Από την «ευλογία» των μνημονίων στην «ευλογία» του πρωτογενούς πλεονάσματος «Πεινάστε τώρα για να φάτε αργότερα»

Από το success story της επιτυχημένης διακυβέρνησης και διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, στο happy end για πρωτογενές πλεόνασμα εντός του 2013 και για οικονομική ανάπτυξη, τα επόμενα χρόνια, που θα ακυρώσει τα μνημόνια. Είναι η καινούργια virtual πολιτική του Α. Σαμαρά, ώστε να μεταδοθεί παντού και… ευρυζωνικά η νέα εικονική πραγματικότητα, το χαρμόσυνο μήνυμα εξόδου από την κρίση και ενός μέλλοντος με ανάπτυξη και θέσεις εργασίας. Αυτή τη φορά, η υπερπαραγωγή έχει τη στήριξη και την φιλική συμμετοχή του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, του προέδρου «Άι Βασίλη» Μάρτιν Σουλτς που φέρνει «δώρο» το τέλος της λιτότητας και την έναρξη της ανάπτυξης. Γιατί οι θυσίες «απέδωσαν καρπούς» (για ποιόν, όμως;).
Πράγματι, «Άι Βασίλης» ο Μάρτιν Σούλτς. Μοιράζει εξίσου και με την ίδια ευκολία τα «δώρα» σε όλους, τόσο στο Α. Σαμαρά όσο και στον Α. Τσίπρα.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση αναζητά τα νέα θύματα της πολιτικής της. 12.500 οι επόμενοι «διαθέσιμοι», 4.000 οι απολυμένοι έως το τέλος του χρόνου και άλλοι 11.000, το 2014. Προσλήψεις στο δημόσιο, πλέον μόνο με προσωρινές συμβάσεις, χωρίς δικαιώματα και με μικρότερους μισθούς.
Παράλληλα, νέα φοροεπιδρομή εξαγγέλλεται, η απλήρωτη και χωρίς δικαιώματα εργασία γίνεται καθεστώς, η ανεργία κοντά στο 30%, τα απανωτά χτυπήματα στα εργασιακά, συνταξιοδοτικά, ασφαλιστικά, δημοκρατικά, κοινωνικά δικαιώματα διαδέχονται το ένα το άλλο, με ρυθμούς που θα ζήλευε και η πιο δραστήρια «τρομοκρατική οργάνωση» ενώ εξαπολύεται κάθε είδους τρομοκρατία απέναντι σε όποιον αντιστέκεται.
Η «ευλογία» του πρωτογενούς πλεονάσματος (όπως παλαιότερα η «ευλογία» του μνημονίου) περνά μέσα από την, χωρίς όρια και τέλος, οικονομική και κοινωνική συντριβή των εργαζομένων. Αυτό είναι το «happy end» που… θα μας βγάλει από τα μνημόνια.
Κι όταν κάποτε βγούμε από τα μνημόνια, τότε, στην κοινωνική έρημο που θα έχει δημιουργηθεί από τα πολλά πρωτογενή πλεονάσματα μιας σε «τροχιά ανάπτυξης» οικονομίας, θα επιστραφούν «οι καρποί των θυσιών» στην κοινωνία, έτσι βεβαιώνει ο Σαμαράς. Ο απόλυτος παραλογισμός πίσω από τον οποίον κρύβονται οι απατεώνες. Γιατί είναι εντελώς παράλογο να κόβεις μισθούς και συντάξεις, να κάνεις απολύσεις για να έχεις πρωτογενές πλεόνασμα και να υπόσχεσαι ότι θα κάνεις αυξήσεις και προσλήψεις, στη συνέχεια, από το πρωτογενές πλεόνασμα! Τι κουλό θαύμα είναι τούτο; Και την πίτα-πλεόνασμα ολόκληρη και τους μισθούς-συντάξεις-εργαζόμενους… χορτάτους;
Όμως, έχει πείσμα ο «παραλογισμός» και επιμένει με επιστημονικές ασυναρτησίες. Το πρωτογενές πλεόνασμα θα φέρει ανάπτυξη, η ανάπτυξη θα φέρει θέσεις εργασίας, μισθούς και συντάξεις. Ιδού το (καπιταλιστικό) θαύμα! Τότε, όμως, γιατί κόπηκαν οι μισθοί και οι συντάξεις στην αρχή; Γιατί έγιναν μαζικές απολύσεις; Για να φέρουν πρωτογενή πλεονάσματα και ανάπτυξη (και φτου απ’ την αρχή);
Φαύλος κύκλος. Δεν βγάζεις άκρη, παρά μόνο αν τα πολλά και πολλών δισ. πλεονάσματα πάνε κατευθείαν στα θησαυροφυλάκια των ιμπεριαλιστών για την αποπληρωμή των τόκων και του χρέους (και όχι μόνο). Ο,τι περισσεύει, όμως, θα «αποδοθεί στην κοινωνία», δηλαδή στις τσέπες της πρόθυμης, εγχώριας πλουτοκρατίας.
Ωστόσο, ακόμη και αυτό το πρωτογενές πλεόνασμα μπορεί να αποδειχθεί προϊόν δημιουργικής λογιστικής, στην οποία άλλωστε τόσο μας έχουν συνηθίσει. Δημιουργική λογιστική που ίσως αποκαλυφθεί, όταν χρειαστούν νέα, ακόμη πιο οδυνηρά μέτρα.
Για την ώρα, τα νέα μέτρα που έχουν συμφωνηθεί για το 2013-2014, κοστολογούνται περίπου στα 13,5 δισ. ευρώ (και όχι βέβαια σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους). Γι’ αυτό, άλλωστε, δεν είναι ακριβώς νέα μέτρα. Είναι μέτρα… πρωτογενούς πλεονάσματος. Δηλαδή, πλεόνασμα μέτρων (και… κοροϊδίας).
Πάντως, και οι κοροϊδία έχει τα όριά της. Το παράκανε ο «καλός» Γερμανός σοσιαλδημοκράτης, πρόεδρος του εξωραϊστικού θεσμού της ΕΕ (του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου), όταν δήλωνε με κάθε σοβαρότητα ότι «Στην Ευρώπη δεν έχουμε διαφορετικής κατηγορίας κράτη, η Ελλάδα είναι ισότιμο μέλος».
Ισότιμο μέλος υπό επιτήρηση από… άλλα ισότιμα μέλη της ΕΕ! Ισότιμο μέλος που, ωστόσο, αντιμετωπίζεται σαν νεοαποικία. Που υποχρεώνεται να απωλέσει… εθελοντικά «ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας», σύμφωνα με τους δανειστές και τον Βενιζέλο.
Τι κι αν οι αυλικοί της κυβέρνησης Σαμαρά και η ελληνική κεφαλαιοκρατία διακηρύσσουν ότι «αυτό είναι το σωστό, το πατριωτικό και έτσι πρέπει να γίνει», για το καλό… τους. Πρόθυμους αυλικούς βρίσκει πάντα η κάθε ιμπεριαλιστική αυλή.
Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι κυρίως πολιτικό. Γιατί, πράγματι, μπορεί η χώρα, με όρους οικονομικούς, να βγει από την κρίση, να βγει από το ευρώ και την ΕΕ. Ωστόσο, ποιος ωφελείται και ποιος ζημιώνεται και θα αντιδράσει με όλα τα μέσα; Ποια κοινωνική τάξη έχει συμφέρον από αυτόν ή τον άλλο δρόμο, έχει την οικονομική δύναμη και την πολιτική εξουσία στα χέρια της;
Στο τιμόνι η πολιτική. Γιατί η πολιτική εξουσία της μεγαλοαστικής τάξης εξυπηρετεί τα οικονομικά και κοινωνικά συμφέροντά της και όχι το αντίστροφο.
Το πρόβλημα τώρα είναι ότι η μεγαλοαστική τάξη της χώρας έχει μια πληθώρα πολιτικών κομμάτων και θεσμών στη διάθεσή της. Ενώ το πολιτικό κόμμα και οι συλλογικοί-συνδικαλιστικοί θεσμοί που θα εξυπηρετούν την εργατική τάξη και το προλεταριάτο ακόμη αναζητούνται. Πράγματι, είναι… ευκαιρία η κρίση, και για την Αριστερά.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2014: εφαλτήριο νέας αντιλαϊκής επίθεσης

«Ρεαλιστικός», όπως λέει η κυβέρνηση, ή «στον αέρα», όπως λέει ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι ο Προϋπολογισμός για το 2014; «Θα αναθεωρηθεί σύντομα», όπως εκτιμούν οι Ανεξάρτητοι Έλληνες ή «δεν θα αναθεωρηθεί», όπως ελπίζει (και «πιέζει») το ΠΑΣΟΚ; Αυτά είναι τα διλήμματα που κυρίως απασχόλησαν τη μέχρι τώρα συζήτηση στη Βουλή για τον Προϋπολογισμό του 2014. Μόνο που τα πραγματικά ζητήματα που απασχολούν τους εργαζόμενους δεν είναι τέτοιου είδους ψευτοδιλήμματα αλλά οι νέοι φόροι που θα επωμιστούν στο 2014, το «μαχαίρι» που μπαίνει σε Υγεία-Πρόνοια-Ασφάλιση, οι νέες μειώσεις που έρχονται σε μισθούς και συντάξεις, η παραπέρα υποχρηματοδότηση της Παιδείας, οι άγριες περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες και όλα τ’ άλλα βάρβαρα μέτρα που προβλέπει αυτός ο Προϋπολογισμός. Γι αυτό και ούτε «άχρωμος» είναι (ΔΗΜΑΡ) ούτε απλά άλλος ένας προϋπολογισμός που - ως είθισται στον καπιταλισμό - γενικά «αναδιανέμει τον κοινωνικό πλούτο υπέρ του κεφαλαίου» (ΚΚΕ). Πρόκειται για έναν προϋπολογισμό άγριας αντιλαϊκής επίθεσης που συνεχίζει και κλιμακώνει τη βάρβαρη μνημονιακή πολιτική, που εξαθλιώνει παραπέρα το λαό και οδηγεί τους εργαζόμενους στον κοινωνικό Καιάδα.
Εν μέσω ύφεσης, με μισθούς και συντάξεις να μειώνονται και την «επίσημη» ανεργία να ξεπερνά το 25%, ο προϋπολογισμός του 2014, αντί για μείωση, προβλέπει αύξηση των φορολογικών εσόδων! Η κυβέρνηση σχεδιάζει να εισπράξει 1,3 δισ. παραπάνω φόρους μέσα στο 2014 (45,7 δισ. από 44,4 δισ. που ήταν το 2013), με ένταση της φοροληστείας και μπαράζ από παλιά και νέα φοροχαράτσια. Είναι χαρακτηριστικό ότι προβλέπεται αύξηση των φορολογικών εσόδων κατά 2,8%, δηλαδή πολύ μεγαλύτερη από το 0,6% που προβλέπεται να είναι η αύξηση του ΑΕΠ!
Το «πρωτογενές πλεόνασμα» για το οποίο κομπάζει η κυβέρνηση θα προκύψει με:
- φοροαφαίμαξη των μισθωτών και συνταξιούχων που στο 2014 θα πληρώσουν περισσότερους φόρους, αφού για τα εισοδήματα του 2013 θα φορολογηθούν με τη νέα φορολογική κλίμακα που καταργεί το αφορολόγητο και αυξάνει το φορολογικό συντελεστή για τα χαμηλά εισοδήματα (από 10% στο 22%) ενώ τον μειώνει για τα μεγάλα εισοδήματα (από 45% στο 42%),
- φορολογικό στραγγαλισμό των μικροεπαγγελματιών και αυτοαπασχολούμενων που θα φορολογηθούν με 26%, από το πρώτο ευρώ, για τις πρώτες 50.000 ευρώ εισόδημα και 33% για το εισόδημα πάνω από 55.000 €, οδηγούμενοι σε μαζικά λουκέτα και σε αφανισμό,
- νέο φόρο στα ακίνητα που μονιμοποιεί το – «προσωρινό» και «έκτακτο» μας το είχαν πει – χαράτσι της ΔΕΗ, καταργεί το αφορολόγητο του ΦΑΠ και φορτώνει με νέους φόρους τα αγροτεμάχια και τη λαϊκή στέγη,
- κατάργηση φοροαπαλλαγών και φοροελαφρύνσεων, όπως εκπτώσεις φόρου για τα παιδιά, ενοίκια, φροντιστήρια, τόκοι στεγαστικών δανείων κλπ, που για τη λαϊκή οικογένεια μεταφράζονται σε εκτίναξη της φορολογικής επιβάρυνσης.
Σαμαράς και Βενιζέλος έχουν εν μέρει δίκιο, όταν λένε ότι δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα, αφού αυτά που ήδη έχουν ψηφίσει φτάνουν και περισσεύουν για να κάνουν κόλαση τη ζωή των εργαζόμενων.
Και ενώ υλοποιούν μια άνευ προηγουμένου φοροεπιδρομή στους εργαζόμενους, την ίδια στιγμή παρέχουν νέες φοροαπαλλαγές και νέες φοροελαφρύνσεις στο μεγάλο κεφάλαιο. Από το σύνολο των 45,7 δισ. φόρων που προβλέπονται να εισπραχθούν στο 2014, το μεγαλύτερο κομμάτι είναι έμμεσοι φόροι (ΦΠΑ, φόροι κατανάλωσης κλπ) και φόροι φυσικών προσώπων, δηλαδή φόροι που κυρίως βαρύνουν τη λαϊκή οικογένεια ενώ μόνο το 8,5% (3,9 δισ.) θα πληρώσουν οι μεγάλες επιχειρήσεις (ΑΕ, ΕΠΕ)! Για τα νομικά πρόσωπα θα έχουμε μείωση της μέσης φορολογικής τους επιβάρυνσης στο 32,8% μ.ο. από το 40% που ήταν μέχρι σήμερα!
Τα αντίστροφα προβλέπονται για τις πρωτογενείς δαπάνες του προϋπολογισμού (αποδοχές, συντάξεις, κοινωνικές δαπάνες κλπ) που όχι μόνο δεν αυξάνονται όπως οι φόροι, όχι μόνο δεν ακολουθούν την προβλεπόμενη, έστω μικρή, αύξηση του ΑΕΠ (+0,6%) αλλά συνολικά μειώνονται κατά 6,4% σε σύγκριση με το 2013! Επίσης μείωση 18,4% (από 17 δισ. το 2013 στα 13,9 δισ. το 2014) προβλέπεται και στη χρηματοδότηση φορέων κοινωνικής ασφάλισης, νοσοκομείων, ΟΤΑ κλπ. Ειδικότερα:
- Ασφαλιστικά Ταμεία: μείωση της χρηματοδότησης κατά 11,4% (από 12,3 δισ. το 2013, προβλέπονται 10,9 δισ. για το 2014)
- ΕΟΠΥΥ: μείωση 30,1% (από 1,1 δισ. το 2013 στα 0,77 δισ. το 2014)
- Νοσοκομεία: μείωση 32,2% (από 1,6 δισ. το 2013 στα 1,1 δισ. το 2014)
- ΟΤΑ: μείωση 3% (από 3,1 δισ. το 2013 στα 2,9 δισ. το 2014)
Στα παραπάνω να συνυπολογιστούν οι περικοπές που προβλέπονται στα επιδόματα ανεργίας και στα πολυτεκνικά επιδόματα (λόγω αυστηρότερων κριτηρίων) καθώς και η κατάργηση του ΕΚΑΣ για χαμηλοσυνταξιούχους κάτω των 65 ετών, ενώ παραπέρα μειώσεις προβλέπονται και στα κονδύλια του υπουργείου Παιδείας που από 4,9 δισ. το 2013 πέφτουν στα 4,6 δισ. για το 2014.
Όσον αφορά το χρέος, στο όνομα του οποίου ξετυλίγεται αυτή η βάρβαρη πολιτική, ο προϋπολογισμός εμφανίζει για το 2014 μια ελάχιστη μείωση και σαν ποσοστό του ΑΕΠ (174,8 % από 175,5% πέρυσι) και σε απόλυτα νούμερα (320 δισ. από 321 δισ. το 2013). Που και πάλι όμως είναι πολύ πιο πάνω από τα προ μνημονίων επίπεδα (239,7 δισ. ήταν στα τέλη του 2007), κάνοντας φανερό οτι, παρά τα «κουρέματα» και τις «επιμηκύνσεις», το χρέος συντηρείται και διαιωνίζεται ως βασικό εργαλείο διαιώνισης της εξάρτησης και αφαίμαξης του λαού και της χώρας από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα.
Η κυβέρνηση τον παρουσιάζει σαν ένα προϋπολογισμό «εξόδου από την κρίση» αλλά για τους εργαζόμενους θα σημάνει παραπέρα βύθιση στην εξαθλίωση, παραπέρα φτωχοποίηση και χρεοκοπία. Η «επιβράδυνση της ύφεσης», η «ανάταξη της οικονομίας», το «πρωτογενές πλεόνασμα» και η «επιστροφή στην ανάπτυξη» που επικαλούνται ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν είναι τίποτα άλλο παρά το προκάλυμμα μιας αντιλαϊκής πολιτικής που μέσα στο 2014 θα δυναμώσει και θα κλιμακωθεί. Στόχος και αυτού του προϋπολογισμού δεν είναι η «επανεκκίνηση» της οικονομίας, όπως ισχυρίζεται η κυβερνητική προπαγάνδα, αλλά η χειροτέρευση των όρων ζωής της εργατικής τάξης, η συμπίεση του λαϊκού εισοδήματος, η κατεδάφιση δικαιωμάτων και καταχτήσεων, η σύνθλιψη του βιοτικού επιπέδου των εργαζόμενων, η παραχώρηση νέων πεδίων κερδοφορίας στο κεφάλαιο, η αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου από «τους κάτω» προς «τους πάνω», από «τους μέσα» προς «τους έξω». Ο λαός και οι εργαζόμενοι έχουν κάθε λόγο να τον «εκτροχιάσουν» με τους αγώνες τους.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Κατατέθηκε στη Βουλή το λεγόμενο «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο»

Κατατέθηκε στις 20/11 στη Βουλή απ΄ τον υπουργό Δικαιοσύνης Αθανασίου το λεγόμενο «νομοσχέδιο για την καταπολέμηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας» και εύλογα γεννιούνται μια σειρά ερωτήματα. Πώς, δηλαδή, η επίσημη διαχείριση ενός συστήματος που γεννά και τροφοδοτεί το ρατσισμό –ειδικά σε περιόδους όξυνσης της οικονομικής κρίσης– με στόχο να διασπάσει την εργατική τάξη σε «Έλληνες» και «ξένους», αλλά και να αποκρύψει στα μάτια των εργαζόμενων, των άνεργων και του λαού τους πραγματικούς υπαίτιους για τα δεινά τους -τα ντόπια και ξένα ιμπεριαλιστικά αφεντικά, δηλαδή- παρουσιάζεται ως «διώκτης» των φορέων αυτού του φαινομένου;
Πώς την ίδια στιγμή το επίσημο κράτος και οι μηχανισμοί του αποτελούν φορέα βίας και καταστολής απέναντι στους μετανάστες, με πλήθος τέτοιων κρουσμάτων των πραιτοριανών του στους δρόμους και πλατείες ή μέσα σε αστυνομικά τμήματα; Πώς την ίδια στιγμή στήνονται πανάθλια στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα ονομαζόμενα «Κέντρα Υποδοχής μεταναστών»; Πώς έχουν μείνει ατιμώρητα τόσα εγκλήματα και δολοφονίες του παρακράτους και των «άγνωστων» νεοναζί δραστών; Πώς ζουν και βασιλεύουν οι Νέες Μανωλάδες; Θα μπορούσαμε να σταματήσουμε εδώ, για να φανεί μόνο ένα δείγμα της υποκρισίας της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ κι όλων των εκφραστών του σάπιου αυτού συστήματος όσον αφορά τη λεγόμενη καταπολέμηση του ρατσισμού, του φυλετικού μίσους, της ρατσιστικής βίας κ.ο.κ. Ο ρατσισμός και το φυλετικό μίσος δεν αντιμετωπίζονται απ΄ αυτούς που τα γεννούν. Κι ούτε με νομοσχέδια και νόμους, αλλά με τη συγκρότηση μαζικού λαϊκού κινήματος ενάντια στο σύστημα και την πολιτική του.
Ωστόσο το ερώτημα γιατί κατατίθεται ένα τέτοιο νομοσχέδιο, και ειδικά σ΄ αυτή τη φάση, παραμένει. Κι η απάντηση δεν είναι «άσχετη» με την προσπάθεια εξομοίωσης των λεγόμενων «άκρων». Όπου πίσω απ΄ αυτή τη θεωρία ο πραγματικός στόχος είναι… το ένα «άκρο», ο δυνάμει «εγκληματίας» αγωνιζόμενος λαός, δηλαδή. Ή με την εξομοίωση «ναζισμού–κομμουνισμού», που περίτεχνα κρύβεται πίσω απ΄ την αναφορά στα εγκλήματα «γενοκτονιών και πολέμων». Όπου απ΄ τη μία υποκριτικά «καταδικάζονται» το «Ολοκαύτωμα» και οι ναζιστικές θηριωδίες του παρελθόντος απ΄ τους υποστηρικτές ενός συστήματος το οποίο δεν θα διστάσει να απειλήσει με νέες ανάλογες θηριωδίες και γενοκτονίες τους λαούς. Αλλά με έντονη, απ΄ την άλλη, τη σχετική αντικομμουνιστική και αντισταλινική συκοφαντική εκστρατεία και «πτωματολογία» δεκαετιών ή τα αντικομμουνιστικά μνημόνια της Ε.Ε. και τις αποφάσεις του Ευρωκοινοβουλίου για τα «εγκλήματα του κομμουνισμού και των ολοκληρωτικών καθεστώτων». Την ίδια στιγμή μάλιστα που οι δολοφόνοι ιμπεριαλιστές και τα τσιράκια τους επιδίδονται καθημερινά σε μαζικά εγκλήματα σε βάρος των λαών. Στο Ιράκ, την Παλαιστίνη, τη Συρία, το Κουρδιστάν, το Αφγανιστάν και αλλού, ή στήνουν «Γκουαντάναμο» και «Αμπου Γκράιμπ». Δευτερευόντως το νομοσχέδιο μπορεί να ενταχθεί στην προσπάθεια «κουρέματος» του φασιστικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής απ΄ την επίσημη πολιτική διαχείριση, μ’ όλες τις διακυμάνσεις που γνωρίζει μια επιχείρηση που έχει ως αφετηρία τις ανάγκες της διαχείρισης του συστήματος κι όχι λόγω κάποιου όψιμου «αντιφασισμού».
Οι ποινές που προβλέπει το νομοσχέδιο για όποιους συμμετέχουν στις αξιόποινες πράξεις που προβλέπει κυμαίνονται ανάμεσα σε φυλάκιση 6 μηνών έως 5 χρόνων και σε πρόστιμα 15.000 μέχρι 30.000 ευρώ ή και μέχρι 50.000 ευρώ, εάν πρόκειται για «δημόσιο λειτουργό». Η ποινικοποίηση που προβλέπει το υποκριτικό νομοσχέδιο φτάνει σε σημείο να διώκει αυτεπάγγελτα ακόμα και τον «εγκωμιασμό» όσων «επιδοκιμάζουν ή αρνούνται τη σοβαρότητα των γενοκτονιών και των εγκλημάτων».
Καμιά αυταπάτη δεν πρέπει να υπάρξει, από κανέναν προοδευτικό άνθρωπο, ότι τέτοιες εξελίξεις έχουν έστω κάποια «θετικά» στοιχεία, σε «δημοκρατική κατεύθυνση» κ.ο.κ. Αντίθετα, με αίσθηση πλήρους… ανεμπιστοσύνης προς το σύστημα και τους εκφραστές του, πρέπει να αναζητούνται οι πραγματικοί λόγοι που βρίσκονται πίσω απ΄ τα υποκριτικά λόγια που έχουν ως στόχο το λαό, τους αγώνες, τις αντιστάσεις, αλλά και την προοπτική τους, τις αριστερές επαναστατικές ιδέες και τη διέξοδο της ανατροπής για το λαό.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Νηστικοί μαθητές στην Ελλάδα του 2013

Την προηγούμενη εβδομάδα υπήρξαν αρκετά δημοσιεύματα στον Τύπο σχετικά με το πρόγραμμα «Σίτισης και Προώθησης Υγιεινής Διατροφής», το οποίο χρηματοδοτείται από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος και την υλοποίησή του έχει αναλάβει το Ινστιτούτο Προληπτικής, Περιβαλλοντικής και Εργασιακής Ιατρικής Prolepsis. Πρόκειται για το πρόγραμμα παροχής πρωινού γεύματος σε μαθητές δημόσιων σχολείων από οικονομικά ασθενέστερες περιοχές τις χώρας που λειτούργησε πέρσι για πρώτη φορά. Αρχικά, στο πρόγραμμα εντάχθηκαν 32.358 μαθητές από 206 σχολεία, ενώ οι φορείς χρηματοδότησης και υλοποίησης ανακοίνωσαν επέκταση του προγράμματος σε 50.000 μαθητές 300 σχολείων. Οι αιτήσεις που δέχτηκαν ήταν από 774 σχολεία και ο αριθμός αυτός βαίνει αυξανόμενος...
Από την ανάλυση ερωτηματολογίων που οι χορηγοί διένειμαν στις περίπου 16.000 οικογένειες που συμμετέχουν στο πρόγραμμα, προκύπτει ότι από αυτές το 60% αντιμετώπισε επισιτιστική ανασφάλεια και το 23% επισιτιστική ανασφάλεια και πείνα το έτος 2012.

Πρώτη ανάγνωση: Επισιτιστική κρίση
Το οικονομικό-πολιτικό-κοινωνικό σύστημα, λοιπόν, που λέγεται καπιταλισμός και που σύμφωνα με τους υπερασπιστές του είναι το μόνο πετυχημένο, πέτυχε να έχει μεγάλα ποσοστά νηστικών μαθητών στα σχολεία. Πέτυχε να υπάρχουν χιλιάδες οικογένειες με άδειο το ψυγείο, των οποίων τα παιδιά λιποθυμούν από την πείνα στις σχολικές αίθουσες. Και για να μην τους αδικήσουμε, σε αυτή την επιτυχία συνέβαλαν οι υπεύθυνοι του ελληνικού success story και του πρωτογενούς πλεονάσματος...
Δεν είναι λίγες οι έρευνες σε διεθνές επίπεδο που αναλύουν διάφορες επιπτώσεις στην υγεία του πληθυσμού μιας χώρας σε κρίση. Άλλωστε, δεν χρειάζεται και πολλή επιστήμη για να καταλάβει κανείς, ότι ένας λαός που καθημερινά γίνεται πιο φτωχός, που είναι σε μεγάλο ποσοστό άνεργος ή το εισόδημά του μειώνεται συνεχώς, είναι ένας λαός με σημαντικά προβλήματα υγείας. Τόσο λόγω της μη επαρκούς διατροφής, όσο και λόγω των περικοπών στην περίθαλψη και την ασφάλεια. Τα δεδομένα αυτά οδηγούν σε συμπεράσματα που μιλούν για μείωση του προσδόκιμου ζωής των πληθυσμών και για την εμφάνιση ξεχασμένων ασθενειών (π.χ. φυματίωση) σε λαϊκά στρώματα.
Άρα λοιπόν, μόνο λαϊκισμός και προπαγάνδα δεν είναι -όπως διατείνονται οι κυρίαρχοι- όταν συζητάμε για την ασιτία και δη στους μαθητές. Είναι ένα γεγονός που αντικατοπτρίζει την κατάσταση που ζει ο λαός μας και η οποία χειροτερεύει ολοένα με τα «σωτήρια» μέτρα τους.

Δεύτερη ανάγνωση: Ιδιωτική πρωτοβουλία για την καταπολέμηση της ασιτίας
Επίσης, το επιτυχημένο καπιταλιστικό σύστημα κατόρθωσε να παραχωρήσει την καταπολέμηση της ασιτίας στα σχολεία μέσω της ιδιωτικής χορηγίας. Είναι, άλλωστε, εγγενές χαρακτηριστικό του η απεμπόληση των δικών του υποχρεώσεων απέναντι στο λαό και τη νεολαία και η προσφορά γης και ύδατος στο ιδιωτικό κεφάλαιο.
Το ένα πρόβλημα εδώ σε σχέση με την ιδιωτική πρωτοβουλία είναι η φιλανθρωπία από την πλευρά της αστικής τάξης. Το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, όπως και άλλοι αντίστοιχοι οργανισμοί υπό την διεύθυνση γόνων μεγάλων αστικών οικογενειών της χώρας, εμφανίζεται ως μεγάλος ευεργέτης του φτωχού λαού. «Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω λάδι» δηλαδή. Η εκμεταλλεύτρια τάξη πετάει υπερήφανη τα ξεροκόμματα στους υποτακτικούς της, θησαυρίζοντας από τη δική τους δουλειά και το ξεζούμισμα.
Το άλλο πρόβλημα είναι ότι όσο ιδιωτική είναι η πρωτοβουλία παροχής γευμάτων σε κάποιους μαθητές, άλλο τόσο ιδιωτική είναι και η πρωτοβουλία σταματήματος της πρωτοβουλίας αυτής. Ένα «λυπούμαστε, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε το πρόγραμμα» αρκεί, για να επιστρέψουν οι χιλιάδες αυτές των οικογενειών στην προτέρα κατάσταση της πείνας, χωρίς κανείς να κατηγορήσει κανέναν...
Η ανάγκη σίτισης στα σχολεία υπάρχει και είναι μεγάλη. Είναι ανάγκη επιβίωσης του νεαρότερου κομματιού του πληθυσμού. Άρα υπάρχει και η ανάγκη διεκδίκησης γευμάτων για τους μαθητές και αυτή η διεκδίκηση πρέπει να απευθύνεται στο κράτος. Όχι σε χορηγούς, όχι σε αστούς φιλάνθρωπους.

Υ.Γ. «Το υπουργείο Εσωτερικών, ύστερα από συνεννόηση και με τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών Χρήστο Σταϊκούρα, θα προχωρήσει σε έκτακτη επιχορήγηση 8 εκατομμυρίων ευρώ για την προμήθεια πετρελαίου θέρμανσης σε σχολεία της χώρας.» Αυτό, ύστερα από κινητοποίηση μαθητών και γονιών στη Νάουσα και τη Φλώρινα και το κλείσιμο των σχολείων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών. Λεφτά υπάρχουν...

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Συλλαλητήρια για την Χαλκιδική στην Αθήνα

Δυο κινητοποιήσεις πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα τον Νοέμβρη, στα πλαίσια των δράσεων αλληλεγγύης που προγραμμάτιζαν οι φορείς του αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής. Η πρώτη στις 9 Νοέμβρη, στα πλαίσια της Πανελλαδικής Δράσης, και η δεύτερη στις 26, στα πλαίσια του Καραβανιού Αλληλεγγύης και Ενημέρωσης.
Στη πρώτη συμμετείχαν η «Επιτροπή Αλληλεγγύης», η Λαϊκή Αντίσταση-Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία, η Αντιεξουσιαστική Κίνηση, το Κίνημα Δεν Πληρώνω και ο Βοτανικός Κήπος. Μερικές εκατοντάδες συγκεντρώθηκαν στα Προπύλαια και πορεύτηκαν προς τη Β. Σοφίας, όπου βρίσκονται τα γραφεία της Ελντοράντο.
Στη δεύτερη συμμετείχαν η Λαϊκή Αντίσταση-Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία, η Επιτροπή Αλληλεγγύης στην Χαλκιδική (Αττική), οι Νέοι και οι Νέες του ΣΥΡΙΖΑ, η Σπίθα, η Συντονιστική Συνέλευση Αλληλεγγύης στον αγώνα των κατοίκων της Β.Α. Χαλκιδικής και το Κίνημα "Δεν Πληρώνω". Οι κάτοικοι ξεκίνησαν τις παρεμβάσεις τους στις 12 με συνέντευξη τύπου, μοίραζαν προκηρύξεις στο κέντρο και στις στάσεις των μετρό. Με πορεία επέδωσαν ψήφισμα στην Eldorado Gold. Το απόγευμα πραγματοποίησαν συγκέντρωση στη Βουλή, όπου δυστυχώς ο κόσμος από Αθήνα που συγκεντρώθηκε ήταν αρκετά λιγότερος από τη διαδήλωση του Σαββάτου 9/10!
Εντυπωσιακή και στις δύο ήταν η απουσία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ ουσιαστικά, που αγνόησαν τη πρώτη διαδήλωση παντελώς. Ο τελευταίος δε σώζεται με το ότι κάποιοι λίγοι διαδήλωσαν κάτω από το πανό της «Επιτροπής Αλληλεγγύης» τη πρώτη φορά ή με την ασθενική παρουσία της νεολαίας του τη δεύτερη.
Αναρωτιέται κανείς, γιατί δυνάμεις που, με τον ένα ή άλλο τρόπο, δηλώνουν αγωνιστικές, επαναστατικές κ.λπ. και απόλυτα αλληλέγγυες στον αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής, δεν συμμετείχαν σε αυτές και δεν κάνουν ό,τι μπορούν, για να δημιουργηθεί ένα σοβαρό δίκτυο αλληλεγγύης σε όλη τη χώρα. Απ’ ότι φαίνεται, ένας αγώνας ενάντια στο ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο και τους ντόπιους συνεργάτες του, ένας αγώνας μιας περιοχής της οποίας οι κάτοικοι έχουν γνωρίσει σε όλο της το μεγαλείο τη φασιστικοποίηση και πάνω τους έχουν εφαρμοστεί πρακτικές που καταστρατηγούν ακόμη και τους αστικούς νόμους, δεν χωράει στις αναζητήσεις για τη μετάβαση στη νέα εργατική εξουσία ή στις αντίστοιχες για την διακυβέρνηση της χώρας. Δε χωράει ούτε στον «αντιφασιστικό» αγώνα που δίνουν δυνάμεις της αριστεράς και της αναρχίας το τελευταίο καιρό. Γι’ αυτό είχαν προγραμματιστεί, την πρώτη φορά και για την ίδια ώρα, αντιφασιστικές διαδηλώσεις σε αρκετές γειτονιές της Αθήνας, ακόμη και κοντά στο κέντρο! Αν είχαν προγραμματιστεί από πριν, μικρή σημασία έχει, αφού η Μέρα Δράσης είχε ανακοινωθεί πάνω από ένα μήνα νωρίτερα. Προφανώς, οι «αμεσοδημοκρατικές» διαδικασίες θέλουν περισσότερο χρόνο για αλλαγή αποφάσεων.
Ο αγώνας των κατοίκων είναι ιδιαίτερα σημαντικός και έχουμε αναφερθεί γιατί. Χρειάζεται να αναληφθούν πρωτοβουλίες σε όλη την Ελλάδα αλλά και στην Αθήνα, για τη δημιουργία πραγματικών επιτροπών αλληλεγγύης που δεν θα περιχαρακώνονται σε έναν κατά βάση πολιτικό χώρο, θα κινούνται με τη λογική η αλληλεγγύη να επεκταθεί σε όλη τη χώρα, με λαϊκά αγωνιστικά χαρακτηριστικά και απεύθυνση σε εργατικές, λαϊκές, νεολαιίστικες και πολιτικές συλλογικότητες, χωρίς αποκλεισμούς.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη, το φάντασμα της… «δυαδικής εξουσίας»
Με αφορμή τη συζήτηση και τα υλικά που δημοσιεύτηκαν για την Β' συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα κυκλοφορήσει σύντομα μπροσούρα του Β. Σαμαρά. Η ΠΣ προδημοσιεύει κάποια αποσπάσματα από αυτήν που αναφέρονται σε βασικές πλευρές αυτής της συζήτησης.

[...]

Η «ενότητα» των αντιθέτων
[...] Πριν προχωρήσουμε στην παράθεση των απόψεων που εκτίθενται μέσω των διαφόρων παρεμβάσεων, ας ξεκινήσουμε με ένα απόσπασμα από την παρέμβαση της Αριστερής Αντικαπιταλιστικής Συσπείρωσης (ΑΡΑΣ) που αναφέρεται σε «ορισμένα συμπεράσματα» από τη Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ:

«Όμως όπως φάνηκε και από τη Β' Συνδιάσκεψη, το πρόγραμμα αυτό αντιμετωπίζεται με διαφορετικές οπτικές από τις διαφορετικές δυνάμεις στο εσωτερικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ως προς το χαρακτήρα του και ως προς τον τρόπο προώθησής του. Φάνηκαν δύο οπτικές, με μικρότερες ή μεγαλύτερες παραλλαγές στο εσωτερικό τους. Η πρώτη θεωρεί -ή αντικειμενικά καταλήγει- ότι το μεταβατικό πρόγραμμα μπορεί να εφαρμοσθεί μόνο μετά την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της, δηλαδή ότι η εφαρμογή ταυτίζεται με μια πρώτη φάση σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. [...] Η δεύτερη οπτική εκτιμά ότι το μεταβατικό πρόγραμμα μπορεί να εφαρμοστεί άμεσα, αλλάζοντας το συσχετισμό δυνάμεων και ανακουφίζοντας τις λαϊκές μάζες, ενισχύοντας την τάση προς το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, χωρίς όμως να ταυτίζεται με την έναρξη αυτής της διαδικασίας. [...]

Είναι τα πράγματα έτσι όπως τα θέτει η ΑΡΑΣ; Είναι αυτός ο κύριος και βασικός διαχωρισμός ανάμεσα στις αποκλίνουσες απόψεις και προτάσεις; Θα λέγαμε πως είναι και έτσι αλλά όχι μόνον έτσι.
Αλλά πριν αναφερθούμε σ’ αυτό, χρειάζεται να σταθούμε σε ορισμένα βασικά ζητήματα που ανακύπτουν από μια τέτοια θεώρηση του ζητήματος: Το πρώτο: Αν τα πράγματα έχουν έτσι, τότε αυτό που έχουμε δεν είναι απλώς κάποιες αποκλίνουσες εκτιμήσεις αλλά δυο διαμετρικά αντίθετες στρατηγικές κατευθύνσεις, οι οποίες υπαγορεύουν επίσης διαφορετικούς έως και αντίθετους τρόπους κίνησης σε όλα τα πεδία.
Το δεύτερο, που έρχεται ως συνέχεια του πρώτου, αφορά το ερώτημα για τα σημεία σύγκλισης που κάνουν εφικτή τη συνύπαρξη αυτών των αντίθετων στρατηγικών σε έναν ενιαίο πολιτικό σχηματισμό και σε μια κοινή και ενιαία -υποτίθεται- πολιτική γραμμή.
Μια πρώτη απάντηση μπορεί να αναζητηθεί στο δέλεαρ του εκλογικού 3% και στην οπορτουνιστικής υφής «συγκολλητική» του δύναμη καθώς και στην επίσης οπορτουνιστική τάση και διάθεση πλασαρίσματος ορισμένων στην «κεντρική πολιτική σκηνή». Είναι αυτό; Είναι και αυτό αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Πίσω από τις διαφορετικές απόψεις, τις αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις υπάρχουν και ουσιαστικά στοιχεία πραγματικής ιδεολογικής και πολιτικής σύγκλισης ανάμεσα στις διάφορες -«διαφωνούσες» κατά τα άλλα- πλευρές. Πριν προχωρήσουμε ωστόσο σ’ αυτό, ας παρατεθεί ένα ακόμη απόσπασμα από το σημείο 12 των «Θέσεων».

«Σε αυτό το ιστορικό φόντο της εποχής μας εντάσσεται ο διεθνής εξεγερσιακός κύκλος που άνοιξε με την Αραβική Άνοιξη και τις επαναστατικές καταστάσεις σε Τυνησία και Αίγυπτο, συνεχίστηκε με τα κινήματα των αγανακτισμένων στο Ουισκόνσιν και το κίνημα «Καταλάβετε τη Γουόλ Στρητ» στις ΗΠΑ, τους εργατικούς αγώνες σε Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία, Ρουμανία και άλλες χώρες και έφτασε μέχρι τον πρόσφατο λαϊκό ξεσηκωμό στη Βουλγαρία που ανάγκασε την κυβέρνηση σε παραίτηση. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκτιμά ότι ο «εξεγερσιακός κύκλος» δεν θα κλείσει …» κ.λπ.

Προφανώς, κατά τη λογική που διέπει το παραπάνω απόσπασμα και τις πολιτικές κατευθύνσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το Νεπάλ και η Ινδία ανήκουν σε άλλον πλανήτη, γι’ αυτό και οι επαναστάσεις που εξελίσσονται στις χώρες αυτές δεν περιλαμβάνονται σ’ αυτόν τον «εξεγερσιακό κύκλο» του πλανήτη μας.
[...]Και ποια εξήγηση μπορεί να δοθεί για το ότι προσπερνώνται «ελαφρά τη καρδία» τέτοια συγκλονιστικά γεγονότα; Να υποθέσουμε ότι η αιτία για τέτοιου είδους «παραλείψεις» βρίσκεται στην τάση πολλών αριστερών να υποτιμούν οποιαδήποτε εξέλιξη δεν συντελείται εντός των ορίων της αναπτυγμένης Δύσης; Είναι και αυτό.
Το κύριο όμως είναι άλλο. Το κύριο βρίσκεται στις ιδεολογικές πολιτικές αντιλήψεις και τις «στρατηγικές» που διαμορφώνονται στα πλαίσιά τους. Η μια πλευρά βρίσκεται στην απόρριψη της λενινιστικής αντίληψης για την επανάσταση αλλά και της μαοϊκής του «παρατεταμένου λαϊκού πολέμου». Η «αλλεργία» που αισθάνονται ορισμένοι απέναντι σε κινήματα που καθοδηγούνται από αυτές τις αντιλήψεις (πόσο μάλλον «τριτοκοσμικά»). Στην άλλη πλευρά βρίσκονται οι τάσεις και απόψεις αναζήτησης του «άλλου δρόμου», της «σύγχρονης στρατηγικής» που «υπερβαίνει» τον καπιταλισμό και θα οδηγεί στο «σοσιαλισμό της εποχής μας». Βασικά της στοιχεία το «μεταβατικό πρόγραμμα και η κατεύθυνση της «δυαδικής εξουσίας». Στην πραγματικότητα, βέβαια, όλα αυτά δεν είναι και τόσο νέα. Οι ρίζες τους βρίσκονται στις πρώτες ρεφορμιστικές αντιλήψεις και απόψεις για να φτάσουν μέσα από διάφορες διαδρομές και μεταμορφώσεις μέχρι το σήμερα. Όπως και να ‘χει, είναι η σύγκλιση σε μια τέτοια κατεύθυνση που αποτελεί τη βάση συμπόρευσης όλων αυτών των εκ πρώτης όψεως αντιτιθέμενων απόψεων. [...]

Για το ζήτημα της «δυαδικής εξουσίας»
Ωστόσο, αυτή η «νέα Στρατηγική» των «μεταβατικών προγραμμάτων» και της «δυαδικής εξουσίας» είναι «νέα» μόνο ως προς τη φόρμα της. Από άποψη ουσίας κινείται στα χνάρια του παλιού γνωστού μας ρεφορμισμού.
Η προσπάθεια διαφοροποίησής της από τον παλιό ρεφορμισμό έχει κατ’ αρχάς σχέση με τη χρεοκοπία και του ρεφορμισμού. Ταυτόχρονα συνδέεται με τις πιέσεις που ασκεί η αγριότητα της επίθεσης του συστήματος σε όλες τις δυνάμεις. Άλλωστε και ο παραδοσιακός ρεφορμισμός αναγκάζεται κάτω από τις ίδιες πιέσεις να μεταμορφώνεται.
Έτσι, από την «Αριστερά» των Κλίντον, Μπλερ κ.λπ. και τις γελοιότητες των Ανδρουλάκη, Μπίστη, Δαμανάκη περάσαμε στο «σοβαρό» Κωνσταντόπουλο και από εκεί στον Αλαβάνο και στη γραμμή της «ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών με κινηματική στήριξη». Από ’κει και πέρα η εκτίναξη των εκλογικών ποσοστών και η πιθανότητα «ανάληψης» αυτών των «κυβερνητικών ευθυνών», τους οδηγεί στο δρόμο της επιστροφής στο «ρεαλισμό».
Ανεξάρτητα από αυτή την εξέλιξη, είναι εμφανής η κοινότητα λογικής που χαρακτηρίζει τη γραμμή της «ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών με κινηματική στήριξη» και τη γραμμή του «μεταβατικού προγράμματος» και της «δυαδικής εξουσίας». Ως προς το περιεχόμενο και την ουσία της, αρκετά χαρακτηριστικά είναι όσα περιέχονται στις παρεμβάσεις των Π. Σωτήρη και Άγγελου Χάγιου (και όχι μόνο), οι οποίοι εκπροσωπούν τις πιο διαφορετικές, υποτίθεται, αντιλήψεις ως προς την αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος. Μιας και έχουν παρατεθεί ήδη τα σχετικά αποσπάσματα, απλώς υπενθυμίζουμε τις απόψεις (Π. Σωτήρη) για «ξεδίπλωμα μορφών σύγχρονης δυαδικής με την δυνατότητα κατάληψης της κυβερνητικής εξουσίας μέσα σε μια συνθήκη κατάρρευσης των αστικών κομμάτων … μέσα από μια «συντακτική διαδικασία» που θα περιορίζει το δικαίωμα στην καπιταλιστική ιδιοκτησία … προσπάθεια επαναστατικοποίησης των κρατικών μηχανισμών … υπέρβασης του κοινοβουλευτισμού» κ.λπ., κ.λπ. Όσο για τον Άγγελο Χάγιο, να υπενθυμίσουμε τις απόψεις για το «ντόμινο των ανατροπών σε Ελλάδα και Ευρώπη» που θα οδηγήσει διαδοχικά από αστικές σε αστικές ρεφορμιστικές και επ’ εκεί σε αριστερές ρεφορμιστικές κυβερνήσεις, στις οποίες «μπορεί και να συμμετέχουν συναγωνιστές μας» κ.λπ.
Αλλά εδώ ας σταθούμε λίγο περισσότερο σ’ αυτό το ζήτημα της «δυαδικής εξουσίας». Αυτό που οφείλεται να είναι καθαρό είναι πως αυτή η δυαδική εξουσία, στην οποία αναφέρονται, ούτε προγραμματίζεται ούτε σχεδιάζεται. Η πιθανότητα να προκύψει κάπου, κάποτε σαν ιδιόμορφη φάση στην εξέλιξη της επαναστατικής πάλης δεν μπορεί να τη μετατρέψει σε γενικό χαρακτηριστικό, σε στάδιο εξέλιξης της καπιταλιστικής κοινωνίας. Σε περίοδο από την οποία «υποχρεωτικά» θα περάσει η κοινωνικοοικονομική εξέλιξη και συνεπώς και η επαναστατική πάλη. Ακόμη και στην περίπτωση που -ίσως- υπάρξει σαν ιδιόμορφο αποτέλεσμα, αυτό που θα προκύψει δεν θα είναι μια περίοδος κοινωνικοοικονομικού χαρακτήρα αλλά μια πολιτικού χαρακτήρα φάση. Και βεβαίως σε καμία περίπτωση δεν θα είναι τέτοια που θα δίνει τα περιθώρια και την άνεση να οικοδομήσουμε όλα αυτά που αναφέρονται στις σχετικές προτάσεις, αν το κίνημα δεν είναι από τα πριν συγκροτημένο στη βάση επαναστατικών απαιτήσεων. Μια φάση όπου το ζήτημα της εξουσίας θα έχει τεθεί με την πιο οξυμένη του μορφή και θα λυθεί με τους πιο σκληρούς όρους, χωρίς περιθώρια χρόνου για κανέναν, προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Και ή το κίνημα θα είναι έτοιμο για κάτι τέτοιο ή δεν θα είναι. [...]

Δυο αντίθετες στρατηγικές κατευθύνσεις
Αυτό που αναδεικνύεται με όλα αυτά είναι δυο εντελώς διαφορετικές πολιτικές κατευθύνσεις. Είναι άλλο πράγμα ο ορισμός ως στρατηγικής επιδίωξης του κινήματος η επαναστατική ανατροπή και κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και το λαό και άλλο πράγμα η υποτιθέμενη επιδίωξη διαμόρφωσης όρων «δυαδικής εξουσίας». Στην πρώτη περίπτωση ο στρατηγικός στόχος ορίζει την κατεύθυνση, τον άξονα πάνω στον οποίο αρθρώνεται η πάλη του κινήματος, την πολιτική γραμμή, τις ιεραρχήσεις, τα πεδία πάλης, τις μορφές κίνησης, τις τακτικές επιλογές κ.λπ. Στη δεύτερη περίπτωση έχουμε το φαινόμενο να παίρνουν κάποιοι ένα πιθανό ενδεχόμενο της ταξικής πάλης που «ίσως» υπάρξει και πάνω σ’ αυτό να «χτίζουν» μια «άλλη» στρατηγική, την πολιτική τους γραμμή, τις επιλογές τους.
Βεβαίως θα μπορούσε να μας αντιταχθεί ότι στα πλαίσια αυτού του σεναρίου προβλέπεται και η «επαναστατική» τομή. Μόνο που δεν γίνεται -παρά μόνο στον χώρο της φαντασίας- να μπορεί να μεταπηδήσει κανείς έτσι, του καλού καιρού, από το πεδίο της μιας στρατηγικής στο πεδίο της άλλης, επειδή, όπως αναφέρεται αλλού, «η επανάσταση στην εποχή μας θα είναι μάλλον μια κοινωνική περιπέτεια διαρκείας και λιγότερο ένα πολιτικό-στρατιωτικό μονόπρακτο». Στην καλύτερη λοιπόν περίπτωση πρόκειται για αυταπάτη, για φαντασίωση, γέννημα ιδεοληψιών. Στην πραγματικότητα έχουμε ξανά την εναγώνια αναζήτηση δρόμων και τρόπων που να επιτρέπουν την παράκαμψη των απαιτήσεων της ταξικής επαναστατικής πάλης και έτσι να φτάσουμε «έξυπνα» στο ζητούμενο. Μια αναζήτηση που καθόλου συμπτωματικά ανοίγει διάπλατα τις πόρτες στις πιέσεις και στους «πειρασμούς» των «άμεσων» και «ρεαλιστικών» ρεφορμιστικών «λύσεων» τύπου ΣΥΡΙΖΑ, ας πούμε.
[...]

Βασίλης Σαμαράς

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

2η φάση διαθεσιμότητας στην υγεία-πιο κοντά οι απολύσεις

Αυτή τη φορά, τα στοιχήματα τελείωσαν. Η κυβέρνηση και ο τηλεοπτικός «αστέρας» Α. Γεωργιάδης προχωρούν στη δεύτερη φάση διαθεσιμότητας εργαζομένων από την δημόσια περίθαλψη. Συνολικά, είδε το φως της δημοσιότητας ένας αριθμός 1233 εργαζομένων με «στοχευμένες» παρεμβάσεις, για να μην γενικευθούν οι αντιδράσεις (έτσι εκτιμούν). Ο κύκλος αυτός ευελπιστούν να έχει τελειώσει μέχρι το τέλος του χρόνου.
Παράλληλα, ανακοινώθηκε και ο τρίτος γύρος διαθεσιμοτήτων-απολύσεων που ήδη σχεδιάζεται και με τον οποίο θα «υποδεχθούν» το νέο χρόνο κυβέρνηση και τρόικα. Όπως όλα δείχνουν, θα έχουμε αλλεπάλληλα κύματα από εδώ και πέρα. Μία συνεχής διαδικασία ξεπετάγματος χιλιάδων εργαζομένων από τα Νοσοκομεία, με παράλληλο κλείσιμό τους, ολικό ή μερικό. Άλλωστε, για να φανεί ότι περισσεύουν αυτοί οι εργαζόμενοι, είναι απαραίτητο το κλείσιμο των χώρων και τμημάτων που δουλεύουν. Από εκεί που οι ελλείψεις σε προσωπικό είναι τραγικές και επικίνδυνες για τους ασθενείς, θα βγει στο τέλος ότι υπάρχει υπερπληθώρα εργαζομένων. Πρόκειται φυσικά για την απόλυτη αντιστροφή της πραγματικότητας.

Μια αντιδραστική εξέλιξη
Η επιλογή για οριζόντια κατάργηση κατηγοριών, κλάδων και ειδικοτήτων είναι το χειρότερο ως τώρα σενάριο. Μπορεί να οδηγήσει μεγάλο αριθμό εργαζομένων πανελλαδικά σε απόλυση. Ο αριθμός, ωστόσο, αυτός επιμερίζεται σε μικρές ομάδες προσωπικού ανά νοσοκομείο. Φαίνεται ότι η αρχή γίνεται από τον κλάδο των οδηγών που καταργείται. Πρόκειται για 561 άτομα διεσπαρμένα σε όλα τα νοσοκομεία της χώρας.
Η απόφαση της κυβέρνησης είναι να μπουν άμεσα στη διαθεσιμότητα και να απορροφηθεί τμήμα τους από το ΕΚΑΒ (οι ίδιοι κάνουν λόγο για επαναπρόσληψη μόνο όσων κριθούν απαραίτητοι). Το πόσοι, φυσικά, δεν διευκρινίζεται, πράγμα που επιτείνει την αγωνία αυτών των εργαζομένων.
Είναι γνωστές, εξάλλου, οι βλέψεις της κυβέρνησης, με τις ευλογίες της τρόικας, να καταργήσει πληθώρα κλάδων και ειδικοτήτων. Μάλιστα, από την αρχή που τέθηκε θέμα απολύσεων και στα νοσοκομεία, οι «διαρροές» από το Υπουργείο Υγείας έφεραν σαν πιο «ευάλωτους» τους υπαλλήλους της ΥΕ (υποχρεωτικής) εκπαίδευσης. Πρόκειται για πληθώρα ειδικοτήτων, ενδεικτικά ν' αναφέρουμε: καθαριστές-καθαρίστριες (όσοι έχουν απομείνει), τραπεζοκόμες, αποθηκάριοι, κλητήρες, εργάτες, θυρωροί, βοηθοί μαγείρων κλπ.
Γενικότερα και ιδιαίτερα γι’ αυτές τις κατηγορίες, ήδη έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια η συστηματική αποψίλωσή τους, με την ανάθεση του έργου τους σε ιδιωτικά συνεργεία-εργολάβους. Πρόκειται για το περιβόητο σχέδιο εκχώρησης-ιδιωτικοποίησης των συγκεκριμένων τομέων δουλειάς που, παρεμπιπτόντως, κοστίζει πολλαπλάσια στο Δημόσιο κι ας καμώνονται ότι «περιστέλλουν τις δαπάνες». Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι, στη συντριπτική πλειοψηφία των νοσοκομείων, υπάρχουν συνεργεία φύλαξης, παρασκευής και διανομής φαγητού, καθαριότητας, στα πλυντήρια κ.α.
Οι «πληροφορίες» (καταλαβαίνετε ποιος τις διοχετεύει) κάνουν λόγο για ολόκληρες τις τεχνικές υπηρεσίες των νοσοκομείων, με χιλιάδες εργαζόμενους που σκόπιμα τους έχουν «ανενεργούς» για να μπορεί να ανατίθεται το έργο τους στον ιδιωτικό τομέα, να φαίνονται ότι περισσεύουν και να γίνεται το γνωστό πάρτι με τις μίζες.
Ακόμη είναι γνωστή η είσοδος ιδιωτικών λογιστικών γραφείων στα νοσοκομεία που, από την «τεχνογνωσία» αρχικά, τείνουν σήμερα να αναλάβουν όλο το έργο, θέτοντας επί της ουσίας ζήτημα για το σύνολο των διοικητικών υπαλλήλων γραφείων.
Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, και ιδιωτικοποίηση και απολύσεις. Τι θα έχει απομείνει από τη μόνιμη και σταθερή δουλειά, μετά την πλήρη ανάπτυξη αυτών των σχεδίων;

Σε ποια νοσοκομεία χτυπά η καμπάνα
Ένα πρώτο κεφάλαιο είναι τα ψυχιατρεία (τα 3 μεγαλύτερα, δηλ. το ΔΑΦΝΙ, το ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ και το ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ). Η κυβέρνηση θα προχωρήσει στο κλείσιμό τους, ως σύνολο, μέσα σε 1-1,5 χρόνο. Έτσι, ξεκινούν διαθεσιμότητες προσωπικού, με παράλληλο κλείσιμο (μεταφορά το λένε, πράγμα που ελέγχεται) κλινικών και δομών. Για τα δυο ψυχιατρεία της Αττικής, σε πρώτη φάση, αναμένεται να βγουν σε διαθεσιμότητα 250 εργαζόμενοι τουλάχιστον. Για το ΨΝΘ, δεν ανακοινώθηκε συγκεκριμένος αριθμός αλλά αναμένεται να οριστικοποιηθεί άμεσα.
Δεν είναι της παρούσης να αναφερθούμε στο τι θα σημάνει αυτή η εξέλιξη για τους ψυχικά ασθενείς. Για τους εργαζόμενους, τα πράγματα είναι ολοφάνερα.
Από το νομό Θεσσαλονίκης, προβλέπεται να μπουν σε διαθεσιμότητα 130 εργαζόμενοι που, πέραν του ψυχιατρείου, θα προέρχονται από τα νοσοκομεία Άγ. Δημήτριος, Γεννηματάς και Παπανικολάου.
Από τη Δυτική Ελλάδα, άλλοι 204 εργαζόμενοι θα «απομακρυνθούν» από τα νοσοκομεία θώρακος «ο Άγιος Λουκάς», Άρτας, Καλαβρύτων και Κρεστένων, για να «ενισχύσουν» τα νοσοκομεία Κυπαρισσίας (τυχαίο; δεν νομίζουμε), Ρίου, Πρέβεζας, και Ιωαννίνων.
Άλλοι 88 εργαζόμενοι θα «μετακινηθούν», στο πλαίσιο της 5ης ΥΠΕ, από το ένα νοσοκομείο στο άλλο, χωρίς να έχουν γίνει γνωστές περισσότερες λεπτομέρειες.
Η διαδικασία στην οποία αναφερθήκαμε, είναι η αρχή μιας σειράς «διευθετήσεων» (sic!) και, απ’ ότι όλα δείχνουν, θα παγιωθεί ως πρακτική από κυβέρνηση και τρόικα. Τα πράγματα θα πηγαίνουν «σαλαμωτά», για την αποφυγή γενικευμένων και πανελλαδικών αντιδράσεων. Τίποτα πάντως δεν μπορεί να αποκλεισθεί, τόσο αναφορικά με το εύρος των διαθεσιμοτήτων-απολύσεων όσο και με την απεικόνισή του πανελλαδικά. Αυτό θα κριθεί από τις αντιδράσεις που θα αντιμετωπίσει.

Οι εργαζόμενοι αντιστέκονται
Ήδη έχουν ξεκινήσει μια σειρά κινητοποιήσεις από τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία που πλήττονται. Το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η υπεράσπιση του δικαιώματος στη μόνιμη και σταθερή δουλειά. Παράλληλα, αναδεικνύεται το ζήτημα του να μην κλείσει κανένα νοσοκομείο, επ’ ωφελεία του λαού.
Οι εργαζόμενοι στα ψυχιατρικά νοσοκομεία έχουν ήδη προχωρήσει σε μια σειρά κινητοποιήσεων, τοπικού αλλά και κεντρικού χαρακτήρα, με συγκεντρώσεις και πορείες. Στον αγώνα τους αυτόν, αντιμετωπίζουν, πέρα από την προπαγάνδα και την πρακτική της κυβέρνησης, και την εχθρότητα της συνδικαλιστικής ηγεσίας της ΠΟΕΔΗΝ. Αναμενόμενο, θα πείτε, έπειτα από τη γνωστή στάση της στο πρώτο κύμα διαθεσιμοτήτων και κλεισίματος νοσοκομείων. Η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος είναι το πρώτο αποτέλεσμα για την συγκρότηση τόσο της σκέψης όσο και της πάλης των εργαζομένων αυτών.
Την ίδια στιγμή, με πρωτοβουλία Σωματείων των νοσοκομείων της επαρχίας (Ικαρία, Λήμνος, Χίος, Νάξος, Μολάοι, Κρέστενα κ.α.), προέκυψε η απεργιακή κινητοποίηση της Παρασκευής 29 Νοέμβρη και η συγκέντρωση έξω από το Υπουργείο Υγείας. Τέτοιες πρωτοβουλίες συντονισμού είναι ελπιδοφόρες και πρέπει να στηρίζονται με κάθε τρόπο. Στην ουσία, θέλουν να ξεπεράσουν την γραμμή της ΠΟΕΔΗΝ, γιατί κατανοούν ότι τα ζητήματα είναι σοβαρά, επικίνδυνα και απαιτούν ευρύτερες δυνάμεις για να είναι αποτελεσματικοί οι αγώνες. Το «πραγματικό στοίχημα» θα κριθεί από τη μαζικότητα του αγώνα τόσο των εργαζομένων όσο και του λαϊκού κινήματος. Τίποτα δεν έχει οριστικά κριθεί.
Για όλα αυτά θα επανέλθουμε.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Το ταξικό πρόσωπο της κρίσης Ποιος πληρώνει το μάρμαρο;

Το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή διοργάνωσε στις 19 Νοέμβρη ημερίδα με θέμα “Δημοσιονομική Προσαρμογή: Πόσο δίκαιη είναι η κατανομή των βαρών;”, με ομιλητές πανεπιστημιακούς που το στελεχώνουν. Τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν επιβεβαίωσαν και ...μαθηματικά την πραγματικότητα που όλοι γνωρίζουμε: Οτι στην κρίση οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι.
Ενδεικτικά κάποιοι ...αμείλικτοι αριθμοί: Το 2009 το 20% των πλουσιότερων πολιτών είχαν εισοδήματα 5 φορές μεγαλύτερα από το 20% των φτωχότερων, ενώ σήμερα έχουν 7,5 φορές μεγαλύτερα. Το 19% του πληθυσμού ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας το 2009, ενώ σήμερα ζει το 28,9%. Οι σημερινοί φτωχοί είναι κατά 56% φτωχότεροι από τους φτωχούς του 2009. 600.000 άτομα λιγότερα από το 2009 αμείβονται με μισθό πάνω από 1.000€. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανέργων είναι άνεργοι για πάνω από 12 μήνες και μόνο το 15% παίρνει επίδομα ανεργίας. Το 2008 ο συνολικός φόρος στα ποτά ήταν το 44% της λιανικής τιμής, στη βενζίνη το 47% και στα τσιγάρα το 73%. Σήμερα, τα αντίστοιχα ποσοστά είναι 62%, 59% και 84%. Οι έμμεσοι φόροι είναι το μεγαλύτερο έσοδο του κράτους, το οποίο εισπράττει από τη φορολογία εταιρειών 1,5 δισ. το χρόνο, από φόρους περιουσίας 3 δισ., από φόρους πετρελαιοειδών 6 δισ., από φόρο εισοδήματος 8 δισ. και από ΦΠΑ 16 δισ.
Πώς διαμορφώθηκε, επομένως, η ...νέα ελληνική κοινωνία της κρίσης; Είναι σαφές ότι ένα κύριο χαρακτηριστικό είναι η φτωχοποίηση πολύ μεγάλων κομματιών του λαού, τα οποία δεν ανήκαν αναγκαστικά στην ίδια κοινωνική τάξη.
Η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα έχουν δεχτεί απανωτά χτυπήματα εδώ και δεκαετίες. Η πολιτική των παγωμένων μισθών ή των αυξήσεων κάτω από τον πληθωρισμό, των απολύσεων και της φορομπηξίας δεν τους είναι καινούρια. Αντίστοιχα και στο δημόσιο, όπου, ωστόσο, κάποιο σταθερό επίπεδο εισοδήματος ήταν πάνω-κάτω κατοχυρωμένο, ενώ ο φόβος της απόλυσης ήταν άγνωστος. Η κρίση έφερε τα πάνω κάτω, προχωρώντας πολύ πέρα από την κατοχύρωση των αντιλαϊκών πολιτικών που ήδη ίσχυαν στην πράξη. Μειώσεις μισθών, κόψιμο επιδομάτων και απολύσεις χτύπησαν όλους τους μισθωτούς, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ενώ και οι συνταξιούχοι είδαν τις συντάξεις τους να μειώνονται και τα δώρα τους να κόβονται.
Το κομμάτι των μικρομεσαίων ελεύθερων επαγγελματιών μπήκε επίσης στο στόχαστρο, όχι μόνο λόγω της γενικής μείωσης του τζίρου λόγω ανέχειας, αλλά και εξαιτίας των πολύ μεγαλύτερων φόρων που κλήθηκαν να πληρώσουν.
Σε όλα αυτά, πρέπει να συνυπολογίσουμε τη συνολικότερη φοροληστρική πολιτική, με τα χαράτσια και το φόρο στο πετρέλαιο θέρμανσης, η οποία έπληξε τεράστια κομμάτια του πληθυσμού, δεδομένου και του υψηλού ποσοστού ιδιοκατοίκησης στην Ελλάδα.
Οσοι, λοιπόν, ήταν ήδη φτωχοί, έγιναν ακόμη φτωχότεροι και σε αυτούς προστέθηκαν και πολλοί άλλοι, καινούριοι και άμαθοι σε τέτοια φτώχεια, που έχασαν τη γη κάτω από τα πόδια τους σχεδόν ...εν μία νυκτί. Τι έγινε, ωστόσο, με τα ανώτερα στρώματα της κοινωνίας; Χτυπήθηκαν, έμειναν αλώβητα ή βγήκαν κερδισμένα;
Η αναλογία που λέει ότι οι πλούσιοι είναι πλέον 7,5 φορές πλουσιότεροι από τους φτωχούς (από 5 φορές που ήταν) λέει πολλά και τίποτα. Το 20% των πλουσιότερων που μετριέται είναι μεγάλο κι έχει μεγάλες αποκλίσεις στο εισόδημα όσων περιλαμβάνονται σε αυτό. Θα ήταν πιο ενδιαφέρον να βλέπαμε το πλουσιότερο 5% σε σχέση με την υπόλοιπη κοινωνία. Ωστόσο, είναι σαφές ότι όταν κάποιοι φτωχαίνουν, κάποιοι πλουτίζουν!
Αυτό δε σημαίνει ότι η μεγαλοαστική τάξη της χώρας δεν έχει τα προβλήματά της με την κρίση. Χάνει την εσωτερική αγορά, είναι πιο ευάλωτη στους ανταγωνιστές της (εντός και εκτός συνόρων) και δυσκολεύεται να διεκδικήσει μερίδιο σε μια οικονομία που έχει στοιχεία ύφεσης που θυμίζουν καιρό πολέμου. Τα κλεισίματα μεγάλων επιχειρήσεων αυτό το πρόβλημα αναδεικνύουν.
Οι μεγάλες διαφορές, ωστόσο, σε σχέση με την υπόλοιπη κοινωνία είναι δύο: Η πρώτη είναι ότι μπορεί η επιχείρηση να κλείνει και να πτωχεύει, όμως οι μεγαλομέτοχοί της έχουν προ πολλού εξασφαλίσει μια ζωή χαρισάμενη μέχρι τα δισέγγονά τους. Οι (πρώην) υπάλληλοί τους, όμως, μπορεί και να πεθάνουν από την πείνα!
Η δεύτερη είναι ότι δεν είναι όλες οι μεγάλες επιχειρήσεις σε τέτοια κατάσταση. Είναι αρκετές αυτές που όχι μόνο δεν πτωχεύουν, αλλά αυξάνουν τα κέρδη τους. Πώς; Μα εφαρμόζοντας τις μνημονιακές πολιτικές κατά γράμμα! Με απολύσεις, με μειώσεις μισθών, με απλήρωτη εργασία και εντατικοποίηση, με την ευνοϊκή φορολογία, ακόμα και με ευνοϊκή μεταχείριση από τις τράπεζες, όταν, μάλιστα, υποτίθεται ότι η αγορά έχει στεγνώσει από ρευστό και οι τράπεζες δε δανείζουν ούτε ...στη μάνα τους!
Και, φυσικά, οι εξαγορές και οι συγχωνεύσεις, ακόμα και μεταξύ κολοσσών, γίνονται πάντα με όρους κυριαρχίας του ενός μέρους πάνω στο άλλο. Οπότε ο ισχυρός μπορεί να αγοράσει τον ανταγωνιστή του που ζορίζεται για ένα κομμάτι ψωμί και να βρεθεί ξαφνικά με μια επιχείρηση πολύ μεγαλύτερων δυνατοτήτων. Το παράδειγμα της αγοράς των καταστημάτων της Τράπεζας Κύπρου από την Πειραιώς είναι χαρακτηριστικό.
Αν, λοιπόν, είναι σαφής η πλευρά που λέει ότι δεν πονάει όλους το ίδιο η ανεργία, το χαράτσι, το κόψιμο της σύνταξης, η τιμή του πετρελαίου, είναι ακόμα πιο σαφής η άλλη πλευρά που λέει ότι η εξαθλίωση των πολλών φουσκώνει τις τσέπες των λίγων.
Οι οποίοι λίγοι, έχουν τον τρόπο και τα μέσα να μεταφέρουν τον πλούτο από τους πολλούς προς τις τσέπες τους. Και σ' ένα δεύτερο επίπεδο, οι (επίσης λίγοι) ιμπεριαλιστές έχουν τον τρόπο και τα μέσα να μεταφέρουν τον πλούτο από τις εξαρτημένες χώρες στις μητροπόλεις τους.
Η κρίση δεν είναι η ίδια για όλους. Εχει σαφώς προσδιορισμένα ταξικά χαρακτηριστικά και, επομένως, με ταξικά κριτήρια πρέπει να κρίνονται και οι λύσεις που προτείνονται για έξοδο από αυτήν. Αλλη έξοδο ονειρεύεται το κεφάλαιο, άλλη ο εργαζόμενος. Για άλλη παλεύει τώρα, μέσα στην κρίση, το κεφάλαιο, για άλλη ο εργαζόμενος. Δεν πρόκειται για εθνικό ζήτημα, ούτε, πολύ περισσότερο, για ευρωπαϊκό ή ακόμα και διεθνές. Στο έδαφος της κρίσης διεξάγεται μια ταξική αναμέτρηση, η έκβαση της οποίας θα καθορίσει τη ζωή μας για τα χρόνια που θά 'ρθουν.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Τελικά τους φοιτητές θα τους υπολογίσει κανείς;

Ο ανυποχώρητος αγώνας των διοικητικών υπαλλήλων των ΕΚΠΑ και ΕΜΠ συμπληρώνει πλέον τους 3 μήνες απεργίας. Κι ενώ το υπουργείο ψάχνει έναν έντεχνο τρόπο για να λήξει η απεργία (θα μιλούσαμε ήδη για επέμβαση των ΜΑΤ, αν δεν υπήρχε τόσο μεγάλη μαζικότητα), το πιστό δεκανίκι του συστήματος, η φωνή του μέσα στα πανεπιστήμια, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, κάνει τα αδύνατα δυνατά για να το διευκολύνει.
Συγκεκριμένα, την προηγούμενη εβδομάδα, η ΔΑΠ συγκαλούσε ΔΣ σε όλες τις σχολές πανελλαδικά, προκειμένου να περάσει ψήφισμα ενάντια στην απεργία. Πρόσχημα, φυσικά, ήταν η «απαίτηση» των φοιτητών για ανοιχτές σχολές. Αναρωτιόμαστε βέβαια, αφού ήταν απαίτηση της πλειοψηφίας των φοιτητών, τότε γιατί δεν καλέστηκε συνέλευση, ώστε να το δηλώσουν «ομόφωνα» οι ίδιοι οι φοιτητές;
Δυστυχώς για τη ΔΑΠ, η πραγματικότητα δείχνει άλλα. Γενικές συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων αποφασίζουν συμπαράσταση στον αγώνα των διοικητικών. Φοιτητές συμμετέχουν στην περιφρούρηση της απεργίας. Σχολές βρίσκονται υπό κατάληψη. Κι όλα αυτά, γιατί οι φοιτητές κατανοούν πως οι απολύσεις διοικητικών σίγουρα δε θα τους ωφελήσουν σε κάτι. Μάλλον, ακόμα καλύτερα, κατανοούν πως, μετά την επίθεση στους εργαζόμενους, σειρά έχουν οι ίδιοι. Άλλωστε, δεν περνά απαρατήρητο ότι σχολές όπως το Πανεπιστήμιο Αιγαίου και το Μουσικών Σπουδών ΑΠΘ κλείνουν και χάνονται εξάμηνα ακριβώς λόγω των απολύσεων. Δεν είναι τυχαίο ότι στο κάλεσμα της ΟΝΝΕΔ (άλλαξε ο Μανωλιός…) για συγκέντρωση ενάντια στην απεργία ανταποκρίθηκαν 300 ΔΑΠίτες!
Κι αφού η ΔΑΠ γνώριζε πως μέσα από συνελεύσεις ένα τέτοιο ψήφισμα δε θα περνούσε, αποφάσισε να εκμεταλλευτεί για άλλη μια φορά τους συσχετισμούς στα ΔΣ και τις αυτοδυναμίες. Έτσι, θα μπορούσε ανεμπόδιστη να προχωρήσει τα σχέδιά της και, όταν πια θα συγκεντρωνόταν ένα πλήθος ψηφισμάτων για ανοιχτές σχολές, τότε η κυβέρνηση θα είχε κάθε «δίκιο» να διατάξει την επέμβαση των ΜΑΤ.
Για να φτάσουμε όμως στην ουσία, δεν μας εκπλήσσει η «ανεντιμότητα» της ΔΑΠ, ούτε οι λογικές της ούτε οι πρακτικές της. Γνωρίζουμε πολύ καλά ποιος είναι ο ρόλος της στις σχολές. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να τον καταδεικνύουμε στον κόσμο. Πώς απαντήθηκε, όμως, τελικά η κίνηση της ΔΑΠ με τα ψηφίσματα; Εδώ υπάρχουν 2 ειδών παραδείγματα.
Από τη μία, εμείς προσπαθήσαμε να ενημερώσουμε τους συμφοιτητές μας, να τους καλέσουμε να παρακολουθήσουν το ΔΣ και εν τέλει να δημιουργηθούν οι όροι για μια μαζική σύγκρουση με τις λογικές της ΔΑΠ και την καταγγελία της από τους ίδιους τους φοιτητές. Και όντως, όπου έγινε αυτό (βλ. Νηπιαγωγούς ΑΠΘ), δε χρειάστηκε καν να οδηγηθούμε σε σύγκρουση, αφού η ΔΑΠ φοβούμενη το πολιτικό κόστος, ακύρωσε το ΔΣ και απέσυρε το ψήφισμά της.
Αντίθετα, σε άλλες σχολές (βλ. Πολιτικούς Μηχανικούς ΑΠΘ) δυνάμεις της ΕΑΑΚ, της ΣΣΠ και της αναρχοαυτονομίας προσπάθησαν να δώσουν τη δική τους απάντηση, σύμφωνα με τη δική τους αντίληψη για το κίνημα. Δηλαδή, συγκεντρώνοντας το δυναμικό τους με στόχο να τραμπουκίσουν τη ΔΑΠ. Έτσι, σπάσανε μερικά τραπεζάκια, έπεσαν μερικά μπινελίκια και «κάπου, κάπως, κάποτε» άνοιξαν τα κεφάλια ορισμένων μελών της ΔΑΠ. Βέβαια, στη συνέχεια τα μέλη της ΕΑΑΚ υπερασπίστηκαν πως η κίνηση αυτή ήταν σωστή αρχικά, απλώς κάποιοι ανεγκέφαλοι αυτόνομοι «ξέφυγαν».
Η ανεμπιστοσύνη βέβαια της αναρχοαυτονομίας στον κόσμο είναι γνωστή. Μάλλον, όμως, το ίδιο ισχύει και για τις υπόλοιπες δυνάμεις. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτές οι «υπερεπαναστατικές» πράξεις γίνονται από τα ίδια σχήματα που έχουν μετατρέψει τους συλλόγους σε «σφραγίδες», που εμφανίζονται ως δια μαγείας σε πανό και απόψεις, για λογαριασμό των φοιτητών. Οι κινήσεις αυτές αποδεικνύουν ξεκάθαρα πως, γι’ αυτούς, οι φοιτητές δεν είναι ικανοί να δώσουν απάντηση σε όλα αυτά. Χρειάζονται οι ίδιοι για να «σώσουν» τον κόσμο. Έχοντας γαλουχηθεί στον εικονικό συνδικαλισμό, ψάχνουν να βρουν τις λύσεις μέσα στα δικά τους όρια, χωρίς τον κόσμο κι έξω απ’ αυτόν.
Για μας όμως, είναι ξεκάθαρο ότι δεν υπάρχουν «έξυπνες» και «εύκολες» λύσεις στα προβλήματα. Αυτό που λείπει δεν είναι οι «σωτήρες» αλλά η πραγματική ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος. Στην κατεύθυνση την μαζικής επίμονης αντίστασης, ενάντια στην πολιτική που μας στερεί το δικαίωμα στις σπουδές και το μέλλον. Και αυτό θα συμβεί μόνο όσο ανοίγονται τα ζητήματα στους ίδιους τους φοιτητές.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΝΕΠΑΛ Εκλογική ανατροπή, πολιτική τιμωρία.

Σχεδόν η απόλυτη ανατροπή, συνέβη στην εκλογική αναμέτρηση στις 19 του Νοέμβρη στο Νεπάλ, για την σύνθεση της δεύτερης Συντακτικής Συνέλευσης, συγκριτικά με τους συσχετισμούς των εκλογών του 2008. Αν και αρκετοί συστηματικοί παρατηρητές των εσωτερικών εξελίξεων στην χώρα διέβλεπαν μια αισθητή υποχώρηση στην πολιτική και εκλογική επιρροή του κόμματος των Πρατσάντα-Μπαταράι, δηλαδή του πρώην ενωμένου μαοϊκού κόμματος, κανείς δεν περίμενε τέτοια διάσταση. Το ΕΚΚΜ, το οποίο στις προηγούμενες εκλογές ήρθε πρώτο με διαφορά συγκεντρώνοντας 3,1 εκατομμύρια ψήφους, ποσοστό 30,5% και 229 έδρες στην βουλή, έμεινε αυτήν την φορά τρίτο σε σημαντική απόσταση από τα δύο αστικά παραδοσιακά κόμματα. Το φίλο-ινδικό Κογκρέσο που προηγείται με βραχεία κεφαλή του σοσιαλδημοκρατικού ΕΜΛ. Και τα δύο εξέλεξαν 196 από τους 240 βουλευτές, που αναδείχνονται με το πλειοψηφικό σύστημα ανά περιφέρεια ενώ το ΕΚΚΜ κέρδισε μόλις 26. Για να γίνει κατανοητή η εντυπωσιακή ανατροπή, στις εκλογές του Απρίλη του 2008 το ΕΚΚΜ είχε βγει πρώτο σε 120 περιφέρειες εκλέγοντας αντίστοιχο αριθμό βουλευτών και τα δύο κόμματα- τότε- είχαν εκλέξει αθροιστικά μόνο 70 βουλευτές! Για το μέρος της βουλής (335 θέσεις) που εκλέγεται με αναλογικό τρόπο σύμφωνα με την συνολική δύναμη των κομμάτων, η καταμέτρηση μέχρι το βράδυ της Πέμπτης 28/11 δεν είχε ολοκληρωθεί . Τα μέχρι εκείνη την στιγμή αποτελέσματα επιβεβαίωναν τους συσχετισμούς των περιφερειών με τα δύο κόμματα, Κογκρέσο και ΕΜΛ να συγκεντρώνουν 4,6 εκατομμύρια ψήφους και το ΕΚΚΝ 1,4 εκατομμύρια. Τέταρτο κόμμα έρχονταν το φιλοβασιλικό RPP με 621 χιλιάδες ψήφους ενώ το Φόρουμ των Μαντέζι έπαιρνε την πέμπτη θέση με 257 χιλιάδες. Σημαντικά στελέχη του ΕΚΚΝ δεν εκλέχτηκαν, ο Πρατσάντα έχασε την εκλογή στην περιφέρεια 10 του Κατμαντού για να πάρει την έδρα σε μια περιφέρεια της επαρχίας μόλις και μετά βίας, ενώ και ο Μπαταράι που κέρδισε με άνεση στην γενέτειρα του, την Γκόργκα, συγκέντρωσε τους μισούς ψήφους που πήρε το 2008.
Σε αντίθεση με την προπαγάνδα των δυτικών και εγχώριων καθεστωτικών ΜΜΕ, η αποχή ήταν ο πρωταγωνιστής των εκλογών και ο παράγοντας που φαίνεται να καθόρισε εν πολλοίς το εκλογικό αποτέλεσμα. Συγκριτικά πάντα με το 2008, οι νεπαλέζοι που γράφτηκαν στους εκλογικούς καταλόγους ήταν λιγότεροι κατά 5,5 εκατομμύρια ( άπω 17,6 εκατ. σε 12,2 εκατ.). Διαφορά εντυπωσιακή ακόμα και για μια χώρα σαν το Νεπάλ, όπου η γεωγραφία, η έλλειψη κρατικών υποδομών και το μορφωτικό επίπεδο αποτελούν σημαντικά εμπόδια για μια ασφαλή και πλήρη απογραφή . Το 2008 πήγαν στις κάλπες 11,2 εκατομμύρια νεπαλέζοι ενώ τώρα μόνο 8,6 εκατομμύρια, δηλαδή 2,6 εκατομμύρια λιγότεροι. Το ποσοστό συμμετοχής 77% που ανακοινώθηκε από την κεντρική εκλογική επιτροπή και θεωρήθηκε επιτυχία των εκλογών, είναι λοιπόν εντελώς παραπλανητικό. Σε σχέση με τους εκλογικούς καταλόγους του 2008, το ποσοστό είναι περίπου 48% !
Αν και είναι νωρίς για τελεσίδικα συμπεράσματα είναι αναμφισβήτητο πως ορισμένοι βασικοί πολιτικοί και όχι τεχνικοί παράγοντες έχουν επιδράσει σε αυτήν την μαζική εκλογική διαφυγή. Κατά πρώτον το μεγάλο κύμα απογοήτευσης που έχει δημιουργηθεί στις λαϊκές μάζες από την πολιτική και τις επιλογές της ηγεσίας Πρατσάντα- Μπαταράι και το γεγονός πως η ζωή τους ελάχιστα άλλαξε ύστερα από την λήξη του ένοπλου αγώνα. Απογοήτευση που συχνά γίνεται οργή ειδικά στις περιοχές-κοιτίδες του δεκαετούς επαναστατικού αγώνα, περισσότερο μάλιστα στους κόλπους των πρώην ανταρτών και των οικογενειών τους. Κατά δεύτερον και σε συνδυασμό με τα προηγούμενα, το κάλεσμα για μποϊκοτάρισμα των εκλογών που έκανε το ΚΚΝ(Μαοϊκό), η ομάδα δηλαδή στελεχών και μελών που αποσχίστηκαν από το ενιαίο μαοϊκό κόμμα. Ο νέος τρόπος εγγραφής στους καταλόγους με χρήση βιομετρικών στοιχείων, το αυξανόμενο κύμα μετανάστευσης στο εξωτερικό και η επίσπευση των προεκλογικών διαδικασιών για να μην έρθει ο βαρύς χειμώνας, σε συνδυασμό με τυπικές και άτυπες πρακτικές αποκλεισμών των χαμηλών κοινωνικών ομάδων από τις δυνάμεις του καθεστώτος και τις τοπικές ελίτ, ενίσχυσαν πιθανόν την εκλογική αποχή άλλα λειτούργησαν συμπληρωματικά στους δυο κύριους πολιτικούς παράγοντες.
Ο Πρατσάντα αιφνιδιασμένος μετά τα πρώτα αποτελέσματα και εμφανώς σε κατάσταση σύγχυσης ανακοίνωσε την απόσυρση των κομματικών εκπροσώπων από τις εφορευτικές επιτροπές, ζήτησε να σταματήσει η καταμέτρηση και απείλησε με αποχή από την Συντακτική. Κατηγόρησε τις αντιδραστικές δυνάμεις πως νόθευσαν την εκλογή και ζήτησε να συσταθεί μια επιτροπή διερεύνησης των καταγγελιών. Τόσο στην συνέντευξη τύπου όσο και αμέσως μετά, ήταν εμφανής ο διχασμός στην ηγεσία του κόμματος, ανάμεσα στον Πρατσάντα που χρεώνεται αντικειμενικά την ήττα και υπέστη την ταπείνωση της μη εκλογής στην πρωτεύουσα και στον Μπαταράι που δίχως ιδιαίτερες ταλαντεύσεις προωθεί την πολιτική ατζέντα του. Ο τελευταίος φρόντισε με διαρροές να κάνει γνωστό πως διαφωνεί με τους λεονταρισμούς του Πρατσάντα και έσπευσε να συναντηθεί με το αμερικάνο πρέσβη δίνοντας διαβεβαιώσεις πως το κόμμα δεν θα υπονομεύσει την πολιτική διαδικασία. Εφτασε μάλιστα στο σημείο-προκαταλαμβάνοντας τον κομματικό απολογισμό- να δηλώσει το αμίμητο. Πως μπορεί το κόμμα μπορεί να ηττήθηκε αλλά η πολιτική του ατζέντα νίκησε! Εν τέλει μέσα σε 48 ώρες το κλίμα άλλαξε, ο οργισμένος Πρατσάντα πήρε πίσω τις απειλές και η κεντρική επιτροπή σε μια εθιμοτυπική συνεδρίαση της, αποφάσισε να λάβει μέρος στην σύνθεση της Συντακτικής. Για τον ηγέτη του κόμματος που υπέστη έτσι ένα ισχυρό διασυρμό, έμεινε μόνο η απαίτηση σύστασης μιας εξεταστικής επιτροπής, αίτημα που ξανά-διατυπώθηκε ενώ η καταμέτρηση ολοκληρώνονταν. Στο διάστημα της σαράντα - oχτάωρης θεατρικής κρίσης όλοι οι παράγοντες εντός και εκτός των συνόρων που ήθελαν να γίνουν γρήγορα οι εκλογές πήραν σαφή θέση αναγνωρίζοντας το αποτέλεσμα και πιέζοντας για αποδοχή του . Ινδία, ΗΠΑ,Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και η Κίνα και η Ρωσία χαιρέτισαν την ολοκλήρωση των εκλογών και άμεσα η έμμεσα ζήτησαν να γίνει σεβαστό το αποτέλεσμα.
Θα ήταν πολύ επιφανειακή μια εκτίμηση που θα έβλεπε πως στο Νεπάλ εκτυλίσσετε μια επιστροφή στο παρελθόν. Η κοινωνική και πολιτική εξέλιξη σημαδεύτηκε καθοριστικά από τον δεκαετή νικηφόρο επαναστατικό αγώνα ο οποίος καταφερε να ανατρέψει την μοναρχία και να κινητοποιήσει εκατομμύρια Νεπαλέζων με ριζοσπαστικά αιτήματα και στόχους. Από την άλλη όμως είναι φανερό πως το εκλογικό αποτέλεσμα αποτυπώνει μια σοβαρή αρνητική εξέλιξη, προϊόν των αδιεξόδων, των αντιφάσεων και των ασυγχώρητων συμβιβαστικών πολιτικών της ηγεσίας Πρατσάντα-Μπαταράι. Πολιτικές που έσπειραν σύγχυση και απογοήτευση, αφόπλισαν το επαναστατικό λαϊκό κίνημα, επιδόθηκαν σε μια ακολουθία παρασκηνιακών βυζαντινισμών και εν τέλει φρέναραν την δυναμική των κοινωνικών αλλαγών και ανατροπών. Ο αφοπλισμός και η διάλυση του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού και η παρωδία ενσωμάτωσης του στον αστικό πρώην βασιλικό στρατό. Η διάλυση των πολιτικών οργανώσεων του κόμματος με κυριότερη αυτή της επαναστατικής νεολαίας. Η κατάργηση των επαναστατικών θεσμών στην ύπαιθρο, η απόφαση για επιστροφή αγροτικών εκτάσεων σε γαιοκτήμονες, οι πολιτικοί συμβιβασμοί με την Ινδία, η άνευ αρχών πολιτική συμμαχιών κλπ. Όλα αυτά μαζί με την διαδεδομένη, όχι αβάσιμα, αντίληψη πως η πρώην επαναστατική ηγεσία εγκαταστάθηκε αναπαυτικά στις πολυτελείς βίλες στην πρωτεύουσα ξεχνώντας τα βάσανα του λαού αποτελούν αρκετά ικανοποιητικές ερμηνείες για το ότι σημαντικά λαϊκά κομμάτια πήραν αποστάσεις από τις εκλογές και το ψηφοδέλτιο του ΕΚΚΜ.
Το εκλογικό αποτέλεσμα είναι σαφές πως αποτελεί μια σημαντική επιτυχία όλων εκείνων των καθεστωτικών δυνάμεων που επεδίωξαν με ποικίλους τρόπους να ελέγξουν τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις και να τις βάλουν σε μια τροχιά αντιδραστικής σταθεροποίησης. Και μια σαφή ήττα της πολιτικής και των αποφάσεων της ηγεσίας Πρατσάντα-Μπαταράι, ένα δίδυμο που ίσως και να πλησιάζει στο τέλος της κοινής πορείας του . Φυσικά στο Νεπάλ υπάρχει ένας πλούτος δυνάμεων και αντιθέσεων που δεν επιτρέπει εύκολα να ολοκληρωθούν τα σχέδια πλήρους ελέγχου των λαϊκών και εθνικών κινημάτων. Το επόμενο διάστημα θα είναι κρίσιμο για την ευρύτερη πορεία των εξελίξεων και θα μας δοθεί η ευκαιρία να επανέλθουμε με πιο συνολικές εκτιμήσεις.

* Είχε ολοκληρωθεί το κείμενο όταν τα ΜΜΕ στο Νεπάλ ανακοίνωσαν μια πρώτη εκτίμηση του αριθμού των εδρών που λαμβάνουν τα μεγάλα κόμματα στην Συντακτική. Το Κογκρέσο 196, το ΕΜΛ 175 και το ΕΚΚΜ 80. Τα δύο πρώτα διαθέτουν απόλυτη πλειοψηφία στο σύνολο των 601 εδρών αλλά όχι τα 2/3 για την ψήφιση του νέου Συντάγματος.

Δ. Παυλίδης

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ουκρανία – Ρωσία – ΕΕ Η ρωσο-ουκρανική κρίση και το υπόβαθρό της

Τα τελευταία χρόνια, και πάντα προς το τέλος της χρονιάς, στις ρωσο-ουκρανικές σχέσεις η ένταση αυξάνεται. Πρόσχημα το φυσικό αέριο και τα ενεργειακά γενικότερα. Φέτος, αυτή την περίοδο, η κλιμάκωση της διαμάχης άρχισε λίγο νωρίτερα.
Αυτή τη φορά, όμως, η διαμάχη δείχνει να παίρνει μια νέα τροπή που κάνει την «κόντρα» να είναι διαφορετική από τις προηγούμενες. Αφετηρία, και βασική αιτία, της νέας κρίσης η πρόθεση της Ουκρανίας να υπογράψει συμφωνία σύνδεσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η Ρωσία αντέδρασε άμεσα και αποφασιστικά και, παρά τις προσπάθειες του φιλορώσου προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς να ισορροπήσει μεταξύ Ευρώπης και Ρωσίας, η συμφωνία μεταξύ ΕΕ και Ουκρανίας κατέληξε σε ναυάγιο.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Προσωρινή συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν Ανακατατάξεις και επανασχεδιασμοί σε ένα εύφλεκτο τοπίο

του Τάσου Σαπουνά

Τελικά τα ξημερώματα της περασμένης Κυριακής 24 Νοεμβρίου, στην έδρα του ΟΗΕ στη Γενεύη της Ελβετίας, υπογράφηκε προσωρινή συμφωνία διάρκειας έξι μηνών ανάμεσα στο Ιράν και τη γνωστή ως Ομάδα των 5+1 (δηλαδή τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ -ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Γαλλία, Αγγλία- και η Γερμανία) όσον αφορά τον περιορισμό του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν και τη συνδεόμενη με αυτόν ελάφρυνση των κυρώσεων εις βάρος του από τις ΗΠΑ, την ΕΕ αλλά και τον ΟΗΕ.

Η συμφωνία και οι «ερμηνείες» της
Τα βασικά σημεία της συμφωνίας περιλαμβάνουν από τη μεριά της ιρανικής ηγεσίας τον περιορισμό του εμπλουτισμού του ουρανίου στις πυρηνικές εγκαταστάσεις της χώρας έως το 5%, να εξουδετερώσει όλο το εμπλουτισμένο σε ποσοστό 20% ουράνιο που το Ιράν έχει αποθηκευμένο, να μην κατασκευάσει νέους φυγοκεντρητές (νέας γενιάς), να διακόψει τις εργασίες στο πυρηνικό εργοστάσιο παραγωγής πλουτωνίου στο Αράκ (καθώς και να παραδώσει όλα τα στοιχεία σχετικά με τη λειτουργία του) και να μην κατασκευάσει νέο ανάλογο εργοστάσιο. Τέλος, να επιτρέψει την καθημερινή, απρόσκοπτη και απροειδοποίητη πρόσβαση των επιθεωρητών της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (AIEA) στις πυρηνικές εγκαταστάσεις εμπλουτισμού στη Νατάνζ και τη Φόρντο.
Από την πλευρά τους, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και ειδικότερα οι δυτικές συναίνεσαν σε μια «περιορισμένη, προσωρινή, στοχευμένη» άρση των κυρώσεων, που εκτιμάται περίπου σε 7 δισ. δολάρια καθώς και δεσμεύτηκαν να μην προβούν σε νέες κυρώσεις, με την προϋπόθεση το Ιράν να μην παραβεί τις δεσμεύσεις του.
Πριν στεγνώσει το μελάνι της συμφωνίας, εκφράστηκαν και δύο διαφορετικές ερμηνείες της, από τις ΗΠΑ (και τη «Δύση») από τη μια και από το Ιράν από την άλλη. Ο μεν αμερικανός ΥΠΕΞ, Τζον Κέρι, δήλωσε πως «το πρώτο στάδιο της συμφωνίας δεν λέει ότι το Ιράν έχει δικαίωμα στον εμπλουτισμό ουρανίου, παρά τις διάφορες ερμηνείες». Από την πλευρά της η Τεχεράνη δηλώνει ότι αυτό αναγνωρίζεται, ερμηνεύοντας την αναφορά που γίνεται στη συμφωνία όσον αφορά τον περιορισμό του εμπλουτισμού ουρανίου στο 5% σαν έμμεση και de facto αναγνώριση αυτού του δικαιώματος. Ουσιαστικά… και οι δύο πλευρές έχουν δίκιο! Διότι επειδή ακριβώς αυτή η συμφωνία είναι αποτέλεσμα συμβιβασμού, δίνει τη δυνατότητα, όχι μόνο από αυτά που αναφέρει αλλά και από αυτά που δεν αναφέρει, στην κάθε πλευρά να την ερμηνεύει σύμφωνα με την οπτική και τα συμφέροντά της.
Έτσι, ο Τζον Κέρι συμπλήρωσε με νόημα πως αυτό που λέει το κείμενο της συμφωνίας είναι πως στο πλαίσιο μιας ολοκληρωμένης συμφωνίας, και εφόσον φτάσουμε σε αυτήν, το Ιράν θα έχει το δικαίωμα στην ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας, γεγονός που προϋποθέτει ένα πρόγραμμα εμπλουτισμού που θα καθοριστεί μεταξύ των συμβαλλόμενων μερών. Ουσιαστικά, ο αμερικανός ΥΠΕΞ παρακάμπτει το γεγονός ότι πράγματι υπάρχει μια de facto αναγνώριση αυτού του δικαιώματος του Ιράν με την υπογεγραμμένη συμφωνία, για να τονίσει προς την ιρανική ηγεσία ότι η νομιμοποίηση και ανοιχτή αναγνώριση του ιρανικού δικαιώματος στον εμπλουτισμό ουρανίου περνάει μέσα από την… Ουάσιγκτον και πάντως με την προϋπόθεση το Ιράν να επιμείνει στην κατεύθυνση συμβιβασμού και συνδιαλλαγής με τη Δύση.

ΗΠΑ: μπροστά σε στρατηγικούς επανασχεδιασμούς για τη Μέση Ανατολή;
Είναι φανερό πως αυτήν τη συμφωνία την προώθησαν με κάθε τρόπο οι επιτελείς του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Και δεν χρειαζόμασταν τις «αποκαλύψεις» για μυστικές επαφές των υπουργών Εξωτερικών και άλλων υψηλόβαθμων παραγόντων των Αμερικανών και των Ιρανών για να το καταλάβουμε. Σημειωτέον ότι αυτές οι μυστικές επαφές ξεκίνησαν τον Ιούνιο, πριν από τις ιρανικές εκλογές, δηλαδή επί πρωθυπουργίας Αχμαντινετζάντ, και επιταχύνθηκαν μετά τη νίκη του «μετριοπαθούς μεταρρυθμιστή» Ροχανί. Για να επισημοποιηθούν, όπως έχουμε γράψει, με αφορμή την πρόσφατη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Οι ΗΠΑ, λοιπόν, πίεζαν όλο το προηγούμενο διάστημα, και πίεζαν σε κάθε κατεύθυνση (φανερή και κρυφή) και ξεπερνώντας μια σειρά εμπόδια. Με αυτό το τελευταίο δεν εννοούμε την έτσι κι αλλιώς σκληρή διαπραγμάτευση με την ιρανική ηγεσία, αλλά τις… γαλλικές αντιρρήσεις που είχαν τινάξει στον αέρα έναν προηγούμενο κύκλο επαφών, αλλά και τη δυσαρέσκεια του Ισραήλ όπως και μιας σειράς καθεστώτων της περιοχής (π.χ. Σαουδική Αραβία) για την οποία –εντάξει, γνωρίζουν ποιος είναι το αφεντικό αλλά ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος πώς μπορεί να εκφραστεί. Αυτά από τους «φίλους και συμμάχους». Από την άλλη, τα βήματα προσέγγισης έπρεπε να είναι τέτοια που να μη δίνουν στον αναβαθμισμένο από την πρόσφατη επιτυχία του στο Συριακό ρώσικο ιμπεριαλισμό να βάλει σφήνες σε μια συμφωνία που ανοίγει προοπτικές που δεν τις καλοβλέπει.
Και φυσικά αυτή η σημαντική απόφαση για άνοιγμα δρόμων συνεννόησης με το Ιράν είχε, έχει και θα έχει να αντιμετωπίσει ένα τμήμα της ίδιας της αμερικανικής αστικής ιμπεριαλιστικής τάξης και του πολιτικού της προσωπικού που, όπως επανειλημμένα έχουμε αναφέρει, στο δίλημμα κυριαρχία ή ηγεμονία επιλέγει την πρώτη. Και στο πεδίο της Μέσης Ανατολής έχει συναρθρώσει-συνδέσει αυτήν την επιλογή με μια δυναμική αν όχι στρατιωτική αντιμετώπιση του Ιράν. Οπότε θεωρεί αυτού του είδους τις επιλογές της αμερικανικής ηγεσίας (όπως και την πρόσφατη για τη Συρία που αποδέχτηκε τη ρώσικη πρόταση που όμως είχε κάνει ο... Κέρι) τουλάχιστον προβληματικές για τις στρατηγικές επιδιώξεις των ΗΠΑ.
Αυτή η αποφασιστικότητα λοιπόν με την οποία κινήθηκε η Ουάσιγκτον μπορεί να νοηθεί μόνο σε συνάρτηση με μια ευρύτερη προσπάθεια από την πλευρά της να μπει σε μια τροχιά άρσης των σοβαρών προβλημάτων, έως και αδιεξόδων, που συναντούσε το ξεδίπλωμα των στρατηγικών της κατευθύνσεων στην περιοχή και όχι μόνο. Διότι στο («παλιό» πια) βάλτωμα στο Ιράκ, οι αραβικές εξεγέρσεις πρόσθεσαν «αταξία», «ανισορροπία» και δημιούργησαν –το λιγότερο- νέες, πιο περίπλοκες παραμέτρους στις σχέσεις-αντιθέσεις-συσχετισμούς μεταξύ των κρατών στην περιοχή, που επηρεάζουν σοβαρά και τη δράση του αμερικανικού παράγοντα, ενώ σαν τελευταίο ηχηρό καμπανάκι λειτούργησαν και οι εξελίξεις γύρω από το συριακό ζήτημα, που πιθανά επιτάχυνε σκέψεις και σχεδιασμούς.
Ήδη αναλυτές αναφέρουν πως αυτή η συμφωνία ανοίγει το δρόμο για μια σε βάθος επαναπροσέγγιση ΗΠΑ-Ιράν. Όχι ότι είναι εύκολο, όπως δεν θα είναι εύκολο και το προχώρημα της προσωρινής αυτής συμφωνίας και πολύ περισσότερο η επίτευξη μιας μόνιμης συμφωνίας. Ο Ομπάμα στις δηλώσεις του αμέσως μετά τη συμφωνία ανέφερε πως αυτή είναι το πρώτο σημαντικό βήμα για την επίλυση του θέματος που αφορά το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, επισημαίνοντας ωστόσο πως υπάρχουν ακόμη «τεράστια προσκόμματα» στο θέμα αυτό. Αλλά τα έως τώρα δεδομένα δείχνουν πως ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός θέλει να κινηθεί σε μια τέτοια τροχιά, με προσεκτικά και σταθερά βήματα. Μια τέτοια εξέλιξη στην κατάληξή της, συνιστά μια εκ βάθρων ανατροπή των δεδομένων που υπήρχαν στην περιοχή και θα προκαλέσει γεωπολιτικούς σεισμούς μεγάλων διαστάσεων. Διότι το κέρδισμα του Ιράν από τις ΗΠΑ, έστω και με μια ενδιάμεση περίοδο ευμενούς ουδετερότητάς του απέναντι στις ΗΠΑ, θα προσέδιδε άλλες πολλαπλάσιες δυνατότητες στους αμερικανικούς στρατηγικούς σχεδιασμούς (περίσφυξη Ρωσίας και Κίνας, στρίμωγμα Ευρωπαίων κ.λπ.).

Ιρανική ηγεσία: κινείται με κύριο γνώμονα τις φιλοδοξίες
Όσον αφορά το Ιράν, γράψαμε πρόσφατα και επιμένουμε πως ένα τμήμα της ηγεσίας του εκτιμά πως η παραπέρα προώθηση της χώρας τους σαν περιφερειακής δύναμης με αυξημένο ρόλο και θέση περνά μέσα από τη συνεννόηση με τον… σατανά. Γιατί δεν είναι μόνο πως «δεν φτάνει» η σχέση με τη Ρωσία για μια τέτοια αναβάθμιση. Αλλά και γιατί η Ρωσία αποτελεί, όπως έχει επισημάνει ο Ζ. Μπρεζίνσκι, φυσικό ανταγωνιστή του Ιράν στην περιοχή, κάτι που θα εκφράζεται ολοένα και περισσότερο ενόσω η Ρωσία ανασυγκροτείται. Συμπληρωματικά και ενισχυτικά αυτής της προσέγγισης της ιρανικής ηγεσίας με τις ΗΠΑ λειτούργησε η άρση των κυρώσεων που, αν και δεν ομολογούνταν, είχε φέρει την ιρανική κοινωνική και οικονομική κατάσταση στα πρόθυρα ασφυξίας. Έτσι οι κυρώσεις λειτουργούσαν πολλαπλασιαστικά στις επιπτώσεις της παγκόσμιας κρίσης που είχαν αρχίσει να εκφράζονται με έντονο τρόπο, δημιουργώντας φόβους για αποσταθεροποίηση του καθεστώτος. Δεν πρέπει να ήταν έξω από τις σκέψειες της ιρανικής ηγεσίας ότι ένα τέτοιο έδαφος θα δημιουργούσε συνθήκες για λαϊκές αντιδράσεις οι οποίες θα μπορούσαν να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης από τις ΗΠΑ. Άρα οι κυρώσεις αποτελούσαν επίσης έναν εκβιασμό, αλλά και μια διαρκή υπενθύμιση των ορίων που μπορεί η Δύση, και πιο συγκεκριμένα οι ΗΠΑ, να βάλουν στις φιλοδοξίες της ιρανικής ηγεσίας. Με βάση τα προηγούμενα, δεν μας βρίσκουν σύμφωνους ερμηνείες που τοποθετούν σαν κύριο χαρακτηριστικό στη στάση του Ιράν το κέρδισμα χρόνου.

Ευρωπαϊκές συμφωνίες και δυσαρέσκειες – Η στάση της «Ανατολής»
Ο εγγλέζικος ιμπεριαλισμός στοιχήθηκε πιο εύκολα απ’ ό,τι το κάνει τελευταία στην επιλογή των αμερικανών επιτελών για επίτευξη συμφωνίας. Η πάλαι ποτέ αποικιοκράτιδα δύναμη, ευελπιστεί πως ανοίγονται ρόλοι και θέσεις για να παίξει και αυτή στο παιχνίδι της Μέσης Ανατολής. Την ίδια θετική στάση κράτησε και η Γερμανία, που θεωρεί, με δεδομένο ότι παραμένει (παρά τη χαλάρωση του πλαισίου που έχει πετύχει τα τελευταία χρόνια) στρατηγικά ακρωτηριασμένη και υπό επιτήρηση, ότι ευνοείται όταν το παιχνίδι μετατοπίζεται από το στρατιωτικό στο διπλωματικό-οικονομικό.
Αντίθετα ο γαλλικός ιμπεριαλισμός μπορεί να μην έδειξε τη δυσαρέσκειά του, εφαρμόζοντας το γαλλικό άλλωστε σαβουάρ βιβρ, αλλά ήταν εμφανής η προσπάθειά του διαμέσου του υπουργού των Εξωτερικών του να προσδώσει στη συμφωνία λίγο γαλλικό άρωμα. Που όμως δεν αναιρεί το πραγματικό γεγονός πως, ακόμα και αν λήφθηκαν υπόψη κάποιες γαλλικές ανησυχίες, η συμφωνία επετεύχθη παρά τη θέληση της Γαλλίας. Και συνιστά άρα ένα δεύτερο, μετά το άδειασμα στο Συριακό, πλήγμα της γαλλικής ιμπεριαλιστικής πολιτικής.
Από την άλλη πλευρά, τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα χαιρέτισαν τη συμφωνία. Μάλιστα ο ρώσος ΥΠΕΞ Λαβρόφ ανέφερε χαρακτηριστικά πως «δεν υπάρχουν χαμένοι». Αυτό το τελευταίο μάλλον αποτελεί μια διπλωματική έκφραση της αμηχανίας και των σοβαρών προβληματισμών του ρώσικου ιμπεριαλισμού. Διότι αυτός γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τι προοπτικές μπορεί να ανοίξει μια επαναπροσέγγιση ΗΠΑ-Ιράν, προοπτικές που θα δυναμιτίσουν τις ρώσικες προσπάθειες αντιαμερικανικής συνεργασίας στην περιοχή που χρονολογούνται εδώ και πάνω από δέκα χρόνια.

Ισραήλ, μοναρχίες του Κόλπου, καθεστώτα της περιοχής
Η πιο ηχηρή και κάθετη καταδίκη της συμφωνίας υπήρξε, όπως ήταν αναμενόμενο, από το Ισραήλ. Έχοντας οικοδομήσει μια πολιτική που θέτει την εξουδετέρωση του Ιράν στο επίκεντρο μιας οποιασδήποτε περιφερειακής διευθέτησης στο χώρο της Μέσης Ανατολής, η συμφωνία αυτή ήταν ό,τι χειρότερο μπορούσε να υπάρξει για την προβοκατόρικη και ακραία αντιδραστική ισραηλινή ηγεσία. Δεν είναι λοιπόν παράξενο που η ηγεσία αυτή μίλησε για «διπλωματική νίκη του Ιράν», εκτοξεύοντας για μια ακόμη φορά τις στρατιωτικές απειλές της προς την Τεχεράνη. Νομίζουμε όμως ότι αυτή η στάση εμπεριέχει και την «ανάγνωση» των επόμενων βημάτων. Δηλαδή η ισραηλινή στάση δεν εμφορείται απλά από μια εμμονική αντιιρανική πολιτική, αλλά αντιλαμβάνεται πως μια επαναπροσέγγιση ΗΠΑ-Ιράν θα αλλάξει το ειδικό βάρος του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή.
Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός ωστόσο απαίτησε, και αυτό έγινε δεκτό, χαμήλωμα των τόνων από την πλευρά του Ισραήλ. Ταυτόχρονα οι, ΗΠΑ διά στόματος Ομπάμα, εγγυήθηκαν για πολλοστή φορά την «ασφάλεια του Ισραήλ», κάνοντας όμως σαφές προς τη σημερινή ισραηλινή ηγεσία το ποιος είναι αυτός που χαράζει τα βήματα πυρηνικής αποτροπής του Ιράν.
Σφόδρα δυσαρεστημένη για τη συμφωνία είναι και η Σαουδική Αραβίς, που βλέπει σ’ αυτήν τις δυνατότητες που ανοίγονται στον μεγάλο ανταγωνιστή της στην περιοχή, το Ιράν, εάν και εφόσον τα πράγματα εξελιχθούν προς τα εκεί. Από κει και πέρα, Κουβέιτ και Κατάρ, κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, χαιρέτισαν τη συμφωνία παρά τις ανησυχίες τους, ενώ πιο ένθερμοι υποστηρικτές της εμφανίστηκαν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν.
Η Συρία επικρότησε τη συμφωνία, θεωρώντας τη μια επιπλέον συμβολή στη διπλωματική λύση του δικού της ζητήματος. Άλλωστε, παράλληλα με τις διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, συνεχίζονταν οι συζητήσεις μεταξύ υψηλόβαθμων αξιωματούχων των ιμπεριαλιστών για την προετοιμασία της Γενεύης ΙΙ όσον αφορά το συριακό ζήτημα, στην ομώνυμη πόλη. Ακόμα και η Τουρκία χαιρέτισε τη συμφωνία και προσπαθεί να βρει ρόλο και θέση στις ανακατατάξεις που κυοφορούνται στην περιοχή.

Τι μέλλει γενέσθαι;
Θα ήμασταν αφελείς αν πιστεύαμε πως αυτή η συμφωνία θα περπατήσει απρόσκοπτα. Ήδη έχουμε σημάδια πριν από τη συμφωνία που δείχνουν πως η επέμβαση των ιμπεριαλιστών στην περιοχή της Μέσης Ανατολής έχει ενεργοποιήσει μια σειρά δυνάμεις που -είτε κινούνται σαν άμεσα ενεργούμενα των ιμπεριαλιστών ή περιφεριακών δυνάμεων (ή και των δύο) είτε έχουν και μια σχετική αυτονομία- αποδεικνύουν πως το κουβάρι στην περιοχή είναι αρκετά μπλεγμένο για να λυθεί εύκολα.
Μία μέρα πριν από την επανέναρξη των συνομιλιών για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα (που κατέληξε στη συμφωνία της 24 Νοέμβρη) είχαμε τη βομβιστική επίθεση στην ιρανική πρεσβεία της λιβανικής πρωτεύουσας από εξτρεμιστές σουνίτες που έχουν σχέση με Αλ Κάιντα και λέγεται ότι χρηματοδοτούνται από Σαουδική Αραβία. Δύο μέρες μετά ήλθε η επίθεση με όλμους κατά της Σαουδικής Αραβίας από ιρακινή σιιτική οργάνωση που λέγεται ότι έχει επαφές και με το Ιράν. Παράλληλα έχουμε το σοβαρό διπλωματικό επεισόδιο Τουρκίας–Αιγύπτου που οδήγησε στην εκατέρωθεν απέλαση των πρεσβευτών τους, ενώ συνεχίζει να παράγει εξελίξεις και αντιθέσεις η χαίνουσα πληγή της Συρίας. Αυτά λοιπόν που επισημαίνουμε για αυτό το εύφλεκτο και ταυτόχρονα μπλεγμένο κουβάρι της Μέσης Ανατολής, μιας περιοχής που συγκεντρώνει πάνω της τις αλληλοδιασταυρούμενες και αντιθετικές επιδιώξεις ιμπεριαλιστών και περιφερειακών δυνάμεων, αναδεικνύουν το εξής απλό και ταυτόχρονα πολύ σύνθετο και απρόβλεπτο: ότι οι εξελίξεις σε καμία των περιπτώσεων δεν θα είναι «ομαλές»... Και ανοίγουν μια προοπτική έντονων ανακατατάξεων και ταυτόχρονα έναν νέο, ακόμα πιο επικίνδυνο για τους λαούς, κύκλο ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Κίνα: Αναμέτρηση για την... αεράμυνα

Η ανακήρυξη από την Κίνα της λεγόμενης ζώνης αναγνώρισης αεράμυνας στην νοτιοανατολική κινέζικη θάλασσα, περιοχή μέσα στην οποία περιλαμβάνονται και τα διαφιλονικούμενα νησιά Ντιαογού/Σενκάκου, αναζωπύρωσε την ένταση στην περιοχή, με πρωταγωνιστές από την μια το Πεκίνο και από την άλλη το Τόκιο και την Ουάσιγκτον. Αμερικανοί και Γιαπωνέζοι δεν έμειναν μόνο στις καταγγελίες και στα διαβήματα αλλά προχώρησαν άμεσα στην έμπρακτη αμφισβήτηση της κινέζικης απόφασης. Έστειλαν στρατιωτικά αεροπλάνα να πετάξουν στην περιοχή, αγνοώντας την κινέζικη αναγγελία ευθύνης, δίχως καμιά προειδοποίηση. Οι κινέζοι ανακοίνωσαν πως έκαναν αναγνώριση στις πτήσεις αυτές άλλα απέφυγαν άλλου τύπου ενέργειες.
Η αντιπαράθεση που εξελίσσεται τις τελευταίες ημέρες αποτελεί μια παραπέρα κλιμάκωση των αντιθέσεων που από καιρό έχουν ενισχυθεί στην ευρύτερη περιοχή, ανάμεσα στις αυξημένες φιλοδοξίες του Πεκίνου και στην συστηματική προσπάθεια των αμερικανών να δημιουργήσουν μια περίμετρο επιτήρησης και αποτροπής της κινέζικης πολιτικό-στρατιωτικής επέκτασης. Στην αναμέτρηση αυτή, το Τόκιο παίρνει ενεργά ρόλο, όχι από την θέση του παθητικού παίκτη αλλά προσπαθώντας να την αξιοποιήσει για να αναβαθμίσει την στρατιωτική του δύναμη και δράση.
Χωρίς να φαίνεται πως είναι πιθανόν να εκτροχιαστεί σύντομα η κατάσταση, είναι δεδομένο πως η περιοχή γίνεται σταδιακά θέατρο μιας σκληρής αναμέτρησης που δεν θα τελειώσει εύκολα και στο βάθος του χρόνου θα γεννήσει γεγονότα και απροσδόκητες εντάσεις. Για το άμεσο μέλλον, το κλίμα και τα αποτελέσματα της επίσκεψης του αμερικανού αντιπρόεδρου Μπάιντεν στο Πεκίνο, την επόμενη εβδομάδα, θα δείξουν πιο καθαρά την κατεύθυνση που θα πάρουν τα γεγονότα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Κορυφαία «πλύστρα»

Σχεδόν παράλληλα με τα πυρά που εξαπολύθηκαν από την αντίπερα του Ατλαντικού ακτή για το ρόλο του γερμανικού χρηματοπιστωτικού συστήματος, άλλα πυρά εξαπολύθηκαν «εξ οικείων» ενάντια στη Γερμανία, μέσα από την ΕΕ αυτή τη φορά αλλά (παραδόξως;) και εντός Γερμανίας:
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζήτησε από τη Γερμανία «να συμμορφωθεί πλήρως με τους νόμους της Ε.Ε., αναφορικά με το ξέπλυμα του μαύρου χρήματος και την αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου». Και εάν η Γερμανία δεν ανταποκριθεί ικανοποιητικά μέσα στους επόμενους δύο μήνες, «η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενδέχεται να παραπέμψει το θέμα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο». Το απόσπασμα αυτό είναι από την αιτιολογημένη έκθεση της Κομισιόν για τη Γερμανία στις 27 Ιανουαρίου του 2013. Υπό τον τίτλο «Γερμανία, ο παράδεισος για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος», η γνωστή οικονομική γερμανική εφημερίδα Handelsblatt εξαπολύει μύδρους: «Ό ,τι είναι η Ελβετία και το Λίχτενσταϊν για τους φοροφυγάδες, το αντιπροσωπεύει η Γερμανία για όσους ξεπλένουν μαύρο χρήμα: έναν παράδεισο. Η εξαιρετικά υψηλή κυκλοφορία χρήματος, η ρευστότητα στην αγορά, το θωρακισμένο νομικά χρηματοπιστωτικό σύστημα και ο μικρός βαθμός διαφθοράς δημιουργούν ένα πλαίσιο που έλκει Ιταλούς, Ρώσους, Λιβανέζους και, ασφαλώς, Γερμανούς εγκληματίες οι οποίοι επιθυμούν να καθαρίσουν το βρώμικο χρήμα τους». Το μαύρο χρήμα που ξεπλένεται στη Γερμανία εκτιμάται ότι κυμαίνεται ανάμεσα στα 45 με 47 δισεκατομμύρια σε ετήσια βάση. Ενώ το σύνολο της «σκιώδους οικονομίας» (δηλαδή των δραστηριοτήτων που έχουν τζίρο ο οποίος δεν φορολογείται ούτε κατ' ελάχιστο) ξεπερνά το 13,5% του ΑΕΠ της και αγγίζει το μισό τρισ. ευρώ ετησίως. Η νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, κυρίως από οργανωμένο έγκλημα, «ανθεί» και στη Γερμανία. Σε περίπου 13.000 ανήλθε ο αριθμός των περιπτώσεων που κρίθηκαν ύποπτες για ξέπλυμα μαύρου χρήματος, μέσω των γερμανικών τραπεζών. Τα στοιχεία προέρχονται από τις αρχές δίωξης του ίδιου του γερμανικού κράτους. Τι φοβερή ειλικρίνεια θα μπορούσε να αναφωνήσει ο γιός της «ψωροκώσταινας» που πάντα θαυμάζει το μεγάλο γερμανικό κράτος για την αποτελεσματικότητά του. Όμως, η αλήθεια είναι πως η… αλήθεια δεν μπορεί να κρυφτεί. Όμως η Γερμανία πρωτοστατεί στην «ανθοφορία» της ληστρικής κερδοσκοπίας και εκτός των συνόρων της. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το «θαύμα» του Λιχνενστάιν και του Λουξεμβούργου στήθηκε από τις γερμανικές τράπεζες που κατέχουν πολλές off shore εταιρίες σε «φορολογικούς παραδείσους» ανά τον κόσμο. Μάλιστα, οι ίδιες πρωτοστάτησαν στη γιγάντωση του χρηματοπιστωτικού τομέα στο Λουξεμβούργο, με την ίδρυση εκατοντάδων επενδυτικών σχημάτων και άλλων εταιριών στο Δουκάτο. Θέλετε και άλλα στοιχεία; Στους δέκα μεγαλύτερους φορολογικούς παραδείσους και κέντρα παραοικονομίας του κόσμου, συγκαταλέγεται η Γερμανία, σύμφωνα με έρευνα του Δικτύου Φορολογικής Δικαιοσύνης. Την ίδια στιγμή, το τεράστιο εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας φαίνεται να μπαίνει στο στόχαστρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Οι Βρυξέλλες κινούν διαδικασία περί μακροοικονομικών ανισορροπιών κατά του Βερολίνου. Σύμφωνα με δημοσίευμα της Deutsche Welle, η Γερμανία συγκαταλέγεται στους δέκα μεγαλύτερους φορολογικούς παραδείσους και κέντρα παραοικονομίας του κόσμου, όπως προκύπτει από την έρευνα του Δικτύου Φορολογικής Δικαιοσύνης, ένα Ελντοράντο για ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Ειδικότερα, η Ελβετία, το Λουξεμβούργο και το Χονγκ Κονγκ προηγούνται. Ακολουθούν στην 6η θέση οι ΗΠΑ και στην 8η η Γερμανία, παρότι, σε ό ,τι αφορά στο λεγόμενο «δείκτη μυστικότητας», το Βερολίνο βρίσκεται μόλις στην 59η θέση. Στην 41η θέση του πίνακα βρίσκεται η Κύπρος.
Κάπου γράφτηκε, πως όλες αυτές οι «αποκαλυπτικές» κινήσεις ενέχουν στοιχεία υποκρισίας και έτσι είναι, αφού όλα αυτά τα στοιχεία ήταν γνωστά στα διάφορα κέντρα. Φυσικά, είναι ερώτημα κατά πόσο θα υλοποιηθούν ως ενέργειες («ενδέχεται»), αφού προς το παρόν μένουν ακόμη σε επίπεδο «έκθεσης» των Γερμανών. Οπωσδήποτε, όμως, κρύβουν τις αντιθέσεις που αναπτύσσονται στον σκληρό ιμπεριαλιστικό πυρήνα της ΕΕ. Με μια ιδιαίτερη, βέβαια, απόχρωση που αφορά στην αντιπαράθεση ανάμεσα στις κεντρικές αρχές της ευρωζώνης (ΕΚΤ κατά βάση) και το Βερολίνο που θέλουν να το δεσμεύσουν σε μέτρα συνολικής στήριξης του ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Η αντιπαράθεση αφορά, σε αυτή τη φάση, τις περιφερειακές τράπεζες («τοπικά εποπτευόμενες») της Γερμανίας και το αν θα μπουν σε διαδικασία εκκαθάρισης, όπως οι αντίστοιχες ισπανικές cayas (η Ισπανία έχει αντίστοιχο ομοσπονδιακό σύστημα), η Λαϊκή της Κύπρου ή οι πολύ μικρές ιρλανδικές τράπεζες. Επεκτείνεται, όμως, και στα άλλα σημεία της γερμανικής πολιτικής: αυστηρή νομισματική πολιτική και εξαγωγική ανάπτυξη.
Πάντως η αύξηση της κερδοφορίας των γερμανικών τραπεζών από τη αξιοποίηση της «κρίσης χρέους της ευρωζώνης» και των μνημονιακών προγραμμάτων «στήριξης» είναι αναμφισβήτητη. Σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (BIS), η χρηματοδότηση των γερμανικών τραπεζών από το εξωτερικό αυξήθηκε κατά 26% στο πρώτο τρίμηνο του 2012, η μεγαλύτερη αύξηση τα τελευταία 20 χρόνια. Ειδικότερα, σύμφωνα με τα στοιχεία της BIS, ο διακρατικός δανεισμός προς τις γερμανικές τράπεζες επεκτάθηκε κατά 271 δισ. δολάρια το πρώτο τρίμηνο του 2012. Η αύξηση αυτή, μάλιστα, ήταν ο κύριος λόγος για την ανάκαμψη του παγκόσμιου(!) διατραπεζικού δανεισμού με 0,4%, η οποία ακολούθησε την μεγαλύτερη κάμψη από το 2008, σημειώνεται στην ανακοίνωση της BIS. Πρόκειται για συγκλονιστικό στοιχείο. Το χρήμα του Νότου –και όχι μόνο λόγω κλίματος και ιδιοσυγκρασίας- αποδεικνύεται ιδιαίτερα «ζεστό».

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ομαδικά στην ανεργία για να... μειωθούν οι άνεργοι!

Αποφασισμένη είναι πλέον η αλλαγή στο καθεστώς των ομαδικών απολύσεων σε όλες τις επιχειρήσεις. Η πλήρης απελευθέρωση των αφεντικών να πετάνε εργαζόμενους μαζικά στο δρόμο, δίχως καν τις ελάχιστες δεσμεύσεις της υπάρχουσας νομοθεσίας, επιταχύνεται και προβλέπεται να ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του χρόνου. Ο σχετικός διακαής πόθος των ιμπεριαλιστών, από κοινού με το ντόπιο κεφάλαιο, έμεινε ανεκπλήρωτος όταν στα πλαίσια του πρώτου μνημονίου το 2010 "απλά" αυξήθηκε το όριο απολύσεων από 3% στο 5% των συνολικών εργαζόμενων σε μια επιχείρηση. Τον περασμένο Σεπτέμβρη το ζήτημα ξανατέθηκε από την τρόικα, με τον Όλι Ρεν να επιβεβαιώνει την επιθυμία πλήρους "απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας" (από τις κατακτήσεις των εργαζόμενων, φυσικά) και τον -βουλευτή του ΠΑΣΟΚ- υφυπουργό Εργασίας, Β. Κερκέρογλου, να δηλώνει θρασύτατα στη Βουλή ότι πολλοί επιχειρηματίες κρατούν ομήρους και απλήρωτους τους εργαζόμενους, επειδή η ξεπερασμένη από την έκτακτη πραγματικότητα της κρίσης νομοθεσία δεν επιτρέπει τις μαζικές απολύσεις, στερώντας τους έτσι την πρόσβαση στον υπέροχο κόσμο της ανεργίας!!!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία Η σύνδεσή μας με τον λαό, τις αγωνίες του και τους αγώνες του θέλει δουλειά πολλή!

Στη διήμερη πανελλαδική σύσκεψη των σχημάτων που ήταν ή αναφέρονταν στη ΠΑΑΣ και που κατέληξε στη συγκρότηση της ΛΑΪΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ-Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία, καταγράφηκαν από τις τοποθετήσεις και τους προβληματισμούς των δεκάδων συναγωνιστών που μίλησαν και οι δυνατότητες αλλά και οι αδυναμίες μπροστά στα ζητήματα και τις απαιτήσεις που γεννά η ίδια ταξική πάλη.
Μήπως δεν είναι και στα θετικά του εγχειρήματος η πανελλαδική μας δικτύωση με σχεδόν σε κάθε μεγάλη πόλη της χώρας; Στα θετικά μας καταγράφεται και η μαζική παρουσία των δυνάμεων που απαρτίζουν το εγχείρημα, παλιότερα ως πρωτοβουλία και τώρα ως ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, στις διαδηλώσεις, όπου είναι εμφανής η καταγραφή πολλαπλάσιων δυνάμεων στις γραμμές μας.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ανακοίνωση της Σύνταξης της Π.Σ.

Με αφορμή το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία το Σάββατο 2 Νοέμβρη (αρ. φύλλου 721) με τίτλο «Στις μάχες, μέσα στο λαό και με το λαό θα κριθεί η πορεία της» (αναφέρεται στη Λαϊκή Αντίσταση - Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία) και την απάντηση του Λαϊκού Δρόμου στις 16 Νοέμβρη, έχουμε να διευκρινίσουμε τα παρακάτω:
α) Τα αποσπάσματα από τις παρεμβάσεις συντρόφων στο διήμερο της πρώην ΠΑΑΣ, είναι διασταυρωμένα από τις απομαγνητοφωνήσεις και δεν επιδέχονται καμία αμφισβήτηση. Αν οι σύντροφοι αυτοί θεωρούν ότι κακώς ερμηνεύτηκαν ή ότι κακώς χρησιμοποιήθηκαν τα αποσπάσματα αυτά επειδή λέχθηκαν εν τη ρύμη του λόγου, είμαστε ανοιχτοί για να δεχτούμε τις αποσαφηνίσεις τους.
β) Διαβάζοντας ο όποιος αριστερός αγωνιστής την τοποθέτηση του Λαϊκού Δρόμου μπορεί να νομίσει ότι ο διάλογος και η αντιπαράθεση, έτσι όπως την εννοεί το Μ-Λ ΚΚΕ, δεν έχει σαν αντικείμενο την προώθηση της υπόθεσης της Λαϊκής Αντίστασης - Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας που βρίσκεται στην αρχή της και θέλει διορθωτικές κινήσεις αποσαφήνισης, αλλά τους εσωτερικούς συσχετισμούς του ΚΚΕ(μ-λ) έτσι όπως τους νομίζουν οι σύντροφοι του Λαϊκού Δρόμου.
γ) Με άρθρα σαν αυτό του Λαϊκού Δρόμου μπορεί να δώσουμε τροφή σε όσους υποστηρίζουν ότι το εγχείρημα δεν έχει ουσιαστικά κινηματική αναφορά, αλλά είναι «κλειστό» αλισβερίσι των «μ-λ» που λύνουν τις διαφορές τους, παίρνουν ρεβάνς, διεκδικώντας εύσημα «επαναστατικότητας» και «συνέπειας».
δ) Όσο μας αφορά, από την αρχή που διατυπώσαμε την πρότασή μας, αλλά και σε όλη τη διαδρομή της μέχρι σήμερα, δεν είχαμε στο νου μας ότι για να προχωρήσει το εγχείρημα θα έπρεπε να «αλλάξει το ΜΛ-ΚΚΕ». Προφανώς γιατί δεν μας πέφτει λόγος επ’ αυτού.
Τα ενδιαφέροντά μας και οι διαφορετικές μας προσεγγίσεις ξεκινούν από αλλού: πώς το εγχείρημα θα κατορθώσει να στηριχθεί από αγωνιστές που βρίσκονται στο κίνημα και ξεπηδούν από το κίνημα.
Σε άλλες συνθήκες, οι χονδροειδείς παρεμβάσεις στο εσωτερικό μιας οργάνωσης και οι προτροπές απομόνωσης απόψεων που δεν «αρέσουν», που «μας σπρώχνουν προς τα πίσω και αναβιώνουν αρνητικές καταστάσεις» της περιόδου ’75-82, θα ήταν αιτία πολέμου. Σήμερα μόνο μελαγχολικά «χαμόγελα» προκαλούν!
ε) Για το ΚΚΕ(μ-λ) η Λαϊκή Αντίσταση - Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία είναι μια σοβαρή πολιτική προσπάθεια, την οποία όχι μόνο θα συνεχίσει να στηρίζει, αλλά θα επιδιώκει συνεχώς να την κάνει σημείο αναφοράς και εργαλείο δράσης για μεγαλύτερο και ευρύτερο αγωνιστικό δυναμικό. Με την καθημερινή παρέμβαση στα μέτωπα της λαϊκής και εργατικής πάλης. Με την ανάληψη πολιτικών πρωτοβουλιών ενάντια στην αχαλίνωτη επίθεση των δυνάμεων του κεφάλαιου και του ιμπεριαλισμού. Με την προώθηση πρωτοβουλιών κοινής δράσης και υπηρετώντας την κατεύθυνση της συγκρότησης ενός ευρύτερου μετώπου αντίστασης και διεκδίκησης.
Με αυτήν την έννοια, θέλουμε να συμμετάσχουμε σε γόνιμο διάλογο για την αποτελεσματικότερη προώθηση της δράσης της Λαϊκής Αντίστασης- Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Καταγράφοντας ένα πλούσιο διάλογο

Έχουμε ήδη αναφερθεί στον πλούσιο διάλογο που αναπτύχθηκε στη διάρκεια της Πανελλαδικής Σύσκεψης της ΠΑΑΣ (26-27 Οκτώβρη) που οδήγησε στη συγκρότηση της Λαϊκής Αντίστασης - Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας. Διάλογος ο οποίος θεωρούμε ότι έχει ιδιαίτερο νόημα να καταγραφεί, καθώς αφορά τον προβληματισμό πάνω σ’ ένα σημαντικό πολιτικό εγχείρημα στο οποίο εμπλέκονται και αναφέρονται εκατοντάδες αγωνιστές σε όλη τη χώρα. Στο πλαίσιο, λοιπόν, της προσπάθειας καταγραφής στοιχείων αυτού του προβληματισμού, δημοσιεύουμε σε αυτό το φύλλο της ΠΣ εκτενή αποσπάσματα μερικών από τις τοποθετήσεις. Θεωρούμε, δε, ότι έχει ιδιαίτερη σημασία αυτή η προσπάθεια να συνεχιστεί είτε μέσα από τις σελίδες της Προλεταριακής Σημαίας και του Λαϊκού Δρόμου είτε μέσα από το ιστολόγιο της Λαϊκής Αντίστασης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Καταγγελία της ΛΑΪΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ-Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας (Λάρισας) για τα γεγονότα της πορείας του Πολυτεχνείου

Για ακόμα μια φορά στη συγκέντρωση της 17 Νοεμβρίου, γίναμε μάρτυρες της λογικής μιας μερίδας της αριστεράς, σε σχέση με την αντίληψη ηγεμονίας του κινήματος. Σε μια εποχή που η επίθεση του συστήματος όλο και βαθαίνει, οδηγώντας το λαό σε ακόμα μεγαλύτερη φτώχια και ανέχεια, σε μια εποχή που η ενότητα στον αγώνα είναι επιτακτική ανάγκη, η λεγόμενη επίσημη αριστερά και όχι μόνο, φαίνεται να μένει προσκολλημένη στη απρόσφορη λογική του εκλογικού μικρομάγαζου.
Έτσι, είναι χαρακτηριστικό ότι στην Λάρισα πραγματοποιηθήκαν τρεις διαφορετικές συγκεντρώσεις για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Αλλά αυτή η διάσπαση δεν φαίνεται να είναι αρκετή για κάποιους που θεωρούν το κίνημα τσιφλίκι τους. Μόνο έτσι μπορεί να ερμηνευτεί η στάση του ΚΚΕ που προσπάθησε με τραμπουκικό τρόπο να αποκλείσει το μπλοκ της Λαϊκής Αντίστασης από την συγκέντρωση του εργατικού κέντρου. Συγκεκριμένα, όταν μέλη τις Λαϊκής Αντίστασης άνοιξαν το πανό της πρωτοβουλίας, άτομα από την περιφρούρηση του ΠΑΜΕ έσπευσαν στο σημείο, απαιτώντας να αποσυρθεί το πανό, δηλώνοντας ότι το μπλοκ της Λαϊκής Αντίστασης είναι ανεπιθύμητο στην συγκέντρωση.
Σε πείσμα όσων θέλουν να καπηλευτούν το λαϊκό κίνημα, πιστεύοντας πως μπορούν να φέρονται σαν δερβέναγες του κινήματος, η Λαϊκή Αντίσταση παρέμεινε στο χώρο της συγκέντρωσης του εργατικού κέντρου με το πανό της, μοιράζοντας προκηρύξεις και παρεμβαίνοντας στην πορεία που ακολούθησε με αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα και συνθήματα ενάντια στην εφαρμοζόμενη πολιτική και την επίθεση του συστήματος.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Πορεία εργαζομένων στα νοσοκομεία και τα κέντρα υγείας στις 21/11 στη Λάρισα

Στις 21/11, οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία και τα κέντρα υγείας της Λάρισας απέδειξαν ότι δεν πρόκειται να δεχτούν παθητικά τις εξελίξεις στο χώρο της περίθαλψης. Με μια πορεία στην οποία συμμετείχαν εκατοντάδες εργαζομένων, διέψευσαν για ακόμα μια φόρα όσους προσπαθούν, πριν από κάθε κινητοποίηση, να μας πείσουν ότι ο κόσμος δεν «τραβάει». Με κύρια συνθήματα αυτά της ανοιχτής πρόσβασης όλων των πολιτών σε όλες τις βαθμίδες της περίθαλψης και της μη απόλυσης-διαθεσιμότητας κανενός εργαζομένου, έδωσαν ξανά ζωή στους δρόμους της Λάρισας.
Η πορεία της 21/11 ήταν μια καλή αρχή. Χωρίς να αιθεροβατούμε και γνωρίζοντας την αδράνεια χρόνων των υγειονομικών, με τους εργαζόμενους να έχουν απομακρυνθεί από τις μαζικές διαδικασίες των συνδικαλιστικών τους οργάνων, πιστεύουμε ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις και η διάθεση του κόσμου για το σχηματισμό ενός μετώπου αντίστασης στο χώρο της περίθαλψης. Δεν λέμε ότι αυτή η διαδικασία θα γίνει από τη μια μέρα στην άλλη ούτε ότι θα είναι εύκολη. Εξάλλου υπάρχουν πολλές αγκυλώσεις που πρέπει να ξεπεραστούν και η πολυδιάσπαση των εργαζόμενων δυσκολεύει τα πράγματα. Λέμε, όμως, ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την προάσπιση των δικαιωμάτων μας, για την ανατροπή αυτής της βάρβαρης πολιτικής.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »