Έφυγε ο αγωνιστής Παναγιώτης Βήχος

Στις 3 του Δεκέμβρη, σε ηλικία 69 χρονών, έφυγε από τη ζωή, μετά από γενναία μάχη που έδωσε με τον καρκίνο, ο αγωνιστής Παναγιώτης Βήχος. Προερχόμενος από οικογένεια καλλιτεχνών, από μικρό παιδί επιδόθηκε στη μουσική, παίζοντας διάφορα μουσικά όργανα, και στη συνέχεια τη σπούδασε. Εργάστηκε επί 38 χρόνια τόσο σε κέντρα διασκέδασης όσο και συνεργαζόμενος με πολύ γνωστούς έλληνες τραγουδιστές και συνθέτες, αλλά και ξένους, καθώς και ως καθηγητής μουσικής. Έγραψε μουσική για 20 ελληνικές ταινίες, δίσκους και CD με τραγούδια, καθώς και 8 βιβλία.
Από νέος εντάχθηκε στους «Λαμπράκηδες», ενώ το 1964 πέρασε από Αεροδικείο, γιατί συμμετείχε σε συγκέντρωση ένστολος. Συμμετείχε στην ίδρυση της Πανελλήνιας Πολιτιστικής Κίνησης (ΠΑ.ΠΟ.Κ.) μαζί με το Μάνο Χατζιδάκι, τη Μελίνα Μερκούρη και το χαράκτη Τάσσο, αλλά και στην «Αγωνιστική Ταξική Ενότητα Μουσικών». Την περίοδο της δικτατορίας αρθρογραφούσε στην εφημερίδα «Χριστιανική» του Ψαρουδάκη. Το 1975 οργανώθηκε στο ΚΚΕ. Αποχώρησε το 1987, όταν ήρθε σε σύγκρουση με την ηγεσία του, ενώ απ΄ το 1984 κυκλοφορούσε την εφημερίδα «Η Φωνή της Δευτέρας», όπου ασκούσε κριτική στην ηγεσία του ΚΚΕ.
Στη συνέχεια μαζί με άλλα διαγραμμένα μέλη του ΚΚΕ και ανένταχτους αγωνιστές δημιούργησε την Πανελλαδική Ένωση Κομμουνιστών. Το 1990 προσχώρησε στο Ε.Ε.Κ. (Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα) και αρθρογραφούσε στην εφημερίδα «Νέα Προοπτική». Το γεγονός ότι το 1998 κατήγγειλε το διοικητή της Αστυνομικής Διεύθυνσης Σαντορίνης και ιδιοκτήτες νυκτερινού κέντρου για εκμετάλλευση και σωματεμπορία κοριτσιών -καταγγελία που είχε σαν αποτέλεσμα να διωχθεί μεν ο διοικητής, αλλά ν΄ ακολουθήσουν δίκες που αναβάλλονταν συνεχώς και που τελικά οδήγησαν στην αθώωση και… προαγωγή του συγκεκριμένου– κόστισε για τον Βήχο μια πρωτοφανή ασφαλίτικη σκευωρία μετά από εισβολή αστυνομικών στο σπίτι του κι έρευνα που διατάχθηκε στο σκληρό δίσκο του υπολογιστή του.
Χωρίς βέβαια στοιχεία, τον ενέπλεκαν σε «κύκλωμα παιδικής πορνογραφίας», για να τον σπιλώσουν κιόλας! Μετά από 14 χρόνια ταλαιπωρίας και μια μακρά δικαστική και δύσκολη διαδικασία που χαρακτηρίστηκε και από αθωώσεις και από κινητοποιήσεις και εκδηλώσεις συμπαράστασης, αλλά και από επιμονή των διωκτικών αρχών στην προσπάθεια συκοφάντησής του, ο σ. Βήχος αθωώθηκε τελεσίδικα παμψηφεί τον Δεκέμβρη του 2011, ακόμα και με πρόταση του εισαγγελέα. Παρά την ταλαιπωρία του αυτή, τις σοβαρές οικονομικές δυσκολίες που πέρασε με τη γυναίκα και τα τρία του παιδιά και την ασθένεια που τον χτύπησε, διακρινόταν από αισιοδοξία, ενώ δήλωνε «αθεράπευτα κομμουνιστής». Τα τελευταία χρόνια είχε δημιουργήσει το ιστολόγιο «Πολιτικό Καφενείο». Ήταν μια σεμνή κι ευγενική φυσιογνωμία του αριστερού κινήματος στη χώρα μας, ένας αγωνιστής με πλούσια πολιτική, κοινωνική, πολιτιστική και συνδικαλιστική δράση.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

40 χρόνια από τη δολοφονία του Ρομπέρτο Φραντσέσκι

Στις 23 του Γενάρη συμπληρώνονται 40 χρόνια από τη δολοφονία του Ρομπέρτο Φραντσέσκι. Ακριβώς στις 23 Γενάρη του 2013 έρχεται να επισημοποιηθεί από το δήμαρχο του Μιλάνου Τζουλιάνο Πιζαπία το μνημείο που τοποθέτησαν το 1977 οι άνθρωποι του Ρομπέρτο στον τόπο όπου δολοφονήθηκε, και ο δήμαρχος, τώρα, μετά 40 χρόνια, να το ανακηρύξει ως μνημείο της πόλης. Στα πόδια αυτού του μνημείου, το οποίο αποτελείται από έναν ατσάλινο όγκο ύψους 7 μέτρων, αναγράφονται τα εξής: «Στον Ρομπέρτο Φραντσέσκι και σε όλους εκείνους που στη Νέα Αντίσταση από το ’45 μέχρι σήμερα πέσανε στον αγώνα για να επιβεβαιώσουν ότι τα μέσα παραγωγής πρέπει να ανήκουν στο προλεταριάτο».
Αυτό το μνημείο, το οποίο τοποθετήθηκε σ’ αυτήν τη θέση, αποτέλεσε έργο μακράς, εξαιρετικής διαδικασίας και συλλογικής επεξεργασίας από τη μεριά του καλλιτεχνικού κόσμου του Μιλάνου, τόσο για τις αρχιτεκτονικές του διαστάσεις όσο και ως σύμβολο συλλογικής δημιουργίας και κοινού έργου. Το μνημείο, όπως και τόσες άλλες χορηγίες, αποτελεί δώρο του ιδρύματος «Roberto Franceschi Onlus» προς την πόλη του Μιλάνου. Και το ίδρυμα αυτό, όπως τονίσαμε και άλλη φορά, ιδρύθηκε ύστερα από τους πολύχρονους δικαστικούς αγώνες (26 χρόνια συναπτά) που διεξήγαγαν οι άνθρωποι του Ρομπέρτο και κατάφεραν να δικαιωθεί ο αγώνας ενάντια στην κρατική καταστολή και να αποσπάσει καταδίκες του υπουργείου Δημόσιας Τάξης και την επιβολή σ’ αυτό ενός μεγάλου ποσού αποζημίωσης προς τους οικείους του Ρομπέρτο. Και όταν λέμε οικείους, εννοούμε πρώτα απ’ όλα τη μητέρα του, τον πατέρα του, την αδελφή του και όλους εκείνους που στάθηκαν δίπλα τους και οι οποίοι έκριναν ότι αυτά τα χρήματα δεν τους ανήκουν και έτσι προχώρησαν το 1996 στη δημιουργία του ιδρύματος «Roberto Franceschi Onlus» και τα διέθεσαν και τα διαθέτουν για υποτροφίες προς φοιτητές–επιστήμονες. Αυτοί που κερδίζουν αυτές τις υποτροφίες έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν στο Network Roberto Franceschi, ένα δίκτυο υπερεθνικό των βραβευμένων μελετητών στα χρόνια του ιδρύματος.
Το Network έχει στόχο να προωθήσει και να κατευθύνει την επιστημονική έρευνα σε κυρίαρχες θεματικές και δραστηριότητες του ιδρύματος: Υπανάπτυξη, περιθωριοποίηση, φτώχεια, μεταναστευτικά ρεύματα, πολιτικά δικαιώματα, καθώς επίσης να προωθεί συναντήσεις ανταλλαγής και διάδοσης των μελετών και των ώριμων εμπειριών ανάμεσα στα μέλη του, προς όφελος της επιστημονικής κοινότητας και των πολιτών. Στο πλαίσιο αυτής της επετείου διοργανώνεται επίσης από το ίδρυμα Roberto Franceschi μια τετράμηνη έκθεση στο Μιλάνο από τις 23 Ιανουαρίου ως τις 31 Μαΐου 2013 με θέμα: «1966–1976, Μιλάνο, τα χρόνια της μεγάλης ελπίδας. Καλλιτέχνες, φοιτητές, εργάτες ανάμεσα στο καθήκον και την ουτοπία».
Η παραπάνω έκθεση θα εγκαινιαστεί και θα λειτουργήσει μέσα στους ευρύτατους
χώρους του Οικονομικού Πανεπιστημίου του Μιλάνου «Bocconi», στο πανεπιστήμιο όπου φοιτούσε ο Roberto Franceschi όταν στα 20 χρόνια του δολοφονήθηκε από αστυνομικούς, πυροβολημένος στο κεφάλι, την ημέρα της προγραμματισμένης συνέλευσης μέσα στο πανεπιστήμιο, συνέλευση η οποία, παρ’ ότι είχε παρθεί η σχετική άδεια, δεν επιτράπηκε να πραγματοποιηθεί. Δεν θα ήταν η πρώτη φορά που θα συμμετείχαν σ’ αυτήν και εργάτες και εκείνη την αποφράδα μέρα του Γενάρη 1973 έπεφτε νεκρός ο Ρομπέρτο και τραυματιζόταν σοβαρά στην πλάτη ο νεαρός εργάτης Ρομπέρτο Πιατσεντίνι, που ήταν δίπλα του.
Σήμερα και πάλι η Ιταλία, όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ισπανία, όλες οι χώρες που βρέχονται από τη Μεσόγειο, βρίσκονται σε μια αναταραχή. Και πρωτοβουλίες τέτοιες όπως του ιδρύματος Franceschi φωτίζουν το παρόν, μνημονεύοντας το παρελθόν, και οραματίζονται ένα καλύτερο αύριο.

Στέλιος Αγκούτογλου

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αποχαιρετώντας τον σ. Γιώργο Παπανικολάου

Την Τρίτη 6 του Νοέμβρη αποχαιρετήσαμε τον σ. Γιώργο Παπανικολάου, ο οποίος τελικά στα 70 του χρόνια έχασε την μάχη με την επάρατη νόσο. Ύστερα από πολλούς μήνες αγώνα και έχοντας την ακούραστη συμπαράσταση της συντρόφισσας της ζωής του Άννας και όλων των δικών του ανθρώπων, υπέκυψε στο μοιραίο.
Ο σ. Γιώργος καταγόταν από τον Αγ. Σπυρίδωνα Άρτας. Αφού τελείωσε το γυμνάσιο στην πόλη αυτή, πέρασε στις αρχές του 1960 στο Α.Π.Θ. και συγκεκριμένα στη γεωπονο-δασολογική σχολή. Από τότε και μέχρι τον θάνατο του, έζησε κυρίως στην πόλη της Θεσ/νικης και με την συντρόφισσα της ζωής του Άννα, απέκτησαν την κόρη τους Θεοδώρα, την οποία περιέβαλλαν με άπειρη και ανεξάντλητη αγάπη.
Ο σ. Γιώργος ήταν πάντα ένας άνθρωπος ανήσυχος και με θέληση να μάθει, να ενημερωθεί για την ιστορία του αριστερού, επαναστατικού, κομμουνιστικού κινήματος τόσο της χώρας μας, όσο και του κόσμου ολάκερου και ιδίως την ιστορία και τις εξελίξεις του κομμουνιστικού κινήματος, τόσο της Σ. Ένωσης, όσο και της Κίνας.
Οι συζητήσεις με τον σ. Γιώργο γύρω από αυτά τα ζητήματα δεν αργούσαν και πολύ να ξεκινήσουν, ίσως ακόμα και με το καλημέρα ή το καλησπέρα ξεκινούσε η ατάκα για τα εσωτερικά ή τα διεθνή πολιτικά ζητήματα.
Η αδυναμία προς τον μεγάλο ηγέτη του κινήματος, τον Στάλιν, ήταν πάντα δεδομένη και στέκονταν συνήθως σε κάποια λεπτομέρεια της ζωής του, για ν’ αρχίσει αμέσως το ξετύλιγμα του μεγάλου κουβαριού που λέγεται Οχτωβριανή επανάσταση και ν’ ακολουθήσουν στη συνέχεια άλλες επαναστατικές καταστάσεις. Καταλήγοντας όμως στο τέλος και πάλι στην λεπτομέρεια, λεπτομέρεια που άνοιγε το κουτί της Πανδώρας με τους αυτοσαρκασμούς και τις κριτικές προς πάσα κατεύθυνση. Δεν του έλειπε ποτέ το σκωπτικό πνεύμα, η ετοιμολογία και η αναζήτηση της ετυμολογίας κάθε λέξης με ότι αυτό σημαίνει για τον λόγο με πνεύμα, με πολιτική και ιστορική ευρυμάθεια και με κρίση εύστοχη για το χθες του κινήματος, για το σήμερα και το αύριο αυτού.
Ο σ. Γιώργος, μ’ αυτό το πνεύμα, από τα νεανικά του χρόνια εντάχθηκε στην αριστερά κι από τα πρώτα χρόνια της φοιτητικής του σταδιοδρομίας στοιχήθηκε στους Λαμπράκηδες και στην Π.Π.Σ.Π. Ενστερνίστηκε απ’ αυτά τα πρώτα χρόνια της ζωής του τις κομμουνιστικές ιδέες κι εντάχθηκε στο μαρξιστικό – λενινιστικό ρεύμα, δίχως ν’ απαρνηθεί ποτέ τίποτα από τις ιδέες και θέσεις που υπεράσπιζε και πρόβαλλε το μ-λ κίνημα στη χώρα μας.
Ακόμα και μετά το 1982, στα πρώτα χρόνια της ανασυγκρότησης του μ-λ κινήματος, μας αιφνιδίασε με το σκωπτικό πνεύμα του, με τους σαρκαστικούς του στίχους, που δεν είχαν μόνο την αρετή της λακωνικότητας, αλλά και την αρετή του μεστού και φιλοσοφημένου λόγου. Ανατρέχοντας στις «Προλεταριακές Σημαίες» της εποχής, μπορούμε να συναντήσουμε πολλές πινελιές των στίχων του σ. Γιώργου.
Στις διάφορες δοκιμασίες και ανακατατάξεις που διαβήκαμε ως οργάνωση, ο σ. Γιώργος συνέχιζε να είναι λιγομίλητος, αλλά πάντα με στοχασμό και μην χάνοντας ποτέ το δάσος πίσω από κάποιο δέντρο, ή… φρούτο της εποχής. Δεν παραμυθιαζότανε με τίποτα, παρότι θα μπορούσε να καταταχτεί στους ανθρώπους που τρέφονταν με ιστορίες οι οποίες μοιάζανε παραμυθένιες και όμως ήταν αληθινές, όπως και μαγεύονταν με τις αλήθειες της ιστορίας, που μερικές φορές μπορεί να φαντάζουν ως παραμυθένιες.
Τελικά ο σ. Γιώργος, μ’ αυτά και ‘κείνα και τα τόσα άλλα, έφυγε ήσυχος, μη χάνοντας το αέναο πνεύμα του, τον σαρκασμό και τις απρόβλεπτες ατάκες του που μας συνόδευσαν και μας συνοδεύουν μέχρι το τέλος της ζωής του. Ατάκες που συνοδεύουν ακόμα και τον ίδιο για το μακρύ ταξίδι που ξεκίνησε.
Και ‘μείς, η Άννα, η Θεοδωρίτσα, ο αδελφός του και τόσοι συγγενείς, φίλοι, σύντροφοί του, τον συνοδέψαμε και τον αποχαιρετίσαμε έτσι όπως επιθυμούσε, με έναν ΑΠΛΟ χαιρετισμό και πίνοντας το κονιάκ που μας κέρασε κι ακούγοντας τα τραγούδια που του αρέσανε και μας τα έπαιζε τόσες και τόσες φορές στην κιθάρα του. Αποχαιρετούμε λοιπόν, τον σ. Γιώργο με την ευχή «καλό κατευόδιο σ. Γιώργο».

Στέλιος Αγκούτογλου

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Μνήμη Αδάμ Παπαδόπουλου «Να πάμε στα παράθυρα που δεν τα βλέπει ποτέ ήλιος»

Ένας χρόνος πέρασε από τον θάνατο του Αδάμ Παπαδόπουλου, αγωνιστή της Πρωτοβουλίας Αγώνα Δυτικών Συνοικιών της Θεσσαλονίκης, πολύτιμου συναγωνιστή και καλού φίλου.
Ο Αδάμ Παπαδόπουλος είχε αφιερώσει τη ζωή στον αγώνα του λαού μας για καλύτερες μέρες, μετέχοντας στο συνδικαλιστικό κίνημα της ΕΤΕ ΚΑΙ ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, ενώ δραστηριοποιούνταν στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ. Διακρινόταν για τη μαχητικότητά του, τη συλλογικότητά του, την πλατύτητα και δημοκρατικότητά του και για το ανοιχτό μυαλό του, που τα τελευταία χρόνια του επέτρεψε να διακρίνει τις αναγκαιότητες του αγώνα, τα προβλήματα της Αριστεράς και να συμβάλει με όλη του τη δύναμη στην προσπάθεια για κοινή δράση και ανάπτυξη κινήματος στη γειτονιά.
Από τα βασικά στελέχη της Πρωτοβουλίας Αγώνα Δυτικών Συνοικιών από την πρώτη στιγμή, παρ’ όλο το πρόβλημα της υγείας του, δούλευε μαχητικά και ακούραστα, δίνοντας γενναιόδωρα από το υστέρημα της ζωτικότητάς του και προτρέποντάς μας να «πάμε στα παράθυρα που δεν τα βλέπει ποτέ ήλιος». Το ήθος και το ύφος του του επέτρεψαν να αναπτύξει δεσμούς με αγωνιστές άλλων πρωτοβουλιών της πόλης και με όλους όσοι πιστεύουν ειλικρινά και προωθούν τον αγώνα του λαού μας πάνω στα κρίσιμα προβλήματα των καιρών, πάνω σε αυτό που μας ενώνει, πάνω στην αναγκαιότητα της αντίστασης και πάλης, πάνω στη γνώση ότι «στους δρόμους θα κριθεί το δίκιο». Και τι να πρωτοθυμηθούμε από τους αγώνες μας με τον Αδάμ στους δρόμους και στις πλατείες των γειτονιών μας! Στο ρολόι στη Νεάπολη, στην πλατεία των Αμπελοκήπων, στις πορείες για Συκιές και Πολίχνη, τα αγωνιστικά κάλαντα στις γιορτές των Χριστουγέννων, την πορεία από το ΤΙΤΑΝ στα στρατόπεδα Καρατάσου και Παύλου Μελά ή όταν πρωτοστατούσε για τις κεραίες στη «Γέφυρα των Στεναγμών»!
Εμείς όμως θα προτιμήσουμε να θυμόμαστε τον Αδάμ στη μάζωξη των «αγανακτισμένων» στον Λευκό Πύργο, έναν μήνα πριν πεθάνει, όταν μαχητικά και δυναμικά μίλαγε στις συνελεύσεις, όταν υπεράσπιζε το πανό τις Πρωτοβουλίας μας, όταν βάδιζε μαζί μας, παρ’ όλο το ζόρι του, στις τόσες κοινές μας πορείες.
Θα τον θυμόμαστε πάντα και θα τον τιμάμε μέσα από τους δύσκολους αγώνες που έρχονται για να «γυρίσει ο ήλιος» και να δει, επιτέλους, και κείνα τα παράθυρα που μέχρι τώρα στερούνται τις ηλιαχτίδες του.

«Πύργο είχα μέσ’ στη θάλασσα και σκάλα μέσ’ στον Άδη,
ανέβαινα, κατέβαινα τον Χάρο χαιρετούσα…».

Πρωτοβουλία Αγώνα Δυτικών Συνοικιών.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ένας γνήσιος κομμουνιστής, ένας σπουδαίος άνθρωπος! 10 χρόνια χωρίς τον σ. Βασίλη Γεμιστό

10 χρόνια έχουν περάσει από τον άδικο χαμό του σ. Βασίλη Γεμιστού. 10 χρόνια έντονων πολιτικών εξελίξεων και όξυνσης της ταξικής πάλης, στα οποία πολλές φορές τον αναζητήσαμε και αναρωτηθήκαμε τι θα σκεφτόταν, τι θα έκανε, τι θα ιεραρχούσε. Γιατί ο σ. Βασίλης υπήρξε ηγετική φυσιογνωμία του αριστερού κινήματος, που τολμούσε να παράγει και να χαράζει γραμμή, να αναλύει και να συνθέτει τις όποιες κεντρικές εκτιμήσεις της οργάνωσης και να τις μετουσιώνει σε οδηγό κίνησης. Που επίμονα και αποφασιστικά πάλευε για τη συγκρότηση του λαϊκού εργατικού κινήματος, για την κομμουνιστική προοπτική. Είχε βαθιά εμπιστοσύνη στις αστείρευτες λαϊκές δυνάμεις και μετουσίωνε με αποφασιστικό τρόπο τη γραμμή της ανεξάρτητης και επαναστατικής συγκρότησης της εργατικής τάξης και της στήριξής της στις δικές της δυνάμεις.
Βρισκόταν πάντα στην πρώτη γραμμή, στην πρώτη αλυσίδα όλων των κινητοποιήσεων, από την πορεία για τη δολοφονία Καλτεζά, την επίσκεψη Κλίντον, τα εξεταστικά του ’98, τα αντιπολεμικά συλλαλητήρια, τις πορείες του Πολυτεχνείου… Παντού μπροστά, να δίνει κουράγιο και να προχωρά.
Ο Βασίλης Γεμιστός γεννήθηκε το 1955 στο χωρίο Χώνος του Ρεθύμνου, από αγροτική οικογένεια. Από τα μαθητικά του χρόνια ανακαλύπτει τις αριστερές δυνάμεις και τάσσεται στο πλευρό των καταπιεσμένων. Σπούδασε στη Γκρενόμπλ και το 1974 ήρθε σε επαφή με την ΠΠΣΠ. Το 1975 συγκροτείται η ΠΠΣΠ Γκρενόμπλ και εκλέγεται στο Γραφείο Πόλης. Έως το 1980 πρωτοστατεί σε όλους τους φοιτητικούς αγώνες και συνδέεται με επαναστατικές οργανώσεις της Γαλλίας, της Τουρκίας και του Ιράν. Ήδη από το 1980 κατανοεί την αντιπαράθεση που έχει εκδηλωθεί στο εσωτερικό του ΚΚΕ (μ-λ) και κατεβαίνει το 1982 στην Αθήνα όπου συνδέεται με τους συντρόφους που δίνουν την πάλη για την ανασυγκρότηση. Από τότε στάθηκε μπροστάρης στην προσπάθεια και μέχρι το τέλος της ζωής του υπήρξε καθοδηγητικό στέλεχος και εκλεγόταν αδιάκοπα στο ΠΓ του ΚΚΕ(μ-λ).
Ιδιαίτερη υπήρξε η συμβολή του σ. Βασίλη στην εργατική δουλεία. Εκτιμούσε σωστά τα χαρακτηριστικά της ολομέτωπης επίθεσης του συστήματος στην εργατική τάξη, επικέντρωσε στα κυρίαρχα στοιχεία της επίθεσης (8ωρο, εργασιακές σχέσεις, ασφαλιστικό) και πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις για την οικοδόμηση όρων αντίστασης μέσα από την κοινή δράση. Πρωτοστάτησε στο στήσιμο της συνδικαλιστικής δουλείας, εργατικών επιτροπών και σωματείων και ήταν μόνιμη η τριβή του με ανθρώπους του μεροκάματου.
Ο σ. Βασίλης με τη στάση ζωής του, την ακεραιότητά του, τη μαχητικότητά του αποτέλεσε πρότυπο για τους νεότερους αγωνιστές. Ζει στις καρδιές μας και του χρωστάμε να συνεχίσουμε εκείνο που εκείνος άφησε ανολοκλήρωτο, τη συμβολή μας στη συγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος της εποχής μας.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Μπόμπι Σαντς. 30 χρόνια από τη θυσία του

Μάιος 1981. Στην κατεχόμενη από τους Βρετανούς Βόρεια Ιρλανδία πεθαίνει στη φυλακή ο Μπόμπι Σαντς, μέλος του IRA, ύστερα από 66 ημέρες απεργίας πείνας.
Γεννήθηκε το 1954 στο Βόρειο Μπέλφαστ και μεγάλωσε στις φτωχογειτονιές και στα γκέτο τής υπό βρετανική κατοχή πόλης. Ακόμα και η χρήση της ιρλανδικής γλώσσας ήταν απαγορευμένη τότε από τους κατακτητές. Έτσι ο Μπόμπι Σαντς δεν άργησε από τα 17 του χρόνια κιόλας να ενταχθεί στις γραμμές του IRA, του Δημοκρατικού Ιρλανδικού Στρατού, που πάλευε για την απελευθέρωση της πατρίδας του. Ο ίδιος έλεγε χαρακτηριστικά: «Ήμουν μονάχα ένα φτωχόπαιδο, που ζούσα σ’ ένα γκέτο, με διαιρεμένη πατρίδα, αλλά πάλι είναι η καταπίεση που γεννά το επαναστατικό πνεύμα της ελευθερίας. Δεν θα ησυχάσω ώσπου να απελευθερωθεί η πατρίδα μου, ώσπου η Ιρλανδία να γίνει μια ανεξάρτητη σοσιαλιστική δημοκρατία».

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »