα ετοιμάζεται, άμεσα τουλάχιστον, να προχωρήσει σε απαγορεύσεις πολιτικών κομμάτων, οργανώσεων ή συλλογικοτήτων. Ούτε ότι έχει επιλέξει την εγκαθίδρυση φασιστικής κυβέρνησης. Προβάλλοντας όμως τη Χρυσή Αυγή και χρησιμοποιώντας τη θεωρία των άκρων δεν συκοφαντούν απλώς την επίσημη ή μη Αριστερά αλλά επιδιώκουν να εμποδίσουν την επαφή των λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας με τις πραγματικές ιδέες της Αριστεράς, να συκοφαντήσουν όχι το παρελθόν ή το παρόν των αγώνων αλλά να αποτρέψουν το μέλλον των μαζικών αντιστάσεων και συγκρούσεων που γεννά η πολιτική τους. Ετοιμάζουν παράλληλα το έδαφος για να περάσουν αντιδημοκρατικές εκτροπές, για να δικαιολογήσουν τη φασιστικοποίηση της κοινωνίας, με την απαγόρευση των διαδηλώσεων και των απεργιών, να νομιμοποιήσουν την αυξανόμενη χρήση της κρατικής βίας με τα ΜΑΤ, τις αύρες, τις πλαστικές σφαίρες, τα ειδικά σώματα ασφαλείας και τις τρομοκρατικές περιπολίες των ομάδων ΔΙΑΣ στις γειτονιές. Μπορεί να ετοιμάζουν κιόλας το έδαφος για περιορισμό της δράσης οργανώσεων καλώντας τες να αποκηρύξουν τη βία γενικώς, την επιδίωξη ανατροπής του συστήματος και τη… δικτατορία του προλεταριάτου. Τα πάντα είναι στο τραπέζι της ταξικής πάλης. Οι επιδιώξεις του συστήματος θα δυσκολεύουν τόσο όσο το επιτρέπει η ανάπτυξη της λαϊκής πάλης, όσο αυτή η πάλη θα συνδέεται με επιτυχίες απόκρουσης των πολιτικών του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, με την κατεύθυνση της ανατροπής αυτού του συστήματος.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Οι δήμαρχοι δεν είναι σύμμαχοι του λαού και των εργαζομένων

Το τελευταίο διάστημα η ΠΟΕ ΟΤΑ κυκλοφορεί αγωνιστικές ανακοινώσεις, βγάζει αφίσες και καλεί σε κινητοποιήσεις τις μέρες που οι δήμαρχοι κλείνουν τα δημαρχεία και διαμαρτύρονται για τη χρηματοδότηση των δήμων. Καλλιεργεί αυταπάτες για τον ρόλο της τοπικής αυτοδιοίκησης και αμβλύνει τις αντιθέσεις δημάρχων και εργαζομένων, καλώντας τους να αγωνιστούν με το αίτημα των δημάρχων, αποπροσανατολίζοντάς τους από τα δικά τους ζωτικά προβλήματα.
Δεκαετίες τώρα, με κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, έφτιαξαν νόμους όπως Πολιτεία, Καποδίστριας, Καλλικράτης, στρώθηκε ο δρόμος, φόρτωσαν το οπλοστάσιό τους με όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό, ενάντια στον εχθρό, εργαζομένους και λαό, για να περάσουν τη βάρβαρη επίθεση της φτώχειας, της ανεργίας, για να υλοποιήσουν όσα είχαν συμφωνήσει με την ΕΕ.
Η τοπική αυτοδιοίκηση είναι το μακρύ χέρι του κράτους που μπήκε μπροστά για την ιδιωτικοποίηση της κοινωνικής πρόνοιας, του νερού, της καθαριότητας, της υγείας. Οι δήμοι, οι τοπικές κυβερνήσεις όπως αποκαλούνται στο μνημόνιο, είναι οι πρώτοι διδάξαντες στην εφαρμογή αντιλαϊκών και αντεργατικών μέτρων.
Οι δήμαρχοι λειτούργησαν δημοτικές επιχειρήσεις, το πρώτο βήμα για την ιδιωτικοποίηση, με την κοροϊδία της αποκέντρωσης και ανάγκασαν τον λαό να πληρώνει για υπηρεσίες που πριν είχε δωρεάν και οι εργαζόμενοι να δουλεύουν σε συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα. Έστησαν δημοτικά πολυϊατρεία, απέναντι από το ιατρείο του ΙΚΑ αντί να ζητούν να στελεχωθεί με προσωπικό το ΙΚΑ, έφτιαχναν δημοτική επιχείρηση ύδρευσης αντί να ζητούν επέκταση του δικτύου ύδρευσης, δημιουργούσαν δημοτικές επιχειρήσεις καθαριότητας αντί να προσλαμβάνουν προσωπικό στις υπηρεσίες καθαριότητας, λειτουργούσαν παιδικούς σταθμούς στις δημοτικές επιχειρήσεις αντί να προσλάβουν προσωπικό στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς. Έκαναν δυσβάστακτο το κόστος των παρεχόμενων κοινωνικών υπηρεσιών για τους πολίτες.
Κατάργησαν τη συλλογική σύμβαση εργασίας, την πλήρη δουλειά, επέβαλαν την ανασφάλιστη εργασία, τα μπλοκάκια και όποιο άλλο μέτρο οδηγούσε σε διάσπαση εργαζόμενων και κατάργηση εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων για τους εργαζόμενους. Εφάρμοσαν τις πολλαπλές σχέσεις εργασίας και με ακόμη περισσότερους εργοδότες (ΜΚΟ, ΓΣΣΕ, φιλάνθρωποι, Εκκλησία και όλοι οι κερδοσκόποι που έστησαν μη κερδοσκοπικές εταιρείες), τις ιδιωτικοποιήσεις μέσω αναπτυξιακών συμπράξεων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα ή μέσω κοινωνικών συνεταιριστικών επιχειρήσεων και κατάργησαν στην πράξη τη συλλογική σύμβαση εργασίας, έχουν απλήρωτους εργαζόμενους, ακόμη και 24 μήνες.
Αυτοί τώρα κινητοποιούνται απαιτώντας τους παρακρατηθέντες πόρους. Οι παρακρατηθέντες πόροι είναι που δημιουργούν τα προβλήματα στους δήμους ή η αντιλαϊκές αντεργατικές πολιτικές που στόχο έχουν να καταργήσουν κάθε δικαίωμα σε εργαζόμενους και δημότες;
Οι δήμαρχοι θα ετοιμάσουν τις λίστες με τις απολύσεις. Αυτοί άφησαν τους δημότες τους έρμαια της ΔΕΗ, μη διαθέτοντας ούτε ηλεκτρολόγο να επανασυνδέσει ρεύμα, σε όσους το έκοβε η ΔΕΗ, αυτοί που βλέπουν τους δημότες τους να πνίγονται στη φτώχεια και έμεναν αμέτοχοι στους αγώνες των κατοίκων του δήμου τους.
Οι εργαζόμενοι να οργανώσουν τους δικούς τους αγώνες
Οι εργαζόμενοι πρέπει να οργανώσουν τους δικούς τους αγώνες, με τα δικά τους αιτήματα, τους μαζικούς, ενωτικούς, ταξικούς αγώνες. Η ακόμη μεγαλύτερη πολυδιάσπαση των εργαζόμενων με τους καινούργιους εργοδότες βάζει μπροστά το καθήκον για το άνοιγμα των καταστατικών πιο επιτακτικά σε όλους όσοι δουλεύουν στις υπηρεσίες των δήμων. Να αντισταθούν απέναντι στις χιλιάδες απολύσεις, να σταματήσουν τις ιδιωτικοποιήσεις, να διεκδικήσουν αυξήσεις στους μισθούς, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, δωρεάν υπηρεσίες για όλον τον λαό.
Να κάνουν συνελεύσεις, να συγκροτήσουν επιτροπές, να πάρουν αποφάσεις, να συντονιστούν με άλλους δήμους και να πάρουν τον αγώνα στα χέρια τους. Έτσι θα βρουν τους τρόπους να τραβήξουν τον αγώνα τους μακριά, θα αναγνωρίσουν τους εχθρούς και τους φίλους του αγώνα τους, θα πιστέψουν στη δύναμή τους. Θα ξεκαθαρίσει το τοπίο και θα γίνει φανερό γιατί η ΠΟΕ ΟΤΑ δεν τραβάει αγώνες, αλλά σέρνεται πίσω από τους δημάρχους. Τότε θα φανεί ότι η ΠΟΕ ΟΤΑ (απόλυτη πλειοψηφία ΠΑΣΚΕ) δεν θέλει τους αγώνες, είναι υποταγμένη. Τότε θα βρουν ποια γραμμή πρέπει να ακολουθήσουν οι εργαζόμενοι απέναντι στη ζωή χωρίς δουλειά και δικαιώματα, απέναντι στη βαρβαρότητα της ΕΕ και του ΔΝΤ. Τότε θα πάρουν τη ζωή και τους αγώνες στα χέρια τους.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Πάλης ξεκίνημα ή νέες αυταπάτες

Το τι ακριβώς περίμενε (αλλά και περιμένει) κανείς από την πρώτη μετεκλογική πανελλαδική απεργία στις 26/9 όσον αφορά τη συμμετοχή, την αποτελεσματικότητα και τη συνέχεια των αγώνων δεν έχει τελικά και τόση σημασία. Το βέβαιο συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι τερματίζεται μια ιδιότυπη «εκεχειρία» που επέβαλε, με το «υπνωτικό» των εκλογών, το πολιτικό σύστημα. Ενα «υπνωτικό» που κατάπιε αμάσητο, χορήγησε σε άλλους και αύξησε τις δόσεις η εκλογική Αριστερά, παρά τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις των δυο τελευταίων ετών που «αναστάλθηκαν» στις 12 Φλεβάρη κάτω από τη βαριά μυρωδιά των εκλογικών αυταπατών. Η μαζική συμμετοχή του κόσμου στην απεργία και στη διαδήλωση επιβεβαιώνει την αγωνιστική ετοιμότητα, τη διάθεση του λαού να αντισταθεί στο κοινωνικό ολοκαύτωμα εφόσον του δοθεί η ευκαιρία.
Από εκεί και πέρα βέβαια ο δρόμος είναι μακρύς και ανηφορικός. Βρισκόμαστε, όμως, στην απαρχή μιας νέας κοινωνικής έκρηξης που κάποτε θα ξεσπάσει, όχι εκ πεποιθήσεως και από πρόθεση αλλά από ανάγκη. Γιατί μια κοινωνία αντιμέτωπη με την επέλαση της βαρβαρότητας, μιας βαρβαρότητας που θέτει θέμα επιβίωσης για όλο και μεγαλύτερο κοινωνικό κομμάτι, δεν γίνεται να συγκρατηθεί. Η κοινωνία θα αντιδράσει, ίσως με απρόβλεπτο και αντιφατικό τρόπο, αλλά η κοινωνική αντίδραση θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη.
Με δύναμη φυσικού φαινομένου μια νέα κοινωνική έκρηξη θα επανακαθορίσει την κατάσταση, όπως ακριβώς συνέβη τα 2-3 τελευταία χρόνια όπου τα λαϊκά ξεσπάσματα γκρέμισαν την κυβέρνηση του Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, ανάγκασαν το πολιτικό σύστημα και τους ιμπεριαλιστές να αναδείξουν τη δοτή κυβέρνηση Παπαδήμου, αλλά και να προκηρύξουν εκλογές για να εκτονώσουν τη λαϊκή οργή και, τέλος, με βάση τη χαμηλή πολιτική, οργανωτική και ιδεολογική συγκρότησης της λαϊκής οργής, οδήγησαν στη σημερινή τρικομματική κυβερνητική καρικατούρα.
Διανύοντας αυτόν το δρόμο του αγώνα, της απεργίας και της συμμετοχής στα κοινωνικά ξεσπάσματα, προκύπτουν οι λύσεις υπέρ του λαού. Ενώ κάθε άλλη διαδρομή βγάζει στην επιφάνεια λύσεις υπέρ του αντιπάλου. Ωστόσο, για να απεργήσεις, να μην πας στη δουλειά, να κατέβεις στη διαδήλωση χρειάζεται, εκτός των άλλων, πολιτική και συνδικαλιστική οργάνωση και κάλυψη. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι κυρίως στους χώρους εργασίας με συνδικαλιστική παρουσία παρατηρείται συμμετοχή στις απεργίες. Ας μην αναρωτιόμαστε επομένως γιατί με τέτοια μέτρα δεν ξεχύνονται «εκατομμύρια» στους δρόμους.
Εκτός κλίματος, όμως, η Αριστερά και κάθε Αριστερά που διεκδικεί κοινωνικό ρόλο, κυβέρνηση και εξουσία όχι με βάση τις επερχόμενες κοινωνικές εκρήξεις αλλά με βάση ένα εθνικό ή ταξικό σχέδιο (επί χάρτου) για την «Αναπτυξιακή και Παραγωγική Ανασυγκρότηση της χώρας» (παρεμπιπτόντως, στο θέμα αυτό η Χρυσή Αυγή αποδεικνύεται πιο διορατική, επενδύει στην αναπόφευκτη «κοινωνική αναμπουμπούλα» και όχι σε σχέδια και μεταβατικά προγράμματα επί χάρτου).
Διαβάζοντας τους οκτώ άμεσους στόχους της ανασυγκρότησης, τις επτά βασικές αρχές, τους πέντε πόλους παραγωγής και ανάπτυξης του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, όπως αυτά παρουσιάστηκαν από τον Αλ. Τσίπρα στη ΔΕΘ, δεν μπορεί να μη διακρίνει κανείς την κραυγαλέα απουσία της όποιας αναφορά σε στόχους, αρχές και κατευθύνσεις με αντικείμενο τα επερχόμενα κοινωνικά ξεσπάσματα, στην ανάγκη παρέμβασης σε αυτά τα ξεσπάσματα, τις αναμετρήσεις με τον ιμπεριαλισμό και το κεφάλαιο. Αντ’ αυτού, πληθώρα στόχων και αρχών με αντικείμενο την «πράσινη» καπιταλιστική ανάπτυξη «με ανθρώπινο πρόσωπο». Από κοντά και οι μόνιμες, «παλιές και δοκιμασμένες» ασυναρτησίες: ακύρωση των μνημονίων αλλά και... επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών συμβάσεων (αλήθεια, γιατί όχι επαναδιαπραγμάτευση των μνημονίων και ακύρωση των δανειακών συμβάσεων, υπάρχει πρόβλημα με την... ανάποδη ασυναρτησία;).
Ολα αυτά βέβαια πριν, παράλληλα ή και μετά το γκρέμισμα (ή μήπως την ακύρωση και επαναδιαπραγμάτευση;) του «ειδικού καθεστώτος της τρόικας και των μνημονίων» (ειδικό καθεστώς, λοιπόν, ο καπιταλισμός του 21ου αιώνα! Γιατί αυτό είναι η τρόικα και τα μνημόνια) , αλλά και του σάπιου πολιτικού (προσοχή, όχι οικονομικού) συστήματος (γιατί θέλουμε έντιμους πολιτικούς, κατά άλλους, έντιμους... συνταγματάρχες). Μετά από αυτά, η «πορεία σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας» είναι το κερασάκι στη «δεξιά» τούρτα που για χρόνια σέρβιρε το ΠΑΣΟΚ.
Η πραγματικότητα όμως είναι αμείλικτη. Ζούμε την κατάρρευση ενός νοθευμένου από τις εργατικές κατακτήσεις και τις επαναστάσεις του 20ού αιώνα καπιταλισμού. Ζούμε την ανέγερση ενός «καθαρού» καπιταλισμού, ενός «ανόθευτου» ιμπεριαλισμού που δεν αναγνωρίζει κανένα ανθρώπινο δικαίωμα πέρα από το δικαίωμα της ιδιοκτησίας και της ελευθερίας στην εκμετάλλευση. Με αυτόν τον κόσμο της βαρβαρότητας καλούμαστε να αναμετρηθούμε. Οχι με χαρτοπόλεμο, αλλά με ανυποχώρητους αγώνες.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Δίδακτρα φροντιστηρίων Ιδιοκτήτη: μου χρωστάς, δεν σου χρωστάω…

Προκαλεί σε έναν καθηγητή που εργάζεται σε φροντιστήριο μέσης εκπαίδευσης ή ξένων γλωσσών θυμό και αγανάκτηση να παρακολουθεί τους εκπροσώπους των εργοδοτικών σωματείων-ιδιοκτητών φροντιστηρίων να δηλώνουν στα μέσα ενημέρωσης ότι συναισθάνονται τις λαϊκές αγωνίες στην κρίση και έτσι μειώνουν τα δίδακτρα. Αφήνουν να εννοηθεί ότι η μείωση των διδάκτρων είναι αποτέλεσμα της απόφασής τους να μειώσουν δραστικά τα κέρδη τους.
Είναι άλλη κουβέντα, άλλα ας επισημάνουμε εδώ ότι όσοι ρίχνουν κροκοδείλια δάκρυα για την κατάσταση λόγω κρίσης της μέσης ελληνικής οικογενείας δεν είναι οικονομικά στην ίδια μοίρα. Ιδιοκτήτες μεγάλων αλυσίδων φροντιστηρίων -αλλά και μεσαίων- τα τελευταία χρόνια που η φοίτηση σε αυτά έγινε κάτι σαν υποχρεωτική παράλληλη εκπαίδευση με το σχολείο, δημόσιο και ιδιωτικό, πλούτισαν γρήγορα και άκοπα. Από τα πράγματα απομακρύνθηκαν από τις αγωνίες ενός μισθωτού που μετρούσε και το τελευταίο ευρώ για να δώσει ό,τι μπορούσε στο παιδί του να μάθει μια ξένη γλώσσα και να βάλει το κεφάλι του κάτω από μια πανεπιστημιακή σχολή.
Δυσκολεύομαι λοιπόν να πιστέψω το όψιμο ενδιαφέρον αυτών των ιδιοκτητών για τα βάσανα της ελληνικής οικογένειας που πολλαπλασιάστηκαν δραματικά λόγω της κρίσης.
Αλλού είναι το θέμα και έχει δυο πλευρές. Η μια πλευρά αφορά τα αποτελέσματα της κρίσης στο δικαίωμα στην εκπαίδευση των παιδιών των φτωχών στρωμάτων που πληθαίνουν με γοργούς ρυθμούς. Οι μαθητές από αυτά τα στρώματα ήταν και είναι οι περισσότεροι. Αποτελούσαν τους λεγόμενους αιμοδότες πλούτου των φροντιστηρίων. Με χαμηλές απαιτήσεις, άρα και λίγες απολογιστικά για τις επιδόσεις σκοτούρες για τους ιδιοκτήτες.
Πριν από την κρίση τα πράγματα είχαν μια σχετική ισορροπία και το χρήμα έρρεε άφθονο στις τσέπες των ιδιοκτητών. Ηρθε όμως η κρίση να ταράξει τις παλιές ισορροπίες και να επαναπροσδιορίσει ιεραρχήσεις στα ολοένα και αυξανόμενα νεόπτωχα νοικοκυριά. Οι απολύσεις, οι δραματικές μειώσεις μισθών, οι επιδρομές και τα χαράτσια οδηγούν τις οικογένειες να ξανασκεφτούν τη σχέση τους συνολικά με αυτό που λέγεται σπουδές και κατ' επέκταση με το φροντιστήριο. Η τάση λοιπόν είναι να σώσουν από όπου μπορούν χρήματα, μειώνοντας και τα έξοδα για το φροντιστήριο των παιδιών.
Οι ιδιοκτήτες φροντιστηρίων διέγνωσαν ότι θα υπάρξει τάση μεταφοράς στα φροντιστήρια μαθητών που μέχρι τώρα έκαναν ακριβά ιδιαίτερα. Οι εγγραφές αυτών των μαθητών δεν ισοφαρίζουν τις μειώσεις εγγραφών αλλά ούτε του χρόνου φοίτησης ιδιαίτερα στις μικρότερες τάξεις των λεγόμενων αιμοδοτών που ανέφερα παραπάνω.
Προχώρησαν λοιπόν σε μειώσεις διδάκτρων όχι για να σώσουν την ελληνική οικογένεια άλλα για να διατηρήσουν την πελατεία τους και να φρενάρουν το ρυθμό μείωσης της κερδοφορίας τους.
Σύμφωνα με δειγματοληψία της Υπηρεσίας Εποπτείας Αγοράς διαπιστώθηκε ότι στο 68% του δείγματος καταγράφηκαν μειώσεις διδάκτρων σε σύγκριση με πέρσι, στο 27% οι τιμές παρέμειναν σταθερές και στο 5% καταγράφηκαν κάποιες μικρές ανατιμήσεις. Η μέση μεταβολή υπολογίζεται στο -11,2% και οι μεγαλύτερες μειώσεις παρατηρούνται στις πρώτες τάξεις του γυμνασίου. Παρόμοια κατάσταση επικρατεί και στα φροντιστήρια ξένων γλωσσών. Συγκεκριμένα, στο 31% του δείγματος καταγράφηκαν αρνητικές μεταβολές σε σύγκριση με πέρσι, στο 66% οι τιμές παρέμειναν σταθερές και στο 3% καταγράφηκαν μικρές ανατιμήσεις. Η μέση μεταβολή υπολογίζεται στο -2,8%.
Αξιοσημείωτο χαρακτηρίζεται από το υπουργείο ότι οι περισσότερες μειώσεις παρουσιάστηκαν στα λεγόμενα συνοικιακά φροντιστήρια σε αντίθεση με επώνυμες αλυσίδες φροντιστηρίων στις οποίες οι τιμές τιμοκαταλόγου παρέμειναν αμετάβλητες.
Ο υφυπουργός Ανάπτυξης Αθ. Σκορδάς, γνωρίζοντας προφανώς τα υπερκέρδη των φροντιστηρίων την προηγούμενη περίοδο, δήλωσε: «Οι μειώσεις διδάκτρων που κατέγραψαν οι υπηρεσίες του υπουργείου Ανάπτυξης σε φροντιστήρια απεικονίζουν την προσαρμογή που κάνουν οι έλληνες πολίτες στις συναλλαγές τους, ώστε αυτές να κινούνται στα επίπεδα που επιβάλλουν οι περιστάσεις. Παράλληλα, απεικονίζουν τη σταθερή και αποτελεσματική πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση, η οποία αποδίδει σε όλο και περισσότερους τομείς της οικονομίας. Οι μειώσεις στα φροντιστήρια, ακολούθησαν εκείνες που είχαν καταγραφεί προ ημερών στα σχολικά είδη. Είναι ανάγκη να ακολουθήσουν και άλλοι κλάδοι της οικονομίας». Προφανώς ο υφυπουργός όταν αναφέρεται στη σταθερή και αποτελεσματική πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση εννοεί την πολιτική της τρόικας που τόσο πιστά υπηρετεί, πολιτική που και με τα νέα μετρά θα διαλύσει στην κυριολεξία χιλιάδες νοικοκυριά.
Δεν θα με αιφνιδιάσει το σχόλιο ενός γονιού που θα πει πως, ακόμα κι έτσι, καλό είναι να πληρώσω λιγότερα για να πάει το παιδί μου φροντιστήριο. Μόνο που θα ήθελα να επισημάνω πως δεν επιτρέπεται να περνά στην ελληνική κοινωνία η άποψη πως οι ιδιοκτήτες φροντιστηρίων αποφάσισαν να αιμορραγήσουν οικονομικά για να σώσουν το φτωχό λαό. Γιατί έκαναν το κουμάντο τους ώστε να θιγούν όσο το δυνατό λιγότερο και να διατηρήσουν, αν όχι να αυξήσουν, τη διαφορά τους -οικονομική και κοινωνική- με τους πελάτες τους.
Ας έρθουμε, λοιπόν, στη δεύτερη πλευρά του ζητήματος «δίδακτρα φροντιστηρίων» που έχει σχέση με τους μισθούς των εκπαιδευτικών που εργάζονται σε αυτά, την καρδιά δηλαδή των επιχειρήσεων. Διαβάζω από την ιστοσελίδα της ΟΕΦΕ, πανελλαδικό όργανο εκπροσώπησης των ιδιοκτητών φροντιστηρίων: «Μετά το κάλεσμα της Γ.Σ.Ε.Β.Ε.Ε. για συμμετοχή στην απεργιακή κινητοποίηση της 26ης Σεπτεμβρίου, με αφορμή τη δραστική μείωση των εισοδημάτων, την υπερφορολόγηση και τη μεγάλη πτώση της ζήτησης, η οποία καταστρέφει επιχειρήσεις και θέσεις εργασίας, το Δ.Σ της Ο.Ε.Φ.Ε. προτείνει προς τους τοπικούς συλλόγους φροντιστών να μη γίνουν μαθήματα την Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 15.00. (…) Σε μια περίοδο που η ύφεση μεγαλώνει πρωταρχικός στόχος της Ομοσπονδίας μας παραμένει η ποιοτική και ολοκληρωμένη παροχή υπηρεσιών εκπαίδευσης σε όλους τους μαθητές, παρ’ όλες τις δυσμενείς οικονομικά συνθήκες τις οποίες βιώνουν οι ελληνικές οικογένειες».
Ας μη σχολιαστεί το... μέχρι 15.00. Κανένα φροντιστήριο δεν έκλεισε. Τσάμπα μαγκιές για επικοινωνιακούς και όχι μόνο λόγους που αφορούν τα εσωτερικά της ΓΣΕΒΕΕ.
Οσοι διαβάζουν αυτές τις αράδες πρέπει να ενημερωθούν πως από τους πιο ένθερμους υποστηριχτές των πολιτικών της τρόικας για τα εργασιακά είναι οι κύριοι και κυρίες της ΟΕΦΕ. Αν δεν υπήρχε τρόικα θα την είχαν εφεύρει οι ίδιοι!
Αμέσως μόλις έθεσαν οι ξένοι δανειστές το ζήτημα της κατάργησης συλλογικών συμβάσεων και παγώματος στην ουσία της μετενέργειας, οι εκπρόσωποι των ιδιοκτητών κατήγγειλαν όλες τις συμβάσεις που τους αφορούσαν και ζήτησαν υπογραφή νέων, με μείωση αποδοχών των καθηγητών τους σε ποσοστό πολλαπλάσιο της μείωσης των διδάκτρων. Σε κάποιες περιπτώσεις η μείωση φτάνει το 45%.
Για πλήρες ωράριο καθηγητή μέσης εκπαίδευσης σε φροντιστήριο ο μέσος μισθός διαμορφώνεται λίγο πάνω από τον νέο κατώτατο μισθό που ορίζει η εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας. Ενώ στα ξενόγλωσσα φροντιστήρια υπάρχουν μισθοί ακόμα χαμηλότεροι.
Να λοιπόν και η άλλη, η σκοτεινή, όψη του φεγγαριού. Να πώς πετάς δεξιά και αριστερά φιλολαϊκή παπαρδέλα με τις πλάτες αλλωνών.
Οι ιδιοκτήτες των φροντιστηρίων αποφάσισαν να μοιράσουν τον ιδρώτα των εργαζομένων με ακριβοδίκαιο τρόπο. Ενα δικό μου, κι άλλο δικό μου, κι άλλο δικό μου κι ένα δικό σου... καθηγητάκο!!! Και βγήκαν μετά στα κανάλια, τις τηλεοράσεις και τα ράδια -κάτι σαν μητροπολίτες- να σχίσουν τα κουστούμια τους για το φτωχό λαό.
Και μοιράζουν με τη βοήθεια τηλεοπτικού καναλιού και μερικές υποτροφίες για δωρεάν φοίτηση μαθητών στα φροντιστήριά τους. Και βάζουν και προϋποθέσεις.
Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να έχουν βαθμό απολυτηρίου γυμνασίου τουλάχιστον 18 και να ανήκουν σε μία τουλάχιστον από τις παρακάτω κατηγορίες: να έχουν τους δύο γονείς άνεργους (τουλάχιστον 6 μήνες), να ανήκουν σε πολύτεκνες οικογένειες με τουλάχιστον 4 ανήλικα τέκνα και ετήσιο εισόδημα κάτω των 12.000€, να ανήκουν σε μονογονεϊκές οικογένειες με ετήσιο εισόδημα κάτω των 6.000€.
Δεν είναι ντροπή; Σε δύσκολους καιρούς, μόνο αυτό επιστρέφετε, κύριοι ιδιοκτήτες, από όσα σας έχουν δώσει απλόχερα η ελληνική οικογένεια και το προσωπικό σας τόσα χρόνια;
Να σας χαιρόμαστε, κουβαρντάδες!

Δημήτρης Μπαμπίλης

Καθηγητής χημείας σε φροντιστήριο

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η λαϊκή οργή κατακλύζει τη νότια Ευρώπη

Ισπανία
Επί δύο ημέρες συνεχόμενα, την Τρίτη 25 και την Τετάρτη 24, βγήκαν οι Ισπανοί στους δρόμους κατά χιλιάδες. Η Μαδρίτη πλημμύρισε και το κοινοβούλιο και η πλατεία Ποσειδώνα περικυκλώθηκαν από πλήθος λαού το οποίο δήλωσε με κάθε τρόπο ότι εναντιώνεται στα νέα μέτρα λιτότητας της Κυβέρνησης Ραχόι.  Η αστυνομία επιτέθηκε βάναυσα, τραυματίζοντας δεκάδες και απαντώντας με ωμή καταστολή και πλαστικές σφαίρες! Ακολούθησαν μαζικές συγκρούσεις και ξυλοδαρμοί διαδηλωτών από την αστυνομία. Η αστυνομία στην προσπάθειά της να διαλύσει τις συγκεντρώσεις προσπάθησε να παρεμβάλει αστυνομικά βανάκια ανάμεσα στο πλήθος και να διασπάσει τον κόσμο. Η κυβέρνηση της Ισπανίας διαπραγματεύεται τους όρους του ευρωπαϊκού πακέτου βοήθειας το οποίο υποτίθεται θα μειώσει το κόστος δανεισμού. Οι μεταρρυθμίσεις που πρόκειται να ανακοινώσει η κυβέρνηση Ραχόι πιθανότατα θα περιλαμβάνουν μια επιτροπή εποπτείας η οποία θα προταθεί από τις Βρυξέλλες. Ο ίδιος ο Ραχόι μπροστά στις μαζικές συγκεντρώσεις που πραγματοποιήθηκαν σε δεκάδες πόλεις (Μαδρίτη, Βαρκελώνη, Βαλένθια κ.α.) από τη Νέα Υόρκη όπου βρισκόταν για τη συνεδρίαση των Ηνωμένων Εθνών, δήλωσε προκλητικά: «Επιτρέψτε μου να αναγνωρίσω από εδώ, από τη Νέα Υόρκη, την πλειοψηφία των Ισπανών οι οποίοι δεν διαδηλώνουν, οι οποίοι δεν εμφανίζονται στις πρώτες σελίδες των εφημερίδων ή στα δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης. Την τεράστια πλειοψηφία των 47 εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν στην Ισπανία. Αυτήν την τεράστια πλειοψηφία των Ισπανών που εργάζονται, όσοι μπορούν, και δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους».
Πορτογαλία
Από την προηγούμενη εβδομάδα χιλιάδες άνθρωποι διαδηλώνουν στην Πορτογαλία ενάντια στα μέτρα λιτότητας τα οποία προτείνονται για την καταπολέμηση της κρίσης. Χιλιάδες διαδήλωσαν την περασμένη Τρίτη, ενώ το Σάββατο πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους των πορτογαλικών πόλεων διαμαρτυρόμενοι για κινήσεις που έχουν ως στόχο την αύξηση των κοινωνικών εισφορών από 11% σε 18% για εργαζόμενους και μειώσεις από 25% σε 18% για τις επιχειρήσεις. Η Πορτογαλία αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζει τη μαζική αντίδραση ενάντια στα μέτρα λιτότητας που ενέκρινε η τρόικα ώστε να αυξηθούν οι κοινωνικές συνεισφορές των εργαζομένων. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ανακοίνωση της Ένωσης Οπλιτών (Association of Privates) η οποία στις 17/9 κάλεσε τον πρωθυπουργό της χώρας να παραιτηθεί,  κατηγορώντας την κυβέρνηση για την καταστροφή της χώρας και τη χρησιμοποίηση του πορτογαλικού λαού ως πειραματόζωο για τα κοινωνικά πειράματά τους με τα νέα μέτρα δημοσιονομικής λιτότητας.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η αθωότητα και… η οργή των μουσουλμάνων

Ύστερα από εβδομάδες οργισμένων διαδηλώσεων, που επεκτάθηκαν σχεδόν σε όλον τον μουσουλμανικό κόσμο με αφορμή το τρέιλερ της αναζητούμενης ακόμη ταινίας «Η αθωότητα των μουσουλμάνων», φαίνεται να ακολουθεί μια προσωρινή εκτόνωση. Προσωρινή όμως και όχι τελική, μια και τα υλικά της τελευταίας κρίσης παραμένουν εύφλεκτα και ανά πάσα στιγμή μπορεί να πυροδοτήσουν έναν νέο κύκλο οργής. Γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά για τα χαρακτηριστικά και τα αίτια αυτής της μαζικής οργής, ξαναήρθε στην επικαιρότητα ο ξεχασμένος πόλεμος των πολιτισμών του Χάντινγκτον και ο ρόλος της θρησκείας στο φαντασιακό των μαζών. Αρκετές από τις αναλύσεις που προέρχονται από τη Δύση, για μια ακόμη φορά προσπαθούν να συσκοτίσουν και να αποπροσανατολίσουν, παρά να πλησιάσουν την αλήθεια.

Η συντριπτική πλειοψηφία των διαδηλωτών που κατέβηκαν στους δρόμους φώναζε αντιαμερικανικά και αντιδυτικά συνθήματα. Μόνο αυτοί που θέλουν να εξυπηρετήσουν την αμερικάνικη εξωτερική πολιτική των στρατιωτικών επεμβάσεων και της τρομοκρατίας ενάντια στους λαούς της περιοχής δεν θέλουν να αποδεχθούν πως υπάρχει μια ευθεία και άμεση σχέση με αυτήν την πολιτική. Μια πολιτική δεκαετιών που συνδέθηκε με την υποστήριξη αντιδραστικών και δικτατορικών καθεστώτων, τα οποία με την ωμή βία και καταπίεση κυβερνούσαν και υπηρετούσαν τις πολιτικές της Ουάσιγκτον αλλά και ευρύτερα της Δύσης. Οι αραβικές εξεγέρσεις δεν ανέτρεψαν μόνο καθεστώτα και κυβερνήσεις αλλά και δημιούργησαν ένα κλίμα έξαρσης, αυτοπεποίθησης και δυναμικής, στοιχεία που τροφοδοτούν την κίνηση των μαζών. Από αυτή τη σκοπιά έχουμε να δούμε και άλλες εξελίξεις στο επόμενο διάστημα, μια και τα δεδομένα έχουν αλλάξει και τα μεταβατικά στοιχεία είναι κυρίαρχα. Οι μάζες στον αραβικό και ευρύτερα στον μουσουλμανικό κόσμο δεν εξεγείρονται όμως μόνο για το παρελθόν. Η επεμβατική πολιτική των Αμερικανών και συνολικά των Δυτικών είναι παρούσα, συνεχίζει να δολοφονεί και να δοκιμάζει τα αισθήματα αξιοπρέπειας και ασφάλειας των ανθρώπων σε χώρες όπως το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, η Συρία, η Λιβύη, η Υεμένη και φυσικά η Παλαιστίνη. Ταυτόχρονα κλιμακώνονται οι πολεμικές απειλές για επεμβάσεις στη Συρία και το Ιράν. Όλα αυτά γεννούνε κύματα οργής που αναζητούν τρόπους να εκφραστούν και αυτό είναι κάτι πολύ προφανές για να μη γίνεται κατανοητό.

Η λεγόμενη αραβική άνοιξη, δημιούργησε αισιοδοξία αλλά και δυσανάλογες προσμονές, ειδικά σε κύκλους της δυτικής Αριστεράς, που επιμένουν να βλέπουν τα πράγματα με παραμορφωτικούς φακούς. Οι φτωχές μάζες, οι απόκληροι και οι νέοι, που είναι η μεγάλη πλειοψηφία αυτών των κοινωνιών, έχουν ταυτίσει -εν πολλοίς δικαιολογημένα- εκκοσμίκευση με τη Δύση και τα καθεστώτα που την υπηρετούν. Εφαρμόζοντας πολιτικές ακραίας εκμετάλλευσης, απίστευτης ανισότητας και αναπαραγωγής της φτώχειας, τα καθεστώτα αυτά συγκέντρωσαν το μίσος και την απαξίωση των πλατιών λαϊκών μαζών. Από την άλλη, η Αριστερά και ειδικά το κομμουνιστικό κίνημα, όπου δεν συμβιβάστηκε, ηττήθηκε και τσακίστηκε εδώ και πολλά χρόνια. Όλοι γνωρίζουμε πως το κενό που δημιουργήθηκε καλύφθηκε από τον θρησκευτικό παράγοντα που όχι λίγες φορές ενισχύθηκε και από τη Δύση σαν αντίβαρο στις τάσεις εθνικής και κοινωνικής χειραφέτησης. Ανεξάρτητα από ιδιαιτερότητες, η πορεία αυτή υπήρξε κοινή σε κινήματα και κοινωνίες από τη δεκαετία του '80 και μετά.

Στην εξέλιξη αυτή παρεμβλήθηκαν και άλλοι παράγοντες. Αναπτύχθηκε μια έντονη τάση επηρεασμού των εξελίξεων με διάφορα πολιτικά στην ουσία κέντρα εντός του μουσουλμανικού κόσμου, σε ευθεία σχέση με τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών. Με μανδύα τη θρησκεία οι σουνιτικές μοναρχίες του Κόλπου, έχοντας την πολιτική στήριξη της Δύσης και τα οικονομικά μέσα εδώ και χρόνια προσπαθούν να ποδηγετήσουν την κίνηση των μαζών και να κερδίσουν επιρροή και διαπραγματευτική ισχύ. Ανάλογη προσπάθεια αναπτύχθηκε και από την πλευρά της Τεχεράνης, που χρησιμοποιεί το σιιτικό χαρτί στο Ιράκ, στον Λίβανο και αλλού. Στο παιγνίδι εσχάτως αποπειράθηκε να μπει και η Τουρκία, ενώ και άλλες δυνάμεις έχουν τη δύναμη και την ιστορικότητα να παίξουν ρόλο, όπως η Αίγυπτος. Σε μια στιγμή που αλλάζουν ισορροπίες και συσχετισμοί είναι αναμενόμενο πως θα ενταθούν φαινόμενα συγκρούσεων και κρίσεων τόσο τοπικών όσο και γενικευμένων. Για τα επόμενα χρόνια ακόμη και αν δεν υπάρξουν εξωτερικές επεμβάσεις, ο αραβικός και μουσουλμανικός κόσμος θα βρίσκεται σε διαρκή αναταραχή και οι ανακατατάξεις θα είναι σεισμικές.

Η τελευταία κρίση δεν είναι καθαρό αν προκλήθηκε από μια πρωτοβουλία ορισμένων ακραίων ομάδων στις ΗΠΑ ή αποτελεί μέρος μιας γενικής προπαρασκευής για πρωτοβουλίες που ήδη σχεδιάζονται και περιέχουν εφιαλτικά επεμβατικά σενάρια. Είτε έτσι είτε αλλιώς, γεγονός είναι πως η περιοχή βρίσκεται στο επίκεντρο ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και σχεδιασμών που όχι αργά θα εκτυλιχθούν μπροστά στα μάτια μας. Και οι μάζες που κατέβηκαν μαζικά στους δρόμους και πολιόρκησαν για πολλά μερόνυχτα δυτικές πρεσβείες μπορεί να προσκλήθηκαν να το κάνουν από θρησκευτικούς ηγέτες, σέχτες και ιδρύματα, αλλά στη συνείδησή τους η εναντίωση περιλαμβάνει πολλά περισσότερα από μια σκέτη θρησκευτική προσβολή.
Δ. Π.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ο Ραχόι και ο… ΟΗΕ

Επίμονα και μαζικά ξαναβγαίνουν στους δρόμους και στις πλατείες της Μαδρίτης και άλλων πόλεων οι Ισπανοί εργαζόμενοι και άνεργοι, ενόψει των νέων βάρβαρων οικονομικών μέτρων της κυβέρνησης Ραχόι. Η βία της αστυνομίας όχι μόνο δεν τους πτοεί, αλλά φαίνεται να τους εξοργίζει πιο πολύ και όλα δείχνουν πως η Ισπανία μπήκε σε έναν νέο κύκλο κοινωνικής αναταραχής. Το τοπίο γίνεται πιο εκρηκτικό και από έναν άλλο παράγοντα, που μπορεί να δημιουργήσει καινούργια δεδομένα. Την εισβολή στο προσκήνιο των εσωτερικών διαιρέσεων στη χώρα, που πυροδοτούνται από την οικονομική κρίση και τη διαχείρισή της. Την εντυπωσιακή διαδήλωση του 1,5 εκατ. ανθρώπων, στις 11 Σεπτέμβρη, στη Βαρκελώνη, την ημέρα που οι Καταλανοί θυμούνται την κατάκτησή τους από τους Ισπανούς το 1714, διαδέχθηκε η ανακοίνωση της τοπικής κυβέρνησης για προκήρυξη πρόωρων εκλογών μέσα στον Νοέμβρη. Αρκετοί παρατηρητές προβλέπουν μια προϊούσα πορεία προς μια συνταγματική κρίση με απροσδιόριστη έκβαση.

Ο Ραχόι από την έδρα του ΟΗΕ έβαλε τη γνωστή κασέτα στο στόμα του και δήλωσε πως ξέρει ποιο είναι το σωστό και, αφού το ξέρει, θα το πράξει. Δηλαδή να επιτεθεί εκ νέου στην κοινωνική πλειοψηφία, αυξάνοντας κατακόρυφα τη φτώχεια και την ανεργία. Η σημειολογία όμως δεν μπόρεσε να περάσει απαρατήρητη. Ο Ισπανός πρωθυπουργός και η κυβέρνηση της Μαδρίτης έτσι που το πάνε στο τέλος θα χρειαστούν τον ΟΗΕ για να μπει ανάμεσα σε αυτούς και στην ισπανική κοινωνία που ξεσηκώνεται αλλά και στις διάφορες εθνότητες που δεν θέλουν να πληρώνουν τα σπασμένα της κρίσης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΙΑΠΩΝΙΑ–ΚΙΝΑ «Πάμε για ψάρεμα»… ή για κλιμάκωση της κρίσης

Η παρουσία του αμερικανού υπουργού Αμυνας Λίον Πανέτα στην Ιαπωνία και την Κίνα την περασμένη βδομάδα συνέπεσε(;) με τη σοβαρότερη διπλωματικο-πολιτικο-σινοϊαπωνική κρίση των τελευταίων χρόνων.
Ο αμερικανός υπουργός Αμυνας κατέφθασε στην περιοχή ως πυροσβέστης. Μόνο που η μάνικα αντί νερού φαίνεται να είχε λάδι! Με το Τόκυο συμφώνησε για την επέκταση της αντιπυραυλικής ασπίδας στην Ιαπωνία (που προφανώς δεν στοχεύει μόνο τη Βόρεια Κορέα), ανανέωσε και επέκτεινε τη συμφωνία εξοπλισμού της Ταϊβάν, εγκαινίασε νέες ναυτικές εγκαταστάσεις για να καλυφθεί η αύξηση του αριθμού των αμερικανών πεζοναυτών στην περιοχή και προώθησε διάφορες διμερείς στρατιωτικές συμφωνίες με γειτονικές χώρες! Κατά τα άλλα οι ΗΠΑ ούτε που το σκέφτονται να πιέσουν την Κίνα περικυκλώνοντάς την! Πάντως η παρουσία του Πανέτα σε αυτή την περιοχή και σε αυτή τη στιγμή έρχεται να υποδηλώσει και τον βαθμό αξιολόγησης των γεγονότων σε σχέση με το αυξανόμενο ενδιαφέρον των ΗΠΑ για τη Νοτιοανατολική Ασία και την περιοχή του Ειρηνικού.
Αλλωστε, είναι κάτι παραπάνω από φανερός ο ρόλος των αμερικάνων ιμπεριαλιστών στη δημιουργία εντάσεων στην περιοχή με μόνιμο και σταθερό αποδέκτη την Κίνα. Ετσι και η σημερινή κρίση είναι μία από τις πολλές περιπτώσεις διενέξεων και κατά μήκος των τεράστιων θαλάσσιων συνόρων της Κίνας που οι ΗΠΑ συχνά πυκνά σιγοντάρουν με σκοπό να δημιουργήσουν καταστάσεις πίεσης απέναντί της.
Αφορμή αποτέλεσε, για μια ακόμη φορά, ένα σύμπλεγμα τριών βραχονησίδων στο αρχιπέλαγος Ριούκιου. Είναι τα νησιά Ντιαογιού, όπως ονομάζονται από την Κίνα (και που στα κινέζικα σημαίνει «Πηγαίνοντας για ψάρεμα»), ή Σενκάκου, όπως ονομάζονται από την Ιαπωνία.
Τα Ντιαογιού, αν και αποτελούν πολύ παλιά ιστορία διένεξης Ιαπωνίας και Κίνας (από τον σινοϊαπωνικό πόλεμο του 1894), αναδείχθηκαν μεταπολεμικά για πρώτη φορά σε πεδίο έντασης όταν (τυπικά) τερματίστηκε η αμερικανική κατοχή της Οκινάουα το 1971 και οι ΗΠΑ έδωσαν στην Ιαπωνία μαζί με το αρχιπέλαγος Ριούκιου και τις επίμαχες νησίδες. Οι διαμαρτυρίες σε διεθνές επίπεδο για το ζήτημα ανάγκασαν τις ΗΠΑ τότε, αλλά και σε άλλες περιπτώσεις αργότερα, να δηλώσουν πως «η συμφωνία επιστροφής της Οκινάουα (στην Ιαπωνία) δεν συνιστά αναγνώριση από τις ΗΠΑ της ιαπωνικής κυριαρχίας πάνω στις Νήσους Σενκάκου». Αυτό υποτίθεται ότι εκφράζει μέχρι και σήμερα την επίσημη στάση των ΗΠΑ.
Από την άλλη, την τελευταία δεκαετία έχουμε μια σειρά από «δράσεις» εκατέρωθεν. Αυτές όμως περιορίζονταν πάντα σε επίπεδο «ακτιβιστών»: είτε με κτίσιμο φάρων, είτε με ανάρτηση σημαιών, είτε με αλιευτικά σκάφη. Σε κάθε περίπτωση πάντως συνοδεύονταν από έντονες αντιιαπωνικές διαδηλώσεις σε κινεζικές πόλεις, αλλά η επιδείνωση των σινοϊαπωνικών σχέσεων δεν διαρκούσε πολύ. Ωστόσο, η ακολουθία των γεγονότων που όξυναν τα πράγματα σήμερα είναι λίγο διαφορετική.
Η πρωτοβουλία αποδίδεται στον κυβερνήτη του Τόκυο, Σιντάρο Ισιχάρα, όταν τον Απρίλιο του 2012 δηλώνει ότι θα πρέπει να χρησιμοποιήσει κρατικά κεφάλαια για να αγοράσει, όπερ και κάνει, τα νησιά από τον ιδιώτη ιδιοκτήτη τους! Ο Ισιχάρα, που είναι σε αυτό το αξίωμα από το 1999, είναι γνωστός συγγραφέας στη χώρα του όχι τόσο για το συγγραφικό του έργο (για το οποίο μάλιστα πήρε και κρατικό βραβείο) όσο για τις συνεχείς εμπρηστικές δηλώσεις ενάντια στην Κίνα. Τέσσερεις μήνες μετά έχουμε τις πρώτες αντιδράσεις αλλά και πάλι σε επίπεδο «ακτιβιστών». Ωσπου στις 11 Σεπτέμβρη η κυβέρνηση στο Τόκυο επιβεβαιώνει ότι εγκρίνει την αγορά των νησιών από τους ιδιώτες ιδιοκτήτες τους έναντι 2,05 δισ. γιεν (26,2 εκατ. δολ.). Είναι η πρώτη φορά που η ιαπωνική κυβέρνηση επίσημα και μονομερώς παίρνει μια απόφαση για το επίμαχο ζήτημα. Μάλιστα ο ιάπωνας πρωθυπουργός Γιοσιχίκο Νόντα, σε συνέντευξη στο CNN, ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει φιλονικία για την κυριαρχία τους με την Κίνα και το θέμα έχει λήξει! Το κύριο επιχείρημα που επικαλείται η ιαπωνική κυβέρνηση είναι πως υπάρχει «χρησικτησία των νησίδων» λόγω της αποικιακής και αμερικανικής κατοχής!

Αυτή τη φορά η Κίνα, αγνοώντας την προειδοποίηση της ιαπωνικής ακτοφυλακής, στέλνει περιπολικά του λιμενικού στα διαφιλονικούμενα ύδατα, αλλά για σύντομο χρονικό διάστημα. Και αυτό μέχρι στιγμής αποτελεί και τη μόνη επίσημη αντίδραση της Κίνας σε επίπεδο έμπρακτης αμφισβήτησης/απάντησης στην ιαπωνική κυβέρνηση ότι το θέμα δεν έχει λήξει. Ωστόσο, εκείνο που διαρκεί ακόμη και σήμερα είναι οι αντιιαπωνικές διαδηλώσεις –αν και έχει μετριαστεί η σφοδρότητά τους– στις μεγαλύτερες πόλεις της Κίνας.
Ως προς τη μαζικότητα, την έκταση και την έντασή τους θεωρούνται από πολλούς παρατηρητές οι μεγαλύτερες από τότε που η Ιαπωνία ξεκίνησε διπλωματικές σχέσεις με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας το 1972. Το αποκορύφωμά τους, στις 18 του Σεπτέμβρη, συνέπεσε με την επέτειο της εισβολής της Ιαπωνίας στην Κίνα το 1931, όταν και κατέλαβαν τη Μαντζουρία και ξεκίνησαν τα 14 χρόνια λεηλασίας και άγριας κατοχής.
Στη συνέχεια, πάντως, η κινεζική ηγεσία δείχνει ότι θέλει τον περιορισμό των αντιιαπωνικών διαδηλώσεων και τον κατευνασμό των διαδηλωτών. Και επειδή μαζικές διαμαρτυρίες είναι δύσκολο να συμβούν στην Κίνα χωρίς κάποιο βαθμό επίσημης ανοχής ή και παρότρυνσης, ζητήθηκε από τους διαδηλωτές να εκδηλώνουν «αυτοσυγκράτηση και ορθολογικό πατριωτισμό» στις δημόσιες διαμαρτυρίες τους.
Είναι γεγονός πως το ζήτημα αυτό, που έδειχνε να κινείται εδώ και πολλές δεκαετίες σε ένα διπλωματικό επίπεδο, φαίνεται να περνά πλέον σε ένα άλλο επίπεδο με αυτή την κίνηση της Ιαπωνίας. Πάντως η κινεζική ηγεσία, μετά και από αυτή την εξέλιξη, δείχνει να θέλει να τοποθετήσει το θέμα σε μια άλλη βάση. Είναι χαρακτηριστικές κάποιες δηλώσεις που ακολουθούν το συμβάν: «Η διένεξη σχετικά με την εδαφική κυριαρχία του συμπλέγματος ανάμεσα στην Κίνα και την Ιαπωνία μπορεί να γίνει αντικείμενο διαβούλευσης ανάμεσα στις δύο κυβερνήσεις σε πνεύμα νηφαλιότητας και ρεαλισμού» και «Η ειρηνική συνύπαρξη ανάμεσα στις δύο χώρες είναι αμοιβαία επωφελής, ενώ η διαμάχη ζημιώνει και τις δύο». Οι επισημάνσεις αυτές, που αφήνουν ανοικτό σε ερμηνείες το νόημά τους, φωτογραφίζουν αρκετά καθαρά το ποιος μπορεί να είναι αυτός «που έχει όφελος από αυτή την αμοιβαία ζημία». Και δεν μπορεί παρά να είναι ο ίδιος που βρίσκεται πίσω από τη δημιουργία και συντήρηση όλων των διενέξεων στην περιοχή! Οι ΗΠΑ.
Ο κύκλος έντασης σήμερα στην περιοχή της Ανατολικής Κινεζικής Θάλασσας μεταξύ Κίνας και Ιαπωνίας δεν είναι παρά ένας κρίκος στην αλυσίδα των εντάσεων στην ευρύτερη περιοχή και στο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και σχεδιασμών στη ΝΑ Ασία και τον Ειρηνικό. Πριν από μερικούς μήνες είχαμε την όξυνση των σχέσεων Κίνας - Φιλιππίνων αλλά και με το Βιετνάμ με αφορμή διευθετήσεις στη Νότια Κινεζική Θάλασσα. Ο κινέζικος ιμπεριαλισμός έτσι κι αλλιώς είναι ένας μεγάλος «παίκτης» –και όχι μόνο στην περιοχή– και βρίσκεται στο επίκεντρο πολλών άλλων και περιπλοκότερων ζητημάτων, όπως η Κορέα και η Ταϊβάν.
Πάντως το ζήτημα της όξυνσης των σινοϊαπωνικών διαφορών (και σε αυτή την περίπτωση με τη φανερή υποδαύλισή τους από τις ΗΠΑ) ίσως να βρίσκει την κύρια ερμηνεία του στην προσπάθεια των αμερικάνων ιμπεριαλιστών να εμποδιστεί αποτελεσματικά το όποιο ενδεχόμενο πλησιάσματος των δύο χωρών και στη βάση των νέων αντικειμενικών όρων που ανέδειξε η ανατροπή του μεταπολεμικού στάτους με την κατάρρευση της Σ. Ενωσης και του Ανατολικού Συνασπισμού.
Συνηθίζεται τα γεγονότα –αυτής ή όποιας άλλης κλίμακας– που συμβαίνουν στο διάστημα που προηγείται των αμερικανικών εκλογών να συνδέονται, έμμεσα ή άμεσα, με τις διεργασίες αυτές. Υπάρχει αυτή η πλευρά και μάλιστα μπορεί και να ξεπερνά τη συνήθη αντιπαράθεση των δύο μονομάχων με την έννοια ότι διαμορφώνει τους βασικούς άξονες της θητείας του ενοίκου του Λευκού Οίκου για την επόμενη περίοδο, όποιος από τους δύο και να είναι αυτός. Κατά σύμπτωση, και η κινεζική ηγεσία βρίσκεται σε φάση ανανέωσής της στο προγραμματισμένο συνέδριο του Οκτωβρίου. Το οποίο συνέδριο μέχρι στιγμής δεν έχει ακόμη συγκεκριμενοποιήσει την ημερομηνία του και φημολογείται η αναβολή του εξαιτίας έντονων εσωτερικών αντιθέσεων και αντιπαραθέσεων. Από την άποψη αυτή, πιθανόν να έχουν κάποιο επιπλέον νόημα αυτές οι προκλήσεις των ΗΠΑ μέσω Ιαπωνίας.
Χ.Β.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΜΕΡΙΚΑ ΚΡΙΣΙΜΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΜΑΣ

Είναι εύλογο και κατανοητό για μια σειρά δυνάμεις της Αριστεράς να δυσκολεύονται να πάρουν συγκεκριμένη θέση σε κρίσιμα ζητήματα. Συχνά άλλωστε η βιασύνη δεν βοηθά. Αλλοτε πάλι, όταν οι πολιτικές εξελίξεις και οι απαιτήσεις της ταξικής πάλης δεν θέτουν το συγκεκριμένο ζήτημα επί τάπητος, τότε μπορεί να είναι πιο χρήσιμη η αποφυγή δέσμευσης με μια θέση που οι επόμενες συγκυρίες μπορεί να την κάνουν άκαιρη ή άστοχη. Κάτι τέτοιο δεν είναι ντε και καλά καιροσκοπισμός ή οπορτουνισμός.
Επειδή η αναφορά μας έχει να κάνει με τα λεγόμενα εθνικά ζητήματα, θα θυμίσουμε τη θέση του ΣΥΝ το 1991 στο Μακεδονικό. Δεν δίστασε τότε να συμπαραταχθεί με τον αστικό αντιδραστικό πολιτικό κόσμο και να συμμετάσχει στα εθνικιστικά συλλαλητήρια, ενώ αργότερα με ευκολία έκανε ανάποδη τούμπα για να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του κοσμοπολιτισμού της υποτέλειας που είναι η βασική ιδέα και γραμμή συγκρότησης του «έθνους» της αστικής τάξης. Πολύ περισσότερο δεν λείπουν οι τούμπες και οι κωλοτούμπες των βασικών κομμάτων της αστικής τάξης που άλλωστε συνάδουν με τον εξαρτημένο χαρακτήρα της.
Καμιά εθνική στρατηγική και κανένας άλλος ειρμός δεν υπάρχει στην πολιτική της αστικής τάξης πέρα από τη σταθερή προσήλωση στο δόγμα «ανήκουμε στη Δύση» και τη σταθερή αγωνία να κρατά τον εχθρό λαό στο πολιτικό περιθώριο, μιας και οι μανούβρες της συχνά (όπως σήμερα) την εκθέτουν, άλλοτε την κάνουν άκρως αντιδραστική και επικίνδυνη, ενώ συχνά έχει οδηγηθεί και σε ήττες χάριν των προστατών της.
Ο εξαρτημένος χαρακτήρας δεν είναι κάτι το συγκυριακό για την ελληνική αστική τάξη. Από άποψη οικονομικής διάρθρωσης, ιστορικότητας, κουλτούρας, πολιτικής και ιδεολογικής συγκρότησης, σχέσεων τόσο με ανταγωνιστικές αστικές τάξεις όσο και με τους ιμπεριαλιστές, αλλά και στη σχέση της με το λαό, η αστική τάξη κινείται σταθερά στο πλαίσιο της εξάρτησης. Και αυτό δεν της το επιβάλλει κυρίως το μικρό μέγεθος ούτε βέβαια στέκει η προσχηματική φιλολογία της ψωροκώσταινας που η ίδια έχει παράξει. Θα κλείσουμε αυτό το κεφάλαιο λέγοντας ότι αφού οι εξελίξεις διεθνώς αποκαλύπτουν περίτρανα πως ο καπιταλισμός βρίσκεται στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο και σαπίζει και άλλο τόσο περίτρανα αποκαλύπτονται οι ανισομετρίες, οι ανισότιμες συναλλαγές, η λεηλασία χωρών και οι ωμές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, ας ψαχτούν απ’ αυτούς που μέχρι χθες μιλούσαν για παγκοσμιοποίηση και ιμπεριαλιστική Ελλάδα αυτοί τουλάχιστον που συνεχίζουν να έχουν αριστερή τσίπα.
Εμείς σ’ αυτή τη φάση θα τολμήσουμε χωρίς να νιώθουμε καθόλου επάρκεια ν’ ανοίξουμε τη συζήτηση, όσο μπορούμε τουλάχιστον, σε κάποια ζητήματα που οι εξελίξεις τα κάνουν κρίσιμα και σύντομα μπορεί να γίνουν φλέγοντα και καθοριστικά για τη ζωή και το μέλλον του λαού μας και την ίδια την ύπαρξη του κινήματός του.

Τα λεγόμενα εθνικά ζητήματα
Μιλάμε για κάποια από τα λεγόμενα εθνικά ζητήματα που ανοίγουν και απαιτούν ξεκάθαρη τοποθέτηση από το αριστερό κομμουνιστικό κίνημα. Είναι τέτοια, όπως έχουμε ξαναγράψει, τα ζητήματα των ΑΟΖ και αυτά κυρίως στη σύμπλεξή τους με τη συμμαχία Ελλάδας-Κύπρου- Ισραήλ σε μια περίοδο που τίθεται και ξανατίθεται με ολοένα και πιο επικίνδυνους όρους η πολεμική απειλή ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, ενώ είναι ήδη σε εξέλιξη με μεγάλη πιθανότητα κλιμάκωσης από πλευράς ιμπεριαλιστικής επέμβασης το μακελειό στη Συρία. Στο συγκεκριμένο ζήτημα, με έναν τρόπο έχει ήδη τοποθετηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ή τουλάχιστον έχει δείξει σαφή δείγματα γραφής τόσο με την καλοκαιρινή συνάντηση με τον Πέρες όσο και με τη σχετική αρθρογραφία στην «Αυγή» από τη Ρένα Δούρου και άλλα υψηλόβαθμα στελέχη του. Βέβαια υπήρξαν και δεν ήταν ασήμαντες οι αντιδράσεις από τον κόσμο του και γενικότερα κατακραυγή από οργανώσεις της Αριστεράς.
Το ΚΚΕ με απόφαση του Π.Γ. στις 18/9 κάνει μια αξιόλογη προσέγγιση στα ζητήματα των πολεμικών κινδύνων στην περιοχή, αν εξαιρέσει κανείς τη συνεχιζόμενη αποστροφή του στις εξεγέρσεις των αραβικών λαών. Θεωρεί πάνω σ’ αυτό ότι οι εξελίξεις στην Τυνησία και στην Αίγυπτο το δικαιώνουν στην από την αρχή εχθρική στάση του που τα έβλεπε όλα σχεδιασμένα και υποκινούμενα από τον ιμπεριαλισμό. Ας είναι, αν και το ζήτημα είναι πολύ σοβαρό και δείχνει τη γνωστή αντίληψη του ΚΚΕ για το ρόλο των μαζών, τις εξεγέρσεις και οτιδήποτε είναι έξω από τις προδιαγραφές του. Δεν έχει το ΚΚΕ το ίδιο πρόβλημα με μια σειρά αδελφά του κόμματα, όπως παλιότερα το ιρακινό Κ.Κ. ή το ΑΚΕΛ σήμερα, τα οποία συνειδητά συνεργάζονται με τον ιμπεριαλισμό…
Ας είναι και πάλι, για να σταθούμε καταρχάς στο αξιόλογο μέρος της τοποθέτησης του Π.Γ. του ΚΚΕ που όντως επισημαίνει σωστά τους κινδύνους και διατυπώνει φραστικά τη θέση «να δυναμώσει η πάλη για ν’ αποτραπεί κάθε εμπλοκή, κάθε συμμετοχή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους». Ταυτόχρονα και πολύ σωστά κάνει λόγο για το συμφέρον των λαών της περιοχής στον κοινό αντιιμπεριαλιστικό, αντιμονοπωλιακό αγώνα.
Ομως για κάτι τέτοιο απαιτείται πρώτα πρώτα ξεκαθάρισμα κάποιων ζητημάτων και ύστερα βέβαια να δούμε ποιες είναι οι συνέπειες και τα καθήκοντα των διαπιστώσεων και διατυπώσεων. Θα ήμαστε ευτυχείς από την πλευρά μας αν διαπιστώναμε ότι το ΚΚΕ έχει πάψει να υποτιμά ή να θεωρεί ανύπαρκτο το ζήτημα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και της ανάλογης πάλης του λαού μας. Και αυτό γιατί η μόνη στόχευση για το μαζικό κίνημα που μπορεί σήμερα να δέσει με σχέση αλληλοτροφοδότησης τον αγώνα για δουλειά και δικαιώματα με τον αγώνα για ειρήνη και δημοκρατία είναι η στόχευση για σπάσιμο των δεσμών της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης τόσο από Ε.Ε. όσο και από το ΝΑΤΟ με τις τρόικες, τις βάσεις και όλα τα συμπαρομαρτούντα που απειλούν άμεσα και από κάθε άποψη τη ζωή και το μέλλον του λαού μας. Και εδώ φυσικά δεν αρκούν φραστικές διατυπώσεις που μάλιστα αλληλοαναιρούνται. Εκείνο που χρειάζεται από το αριστερό κίνημα είναι σαφής τοποθέτηση και απόφαση για πάλη και σύγκρουση με το καθεστώς της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης με όρους μαζικού κινήματος. Και δυστυχώς το ΚΚΕ δεκαετίες τώρα μας έχει δείξει πως έχει κακή σχέση με τέτοια πράγματα.
Σ’ ό,τι αφορά την Αριστερά και το λαό, όμως, το ζήτημα της αντιιμπεριαλιστικής πάλης με στόχο το σπάσιμο των δεσμών της εξάρτησης μπαίνει με επιτακτικό τρόπο. Αυτός ο στόχος γίνεται αναγκαίος για την πολιτική συγκρότηση και το δυνάμωμα των λαϊκών αντιστάσεων και βέβαια δένεται με την προοπτική της επανάστασης και του σοσιαλισμού, για όσους επιμένουν στ’ αλήθεια να την πιστεύουν και να την υπηρετούν. Οι ίδιοι οι εκπρόσωποι του ιμπεριαλισμού και οι ντόπιοι υποτελείς τους τονίζουν πλέον ότι η ελληνική κρίση πρέπει ν’ αντιμετωπιστεί με πολιτικούς και γεωπολιτικούς όρους. Ομονοούν ντόπιοι και ξένοι δυνάστες του λαού μας ότι ο λαός μας πρέπει σε κάθε περίπτωση να οδηγηθεί σε βαθιά φτώχεια και εξαθλίωση. Παράλληλα ενισχύουν από κάθε άποψη τον εκφασισμό που μια μόνο πλευρά του είναι η δράση των σύγχρονων ταγματασφαλιτών, την ίδια ώρα που μέσα από την κρίση και τα συντρίμμια της οικονομίας βλέπουν ξανά ρόλους για τη χώρα (δηλαδή για το κεφάλαιο και τη ληστρική αστική τάξη) αν σταθεί «σωστά» στις κρίσιμες γεωπολιτικές συγκρούσεις που εξελίσσονται στην περιοχή.
Σίγουρα έρχονται δύσκολες και επικίνδυνες μέρες για το λαό μας, όπως άλλωστε και για όλους τους λαούς της περιοχής. Ηδη η κατάσταση, αν δεν είναι τραγική, είναι ιδιαίτερα άσχημη. Ούτε τα Βαλκάνια ανοικοδομούνται, όπως μας είπαν, ούτε η χώρα μας συγκλίνει με τον ευρωπαϊκό βορρά, ούτε η ειρήνη και η δημοκρατία απλώνονται στη Μέση Ανατολή. Αντίθετα, τα καραβάνια των ξεριζωμένων πυκνώνουν πλέον και από τη χώρα μας.

Οι λαοί δεν έχουν ανάγκη από προστάτες
Σ’ αυτό το πράγματι καταθλιπτικό τοπίο, το μόνο παρήγορο και η μόνη ελπίδα είναι η υπαρκτή δυνατότητα να δυναμώσουν οι λαϊκές αντιστάσεις στη χώρα μας και όχι μόνο. Τούτο τον καιρό το μαζικό κίνημα, παρά τις μεγάλες ελλείψεις και τις δυσκολίες, μπορεί να μπει σε τροχιά ανάπτυξης. Είναι ανόητο, όταν δεν γίνεται συνειδητά από αυτούς που δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, να μπαίνει προϋπόθεση για μια κοινή απεργιακή συγκέντρωση τάχα το αντί- Ε.Ε. πλαίσιο. Η προχθεσινή απεργιακή συγκέντρωση είχε κατακτημένο από πλευράς λαού με αποφασιστικό τρόπο την αντίθεση στα νέα μέτρα. Αυτό ήταν και είναι σπουδαίο και οι αριστεροί που δεν θέλουν να κοροϊδεύουν και να απομονώνονται από το λαό οφείλουν να το στηρίξουν με ολόψυχη κοινή δράση, έξω από υποκειμενισμούς και τεχνικούς διαχωρισμούς.
Από κει και πέρα, εξίσου σπουδαίο είναι μέσα στα μεγαλειώδη λαϊκά συλλαλητήρια και σε κάθε μορφή λαϊκής κινητοποίησης οι αριστεροί και κομμουνιστές να προβάλλουν την αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση κόντρα στη φιλο-ιμπεριαλιστική και όχι μόνο φιλο-Ε.Ε. στάση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ταυτόχρονα και ενάντια σε ψευτοπατριωτικές–εθνικιστικές φωνές που συνειδητά ή ασυνείδητα στρώνουν το έδαφος στους Καμένους και στη Χρυσή Αυγή. Να τονίσουμε εδώ πως και οι πιο ακραιφνείς πατριδοκάπηλοι στη χώρα μας κάθε άλλο παρά αμφισβητούν το πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Ισα ίσα, η υποτέλεια στη Δύση και η καλλιέργεια εχθρότητας για τα θύματα του ιμπεριαλισμού είναι η σύγχρονη εθνική ιδέα που ταιριάζει γάντι στη μετατροπή της χώρας σε προκεχωρημένο φυλάκιο των Αμερικανονατοϊκών και του Ισραήλ.
Σ’ αυτόν τον τόπο ο λαός έχει ιστορική μνήμη και όσο συνεχίζει ν’ αντιστέκεται θα κατακτά συνεχώς και περισσότερο τη δυνατότητα να διακρίνει τόσο τους εχθρούς όσο και τους ψεύτικους και τους πραγματικούς φίλους του. Φτάνει οι τελευταίοι να γίνουν πιο αποφασιστικοί. Ας ευνοήσουμε λοιπόν τις λαϊκές αντιστάσεις. Ας ενισχύσουμε την αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση στο μαζικό κίνημα. Κάτι τέτοιο επιτυγχάνεται με διατύπωση ξεκάθαρων θέσεων ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση στο πλαίσιο «οι λαοί δεν έχουν ανάγκη από προστάτες», «έξω η τρόικα - έξω οι βάσεις – έξω ΝΑΤΟ και Ε.Ε.»
Ταυτόχρονα ο λαός μας δεν πρέπει να υποταχτεί στον εθνικισμό της υποτέλειας, στον ιμπεριαλισμό που προωθείται μέσα από την κοσμογονία των ΑΟΖ και των υδρογονανθράκων. Η ΑΟΖ ξεκινά από τη μεριά του Ιονίου, μα το κρίσιμο ζήτημα είναι στο Καστελόριζο όπου σχεδιάζεται το ισραηλινό καλώδιο ή ακόμη και αγωγός φυσικού αερίου.
Στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου χύνεται ήδη αίμα και μυρίζει πολύ περισσότερο μπαρούτι. Ο μόνος τρόπος για να υπερασπιστεί ο λαός μας την ειρήνη είναι η άρνησή του να σύρεται στα βρόμικα σχέδια των ΗΠΑ-Ε.Ε., του ΝΑΤΟ και του Ισραήλ.
Ο λαός μας και οι λαοί της περιοχής ζουν ήδη τη λεηλασία του κεφαλαίου, ντόπιου και ξένου, στον πλούτο των χωρών τους και ξέρουν πως δεν αξίζει να σφαχτούν για τα συμφέροντα των ντόπιων και ξένων δυναστών τους. Γνώριμος είναι ο ρόλος του ΝΑΤΟ και των ΒΑΣΕΩΝ αλλά και του ιμπεριαλιστικού μαντρόσκυλου της περιοχής, του Ισραήλ. Ολοένα και πιο γνώριμη γίνεται και η Ε.Ε. και οι νέοι της άνεμοι. Αρκεί όλα αυτά να τολμήσουν κάποιοι από την Αριστερά να τα θέσουν σ’ ένα συνεκτικό πλαίσιο ταξικής αντιιμπεριαλιστικής κατεύθυνσης και να αποφασίσουν να ενισχύσουν και να μπολιάσουν μ’ αυτό τις μαζικές λαϊκές αντιστάσεις που οι λαοί δεν έχουν το περιθώριο, παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς, να σταματήσουν ούτε στη χώρα μας ούτε σε καμιά άλλη χώρα.
Για ειρήνη, δουλειά, δημοκρατία, για την υπεράσπιση της ζωής και του δίκιου μας, αδιάλλακτος αγώνας – αντίσταση στη βάρβαρη επίθεση του κεφαλαίου. Αδιάλλακτος αγώνας για σπάσιμο των αλυσίδων της εξάρτησης. Κοινός αγώνας με τους ξεριζωμένους μετανάστες και τους γύρω λαούς. Πόλεμος στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Οι σοβαρές προεκτάσεις μιας «ηλεκτρονικής» δίωξης

 «27χρονος, που διατηρούσε σελίδα στο facebook, η οποία κρίθηκε βλάσφημη και θρησκευτικά προσβλητική, συνελήφθη με εντολή εισαγγελέα στις 27/9, αφού εντοπίστηκε στα Ψαχνά Ευβοίας». Το γεγονός ότι ο χρήστης αυτός αναφερόταν με σατιρικό και χιουμοριστικό τρόπο για το «γέροντα Παΐσιο» -έναν μοναχό του Αγίου Ορους που επιδιδόταν σε κάθε είδους… προφητείες- προκάλεσε την κινητοποίηση της «Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος», του εισαγγελέα και της ΕΛ.ΑΣ. Κινητοποίηση που τη χαρακτήρισαν ο… εντοπισμός (sic) της σελίδας και του περιεχομένου της απ’ τα «λαγωνικά» των μηχανισμών παρακολούθησης, «μετά από καταγγελίες» βεβαίως, ο σχηματισμός δικογραφίας, το κλείσιμο της σελίδας, ο εντοπισμός του χρήστη, η κατάσχεση του υπολογιστή του και τελικά η σύλληψή του και η παραπομπή του στο αυτόφωρο. Το όλο θέμα μάλιστα έφτασε να γίνει έως και… πρώτο στα δελτία ειδήσεων των επίσημων Μ.Μ.Ε.
Ανοίγει, έτσι, μια «πόρτα», δημιουργείται ένα προηγούμενο ώστε, όποτε κριθεί απ΄ τους ιθύνοντες των μηχανισμών δίωξης και καταστολής και τους εκάστοτε πολιτικούς τους προϊσταμένους ότι δημοσιεύματα, σελίδες στο διαδίκτυο, διακίνηση και ανταλλαγή απόψεων «θίγουν» είτε το «θρησκευτικό αίσθημα» (όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση σήμερα), είτε πιθανά «εθνικά» ζητήματα αύριο (όπως, επιλογές των κυβερνήσεων, για παράδειγμα, που θα τις βαφτίζουν «κρίσιμες και ζωτικές για την πορεία του έθνους και της χώρας»), είτε ακόμα και πολιτικές απόψεις, ιδέες και κατευθύνσεις που αποτελούν πραγματικό κίνδυνο για το υπάρχον πολιτικο-κοινωνικό σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης, θα επεμβαίνει ο εισαγγελέας και η αστυνομία. Η διακίνηση ιδεών θα φιμώνεται και οι… υπαίτιοι θα συλλαμβάνονται! Για ζητήματα μάλιστα πολύ πιο βαρύνοντα και σημαντικά από αυτά μιας σατιρικής σελίδας. Κάλλιστα βέβαια το σκηνικό αυτό μπορεί να διανθιστεί και να εμπλουτιστεί και με διάφορες «καταγγελίες πολιτών». Σ’ ένα διαδίκτυο όπου διακινούνται καθημερινά κάθε είδους, ύφους και χροιάς δημοσιεύματα, διάλογοι και απόψεις… Και… ύβρεις και προσβολές… κι από γνωστούς «εθνικόφρονες» χώρους.
Οσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα, δεν θα περιμέναμε βέβαια απ’ τους ιθύνοντες του συστήματος να «θίγονται» περισσότερο απ΄ τη λεγόμενη «θρησκευτική προσβολή» αντί απ΄ το σκοταδισμό, τη μεταφυσική, τα «θαύματα» και τις κάθε είδους «κοινωνικές», «πολιτικές» και «οικονομικές» προφητείες του… παρ’ ολίγον «άγιου» γέροντα Παΐσιου. Μέχρι και στη «σημερινή κρίση», στα «εθνικά θέματα» και την «κοινωνική κατάσταση» λένε πως… είχε αναφερθεί πριν απ’ το 1994, χρονολογία του θανάτου του. Το σύστημα και οι κυρίαρχοι, βέβαια, έχουν υλικό, ταξικό συμφέρον να μη γίνει κτήμα του λαού η επιστημονική εξήγηση των κοινωνικών, πολιτικών και άλλων φαινομένων, εξελίξεων και λειτουργιών. Να σκεπαστεί η πραγματικότητα με πέπλα πλάνης, δράσης «ανώτερων δυνάμεων», αγνωστικισμού και μοιρολατρίας. Με ό,τι πιο αντιδραστικό, σκοταδιστικό και αντι-επιστημονικό, δηλαδή, έχει αναδείξει η ταξική κυριαρχία στο διάβα της ιστορίας.
 Κι ενώ ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Χρήστος Παππάς είχε κάνει επερώτηση στη Βουλή για το θέμα στις 18/9, ζητώντας την παρέμβαση των διωκτικών μηχανισμών απέναντι στη σατιρική αυτή ιστοσελίδα (αλλά και για την ιστοσελίδα indymedia), οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. ισχυρίζονται πως οι έρευνες είχαν ήδη ξεκινήσει αρκετό διάστημα πριν. Δεν πρόκειται για εφαρμογή των απαιτήσεων της Χρυσής Αυγής απ’ τους διωκτικούς μηχανισμούς. Αλλά αποτελεί σημείο ταύτισης των επιδιώξεων της επίσημης πολιτικής του συστήματος για φίμωση και ποινικοποίηση ιδεών και απόψεων με τις απαιτήσεις της φασιστοσυμμορίας. Η οποία φασιστοσυμμορία εκφράζει με τον πιο ωμό και απροκάλυπτο τρόπο τις επιδιώξεις αυτές του συστήματος.
Σήμερα διώκουν μια «χιουμοριστική» ιστοσελίδα που στο κάτω  κάτω δεν τους είναι κι επικίνδυνη. Αύριο θα στοχεύσουν πολύ μακρύτερα και σοβαρότερα απ’ τις «χιουμοριστικές» ιστοσελίδες, αξιοποιώντας βέβαια το δρόμο που έχουν ανοίξει στην κατεύθυνση αυτή.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Θεσσαλονίκη: Πρωτοβουλία αγώνα δυτικών συνοικιών

Ενόψει της επερχόμενης λαίλαπας από τα «τελευταία» αντιλαϊκά μέτρα που παίρνει η συγκυβέρνηση -εντολοδόχος της ΕΕ και του ΔΝΤ-, η Πρωτοβουλία αγώνα δυτικών συνοικιών δραστηριοποιείται και αναλαμβάνει να συσπειρώσει τους λαϊκούς ανθρώπους των γειτονιών μας σε ένα μέτωπο αντίστασης ενάντια στην εξαθλίωση και στην υποτίμηση της ζωής μας.
Με το σύνθημα πάλης «Κανένας μόνος απέναντι στην επίθεση, όλοι μαζί μπορούμε να τους νικήσουμε», θεσμοθετήσαμε εβδομαδιαία συνάντηση του Συντονιστικού της πρωτοβουλίας, εναλλακτικά στους Αμπελόκηπους και στη Νεάπολη. Παρεμβήκαμε με πανό και μοιράσαμε ψήφισμα συμπαράστασης στις κινητοποιήσεις των εργαζόμενων στους ΟΤΑ Δυτικής Θεσσαλονίκης (καταλήψεις των δημαρχείων Ευόσμου και Παύλου Μελά, κεντρικό συλλαλητήριο στην πλατεία Επταλόφου στους Αμπελόκηπους), καλώντας ταυτόχρονα σε συμμετοχή όλων στις απεργιακές πορείες της 26ης Σεπτέμβρη.
Ταυτόχρονα, συγκροτούμε μια ομάδα που θα ασχοληθεί με το πρόβλημα των ασφαλισμένων του ΤΕΒΕ που αδυνατούν να καταβάλουν τις εισφορές τους, με αποτέλεσμα να χάνουν το δικαίωμα στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Προγραμματίζουμε για τις 10 Οκτώβρη μια ανοικτή συγκέντρωση στο Β΄ ΚΑΠΗ Αμπελοκήπων, όπου θα συζητήσουμε για ενδεχόμενες παραστάσεις διαμαρτυρίας στα γραφεία του ΤΕΒΕ και για ευαισθητοποίηση των καταστηματαρχών και αυτοαπασχολούμενων επαγγελματιών που θίγονται από την αντιλαϊκή πολιτική του συγκεκριμένου ταμείου.
Τέλος, προβλέπουμε να οργανώσουμε την πλατιά λαϊκή απάντηση στο φαινόμενο εκφασισμού της δημόσιας ζωής, ιδίως στην περιοχή μας όπου η συμμορία της Χρυσής Αυγής προσπαθεί να διεισδύσει σε σχολεία και νεανικά στέκια.
Η συρρίκνωση των εισοδημάτων, η ληστρική φορολογική επιδρομή, η κατάρρευση του συστήματος υγείας και η επιβολή κλίματος φόβου σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας οδηγούν σε απόγνωση τα λαϊκά στρώματα στις γειτονιές μας και παντού αλλού. Μοναδική διέξοδος είναι η συσπείρωση και ο κοινός αγώνας για διαφύλαξη της αξιοπρέπειας και των λαϊκών κατακτήσεων.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Μνήμη Αδάμ Παπαδόπουλου «Να πάμε στα παράθυρα που δεν τα βλέπει ποτέ ήλιος»

Ένας χρόνος πέρασε από τον θάνατο του Αδάμ Παπαδόπουλου, αγωνιστή της Πρωτοβουλίας Αγώνα Δυτικών Συνοικιών της Θεσσαλονίκης, πολύτιμου συναγωνιστή και καλού φίλου.
Ο Αδάμ Παπαδόπουλος είχε αφιερώσει τη ζωή στον αγώνα του λαού μας για καλύτερες μέρες, μετέχοντας στο συνδικαλιστικό κίνημα της ΕΤΕ ΚΑΙ ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, ενώ δραστηριοποιούνταν στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ. Διακρινόταν για τη μαχητικότητά του, τη συλλογικότητά του, την πλατύτητα και δημοκρατικότητά του και για το ανοιχτό μυαλό του, που τα τελευταία χρόνια του επέτρεψε να διακρίνει τις αναγκαιότητες του αγώνα, τα προβλήματα της Αριστεράς και να συμβάλει με όλη του τη δύναμη στην προσπάθεια για κοινή δράση και ανάπτυξη κινήματος στη γειτονιά.
Από τα βασικά στελέχη της Πρωτοβουλίας Αγώνα Δυτικών Συνοικιών από την πρώτη στιγμή, παρ’ όλο το πρόβλημα της υγείας του, δούλευε μαχητικά και ακούραστα, δίνοντας γενναιόδωρα από το υστέρημα της ζωτικότητάς του και προτρέποντάς μας να «πάμε στα παράθυρα που δεν τα βλέπει ποτέ ήλιος». Το ήθος και το ύφος του του επέτρεψαν να αναπτύξει δεσμούς με αγωνιστές άλλων πρωτοβουλιών της πόλης και με όλους όσοι πιστεύουν ειλικρινά και προωθούν τον αγώνα του λαού μας πάνω στα κρίσιμα προβλήματα των καιρών, πάνω σε αυτό που μας ενώνει, πάνω στην αναγκαιότητα της αντίστασης και πάλης, πάνω στη γνώση ότι «στους δρόμους θα κριθεί το δίκιο». Και τι να πρωτοθυμηθούμε από τους αγώνες μας με τον Αδάμ στους δρόμους και στις πλατείες των γειτονιών μας! Στο ρολόι στη Νεάπολη, στην πλατεία των Αμπελοκήπων, στις πορείες για Συκιές και Πολίχνη, τα αγωνιστικά κάλαντα στις γιορτές των Χριστουγέννων, την πορεία από το ΤΙΤΑΝ στα στρατόπεδα Καρατάσου και Παύλου Μελά ή όταν πρωτοστατούσε για τις κεραίες στη «Γέφυρα των Στεναγμών»!
Εμείς όμως θα προτιμήσουμε να θυμόμαστε τον Αδάμ στη μάζωξη των «αγανακτισμένων» στον Λευκό Πύργο, έναν μήνα πριν πεθάνει, όταν μαχητικά και δυναμικά μίλαγε στις συνελεύσεις, όταν υπεράσπιζε το πανό τις Πρωτοβουλίας μας, όταν βάδιζε μαζί μας, παρ’ όλο το ζόρι του, στις τόσες κοινές μας πορείες.
Θα τον θυμόμαστε πάντα και θα τον τιμάμε μέσα από τους δύσκολους αγώνες που έρχονται για να «γυρίσει ο ήλιος» και να δει, επιτέλους, και κείνα τα παράθυρα που μέχρι τώρα στερούνται τις ηλιαχτίδες του.

«Πύργο είχα μέσ’ στη θάλασσα και σκάλα μέσ’ στον Άδη,
ανέβαινα, κατέβαινα τον Χάρο χαιρετούσα…».

Πρωτοβουλία Αγώνα Δυτικών Συνοικιών.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Κατάληψη στον Δήμο Κορδελιού-Ευόσμου

Στον Δήμο Κορδελιού-Ευόσμου της Θεσσαλονίκης, οι εργαζόμενοι αντιμέτωποι με τις συνέπειες της επίθεσης, στη συνέλευση της τετράωρης συμβολικής κατάληψης της ΠΟΕ ΟΤΑ, την Τετάρτη 19 Σεπτέμβρη, αποφάσισαν κατάληψη του δήμου που συνεχίστηκε μέχρι την Πέμπτη 27/9. Συγκρότησαν επιτροπή αγώνα, πήραν την υπόθεση στα χέρια τους, βγήκαν στους δρόμους. Στη διάρκεια της κατάληψης έγιναν πορείες στις γειτονιές του δήμου, παρεμβάσεις στις λαϊκές, πορείες σε γειτονικούς δήμους, καλώντας τον λαό να σμίξει μαζί τους και να αγωνιστούν όλοι μαζί απέναντι στα μέτρα, μοιράζοντας ανακοίνωση, απόσπασμα: «Οι εργαζόμενοι του Δήμου Κορδελιού-Ευόσμου έχουμε προχωρήσει σε κατάληψη του δήμου, για την οργάνωση λαϊκής αντίστασης, στην κοινωνική και οικονομική λαίλαπα, στον πόλεμο που μας κήρυξαν το μαύρο μέτωπο, η ΕΕ, η τρόικα και οι εδώ εντεταλμένοι υπάλληλοί της. Ο δήμος πρέπει να μετατραπεί σε κέντρο αντίστασης και αντίδρασης όχι μόνο των εργαζομένων των ΟΤΑ, αλλά όλων των κοινωνικών ομάδων, όλου του λαού. Εμπρός λαέ, μην σκύβεις το κεφάλι, ο μόνος δρόμος είναι αντίσταση και πάλη.
Επιτροπή αγώνα εργαζομένων Δήμου Κορδελιού-Ευόσμου».

Άρχισε να παίρνει διαστάσεις, να περνάει κόσμος από την κατάληψη, να συζητιέται και να δημιουργείται ελπίδα στους ίδιους τους εργαζόμενους. Βγήκαν ψηφίσματα, συμπορεύτηκαν μαζί τους πρωτοβουλίες κατοίκων, η πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων σωματείων, κάτοικοι, προσπάθησαν να συντονιστούν με άλλους δήμους. Έγινε πορεία από τους δήμους Κορδελιού-Ευόσμου και Παύλου Μελά προς τον Δήμο Αμπελοκήπων όπου συγκεντρώθηκαν πρωτοβουλίες κατοίκων και εργαζόμενοι του δήμου.
Τα σωματεία δεν έβγαλαν ούτε μια ανακοίνωση, δεν συνεδρίασαν ούτε μια φορά, δεν έμαθαν τα μέλη του σωματείου του νομού για την κατάληψη παρά μόνο από το διαδίκτυο ή από γνωστούς. Ο εκπρόσωπος του ΠΑΜΕ έλεγε: «Να γίνουν κινητοποιήσεις, αλλά οι αγώνες για να νικήσουν πρέπει να είναι αγώνες όλου του λαού, των εμπόρων, των αγροτών, των εργαζόμενων στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα». Μέχρι τη συνέλευση της Πέμπτης 27/9, αμέσως μετά τη γενική απεργία, το ΠΑΜΕ πρότεινε να σταματήσει η κατάληψη και να περιμένουν την απόφαση της ΠΟΕ ΟΤΑ για κινητοποιήσεις.
Οι εργαζόμενοι είναι θυμωμένοι αλλά και απογοητευμένοι από το σωματείο τους. Είναι εξοργισμένοι και με την ΠΟΕ ΟΤΑ που, ενώ δεν έβγαλε ούτε ανακοίνωση, ήθελε να στείλει πανό (χορηγός του κινήματος).
Άμεσα η επιτροπή αγώνα να καλέσει συνέλευση για τον απολογισμό της κινητοποίησης, είναι αναγκαία για το ξεκαθάρισμα των γραμμών στο κίνημα, το ξεκαθάρισμα των εχθρών και των φίλων.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

26 Σεπτέμβρη Ελπιδοφόρο αγωνιστικό ξεκίνημα

ΑΘΗΝΑ
Ξεπέρασε και τις πιο αισιόδοξες προσδοκίες η συμμετοχή στις απεργιακές συγκεντρώσεις της Αθήνας. Οι δεκάδες χιλιάδες εργαζομένων που πλημμύρισαν τους δρόμους της πόλης αποτέλεσαν την τρανή απόδειξη ότι τα αισθήματα οργής και αγανάκτησης, οι αγωνίες λαού και εργαζομένων εξακολουθούν να αναζητούν διέξοδο στον αγώνα και τη μαζική αντίσταση, “αρπάζουν” κάθε ευκαιρία για να εκφράσουν την αντίθεσή τους στην ισοπέδωση της ζωής τους και στη βαρβαρότητα.
Από νωρίς το πρωί φάνηκε ότι η απεργιακή συγκέντρωση θα ήταν ιδιαίτερα μαζική, καθώς στους δρόμους γύρω από το Πεδίον του Άρεως, το Μουσείο και το Πολυτεχνείο οι προσυγκεντρώσεις κλάδων και σωματείων είχαν αξιοσημείωτη συμμετοχή, ενώ πολύ γρήγορα η Πατησίων είχε γεμίσει. Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν τα πρώτα μπλοκ έφταναν στο Σύνταγμα, η “ουρά” της διαδήλωσης στο Πεδίον του Άρεως δεν είχε καν ξεκινήσει.
Εντυπωσιακή ήταν η συμμετοχή των εργαζομένων στους δήμους, στα νοσοκομεία και στην εκπαίδευση, ενώ συνολικά οι δημόσιοι υπάλληλοι μαζικοποίησαν τη συγκέντρωση, αποδεικνύοντας ότι τα κυβερνητικά σχέδια για μαζικές απολύσεις στο Δημόσιο και οι απανωτές μειώσεις μισθών, με αποκορύφωμα την εφαρμογή του ενιαίου μισθολογίου, έχουν ξεσηκώσει τον κόσμο της δημοσιοϋπαλληλίας.

ΑΡΤΑ
Από τις πιο μαζικές απεργιακές συγκεντρώσεις και πορείες ήταν αυτή που πραγματοποιήθηκε στην πόλη μας στις 26/9. Η πόλη νέκρωσε, αφού τα μαγαζιά παρέμειναν κλειστά με απόφαση του εμπορικού συλλόγου. Τα ποσοστά των απεργών εργαζόμενων σε πολλούς εργασιακούς χώρους ήταν ανεβασμένα σε σχέση με άλλες απεργίες. Μεγάλη και η συμμετοχή τους στην πορεία που πραγματοποιήθηκε από το Ε.Κ.Α. Αίσθηση προκάλεσε το μαζικό μπλοκ των εργαζομένων στο Νοσοκομείο, που βρίσκονται ήδη σε κινητοποιήσεις στο χώρο τους. Αρνητική, για άλλη μια φορά, εντύπωση προκάλεσε η στάση του ΠΑΜΕ, που θέλησε να βάλει ξανά διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στους απεργούς εργαζόμενους, αφού πρώτα απέτυχε στο «σχέδιο» να εντάξει τις δυνάμεις κάποιων σωματείων (νοσοκομείο, διοικητικοί υπάλληλοι των ΤΕΙ) στο λογαριασμό του ΠΑΜΕ. Δηλώσεις στα τοπικά ΜΜΕ, όπως αυτές του προέδρου του Εργατικού Κέντρου (ΠΑΜΕ), ότι «θα πάρουμε τα μέτρα μας από δω και πέρα με τις αντισυγκεντρώσεις που γίνονται στο χώρο συγκεντρώσεων του ΠΑΜΕ», εννοώντας τη μαζική συγκέντρωση των απεργών στο χώρο του ΕΚΑ (λες και είναι ιδιοκτησία του!), δείχνουν την αμηχανία τους μπροστά στο κύμα των διαδηλωτών που δεν μπορούν να τους ελέγξουν και να τους περιχαρακώσουν στα στενά κομματικά τους πλαίσια. Η πρόσφατη, δυσάρεστη γι’ αυτούς, εμπειρία των εκλογών φαίνεται ότι δεν τους δίδαξε τίποτε.
Οι σ. της Ταξικής Πορείας συνέβαλαν, με παρεμβάσεις σε πολλούς εργασιακούς χώρους, όπως στο εργοστάσιο ΙΟΝ, στην κατάληψη των εργαζομένων στο δήμο, στο νοσοκομείο, στην επιτυχία της απεργίας και της απεργιακής συγκέντρωσης.
Σ’ αυτό το στόχο βοήθησαν και οι παρεμβάσεις της Λαϊκής Συνέλευσης Αρτας, όπως αυτή στο χώρο του νοσοκομείου, στηρίζοντας τους απεργούς εργαζόμενους, η παρέμβαση με προκήρυξη και έκθεση υλικού στην κεντρική πλατεία και το μαζικό μπλοκ που συγκροτήθηκε στην πορεία.


ΗΡΑΚΛΕΙΟ
Με μεγάλη συμμετοχή κόσμου (πάνω από 7.000) πραγματοποιήθηκε η συγκέντρωση και πορεία του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου στο πλαίσιο της 24ωρης πανεργατικής απεργίας. Η συμμετοχή αυτή δείχνει τις διαθέσεις των εργαζομένων και του λαού να αγωνιστούν. Δείχνει τις διαθέσεις να υπερασπίσουν τις κατακτήσεις προηγούμενων δεκαετιών. Φάνηκε και από το πάθος και από τον ενθουσιασμό που υπήρχαν κατά τη διάρκεια της πορείας στους κεντρικούς δρόμους της πόλης.
Σ’ αυτή την κατεύθυνση κινήθηκε τις προηγούμενες μέρες η παρέμβαση της Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας (Α.Α.Σ.) στο κέντρο της πόλης αλλά και σε εργασιακούς χώρους στη ΒΙ.ΠΕ. Ηρακλείου με προκήρυξη. Η οργάνωση Ηρακλείου του ΚΚΕ(μ-λ) συμμετείχε στη συγκέντρωση και πορεία μέσα από το μπλοκ της Α.Α.Σ. και των Αγωνιστικών Κινήσεων φοιτητών–εκπ/κών.

ΣΑΜΟΣ
Ιδιαίτερα μαζική υπήρξε η απεργιακή συγκέντρωση και διαδήλωση της 26/9 στη Σάμο. Οι πολλές εκατοντάδες εργαζόμενοι, με αισθητή και τη συμμετοχή της φοιτητικής αλλά και μαθητικής νεολαίας, πλημμύρισαν σε όλο της το μήκος την κεντρική παραλιακή οδό της πόλης της Σάμου, βεβαιώνοντας πως δεν είναι καθόλου «παρελθόν» οι μεγάλοι ξεσηκωμοί της προηγούμενης περιόδου και ότι οι πιο μεγάλοι αγώνες βρίσκονται μπροστά μας. Τα καλά μηνύματα φάνηκαν από νωρίς το πρωί στη συγκέντρωση στο Εργατικό Κέντρο, όπου αυτή τη φορά καλούσαν όλα τα σωματεία και οι φορείς, με δεδομένο και το συντονισμό που υπάρχει το τελευταίο διάστημα στο ζήτημα της μεταφοράς των μαθητών.
Στη διαδήλωση που ακολούθησε, εντύπωση προς όλες τις κατευθύνσεις προκάλεσε πως πίσω από το κοινό πανό και μπλοκ της ΕΛΜΕ και του Συλλόγου Δασκάλων/Νηπιαγωγών συντάχθηκαν εκατοντάδες διαδηλωτές–απεργοί. Η εικόνα αυτή δείχνει από τη μια τις μεγάλες αποστάσεις που έχει δημιουργήσει η πολιτική και πρακτική των ΚΚΕ-ΠΑΜΕ από σημαντικά τμήματα του αγωνιζόμενου κόσμου που δεν επέλεξε να διαδηλώσει με τα μπλοκ του ΕΚΣ το οποίο ήταν στην κεφαλή της πορείας. Από την άλλη, αποκαλύπτει στην πράξη τι σημαίνει η θέση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ ανάμεσα στην αντίσταση και την αλληλεγγύη να επιλέγει μόνο τη δεύτερη: Η εκλογή βουλευτή στη μονοεδρική της Σάμου καθόλου δεν άλλαξε το γεγονός ότι οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν συμμετέχουν με καμιά οργανωμένη μορφή -παρά μόνο ως φυσικά πρόσωπα- στις απεργιακές και άλλες κινητοποιήσεις! Ταυτόχρονα βέβαια η εικόνα αυτή αναδεικνύει δυνατότητες και ευθύνες για τις δυνάμεις και τους αγωνιστές που αναφέρονται στην Πρωτοβουλία και κινούνται στην κατεύθυνση της αγωνιστικής, κινηματικής συγκρότησης των εργαζομένων και της νεολαίας.
Τέλος, παρ’ όλο το συντονισμό που αναφέραμε πως υπάρχει, η διοίκηση του ΕΚΣ (ΠΑΜΕ) δεν απέφυγε και πάλι να επαναλάβει πρακτικές ιδιοκτησίας της κεντρικής απεργιακής εκδήλωσης που ακολούθησε τη διαδήλωση στην πλατεία Πυθαγόρα, αρνούμενη να δώσει το λόγο σε εκπρόσωπο του σωματείου των εργαζομένων στις ΔΟΥ και του Διδασκαλικού Συλλόγου. Προφανώς η αντιπαράθεση γραμμών και αντιλήψεων μέσα στο κίνημα και με στόχο τη συγκρότησή του και την ανάπτυξή του είναι μπροστά μας και είναι επιτακτικά αναγκαία.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Μεγάλη επιτυχία κατέγραψε και στη Θεσσαλονίκη η πανελλαδική, πανεργατική απεργία, μια από τις μεγαλύτερες των δυο τελευταίων χρόνων. Χιλιάδες διαδηλωτές-απεργοί πλημμύρισαν τους δρόμους της πόλης. Ιδιαίτερα ο δημόσιος τομέας παρέλυσε: σχολεία, νοσοκομεία, υπηρεσίες στην τοπική αυτοδιοίκηση (όπου οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε κινητοποιήσεις εδώ και μέρες) αλλά και ΕΥΑΘ, λιμάνια, ΟΣΕ, ΕΛΒΟ, ΕΛΠΕ κ.ά. Ξεχωριστή ήταν η παρουσία των εργαζομένων στις εργολαβίες (καθαριότητα) του ΑΠΘ, που έχουν καταλάβει το κτήριο διοίκησης μετά την ανακοίνωση της πρυτανείας για παύση πληρωμών των εργαζομένων.
Στην απεργία συμμετείχε κι ο εμπορικός κόσμος. Σε μια πόλη όπου ένα στα τρία μαγαζιά έχει ήδη βάλει «λουκέτο», την ημέρα της απεργίας τα περισσότερα παρέμειναν κλειστά ως κίνηση διαμαρτυρίας στη βάρβαρη πολιτική.
Οι απεργιακές συγκεντρώσεις ενισχύθηκαν σε μαχητικότητα και ζωντάνια με την παρουσία δεκάδων νεολαίων, κυρίως φοιτητών, που βλέπουν τις σπουδές τους να χτυπιούνται και το μέλλον τους να υπονομεύεται.
Η Πρωτοβουλία για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία τις προηγούμενες μέρες επιδίωξε να συμβάλει με όλες της τις δυνάμεις στη μάχη για την κινητοποίηση των εργαζομένων και του λαού της Θεσσαλονίκης, στην όσο το δυνατό μεγαλύτερη συμμετοχή κι επιτυχία της απεργίας. Απαραίτητη προϋπόθεση για να μπει ο λαός μας και η εργατική τάξη στο δρόμο της νικηφόρας αντίστασης ενάντια στους δυνάστες τους.
Πιο συγκεκριμένα, πραγματοποιήθηκαν εξορμήσεις με την προκήρυξη της Πρωτοβουλίας στα εργοτάξια των εργαζόμενων στους ΟΤΑ σε Σταυρούπολη, Ευκαρπία, Πολίχνη, καθώς και στο δημαρχείο Ευόσμου, όπου οι εργαζόμενοι πραγματοποιούσαν πολυήμερη αγωνιστική κατάληψη. Στην ΕΛΒΟ και τη ΣΙΔΕΝΟΡ στη βιομηχανική περιοχή. Στις υπηρεσίες του ΙΚΑ σε Τούμπα, Αριστοτέλους και Εύοσμο, στον ΟΑΕΔ στην Μπότσαρη, στη Δωδεκανήσου και στη Νεάπολη, στα ΕΠΑΣ Ευόσμου, Ευκλείδη και Σταυρούπολης, στον ΟΑΣΘ και στα νοσοκομεία Παναγία, ΑΧΕΠΑ και Ιπποκράτειο. Εξορμήσεις έγιναν επίσης στο Πανεπιστήμιο και σε κεντρικά σημεία της Καλαμαριάς, στον Εύοσμο, στην Τούμπα, στη Νεάπολη και στους Αμπελόκηπους. Το Σάββατο το πρωί συναγωνιστές της Πρωτοβουλίας μοίρασαν μαζικά υλικό για την απεργία στο κέντρο της πόλης, με σημείο εκκίνησης το άγαλμα Βενιζέλου.
Η προσυγκέντρωση της Πρωτοβουλίας την ημέρα της απεργίας ήταν στην Καμάρα. Στο μπλοκ της συμμετείχαν με πανό η ΕΡΓΑΣ και η Ταξική Πορεία. Από εκεί μαζί με άλλους εργαζόμενους από πρωτοβάθμια σωματεία κατευθύνθηκαν προς τη συγκέντρωση του ΕΚΘ και ενώθηκαν με τον κύριο όγκο των εργαζομένων. Η πορεία κινήθηκε από Αγ. Δημητρίου, Ιασονίδου, Εγνατία, Αντιγονιδών, για να καταλήξει και να ολοκληρωθεί τελικά στη γενική γραμματεία Β. Ελλάδας (πρώην υπουργείο).
Η πορεία του ΠΑΜΕ ξεκίνησε από το άγαλμα Βενιζέλου και μέσω Τσιμισκή κατέληξε κι αυτή στη γενική γραμματεία. Συνολικά ο κόσμος που πήρε μέρος στις δυο πορείες υπολογίζεται ότι ανερχόταν στις 20.000.


ΒΟΛΟΣ
Χιλιάδες εργάτες, δημόσιοι υπάλληλοι, συνταξιούχοι, επαγγελματίες, φοιτητές και μαθητές συμμετείχαν στην απεργιακή συγκέντρωση και πορεία που ξεκίνησε από το Εργατικό Κέντρο Βόλου. Μεγάλη η συμμετοχή στην απεργία και την πορεία των καθηγητών μέσης εκπαίδευσης και των εργαζομένων στους ΟΤΑ. Κλειστά τα περισσότερα μαγαζιά στο κέντρο της πόλης, ενώ ομάδες περιφρούρησης έκλειναν τα πολυκαταστήματα και τις «αλυσίδες» που ήταν ανοικτά.
Η πορεία, στην οποία υπολογίζεται ότι συμμετείχαν 4-5 χιλιάδες κόσμου, διαδήλωσε σε όλο το κέντρο της πόλης και κατέληξε στο λιμάνι του Βόλου για να εκφράσει την αντίδραση του κόσμου στην ιδιωτικοποίησή του με βάση τα νέα μέτρα.
Ξεχωριστές συγκεντρώσεις και πορείες έκαναν το ΠΑΜΕ στην πλατεία Πανεπιστημίου, που ήταν αρκετά μαζική, ενώ στην πλατεία Ελευθερίας βρέθηκαν ο α/α χώρος, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΕΕΚ και το ΕΠΑΜ με αρκετό κόσμο.
Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Εργαζομένων και Ανέργων συμμετείχε στη συγκέντρωση και πορεία από το Εργατικό Κέντρο με δικό της πανό και έδωσε αρκετό παλμό και αγωνιστικότητα με τα συνθήματα ενάντια στην επίθεση, ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα, το ΔΝΤ και την ΕΕ.
Το προηγούμενο διάστημα οι συναγωνιστές της Πρωτοβουλίας έκαναν παρεμβάσεις με προκήρυξη σε εργοστάσια, λαϊκές αγορές και άλλους εργασιακούς χώρους για την προπαγάνδιση της απεργίας. Η παρουσία χιλιάδων λαού ξανά στους δρόμους είναι ένα ελπιδοφόρο μήνυμα, ένα νέο έναυσμα αγώνων που βάζει αυξημένα καθήκοντα για την οργάνωση και το συντονισμό της πάλης, για να μη μείνει η απεργία της 26 Σεπτέμβρη χωρίς συνέχεια.

ΤΡΙΚΑΛΑ
Με μεγάλη μαζικότητα πραγματοποιήθηκε η απεργιακή συγκέντρωση και στα Τρίκαλα, ενώ ικανοποιητική συμμετοχή υπήρχε και σε διάφορους κλάδους εργαζομένων, όπως στην Υγεία. Αλλο παράδειγμα είναι οι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι από το 3,5% συμμετοχής στην προηγούμενη στάση εργασίας έφτασαν στο 30% την Τετάρτη. Επίσης, πολλά καταστήματα παρέμειναν κλειστά ως το τέλος των συγκεντρώσεων.
Πάνω από 1.000 άτομα συγκεντρώθηκαν έξω από το Εργατικό Κέντρο και πραγματοποίησαν πορεία στους κεντρικούς δρόμους της πόλης, φωνάζοντας συνθήματα ενάντια στην πολιτική που καταργεί κάθε δικαίωμα στην εργασία, την υγεία και την ίδια τη ζωή τους. Μαζικό και δυναμικό ήταν το μπλοκ της Πρωτοβουλίας Εργαζομένων για την Κοινή Δράση, το οποίο στήριξαν μέλη του ΚΚΕ(μ-λ), της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλων οργανώσεων, όπως και αρκετοί ανένταχτοι αγωνιστές. Αρκετά μαζική ήταν και η συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στην κεντρική πλατεία της πόλης.
Η οργάνωση Τρικάλων του ΚΚΕ(μ-λ) κινήθηκε δραστήρια τις προηγούμενες μέρες για την επιτυχία της απεργίας, με συζητήσεις και μοίρασμα προκήρυξης στην πόλη, σε χωριά του νομού αλλά και σε στέκια νεολαίας.
Αντίστοιχη δραστηριότητα είχαν και οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών Τρικάλων, οι οποίες διακίνησαν την προκήρυξή τους στα σχολεία και άνοιξαν το ζήτημα της αναγκαιότητας της οργανωμένης και διαρκούς πάλης.
Αποφασίστηκε να γίνει συγκέντρωση της Πρωτοβουλίας Εργαζομένων την Παρασκευή 29 Σεπτεμβρίου, προκειμένου να αποφασιστούν οι επόμενες δράσεις και κινήσεις.

ΓΙΑΝΝΕΝΑ
Μια πολύ μεγάλη διαδήλωση έγινε και στα Γιάννενα. Ο χώρος προσυγκέντρωσης γέμισε ασφυκτικά και όταν σχηματίστηκαν τα μπλοκ στο δρόμο φάνηκε ο μεγάλος όγκος. Περίπου 4.500 άτομα υπολογίζεται ότι βρέθηκαν στη συγκέντρωση στο εργατικό κέντρο. Η συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στο δημαρχείο ήταν σαφώς μικρότερη, παρ’ όλα αυτά αρκετά μαζική. Ηταν μια ηχηρή τοποθέτηση πως ο λαός δεν θα παραδώσει το μέλλον του αμαχητί. Οι εργαζόμενοι έδειξαν πως η τρομοκράτηση απ’ τα κανάλια, τα επικοινωνιακά παιχνίδια, οι εκβιασμοί απ’ έξω κι από μέσα έχουν τα όριά τους και τα όρια αυτά συγκρούονται με τα όρια που βάζει η ίδια η ζωή και οι υλικοί όροι.
Η Κ.Ο. Ιωαννίνων την τελευταία βδομάδα χρωμάτισε την πόλη με πανό, έκανε καθημερινά παρεμβάσεις σε γειτονιές και σε χώρους εργασίας, προσπαθώντας να δώσει τον τόνο για μια μεγάλη απεργία.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΔΥΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ Ή ΕΝΑΝ ΚΑΦΕ – ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ-ΕΚΤΡΩΜΑ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΞΕΝΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ

Σε ένα ακόμα έγκλημα κατά των εργαζομένων καθηγητών στα κέντρα ξένων γλωσσών της Αττικής προχώρησε η εργοδοτική ένωση του «Πανελλήνιου Συνδέσμου Ιδιοκτητών Κέντρων Ξένων Γλωσσών-Europalso», καθώς επέβαλλε με το ψεύτικο-εργοδοτικό σωματείο «εργαζομενων στα κέντρα ξένων γλωσσών ν. Αττικής» που χρόνια λυμαίνεται τον κλάδο, ωρομίσθιο 3,52 ευρώ μεικτά (2,96 καθαρά) για τους καθηγητές με προϋπηρεσία 0-6 χρόνων, και 6,60 ευρώ για αυτούς με πάνω από 6 χρόνια εργασίας, και με αστείες προσαυξήσεις τριετίας των 0,20 και 0,40 ευρώ μεικτών! Με πρόσχημα τη μείωση διδάκτρων-πελατείας, οι εργοδότες συμπιέζουν τις αποδοχές-ψίχουλα των καθηγητών στο κατώτατο ωρομίσθιο που ορίζει η ΕΓΣΣΕ, αναγκάζει όσους εργάζονται με 18 ώρες εβδομαδιαίως να αμείβονται με 253 ευρώ το μήνα μεικτά, τη στιγμή που συνεχίζουν να συσσωρεύουν παχυλά ποσά από γονείς και μαθητές. Με τον συνυπολογισμό της κατάργησης υπόλοιπων επιδομάτων η μείωση αγγίζει το 90% σε σχέση με προηγούμενες διαιτητικές αποφάσεις. Οι εργοδότες-ιδιοκτήτες κέντρων ξένων γλωσσών, που δήθεν προάγουν τη γνώση, ενώ στην πραγματικότητα τη μετατρέπουν σε ένα καθαρά εμπορευματικό προϊόν, πατούν πάνω στην κρίση και τον εφιάλτη της ανεργίας, καθώς έτσι εκβιάζουν τους νέους καθηγητές να δουλέψουν κατ’ ουσίαν εθελοντικά ώστε να μαζέψουν τα απαραίτητα ημερομίσθια για να «ανέβουν κλίμακα», ενώ εφαρμόζουν τακτική «διαίρει και βασίλευε» δίνοντας…3 ευρώ παραπάνω στους καθηγητές με πολύχρονη εργασία.
Αυτή η πράξη τρομοκράτησης του κλάδου από τους εργοδότες αποτελεί την κορύφωση μιας διαδικασίας μετατροπής των καθηγητών ξένων γλωσσών σε πειραματόζωα που ξεκίνησε το 2004 με τη σύσταση του σωματείου-μαϊμού (συστημένου από συγγενείς πρώτου βαθμού ιδιοκτητών φροντιστηρίων) υπό την αρωγή του ΠΑΣΟΚου αντιπροέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών Δ. Βερβεσού, την υφαρπαγή της υπογραφής ΣΣΕ από το εργατικό σωματείο «Σύλλογος Εργαζομένων στην Ιδιωτική Εκπαίδευση Ν. Αττικής Ο ΒΥΡΩΝ» και την υπογραφή ψευτοσυμβάσεων κατάργησης όλων των εργασιακών δικαιωμάτων. Μάλιστα, οι εργοδότες μαζί με τους συνεργαζόμενους νομικούς τους δεν δίστασαν να καταθέσουν τους προηγούμενους μήνες προσφυγές κατά του «Βύρωνα» με σκοπό να ακυρώσουν τις αρχαιρεσίες του, να παραδώσουν την αντιπροσωπευτικότητα στους…συγγενείς τους, και πάνω απ’ όλα να ποινικοποιήσουν τους εργατικούς αγώνες, ώστε να συνεχίσουν απρόσκοπτα το έργο της υποβάθμισης της ζωής των καθηγητών και του διδακτικού έργου. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να έχει καταστεί  η ξενόγλωσση εκπαίδευση ένα απέραντο κύκλωμα ασυδοσίας, με την πλήρη απουσία κρατικού ελέγχου και εποπτείας. Η Ενωτική Πρωτοβουλία Καθηγητών Ξένων Γλωσσών του Βύρωνα δηλώνει πως οι εργοδότες «είναι εκείνοι που ακύρωσαν, πριν ακόμα την έλευση της Τρόικα και το σχηματισμό της τρικομματικής κυβέρνησης του μαύρου μετώπου (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ), τις απολαβές μας που αντιστοιχούν σε μηνιαίο μισθό και πλήρη ασφάλιση».
Στον κλάδο επικρατεί αναβρασμός, και οι εργαζόμενοι με το εργατικό τους σωματείο ήδη έχουν ξεκινήσει κινητοποιήσεις και καμπάνια ενημέρωσης για την εξευτελιστική ψευτο-συλλογική σύμβαση και είναι αποφασισμένοι να μην επιτρέψουν να εφαρμοστεί σε κανένα χώρο δουλειάς το καθεστώς δουλοπαροικίας και εκβιασμού.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »