Ταξίδι Σαμαρά στις ΗΠΑ: σύντομο αλλά περιεκτικό και με σημασία

Η πολυπόθητη πρόσκληση του Αντ. Σαμαρά για επίσκεψη στις ΗΠΑ είναι γεγονός. Στις 8 Αυγούστου ο αρχηγός της Ν.Δ., με την ιδιότητα του έλληνα πρωθυπουργού, διασχίζει τον Ατλαντικό, για να συναντήσει επιτέλους στην αμερικάνικη Μέκκα τον ίδιο τον Ομπάμα!
Η πρόσκληση καθυστέρησε συστηματικά, παρότι ήταν διακαής πόθος, όπως συμβαίνει άλλωστε με κάθε κυβέρνηση του ντόπιου συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Οι καθυστερήσεις στην πρόσκληση καθρέπτιζαν τη δυσαρέσκεια των ΗΠΑ εδώ και μήνες για τη γερμανική προσκόλληση της κυβέρνησης Σαμαρά. Ωστόσο, στην πρόσφατη πολιτική κρίση, καθώς φαίνεται, κάποια πράγματα παίχτηκαν σε αυτό το επίπεδο.
Καταρχήν η φυγή των Ρώσων από τη δημοπρασία των ΔΕΠΑ – ΔΕΣΦΑ και η επιλογή του TAP σηματοδοτούν την τοποθέτηση (ηθελημένα ή αθέλητα) της ελληνικής αστικής τάξης με την πλευρά των ΗΠΑ στο κρίσιμο ενεργειακό – γεωπολιτικό σκάκι στην περιοχή. Από τα χρόνια του Καραμανλή του νεότερου μέχρι τις μέρες μας, αποδεικνύεται ξανά και ξανά πως δεν υπάρχει καμιά ελεύθερη αγορά στην οποία μάλιστα ανήκει πλέον και η Ρωσία. Αντίθετα, υπάρχει σε εξέλιξη άγριος ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός, που καθόλου δε λαμβάνει υπ’ όψιν τις ορέξεις υποτακτικών και εξαρτημένων αστικών καθεστώτων.
Τριάντα εννιά χρόνια μετά την τραγωδία του κυπριακού λαού και την ανάλογη ήττα της ελληνικής αστικής τάξης, γίνεται ξανά φανερό πως το «ανήκομεν εις τη Δύση» μπορεί να διασφαλίζει κάποια πράγματα στην αστική τάξη, μπορεί επίσης να ανοίγει ορέξεις και φιλοδοξίες, όμως υπάρχουν σαφή όρια, υποχρεώσεις ακόμη και -λιγότερο ή περισσότερο οδυνηρά- κόστη.
Ο Αντ. Σαμαράς σίγουρα τα γνωρίζει όλα αυτά. Έχοντας, μάλιστα, διαβάσει την περίπτωση Καραμανλή αλλά και τα σαφή μηνύματα δυσαρέσκειας για τον γερμανικό εναγκαλισμό του μετά την πολιτική κρίση της ΕΡΤ, βάζει νερό στο κρασί του. Κονταίνει αναγκαστικά ο ίδιος, βάζοντας δίπλα του και ΥΠΕΞ τον Βενιζέλο και ταυτόχρονα δίνει υπουργεία στους γνωστούς ‘αμερικανανθρώπους’, Μητσοτάκη και Χρυσοχοϊδη. Έτσι κι αλλιώς, οι συμπληγάδες του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού ανοιγοκλείνουν απειλητικά για την αστική τάξη και το πολιτικό προσωπικό σε μια σειρά κρίσιμα μέτωπα, την ίδια ώρα που η λαϊκή οργή φουντώνει.
«Να ξαναγίνει αναδιάρθρωση και διαγραφή χρέους (των ευρωπαίων)», λένε άλλοτε αθόρυβα άλλοτε θορυβώδη οι ΗΠΑ, μέσω ΔΝΤ. Άλλες λύσεις για την Ελλάδα και συνολικά για την Ευρωζώνη βλέπουν ο Σόιμπλε και η Γερμανία. Άγριος ο καυγάς, σοβαρά και κρίσιμα τα επίδικα. Από την άλλη, με ΔΕΠΑ- ΔΕΣΦΑ και TAP, η Δύση βρήκε κοινό τόπο. Όμως, τι θα γίνει στη συνέχεια, με το αέριο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, με τις ΑΟΖ, το Κυπριακό και άλλα κρίσιμα ζητήματα της περιοχής;
Μένουν να γίνουν πολλές ακόμη κινήσεις στη γεωπολιτική σκακιέρα της περιοχής. Σε αυτή τη φάση, κρίσιμες και αλληλοτροφοδοτούμενες οι εξελίξεις στην Αίγυπτο, στη Συρία- Λίβανο- Ιράκ- Ιράν, στην Τουρκία και από φθινόπωρο αναμένονται εξελίξεις και στο κυπριακό. Αυτός είναι ο άλλος βασικός λόγος της πρόσκλησης Σαμαρά στις ΗΠΑ, πέρα από την όποια συμμόρφωση στα υπερατλαντικά αφεντικά. Στις ΗΠΑ, άλλωστε, ξέρουν καλά πως, όσο κι αν η ανάγκη πολιτικής επιβίωσης της αστικής τάξης και του πολιτικού προσωπικού το οδηγούν και σε κάποιες απιστίες, ωστόσο τα αμερικάνικα επιτελεία έχουν πάντα τρόπους διακριτικούς αλλά και άκομψους, αν χρειαστεί, για να επαναφέρουν στην τάξη και να επιβάλλουν τον έλεγχό τους, όταν παίζονται τα πιο κρίσιμα ζητήματα.
Όχι, η αστική τάξη της Ελλάδας δεν είναι πιόνι, όμως δεν έχει και την πολυτέλεια να λογαριάζει χωρίς τον αμερικάνο ξενοδόχο, ιδιαίτερα όταν στην περιοχή, πέρα από οικονομική καταστροφή και κοινωνική αναστάτωση, μυρίζει και μπαρούτι. Βεβαίως, ο άγριος ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός, όπως εκφράζεται αυτόν τον καιρό στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, δεν επιτρέπει στο πολιτικό προσωπικό ήρεμες αποφάσεις και καλοζυγισμένες επιλογές. Οι συμπληγάδες ανοιγοκλείνουν και σε λίγο οι απαντήσεις στα διλήμματα θα είναι με κόστος και μεγάλα ρίσκα για την αστική τάξη. Κόστη και ρίσκα πολιτικοοικονομικής υπόστασης, δυνατότητας κοινωνικού ελέγχου αλλά και ρίσκα γεωπολιτικά, που ήδη (ΑΟΖ, κυπριακό, συμμαχία με Ισραήλ, σχέση με Τουρκία) τίθενται στην ημερήσια διάταξη.

Οι κίνδυνοι για τον κόσμο της δουλειάς
Αν η αστική τάξη της χώρας βρίσκεται μπροστά σε κρίσιμα και επικίνδυνα για την ίδια διλήμματα μπροστά στον οξυμένο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό, τα πράγματα για τον κόσμο της δουλειάς είναι δεδομένα άσχημα, ήδη οδυνηρά, και μέλει να γίνουν πολύ χειρότερα, με ανοικτούς μεγάλους κινδύνους για την ίδια τη ζωή του.
Είναι παραμύθι, πως οι ιμπεριαλιστές θα σώσουν τη μικρή, άλλωστε, χώρα μας για να έχει η Δύση ένα σταθερό προγεφύρωμα απέναντι στην αναστατωμένη Ανατολή. Αυτή η αυταπάτη που καλλιεργείται άλλωστε χρόνια στο λαό, έχει ήδη αποκαλυφθεί και υπάρχουν κίνδυνοι να αποκαλυφθεί ακόμη πιο τραγικά.
Δουλειά – Ειρήνη- Δημοκρατία κάθε άλλο παρά είναι πλέον δοσμένα για τον κόσμο της δουλειάς στη χώρα μας, έξω από νέους σκληρούς ταξικούς αγώνες που απαιτούνται για τη διεκδίκησή τους. Αυτές οι διεκδικήσεις δένονται πολιτικά μεταξύ τους, έχουν σαφές ταξικό περιεχόμενο και απαιτούν τον αντιιμπεριαλιστικό προσανατολισμό, για να αρθρωθούν σε μαζικό λαϊκό κίνημα. Κίνημα που θα υπερασπίζεται τη ζωή των ανθρώπων της δουλειάς και όχι μόνο δε θα νοιάζεται για τη σωτηρία της αστικής τάξης και του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης, αλλά αντίθετα, όσο δυναμώνει, θα ανοίγει το μοναδικό δρόμο ελπίδας για το λαό. Εκείνον της επαναστατικής σοσιαλιστικής προοπτικής. Έτσι, με καθαρές κουβέντες και με εμπιστοσύνη στη λαϊκή πάλη, οφείλουν να τοποθετηθούν οι πραγματικοί αριστεροί, κόντρα στις διαχειριστικές και ανοικτά φιλο-ιμπεριαλιστικές κατευθύνσεις του ΣΥΡΙΖΑ, που φτάνει να υμνεί τον Ομπάμα, αλλά και του ΚΚΕ, που αναχωρεί από την ταξική πάλη συχνά με τη βοήθεια αναλύσεων που υποτιμούν την ιμπεριαλιστική εξάρτηση και συνολικότερα την πολιτική πάλη στο όνομα μιας ανόητης ιδεολογικής καθαρότητας.
Το ταξίδι Σαμαρά στις ΗΠΑ αλλά και οι εξελίξεις που μπορεί να επιταχυνθούν ανά πάσα στιγμή, θα αποκαλύψουν σύντομα την πραγματικότητα, σε ότι αφορά τους κάθε λογής κινδύνους για το λαό, μέσα από τα νέα ιμπεριαλιστικά αλυσοδέματα της χώρας και την εμπλοκή της στους ανταγωνισμούς. Στην ατζέντα του ταξιδιού βρίσκονται το Κυπριακό, η καταπολέμηση της τρομοκρατίας, η στρατιωτική συνεργασία (βλέπε βάση Σούδας). Άλλωστε, θα προηγηθεί επίσκεψη του υπουργού Άμυνας Αβραμόπουλου.
Το ελληνο-εβραϊκό λόμπι έχει βάλει το χέρι του στο να επιτευχθεί η πολυπόθητη επίσκεψη ενώ, πέρα από τη σύντομη συνάντηση με τον Ομπάμα, που θα θέσει τις απαιτήσεις του με τις απαραίτητες φιλοφρονήσεις και τα γνωστά χτυπήματα στην πλάτη, θα υπάρξουν και μια σειρά άλλες συναντήσεις και επαφές με προέδρους επιτροπών του κογκρέσου, με δεξαμενες σκέψεις, όπως το brooking institution των δημοκρατικών και η rand corporation, αλλά και με ΜΜΕ, όπως Washington post και New York Times. Απαραίτητες, επίσης, κρίνονται και οι επαφές με ΔΝΤ και Διεθνή Τράπεζα. Η συνάντηση με τον Ομπάμα μοιάζει εσπευσμένη σε μέρες διακοπών, όμως συνολικά το ταξίδι ενδέχεται να είναι πλούσιο και περιεκτικό. Πολλοί μιλάνε ήδη για τη δυνατότητα ανοίγματος μιας νέας σελίδας στις ελληνοαμερικάνικες σχέσεις στο νέο γεωπολιτικό περιβάλλον της περιοχής. Θα «ξανασώσουν», λοιπόν, τη χώρα μας; Και ποιος θα μας προστατεύσει από τους προστάτες;
Είναι απαραίτητο, στις μέρες μας, να ειδωθεί από ταξική σκοπιά το ζήτημα της πάλης ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση από κάθε λογής προστάτες. Ο κόσμος της δουλειάς δεν έχει να ελπίζει τίποτα ούτε από τις ΗΠΑ ούτε από τη Γερμανία. Οι ιμπεριαλιστές δεν είναι τίποτε άλλο παρά φονιάδες και ληστές των λαών. Πράγματι, ενδιαφέρονται να έχουν τη χώρα μας προκεχωρημένο φυλάκιο και την έχουν ήδη χρησιμοποιήσει σαν τέτοιο, με φονικό και καταστροφικό τρόπο για τους λαούς της περιοχής μας και το λαό μας που βιώνει επίσης σήμερα την καταστροφή του.
Όσο αγριεύει ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός, τόσο τα πράγματα γίνονται πιο επικίνδυνα. Επιπλέον, γύρω από βάσεις και πολεμικά ορμητήρια, οι ιμπεριαλιστές επιδιώκουν την υποταγή των μαζών με τη φασιστικοποίηση, ακόμη και με τον εξανδραποδισμό, και κάθε άλλο παρά τους ενδιαφέρουν η ευημερία, η πρόοδος και η δημοκρατία. Εύκολα και εκ του ασφαλούς, οι ΗΠΑ μπορούν να το παίζουν καλοί, ανέξοδα μάλιστα, όσο στην Ευρωζώνη υπηρετείται η πολιτική τους, με το άδειασμα της στυγνής δημοσιονομικής πολιτικής των Γερμανών. Όμως, τόσο το ευρώ όσο και το δολάριο, τόσο η Ε.Ε. όσο και οι ΗΠΑ, δυναμώνουν ως ιμπεριαλιστικοί σχηματισμοί του κεφαλαίου, καθώς ολοένα και πιο άγρια κατακλέβουν τον ιδρώτα και πίνουν το αίμα των λαών.
Να γιατί οι λαοί δεν έχουν συμφέρον να διαλέξουν ποιος θα τους εκμεταλλεύεται, θα τους καταπιέζει και θα ρημάζει τη χώρα τους. Να γιατί ο λαός μας πρέπει να μείνει μακριά από τα αντιδραστικά διλήμματα της αστικής τάξης, σε ποιον από τους φονιάδες και ληστές θα τα ακουμπήσει περισσότερο!
Να γιατί χρειάζεται να υπάρξουν γρήγορα βήματα ταξικής ανασυγκρότησης του εργατολαϊκού κινήματος, προκειμένου ο κόσμος της δουλειάς να μπορέσει να υπερασπιστεί τη ζωή και το μέλλον του σε σύγκρουση με το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Να, τέλος, γιατί χρειάζονται παράλληλα βήματα ενίσχυσης της φιλίας και της αλληλεγγύης με τους γύρω λαούς που επίσης βγαίνουν και θα βγαίνουν όλο και περισσότερο στο δρόμο για την υπεράσπιση της ζωής και του δίκιου τους.

ΟΙ ΛΑΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ
ΖΗΤΩ Η ΦΙΛΙΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Κοινή δράση σημαίνει συσπείρωση δυνάμεων και διαμόρφωση συσχετισμών

του Γρηγόρη Κωνσταντόπουλου

Οι εργαζόμενες μάζες στη χώρα μας και παντού στον κόσμο βρίσκονται αντιμέτωπες με μια πρωτόγνωρη επίθεση παρατεταμένης διάρκειας από τις δυνάμεις του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος. Αποτέλεσμα αυτής της επίθεσης είναι δισεκατομμύρια άνθρωποι να ζούνε σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας και εξαθλίωσης, ενώ καθημερινά όλο και περισσότεροι μπαίνουν σε αυτήν την κόλαση. Αυτές είναι οι συνέπειες που πληρώνουν οι μάζες από την κρίση του καπιταλιστικού κεφαλαιοκρατικού συστήματος, για να μπορεί το τελευταίο να αυξάνει τα κέρδη του και να ενισχύει την κυριαρχία του.
Την ίδια στιγμή οξύνεται το σύνολο των αντιθέσεων που χαρακτηρίζουν το σημερινό κόσμο και παίρνουν χαρακτηριστικά σύγκρουσης. Αυτό αναδεικνύεται καθημερινά και σε όλα τα επίπεδα - το οικονομικό, κοινωνικό, ταξικό, πολιτικό, στο επίπεδο επίσης των διεθνών σχέσεων κ.λπ. Το παρατηρούμε στην παραπέρα όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, όπου γίνεται ένας πόλεμος όλων εναντίον όλων. Το βλέπουμε στο επίπεδο της αντιπαράθεσης των λαών με τους ιμπεριαλιστές και το ζούμε όλο και περισσότερο οξυμμένα στις καθημερινές συγκρούσεις της εργατικής τάξης και όλου του κόσμου της δουλειάς ενάντια στην αστική τάξη. Είναι επίσης ολοφάνερο πως ο εργαζόμενος κόσμος, μετά από πολλές δεκαετίες αδράνειας, βγαίνει μαζικά και αγωνιστικά στους δρόμους, παλεύει, αντιστέκεται και διεκδικεί.
Είναι ολοφάνερο πλέον και αρκετά ελπιδοφόρο το γεγονός ότι η εργατική τάξη, η νεολαία και οι λαοί σε κάθε γωνιά του πλανήτη έχουν ανοίξει τους λογαριασμούς τους με τις δυνάμεις του καπιταλιστικού και ιμπεριαλιστικού κόσμου. Αυτή είναι η κύρια τάση που διαμορφώνεται τον τελευταίο καιρό στον κόσμο. Όλο και πιο συχνά, εκατομμύρια εργαζόμενες μάζες, σπουδαστές και μαθητές πλημμυρίζουν τους δρόμους και τις πλατείες με αγώνες μεγάλης διάρκειας. Οι εργαζόμενες μάζες και η νεολαία στη χώρα μας, μέσα από τους παρατεταμένους αγώνες τους, έχουν αποκτήσει μια εξέχουσα θέση στη γενικότερη πάλη των λαών.
Εάν δούμε ότι η κίνηση των μαζών και η αποδέσμευσή τους από την επιρροή των αστικών κομμάτων πραγματοποιείται σε συνθήκες παρατεταμένης διάρκειας της ήττας του κομμουνιστικού κινήματος, της αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης και της αποσάθρωσης του συνδικαλιστικού κινήματος, τότε μπορούμε καλύτερα να εκτιμήσουμε την αξία που έχουν η αφύπνιση και οι αντιστάσεις των μαζών στις σημερινές συνθήκες.
Σε αυτές τις συνθήκες, η οργάνωσή μας πήρε την πρωτοβουλία να απαντήσει σε ορισμένες ανάγκες του κινήματος κάνοντας πρόταση για πολιτική συνεργασία και κοινή δράση των αριστερών δυνάμεων και άλλων ομάδων αγωνιστών. Γνωρίζαμε, είναι αλήθεια, ότι σε αυτές τις συνθήκες η πρότασή μας ήταν έξω από την κυριαρχούσα αντίληψη της Αριστεράς και γι' αυτό δεν είχαμε αυταπάτες για το εύρος των δυνάμεων που θα μπορούσαν να συμφωνήσουν.
Ποιά είναι η κυριαρχούσα αντίληψη στην Αριστερά σήμερα;
Ευθύς εξαρχής να πούμε ότι έχει απαρνηθεί τον επαναστατικό δρόμο, την επαναστατική ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος. Συνέβαλε στην ήττα του κομμουνιστικού κινήματος και, μετά τις καταρρεύσεις και την ολοκλήρωση της ήττας, αναζητάει μια ορισμένη ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα. Και αυτό σε συνθήκες ήττας και αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης, σε πρωτόγνωρους αρνητικούς συσχετισμούς κ.λπ. Όπου αναδείχνονται σε ηγετικά πόστα των δυνάμεων της Αριστεράς μικροαστικά και οπορτουνιστικά στοιχεία.
Έχοντας τέτοια χαρακτηριστικά, οι δυνάμεις αυτές έχουν υποκλιθεί στους αρνητικούς συσχετισμούς και αναζητούν διεξόδους στα πλαίσια του συστήματος. Καθόλου τυχαία, σχεδόν όλες αυτές οι δυνάμεις φαντασιώνονται “μεταβατικές αριστερές κυβερνήσεις” και καταστρώνουν ανάλογου χαρακτήρα συμμαχίες και προγράμματα. Και πάντα με όρους κοινοβουλευτικής πάλης, ειρηνικού δρόμου, αποδοχής της αστικής νομιμότητας κ.λπ.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ όλο και περισσότερο συγγενεύουν τις θέσεις τους και τους προσανατολισμούς τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ φιλοδοξεί να γίνει ο επόμενος διαχειριστής του συστήματος και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το δεκανίκι του ΣΥΡΙΖΑ σε μια “μεταβατική αριστερή κυβέρνηση”. Αν οι φιλοδοξίες του ΣΥΡΙΖΑ είναι εφικτές, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι κουβέντες του αέρα.
Στο ΚΚΕ τα πράγματα παραμένουν, όπως και πριν, “ξεκαθαρισμένα”. Η ηγεσία του ΚΚΕ δεν είναι εύκολο να απαρνηθεί το μοναχικό δρόμο, αυτόν που το οδήγησε στις τελευταίες εκλογές να χάσει τη μισή εκλογική του δύναμη, καθώς και αρκετές οργανωμένες του δυνάμεις. Η νέα ηγεσία του ΚΚΕ αναδείχτηκε στη βάση της γραμμής που ηττήθηκε στις εκλογές, στη γραμμή υποβάθμισης της άμεσης πάλης του κινήματος, των σημερινών αντιστάσεων και διεκδικήσεων. Όλες οι θέσεις, οι αναφορές, η ζύμωση, η προπαγάνδα και οι διακηρύξεις αυτού του φορέα αφορούν το μακρινό μέλλον, την αποκαλούμενη «λαϊκή εξουσία». Κατασκευάζει ένα οικοδόμημα χωρίς θεμέλια. Μια στρατηγική επιδίωξη χωρίς να στηρίζεται και να διαμορφώνεται στις τακτικές επιδιώξεις του κινήματος. Οι κομμουνιστές, υπογράμμιζε ο Ένγκελς “παλεύουν για την εκπλήρωση των άμεσων επιδιώξεων, για την ικανοποίηση των στιγμιαίων συμφερόντων της εργατικής τάξης, όμως στο κίνημα του παρόντος αντιπροσωπεύουν και διασώζουν το μέλλον του κινήματος”.
Η κυριαρχούσα αντίληψη της Αριστεράς σήμερα όχι μόνο δεν ευνοεί την ανάπτυξη του κινήματος και την ανατροπή των αρνητικών συσχετισμών δύναμης, αντίθετα δημιουργεί νέες αυταπάτες ότι μέσα από τις λεγόμενες «αριστερές μεταβατικές κυβερνήσεις» θα βρουν λύσεις τα προβλήματα των εργατικών λαϊκών μαζών.
Ο οξυμένος χαρακτήρας της επίθεσης της αστικής τάξης, της ΕΕ και του ΔΝΤ ενάντια στον εργαζόμενο λαό υποχρεώνει καθημερινά όλο και περισσότερο το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων των κοινωνικών τάξεων, στρωμάτων και ομάδων να πάρουν θέση με ποια πλευρά της αντίθεσης είναι. Με την αστική τάξη και τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Τρόικας ή με την εργατική τάξη και τον εργαζόμενο λαό. Και πράγματι, όλες οι πιο πάνω δυνάμεις αναγκάστηκαν να πάρουν θέση. Άλλοι ανοιχτά και καθαρά, άλλοι καλυμμένα και καιροσκοπικά. Οι εργαζόμενες μάζες και η νεολαία, από την πρώτη στιγμή βγήκαν μαζικά στους δρόμους και σε κόντρα με τις δυνάμεις του συστήματος. Αποδεσμεύτηκαν από την επιρροή των κυρίαρχων αστικών κομμάτων, οδηγώντας το ΠΑΣΟΚ σε μια ολοκληρωτική χρεωκοπία και αποσύνθεση.
Ο άλλος πυλώνας του συστήματος, η ΝΔ, με μεγάλες απώλειες, υπάρχει αποκλειστικά ύστερα από τις πρωτόγνωρες απειλές και εκβιασμούς του λαού μας, κυρίως από τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές. Αυτή είναι η πραγματική σύγκρουση των δύο αντιμαχόμενων στρατοπέδων και αυτό, ανεξάρτητα με το ποιος θα είναι ο επόμενος διαχειριστής του συστήματος. Η ταξική σύγκρουση στην Ελλάδα και τον κόσμο στο επόμενο διάστημα είναι βέβαιο ότι θα πάρει πιο οξυμμένη μορφή και περιεχόμενο και θα είναι αυτή η σύγκρουση που θα καθορίζει τις εξελίξεις.
Θα είναι αυτή που θα αποδεσμεύει δυνάμεις από την επιρροή όχι μόνο των αστικών κομμάτων, αλλά και των ρεφορμιστικών. Σε μια τέτοια εξέλιξη των πραγμάτων θα πρέπει να δούμε τη συγκρότηση πολιτικής συνεργασίας και κοινής δράσης. Όχι μόνο γι' αυτά που μπορούμε να κάνουμε σήμερα, αλλά και για τα σπουδαιότερα που θα προκύψουν στην πορεία των ταξικών συγκρούσεων.
Ο βασικός λόγος που προχωρούμε στη συγκρότηση της ΠΑΑΣ έχει να κάνει με τις ανάγκες του κινήματος, με την πολιτική και αγωνιστική ενίσχυση του κόσμου που αποδεσμεύεται και αναζητεί διέξοδο στην πάλη. Για τη συσπείρωση ενός ευρύτερου δυναμικού σε μια ταξική και επαναστατική κατεύθυνση και τη διαμόρφωση, μέσα σε μια πορεία, ενός συσχετισμού δύναμης ικανού να δημιουργεί γεγονότα, ικανού να διαφοροποιεί τους συσχετισμούς δύναμης προς όφελος του κινήματος, να ανοίγει δρόμους προοπτικής. Αυτή ακριβώς είναι η φιλοδοξία μας.
Οι δρόμοι, οι διέξοδοι ανοίγονται με πρακτικές πρωτοβουλίες και με τη διαμόρφωση κάθε φορά του αναγκαίου συσχετισμού, και σε αυτή την κατεύθυνση θα δοκιμαστούν και θα δοκιμάζονται τόσο οι σημερινές συνεργαζόμενες δυνάμεις όσο και αυτές που θα προκύψουν στην πορεία. Σίγουρα θα φτάσουμε στο ιδρυτικό της ΠΑΑΣ ύστερα από πολλές δυσκολίες, αλλά τα δυσκολότερα θα είναι αυτά που θα προκύψουν στην πορεία, όταν η ΠΑΑΣ θα διαδραματίζει σπουδαιότερο ρόλο, όταν οι ανάγκες του κινήματος θα απαιτούν περισσότερο κόπο και θυσίες.
Πολιτική συνεργασία και κοινή δράση σημαίνει συσπείρωση δυνάμεων που θα αξιοποιούν τις διαθέσεις των μαζών, που θα ανεβάζουν το επίπεδο της πάλης τους και που θα κερδίζουν και νέους αγωνιστές στις γραμμές τους. Αυτά θα πρέπει να είναι τα επόμενα βήματα και παντού όπου υπάρχουν δυνατότητες.
Η νέα περίοδος που ανοίγεται μπροστά μας απαιτεί την ενίσχυση και διαμόρφωση αγωνιστικών σχέσεων με όσους αγωνιστές επιθυμούν να συμβάλουν στο δυνάμωμα της πάλης και της αντίστασης. Η αντίσταση για την ανατροπή της αχαλίνωτης, αντεργατικής και αντιλαϊκής επίθεσης αποτελεί μια κορυφαία πολιτική πράξη και η συμβολή στην ενίσχυση αυτής της κατεύθυνσης αποτελεί και κριτήριο για τις πρωτοβουλίες που θα προωθεί η πολιτική συνεργασία και η κοινή δράση. Μέσα από τέτοιες προσπάθειες μπορούμε να ενισχύσουμε σε ένα δυναμικό που αγωνίζεται το πνεύμα της πρωτοβουλίας και συσπείρωσης δυνάμεων και αυτό το πνεύμα οφείλουμε να καλλιεργούμε στις μάζες.
Να αγωνιστούμε ενάντια στις αστικές και ρεφορμιστικές δυνάμεις οι οποίες καλλιεργούν στον εργαζόμενο λαό και στη νεολαία τη λογική της πολιτικής και συνδικαλιστικής εκπροσώπησης. Να εξουσιοδοτούν, δηλαδή, οι εργαζόμενες μάζες τους εκπροσώπους των αστικών και ρεφορμιστικών δυνάμεων για να λύσουν δήθεν τα προβλήματά τους. Η ιστορία του κινήματος διδάσκει πως κανένα πρόβλημα των μαζών, μικρό ή μεγάλο, δεν μπορεί να λυθεί χωρίς τη δική τους συμμετοχή. Πολιτική συνεργασία και κοινή δράση δεν μπορεί να περιορίζεται στην εμβέλεια των δυνάμεων που την συγκροτούν, αλλά -πιο πέρα- στην κινητοποίηση περισσότερων δυνάμεων.
Η ΠΑΑΣ -ή όπως αλλιώς την ονομάσουμε- οφείλει να διαμορφώνει όρους και σχέσεις στο δυναμικό που κάθε φορά μπορεί να κινητοποιείται, μιας αγωνιστικής αντίληψης και εμπιστοσύνης στη δύναμη των μαζών.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ, επιβεβαίωση της δεξιάς κατεύθυνσης

«…ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πια, μετά το 1ο Ιδρυτικό του Συνέδριο, μια ιδεολογικοπολιτική διακήρυξη που είναι ένα ταυτοτικό κείμενο, έχει τις πολιτικές του αποφάσεις, οι οποίες αποσαφηνίζουν και επιβεβαιώνουν πλευρές της πολιτικής του, έχει το καταστατικό του και έχει και για πρώτη φορά τον πρόεδρό του, εκλεγμένο και νομιμοποιημένο μέσα από απόλυτα δημοκρατικές διαδικασίες ». (δηλώσεις Π. Σκουρλέτη μετά το συνέδριο).

"Η Αριστερή Πλατφόρμα θεωρεί πολύ θετικό το ποσοστό που συγκέντρωσε η λίστα της στο Ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Το ποσοστό αυτό καταδεικνύει εμπιστοσύνη προς την Αριστερή Πλατφόρμα και επιβεβαιώνει τη μεγάλη και ανοδική απήχηση που συναντούν οι θέσεις και οι εναλλακτικές προτάσεις της όχι μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά σε όλη την Αριστερά και τον κόσμο της και ευρύτερα στην κοινωνία» (απόσπασμα της ανακοίνωσης της Αριστερής Πλατφόρμας μετά το συνέδριο)

Σε ανάλογο ύφος κινούνται όλες οι δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και νομίζουμε ότι αυτές του Δ. Παπαδημούλη, «να τα αφήσουμε πίσω όλα αυτά και να δουλέψουμε όλοι μαζί με συντροφικότητα, αλληλεγγύη και σεβασμό », εκφράζουν την κοινή συνισταμένη τους.
Έτσι και αλλιώς, σε αυτό το συνέδριο δεν κρινόταν η γενική κατεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία έχει αποκτήσει «ταυτότητα» όλο το προηγούμενο διάστημα, αλλά τώρα απέκτησε και την «νομιμότητα» ενός ιδρυτικού συνεδρίου και φυσικά η αναβαπτισμένη ηγεσία του έλαβε την «εξουσιοδότηση» να προχωρήσει προς τους στόχους που έχει θέσει χωρίς «ταλαντεύσεις».
Οι πανηγυρισμοί (!) της Αριστερής Πλατφόρμας για την αύξηση των ποσοστών της στην διάρκεια των εκλογών για την νέα ΚΕ σε σχέση με την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, μάλλον μελαγχολία πρέπει να προκάλεσε σε όσους έχουν στηρίξει ελπίδες σε αυτό τον χώρο για την αλλαγή του «τοπίου» μέσα και έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Παρόλη την μετασυνεδριακή σύμπνοια, τις αισιόδοξες δηλώσεις, τα «κοιτάμε μπροστά» και άλλα τέτοια, η διαδικασία του συνεδρίου φαίνεται ότι άφησε «στυφή» γεύση σε μέλη, στελέχη και οπαδούς του κόμματος της «κυβερνώσας αριστεράς» που περίμεναν απαντήσεις σε κρίσιμα ερωτήματα. Σε άλλους, πάλι, επιβεβαιώθηκε η πορεία προς την «εθνική σωτηρία» εντός συστήματος και δεσμών εξάρτησης και έμειναν «ικανοποιημένοι» από την διαδικασία και τα αποτελέσματά της.
Η επιλογή της ηγεσίας του να τελειώνει με την εκκρεμότητα του «ενιαίου» και απερίσπαστη να «ριχτεί στην μάχη» των…εκλογών, οι οποίες θεωρεί ότι είναι κοντά ή τέλος πάντων με τον «ανένδοτο» που έχει κηρύξει θα τις φέρει πιο κοντά, καθόρισε τον χαρακτήρα του συνεδρίου και τα αποτελέσματά του.
Παρά την εντυπωσιακή απουσία του Μανώλη Γλέζου την πρώτη μέρα του συνεδρίου, στην εναρκτήρια ομιλία του Αλ. Τσίπρα, ως έκφραση διαμαρτυρίας για την διάλυση των συνιστωσών και τη δημιουργία ενός αρχηγικού κόμματος, τελικά το ζήτημα της αυτοδιάλυσης των συνιστωσών διευθετήθηκε και δόθηκε «εύλογο χρονικό διάστημα», για να αποφασίσουν και οι υπόλοιποι που δεν προχώρησαν ακόμα, όπως ήδη έχουν κάνει ο ΣΥΝ, η ΑΚΟΑ, η ΚΟΕ, η Ρόζα. Βέβαια, στο ζήτημα αυτό, οι χειρισμοί, από όλες τις πλευρές, δεν έχουν όρια και δείχνουν το πώς αντιλαμβάνονται την εσωτερική λειτουργία ενός αριστερού κόμματος «των μελών», όπως λένε.
Άλλοι αυτοδιαλύθηκαν με πανηγυρικό τρόπο (ΣΥΝ), αφού ήδη αποτελούν την κυρίαρχη πλευρά μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, άλλοι έκαναν «αναστολή της αυτοτελούς δημόσιας παρουσίας» (ΚΟΕ), μοντέλο που μάλλον θα «φορεθεί» και από τους υπόλοιπους, άλλοι θα συμμετέχουν ως «προσωπικότητες» στην ηγεσία και τα όργανα. Σε κάθε περίπτωση, κανένας δεν φαίνεται διατεθειμένος να παραιτηθεί ολοκληρωτικά από το «έχειν» του. Η συγκρότηση τάσεων-μηχανισμών εντός του κόμματος, με όλα τα χαρακτηριστικά μίας οργανωμένης αλλά «νόμιμης» φράξιας, εξασφαλίζει την διαπραγμάτευση σε ηγετικό επίπεδο ενώ ταυτόχρονα αποτελεί και πρόσφορη έξοδο διαφυγής, εάν το πράγμα «στραβώσει». Αλλά επί της ουσίας, αυτό που φάνηκε στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι το πραγματικό διακύβευμα στην υπόθεση των συνιστωσών είναι να απαλλαγεί η ηγεσία του από τα «βαρίδια» μιας προηγούμενης περιόδου και να μπει στην πλήρη συμμόρφωση και προσαρμογή στους κανόνες του αστικού πολιτικού παιχνιδιού. Μέσα στο συνέδριο δεν υπήρξε πάλη αντίθετων πολιτικών γραμμών και θέσεων και αυτό το πιστοποιεί και η διαδικασία ψήφισης της πολιτικής απόφασης. Στη διαδικασία αυτή, η Αριστερή Πλατφόρμα (ΑΠ) δεν κατέθεσε αντιθετικό κείμενο αλλά τροπολογίες, οι οποίες και καταψηφίστηκαν από την πλειοψηφία, ενώ η ΑΠ ψήφισε λευκό στο σχέδιο της απόφασης.
Πάντως ένα είναι σίγουρο. Αυτό το συνέδριο δεν απασχόλησε τον εργαζόμενο λαό, τον οποίο καταπλακώνει η ολομέτωπη επίθεση του συστήματος που έχει ρημάξει την ζωή του. Και είναι πράγματι πολύ αντιφατικό πράγμα να γίνεται ένα ολόκληρο συνέδριο κόμματος της αριστεράς για το πώς «θα σωθεί ο λαός και η χώρα» και αυτό να απασχολεί μόνο τα μέλη του συγκεκριμένου χώρου.
Για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, τα καυτά ζητήματα του εργαζόμενου λαού και οι κινητοποιήσεις του για το δικαίωμα στην δουλειά και την ζωή θα βρουν «ικανοποίηση» μόνο από την επόμενη κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ».
Εξάλλου ο Αλέξης Τσίπρας, στην εναρκτήρια ομιλία του, έθεσε το δίλημμα στον λαό, με την μορφή « μνημόνιο ή ΣΥΡΙΖΑ», για να ξεκαθαρίσει από την πλευρά του ότι η ανατροπή των βάρβαρων μέτρων δεν αποτελεί ζήτημα μαζικού κινήματος αλλά ζήτημα εκλογικής διαδικασίας. Δεν μπήκε, βέβαια, στον κόπο να εξηγήσει πώς η εκτίναξη του ποσοστού από το 4% στο 27%, και μάλιστα στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν λειτούργησε προς όφελος του εργαζόμενου λαού, όταν από τον Ιούνιο του 2012 η επίθεση κλιμακώνεται με καταιγιστικούς ρυθμούς. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ «προσβλέπει» στον λαό μόνο σαν «όχημα» που θα τον φέρει στην κυβερνητική εξουσία και από εκεί ξεκινάει και το μεγάλο του πρόβλημα. Στην «σκληρή διαπραγμάτευση» που σκοπεύει να κάνει με τους ιμπεριαλιστές και τους εκπροσώπους του κεφαλαίου στην χώρα, όταν αναλάβει την διακυβέρνηση, ζητάει την στήριξη του λαϊκού παράγοντα, την ίδια στιγμή που κάνει ό, τι περνάει από το χέρι του, για να τον αποσυγκροτήσει πολιτικά και οργανωτικά, είτε σπέρνοντας αυταπάτες κάθε είδους είτε ξεπουλώντας κινητοποιήσεις, όπως αυτές των καθηγητών. Οι σχέσεις που προσπαθεί να οικοδομήσει με τον λαό και το «συμβόλαιο εμπιστοσύνης» μαζί του είναι σε ευθεία «αναλογία» με τις σχέσεις που προσπαθεί να οικοδομήσει με το σύστημα της εκμετάλλευσης και το πλέγμα της εξάρτησης. Από τις αυταπάτες του 4%, το κόμμα πρέπει να περάσει στον ρεαλισμό του 27% της αξιωματικής αντιπολίτευσης και της πιθανής αυριανής διακυβέρνησης.
Εξάλλου, και κάποια «μηνύματα», όπως το άρθρο των Γκαλμπρέϊθ – Βαρουφάκη στους New York Times, ότι «μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να σώσει την Ελλάδα», γιατί «Μόνο ένα κόμμα που είναι υπέρ της Ευρώπης, αλλά αποφασισμένο να αλλάξει την πολιτική της, μπορεί να ελπίζει ότι θα το καταφέρει. Δεν υπάρχει λύση που απλώς να ακολουθεί τις ακόμη πιο καταστροφικές απαιτήσεις της τρόικας.» (εξηγήσεις Γκαλμπρέϊθ στην Καθημερινή), αποτελούν «οδηγό» για την ηγεσία του αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύουν και τις δυσκολίες του «εγχειρήματος» που κάποιοι εντός και εκτός Ευρώπης της επιφυλάσσουν. Είναι φανερό ότι η πιθανή αυριανή διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και των συμμάχων του (από αριστερά έως πατριωτική δεξιά, λέει ο Τατσόπουλος) θα έχει την «έξωθεν» αλλά πιθανά και την «έσωθεν» στήριξη και θα κριθεί από το επίπεδο της «διαπραγμάτευσης» με τον γερμανικό ιμπεριαλισμό, έτσι ώστε να ηττηθεί η «υφεσιακή» πολιτική της Μέρκελ. Το περιεχόμενο και τα χαρακτηριστικά αυτής της «διαπραγμάτευσης» περιγράφει αρκετά αποκαλυπτικά, μετά το συνέδριο, ο Γιάννης Μηλιός, σε συνέντευξή του στο tvxs: «Διότι διαπραγμάτευση σημαίνει ένα τραπέζι όπου διαφορετικά συμφέροντα, διαφορετικές προοπτικές, προσπαθούν να βρουν μια λύση που να κατοχυρώνει κατά το δυνατό και τις δύο πλευρές ή εν πάση περιπτώσει να θέτει τα αιτήματα της μια πλευράς απέναντι στην άλλη. Μέχρι τώρα δεν γινόταν διαπραγμάτευση διότι οι κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά βρίσκονται από την ίδια μεριά του τραπεζιού με τους δανειστές». Και στο ερώτημα, τι θα γίνει με την απειλή της παύσης της χρηματοδότησης, το ηγετικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ απαντάει: «Το όπλο της παύσης της χρηματοδότησης θεωρούμε σίγουρο ότι θα χρησιμοποιηθεί. Το ερώτημα είναι για πόσο χρονικό διάστημα. Διότι πρέπει να ξέρουμε ότι η χρηματοδότηση προς το ελληνικό δημόσιο προσανατολίζεται κατά συντριπτικό ποσοστό στην αποπληρωμή παρελθόντων δανείων που λήγουν. Επομένως, όταν προκύψει ένα σταμάτημα αυτής της χρηματοδότησης, θα πρόκειται για την εξώθηση της χώρας να μην μπορεί να ικανοποιήσει τα δάνεια που λήγουν. Εμείς λοιπόν λέμε ότι αυτό το ζήτημα, αρχίζοντας έτσι τη διαπραγμάτευση, θέτει στο τραπέζι το θέμα και της επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους (το ύψος, τα επιτόκια, τις άλλες ρήτρες κλπ) – σημειωτέον, εμείς επιμένουμε στη θέση να μην πληρώνονται τόκοι και χρεολύσια όσο υπάρχει ύφεση.»
Νομίζουμε ότι καμία πολιτική απόφαση του συνεδρίου δεν μπορεί να αποτυπώσει με πιο χαρακτηριστικό τρόπο από τα παραπάνω, την έκταση και το βάθος της πραγματικής πολιτικής κατεύθυνσης του ΣΥΡΙΖΑ εντός συστήματος και εντός των ιμπεριαλιστικών δεσμών και ανταγωνισμών. Το περιεχόμενο αυτής της κατεύθυνσης μπορεί να εκφράζει τμήματα μεσοστρωμάτων και κομμάτια της αστικής τάξης που ευελπιστούν σε έναν «σκληρό διαπραγματευτή» της ίδιας τους της θέσης αλλά δεν έχουν καμιά σχέση με τις αγωνίες και τις ανάγκες του εργαζόμενου λαού. Και για όσους σπέρνουν αυταπάτες, ότι αυτή η κατεύθυνση μπορεί να γίνει πιο ριζοσπαστική και πιο αριστερή, κυρίως αποτελεί προσπάθεια συγκάλυψης της δικής τους ευθύνης και του συμβιβασμού τους με μία δεξιά πολιτική κατεύθυνση για το εργατικό-λαϊκό κίνημα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ανάσες αγώνα στην ασφυξία που μας επιβάλλουν

Σε συνθήκες ασφυξίας οδηγεί τους εργαζόμενους η πολιτική των απανωτών μνημονίων και των αντεργατικών νόμων. Η συνεχιζόμενη βαθιά κρίση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος και η έκφρασή της στα ντόπια δεδομένα της εξαρτημένης οικονομίας μία και μόνη διέξοδο έχουν βρει μέχρι τώρα: την ένταση της επίθεσης στα πλατιά λαϊκά και εργατικά στρώματα. Τα δικαιώματα που ισοπεδώνονται και το εισόδημα που λεηλατείται είναι προς το παρόν η μόνη σίγουρη συνταγή για τις δυνάμεις του κεφάλαιου και του ιμπεριαλισμού προκειμένου να περισώσουν την κερδοφορία τους. Και είναι σίγουρη γιατί οι δυνάμεις του συστήματος έχουν πλήρη επίγνωση του ταξικού συσχετισμού, γνωρίζουν πολύ καλά το βαθμό αποσυγκρότησης του λαϊκού, εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος.

Έχουν «δουλέψει» για χρόνια πάνω σε αυτό το ζήτημα. Έχουν φροντίσει ώστε να διαμορφώσουν τέτοιους όρους και τέτοιες συνθήκες ώστε να υπηρετείται για δεκαετίες η γραμμή της του ταξικού συμβιβασμού, της ταξικής υποταγής. Πλήρωνε αδρά το αστικό κράτος τους καρεκλοκένταυρους μεγαλοσυνδικαλιστές που προωθούσαν την αστική ιδεολογία στα συνδικάτα και τον κυβερνητικό συνδικαλισμό. Έστηνε για δεκαετίες μηχανισμούς ιδεολογικού και πολιτικού εγκλωβισμού των εργαζομένων, μηχανισμούς που «αφυδάτωσαν» το εργατικό κίνημα απ’ όλα εκείνα τα ζωτικά στοιχεία που σήμερα έχει τόση ανάγκη. «Βόλεψε» κόσμο αποκρύβοντάς του το πραγματικό αντίτιμο που θα κληθεί να πληρώσει. Καθησύχαζε τους εργαζόμενους, βάζοντάς τους στο περιθώριο και καλλιεργώντας τη λογική της ανάθεσης στους «αρμόδιους» συνδικαλιστές. Αφόπλισε το εργατικό κίνημα μετατρέποντας τα σωματεία σε καρικατούρες-σφραγίδες, που υποτάσσονταν στην αστική νομιμότητα και «προστατεύονταν» δήθεν από αυτήν. Προπαγάνδισε με κάθε μέσο και τρόπο το τέλος της ταξικής πάλης και αφόριζε ως «αγκυλωμένο» και «παλαιοκομματικό» οτιδήποτε είχε αναφορά και σχέση με αυτήν. Φάνταζε ο συνδικαλισμός σαν μια μεγάλη «μπίζνα» και σε πολλές περιπτώσεις έτσι ήταν.

Και σήμερα το σύστημα έρχεται να δρέψει τους καρπούς. Αναζητά ο κόσμος της δουλειάς τα όπλα με τα οποία θα πολεμήσει σε αυτόν το σκληρό, αιματηρό πόλεμο. Και βρίσκει σωματεία διαλυμένα και ηγεσίες άφαντες ή υποταγμένες. Ψήφισαν μαζικά για απεργία οι καθηγητές και η ηγεσία της ΟΛΜΕ κήρυξε πραξικοπηματικά άτακτη υποχώρηση. Ξεσηκώνονται οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ και η ηγεσία της ΠΟΣΠΕΡΤ προχωρά από τη μια υποχώρηση στην άλλη. Άσε που δεν είχε την παραμικρή εκτίμηση γι’ αυτό που θα συνέβαινε. Καταργήθηκαν οι συλλογικές συμβάσεις και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, «ταξικές» ομοσπονδίες, «συντονισμένες» ομοσπονδίες και λοιποί) κάνουν σαν να μην συμβαίνει τίποτε. Όλοι αυτοί οι «στρατηγοί» είδαν το στρατό τους έτοιμο και διαθέσιμο και λάκισαν.

Μετά απ’ όλα αυτά πώς να μην έχει το θράσος ο Βρούτσης να εμφανίζεται ως «υπερασπιστής» των εργατικών συμφερόντων; Μέσα από μία «βαθυστόχαστη» ανάλυση της χρεοκοπημένης καπιταλιστικής οικονομίας ο Βρούτσης κατέληξε ότι το σύστημα διαβούλευσης και διαιτησίας «είχε μετατραπεί σε παγίδα στην αγορά εργασίας, καθώς πλήττονταν τελικά και οι εργαζόμενοι». Και αυτό γιατί, όπως συνεχίζει, «μέσα από ένα κρατικοδίαιτο ΟΜΕΔ και τη διαμεσολάβηση εργατολόγων που πλούτιζαν παρασιτικά, αύξαναν οι μισθοί την ώρα που κατέρρεαν ολόκληροι κλάδοι - και αυτό οδηγούσε τους εργαζόμενους στην ανεργία».

Να, λοιπόν, γιατί εκτοξεύεται η ανεργία σε ποσοστά που, σύμφωνα με τις προβλέψεις του ΟΟΣΑ, θα ξεπεράσουν το 28% στο τέλος του 2014! Επειδή διάφοροι τυχοδιώκτες (μεταξύ αυτών και ο κρατικοδίαιτος ΟΜΕΔ!) παρέσυραν τους εργαζόμενους σε διεκδικήσεις αυξήσεων στους μισθούς. Προφανώς, μέσα στον κύκλο της «φαυλότητας» (κι ας μην αναφέρονται αυτή τη φορά) εμπλέκονται και οι συνδικαλιστές που πρωτοστατούν σε τέτοιου είδους διεκδικήσεις, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που θα έχουν στους εργαζόμενους. Στην πυρά, λοιπόν, και αυτοί. Και ας προτιμήσουμε τους «υπεύθυνους», αυτούς που υπογράφουν συμβάσεις με μειώσεις μισθών, αυτούς που νιώθουν κατανόηση και ευθύνη για την πορεία της «ανάπτυξης» της χώρας αλλά και των επιχειρήσεων. Τόση κατανόηση και τόση ευθύνη που ξεχνούν ακόμη και τους εργαζόμενους που εκπροσωπούν!

Ας αποφασίσει, λοιπόν, το κράτος για το ύψος του κατώτερου μισθού ή για το βάθος του ανώτερου μισθού. Και ας νομοθετεί απαλλαγμένο πλέον από το βάρος της διαπραγμάτευσης με τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα. Και, παράλληλα, ας κάνει και καμιά ενημέρωση προς τους εργοδότες για το τι «δικαιούνται» να πράξουν. Βλέπετε, η νομοθεσία αλλάζει τόσο ραγδαία πλέον που και τα ίδια τα νομικά τμήματα των επιχειρήσεων δεν προλαβαίνουν να συνειδητοποιήσουν τι τους προσφέρεται. Κάτι τέτοιο έγινε και με την πρόσφατη εγκύκλιο (ερμηνευτική την ονομάζουν) που εξέδωσε η Διεύθυνση Αμοιβής του υπουργείου Εργασίας για να ενημερώσει τους εργοδότες και ιδιαίτερα αυτούς της «βαριάς βιομηχανίας» του τουρισμού που αυτήν την περίοδο «δίνουν τα ρέστα τους» ως προς την αυθαιρεσία. Αυθαιρεσία τέλος, λοιπόν, αφού η αυθαιρεσία νομιμοποιείται!

«Μετά την πάροδο του τριμήνου, η αμοιβή των εργαζομένων μπορεί να προσαρμόζεται στο χαμηλότερο επίπεδο (βασικός μισθός και τέσσερα επιδόματα) μονομερώς, με απόφαση του εργοδότη, ενώ δεν θίγονται λοιποί κανονιστικοί όροι της ΣΣΕ. Οι μη μισθολογικοί όροι των ΣΣΕ που έχουν λήξει και έχει παρέλθει και η παράταση ισχύος τους, μπορούν να μεταβληθούν με νέα ΣΣΕ, καθώς και με ατομική σύμβαση εργασίας με τη σύμφωνη γνώμη του εργαζομένου.
Για τους νεοπροσλαμβανόμενους στην ατομική σύμβαση μπορεί να συμφωνηθεί η εξαήμερη εβδομαδιαία εργασία.»

Αυτά διαμηνύει η «ερμηνευτική» εγκύκλιος. Τέλος το πενθήμερο, τέλος οι συλλογικές συμβάσεις. Τα πάντα μπορούν να γίνονται μονομερώς από τον εργοδότη. Ναι, τα πάντα, αφού ουσιαστικά το υπουργείο τους προτείνει ευθέως τον εκβιασμό της υπογραφής ατομικών συμβάσεων.

Τέλος και η κυριακάτικη αργία, αφού -παρά τις αντιδράσεις- η κυβέρνηση επιμένει (κάτω από την πίεση των μεγαλεμπόρων, φυσικά) και ετοίμασε νέο νομοσχέδιο σύμφωνα με το οποίο όλα τα εμπορικά καταστήματα μέχρι 250 τ.μ. θα μπορούν να λειτουργούν έως και 52 Κυριακές το χρόνο, ενώ όλα τα καταστήματα, ανεξαρτήτως μεγέθους και κλάδου, θα ανοίγουν επτά Κυριακές το χρόνο κατά τις περιόδους των Χριστουγέννων, του Πάσχα και των εκπτώσεων.

Και θα «τελειώσουν» πολλά ακόμη, αν δεν τους σταματήσουμε. Θα ζήσουμε πολλούς ακόμη «ξαφνικούς θανάτους», αν δεν οργανώσουμε την πάλη μας. Αν δεν ξεκαθαρίσουμε ποιος είναι ο εχθρός, πόσο βαθιά έχει βάλει τα πλοκάμια του και ποια είναι η διέξοδος. Είναι αλήθεια ότι οι ασφυκτικές συνθήκες ευνοούν τις αυταπάτες, η τρομακτική αγωνία ευνοεί τις «εύκολες λύσεις» και τους κάθε λογής «σωτήρες». Ωστόσο, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έχει αντιστρέψει τη ροή των πραγμάτων. Τίποτε απ’ όλα αυτά -και δοκιμάστηκαν- δεν μπόρεσε να ανατρέψει την πολιτική της εξαθλίωσης και της ανεργίας. Οι μόνες «ανάσες» που πήρε το κίνημα ήταν όταν ο λαός και οι εργαζόμενοι ξεχύθηκαν μαζικά στους δρόμους. Όταν οι αγώνες επέμειναν πεισματικά, δείχνοντας να γεννιέται μια άλλη ποιότητα, που θα υπηρετεί τις πραγματικές διαθέσεις, τις πραγματικές ανάγκες. Και ήταν τότε που το σύστημα ταρακουνήθηκε και τρόμαξε. Γιατί αυτές οι ανάσες αργά ή γρήγορα θα γίνουν θύελλες που θα τους σαρώσουν.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Τις απολύσεις θα τις σταματήσουν οι εργαζόμενοι!

Διαθεσιμότητα, κινητικότητα, μεταρρυθμίσεις, νοικοκύρεμα, καταργήσεις, συγχωνεύσεις. Λέξεις που ακούστηκαν από τους εκπροσώπους της κυβέρνησης, από τους μεγαλοδημοσιογράφους και τους ειδικούς επιστήμονες, για να αποκρύψουν τις απολύσεις. Λες και απευθύνονται σε άνοα όντα, που θα τους πιστεύουν για πάντα και δεν θα σκέφτονται ότι πίσω από αυτές τις λέξεις κρύβεται η βαρβαρότερη επίθεση των τελευταίων χρόνων.
Πρώτα στην ΕΡΤ, με μια φασιστικού τύπου κίνηση, απέλυσαν χιλιάδες υπαλλήλους με έναν διακόπτη. Ούτε εκεί μίλησαν για απολύσεις! Μίλησαν για «αναδιάρθρωση της δημόσιας ραδιοφωνίας και τηλεόρασης»!
Μετά ήρθε η σειρά των εκπαιδευτικών. Σε μια νύχτα αποφάσισαν πως οι καθηγητές περισσεύουν στα σχολεία, όρισαν και τα νούμερα, όρισαν και τις κατηγορίες. Δεν τους βγήκε. Άνοιγαν μεγάλο μέτωπο. Ήταν κοντά και η επιστράτευση, ήταν εργαζόμενοι που μπορούσαν ακόμη να αντιδράσουν, μπορούσαν να συγκροτηθούν. Άλλαξαν γνώμη, πήγαν τους καθηγητές πιο πίσω και έθεσαν την κατάργηση των τεχνικών ειδικοτήτων «για να μην έχουμε επικαλύψεις στα γνωστικά αντικείμενα των αποφοίτων». Για να δώσει και το στίγμα ο υπουργός, εγκαινίασε την ίδια μέρα και το ΙΕΚ Ακμή! Απάντησε πριν ρωτηθεί για το τι εννοεί με την κατάργηση.
Δεν βγαίνουν τα νούμερα; Πήγαν στους δήμους, στη μεγάλη δεξαμενή. Πρώτοι οι δημοτικοί αστυνόμοι. Διαφορετικά γι’ αυτούς. Κινητικότητα μετά από τρεις μήνες και μετάταξη στην ΕΛΑΣ, ένα 10% στους δήμους για να μη χαθούν τα έσοδα από τις κλήσεις, που λένε και οι δημαρχαίοι. Βέβαια, το πρόβλημα για τους εργαζόμενους που ποτέ δεν ονειρεύτηκαν να γίνουν μπάτσοι είναι μεγάλο. Όπως έλεγε μια δημοτική αστυνόμος σε μια πορεία: «Ποιος είπε ότι θέλω ή μπορώ να γίνω μπάτσος; Αν ήθελα, δεν θα πήγαινα στο πανεπιστήμιο, θα πήγαινα στις αστυνομικές σχολές».
Χρειάζονταν επειγόντως άμεσες απολύσεις. Μελέτησαν και κατέληξαν πως το πιο πρόσφορο κομμάτι είναι οι σχολικοί φύλακες. Υπάλληλοι αορίστου χρόνου των δήμων που κοιμήθηκαν εργαζόμενοι και ξύπνησαν απολυμένοι. Τόσο απλά, τόσο γρήγορα! Με ένα κλικ σ’ έναν κλάδο που έδινε το αναγκαίο νούμερο για να συμπληρωθεί ο αριθμός απολύσεων. Σ’ ένα κλάδο όπου ο καθένας δουλεύει μόνος του στη βάρδιά του και ίσως θα αργήσει να οργανωθεί για να δημιουργήσει πρόβλημα. Νύχτες τις περισσότερες φορές, μόνοι στα τεράστια σχολικά κτίρια, με παράλογες απαιτήσεις από τους δημάρχους-εργοδότες. Σε πολλούς δήμους να τους ζητάνε να περιπολούν ανά δίωρο τις αυλές και ολόκληρο το κτίριο, να τους ζητάνε -ούτε λίγο ούτε πολύ- να παίζουν τη ζωή τους.
Σ’ αυτόν τον κλάδο οι εργαζόμενοι ξεκίνησαν να δουλεύουν με συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα. Με ένα πρόγραμμα «απόκτησης εργασιακής εμπειρίας», πρωτομπήκαν οι φύλακες στα σχολεία. Μακροχρόνια άνεργοι που δέχτηκαν να δουλέψουν 30 μέρες το μήνα σε κυκλικό ωράριο, χωρίς ρεπό, χωρίς άδεια, χωρίς ασφάλιση, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χωρίς κανένα εργασιακό δικαίωμα. Προγράμματα πρόδρομοι των stage (στέητζ), των ΚΟΧ (Κοινωφελούς εργασίας) κ.λπ. Αγωνίστηκαν σκληρά με τα σωματεία τους, έλιωσαν παπούτσια στους δρόμους, για να υπαχθούν στο ΠΔ του Παυλόπουλου και να γίνουν αορίστου χρόνου. Τα αναφέρουμε όλα αυτά γιατί περίσσεψε αυτές τις μέρες ο λόγος για τις ρουσφετολογικές προσλήψεις. Αλήθεια, τι είδους ρουσφέτι είναι αυτό που σε κάνει να δουλεύεις πέντε χρόνια χωρίς ρεπό και χωρίς κανένα εργασιακό δικαίωμα που απορρέει από την εργατική νομοθεσία;
Με δυο κλάδους να καταργούνται, ένας τώρα και ένας μετά τρεις μήνες, η ηγεσία της ΠΟΕ-ΟΤΑ, με ομόφωνη απόφαση στην Εκτελεστική Επιτροπή, έδινε κατεύθυνση στα σωματεία-μέλη της να πάρουν αποφάσεις για καταλήψεις, διαρκείς συνελεύσεις, παρεμβάσεις στα δημοτικά συμβούλια για κλείσιμο των δήμων και πανελλαδικά συλλαλητήρια στην Αθήνα. Δεν έμενε πολύς χρόνος. Όταν η επίθεση έχει πάρει αυτά τα φασιστικά χαρακτηριστικά, όταν οι νόμοι της Τρόικας και της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ είναι πραξικοπήματα, όταν οι εργαζόμενοι -παρά την ολιγωρία της ΠΟΕ-ΟΤΑ- έδωσαν αγώνα το προηγούμενο διάστημα για να μην περάσουν οι πρώτες διαθεσιμότητες και οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, δεν μπορεί το δευτεροβάθμιο όργανο να αφήνει τους εργαζόμενους χωρίς απόφαση κινητοποιήσεων.
Χόρτασαν οι εργαζόμενοι απογοητεύσεις και κινητοποιήσεις, πολύμορφες, πολύκροτες και ό,τι άλλο έρθει στο μυαλό των μεγαλοσυνδικαλιστών προκειμένου να αποφύγουν την σύγκρουση με αυτήν την πολιτική. Η λέξη «απεργία» κοντεύει να ξεχαστεί από την ΠΟΕ-ΟΤΑ. Σ’ αυτό το διάστημα, αποφάσεις για απεργία πήραν μερικά σωματεία σε συνελεύσεις και κάλυψαν και τους εργαζόμενους που ήταν σε «ευαίσθητες υπηρεσίες». Η πλειοψηφία αρκέστηκε στην απόφαση των δημάρχων, που έλεγε κλειστά δημαρχεία, αλλά με εξαιρέσεις υπηρεσιών (παιδικοί σταθμοί, «παιδί και θάλασσα», ΚΑΠΗ, ΚΔΑΠ...).
Όσο για τα πανελλαδικά συλλαλητήρια, αποδυνάμωσαν τις κινητοποιήσεις τοπικά, καλλιέργησαν την αυταπάτη ότι όσο πιο πολλοί πάνε στην Αθήνα τόσο πιο αποτελεσματικός είναι ο αγώνας. Δεν απέδωσαν έτσι και οι προσπάθειες συντονισμού με εκπαιδευτικούς και ΕΡΤ όπου υπήρχε, γιατί αναλωνόταν κόσμος στη συμπλήρωση λεωφορείων, με αποτέλεσμα να μετακινούνται εργαζόμενοι ακόμη και την ώρα των απεργιακών συγκεντρώσεων της γενικής απεργίας της 16ης Ιούλη για να είναι στη βραδινή συναυλία της ΠΟΕ-ΟΤΑ στο Σύνταγμα!
Η Δημοτική Αστυνομία τις περισσότερες φορές κινήθηκε μόνη, με ξεχωριστές συγκεντρώσεις, με μηχανοκίνητες πορείες, με ξεχωριστές συναντήσεις και συζητήσεις με κυβερνητικούς παράγοντες. Ήταν σαν να πριμοδοτούνται. Στο κάτω-κάτω, μηχανισμούς καταστολής χρειάζεται η κυβέρνηση για να εφαρμόσει τις πολιτικές που αποφασίζει με τους μηχανισμούς των ιμπεριαλιστών. Πριμοδότηση από τους δημάρχους, πριμοδότηση από την κυβέρνηση, πριμοδότηση και από κάποιες συνδικαλιστικές ηγεσίες.
Οι σχολικοί φύλακες δεν αναφέρονταν καν από τους δημάρχους. Τους ξεχνούσαν και οι Μπαλασόπουλοι και οι Πολυμερόπουλοι όταν μιλούσαν στα κανάλια. Γι’ αυτούς δεν πήραν ούτε απόφαση απεργίας για να συμμετέχουν στον αγώνα για την υπεράσπιση της δουλειάς τους. Και όταν οι δήμαρχοι τους αποπροσανατόλιζαν και τους έστελναν να κάνουν αιτήσεις μετάταξης πριν ψηφιστεί το τερατούργημα, τους σιγοντάριζαν και τους άφηναν να δημιουργούν ψεύτικες ελπίδες, διασπώντας τις κινητοποιήσεις της μέρας πριν την ψήφιση.
Έδωσε και λύση ο Μητσοτάκης! Μπορούν να συστήνουν εταιρείες και να αναλαμβάνουν την φύλαξη των σχολείων!!! Αντίπαλοι στο διαγωνισμό: από τη μια, δυο φύλακες με εταιρεία δική τους, και από την άλλη η «Γκρουπ 4»!
Αφέθηκε να κυκλοφορεί ότι η ανατροπή των απολύσεων είναι αγώνας μιας ριξιάς. Αποφεύχθηκε η οργάνωση του αγώνα, δεν δόθηκε συνέχεια στις κινητοποιήσεις, δεν έγιναν συνελεύσεις μετά την ψήφιση, αφέθηκε ο κάθε εργαζόμενος να τρέχει μόνος του σε δικηγορικά γραφεία, απογοητευμένος και απολυμένος.
Απαιτείται, από όλους όσους αναφέρονται στην Αριστερά και στο κίνημα, όλους τους ταξικούς αγωνιστές, να ξεχάσουν την ομοφωνία στις Εκτελεστικές Επιτροπές και τα Διοικητικά Συμβούλια με όλους αυτούς τους συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ. Να κοντραριστούν με τις διαλυτικές απόψεις, να κατανοήσουν την πραγματικότητα και την αναγκαιότητα της στήριξης των αντιστάσεων, της οργάνωσης του αγώνα, του συντονισμού των αγωνιζόμενων χώρων.
Και αν δεν μπορούν ή δεν θέλουν, να γίνουν επιτροπές αγώνα παντού, σε κάθε χώρο δουλειάς. Να κινητοποιήσουν και να εμπλέξουν εργαζόμενους σ’ αυτή την υπόθεση. Γιατί πραγματικά αυτό που βιώνουν οι εργαζόμενοι είναι η αναμέτρηση με το καπιταλιστικό σύστημα, είναι μια σύγκρουση όπου ο επιτιθέμενος είναι το σύστημα και έχει βρει τα στηρίγματά του, έχει κάνει τις συμμαχίες του. Σ’ αυτή την αναμέτρηση οι εργαζόμενοι πρέπει να πάνε με άλλους όρους. Με τις συμμαχίες τους και τις αντιστάσεις τους, σε ένα συγκροτημένο μέτωπο αντίστασης, να αντισταθούν και να διεκδικήσουν τα δίκια τους, να ανατρέψουν την πολιτική της εξαθλίωσης, να αναμετρηθούν με το σύστημα της εκμετάλλευσης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Νόμος-σφαγείο δικαιωμάτων και εργαζομένων

Η προετοιμασία της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ μορφοποιήθηκε τελικά σε πρώτη φάση στο λεγόμενο πολυνομοσχέδιο (νόμος, πλέον) που ψηφίστηκε απ’ την κοινοβουλευτική πλειοψηφία στη Βουλή την εβδομάδα που μας πέρασε. Πρόκειται για κλιμάκωση της επίθεσης ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου και κυβέρνησης ενάντια στο λαό και τους εργαζόμενους και σε πολλά επίπεδα. Και να σκεφτεί κανείς ότι θ’ ακολουθήσουν σύντομα και άλλα, αντίστοιχου χαρακτήρα νομοσχέδια, όπως προανήγγειλαν κυβερνητικά στελέχη. Όλα αυτά για την «εκταμίευση» του πρώτου τμήματος της επόμενης δόσης. Μπήκαμε, λοιπόν, στην εποχή της τμηματικής καταβολής των δόσεων ή, ακριβέστερα, στην εποχή των μεγάλων ανατροπών που δεν θ’ αφήσουν τίποτα όρθιο, όχι μόνο σε σχέση με την προ-μνημονίων εποχή, αλλά ακόμα και με τα ισχύοντα μνημονιακά μέτρα της τελευταίας 3ετίας. Τρώγοντας, ανοίγει η όρεξη των ιμπεριαλιστών και των ντόπιων εκμεταλλευτών.
Ας δούμε, όμως, τι προβλέπει το ο νόμος-σφαγείο στους βασικούς του άξονες.

Οι απολύσεις στο Δημόσιο
Είναι, μάλλον, το σημαντικότερο κομμάτι, αφού εγκαινιάζει την πολιτική μαζικών απολύσεων δημοσίων υπαλλήλων (δ.υ.). Και όταν λέμε δ.υ. αναφερόμαστε στους καλυπτόμενους από το καθεστώς τυπικής μονιμότητας που ναι μεν δεν έχει αρθεί ακόμα συνταγματικά, αλλά βρέθηκε η φόρμουλα προκειμένου να ικανοποιηθεί ο στόχος των 15.000 απολύσεων που απαιτεί σε πρώτη φάση η τρόικα και σπεύδει να υλοποιήσει η κυβέρνηση.
Έτσι, αρκεί πλέον μια απλή Κοινή Υπουργική Απόφαση (Κ.Υ.Α.) του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης και του αρμόδιου υπουργού, με την οποία καθίσταται δυνατή η κατάργηση θέσεων σε όλο το δημόσιο τομέα. Με αυτόματο τρόπο θα μπαίνει σε καθεστώς διαθεσιμότητας το αντίστοιχο προσωπικό.
Πρόκειται για παροχή δυνατότητας στην κυβέρνηση να απολύει χωρίς κανένα όριο όποτε θέλει και όσους εργαζόμενους θέλει. Οι χρονοβόρες και αμφίβολης αποτελεσματικότητας διαδικασίες της κακόφημης αξιολόγησης πάνε περίπατο, μπροστά στην επιλογή των μαζικών απολύσεων. Με οριζόντιο τρόπο, σχεδόν ακαριαία, χιλιάδες εργαζόμενοι θα οδηγηθούν στην ανεργία.
Με απλή υπουργική απόφαση επίσης θα μετατίθενται σε άλλη υπηρεσία οι, κρατικοί πλέον, υπάλληλοι χωρίς να μπορούν ν’ αντιδράσουν στο ελάχιστο. Έτσι θα εξωθούνται σε έμμεση απόλυση κάτω από ένα στυγνό εκβιασμό.
Το άρθρο 90 του πολυνομοσχεδίου προβλέπει: «επιτρέπεται να καταργούνται θέσεις ανά κατηγορία, κλάδο ή ειδικότητα σε υπουργεία, αυτοτελείς δημόσιες υπηρεσίες, αποκεντρωμένες διοικήσεις, Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης». Παντού, λοιπόν, στο δημόσιο τομέα η φόρμουλα που αναμενόταν βρέθηκε, και δεν είναι άλλη από την άμεση κατάργηση οργανικών θέσεων και την επακόλουθη απόλυση. Χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη το λουκέτο ολόκληρων επιχειρήσεων κρατικού ενδιαφέροντος. Από αυτή την άποψη η ΕΡΤ σίγουρα ήταν μόνο η αρχή.
Τα πρώτα κύματα απολύσεων ανακοινώθηκαν ήδη και επέφεραν πραγματικό σοκ:
1) Καταργούνται οι θέσεις των σχολικών φυλάκων που αντιστοιχούν σε 2.244 εργαζόμενους (υπάγονται στους ΟΤΑ).
2) Καταργούνται 46 ειδικότητες της τεχνικής εκπαίδευσης με 2.000 εκπαιδευτικούς να μπαίνουν άμεσα σε διαθεσιμότητα και 500 να μετατάσσονται.
3) Ανοίγει το δρόμο για απολύσεις μεγάλου αριθμού συμβασιούχων σ’ όλο το Δημόσιο, που παρέμεναν ως εργαζόμενοι με προσωρινές διαταγές (αποφάσεις ασφαλιστικών μέτρων), καθώς προωθεί-απαιτεί την άμεση εκδίκαση (μέχρι την 1η Νοέμβρη) και τελεσιδικία (μέχρι τις 31 Δεκέμβρη) όλων αυτών των υποθέσεων.
4) Καταργούνται οι 3.500 θέσεις της Δημοτικής Αστυνομίας. Βέβαια, οι περισσότεροι -αν όχι όλοι- θα βρουν στέγη στη «φυσική» τους θέση, στην ΕΛΑΣ, και τις «αρμοδιότητες» που της επανεκχωρούνται. Άλλωστε, είναι ο μόνος τομέας που έχει να επιδείξει προσλήψεις κατά την τελευταία τριετία.
Αναφορικά με την περιβόητη διαθεσιμότητα, είναι βέβαιο ότι θ’ αποτελέσει τον προθάλαμο των απολύσεων (για 8 μήνες και με το 75% του μισθού), ένας τύπος ταμείου ανεργίας. Πιστεύει η κυβέρνηση ότι αυτές οι χιλιάδες εργαζόμενοι θα υποκύψουν τελικά στην απόλυσή τους, αφού για μήνες θα είναι «εκτός υπηρεσίας» και πρακτικά θ’ αδυνατίσει η θέση τους.
Ακολουθούν κάποιες χιλιάδες ακόμη από τον τομέα της εκπαίδευσης τον Σεπτέμβρη, ενώ προετοιμάζεται και το κύμα «κινητικότητας» στη δημόσια περίθαλψη με αρχικό νούμερο τις 2.500 διαθεσιμότητες. Κι αυτό χωρίς να υπολογίσουμε το επικείμενο κλείσιμο δεκάδων νοσοκομείων σ’ όλη τη χώρα.

Ο βασικός (κατώτατος) μισθός
Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας (σ.σ.ε.) οριστικοποιείται, βάζοντας τέλος στο μεταβατικό στάδιο που διανύουμε. Έτσι, μετά τη λήξη όλων σχεδόν των κλαδικών σ.σ.ε., οι μισθοί και τα μεροκάματα στον ιδιωτικό τομέα παραμένουν πετσοκομμένοι και καθηλωμένοι. Η Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας θα παραμείνει ως «ομπρέλα» για 2-3 χρόνια ακόμη, στην καλύτερη περίπτωση, και μετά θα δώσει τη θέση της στη μονομερή διαμόρφωση μισθών και μεροκάματων αποκλειστικά από την κυβέρνηση.
Είναι χαρακτηριστικό ότι το βασικό κριτήριο στη διαμόρφωση της εισοδηματικής πολιτικής -κοινής πλέον για δημόσιο και ιδιωτικό τομέα- θα είναι η λεγόμενη ανταγωνιστικότητα ή αλλιώς «οι αντοχές της οικονομίας». Με άλλα λόγια, κράτος και εργοδοσία θα καθορίζουν τις αμοιβές. Ο καθένας καταλαβαίνει ότι βαδίζουμε σε μια κατάσταση μισθών και συντάξεων (που ακολουθούν προς τα κάτω τους μισθούς) όχι απλά πείνας, αλλά μόνιμης εξαθλίωσης.
Πιο συγκεκριμένα, στο άρθρο 103 του πολυνομοσχεδίου προβλέπεται ότι «η νέα διαδικασία-μηχανισμός διαμόρφωσης νομοθετικού καθορισμένου νόμιμου κατώτατου μισθού και κατώτατου ημερομισθίου για τους εργαζόμενους ιδιωτικού δικαίου όλης της χώρας, τίθεται σε ισχύ μετά τα προγράμματα Δημοσιονομικής Προσαρμογής, δηλαδή όχι πριν από την 1/1/2017».
Για να πάρει κανείς ένα μέτρο σύγκρισης για τους τότε μισθούς, ας αναλογιστεί ότι σήμερα ο κατώτατος μισθός είναι 586 ευρώ μεικτά για τους εργαζόμενους άνω των 24 ετών, ενώ για τους εργαζόμενους έως 24 ετών παραμένει στα 511 ευρώ μεικτά.
Με άλλα λόγια, αν πριν λίγα χρόνια μιλούσαμε για τη γενιά των 600-700 ευρώ, σήμερα μπορούμε να λέμε με σιγουριά ότι στόχος των ιμπεριαλιστών και του κεφαλαίου είναι τα 300-400 ευρώ ανώτερος μισθός. Φυσικά, ανάλογες μειώσεις γίνονται ήδη σε όλο το φάσμα της αμοιβής των εργαζομένων, συμβαδίζοντας με τη γενικότερη στρατηγική της δραστικής μείωσης του κόστους εργασίας.

Φοροληστεία και φοροεπιδρομή
Εδώ πια η κυβέρνηση «δίνει τα ρέστα της». Για τους «τυχερούς» που θα έχουν μια δουλειά προβλέπεται κανονική ληστεία του εισοδήματός τους. Η αύξηση της φορολογίας φυσικών προσώπων και ιδιαίτερα μισθωτών, συνταξιούχων και αυτοαπασχολούμενων, βαδίζει αντιστρόφως ανάλογα με τη φορολόγηση των νομικών προσώπων, και ιδιαίτερα των ανωνύμων εταιρειών, δηλαδή του μεγάλου κεφαλαίου.
Οι φορολογικοί συντελεστές που αυξάνονται, σε συνδυασμό με την κατάργηση των ελάχιστων φοροαπαλλαγών που έχουν απομείνει, θα κάνουν μαύρη τη ζωή ευρύτατων λαϊκών στρωμάτων. Είναι χαρακτηριστικό ότι προβλέπονται μόνο τρία φορολογικά κλιμάκια (22% για τα πρώτα 25.000 ευρώ, 32% για εισόδημα από 25.001 έως 42.000 ευρώ και 42% για το επιπλέον ποσό), ενώ διακηρυγμένος στόχος της κυβέρνησης και του ίδιου του Α. Σαμαρά είναι ο φόρος για τις επιχειρήσεις να πέσει στο 15% (!!!).
Παράλληλα, μονιμοποιούνται τα διάφορα χαράτσια, όπως αυτό μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ. Ποιος θυμάται πλέον όλη την επιχειρηματολογία των προηγούμενων κυβερνήσεων περί «προσωρινών» μέτρων, όταν και μόνο η αλλαγή του ονόματός τους υποδηλώνει την παγίωσή τους ως μόνιμα μέτρα λεηλασίας του ήδη πενιχρού εισοδήματος;

Επιμέρους μέτρα, όχι ήσσονος σημασίας
Όλα τα παραπάνω συνοδεύονται από μια σειρά επιμέρους μέτρων. Μεταξύ αυτών το άνοιγμα του ζητήματος των δαπανών περίθαλψης μέσω της «δεινής» θέσης του ΕΟΠΥΥ. Η περιβόητη μαύρη τρύπα που επιτηδευμένα διογκώνεται στα ασφαλιστικά ταμεία στο σύνολό τους, έχει ένα και μοναδικό στόχο: να αποτελέσει την αφορμή, το πρόσχημα για νέα μέτρα στην κατεύθυνση του φορτώματος του κόστους της περίθαλψης στις πλάτες των ασθενών και γενικότερα του λαού.
Έτσι, τίθεται πλαφόν στις δαπάνες που «επιτρέπεται» να καταβάλει ο ΕΟΠΥΥ προς τους λεγόμενους ιδιώτες παρόχους υπηρεσιών υγείας. Είναι απολύτως βέβαιο ότι το επιπλέον ποσό θ’ αναζητείται από την τσέπη των ίδιων των ασθενών.

Από πού ν’ αρχίσουμε;
Για την ακρίβεια, το ερώτημα θα μπορούσε να διατυπωθεί «πώς να συνεχίσουμε;». Γιατί αυτό που φάνηκε όλη την προηγούμενη τριετία των μνημονίων και της κλιμάκωσης της επίθεσης είναι ότι δεν αρκούν η αγανάκτηση και τα ξεσπάσματα. Δεν μεμφόμαστε το λαό και τους εργαζόμενους γι’ αυτή τους την συμπεριφορά. Τέτοιου είδους δυνατότητα τους δόθηκε και αυτήν αξιοποίησαν, φτάνοντας, φυσικά, κατά περιόδους σε κάποια όρια. Τα όρια που καθορίζει ο πραγματικός ταξικός συσχετισμός δυνάμεων.
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για το ανώτατο σημείο που μπορεί να φτάσει η αντίδραση μιας συμβιβασμένης και υποταγμένης συνδικαλιστικής ηγεσίας αλλά και μιας Αριστεράς που αρνείται να μπει μπροστά και να καθοδηγήσει τη σύγκρουση του λαού με την ιμπεριαλιστική θηριωδία και την καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η λύση, το ξεπέρασμα του προβλήματος για τις δυνάμεις και τους αγωνιστές που κατανοούν την κρισιμότητα της περιόδου και χτίζουν την προοπτική της επόμενης μέρας μέσα στο καμίνι της ταξικής πάλης τού σήμερα. Η αντιπαράθεση με τη γραμμή της ηγεσίας των συνδικάτων, αλλά και με την κατεύθυνση των ηγεσιών της ποικιλώνυμης Αριστεράς, είναι όρος για την ανασυγκρότηση του λαϊκού και εργατικού κινήματος. Το ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ στη βαρβαρότητα μπορεί να διαμορφώνεται καθημερινά μέσα απ’ την ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ όλων όσων πιστεύουν στις αστείρευτες λαϊκές δυνάμεις. Με στόχους απτούς και κατανοητούς απ’ το λαό. Με αιχμές που φροντίζει να μας δίνει η ίδια η επιθετικότητα των δυνάμεων του συστήματος. Με συσπείρωση όλων των κομματιών του λαού που χτυπιούνται ανελέητα. Με αποφασιστικότητα, συλλογικότητα, μαζικότητα και διάρκεια. Και, κυρίως, χωρίς αυταπάτες εύκολων και γρήγορων «λύσεων». Για να μπορέσει να δοθεί με τους καλύτερους δυνατούς όρους και με ορίζοντα νίκης η αναμέτρηση με το σύστημα και τους μηχανισμούς του. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει!!!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΕΡΤ ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ! ΝΑ ΗΤΤΗΘΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ!

Τις 37 ημέρες συμπληρώνει ο αγώνας των εργαζομένων της ΕΡΤ την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές. Αυτές τις 37 ημέρες οι εργαζόμενοι, τόσο στο ραδιομέγαρο της Αγ. Παρασκευής όσο και σε όλους τους περιφερειακούς σταθμούς, εκπέμπουν ΜΗΝΥΜΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ενάντια στην πρωτοφανή και προκλητική κυβερνητική ενέργεια να κλείσει την ΕΡΤ και να απολύσει τους 2.600 εργαζομένους της. Το πραξικοπηματικό και φασιστικό κλείσιμο της ΕΡΤ έχει ήδη καταδικαστεί στις λαϊκές συνειδήσεις. Περίτρανη απόδειξη, το αγκάλιασμα του αγώνα και η πολύμορφη έκφραση της λαϊκής αλληλεγγύης σε κάθε γωνιά της χώρας.
Ο αγώνας των εργαζομένων της ΕΡΤ είναι κομμάτι των λαϊκών-εργατικών αγώνων ενάντια στον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα που επιβάλλουν οι κυβερνήσεις και οι ιμπεριαλιστικοί μηχανισμοί (ΔΝΤ-ΕΕ) για λογαριασμό του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου. Είναι κομμάτι των αγώνων ενάντια στην πολιτική των απολύσεων και της ανεργίας, για το δικαίωμα στη δουλειά και τη ζωή με δικαιώματα. Είναι κομμάτι των αγώνων για δημοκρατικές ελευθερίες, ενάντια στη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής. Γι’ αυτό τίναξε στον αέρα τον «κοινωνικό αυτοματισμό» που συντεταγμένα προωθεί το σύστημα και τα παπαγαλάκια του, μέσα από τη λασπολογία και την κατασυκοφάντηση των δημοσίων υπάλληλων. Γι’ αυτό τίναξε στον αέρα την προβαλλόμενη πολιτική σταθερότητα, προκαλώντας ρήγμα στην κυβέρνηση που οδήγησε στη δικομματική -πλέον- κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό ξεπέρασε τις κυβερνητικές εκτιμήσεις ότι θα έκλεινε «αναίμακτα» την υπόθεση της ΕΡΤ. Γι’ αυτό ανάγκασε τη νέα κυβέρνηση να χρήσει υφυπουργό «Δημόσιας Τηλεόρασης». Γι’ αυτό εξελίσσεται σε αγκάθι στα πλευρά της κυβέρνησης, ιδιαίτερα τώρα που -κάτω από τις επιταγές των ιμπεριαλιστών- προχωρεί σε δεκάδες χιλιάδες απολύσεις.
Κάτω από το βάρος της λαϊκής κατακραυγής που ξεσήκωσε το «μαύρο» αλλά και η «μέσα σε μια νύχτα» απόλυση των 2.600 εργαζομένων (αφού πλέον γίνεται κατανοητό ότι η ΕΡΤ θα λειτουργήσει ως πιλοτικό μοντέλο των απολύσεων στο δημόσιο τομέα) η κυβέρνηση απέφυγε, ως τώρα, την εισβολή των ΜΑΤ στο ραδιομέγαρο. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι έμεινε με σταυρωμένα χέρια. Αντιθέτως. Αυτό που προέκρινε είναι μια καλά σχεδιασμένη και συντονισμένη προσπάθεια, μέσα και έξω από την ΕΡΤ, με στόχο να διασπάσει το εσωτερικό μέτωπο, να διεμβολίσει την αλληλεγγύη, να αποδυναμώσει τον αγώνα και τελικά να οδηγήσει τους εργαζόμενους στη ήττα. Αυτή η προσπάθεια της κυβέρνησης να διαχειριστεί το ζόρι και το αδιέξοδό της στηρίζεται σε πραγματικά δεδομένα. Πατάει και ποντάρει στον γενικότερο συσχετισμό δύναμης υπέρ του συστήματος και στην κατάσταση του εργατικού-συνδικαλιστικού κινήματος. Πατάει στις συνδικαλιστικές ηγεσίες των σωματείων της ΕΡΤ που δείχνουν, από την πρώτη κιόλας στιγμή, τουλάχιστον ανίκανες να διαχειριστούν μια τέτοιας κλίμακας επίθεσης, ενώ παράλληλα εμφανίζονται πρόθυμες στη συνδιαλλαγή. Πατάει στη δυνατότητά της να παρεμβαίνει στο εσωτερικό μέτωπο πολιτικά και να δημιουργεί το δικό της μπλοκ με πρωτεργάτες τα τσιράκια της.
Αυτή η προσπάθεια άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά με την έναρξη του προσχηματικού διαλόγου και την απάτη της διαπραγμάτευσης μέσα από τις «άτυπες» συναντήσεις του υφυπουργού Π. Καψή με εκπροσώπους των εργαζομένων (την ΠΟΣΠΕΡΤ και επιτροπή από τους δημοσιογράφους). Ο διάλογος-απάτη αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί το όχημα της κυβέρνησης για να μεταφέρει τους εκβιασμούς και τα τελεσίγραφα στους εργαζόμενους. Το κενό που δημιουργείται από την «υποχώρηση» της αλληλεγγύης στο προαύλιο του ραδιομεγάρου (στοιχείο που αποτελούσε τον άμεσο φορέα στήριξης των εργαζομένων) καλύπτεται συνεχώς από τους απανωτούς εκβιασμούς της κυβέρνησης, αλλά και από τα τερτίπια της συνδικαλιστικής ηγεσίας.
Είναι ξεκάθαρο ότι μέσα από το «διάλογο» η κυβέρνηση επιδιώκει να νομιμοποιήσουν οι εργαζόμενοι το πραξικοπηματικό κλείσιμο, να αποδεχτούν το «μεταβατικό φορέα» και να συνυπογράψουν τον ενταφιασμό των εργασιακών τους δικαιωμάτων. Είναι, επίσης, ξεκάθαρο ότι επιδιώκει να κερδίσει χρόνο, να σπείρει την απογοήτευση, να συγκροτήσει στο εσωτερικό των εργαζομένων με καλύτερους όρους το δικό της μέτωπο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η συνέλευση των δημοσιογράφων την Τρίτη 9/7. Ενώ το πλειοψηφικό κλίμα των τοποθετήσεων ήταν «συνεχίζουμε χωρίς να μπαίνουμε στη λογική του μεταβατικού φορέα», ξαφνικά στο τέλος της συνέλευσης κατεβαίνει κείμενο προς ψήφιση κόντρα στο παραπάνω κλίμα. Αν και το κείμενο αυτό καταγγέλθηκε από την πλειοψηφία της συνέλευσης, ωστόσο αποτέλεσε βάση σύνθεσης του κειμένου που τελικά ψηφίστηκε ως απόφασή της (80 υπέρ, 20 κατά, 10 λευκά).
Μάλιστα, την ίδια στιγμή που υποτίθεται ότι διεξάγεται ο «διάλογος», η κυβέρνηση καταθέτει στη Βουλή το νομοσχέδιο για τη ΝΕΡΙΤ, το οποίο ήδη ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία επί της αρχής και επί των άρθρων από την αρμόδια Επιτροπή της Βουλής, ενώ την Πέμπτη 18/7 κατατίθεται προς ψήφιση στην ολομέλεια. Παράλληλα, στέλνει τα ΜΑΤ να κλείσουν τους πομπούς που αναμεταδίδουν αναλογικό σήμα, συνεχίζει τις προκλητικές ενέργειες που παραβιάζουν ακόμη και το αστικό Σύνταγμα, με την πραξικοπηματική εκπομπή του «μεταβατικού φορέα» με πρόγραμμα-κονσέρβα μέσα από ιδιωτικό στούντιο και με το λογότυπο «ΔΤ». Και σαν να μην έφταναν αυτά, ο υπουργός Οικονομικών, κάτω από την πίεση βουλευτών της ΝΔ με πρωτεργάτη το Μ. Βορίδη, αποσύρει το άρθρο 108 του πολυνομοσχεδίου-καρμανιόλα εξανεμίζοντας τις όποιες αυταπάτες για τις αποζημιώσεις των εργαζομένων με ή χωρίς πλαφόν. Επιπλέον, ο Π. Καψής εκβιάζει τους εργαζόμενους ότι αν δεν παραδώσουν το ραδιομέγαρο, θα προχωρήσει στην προκήρυξη 500 θέσεων για το «μεταβατικό φορέα» έναντι των 2.000 που έχει «δεσμευτεί». Μάλιστα, στη χθεσινή συνάντησή τους (17/7) τους έδωσε τελεσίγραφο λίγων ημερών προκειμένου να αποχωρήσουν από το κτίριο της Αγ. Παρασκευής και «να αποκατασταθεί η ελεύθερη πρόσβαση στις εγκαταστάσεις», όπως είπε.
Μετά απ’ όλα αυτά, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες μιλούν για «λύση στο αδιέξοδο και τον εγκλωβισμό». Διατρανώνουν ότι « οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ έχουν δημόσια και κατηγορηματικά διατυπώσει ότι δεν εμποδίζουν καμία διαδικασία παράδοσης-παραλαβής καθώς και των στοιχείων προϋπηρεσίας κ.λπ. που αφορούν τους συναδέλφους της ΕΡΤ, στο Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής και όπου αλλού». Επιμένουν ότι «ο διάλογος είναι ανάγκη να συνεχιστεί και καλούμε εκ νέου τον υφυπουργό Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης να αποδείξει, όπως έχει υποστηρίξει από τη στιγμή που ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης, ότι οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ αποτελούν μέρος της λύσης».
Ταυτόχρονα, τα πάνελ των εκπομπών της ΕΡΤ στη λογική ότι «οι εργαζόμενοι συνεχίζουν να παράγουν πλήρες ραδιοτηλεοπτικό πρόγραμμα και διαδικτυακή δραστηριότητα όπως ορίζει το Σύνταγμα και η απόφαση του ΣτΕ», συνεχώς εμπλουτίζονται με παράγοντες του συστήματος, ακόμη και με στελέχη του ΠΑΣΟΚ.
Ο αγώνας των εργαζομένων της ΕΡΤ έχει μπει σε μια κρίσιμη καμπή. Περισσότερο από ποτέ κατά τη διάρκεια του αγώνα, είναι αναγκαία και επιβεβλημένη η έμπρακτη στήριξη των εργαζομένων, η έκφραση τής πιο πλατιάς αλληλεγγύης. Αυτό μπορεί να τροφοδοτήσει και πάλι το αγωνιστικό σθένος των εργαζομένων, που με τη σειρά τους μπορούν να επιβάλουν αποφάσεις ανυποχώρητης συνέχισης του αγώνα. Αυτό μπορεί να ανακόψει και πάλι την κορύφωση των εκβιασμών από τη μεριά της κυβέρνησης και να την οδηγήσει σε αναδίπλωση. Σε αυτό, βέβαια, καίρια ευθύνη έχουν οι δυνάμεις της Αριστεράς και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, όπως επανειλημμένως έχουμε υπογραμμίσει. Αποκαλυπτική η στάση τους, δια της απουσίας τους, στο κάλεσμα των εργαζομένων την Παρασκευή 12/7 με αφορμή την συμπλήρωση ενός μήνα από την έναρξη του αγώνα. Το ΚΚΕ(μ-λ) παρέμβηκε στους εργαζόμενους με προκήρυξη ανοίγοντας ταυτόχρονα τη συζήτηση γύρω από τις τελευταίες εξελίξεις.
Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ οφείλουν, πιο αποφασιστικά, πιο μαζικά και συντονισμένα, να συνεχίσουν τον αγώνα, παραμένοντας ακλόνητα και σταθερά στα αιτήματα πάλης που έθεσαν εξαρχής: «ΟΧΙ στο κλείσιμο της ΕΡΤ-άμεση επαναλειτουργία της», «καμία απόλυση-συνέχιση της εργασίας όλων των εργαζομένων, καμία αλλαγή στα εργασιακά δικαιώματα». Σε αυτή τη βάση να πάρουν αγωνιστικές αποφάσεις μη συμμετοχής στο στημένο διάλογο. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες τους οφείλουν να υπηρετήσουν αυτήν τη γραμμή, χωρίς να ανοίγουν παραθυράκια στη συνδιαλλαγή, δηλαδή στο τρόπο που θα οδηγηθούν οι εργαζόμενοι στη σφαγή.
Η αναμέτρηση και η σύγκρουση με την κυβέρνηση είναι πολιτική και όχι νομική. Η νομική-δικαστική διεκδίκηση δεν μπορεί παρά να είναι μια παράλληλη και βοηθητική διαδικασία της πάλης που διεξάγεται. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο που η φασιστικοποίηση συνολικά της πολίτικης και δημόσιας ζωής αποτελεί επιλογή του συστήματος για να επιβάλει την βαρβαρότητα, δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες για το ρόλο της δικαιοσύνης. Άλλωστε, η ίδια η απόφαση του ΣτΕ νομιμοποίησε το κλείσιμο της ΕΡΤ και την απόλυση των εργαζομένων, όπως έχει νομιμοποιήσει τις επιστρατεύσεις, τα μνημόνια τα χαράτσια κ.ά. Την ίδια απόφαση επικαλείται τώρα ο Καψής για να «παραδώσουν» οι εργαζόμενοι το ραδιομέγαρο και τους περιφερειακούς σταθμούς. Ακόμη όμως και αυτή η πλευρά που σκοπίμως αναδεικνύει η συνδικαλιστική ηγεσία έχει κοντά ποδάρια. Όσο κορυφώνονται οι εκβιασμοί της κυβέρνησης, τόσο η νομική διάσταση θα ξεθωριάζει προκειμένου να βρεθεί «λύση». Έξω από την αναμέτρηση και τον αγώνα που εξελίσσεται αυτή τη στιγμή καμία λύση δεν θα δοθεί υπέρ των εργαζομένων.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Για τα τεκταινόμενα στα φροντιστήρια «Ανέλιξη» και μερικές ΠΑΜΕνέργειες...

Στα φροντιστήρια «Ανέλιξη» στην Ηλιούπολη η εργοδοσία πετάει στο δρόμο εργαζομένους οι οποίοι για 8 χρόνια δούλεψαν στη συγκεκριμένη επιχείρηση γιατί υπερασπίστηκαν τη ΣΣΕ.
Από το 2008, η εργοδοσία προσπάθησε να εξαναγκάσει εργαζόμενους καθηγητές να παραιτηθούν. Τον Σεπτέμβρη του 2012, τρεις εργαζόμενοι διεκδίκησαν αύξηση 5% λόγω συμπλήρωσης τριετίας. Να σημειώσουμε εδώ πως ο συνδικαλιστής του ΠΑΜΕ στην επιχείρηση και δημοτικός σύμβουλος με τη Λαϊκή Συσπείρωση Ηλιούπολης υπέγραψε σύμβαση χωρίς την τριετία.
Το Μάη του 2012 ανακοινώνεται στη γενική συνέλευση των εργαζομένων στα φροντιστήρια «Ανέλιξη» η διάσπαση της εταιρείας με την αποχώρηση ενός εκ των εργοδοτών.
Η εργοδοσία της «Ανέλιξης» επικαλέστηκε «τις περιορισμένες ώρες του ενός φροντιστηρίου» και απολύει 5 καθηγητές, ενώ άλλοι 5 κλήθηκαν να αποδεχτούν μείωση ωρών χωρίς μείωση του ωρομισθίου. Μετά από κινητοποίηση έξω από την επιχείρηση η εργοδοσία δήλωσε ότι προσλαμβάνει έναν απολυμένο εργαζόμενο, και εμμένει, κατά τα λοιπά, στην απόφασή της. Οι άλλοι 4 εργαζόμενοι υπέγραψαν τις συμβάσεις εργασίας χωρίς να αποδεχθούν μείωση του ωρομισθίου, αλλά με δραματική μεταβολή των ωρών εργασίας τους. Η μείωση ωρών εργασίας έγινε με απώτερο σκοπό την απόλυσή και των υπόλοιπων καθηγητών, οι οποίοι δεν αποδέχθηκαν τη μείωση του ωρομισθίου τους και δεν συμβιβάζονταν με τους νέους όρους λειτουργίας της επιχείρησης που επέβαλε στους υπόλοιπους εργαζομένους μείωση μισθού κατά 40-50%.
Η γενική συνέλευση του ΣΕΦΚ προσφεύγει κατά της επιχείρησης «Ανέλιξη», καθώς από τον Ιούνιο του 2005 έως το Μάιο του 2012 λειτουργούσε παραβαίνοντας τη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΣΣΕ) του κλάδου που ορίζει ως διδακτική ώρα τα 45 λεπτά και όχι τα 50 όπως ήταν στο συγκεκριμένο φροντιστήριο. Ο εργοδότης που αποχώρησε αποδέχτηκε την οφειλή. Αντίθετα, η επιχείρηση «Ανέλιξη» αρνήθηκε να συμμετάσχει στη διαδικασία.
Στις 25/4/2013, η γ.σ. του ΣΕΦΚ ζητά από το Υπουργείο Εργασίας να καλέσει την εργοδοσία σε τριμερή συνάντηση με θέμα τη μεταβολή των όρων εργασίας των εργαζομένων και για την επαναπρόσληψή τους την επόμενη σχολική χρονιά 2013-2014, αλλά και την επαναπρόσληψη των 2 απολυμένων εργαζομένων. Το Υπουργείο Εργασίας δεν έχει ακόμη προσδιορίσει την τριμερή!
Η εργοδοσία με τη στάση της δηλώνει ότι πρόκειται για συνδικαλιστική, πολιτική, εκδικητική δίωξη των καθηγητών της γενικής συνέλευσης των εργαζομένων, αλλά και του ΣΕΦΚ.
Στις 8/7 σε σύσκεψη σωματείων, συλλογικοτήτων, αλληλέγγυων εργαζομένων και ανέργων δημιουργήθηκε Επιτροπής Αλληλεγγύης στους απολυμένους από τα φροντιστήρια "Ανέλιξη" στην Ηλιούπολη με αιτήματα να ανακληθούν οι απολύσεις των εργαζομένων που διεκδικούν την επαναπρόσληψή τους και να καταβάλει η εργοδοσία τα δεδουλευμένα που οφείλει σε όλους τους απολυμένους.
Εντύπωση προκαλεί η ανακοίνωση του ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών για τα τεκταινόμενα στην “Ανέλιξη”. Αναφέρει για την -όπως την αποκαλεί- «ηγεσία του ΣΕΦΚ»: «Όποιος καθηγητής δεν συμφωνούσε με τις μεθοδεύσεις τους χαρακτηρίζονταν ξεπουλημένος και εργοδοτικός. Και μέσα σε όλα αυτά, διέδιδαν υπογείως ότι ο συνάδελφός τους Μαργαρώνης Π., μέλος του κλαδικού σωματείου Εργαζομένων στην Ιδιωτική Εκπαίδευση «ο Βύρων» και Δημοτικός Σύμβουλος Ηλιούπολης με τη Λαϊκή Συσπείρωση, είναι κι αυτός εργοδοτικός επειδή από την πρώτη στιγμή έθετε το ζήτημα να μην δεχτούν οι εργαζόμενοι καμία μείωση μισθών από την σύμβαση που ίσχυε…”
Θα πρέπει να εξηγήσει το ΠΑΜΕ γιατί η λεγόμενη «ηγεσία του ΣΕΦΚ» έχει απολυθεί και το μέλος του ΠΑΜΕ και δημοτικός σύμβουλος Ηλιούπολης εξακολουθεί και εργάζεται και όχι με τους άσκημους όρους αμοιβής των υπολοίπων εργαζομένων του φροντιστηρίου! Και, φυσικά, πουθενά η ανακοίνωση δεν αναφέρεται στο θέμα της επαναπρόσληψης των απολυμένων!
Ακολούθησε κείμενο της λεγόμενης συνέλευσης των εργαζόμενων τώρα στη Ανέλιξη και με υπογραφή του μέλους του ΠΑΜΕ που δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι δεν υπαγορεύτηκε από τη εργοδοσία (και σίγουρα δεν την εκθέτει στο παραμικρό) που αναφέρει: «Σε αυτό το εφιαλτικό τοπίο αποτελεί πρόκληση η μεθόδευση των Κ. Σμυρναίου, Σ. Κρητικού να διεκδικήσουν ανύπαρκτα δεδουλευμένα».
Και παρακάτω: «Οι εργαζόμενοι στην ‘Ανέλιξη’ χωρίζουν τους ανθρώπους από τη μια σε εργάτες, αυτοαπασχολούμενους, φτωχούς μικρομεσαίους και από την άλλη στους πλουτοκράτες». Λέτε ο εργάτης του ΠΑΜΕ, μαζί με το φτωχό μικρομεσαίο αφεντικό του στην «Ανέλιξη» να κάνουν μέτωπο ενάντια στην πλουτοκρατία κι εμείς να μην έχουμε πάρει μυρωδιά;
Να δούμε, τέλος, πώς το ΠΑΜΕ και ο «Βύρωνας» (το σωματείο που ελέγχει στο χώρο των, ξενόγλωσσων κυρίως, φροντιστηρίων) ασχολούνται με τα μεγάλα και πώς ταξικά διεκδικούν ΣΣΕ: Σε ραντεβού του «Βύρωνα» με την ΟΕΦΕ (Ομοσπονδία ιδιοκτήτων φροντιστηρίων) οι εργοδότες ανακοίνωσαν ότι συνομιλητή τους αναγνωρίζουν μόνο την ΟΙΕΛΕ (Ομοσπονδία εκπαιδευτικών ιδιωτικής εκπαίδευσης). Το ΠΑΜΕ και ο «Βύρωνας», αμέσως μετά, έσπευσαν στα γραφεία της ΟΙΕΛΕ όχι για να οργανώσουν τον αγώνα για διεκδίκηση ΣΣΕ, άλλα για να μαλώσουν την ηγεσία της ΟΙΕΛΕ (ΠΑΣΚΕ) που δεν προχωρά στην συζήτηση για ΣΣΕ με τους εργοδότες. Τόσο θαρρετά, τόσο ταξικά...

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΗΝ «ΑΣΠΡΟΦΟΣ» Η «ανάπτυξη» ξεκίνησε με απολύσεις στον όμιλο Ελληνικά Πετρέλαια!

Απολύοντας 6 εργαζόμενους εγκαινίασε η διοίκηση της ΑΣΠΡΟΦΟΣ την ανάληψη του βασικού σχεδιασμού του πολυσυζητημένου αγωγού TAP (ΤΑΠ) για το τμήμα που διέρχεται από την Ελλάδα. Ωστόσο, βρέθηκε αντιμέτωπη με την άμεση απεργιακή απάντηση των συναδέλφων τους. Η ΑΣΠΡΟΦΟΣ είναι μελετητική και τεχνική εταιρία του ομίλου Ελληνικά Πετρέλαια (που ελέγχεται από τον όμιλο Λάτση με το δημόσιο να ψάχνει αγοραστή για το περίπου 30% των κρατικών μετοχών) και αποτελεί τη μεγαλύτερη εταιρία μελετών στην Ελλάδα, ειδικά στον κλάδο των πετρελαιοειδών (διυλιστήρια, αγωγοί κτλ.), με σχεδόν 250 εργαζόμενους. Η εμπλοκή της στον αγωγό ξεκίνησε με τις σχετικές αδειοδοτήσεις, συνεχίζει με το βασικό σχεδιασμό και πιθανότατα θα καταλήξει και στη λεπτομερή μελέτη και την επίβλεψη της κατασκευής του.
Οι απολύσεις αυτές αποτελούν υλοποίηση της απόφασης που έχει παρθεί από τη διοίκηση του ομίλου για μείωση προσωπικού, κλείσιμο ορισμένων μονάδων και αναστολή κάποιων δραστηριοτήτων, απόφαση που ανακοινώθηκε σε γενικές γραμμές από τον ίδιο το διευθύνοντα σύμβουλο σε συνάντησή του, λίγες μέρες νωρίτερα, με το ΔΣ του ΠΣΕΕΠ (Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζομένων στα Ελληνικά Πετρέλαια), το οποίο είναι και το μεγαλύτερο του ομίλου με περίπου 2.000 μέλη, εργαζόμενους στα 3 διυλιστήρια και τις σχετικές υπηρεσίες. Η προσπάθεια "ξαλαφρώματος" του ομίλου ξεκίνησε με πρόγραμμα μαζικών "εθελούσιων" τον προηγούμενο χρόνο, μειώσεις αποδοχών σε διψήφιο ποσοστό με τις νέες συλλογικές συμβάσεις των εργαζομένων των θυγατρικών (ΑΣΠΡΟΦΟΣ, Ελληνικά Καύσιμα-BP, ΕΚΟ) το 2013 και συνεχίζεται με απολύσεις και -ενδεχόμενα- νέες "εθελούσιες". Η διοίκηση ακολουθεί την τακτική τού "διαίρει και βασίλευε", στοχοποιώντας πρώτα τους εργαζόμενους στις θυγατρικές εταιρίες, για να περάσει μετά στην κύρια αντιπαράθεση με τους εργαζόμενους των διυλιστηρίων για τη συλλογική τους σύμβαση που λήγει στο τέλος του 2013 και στην οποία υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να αντιμετωπίσει αντίσταση.
Οι κινήσεις της εργοδοσίας σχετίζονται, από τη μια, με τη συνολική αναδιάρθρωση του κλάδου της ενέργειας στη χώρα, που διαμορφώνεται κύρια από τους οξυμμένους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, αλλά και από την αναζήτηση του ρόλου που επιθυμεί και του "επιτρέπεται" να παίξει το μεγάλο κεφάλαιο της ντόπιας αστικής τάξης. "Χτυπητό" είναι το παράδειγμα του κλεισίματος του τομέα έρευνας και παραγωγής υδρογονανθράκων λίγο πριν ανοίξει το ζήτημα των κοιτασμάτων στην Ελλάδα και η συμμετοχή, τελικά, των ΕΛΠΕ σε κοινοπραξία με πολυεθνικές για την εξόρυξη σε ένα από τα 3 κοιτάσματα στη χώρα. Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο από την απόφαση για ξεπούλημα του μειοψηφικού πακέτου του Δημοσίου που πιέζει για ταχύτερη υλοποίηση της επίθεσης, παρόλο που το "ναυάγιο" της ΔΕΠΑ μετέθεσε τη διαδικασία πώλησης για το πρώτο τρίμηνο του 2014 (και βλέπουμε).
Από την άλλη, η εργοδοσία θέλει να αξιοποιήσει την αντεργατική, μνημονιακή νομοθεσία και τους αρνητικούς συσχετισμούς για την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους. Όχι τυχαία, οι απολύσεις στην ΑΣΠΡΟΦΟΣ αφορούν μηχανικούς που εργάζονται με "μπλοκάκι", κάποιοι από τους οποίους μάλιστα είχαν δικαιωθεί -θεωρητικά- σε δικαστήρια για μεταβολή της σχέσης σε αορίστου χρόνου, αφού εργάζονται με αυτό το καθεστώς για αρκετά χρόνια. Η απάντηση από τη μεριά των εργαζομένων ήρθε με μαζική Γενική Συνέλευση την αμέσως επόμενη μέρα, που αποφάσισε παμψηφεί τριήμερη απεργία 15-17 Ιούλη, με ενδεχόμενο απεργίας διαρκείας, αν δεν ανακληθούν οι απολύσεις. Παρά τη σημασία αυτών των απολύσεων, που "συμπίπτουν" με τις μαζικές απολύσεις στο Δημόσιο, και τις δυνατότητες που έδινε η γενική απεργία της Τρίτης 16 Ιούλη, το ΠΣΕΕΠ επέλεξε να μην ανοίξει το ζήτημα στους εργαζόμενους στα διυλιστήρια. Στο κάλεσμα της ομοσπονδίας (ΠΟΕΠΔΧΒ) για απεργία στον όμιλο ΕΛΠΕ την Τετάρτη 17 Ιούλη και συγκέντρωση στα γραφεία της ΑΣΠΡΟΦΟΣ, το ΠΣΕΕΠ δεν συμμετείχε, επιλέγοντας -καθώς φαίνεται- να μη συγκρουστεί με την εργοδοσία, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση.
Το σίγουρο είναι πως η επίθεση που εκτυλίσσεται ενάντια στους όρους δουλειάς των εργαζομένων στα Ελληνικά Πετρέλαια, ως κομμάτι της συνολικής επίθεσης ενάντια στο λαό και την εργατική τάξη, δεν θα σταματήσει, αν δεν τη σταματήσουν συσπειρωμένοι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι που πλήττονται. Μαζικά, ανυποχώρητα και με τον ευρύτερο δυνατό συντονισμό πρέπει να δοθεί αυτή η μάχη που ήδη ξεκίνησε και είναι αναπόφευκτη. Σπάζοντας την προπαγάνδα της εργοδοσίας που θέλει τους εργαζόμενους διασπασμένους και αποκομμένους από τον υπόλοιπο λαό, ξεφεύγοντας από λογικές συνδιαχείρισης και θυσιών "για το καλό της εταιρίας", αναγνωρίζοντας ότι ο συλλογικός αγώνας είναι η μόνη διέξοδος, οι εργαζόμενοι στα Ελληνικά Πετρέλαια, όπως και όλοι οι υπόλοιποι, μπορούν να ξανα-ανακαλύψουν τη δύναμη που έχουν στα χέρια τους και να αγωνιστούν για πλήρη, σταθερή και με αξιοπρεπείς όρους δουλειά για κάθε εργαζόμενο.
Η Ταξική Πορεία κυκλοφόρησε προκήρυξη στην οποία -εκτός των άλλων- επισημαίνει: «Αυτή είναι η "ανάπτυξη" που τάζουν! Στις δηλώσεις του μετά την ανακοίνωση για την κατασκευή του αγωγού, ο Σαμαράς έταξε 12.000 θέσεις εργασίας. Η πραγματικότητα είναι ότι η ΑΣΠΡΟΦΟΣ, που τον έχει αναλάβει προς το παρόν, ξεκινάει απολύοντας εργαζόμενους, κάποιοι από τους οποίους έχουν μάλιστα δουλέψει στο συγκεκριμένο έργο. Το σίγουρο είναι ότι η κατασκευή του αγωγού, όταν υλοποιηθεί, θα γίνει με την εκμετάλλευση των εργαζομένων, που για το κεφάλαιο δεν είναι παρά αναλώσιμοι "πόροι"».

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΝΕΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΣ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ φοροαφαίμαξη για το λαό φοροασυλία για το κεφάλαιο

Περισσότερα από τα μισά άρθρα του πολυνομοσχέδιου που – με οριακή πλειοψηφία 153 ψήφων – ψηφίστηκε τα ξημερώματα της Πέμπτης 18/7 από τους κυβερνητικούς βουλευτές (ΝΔ- ΠΑΣΟΚ) αφορούν στο νέο Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος. Τα φορολογικά όμως ζητήματα πέρασαν σε δεύτερη μοίρα και επισκιάστηκαν από τις διαθεσιμότητες-απολύσεις χιλιάδων εργαζόμενων σε ΟΤΑ, εκπαίδευση κλπ μιας και οι περισσότερες διατάξεις του νέου ΚΦΕ είχαν ήδη ψηφιστεί και ήδη ισχύουν από τις αρχές του 2013 (με το νόμο 4110/2013). Και μπορεί γι αυτό ο Στουρνάρας να ισχυρίζεται οτι είναι «δημοσιονομικά ουδέτερες» αλλά δεν είναι καθόλου ουδέτερες για τους εργαζόμενους, τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους, τους αυτοαπασχολούμενους κλπ που οδηγούνται σε φορολογικό στραγγαλισμό και φορολογική ασφυξία.
Με το νέο Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος για τα εισοδήματα του 2013 καθιερώνεται νέα φορολογική κλίμακα για μισθωτούς και συνταξιούχους, με τρία (3) μόνο κλιμάκια από οκτώ (8) που ίσχυαν πέρυσι. Έχουμε δηλαδή μια φορολογική κλίμακα που γίνεται λιγότερο προοδευτική και λιγότερο αναλογική από την προηγούμενη, δηλαδή περισσότερο άνιση και περισσότερο άδικη, κυρίως για τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα. Με τη νέα φορολογική κλίμακα καταργείται το αφορολόγητο όριο και αυξάνεται ο χαμηλός φορολογικός συντελεστής στο 22% από 10% που ήταν πριν (οικ. έτος 2013). Και την ίδια στιγμή που για τα χαμηλά εισοδήματα αυξάνεται η φορολόγηση στο 22%, για τα μεγάλα εισοδήματα ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής μειώνεται από 45% στο 42%!
Η φορολογική επιβάρυνση γίνεται ακόμα μεγαλύτερη με την κατάργηση του αφορολόγητου για τα παιδιά αφού κάθε λαϊκή οικογένεια θα επιβαρυνθεί με 200 ευρώ για το ένα παιδί, με 400 ευρώ για τα δύο παιδιά, με 700 ευρώ για τα τρία κοκ. Και ναι μεν αυτές οι αλλαγές ισχύουν για τις δηλώσεις του 2014 (εισοδήματα του 2013) αλλά οι μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις «τρέχουν» από σήμερα αφού από 1.1.2013 η παρακράτηση φόρου γίνεται με τη νέα φορολογική κλίμακα. Εκτός όμως από το τσεκούρωμα σε μισθούς και συντάξεις που γίνεται με την αυξημένη παρακράτηση φόρου, έπεται και νέα φοροληστεία με τη δήλωση του 2014 λόγω της κατάργησης διάφορων φοροαπαλλαγών. Από 200 ευρώ θα χάσει κάθε λαϊκό νοικοκυριό μόνο από την κατάργηση των εκπτώσεων για τα ενοίκια και τα φροντιστήρια ενώ πάνω από 480 ευρώ υπολογίζονται οι συνολικές απώλειες από τις καταργήσεις και περικοπές στις διάφορες φοροελαφρύνσεις (τόκοι στεγαστικών δανείων α’ κατοικίας, ενοίκια, φροντιστήρια κλπ). Η «φορολογική έκπτωση» των 2.100 ευρώ που προβλέπει ο νέος ΚΦΕ σε καμιά περίπτωση δεν αντισταθμίζει τις απώλειες από την κατάργηση του αφορολόγητου ορίου και από την κατάργηση των υπόλοιπων φοροαπαλλαγών.
Φορολογική επέλαση θα δεχτούν και οι φτωχομεσαίοι αγρότες. Από 1.1.2014 τους υποχρεώνουν σε βιβλία εσόδων-εξόδων, καταργείται το «αντικειμενικό σύστημα» και το καθαρό εισόδημά τους θα φορολογείται από το πρώτο ευρώ με 13%.
Μικροεπαγγελματίες και αυτοαπασχολούμενοι οδηγούνται στη φορολογική λαιμητόμο. Για τις ατομικές εμπορικές επιχειρήσεις, τις ατομικές επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών και τα ελευθέρια επαγγέλματα προβλέπεται «αυτοτελής φορολόγηση» με 26% για τις πρώτες 55.000 ευρώ εισόδημα και 33% για το εισόδημα πάνω από 55.000 €. Έχουμε δηλαδή προκλητική φοροασυλία για τους μεγαλοεπιχειρηματίες που δηλώνουν κέρδη πάνω από 55.000 ευρώ αφού θα φορολογούνται με συντελεστή πολύ χαμηλότερο από το 42% της γενικής φορολογικής κλίμακας. Από την άλλη έχουμε φορολογικό στραγγαλισμό για τους μικρούς και μεσαίους που με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγηθούν σε μαζικά λουκέτα και μαζική έξοδο από το επάγγελμα. Αν συνυπολογίσουμε και το «τέλος επιτηδεύματος» που εκτοξεύεται στα 650 ευρώ (ήταν 500 ευρώ στις μεγάλες πόλεις και 400 ευρώ στις μικρότερες) καταλαβαίνουμε ότι οι μικροεπαγγελματίες και οι αυτοαπασχολούμενοι οδηγούνται στην φτωχοποίηση και στον αφανισμό με ότι αυτό σημαίνει για τη «μεσαία τάξη» και τη κοινωνική διαστρωμάτωση.
Και την ίδια στιγμή που έχουμε ασήκωτους φόρους για το λαό και τους εργαζόμενους, από την άλλη έχουμε μείωση της φορολόγησης για το μεγάλο κεφάλαιο. Έτσι για τις μεγάλες επιχειρήσεις (ΑΕ και ΕΠΕ) μειώνεται ο φόρος στα κέρδη που μοιράζονται οι μέτοχοί τους (διανεμόμενα κέρδη) από 25% στο 10% (!) και παράλληλα στα μη διανεμόμενα κέρδη αυξάνεται από 20% στο 26%. Σύμφωνα με στοιχεία της κυβέρνησης υπολογίζεται ότι κατά μέσο όρο η συνολική επιβάρυνση των ΑΕ και ΕΠΕ θα μειωθεί στο 32,8% από το 40% που ήταν μέχρι σήμερα!
Η φορολογική αφαίμαξη των εργαζόμενων, η φτωχοποίηση και η εξαθλίωση του λαού που φέρνουν τα μέτρα της κυβέρνησης θα ενταθούν. Ο νέος ΚΦΕ και τα φορολογικά μέτρα του πολυνομοσχέδιου δεν είναι τα τελευταία που παίρνει η κυβέρνηση. Έπονται κι άλλα. Μέχρι οι εργαζόμενοι με τη πάλη τους βάλουν φρένο στη φοροεπέλαση και ανατρέψουν αυτή τη βάρβαρη πολιτική.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Σε τροχιά αντιδραστικής αναδιάρθρωσης η ΕΛ.ΑΣ.

«Αναβάθμιση των υπηρεσιών ασφαλείας» για την καταπολέμηση «του οργανωμένου εγκλήματος και της τρομοκρατίας», δημιουργία νέων υπηρεσιών φακελώματος του λαού και καταδίωξης των μεταναστών και αναδιάρθρωση – προσαρμογή των υπαρχουσών δομών της αστυνομίας προβλέπει νομοσχέδιο που προωθεί άμεσα ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, Δένδιας. Το νομοσχέδιο έχει δοθεί στις ενώσεις των αστυνομικών, στο ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ (πριν αποχωρήσει απ' την κυβέρνηση), ενώ θα αναρτηθεί στο διαδίκτυο για «δημόσια διαβούλευση».
Η αναδιάρθρωση των κατασταλτικών μηχανισμών του συστήματος βρισκόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα στις επιδιώξεις της εκάστοτε πολιτικής διαχείρισής του με στόχο την προσαρμογή των μηχανισμών αυτών στις σημερινές ανάγκες του, στη νέα φάση επίθεσης ενάντια στο λαό, στην πολιτική της φασιστικοποίησης. Μάλιστα οι στόχοι αυτοί απαιτούν και τη… «συνδρομή» και συμμετοχή των ίδιων των ιμπεριαλιστικών αφεντικών. Κατά την επίσκεψή του στη Νέα Υόρκη, τον περασμένο Απρίλη, και μετά από συνάντησή του με στελέχη του F.B.I. και της αστυνομίας της Νέας Υόρκης (N.Y.P.D.), ο Δένδιας δήλωνε: «Είμαστε σε μια φάση ριζικής αναδιάρθρωσης της Ελληνικής Αστυνομίας και των υπηρεσιών εφαρμογής του νόμου. Είχα λοιπόν την ευκαιρία εδώ στη Νέα Υόρκη να έχω μια πολύ βαθιά ενημέρωση για τον τρόπο που αντιμετωπίστηκαν εδώ θέματα δημόσιας τάξης και θέματα τρομοκρατίας, όπως επίσης και θέματα ανάμειξης των ομοσπονδιακών υπηρεσιών, του FBI, στην αντιμετώπιση θεμάτων δημόσιας τάξης και τρομοκρατίας. Θέλω να πω ότι πολλά απ' αυτά που είδα είναι εντυπωσιακά και επίσης πάρα πολλά είναι πολύ χρήσιμα για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε εμείς στην Ελλάδα».
Σύμφωνα με την αναδιάρθρωση αυτή, δημιουργείται «Κεντρική Υπηρεσία Δίωξης Οργανωμένου Εγκλήματος και Αντιμετώπισης της Τρομοκρατίας», η οποία αναφέρεται από δημοσιεύματα και ως «υπερ-υπηρεσία», που θα εδρεύει στο αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ. και θα διαθέτει υποδιεύθυνση στη Θεσσαλονίκη. Την ονομάζουν «ελληνικό F.B.I.» και θα συντονίζει την αντιτρομοκρατική, την οικονομική αστυνομία κι άλλες υπηρεσίες. Ανάμεσα στους στόχους της αναφέρεται και η «αντιμετώπιση ειδικών εγκλημάτων βίας και ιδίως τρομοκρατικών και εξτρεμιστικών εγκληματικών ενεργειών, οι οποίες στρέφονται κατά της ασφάλειας του κράτους και του δημοκρατικού πολιτεύματος». Δημιουργείται σε μια περίοδο όπου η ίδια η λαϊκή πάλη και οι μορφές αγώνα του λαού (απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις δημοσίων κτιρίων, δρόμων κ.ο.κ.) χαρακτηρίζονται από «παράνομες» έως «τρομοκρατικές». Με δεδομένη την ύπαρξη των λεγόμενων «τρομονόμων» και «κουκουλονόμων», των απαγορεύσεων των διαδηλώσεων και των απεργιών, την ποινικοποίηση της λογικής και της πρακτικής της αντίστασης, τις προσπάθειες «σύνδεσής τους» με το «οργανωμένο έγκλημα» και την «τρομοκρατία». Και με τη λεγόμενη «θεωρία των άκρων» (όπου το ένα «άκρο», εκτός απ΄ την Αριστερά, είναι ο ίδιος ο λαός, όταν βρίσκεται σε κίνηση και διεκδίκηση) να εξυπηρετεί τα παραπάνω.
Δημιουργείται αυτόνομη «Διεύθυνση Πληροφοριών», για το ρόλο του χαφιέ, που θα συγκεντρώνει στοιχεία και πληροφορίες μέσω περιφερειακών υπηρεσιών, αναβαθμίζοντας κι εμπλουτίζοντας «βάσεις δεδομένων» σύμφωνα με τα πρότυπα της «Σκότλαντ Γιαρντ» και του F.B.I. Πάντα υπό το πρόσχημα της καταπολέμησης «της εγκληματικότητας και της τρομοκρατίας». Για το γενετικό και βιομετρικό φακέλωμα δημιουργείται αναβαθμισμένη «Υπηρεσία Εγκληματολογικών Ερευνών», που θα εμπεριέχει τα εργαστήρια της ΕΛ.ΑΣ. και θα τηρεί βάση δεδομένων (τράπεζα) στοιχείων DNA και δακτυλικών αποτυπωμάτων, ενώ προβλέπονται και η «διασυνοριακή της συνεργασία» (sic) και οι ανταλλαγές των πληροφοριών φακελώματος προφανώς με τις υπηρεσίες των ιμπεριαλιστών και άλλων κρατών. Βεβαίως συγκροτείται και «Κλάδος Αλλοδαπών και Μετανάστευσης», με στόχο την αναβάθμιση των διώξεων και της καταστολής που ασκείται απέναντι στους μετανάστες. Οι απελάσεις, οι φυλακίσεις και η ρατσιστική βία θα έχουν την τιμητική τους στα πεπραγμένα της υπηρεσίας αυτής, ενώ νέα «στρατόπεδα συγκέντρωσης» δημιουργούνται. Ταυτόχρονα θα επιδιωχθεί η όλη δομή της ΕΛ.ΑΣ. να γίνει πιο ευέλικτη, οι διάφορες υπηρεσίες να συντονίζονται και να συνεργάζονται καλύτερα μεταξύ τους (διακλαδική συνεργασία), απαλλαγμένες από «στεγανά» και γραφειοκρατικά βαρίδια, ενώ προβλέπεται και η σύναψη «μνημονίων συνεργασίας» μεταξύ της αστυνομίας και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, με ιδιαίτερο βάρος στο κέντρο της Αθήνας. Αυτό μπορεί ν’ αντισταθμίσει και τις απολύσεις των δημοτικών αστυνομικών. Η δύναμη των Ε.Κ.Α.Μ. αυξάνεται από τα 200 στα 300 άτομα, ενώ δημιουργούνται 200 νέες θέσεις επιστημονικού προσωπικού.
Η εξέλιξη αυτή, που γίνεται στ’ όνομα της «ασφάλειας του πολίτη», δεν έχει στόχο την εγκληματικότητα, την οποία ούτε μπορεί ούτε θέλει ν’ αντιμετωπίσει, όπως δεν την έχει αντιμετωπίσει ούτε στην ίδια τη μητρόπολη του ιμπεριαλισμού, τις Η.Π.Α., ο εκεί μηχανισμός. Μια εγκληματικότητα την οποία, εξάλλου, γεννά καθημερινά το ίδιο το… εγκληματικό σύστημα. Έχει όμως στόχο τον ίδιο το λαό, όλους όσους τολμήσουν ν' αγωνιστούν και ν΄ αντισταθούν, τους εργαζόμενους, τη νεολαία και τους μετανάστες, μπροστά μάλιστα στο ενδεχόμενο νέων μαζικών αγώνων, αλλά και ξεσπασμάτων και κοινωνικών εκρήξεων που θα γεννήσει η συνέχιση και σκλήρυνση της αντιλαϊκής πολιτικής.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αίγυπτος Όλα μεταβατικά: Κυβέρνηση, Σύνταγμα, εκλογές,… προσδοκίες

Ορκίσθηκε, το απόγευμα της περασμένης Τρίτης, η νέα, μεταβατική κυβέρνηση της Αιγύπτου, μέσα σε κλίμα έντασης και φονικών συγκρούσεων ανάμεσα σε οπαδούς του ανατραπέντος ισλαμιστή προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι και τις Ένοπλες Δυνάμεις.
Ενώπιον του μεταβατικού προέδρου Άντλι Μανσούρ και του πρωθυπουργού Χάζεμ Μπεμπλάουι, ορκίστηκαν σε βασικά υπουργία άτομα ειδικών ικανοτήτων.
Στο υπουργείο Εξωτερικών, ο πρώην πρεσβευτής της Αιγύπτου στην Ουάσινγκτον (1999-2008), Νάμπιλ Φάχμι.
Στο υπουργείο Οικονομικών, ο Άχμαντ Γκαλάλ, οικονομολόγος που έχει εργαστεί στο παρελθόν για την Παγκόσμια Τράπεζα.
Στο υπουργείο Άμυνας παραμένει ο στρατηγός Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι, ο άνθρωπος που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ανατροπή του Μόρσι, στις 3 Ιουλίου. Ο στρατηγός θα εκτελεί, επίσης, χρέη πρώτου αντιπροέδρου της κυβέρνησης, γεγονός που επικυρώνει την ενισχυμένη θέση του στρατού και την επιρροή του επί των πολιτικών αποφάσεων.

Το έργο της νέας κυβέρνησης θα είναι η αναθεώρηση του Συντάγματος και η διενέργεια νέων κοινοβουλευτικών και προεδρικών εκλογών. Ο «οδικός χάρτης» προβλέπει προσφυγή στις κάλπες στις αρχές του 2014.
Σύμφωνα με τα όσα αποφάσισε ο νέος μεταβατικός πρόεδρος Αντί Μανσούρ, η συνταγματική διακήρυξη προβλέπει το διορισμό, σε λιγότερο από 15 ημέρες, μιας επιτροπής που θα έχει προθεσμία δύο μηνών, για να υποβάλει τις τροποποιήσεις του συντάγματος στον προσωρινό πρόεδρο. Το σύνταγμα θα τεθεί κατόπιν σε δημοψήφισμα μέσα σε ένα μήνα.
Σύμφωνα με όσα ανακοίνωσε εκπρόσωπος του προέδρου, έχουν ξεκινήσει διεργασίες με όλα τα κόμματα, συμπεριλαμβανομένων και των Αδελφών Μουσουλμάνων, τους οποίους καλεί σε διάλογο προκειμένου να υπάρξει εθνική συμφιλίωση! Σε ομιλία του, την περασμένη Κυριακή, ο αρχηγός των αιγυπτιακών ενόπλων δυνάμεων, Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι, ξεκαθάρισε ότι κανένα ιδεολογικό κίνημα δεν θα απαγορεύεται να συμμετάσχει στην πολιτική σκηνή.
Παρόλα αυτά, η κατάσταση στην Αίγυπτο παραμένει έκρυθμη και μετρά τουλάχιστον 92 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες, σε συγκρούσεις μεταξύ υποστηρικτών και αντιπάλων του Μόρσι.
Η εισαγγελία του Καΐρου είχε δραστηριοποιηθεί αρκετά έγκαιρα, διατάσσοντας τη σύλληψη υψηλόβαθμων στελεχών των Αδελφών Μουσουλμάνων, τις ημέρες πριν και μετά την ανατροπή του Μόρσι. Αυτά γίνονται τη στιγμή ακριβώς που ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Ουίλιαμ Μπερνς, δήλωνε από το Κάιρο, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν καλέσει τον αιγυπτιακό στρατό να αποφύγει οποιεσδήποτε πολιτικά υποκινούμενες συλλήψεις. «Οι πολιτικά υποκινούμενες συλλήψεις στην Αίγυπτο καθιστούν δύσκολη την υπέρβαση της πολιτικής κρίσης στη χώρα», δήλωσε.
Είναι ο πρώτος υψηλόβαθμος αξιωματούχος των ΗΠΑ που πάει στην Αίγυπτο μετά την ανατροπή του Μόρσι, για να εκτιμήσει «εκ του σύνεγγυς» τη διαμορφούμενη κατάσταση: «Οι ΗΠΑ δεν θα επιχειρήσουν να επιβάλουν το μοντέλο τους στην Αίγυπτο, ούτε και θα υποστηρίξουν συγκεκριμένα κόμματα ή προσωπικότητες, είπε, σημειώνοντας πως δεν εκτιμά ότι η Αίγυπτος διατρέχει κίνδυνο να μετατραπεί σε νέα Συρία».

Κατόπιν όλων αυτών, μπορεί να μοιάζει με ειρωνεία η ανακοίνωση του Λευκού Οίκου, την προηγούμενη Τετάρτη, ότι: «θα χρειαστεί χρόνο, για να κρίνει εάν και κατά πόσον η απομάκρυνση του πρώην προέδρου της Αιγύπτου Μοχάμεντ Μόρσι από το στρατό αποτελεί ή όχι πραξικόπημα» και ότι «μελετούμε το πώς οι αρχές αντιδρούν και χειρίζονται την τρέχουσα κατάσταση», ωστόσο έχει την ερμηνεία της. Η αμερικανική κυβέρνηση προσπαθεί να κρατήσει μία ισορροπία απέναντι στις εξελίξεις στην Αίγυπτο, αποφεύγοντας τόσο να επιδοκιμάσει την αποπομπή του ισλαμιστή προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι από τον στρατό, όσο και να την καταδικάσει ως πραξικόπημα, γιατί, και σύμφωνα με την αμερικανική νομοθεσία, ο χαρακτηρισμός των ενεργειών του αιγυπτιακού στρατού ως πραξικόπημα θα υποχρέωνε την Ουάσινγκτον να διακόψει τη χορήγηση της βοήθειας προς την Αίγυπτο, ύψους 1,5 δισεκατομμυρίου δολαρίων ετησίως, από τα οποία 1,3 δισεκατομμύριο είναι η στρατιωτική βοήθεια.
Ήδη η Ουάσινγκτον προωθεί την παράδοση τεσσάρων F-16 στην Αίγυπτο τις επόμενες εβδομάδες, δήλωσαν στο πρακτορείο Reuters αξιωματούχοι του αμερικανικού Πενταγώνου.
Η Αίγυπτος, ως γνωστόν, παίρνει σταθερά μεγάλα πακέτα στρατιωτικής βοήθειας από τις ΗΠΑ από το 1979 και την υπογραφή της συνθήκης ειρήνης με το Ισραήλ. Ήταν η πρώτη αραβική χώρα που εξοπλίστηκε με τα F-16, σύμβολο των πολιτικών και αμυντικών δεσμών με την Ουάσινγκτον. Άλλο πρόγραμμα-κλειδί της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας αποτελεί η συμπαραγωγή των αρμάτων μάχης M1A1 Abrams.
Για το οικονομικό έτος 2013, που τελειώνει τον Σεπτέμβριο, οι ΗΠΑ έχουν ήδη χορηγήσει 650 εκατομμύρια δολάρια της στρατιωτικής βοήθειας προς την Αίγυπτο και εκκρεμεί ένα πακέτο 585 εκατομμυρίων, σύμφωνα με πηγή του Πενταγώνου. «Θεωρούμε ότι δεν πρέπει να υπάρξουν εσπευσμένες μεταβολές στα προγράμματα βοήθειας προς τον αιγυπτιακό στρατό», είπε ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, Τζέι Κάρνεϊ, σηματοδοτώντας το σημαντικό ρόλο της Αιγύπτου για τα συμφέροντα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
Όλα δείχνουν πως έχουν αποδεχτεί την παρούσα κατάσταση, αν και αρχικά είχαν όχι μόνο ενδοιασμούς αλλά και ενεργούσαν (όπως φάνηκε) ενάντια στην βίαιη απομάκρυνση του Μόρσι, κυρίως από φόβο του ανεξέλεγκτου των εξελίξεων εξαιτίας του παράγοντα λαού. Απ’ ό, τι λέγεται, ένα από τα πιο μισητά πρόσωπα, αυτή τη στιγμή, στην Αίγυπτο -ίσως πιο πολύ και από τον πρώην πρόεδρο Μοχάμεντ Μόρσι- μεταξύ των αντιπολιτευόμενων διαδηλωτών είναι η Αμερικανίδα πρεσβευτής στη χώρα, Αν Πάτερσον. Φωτογραφίες με κόκκινα «Χ» πάνω στο πρόσωπό της υπήρχαν στα χέρια διαδηλωτών σε όλες τις κινητοποιήσεις. Ο λόγος είναι η απροκάλυπτη στήριξη της Πάτερσον στην ισλαμική οργάνωση των Αδελφών Μουσουλμάνων και το πολιτικό σκέλος της, το κόμμα Δικαιοσύνης και Ελευθερίας. Η Αμερικανίδα διπλωμάτης θεωρείται ο άνθρωπος που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της αμερικανικής πολιτικής στην Αίγυπτο, τα τελευταία δύο χρόνια, έχοντας πείρα και από άλλες χώρες με πολιτική αστάθεια, όπως η Κολομβία και το Πακιστάν. Η πρεσβευτής (με την ασυνήθιστα μεγάλη επιρροή για τη θέση της) είχε όλο το προηγούμενο διάστημα σταθερή επαφή με τον ίδιο τον Μόρσι και κατηγορείται ότι βοήθησε τον ίδιο και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα να αποκτήσουν υπερεξουσίες και δύναμη. Μάλιστα, κάποιοι λένε ότι αν δεν υπήρχε η αμερικανική υποστήριξη, ο Μόρσι θα είχε πέσει μήνες πριν.

Οι εξελίξεις στην Αίγυπτο και για το επόμενο διάστημα ίσως να μην είναι τόσο γραμμικές όσο δείχνουν, μια και οι σχέσεις αντιπολίτευσης και στρατιωτικού κατεστημένου δεν προμηνύονται ανέφελες. Η μεγαλύτερη φιλελεύθερη συμμαχία της Αιγύπτου απέρριψε ένα συνταγματικό διάταγμα που εξέδωσε ο προσωρινός πρόεδρος της Αιγύπτου και ζήτησε περισσότερες αλλαγές και την ευρύτερη διαβούλευση σχετικά με την πολιτική μετάβασης της χώρας. Μεταξύ των κορυφαίων ηγετών της φιλελεύθερης συμμαχίας είναι και ο πρώην διπλωμάτης του ΟΗΕ, Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι, ο οποίος είχε προηγουμένως επιλεγεί ως αντιπρόεδρος της μεταβατικής κυβέρνησης, ασκώντας παράλληλα και τα καθήκοντα του προσωρινού υπουργού Εξωτερικών της Αιγύπτου.
Επίσης, το Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας (NSF), που είναι ο κύριος συνασπισμός της λεγόμενης κοσμικής αντιπολίτευσης, ανέφερε ότι το διάταγμα δεν επεξεργάστηκε τις αλλαγές που είναι απαραίτητες. Το συγκεκριμένο συνταγματικό διάταγμα απορρίφθηκε επίσης από τα δύο μεγαλύτερα ισλαμικά κινήματα και άλλους ανεξάρτητους πολιτικούς και ακτιβιστές.
Η συσχέτιση των εξελίξεων στην Αίγυπτο με τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή είναι φανερή και άμεση. Όπως και η αναζήτηση ρόλου για την άρχουσα τάξη της Αιγύπτου, όποιος και να είναι αυτός, μέσα από ένα άγριο παιχνίδι ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που θέτει και επαναθέτει το ζήτημα των σφαιρών επιρροής και ξαναμοιράσματος του κόσμου. Σήμερα, άλλωστε, οι εξελίξεις στη Συρία και η επικράτηση Άσαντ απέναντι στην ένοπλη αντιπολίτευση αναδεικνύουν ακόμη πιο έντονα την σημασία του ρόλου της Αιγύπτου για τις ΗΠΑ. Παρά το γεγονός πως τα επίπεδα σύγκρουσης είναι πολλαπλά, το κρίσιμο ερώτημα αφορά στο «αν» και «κατά πόσο» ο αιγυπτιακός λαός θα καταφέρει να είναι ο πρωταγωνιστής των μελλοντικών εξελίξεων και όχι ο καταλύτης στα διάφορα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Γιατί τα βασικά αίτια της κινητοποίησης του κόσμου είναι τα πραγματικά καθημερινά προβλήματα που βιώνει και τα οποία θα συνεχίσουν να οξύνονται και να βαθαίνουν.

Χ.Β

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Τα non paper του Υπουργείου Παιδείας και οι απολύσεις των εκπαιδευτικών

Στο non paper που έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Παιδείας, μετά την απόφαση του να απολύσει σε μια νύκτα 2482 καθηγητές, με τη μέθοδο της κατάργησης των αντίστοιχων ειδικοτήτων στα ΕΠΑΛ- ΕΠΑΣ, προσπαθεί να συγκαλύψει τις πραγματικές επιδιώξεις και στόχους του, που έχουν εκφραστεί ήδη από τους προκατόχους του, το 2009-2010 (Καλός –Διαμαντοπούλου).
1) Αναφέρει, λοιπόν: «Σχεδιάζουμε μια Τεχνική Εκπαίδευση που στοχεύει στο να προσφέρει Ειδικότητες Επαγγελμάτων, που καλύπτουν τις επιλογές των μαθητών και τις ανάγκες της αγοράς εργασίας, και όχι τους κλάδους και τις ειδικότητες μονίμων καθηγητών, οι οποίοι διαμέσου ενός στρεβλού και νοθευμένου πλαισίου, «βρέθηκαν» να στελεχώνουν τα Επαγγελματικά Λύκεια και τις Επαγγελματικές Σχολές»
Ξαφνικά, λοιπόν, μαθαίνουμε, ότι τους νόμους για την εκπαίδευση και τις ειδικότητες ή τα μαθήματα που διδάσκονται οι μαθητές, τα αποφασίζουν κατά σχολείο οι εκπαιδευτικοί κι όχι οι εκάστοτε υπουργοί. Να θυμίσουμε, ότι μόνο τα τελευταία 13 χρόνια έχουν ψηφιστεί 2 νόμοι για την τεχνική εκπαίδευση( ο νόμος 2640/98 που ίδρυσε τα ΤΕΕ και ο νόμος 3475/2006 που ίδρυσε τα ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ) και ετοιμάζεται τρίτος, χωρίς κανείς από τις κυβερνήσεις να μπορεί να απαντήσει στο γιατί απέτυχαν οι προηγούμενοι. Όλες οι εισηγητικές εκθέσεις αλλά και οι νόμοι 2640/98 και 3475/2006 όριζαν ότι οι ειδικότητες καθορίζονται με βάση τις ανάγκες της αγοράς εργασίας του νομού. Με ποια στοιχεία θα οριστούν οι νέες ειδικότητες; Και ποια είναι η αγορά εργασίας σε μια χώρα που ο παραγωγικός ιστός διαλύεται μέρα με τη μέρα, εξαιτίας του εξαρτημένου χαρακτήρα της οικονομίας και των ντιρεκτίβων του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου; Ποιοι παράγοντες προσδιορίζουν τις ανάγκες αυτές;
Όσα πέπλα συσκότισης και να υφαίνονται, οι βασικοί όροι που καθορίζουν τις ανάγκες αυτές, δεν μπορούν να κρυφτούν:
Α)εργατικό δυναμικό χωρίς εργασιακά δικαιώματα. Εργαζόμενοι λάστιχο-υποταγμένοι που θα εναλλάσσονται από την απασχόληση στην ανεργία, μέσα από τα προγράμματα «απασχόλησης» που παραχωρούν τσάμπα εργαζόμενους στους εργοδότες. Εργατικό δυναμικό που δεν θα διεκδικεί και θα αποδέχεται την εξαθλίωση σαν αναγκαία, για να «σωθεί ο τόπος», το ντόπιο και το ξένο κεφάλαιο.
Β)Η κατάσταση της οικονομικής βάσης. Δηλαδή, η συρρίκνωση του αγροτικού τομέα, η εξαφάνιση ολόκληρων κατηγοριών (βαμβακοπαραγωγοί, κτηνοτρόφοι κλπ), η αποβιομηχάνιση, το κλείσιμο μικρομεσαίων επιχειρήσεων (εμπόριο – μεταποίηση).
Με βάση αυτούς τους κοινωνικούς και οικονομικούς όρους, σχεδιάζονται και οι αλλαγές που θέλουν να επιβάλλουν στην Εκπαίδευση:
• Αποθάρρυνση των παιδιών των λαϊκών στρωμάτων από το να συνεχίσουν τις σπουδές ακόμη και στο Λύκειο. Ούτε σκέψη για ΑΕΙ-ΤΕΙ. Χαρακτηριστικά, «… λαμβάνεται μέριμνα, ώστε αρκετές ειδικότητες επαγγελμάτων, που σήμερα παρέχονται από τις ΕΠΑΣ, να παρέχονται από τα Δημόσια ΙΕΚ και να μπορούν σε αυτές να φοιτούν και απόφοιτοι Γυμνασίου.» Καταργεί, δηλαδή, την υποχρέωση να φοιτήσει ο μαθητής πρώτα στην Α΄ Λυκείου και μετά να συνεχίσει σε τεχνική ή γενική εκπαίδευση. Αν λάβουμε υπόψη μας τη ραγδαία εξάπλωση της φτώχειας, σε συνδυασμό με την εντατικοποίηση των σπουδών στο Λύκειο και τις δύσκολες – εξοντωτικές πανελλαδικές εξετάσεις, οι μαθητές στρέφονται βίαια στην κατάρτιση ( κύρια ιδιωτική ). Το νέο Λύκειο, η εντατικοποίηση –αποθάρρυνση των μαθητών απ’ το Δημοτικό και το Γυμνάσιο, η παραπέρα κατηγοριοποίηση των σχολείων, μέσα από την αξιολόγηση και τον «Καλλικράτη», η μεταφορά του κόστους στις πλάτες των γονιών (κατάργηση δωρεάν βιβλίων, λειτουργικά έξοδα σχολείων) θα αυξήσουν τη μαθητική διαρροή από τη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση, παρά τις υποκριτικές διακηρύξεις των διαφόρων προγραμμάτων της Ε.Ε για μείωση της. Ή αλλιώς, θα πάψουν να μετράνε ως σχολική διαρροή τους χιλιάδες νέους που δεν θα βρίσκονται σε «τυπικούς», εκπαιδευτικούς μηχανισμούς αλλά σε εξατομικευμένες διαδρομές κατάρτισης-ελαστικής δουλειάς- ανεργίας! Ο νόμος για τη δια βίου εκπαίδευση αντιστοιχεί την τυπική εκπαίδευση με την μη τυπική και την άτυπη. Ανοίγει, έτσι, το δρόμο να αποκτήσει κάποιος τα διάφορα πτυχία επιπέδου 2 και 3, κατ’ αρχήν και μέσα από άλλες διόδους, εκτός από τη δευτεροβάθμια επαγγελματική εκπαίδευση. Δηλαδή, σπρώχνει τους νέους στο να κυνηγούν σεμινάρια ή πρακτική εργασία, χωρίς να πληρώνονται, προκειμένου να μαζέψουν πιστωτικές μονάδες, αντί να σπουδάσουν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Δεν είναι τυχαία η χρηματοδότηση των ΙΕΚ, ΚΕΚ. κλπ με 1,6 δις ευρώ, που το μεγάλο φιλέτο θα πάει στα ιδιωτικά και με τη μορφή των υποτροφιών ή την πρακτική άσκηση. Να θυμηθούμε την πρόταση του ΟΟΣΑ να δοθούν κουπόνια για φροντιστήρια, αντί για την ΠΔΣ. Το κυνήγι των ακριβοπληρωμένων χαρτιών στην πληροφορική και τις ξένες γλώσσες θα εξαπλωθεί και σε άλλες ειδικότητες. Αυτός είναι και ο πραγματικός τους στόχος: Ο δια βίου εγκλωβισμός της νεολαίας σε έναν ατομικό λαβύρινθο αμορφωσιάς, υποταγής και άγριας εκμετάλλευσης.
• Προωθεί το στόχο της διάλυσης της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης όπως την ξέραμε ως τώρα. Το τοπίο στα επόμενα χρόνια θα θυμίζει προηγούμενες εποχές ή και χειρότερες. Πριν το 1976, σύμφωνα με μελέτη του Τεχνικού επιμελητηρίου Ελλάδας (1974), οι φραγμοί εφαρμόζονταν μέσα στο εξατάξιο γυμνάσιο, αφού το 1971 περίπου το 55% των μαθητών δεν τέλειωναν ούτε την Τρίτη Γυμνασίου, ενώ φοιτούσαν στις επαγγελματικές σχολές περίπου το 10% των εισερχομένων στα δημοτικά σχολεία και από αυτούς, το 73% φοιτούσαν σε ιδιωτικές σχολές και το 37% στις δημόσιες.
2) Είναι κάτι παραπάνω από φανερό, ότι το υπουργείο Παιδείας με την απόφαση του να καταργήσει τις 52 ειδικότητες και την απόλυση 2482 καθηγητών πετυχαίνει, κατ’ εντολή των τροϊκανών, να θέσει ως τετελεσμένο την κατάργηση της μονιμότητας στο στενό δημόσιο τομέα (χωρίς «αξιολογήσεις» και άλλες χρονοβόρες διαδικασίες). Έχει το θράσος να αναφέρει, ότι θα αυξηθούν οι ωρομίσθιοι το 2013-2014, επειδή θα προσλάβει ως ωρομίσθιους τους καθηγητές που θα βγάλει σε διαθεσιμότητα! Στέλνει μήνυμα προς όλους τους εργαζόμενους αλλά και τους μαθητές για το μέλλον που τους επιφυλάσσει. Επί πλέον, με την απειλή της απόλυσης, επιδιώκει να «συμμορφώσει» τους εκπαιδευτικούς, έναν κλάδο δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων, ώστε να μην αγωνίζονται και να διδάσκουν, έτσι, με το παράδειγμά τους, στους μαθητές την υποταγή.
3) Σχετικά με την πρακτική άσκηση και τη μαθητεία
Είναι κάτι παραπάνω από φανερό, ότι η τεχνική εκπαίδευση χρησιμοποιείται ως ένας επί πλέον φραγμός για την ανακοπή της ροής των μαθητών προς ανώτερες σπουδές. Με το νόμο 2640/98, ο Αρσένης αρχικά επεδίωκε να μην υπάρχει διέξοδος στους μαθητές των ΤΕΕ στα ΤΕΙ (προπαρασκευαστικό εξάμηνο, πρακτική άσκηση κλπ). Οι μαθητικές κινητοποιήσεις ανέτρεψαν αυτά τα σχέδια. Ακόμη και αυτά που διατυμπανίζουν περί πρακτικής άσκησης, αποδεικνύονται ανεδαφικά (πέρα από το ότι θέλουν να χρησιμοποιήσουν τη νεολαία ως απλήρωτο εργατικό δυναμικό) για μια αστική τάξη πλήρως εξαρτημένη από το ξένο κεφάλαιο. Μια αστική τάξη που δεν μπορεί να αναπτύξει την οικονομική βάση, που ξεπουλάει τους πλουτοπαραγωγικούς τομείς και φυσικούς πόρους, είναι ανίκανη να οργανώσει μακροπρόθεσμα το εκπαιδευτικό σύστημα. Αυτό που επιδιώκει σήμερα, υλοποιώντας τις εντολές της Ε.Ε και του ΔΝΤ, είναι να καταργήσει τον δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης, να ορθώσει παραπέρα φραγμούς προς την ανώτατη εκπαίδευση, να διαμορφώσει και μέσα από την εκπαίδευση το «νέο τύπο» εργαζομένου.
«Μεταξύ των κινήτρων δια την προσέλκυση των μαθητών στην μέση επαγγελματική τεχνική εκπαίδευση… είναι η παράλληλη πρακτική άσκηση εις την βιομηχανίαν. Δι’ αυτού, οι μαθηταί εξασφαλίζουν αμοιβή και κοινωνικήν και υγειονομικήν ασφάλισιν ως εργαζόμενοι –μαθητευόμενοι.» (από τη μελέτη του ΤΕΕ, το 1974). Η πρόταση αυτή του ΤΕΕ βασιζόταν προφανώς στην πραγματικότητα των χωρών τύπου Αγγλίας και Γερμανίας, που οι αστικές τάξεις τους καμιά σχέση δεν έχουν με την εξαρτημένη– κομπραδόρικη αστική τάξη της Ελλάδας. Το εκπαιδευτικό σύστημα των χωρών αυτών, ταξικό –ταξικότατο, διαχώριζε από μικρές ηλικίες τα παιδιά των εργατών από το στρώμα της εν γένει νεολαίας και τους όριζε την ταξική διαδρομή που αντιστοιχούσε στην κοινωνική τους προέλευση. Ωστόσο, αυτό μπορούσαν να το κάνουν τέτοιου τύπου αστικές τάξεις, με δεδομένη την (και βιομηχανική) συγκρότηση της παραγωγής τους. Έτσι, για αυτές, ήταν σχετικά απλό να συγκροτούν εκπαιδευτικές επιλογές χωρίς παλινωδίες. Σήμερα, βέβαια, εκτός από την αποβιομηχάνιση και συνολικότερα το βάθεμα της εξάρτησης της χώρας, στη βάση ενός πολύ διαφορετικού συσχετισμού, πνέουν οι γνωστοί και μανιασμένοι αντιδραστικοί άνεμοι. Έτσι, σε όλη την Ευρώπη, καταργούνται κατακτήσεις και δικαιώματα αιώνων, αφαιρούνται και τα όποια δικαιώματα στη μόρφωση της νεολαίας και ανατρέπονται δραματικά οι όροι με τους οποίους το κεφάλαιο εντάσσει την εργατικής προέλευσης νέα γενιά στην αγορά εργασίας. Τα επόμενα παραδείγματα αφορούν σε αυτή την πραγματικότητα και μάλιστα με τους «ελληνικούς» της όρους: 1.Οι πτυχιούχοι των ΤΕΕ βοηθών νοσηλευτικής έκαναν εξάμηνη πρακτική στα νοσοκομεία χωρίς καμιά οικονομική απολαβή και έβγαζαν αρκετή λάντζα, 2. Για τα Γραφεία Σύνδεσης με την αγορά εργασίας που ίδρυσαν στα ΕΠΑΛ, αφού αυτά κατανάλωσαν κοινοτικά κονδύλια σε σεμινάρια, η πρώην υπουργός Διαμαντοπούλου ανακοίνωσε την αναστολή τους, 3. Η ίδια υπουργός ανέστειλε και την υλοποίηση, από την Σιβιτανίδειο, του πιλοτικού προγράμματος για την πρακτική άσκηση των μαθητών των ΕΠΑΛ (2010). Οι σημερινοί όροι πραγματοποίησης της πρακτικής άσκησης θα είναι πιο οδυνηροί για τη νέα γενιά, εφόσον προχωρήσουν…
Η σχετική ευκολία που, προς το παρόν, η κυβέρνηση περνάει το ένα μετά το άλλο τα αντιλαϊκά της μέτρα, μας δημιουργεί την αίσθηση ότι οι κυρίαρχοι είναι παντοδύναμοι. Αυτοί όμως δεν αισθάνονται καθόλου έτσι. Γι’ αυτό ενισχύουν τους μηχανισμούς καταστολής. Γι’ αυτό ψηφίζουν κατακαλόκαιρο, με κλειστά τα σχολεία, τις απολύσεις και όλο το αντιδραστικό νομικό οπλοστάσιο τους. Στήνουν δίκες ενάντια σε καθένα που αγωνίζεται, διώκουν και δικάζουν μαθητές που αγωνίζονται, θέλουν να καταργήσουν τα δημοκρατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα που έχουν οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Ο αγώνας, για να μην περάσουν οι απολύσεις, είναι αγώνας, για να μπει φραγμός στη βαρβαρότητα που ισοπεδώνει τη ζωή μας και μαυρίζει το μέλλον της νεολαίας. Όλοι μαζί, χωρίς αυταπάτες και εκλογικές αναμονές, να σταθούμε αλληλέγγυοι και να αναλάβουμε την υπόθεση του αγώνα στα χέρια μας.
Χανιά 15-07-2013
Θάνου Γεωργία
μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »