Ποιανού λεφτά μοιράζει ο Καρέλιας;

«Τον Μάρτιο ξεκινήσαμε … Μέσα σε λιγότερο από 10 μήνες καταφέραμε να πετύχουμε αύξηση κατά 10 ολόκληρες περίπου ποσοστιαίες μονάδες, το οποίο και αποτελεί επίσης νέο ρεκόρ για την εταιρεία μας» είπε ο μεγαλοβιομήχανος Καρέλιας στην καλοστημένη γιορτή διαφήμισης και μοίρασε τα μπόνους.
Ο Καρέλιας, όπως ο κάθε καπιταλιστής εργοδότης, αξιοποίησε τα μεγάλα κανάλια, τα ΜΜΕ, τους πολιτικούς, το διαδίκτυο και ό,τι άλλο προσφέρεται για να διαφημιστεί. Τώρα που δυσκολεύουν τα πράγματα στη διαφήμιση προϊόντων καπνού, αυτός -με πολύ λιγότερα έξοδα, μόλις 2,5 εκατομμύρια ευρώ- παίρνει το μεγαλύτερο τηλεοπτικό χρόνο, τις καλύτερες στήλες στις αστικές εφημερίδες, πολιτικοί και δημοσιογράφοι τον εξυμνούν και, βέβαια, παρουσιάζεται σαν καλός εργοδότης που διανέμει τα κέρδη στους εργάτες, φροντίζει αυτούς και τις οικογένειές τους.

Τι πραγματικά έκανε ο Καρέλιας;
Εντατικοποιώντας τη δουλειά, με τους ίδιους περίπου εργαζόμενους (είχε και απολύσεις το 2013), χωρίς να ξοδέψει ούτε σεντ για την αύξηση της παραγωγής, αύξησε την υπεραξία. Ταυτόχρονα, μειώθηκε ο πραγματικός μισθός ακόμη και αν δεν έγινε ονομαστική μείωση, αφού, όταν προσέλαβε εργάτες με κάποιο μεροκάματο για μια συγκεκριμένη παραγωγή (π.χ. 1.000 τσιγάρα) τους χρησιμοποίησε για να παράξει συν 10%, δηλαδή 1.100 τσιγάρα.
Περιόρισε τη χρήση των δικαιωμάτων των εργαζόμενων, όπως αυτό της αναρρωτικής άδειας, αύξησε τους κινδύνους για την υγεία τους. Αφού και πέρυσι, στη γιορτή στο τέλος του χρόνου, μοίρασε τα βραβεία «των καλών και συνεπών εργατών», «των λιγότερων απουσιών», καταλαβαίνουμε ότι οι εργαζόμενοι πήγαιναν και άρρωστοι στις δουλειές τους, για να πάρουν το μπόνους και να μην είναι οι επόμενοι απολυμένοι.
Διαίρεσε τους εργαζόμενους σε πολλές κατηγορίες (12 διαφορετικά μπόνους), τους έκανε μονάδες ή μικρές ομάδες με διαφορετικά φαινομενικά συμφέροντα, με στόχο να μην υπάρχει έδαφος συλλογικής συγκρότησης.
Δεν έκανε φιλανθρωπία, δεν έδωσε αυξήσεις στους μισθούς, δεν διένειμε τα κέρδη του. Έδωσε ένα ελάχιστο μέρος από αυτό που θα ξόδευε για διαφήμιση, ένα ακόμη μικρότερο μέρος από την υπεραξία σε μορφή επιδομάτων, για να εξασφαλίσει τα συμφέροντά του.

Σε ποιο έδαφος;
Δεν είχε τον αντίπαλο, αφού με το σωματείο είχε εργασιακή ειρήνη, όπως φαίνεται και σε ανακοίνωση του σωματείου για τις απολύσεις τον Οκτώβρη του 2013: «Ενώ στο εργοστάσιο λόγω της οικονομικής κρίσης που μαστίζει την χώρα μας επικρατούσε εργασιακή ειρήνη και οι εργαζόμενοι έδιναν και δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους για την αύξηση της παραγωγής…». Δεν είχε μόνο εργασιακή ειρήνη, αν κρίνουμε από την ομιλία του προέδρου του σωματείου που στην γιορτή το 2011 είπε: «Πρέπει, λοιπόν, να καταβάλλουμε μεγαλύτερη προσπάθεια, για ελαχιστοποίηση του κόστους παραγωγής, μέσα από παραγωγικότερη και ποιοτικότερη εργασία για καλύτερα αποτελέσματα».
Στην υπηρεσία του καπιταλιστή-εργοδότη και το σωματείο.
Και επειδή το αποτέλεσμα κρίνεται από το συσχετισμό δύναμης, στην περίπτωση του Καρέλια ο ισχυρός είναι αυτός. Έχει το κεφάλαιο, ένα πλήρες νομικό οπλοστάσιο που του εξασφάλισαν οι κυβερνήσεις τις τελευταίες δεκαετίες, που το ενίσχυσαν με μεσοπρόθεσμα και μνημόνια ΕΕ και ΔΝΤ. Ανίσχυροι είναι οι εργάτες, γιατί είναι ασυγκρότητοι και ο φυσικός τους εκφραστής, το σωματείο, είναι στην από κει μεριά.
Οι εργάτες έχουν υποχρέωση απέναντι στον εαυτό τους και τη γενιά τους να συγκροτηθούν, να καταλάβουν ποιο είναι το συμφέρον τους και να αντισταθούν. Να οργανώσουν τον αγώνα τους και να διεκδικήσουν αυξήσεις των μισθών, ενάντια στη λογική των μπόνους, να παλέψουν για αξιοπρεπείς συνθήκες δουλειάς, ενάντια στην εντατικοποίηση.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Οριστικό λουκέτο στο εργοστάσιο ζάχαρης της Ξάνθης

Παραμονές Χριστουγέννων έβαλε οριστικό λουκέτο άλλο ένα εργοστάσιο στην Ξάνθη. Πρόκειται για το εργοστάσιο ζάχαρης της ΕΒΖ, που ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1972, απασχολούσε πάνω από 300 εργαζόμενους στις περιόδους καμπάνιας, αποψιλώθηκε και απαξιώθηκε σιγά-σιγά και σταμάτησε την παραγωγή του το 2008. Τότε η κυβέρνηση αποποιήθηκε μέρος της ποσόστωσης ζάχαρης, κλείνοντας τα εργοστάσια της Λάρισας και της Ξάνθης, υποσχόμενη παράλληλα ότι θα τα μετατρέψει σε εργοστάσια παραγωγής βιοαιθανόλης, μια υπόσχεση που κανείς δεν πίστεψε και που σύντομα αποδείχθηκε ότι ήταν μια ακόμη κοροϊδία.
Παραμονές Χριστουγέννων, οι εννιά εργαζόμενοι που είχαν απομείνει στο εργοστάσιο και λειτουργούσαν το τμήμα πωλήσεων ειδοποιήθηκαν από τη διοίκηση της εταιρείας ότι, ή θα μεταφερθούν στο εργοστάσιο που βρίσκεται στο Πλατύ ή θα πρέπει να ψάξουν αλλού για δουλειά (!). Πρόκειται για εργαζόμενους που βρίσκονται λίγα χρόνια πριν τη σύνταξη και που είχαν πάρει τη διαβεβαίωση ότι θα τελειώσουν τον εργασιακό τους βίο στο εργοστάσιο της Ξάνθης.
Παράλληλα, στις 20 Δεκέμβρη ολοκληρώθηκε ο διαγωνισμός για την πώληση του 82,33% της ΕΒΖ (η οποία έχει μοιραστεί σε «κακή» και σε «καλή» ανάμεσα σε ΑΤΕ και Πειραιώς), με τελικούς υποψήφιους αγοραστές ένα αμερικάνικο επενδυτικό fund και μια σέρβικη εταιρεία αμφιβόλου εγκυρότητας. Βρισκόμαστε δηλαδή λίγο πριν την ολοκληρωτική διάλυση μιας πρώην ισχυρής κρατικής εταιρείας που είχε πέντε εργοστάσια, απασχολούσε χιλιάδες εργαζόμενους και έπαιρνε την παραγωγή εκατοντάδων τευτλοπαραγωγών.
Η ιστορία της ΕΒΖ, όπως και των συνεταιριστικών εργοστασίων, δείχνει με ανάγλυφο τρόπο τον μεταπρατικό και εξαρτημένο χαρακτήρα της αστικής «μας» τάξης και των κυβερνήσεών της. Δείχνει τα αποτελέσματα της ένταξης στην ιμπεριαλιστική ΕΕ και την ΟΝΕ αλλά και την ουσία της «αναπτυξιακής προοπτικής» που ευαγγελίζεται και υλοποιεί η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Αυτή η «αναπτυξιακή πολιτική» (ίδια με την πολιτική που ακολουθούσαν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) έχει δώσει πλούσιους τους καρπούς της στην Ξάνθη: ΕΒΖ, ΣΕΒΑΘ, ΣΕΠΕΚ, Χαρτοποιία Θράκης, Γκρουπάλ, Αλουμίλ … τα πρόσφατα αποτελέσματά της. Κτίρια που καταρρέουν, εξοπλισμός που σκουριάζει ή πουλιέται για παλιοσίδερα, διάλυση δηλαδή του παραγωγικού ιστού (όποιου τέλος πάντων υπήρχε) και χιλιάδες απολυμένοι εργάτες.
Μ’ αυτήν την καταστροφική πολιτική πρέπει να αναμετρηθούν όχι μόνο οι 9 εργαζόμενοι της ΕΒΖ, που σήμερα χάνουν τη δουλειά τους, αλλά και οι υπόλοιποι απολυμένοι εργάτες των εργοστασίων που έκλεισαν, οι άνεργοι οικοδόμοι, που παλιότερα ζωντάνευαν τα γιαπιά όλης της χώρας, οι νέοι που αναζητούν κανένα «μαύρο» μεροκάματο στον μοναδικό «παραγωγικό κλάδο» τα καφέ-μπαρ, οι καπνοπαραγωγοί που αναγκάζονται να ξενιτευτούν, όλος ο λαός, που έχει καταδικαστεί από τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά και τους ντόπιους υποτακτικούς τους σε «θάνατο». Κι αυτό πρέπει να γίνει άμεσα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Νέα κλαδική συλλογική σύμβαση στους ξενοδοχοϋπαλλήλους Το τυράκι το είδαμε, τι γίνεται όμως με τη φάκα;

Νέα κλαδική συλλογική σύμβαση εργασίας υπογράφτηκε μεταξύ της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργατών Επισιτισμού και Υπαλλήλων Τουριστικών Επαγγελμάτων και της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξενοδόχων, η οποία παρουσιάζεται ως επιτυχία από την πρώτη για την πλευρά των εργαζομένων στα ξενοδοχεία, καθώς «κατάφερε» την υπογραφή διετούς σύμβασης που προβλέπει πάγωμα των μισθών για το 2014 και 1% αύξηση για το 2015. Πέρα από αυτό όμως, η ΠΑΣΚΕ, που κατέχει την πλειοψηφία στην ομοσπονδία, φρόντισε να επιτρέπεται στους εργοδότες μέσα από τη νέα συλλογική σύμβαση να απασχολούν τους εργαζόμενους μέχρι και 2 παραπάνω ώρες καθημερινά πέρα από το κανονικό τους ωράριο, χωρίς να καταβάλουν πρόσθετη αμοιβή. Νομιμοποιούν δηλαδή το δεκάωρο και το παρουσιάζουν σαν αύξηση του μισθού, ενώ ουσιαστικά πρόκειται για περιφανή μείωση και επίθεση στις εργατικές διεκδικήσεις που κατακτήθηκαν από το εργατικό κίνημα τον προηγούμενο αιώνα!
Για μία ακόμη φορά η ΠΑΣΚΕ αποδεικνύει τη βρώμικη δουλειά που κάνει προς όφελος των μεγαλοξενοδόχων και της κυβέρνησης που υποστηρίζει, μετατρέποντας τα συνδικάτα από όργανα υπεράσπισης των συμφερόντων των εργαζομένων σε εργαλεία προώθησης της κυβερνητικής πολιτικής. Εμφανίζουν αντεργατικές ρυθμίσεις ως διεκδικήσεις εργαζομένων, βρωμίζοντας την έννοια του συνδικαλισμού και διαβρώνοντας σωματεία και συνδικάτα, απομακρύνοντας τους εργαζόμενους από τις συλλογικές διεκδικήσεις και «θολώνοντας» την ταξική τους συνείδηση.
Η ηγεσία της ομοσπονδίας αναδεικνύει σαν «επιτυχία» την υπογραφή της ΣΣΕ, που προβλέπει μάλιστα και αύξηση του 1% για το 2015, ενώ στον κλάδο του τουρισμού οι εργαζόμενοι τα τελευταία χρόνια έχουν δεχτεί μειώσεις της τάξης του 15%. Παράλληλα, οι μεγαλοξενοδόχοι θησαυρίζουν από την παραπέρα εκμετάλλευση των εργαζομένων, αλλά και από την κεφαλαιοποίηση των κερδών των μικρών επιχειρήσεων που κλείνουν, που τιμάται στο 20% αύξηση στα κέρδη τους. Σημειωτέον, δε, και το γεγονός ότι καθόλου σίγουρη δεν είναι η εφαρμογή της σύμβασης, δεδομένης της μη υποχρεωτικής εφαρμογής των ΣΣΕ από τα μνημόνια. Για κάποια κομμάτια βέβαια της σύμβασης κανείς δεν έχει αμφιβολία για το αν θα εφαρμοστούν...
Οι υπηρεσίες της ΠΑΣΚΕ προς την κυβέρνηση και την τρόικα δεν σταματούν εκεί, καθώς η συγκεκριμένη υπογραφή της ΣΣΕ στον τουρισμό έχει μια ιδιαίτερη βαρύτητα. Πρόκειται, άλλωστε, για τη «βαριά μας βιομηχανία», τον τουρισμό, ο οποίος προβάλλεται ότι βγαίνει από την κρίση, η χώρα βρίσκεται σε τροχιά ανάπτυξης και πάει λέγοντας... Ένα, όμως, είναι το μόνο σίγουρο, ότι η «ανάπτυξη» γίνεται πάνω στο σβέρκο του λαού, ισοπεδώνοντας όλες τις κατακτήσεις και εξαθλιώνοντας κάθε κλάδο.
Σε μια περίοδο που οι εργατικές κατακτήσεις χτυπιούνται όσο ποτέ, οι εργαζόμενοι πρέπει να ξεπεράσουν τις ξεπουλημένες ηγεσίες του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού. Η μόνη διέξοδος για τους εργαζόμενους είναι να πάρουν την υπόθεση του αγώνα στα χέρια τους, να τα κάνουν τα σωματεία και τα συνδικαλιστικά τους όργανα πραγματικά, διεκδικητικά εργαλεία των δικών τους συμφερόντων.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Οι απολυμένες καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών επιμένουν και απαιτούν την επαναπρόσληψή τους

Στις 18 Σεπτεμβρίου 2013 δημοσιεύτηκαν σειρά υπουργικών αποφάσεων που, με τη γνωστή και δοκιμασμένη τακτική του «ξαφνικού θανάτου», κατάργησαν μέσα σε μια μέρα 1.929 οργανικές θέσεις στο δημόσιο, πετώντας στο δρόμο της διαθεσιμότητας-ανεργίας, στην πλειοψηφία τους εργαζόμενους «χαμηλών προσόντων», ανθρώπους που απασχολούνταν με μόνιμη σχέση εργασίας ή με συμβάσεις, κυρίως στον τομέα καθαριότητας εννέα διαφορετικών υπουργείων.
Μεταξύ αυτών 595 καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών, 558 εργαζόμενοι του υπουργείου εργασίας, κοινωνικής ασφάλισης και πρόνοιας και 400 εργαζόμενοι στον τομέα καθαριότητας και φύλαξης του υπουργείου εθνικής άμυνας.
Οι παραπάνω αποφάσεις ήρθαν να υπηρετήσουν τη δέσμευση της κυβέρνησης για 150.000 απολύσεις στο δημόσιο και όχι τυχαία, επιλέχθηκε ένα ιδιαίτερα ευάλωτο κομμάτι εργαζομένων, με συχνά ελαστικές μορφές απασχόλησης, συμβάσεις και χαμηλές αμοιβές, κατακερματισμένο και διάσπαρτο, με μικρές δυνατότητες συντονισμού και δυναμικής απάντησης.
Ωστόσο, το κομμάτι των απολυμένων καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών, οι 595, γυναίκες στην πλειοψηφία τους, δίνουν καθημερινά έναν επίμονο και δυναμικό αγώνα. Έχοντας γυρίσει την πλάτη στις υποσχέσεις της κυβέρνησης περί δήθεν κινητικότητας και τους προκλητικούς εμπαιγμούς του υπουργού διοικητικής μεταρρύθμισης περί μετατροπής τους σε «εργολάβους», πραγματοποιούν συχνές συγκεντρώσεις έξω από το Υπουργείο Οικονομικών. Εκεί, έξω από το «άντρο» της πιο βάρβαρης και ληστρικής αντιλαϊκής πολιτικής, εκεί που η τρόικα και η κυβέρνηση χαράσσουν τις γραμμές της πιο βάρβαρης επίθεσης στο λαό και τους εργαζομένους, αντιμέτωπες συχνά με τη βία των ΜΑΤ, συνεχίζουν με αποφασιστικότητα να υπερασπίζονται με κάθε τρόπο το δικαίωμά τους στη δουλειά και να απαιτούν την επαναπρόσληψή τους.
Στις 18 Δεκέμβρη σε νέα κινητοποίηση έξω από το Υπουργείο Οικονομικών δήλωναν: «Εμείς θα είμαστε εδώ και αύριο και όσο χρειαστεί! Γιατί αυτό θα το ανατρέψουμε, εμείς στις θέσεις μας θα γυρίσουμε, αυτοί που θα φύγουν θα είναι αυτοί, θα φύγουν νύχτα και δεν θα ξέρουν από πού!» και στις 22 Δεκέμβρη «έψαλαν» τα κάλαντα στον υπουργό επιλέγοντας αυτόν τον τρόπο για να δείξουν ότι η διάθεσή τους να συνεχίσουν είναι δεδομένη.
Γεγονός που φάνηκε και από τη νέα συγκέντρωσή τους έξω από το Υπουργείο στις 9 Γενάρη. Και ως απάντηση στο χαρακτηρισμό τους ως «χαμηλών προσόντων» απολυμένη καθαρίστρια σε ραδιοφωνική της συνέντευξη επέστρεψε το χαρακτηρισμό στους κυβερνητικούς παράγοντες δηλώνοντας ότι χαμηλών προσόντων είναι όλοι αυτοί που δεν μπορούν να νιώσουν το μέγεθος του πόνου και της δυστυχίας που οι ίδιοι προκαλούν στο λαό.
Η βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική της τρόικας και της κυβέρνησης προκαλεί συνέχεια αντιστάσεις, πυροδοτεί αγώνες και διεκδικήσεις. Το ζήτημα είναι να μπορέσουν όλες αυτές οι εστίες αντίστασης, όλοι οι μεγάλοι και μικροί αγώνες που καθημερινά διεξάγονται υπό εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, να ενοποιηθούν, να συμπορευτούν και να αποτελέσουν το μέτωπο αντίστασης που θα μπορέσει να φέρει ρήγμα στην επίθεση και να δώσει νίκες.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Και τώρα τι; Κάποια ζητήματα για την απεργία των εργαζομένων στο ΕΚΠΑ και για την κατάσταση της επόμενης ημέρας

Αν και στο προηγούμενο φύλλο της εφημερίδας τοποθετηθήκαμε πάνω σε ζητήματα που θεωρούμε ουσιαστικά, για το μεγάλο αγώνα που εξελίχθηκε τους τελευταίους μήνες, πιστεύουμε ότι πρέπει να επανέλθουμε θέτοντας ορισμένα ακόμα. Γιατί είναι αναγκαία, τόσο η συναγωγή συμπερασμάτων από την πάλη ενός κομματιού των εργαζομένων, που σε καιρούς δυσμενών συσχετισμών δεν «μάσησε» και κόντραρε στα ίσια την αντιλαϊκή πολιτική, όσο και η προετοιμασία για αυτά που θα αντιμετωπίσουν φοιτητές και εργαζόμενοι από εδώ και πέρα.
Κορυφαίο ζήτημα για εμάς, αναφορικά με κάθε εστία αντίστασης που προκύπτει σε αυτή τη φάση, είναι η δυνατότητα και ανάγκη των λαϊκών-εργατικών αγώνων να συνδέονται και να συντονίζονται. Εδώ, όμως, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η λέξη «συντονισμός» έχει κακοποιηθεί πολλαπλώς τα τελευταία χρόνια και είναι ένα ερώτημα τι εννοεί ο καθένας χρησιμοποιώντας τη. Και σε αυτήν την απεργία, χορτάσαμε πάλι από «συντονισμούς» κάθε λογής. Γιατί μπορεί σε κάποιους να είναι αρκετό, το να συγκεντρώνονται σφραγίδες και υπογραφές κάτω από ένα κείμενο ή μια αφίσα και να θεωρούν ότι έτσι εκπλήρωσαν το καθήκον που έχουν προς το κίνημα. Αλλά, δυστυχώς, και από τις ίδιες τις ελλείψεις αυτού του αγώνα, όταν ήταν πολύ δύσκολο να συνεννοηθούν ακόμα και εργαζόμενοι του ίδιου κλάδου που βρίσκονται σε απεργία, όπως αυτοί του ΕΚΠΑ και του ΕΜΠ, φάνηκε ότι δεν μιλάμε για μια εύκολη υπόθεση. Έμπαινε, όμως, ως καθήκον, ειδικά στην τρέχουσα συγκυρία, στην οποία υπήρξαν ή συνεχίζουν να υπάρχουν μια σειρά αγώνες (από τον ΕΟΠΥY μέχρι και την coca- cola), των οποίων η πραγματική συμπόρευση θα τους έδινε άλλη πνοή και αναβαθμισμένες δυνατότητες.
Και όσον αφορά τη στάση των φοιτητών απέναντι στην απεργία, έχουμε τονίσει επανειλημμένως ότι δεν έγινε δυνατό αυτό που φαινόταν ως πραγματική αναγκαιότητα, η ενεργοποίηση, δηλαδή, του φοιτητικού κινήματος στη βάση των αναγκών και προβλημάτων του φοιτητόκοσμου. Κάτι που θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις, για να βγει στο προσκήνιο ένα κοινό μέτωπο φοιτητών-εργαζομένων ενάντια στην κυρίαρχη πολιτική. Αυτό δεν σημαίνει από την άλλη, ότι δεν εκφράστηκε η αλληλεγγύη τους, με καταλήψεις σε αρκετές σχολές του ΕΚΠΑ και του ΕΜΠ να κρατάνε πολλές εβδομάδες. Εκείνο που αναδείχτηκε ξεκάθαρα και μόνο από το παραπάνω, σε συνδυασμό με το ρόλο που έπαιξαν τελικά πρυτάνεις και καθηγητικό κατεστημένο, ήταν το πού πρέπει να αναζητηθούν οι πραγματικοί σύμμαχοι για τους εργαζόμενους. Κάτι που έσπασε πολλές αυταπάτες, ιδιαίτερα από τη στιγμή που έγινε ολοφάνερο στον καθένα ότι η πρυτανεία και οι συγκλητικοί ήταν οι πιο πρόθυμοι στην προώθηση της «πρότασης διεξόδου» του υπουργείου και ότι ανέλαβαν μετά χαράς το καθήκον του ανοίγματος των σχολών, παρά το «αγωνιστικό» προσωπείο που είχαν φορέσει.
Αυτό είναι ένα πολύτιμο συμπέρασμα που πρέπει να διατηρηθεί και να ενισχυθεί, μπροστά στις μεγάλες προκλήσεις με τις οποίες θα έρθουν αντιμέτωποι το επόμενο διάστημα, τόσο οι εργαζόμενοι όσο και οι φοιτητές.
Όσο και να χαιρέτισαν κάποιοι τις προτάσεις του υπουργείου ως «νίκη», για να δικαιολογήσουν στη συνέχεια την απεργοσπαστική τους στάση (βλ. ΠΑΜΕ), οι εργαζόμενοι έχουν αρχίσει ήδη να νιώθουν στο πετσί τους τις «ευεργετικές» της συνέπειες. Γιατί τίποτε από όλα αυτά τα ελάχιστα που τους έταξαν δεν έχει πραγματοποιηθεί αλλά αντιθέτως ματαιώνονται με διάφορα προσχήματα, όπως , για παράδειγμα, η τροπολογία για την προκήρυξη των θέσεων για ΕΔΙΠ και ΕΤΕΠ στις οποίες θα τοποθετούνταν κάποιοι από αυτούς. Στην πραγματικότητα, υλοποιείται στο ακέραιο η κοινή υπουργική απόφαση των απολύσεων-διαθεσιμοτήτων, με τους περισσότερους να μην ξέρουν τι τους ξημερώνει.
Και για να μην είμαστε άδικοι, πιστεύουμε ότι ευθύνες για την εξέλιξη του αγώνα πρέπει να καταλογίζονται στη στάση και άλλων δυνάμεων του κινήματος που παρέμβηκαν, πέρα από τα όσα μπορεί να πει κανείς για το ΠΑΜΕ. Και θα το κάνουμε παρά τους περιορισμούς που μας δημιουργεί το γεγονός ότι δεν διαθέτουμε δυνάμεις μέσα στους εργαζόμενους για να έχουμε μια πλήρη εικόνα, γεγονός, όμως, που δεν μας απέτρεψε από το να στηρίζουμε αποφασιστικά την απεργία από την πρώτη στιγμή, ιδιαίτερα μέσω των Αγωνιστικών Κινήσεων ΑΕΙ-ΤΕΙ.
Για το ΣΥΡΙΖΑ μπορούμε να πούμε ότι, ενώ συμμετείχε στον αγώνα, είχε ως συνήθως αλλού την πραγματική του έγνοια. Κάτι που αναδείχτηκε και από την εξέλιξη του πράγματος, με την πρόταση μομφής προς την πλειοψηφία του διοικητικού συμβουλίου του σωματείου και τις εκλογές για νέο όργανο που πραγματοποιήθηκαν. Φάνηκε, δηλαδή, ότι απώτερος σκοπός του ήταν η εκλογική κεφαλαιοποίηση της συμμετοχής του και όχι η ουσιαστική στήριξη αυτού του αγώνα, όταν, μάλιστα, είναι γνωστό ότι είδε με αρκετά «καλό μάτι» τις προτάσεις του υπουργείου και τις επαναδιατύπωνε με τοποθετήσεις του στις γενικές συνελεύσεις του σωματείου, κάνοντας γαργάρα το βασικό αίτημα των εργαζομένων, που ήταν η απόσυρση της ΚΥΑ. Για τις δυνάμεις που παρέμβαιναν με αναφορά στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σίγουρα είχαμε να κάνουμε με μια μη ενιαία και αντιφατική πολλές φορές στάση, αλλά δεν μπορούμε να αφήσουμε στο απυρόβλητο το γεγονός ότι από πολλούς εκπροσώπους τους μέσα στην απεργιακή επιτροπή έμπαιναν προτάσεις αποκλιμάκωσης ήδη από το Νοέμβρη.
Όσον αφορά τους φοιτητές, μπορούμε να πούμε ότι καλούνται πλέον να τα βγάλουν πέρα με μια κατάσταση, στην οποία η κυβέρνηση θα θελήσει να πάρει τη ρεβάνς και να υλοποιήσει σχέδια που από καιρό είχε ετοιμάσει. Προχωράει, λοιπόν, σε αποφασιστικά βήματα για την προώθηση των όσων προβλέπει ο νόμος-πλαίσιο για τις 13 εβδομάδες του εξαμήνου και θέλει να επιβάλει ένα καθεστώς πειθάρχησης και εντατικοποίησης, με πρόσχημα «τα μαθήματα που χάθηκαν και πρέπει να αναπληρωθούν».
Θεωρούμε ότι η παραπάνω κατεύθυνση δεν είναι μονόδρομος για το φοιτητόκοσμο. Αντιθέτως, είναι αναγκαίο να συγκρουστεί μαζί της, μη αποδεχόμενος σαν αντικειμενικά αυτά που επιτάσσει ο νόμος και απαιτώντας ανθρώπινους όρους για την πραγματοποίηση του εξαμήνου και των εξεταστικών, με εξέταση στη διδαχθείσα ύλη. Η αντιμετώπιση αυτών των ζητημάτων θα κρίνει και τους όρους με τους οποίους θα διεξαχθούν οι μάχες της επόμενης περιόδου για το δικαίωμα στις σπουδές, το οποίο δέχεται πολλαπλά πυρά.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

100 μέρες απεργία και συνεχίζει: Ο αγώνας στην Coca-Cola 3Ε θα δικαιωθεί, η εργατική τάξη θα νικήσει

Ξεπερνά τις 100 μέρες η απεργία των εργαζομένων στην Coca-Cola 3Ε. Η αγωνιστική διάθεση και η αντοχή των εργαζομένων μεγαλώνει. Οι παρεμβάσεις συνεχίζονται ακούραστα και η αισιοδοξία διατηρείται. Οι ενέργειες της εταιρείας, με τις διώξεις και τις αγωγές, δεν έχουν καταφέρει να κάμψουν το ηθικό και να τρομοκρατήσουν τους εργαζόμενους. Μετά την περίοδο των γιορτών, όπου με μεγάλη ένταση δόθηκε βάρος στην ενημέρωση του καταναλωτικού κοινού σε σχέση με το μποϊκοτάζ ώστε να δημιουργηθεί πίεση στην εταιρεία σε μια περίοδο όπου παραδοσιακά έχει αυξημένες πωλήσεις (έχουμε αναφερθεί σε αυτά τα ζητήματα εκτενώς στο προηγούμενο φύλλο της «Π.Σ.»), το βάρος πέφτει πλέον στις επιτροπές αλληλεγγύης σε γειτονιές της πόλης, αλλά και σε γειτονικές περιοχές. Μια κίνηση που ίσως άργησε να ξεκινήσει και είναι σε πολύ σωστή λογική, καθώς η απεύθυνση στο λαό πρέπει να είναι βασικό στοιχείο κάθε αγώνα που ξεσπάει.
Είναι σημαντικό να αναφέρουμε κάποια πράγματα σε σχέση με τις επιτροπές και να εκφράσουμε την άποψή μας. Καταρχήν, η διαδικασία συγκρότησης επιτροπών αλληλεγγύης θα πρέπει να είναι ανοιχτή σε όλο τον κόσμο. Οι διαδικασίες σε κάθε γειτονιά να ανακοινώνονται νωρίτερα ώστε να υπάρχει δυνατότητα να το γνωρίζει κόσμος που να μπορεί να συμμετέχει. Φυσικά, να μην υπάρχουν αποκλεισμοί σε ανθρώπους που θέλουν να συμβάλουν σε αυτή τη διαδικασία, η οποία πρέπει να αγκαλιάσει πλατύ κόσμο.
Κατά την άποψή μας, οι επιτροπές αλληλεγγύης δεν πρέπει να περιορίζονται απλώς στην ενίσχυση ενός καταναλωτικού κινήματος που θα προωθεί το μποϊκοτάζ στα προϊόντα τής 3Ε, αλλά στη συγκρότηση ενός κινήματος ταξικής αλληλεγγύης από ανέργους, νεολαίους και εργαζόμενους απέναντι στους απεργούς της Coca-Cola 3E. Ένα κίνημα αλληλεγγύης που θα συγκροτηθεί πάνω στην υπεράσπιση του δικαιώματος στη δουλειά, που αποτελεί το στοιχείο πάνω στο οποίο θα ενωθεί ο αγώνας των απεργών με το ευρύτερο λαϊκό κίνημα. Άλλωστε, η ανάδειξη ενός δυναμικού αγωνιστών σε αυτές τις επιτροπές αλληλεγγύης δίνει τη δυνατότητα να μείνει ένα δυναμικό στις γειτονιές της πόλης και να δραστηριοποιηθεί και για άλλα ζητήματα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Επίθεση της εργοδοσίας και αντιστάσεις των εργατών σε εργοστάσια του Βόλου

Με συνεχή κλιμάκωση της επίθεσης απέναντι στις καταχτήσεις και τα δικαιώματά τους είναι οι εργάτες του Βόλου σχεδόν σε όλα τα εργοστάσια της περιοχής. Από την εκ περιτροπής εργασία και την κατάργηση του οχταώρου μέχρι τα απλήρωτα μεροκάματα και από τις μειώσεις μισθών μέχρι τις συνεχείς διαθεσιμότητες και τις απολύσεις συνίσταται ο καθημερινός εφιάλτης που έχει να αντιμετωπίσει ο κόσμος της δουλειάς.
Η εργοδοσία είτε αξιοποιεί την αντεργατική νομοθεσία, είτε εκβιάζει ανοικτά και ωμά χωρίς περιττές δικαιολογίες τους εργάτες, σε κάθε περίπτωση επιτίθεται για να συντρίψει ό,τι έχει απομείνει ως κατάχτηση και κυρίως στοχεύει στην διάλυση κάθε συνδικαλιστικής συγκρότησης στους χώρους δουλειάς, με απαγορεύσεις, τρομοκρατικές απολύσεις, απειλές και εκβιασμούς. Πιο συγκεκριμένα:
Στην Χαλυβουργία του Μάνεση, στο τέλος της χρονιάς απολύθηκαν 40 συμβασιούχοι εργάτες που δούλευαν και στα δύο εργοστάσια (Βόλου – Βελεστίνου) από το 2011. Εδώ είναι σημαντικό να πούμε ότι από τις 2/11/2013, με απόφαση της γενικής τους συνέλευσης, οι εργάτες είχαν αποδεχθεί νέα παράταση στις μειώσεις των αποδοχών τους κατά 12,5% μέχρι τον Ιανουάριο του 2014, με στόχο να αποφύγουν τις απολύσεις όπως είχε απαιτήσει η εργοδοσία και είχε αποδεχθεί η διοίκηση του εργοστασιακού σωματείου. Για τη νέα αυτή παράταση στις μειώσεις των αποδοχών η εργοδοσία όχι μόνο δεν δεσμεύεται στο τι θα γίνει μετά αλλά δείχνει και τις διαθέσεις της με την απόλυση των 40 εργατών με την δικαιολογία, αυτή την φορά, της μεγάλης τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος που καταναλώνει για την παραγωγή. Το ίδιο ζήτημα (!) αναδεικνύει και η διοίκηση του σωματείου και αντί να οργανώσει την αντίσταση των εργατών στην επίθεση της εργοδοσίας, παραιτείται σε ένδειξη διαμαρτυρίας απέναντι στην κυβερνητική πολιτική στο ζήτημα της …ενέργειας. Και από ό,τι φαίνεται, δεν ήταν δικιά τους φαεινή ιδέα αλλά καθοδηγημένη από τις ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΠΟΕΜ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργατών Μετάλλου), οι οποίες σαν απάντηση σε όλα αυτά που γίνονται στα εργοστάσια οργανώνουν κοινή συνέντευξη τύπου για να «καταγγείλουν» την κυβέρνηση ότι δεν παίρνει μέτρα μείωσης της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος για τις ηλεκτροβόρες βιομηχανίες. Η δε διοίκηση του Εργατικού Κέντρου στο Βόλο δεν πρόλαβε ούτε μία ανακοίνωση καταγγελίας να βγάλει για τις απολύσεις στην Χαλυβουργία -ευθυγραμμιζόμενη με τους υπόλοιπους εργατοπατέρες- από τα «τρεξίματα» που είχε για να «στήσει» ένα ακόμα σωματείο στο μέταλλο (το τρίτο) κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε «απλά» με πλήρη υποταγή των εργατοπατέρων κάθε επιπέδου αλλά πλήρη σύμπλευση και κάλυψη της εργοδοτικής επίθεσης με κάθε τρόπο.
Το πρόβλημα του κεφαλαίου για το κόστος του ηλεκτρικού ρεύματος (που στην περιοχή μας επικαλείται και ο Στασινόπουλος για την χαλυβουργία SOVEL στον Αλμυρό, ώστε να επιβάλλει μειώσεις μισθών, διαθεσιμότητες και εκ περιτροπής εργασία, αλλά και η τσιμεντοβιομηχανία ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ) δεν αποτελεί ζήτημα για τους εργάτες και πολύ περισσότερο δεν αποτελεί κοινό πεδίο «διεκδίκησης» με την εργοδοσία απέναντι στην κυβέρνηση, σε μια ένδειξη «κατανόησης» για τα προβλήματα του κόστους της παραγωγής. Ακόμα και αν το κεφάλαιο πετύχει καλύτερες συμφωνίες για το ρεύμα αυτό δεν σημαίνει ότι θα σταματήσει την επίθεση, επαναπροσλαμβάνοντας τους απολυμένους, αποκαθιστώντας τα μεροκάματα, διατηρώντας το 8ωρο και το 5μερο.
Στην χαρτοβιομηχανία ΒΙΣ του Φιλίππου, η εργοδοσία αξιοποιώντας την δυνατότητα που τις δίνουν οι νέοι αντεργατικοί νόμοι αποφάσισε μονομερώς να κόψει το επίδομα γάμου (10%) από τον Οκτώβριο. Παρόλο που η ΒΙΣ είναι μέλος του ΣΕΒ που υποτίθεται έχει δεσμευτεί ότι τα μέλη του δεν θα κόψουν το επίδομα γάμου, ο Φιλίππου σε επίσκεψή του στο εργοστάσιο κάλεσε τους εργάτες και το σωματείο που αντέδρασαν στην περικοπή «να πάνε στα δικαστήρια να το ζητήσουν». Οι εργάτες μέσα από γενικές συνελεύσεις αποφάσισαν να αντισταθούν και ξεκίνησαν τρίωρες στάσεις εργασίας από τα μέσα Νοέμβρη. Στην τελευταία γενική συνέλευση στις 31/12/2013 αποφάσισαν να συνεχίσουν τις στάσεις εργασίας σε όλες τις βάρδιες μέχρι τις 20 Γενάρη και εξουσιοδότησαν το ΔΣ του σωματείου να κλιμακώσει τον αγώνα με 24ωρες απεργίες. Η εργοδοσία στις κινητοποιήσεις των εργατών «απαντάει» με πληρωμή μόνο του δώρου Χριστουγέννων και έναντι για Νοέμβριο και Δεκέμβριο μόνο 600 ευρώ εκβιάζοντας τους με αυτό τον τρόπο να αποδεχθούν την περικοπή και να σταματήσουν τους αγώνες. Η μέχρι τώρα αγωνιστική στάση των εργατών της ΒΙΣ στέλνει ένα ταξικό μήνυμα αντίστασης και αποφασιστικότητας στους υπόλοιπους, ότι οι καταχτήσεις διεκδικούνται, δε χαρίζονται. Δυστυχώς, μέχρι σήμερα στο πλευρό των εργατών της ΒΙΣ δεν έχει σταθεί κανένας. Οι εργάτες και το σωματείο δίνουν τελείως μόνοι τους αυτό τον αγώνα απέναντι στην εργοδοσία χωρίς στήριξη και αλληλεγγύη είτε από άλλα σωματεία (για το Εργατικό Κέντρο ούτε λόγος να γίνεται) είτε εργατικές και πολιτικές οργανώσεις.
Στον ΙΜΑΣ, θυγατρική της γερμανικής Continental, η εργοδοσία εδώ και καιρό ασκεί συνεχείς πιέσεις στους εργάτες και το σωματείο για ένα «νέο πλαίσιο» εργασιακών σχέσεων που θα έχει μέσα διαθεσιμότητες, εκ περιτροπής εργασία και «ευλύγιστη» εβδομαδιαία απασχόληση. Οι μέχρι σήμερα πιέσεις της εργοδοσίας για συναίνεση του σωματείου των εργατών στις αντεργατικές της ρυθμίσεις έχει συναντήσει την σταθερή άρνησή του. Μάλιστα όταν η εργοδοσία έδειξε ότι θα επιβάλει μονομερώς τις νέες ελαστικές εργασιακές σχέσεις, η απόφαση της γενικής συνέλευσης των εργατών για απεργία, την ανάγκασε σε υποχώρηση και άνοιγμα νέου γύρου διαπραγματεύσεων. Από την άλλη πλευρά βέβαια, η εργοδοσία καθώς «διαπραγματεύεται» εξαγγέλλει ταυτόχρονα πρόγραμμα «εθελουσίας εξόδου» για να σπείρει την αβεβαιότητα και να αποδυναμώσει την διάθεση των εργατών να αντισταθούν. Και στο εργοστάσιο αυτό οι διαθέσεις του κόσμου αλλά και η στάση του σωματείου δείχνουν ότι οι νέες αντεργατικές ρυθμίσεις της εργοδοσίας δεν θα περάσουν με «συναίνεση» αλλά θα βρουν απέναντι αγωνιστική στάση και διεκδίκηση.
Η κατάσταση στα τρία αυτά εργοστάσια του Βόλου είναι κομμάτι της συνολικής κατάστασης στην περιοχή και σε ολόκληρη την χώρα. Η καπιταλιστική κρίση και τα δεσμά της εξάρτησης από την μία οδηγούν στην παραπέρα αποβιομηχανοποίηση και από την άλλη αναζητούν, για την σωτηρία της κερδοφορίας του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου, την μετατροπή της εργατικής τάξης σε «σφαχτάρι» στον βωμό τους. Η μετατροπή της οικονομίας σε παράρτημα του ιμπεριαλιστικού καταμερισμού της ΕΕ αλλά και γενικότερα χτυπάει πρώτα και κύρια τους εργάτες και όλο τον κόσμο της δουλειάς στα δικαιώματα, τις καταχτήσεις, την ίδια του την ζωή. Από την άποψη αυτή, η αποκάλυψη του χαρακτήρα της καπιταλιστικής κρίσης και των επιπτώσεων από την ιμπεριαλιστική εξάρτηση αποτελούν σημαντικά πολιτικά στοιχεία μίας παρέμβασης για να γίνει κατανοητή η χωρίς τέλος επίθεση της εργοδοσίας από την μία αλλά ταυτόχρονα και ο βρώμικος ρόλος των κυβερνητικών και εργοδοτικών εργατοπατέρων που βάζουν «πλάτη» στην επίθεση. Μέσα στους χώρους των εργοστασίων δεν έχει σβήσει η αγωνιστική – ταξική συνείδηση, και απ’ ό,τι δείχνουν και οι αντιδράσεις των εργατών στον Βόλο, υπάρχουν οι προϋποθέσεις να αναπτυχθούν σημαντικοί και μακροχρόνιοι αγώνες αντίστασης που θα μπορούσαν να έχουν νικηφόρα αποτελέσματα. Η στήριξη και η έμπρακτη αγωνιστική αλληλεγγύη σε όποιους αγώνες αναπτύσσονται κόντρα στην ηττοπάθεια αλλά κυρίως στις αυταπάτες που αφειδώς σκορπίζονται αυτή την περίοδο αποτελεί την μοναδική διέξοδο. Ακόμα περισσότερο ο συντονισμός των εργατικών αντιστάσεων θα αποτελούσε ένα σημαντικό ανέβασμα του επιπέδου συγκρότησης της εργατικής τάξης απέναντι σε όλα αυτά που αντιμετωπίζει σήμερα. Σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να κινηθούμε παρά τις αδυναμίες και τους δύσκολους συσχετισμούς.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

5μηνη κοροϊδία για 200 άνεργους στον ΟΑΣΑ

Η απόφαση του ΟΑΣΑ για "πρόσληψη" με πεντάμηνες συμβάσεις περίπου 200 άνεργων ως ελεγκτές στις οδικές και σταθερές συγκοινωνίες αποτελεί ακόμα μια πρόκληση σε βάρος άνεργων και εργαζόμενων. Ο ΟΑΣΑ όχι μόνο αρνείται το πάγιο αίτημα για δωρεάν μετακίνηση των άνεργων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς αλλά θέλει να βάλει τους ίδιους να κόβουν πρόστιμα σε άλλους άνεργους που χρησιμοποιούν τα ΜΜΜ!
Το σύστημα προσπαθεί μόνιμα να αξιοποιήσει την ανεργία σαν εργαλείο προώθησης της αντιδραστικής του πολιτικής. Την ώρα που ετοιμάζει χιλιάδες απολύσεις στον κλάδο των ΜΜΜ, ανακοινώνει δήθεν "προσλήψεις" μέσω των προγραμμάτων του ΟΑΕΔ που καταστρατηγούν κάθε εργασιακό δικαίωμα. Δεν είναι μόνο το ζήτημα του εξευτελιστικού μισθού, στο οποίο αρκούνται οι συνδικαλιστικές ηγεσίες του κλάδου, αλλά όλες οι εργατικές κατακτήσεις που χτυπιούνται με τις συμβάσεις "κοινωφελούς εργασίας". Και πάλι οι άνεργοι εκβιάζονται, στη βάση της εξαθλίωσης, να αποτελέσουν τον πολιορκητικό κριό απέναντι στις κατακτήσεις του εργατικού κινήματος.
Ταυτόχρονα, το σύστημα χτυπάει το λαϊκό δικαίωμα στην ελεύθερη μετακίνηση, προωθώντας την αντιδραστική αντίληψη ότι ο λαός πρέπει να πληρώνει για αυτή, ενώ στην πραγματικότητα έχει ήδη πληρώσει με την κλεμμένη υπεραξία της δουλειάς των εργαζόμενων. Προσπαθεί να βάλει τους άνεργους απέναντι στους εργαζόμενους, διαχωρίζοντάς τους, γιατί γνωρίζει και τρέμει τη δύναμη του κοινού τους αγώνα. Μόνη διέξοδος η πάλη για πλήρη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα για όλους!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

"Μαύρο Σάββατο" για τους εμποροϋπαλλήλους της Αθήνας

Με απόφαση της περιφέρειας Αττικής ύστερα από συνεννόηση με το δήμο Αθηναίων αλλά και με τη στήριξη του Εμπορικού Συλλόγου Αθήνας, πολλά καταστήματα και τρία μουσεία της Αθήνας έμειναν ανοιχτά το τελευταίο Σάββατο του 2013 μέχρι τις 11 τη νύχτα! Ο δήμος είχε ήδη κανονίσει την ηχητική κάλυψη του μαρτυρίου με συναυλίες στο προκλητικά φωταγωγημένο κέντρο από το απόγευμα, σε μια προσπάθεια επιβολής της "γιορτινής ατμόσφαιρας". Την απόφαση χαιρέτησε ο πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου καλώντας τους καταναλωτές να κάνουν τις αγορές τους "χωρίς την πίεση του χρόνου"· πλημμυρισμένος από "γιορτινή χαρά", ξέχασε μάλλον ότι οι καταναλωτές είναι κατά πλειοψηφία εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, δηλαδή τα θύματα της πολιτικής της εξαθλίωσης, που έχει οδηγήσει σε δυσκολία κάλυψης ακόμα και των βασικών αναγκών.
Κοινή ήταν η στάση ολόκληρου του αστικού τύπου που τις προηγούμενες μέρες προσπαθούσε να πείσει ότι το μέτρο θα αναζωογονήσει μαγικά την αγορά, ανάμεσα σε χαζοχαρούμενες συγκρίσεις με ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και αστεία επιχειρήματα περί του αισθήματος ασφάλειας λόγω της φωτισμένης πόλης. Αντίστοιχα, την επομένη γράφτηκαν πολλές σελίδες για την τεράστια επιτυχία, χωρίς βέβαια κουβέντα για τη συγκέντρωση και πορεία διαμαρτυρίας που πραγματοποιήθηκε στην Ερμού και τις παρεμβάσεις σε μεγάλα καταστήματα και βιβλιοπωλεία.
Το "εορταστικό" -για τα αφεντικά- κλίμα επιβεβαίωσε ο πρόεδρος της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου, εκφράζοντας τη δυσφορία του που τα καταστήματα δεν λειτούργησαν και την Κυριακή, όπως έγινε στη Θεσσαλονίκη, τα Γιάννενα και περιοχές του Ηρακλείου, με απόφαση των αντίστοιχων περιφερειών, σύμφωνα με το νόμο 4177 για την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας. Στον άτυπο διάλογο, το υπουργείο ανάπτυξης και ανταγωνιστικότητας απάντησε με ανακοίνωση στην οποία χαρακτήρισε "εύλογο" το αίτημα, τόνισε ότι δεν είχε υποβληθεί επίσημα από τις τριτοβάθμιες οργανώσεις του εμπορικού κλάδου ώστε να το ικανοποιήσει άμεσα και απείλησε ανοιχτά για αλλαγές στο νόμο που θα επιτρέπουν τη λειτουργία τις Κυριακές, χωρίς το βάρος της απόφασης του αντιπεριφερειάρχη. Άλλωστε, ο Εμπορικός Σύλλογος Χανίων αποφάσισε μόνος του να ανοίξουν τα μαγαζιά της πόλης την Κυριακή 29 Δεκέμβρη και, παρά την παρανομία, υλοποίησε σε ένα βαθμό την απόφαση αυτή.
Το ζήτημα της παραπέρα ελαστικοποίησης της δουλειάς και της διάλυσης της έννοιας του ωραρίου είναι κρίσιμο για όλους τους εργαζόμενους. Μετά τη "διευθέτηση του χρόνου εργασίας" που νομιμοποίησε τις απλήρωτες υπερωρίες, η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας είναι ένα μεγάλο άλμα που επιχειρούν από κοινού κεφάλαιο και κυβέρνηση στην κατεύθυνση διάλυσης κάθε εργατικού κεκτημένου με σκοπό την απόλυτη εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης. Είναι καθαρό ότι δεν πρόκειται να κάνουν πίσω στο μέτωπο αυτό και γι' αυτό πρέπει να βρουν απέναντί τους το εργατικό κίνημα αποφασισμένο να ανατρέψει την κατεύθυνση αυτή.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ταξική Πορεία: ΑΘΗΝΑ Εκδήλωση αλληλεγγύης στους απεργούς της Κόκα Κόλα

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΣΤΗΝ ΚΟΚΑ ΚΟΛΑ 3Ε ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ!

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟΥ!

Εκδήλωση-Συζήτηση:

"Εμπειρίες και συμπεράσματα από 100 μέρες απεργία"

Πέμπτη 9 Γενάρη 2014, 6.30μμ

στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας (3ης Σεπτεμβρίου 48Β)

Οι εργαζόμενοι στην Κόκα Κόλα 3Ε Θεσσαλονίκης συνεχίζουν τον αγώνα τους έχοντας συμπληρώσει περισσότερες από 100 μέρες απεργίας ενάντια στις απολύσεις 33 εργατών και το λουκέτο των εγκαταστάσεων στη Θεσσαλονίκη που σχεδιάζει η πολυεθνική. Με αισιοδοξία και μαχητικότητα αντιμετωπίζουν τις διώξεις και τα εξώδικα της εργοδοσίας, που προσπαθεί να τους τρομοκρατήσει και να κάμψει τις αντιστάσεις τους.
Αν όμως η εταιρία έχει για συμμάχους το κράτος, τα ΜΑΤ, τον απεργοσπαστικό μηχανισμό και την αντεργατική νομοθεσία, οι εργαζόμενοι έχουν στο πλευρό τους την εργατική τάξη και το λαό όλης της χώρας. Γιατί ο αγώνας τους βρίσκεται ενάντια στην πολιτική της εξαθλίωσης, των απολύσεων και των λουκέτων. Γιατί η μόνη λύση βρίσκεται στους μαζικούς αγώνες για πλήρη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα, για ζωή με αξιοπρέπεια.
Η συμπαράσταση στο δίκαιο αγώνα των εργαζόμενων στην Κόκα Κόλα είναι ανάγκη να εκδηλωθεί σε όλη τη χώρα. Οι εμπειρίες και τα συμπεράσματα από την αγωνιστική διαδρομή των απεργών πρέπει να συζητηθούν σε κάθε χώρο δουλειάς και σε κάθε γειτονιά και να αποτελέσουν έναυσμα για νέους αγώνες όπου ζει και εργάζεται ο εργαζόμενος λαός.
Για να αντισταθούμε στην επίθεση του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου!
Για να ανατρέψουμε την πολιτική της ανεργίας και της εξαθλίωσης!

Ταξική Πορεία

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Στα ύψη η ανεργία - στα τάρταρα ο λαός

Νέο ιστορικό ρεκόρ ανεργίας για το Σεπτέμβρη κατέγραψε επίσημα η ΕΛΣΤΑΤ, με το εποχικά διορθωμένο ποσοστό να ανεβαίνει στο 27,4% και ο αριθμός των άνεργων στους 1.376.463. Τα επίσημα στοιχεία που επικαλούνταν τα κυβερνητικά στελέχη και ο ίδιος ο Σαμαράς πριν από λίγες μόλις μέρες, δηλώνοντας ότι "τα χειρότερα πέρασαν", επιβεβαιώνουν τη δραματική κατάσταση στην οποία ζει ο λαός στη χώρα. Η πάνω από δυόμιση φορές αύξηση της ανεργίας μέσα σε μια πενταετία (από 7,5% το Σεπτέμβρη του 2008), παρά τις ευεργετικές συνέπειες που έφερε για το κεφάλαιο σε σχέση με την επιβολή εργασιακού μεσαίωνα, προκαλεί -και δίκαια- μεγάλη ανησυχία σε ντόπιους και ξένους άρχοντες για το ενδεχόμενο κοινωνικών εκρήξεων με βάση την εξαθλίωση του λαού. Αυτός ο φόβος τούς οδηγεί στις προσπάθειες μπαλώματος που ανακοινώνονται με υποκριτικό ενδιαφέρον το τελευταίο διάστημα.
Η διατήρηση της ανεργίας σε τόσο ψηλά ποσοστά (κατάσταση που οι προβλέψεις όλων των επίσημων οργανισμών -εντός κι εκτός Ελλάδας- εκτιμούν ότι θα συνεχιστεί για πολλά χρόνια ακόμα) λειτούργησε και συνεχίζει να λειτουργεί καταστροφικά για τους εργαζόμενους. Πέρα από την οικονομική εξαθλίωση που φέρνει για έναν εργαζόμενο η έλλειψη μισθού, η ανεργία αξιοποιείται από το κεφάλαιο ως σημαντικό όπλο στην επίθεσή του στις εργατικές κατακτήσεις. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι θα την ήθελαν πιο ελεγχόμενη, τα αφεντικά χρησιμοποιούν την ανεργία ως μόνιμη απειλή απέναντι σε όποιους εργαζόμενους αντιστέκονται στις μειώσεις μισθών και στη χειροτέρευση των όρων δουλειάς. Το ίδιο το κράτος απαγορεύει με νόμο συλλογικές συμβάσεις που προβλέπουν αύξηση μισθών όσο το ποσοστό ανεργίας είναι μεγαλύτερο του 10%, ενώ με τα διάφορα προγράμματα του ΟΑΕΔ ("κοινωφελούς" εργασίας, εποχικής εργασίας κ.τ.λ.) καταστρατηγεί βασικά δικαιώματα και κεκτημένα, χρησιμοποιώντας τους άνεργους σαν πολιορκητικό κριό για τις εργατικές κατακτήσεις. Η διαδικασία διάλυσης των μισθών και των εργασιακών σχέσεων (την οποία τα στελέχη του συστήματος αποκαλούν "προσαρμογή της αγοράς εργασίας"), σε συνδυασμό με την ίδια την ανεργία και τα μνημονιακά μέτρα έχουν ήδη καταγράψει επίσημα αποτελέσματα στα στοιχεία που δημοσίευσε η Γιούροστατ για το 2011: 23,1% του πληθυσμού ζει με λιγότερα από 476 ευρώ το μήνα, με το 15,1% αυτών που έχουν δουλειά να βρίσκονται στην ίδια κατηγορία, ενώ 33,7% των νοικοκυριών δεν μπορεί να καλύψει τρεις από τις εννέα βασικές ανάγκες. Αν αυτά είναι τα δεδομένα του 2011, είναι βέβαιο ότι σήμερα οι συνθήκες διαβίωσης του λαού είναι κατά πολύ χειρότερες.
Τόσο η κυβέρνηση όσο και τα ιμπεριαλιστικά της αφεντικά έχουν ανοιχτά εκφράσει το φόβο η ανεργία να αποτελέσει το κοινωνικό πρόβλημα εκείνο που θα οδηγήσει στην έκρηξη της λαϊκής οργής. Αυτός είναι ο λόγος που θα ήθελαν να την περιορίσουν-ελέγξουν, παρά τις "ευκαιρίες" που τους προσφέρει. Επειδή όμως είναι προφανές ότι η κυβερνητική προπαγάνδα περί "ανάπτυξης" και "δημιουργίας θέσεων εργασίας" δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα των λουκέτων και των απολύσεων, προσπαθούν να διαχειριστούν την οργή που φέρνει η εξαθλίωση εκατοντάδων χιλιάδων οικογενειών. Το βασικό χαρακτηριστικό των "μέτρων" που παίρνουν είναι το παραπέρα γκρέμισμα των κατακτήσεων και η διατήρηση και διεύρυνση της φτώχειας για τους άνεργους. Τα προγράμματα ΚΟΧ, ΣΟΧ κτλ. του ΟΑΕΔ παρακάμπτουν ολόκληρη την εργατική νομοθεσία με μισθούς κάτω από το βασικό ακόμα και για τις πιο επικίνδυνες και βαριές δουλειές. Τα προγράμματα "μαθητείας" για νέους εργαζόμενους επιτρέπουν την απόλυτη εκμετάλλευση της δουλειάς μέχρι και ανήλικων παιδιών. Το επίδομα των 200 ευρώ για μακροχρόνια άνεργους που ανακοινώθηκε πρόσφατα από τη μια διευρύνει τις ηλικίες των δικαιούχων (20-66 χρονών από 45-65 που ισχύει σήμερα), από την άλλη χαμηλώνει το οικογενειακό εισοδηματικό κριτήριο στα 10.000 ευρώ ετήσια από τις 12.000, ποσό στο οποίο βέβαια περιλαμβάνονται και τα τεκμήρια της εφορίας για αυτοκίνητο, ιδιοκατοίκηση κ.ά. τα οποία δεν είναι πραγματικό εισόδημα. Η παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης καλύπτει μόνο τα στοιχειώδη και, όπως και όλα τα υπόλοιπα "μέτρα προστασίας των ανέργων", έχει μια σειρά από απαιτήσεις για ένσημα, εισόδημα κ.ά., με αποτέλεσμα να αφορά τελικά μόνο ένα ποσοστό των άνεργων.
Το σύστημα δεν έχει κανένα "πόνο" για τους άνεργους. Η όποια αναφορά στα προβλήματά τους, που το ίδιο προκαλεί με την πολιτική του, γίνεται ως πρόσχημα για το προχώρημα της επίθεσης στα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα. Η πολιτική που υπαγορεύουν οι ιμπεριαλιστές και υλοποιεί η κυβέρνηση δεν έχει να προσφέρει άλλη προοπτική από την πλήρη εξαθλίωση και την απόλυτη εκμετάλλευση του εργαζόμενου λαού και τα μέτρα που παίρνουν όχι μόνο δεν πρόκειται να ανακουφίσουν στο ελάχιστο τους άνεργους, αλλά χρησιμοποιούνται για να χειροτερεύσουν τους όρους ζωής και δουλειάς εργαζόμενων και άνεργων μαζί. Δίκαια φοβούνται τους λαϊκούς αγώνες και υπόσχονται "μπαλώματα", όπως είναι οι σκέψεις για τις οικογένειες που ζουν χωρίς ηλεκτρικό την ίδια ώρα που συνεχίζονται οι διακοπές ρεύματος σε χιλιάδες ακόμα οικογένειες που αναγκάζονται να διαλέξουν μεταξύ του φαγητού και του υπέρογκου λογαριασμού της ΔΕΗ. Το ίδιο το δικαίωμα στη ζωή αμφισβητείται και μόνο οι αγώνες ενάντια σε αυτή την πολιτική, ενάντια στα μέτρα που περνάνε μπορούν να ανοίξουν το δρόμο για να κατακτηθούν ξανά όλα τα δικαιώματα του λαού.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

24ωρη απεργία στην «Intrasoft International»

24ωρη απεργία την Τετάρτη 11 Δεκέμβρη 2013 πραγματοποίησαν οι εργαζόμενοι στην «Intrasoft International», του ομίλου «Intracom», για να εναντιωθούν στην απόφαση της εργοδοσίας να απολύσει πέντε άτομα τον προηγούμενο μήνα και άλλα τρία πριν από λίγες μέρες. Οι εργαζόμενοι διεκδικούν την άμεση επαναπρόσληψη των 8 συναδέλφων τους και απαιτούν να μη γίνουν άλλες απολύσεις.
Η απόφαση για αγώνα πάρθηκε μετά από γενική συνέλευση. Με τη μαζική τους συμμετοχή στην απεργία, που έφτασε στο 75%, οι εργαζόμενοι έδειξαν ότι καταλαβαίνουν πως το ζήτημα των απολύσεων δεν αφορά μόνο τους συναδέλφους που απολύθηκαν. Έδειξαν ότι καταλαβαίνουν ότι είναι ένα ζήτημα που μόνο από τους ίδιους τους εργαζόμενους και μόνο με αγώνα μπορεί να παλευτεί. Ανοιχτό παραμένει το ζήτημα της συνέχειας, τόσο γιατί το ζήτημα των συγκεκριμένων απολύσεων παραμένει όσο και γιατί σίγουρα η πολιτική των απολύσεων δεν σταματά εδώ. Γιατί το δικαίωμα στη δουλειά είναι πρώτα απ’ όλα δικαίωμα στη ζωή και γιατί η πολιτική των απολύσεων ούτε στο δημόσιο ούτε στον ιδιωτικό τομέα πρόκειται να σταματήσει αν δεν την σταματήσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι με τους αγώνες τους.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Απολύσεις στον κλάδο των συγκοινωνιών

Μπροστά σε νέες απολύσεις βρίσκονται οι εργαζόμενοι στις αστικές συγκοινωνίες σύμφωνα με τα σχέδια της τρόικας και τις μνημονιακές δεσμεύσεις της κυβέρνησης. Το σχέδιο που δόθηκε στη δημοσιότητα πριν από δύο εβδομάδες προβλέπει την απόλυση του 10% του προσωπικού που υπάγεται στο Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών, δηλαδή περίπου 1.300 εργαζομένων από το σύνολο των 12.708 εργαζομένων του υπουργείου.
Το μεγαλύτερο μέρος των απολύσεων θα αφορά τις πιο μαζικές εταιρείες που υπάγονται στο συγκεκριμένο υπουργείο, δηλαδή την ΟΣΥ (λεωφορεία, τρόλεϊ) στην οποία εργάζονται περίπου 6.500 άτομα, τη ΣΤΑΣΥ (μετρό, τραμ, ηλεκτρικός) με περίπου 2.500 άτομα και τον ΟΣΕ με περίπου 1.700 άτομα.
Οι απολύσεις που προγραμματίζονται για το 2014 θα αποτελέσουν ένα ακόμη χτύπημα στον κλάδο των αστικών συγκοινωνιών, μετά από τις απανωτές μειώσεις μισθών και τη διαρκή μείωση προσωπικού. Η λεγόμενη «αναδιάρθρωση» που σχεδιάζει το υπουργείο του Χρυσοχοΐδη δεν είναι παρά η συνέχεια της επιστράτευσης των εργαζομένων σε μετρό, τραμ, ηλεκτρικό (η οποία ισχύει ακόμη) αλλά και της δρομολογούμενης παραπέρα ιδιωτικοποίησης του ΟΣΕ. Στόχος είναι ο μεγαλύτερος περιορισμός της κρατικής συμμετοχής στην συγκοινωνιακή δαπάνη, η μετακύλιση μεγαλύτερου κόστους στο λαό και η προετοιμασία ευνοϊκότερου εδάφους για το ιδιωτικό κεφάλαιο.
Σε αυτήν την κατεύθυνση συμβάλλει και η άρνηση της διοίκησης της ΟΣΥ να υπογράψει νέα συλλογική σύμβαση (και ενώ η παλιά έχει ήδη λήξει) ή μάλλον, για να το πούμε πιο σωστά, η απαίτησή της η νέα σύμβαση να περιλαμβάνει όρους που θα σημάνουν για τους εργαζόμενους λιγότερα δικαιώματα και μεγαλύτερη εντατικοποίηση.
Ωστόσο, και παρ’ όλες τις δρομολογημένες απολύσεις, τίποτε δεν κινείται από την πλευρά της συνδικαλιστικής ηγεσίας. Και όχι μόνο δεν κινείται τίποτε, αλλά καλλιεργείται και ένα κλίμα «συναδελφικού κανιβαλισμού» (με όλη την αντίφαση του ιδιότυπου αυτού όρου) με στόχο την πλήρη εξουδετέρωση των εργατικών αντιδράσεων. Έτσι, οι διοικήσεις του κάθε σωματείου καθησυχάζουν τους εργαζόμενους ότι οι απολύσεις θα αφορούν τους εργαζόμενους του άλλου σωματείου και το αντίστροφο. Ιδανικό τοπίο, δηλαδή, για να τρίβουν κράτος και εργοδοσία τα χέρια τους.
Αυτό το κλίμα μπορεί και πρέπει να αλλάξει. Δεν είναι δυνατόν κλάδοι που έδωσαν σκληρούς αγώνες να δέχονται αδιαμαρτύρητα το σαθρό μέλλον των απολύσεων και της υποταγής. Η πολιτική των απολύσεων πρέπει να βρει μπροστά της τους ίδιους τους εργαζόμενους στις συγκοινωνίες, ακόμη και αν αυτό απαιτεί (που μάλλον έτσι είναι) τη σύγκρουση με τις ηγεσίες των συνδικάτων, οι οποίες δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από το να προετοιμάζουν το έδαφος για μια νέα υποχώρηση.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Νίκη στον αγώνα των απολυμένων της Coca-Cola Νίκη για ολόκληρη την εργατική τάξη

Στο άκουσμα της λέξης καπιταλισμός, πόσo μάλλον πολυεθνική, αυτό που σου έρχεται αμέσως στο μυαλό είναι η Coca-Cola. Η εταιρεία κολοσσός που γιγαντώθηκε πουλώντας σε όλo τον πλανήτη ένα προϊόν του οποίου η χρησιμότητα σηκώνει πολλή συζήτηση. Υπό αυτή την έννοια, η ανάπτυξη αγώνων από τους εργαζόμενους σε μια τέτοια εταιρεία έχει μια αναβαθμισμένη σημασία, χωρίς προφανώς να σημαίνει ότι η αξία τους είναι μεγαλύτερη από τους αγώνες που προκύπτουν σε άλλους εργασιακούς χώρους.
Η σημερινή απεργία των εργαζομένων του εργοστασίου της Coca-Cola αποτελεί σημαντικό κινηματικό γεγονός για την πόλη της Θεσσαλονίκης, αλλά και για ολόκληρη τη χώρα. Η μαχητικότητα και η διάθεση των εργαζομένων όχι μόνο να συνεχίσουν την απεργία αλλά και η τάση για εξωστρέφεια και απεύθυνση στο λαό, η αισιοδοξία και ο αέρας νίκης που έχουν, μακριά από την απογοήτευση που έχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια, είναι άξια θαυμασμού. Το γεγονός ότι σε αυτό τον αγώνα εμπλέκεται ένα κομμάτι του πυρήνα της εργατικής τάξης έχει και μεγάλη αξία, αλλά δημιουργεί και δυνατότητες.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ομαδικά στην ανεργία για να... μειωθούν οι άνεργοι!

Αποφασισμένη είναι πλέον η αλλαγή στο καθεστώς των ομαδικών απολύσεων σε όλες τις επιχειρήσεις. Η πλήρης απελευθέρωση των αφεντικών να πετάνε εργαζόμενους μαζικά στο δρόμο, δίχως καν τις ελάχιστες δεσμεύσεις της υπάρχουσας νομοθεσίας, επιταχύνεται και προβλέπεται να ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του χρόνου. Ο σχετικός διακαής πόθος των ιμπεριαλιστών, από κοινού με το ντόπιο κεφάλαιο, έμεινε ανεκπλήρωτος όταν στα πλαίσια του πρώτου μνημονίου το 2010 "απλά" αυξήθηκε το όριο απολύσεων από 3% στο 5% των συνολικών εργαζόμενων σε μια επιχείρηση. Τον περασμένο Σεπτέμβρη το ζήτημα ξανατέθηκε από την τρόικα, με τον Όλι Ρεν να επιβεβαιώνει την επιθυμία πλήρους "απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας" (από τις κατακτήσεις των εργαζόμενων, φυσικά) και τον -βουλευτή του ΠΑΣΟΚ- υφυπουργό Εργασίας, Β. Κερκέρογλου, να δηλώνει θρασύτατα στη Βουλή ότι πολλοί επιχειρηματίες κρατούν ομήρους και απλήρωτους τους εργαζόμενους, επειδή η ξεπερασμένη από την έκτακτη πραγματικότητα της κρίσης νομοθεσία δεν επιτρέπει τις μαζικές απολύσεις, στερώντας τους έτσι την πρόσβαση στον υπέροχο κόσμο της ανεργίας!!!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Συνεχίζουν την απεργία τους οι διοικητικοί σε ΕΚΠΑ-ΕΜΠ

Ο αγώνας των διοικητικών υπαλλήλων του ΕΚΠΑ και ΕΜΠ ήδη μπαίνει στη 13η εβδομάδα κινητοποιήσεων. Μέσα σε όλο αυτό το διάστημα, έχουν συντελεστεί πάρα πολλές διαφοροποιήσεις σε σχέση με το συγκεκριμένο κλάδο. Τόσο σε σχέση με τη λειτουργία και τις δομές στους Συλλόγους και τα όργανά τους, όσο και με τις συνειδήσεις που έχουν διαμορφωθεί, στα πλαίσια του αγώνα.
Ο συγκεκριμένος κλάδος, υποτιμημένος από πολλούς, είτε λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του (χαρακτηριστικά στρώματος, σχέσεων με καθηγητικό κατεστημένο κλπ) είτε λόγω του μη “αγωνιστικού του παρελθόντος”, απέδειξε ότι μπορεί να συνεχίσει να αγωνίζεται.
Μέσα σε μία κατάμεστη και ζωντανή συνέλευση, την Πέμπτη 29/11, οι διοικητικοί υπάλληλοι του ΕΚΠΑ (αλλά και του ΕΜΠ) αποφάσισαν συνέχιση της απεργίας τους μέχρι και την Τρίτη 3/12, με νέα Γενική Συνέλευση την ιδια μέρα. Οι καλοθελητές για το δήθεν “καλό του πανεπιστημίου” που ζητούσαν αναστολή της απεργίας ήταν πολλοί. Από το υπουργείο και τη σύγκλητο μέχρι καθηγητές και το ξεπουλημένο ΔΣ του Συλλόγου. Όλοι τους, όταν αντιλήφθηκαν ότι οι απειλές για ΜΑΤ ξεσήκωσαν φοιτητές και εργαζόμενους και ότι η ανθρωποφαγία που κάλεσαν μέσω της αυτοαξιολόγησης δεν έπιασε τόπο, χρησιμοποίησαν το χαρτί του “διαλόγου” και τις φημολογίες του υπουργείου, ότι δήθεν κανείς δε θα απολυθεί. Χαρακτηριστικό ήταν ότι σε προηγούμενη Γενική Συνέλευση των εργαζομένων του ΕΚΠΑ δόθηκε το πράσινο φως από το ΔΣ, ώστε να υπάρχει παρέμβαση εκπροσώπου της συγκλήτου, η οποία κατέθεσε μάλιστα πρόταση στους διοικητικούς(!) και που υπερψηφίστηκε για μικρή διαφορά απέναντι στην πρόταση της απεργιακής επιτροπής. Ο κύριος λόγος ήταν η προσπάθεια για διαμόρφωση επιτροπής που θα ερχόταν σε συνεννόηση με τον υπουργό και όχι το ζήτημα για συνέχιση ή μη της απεργίας. Οι πραγματικές προθέσεις της συγκλήτου και του ΔΣ φάνηκαν, όταν αποκαλήφθηκαν τα ψηφοδέλτια που είχε φέρει το ΔΣ για τη μυστική ψηφοφορία της Πέμπτης 29/11 (η προηγούμενη απόφαση της συγκλήτου εμπεριείχε, με ψιλά γράμματα, και την κάλπη), τα οποία ήταν τα εξής τρία: λευκό - ναι στην απεργία - ναι στην πρόταση της συγκλήτου για άνοιγμα των σχολών! Όταν έγινε αυτό αντιληπτό, όχι μόνο απορρίφθηκε η πρόταση για μυστική ψηφοφορία αλλά και υπερψηφίστηκε η πρόταση της απεργιακής επιτροπής για συνέχιση της απεργίας!
Ο αγώνας των διοικητικών υπαλλήλων του ΕΚΠΑ και του ΕΜΠ για την υπεράσπιση της εργασίας τους, έχει πλέον πάρει χαρακτηριστικά που μπορούν να δημιουργήσουν κεντρικό πολιτικό πρόβλημα στην κυβέρνηση και απαιτείται να υπάρχει από τη μία αλληλεγγύη και από την άλλη σύνδεση και συντονισμός του αγώνα άλλων κλάδων με τους διοικητικούς. Σύνδεση όχι σε γενικές πολιτικές αναφορές, αλλά στα πλαίσια κοινού μετώπου αγώνα, βάσει των ιδιαίτερων αιτημάτων που βρίσκουν τη σύνδεση μέσα στην ταξική πάλη και στην εναντίωση με την άρχουσα πολιτική.
Από τη συγκεκριμένη απεργία και τον τρόπο που συνεχίζεται, βγαίνουν τα εξής συμπεράσματα. Πρώτον, μέσα στο καζάνι του αγώνα, σπάνε αυταπάτες και γεννιούνται συνειδήσεις. Δεύτερον, συνιστά αναγκαιτητα η οικοδόμηση αγωνιστικών δομών (π.χ. απεργιακή επιτροπή) μέσα στην απεργία που, τροφοδοτούμενες από τον κόσμο που αγωνίζεται, θα επιδιώκει την αυτονομία του από τις γραφειοκρατίες και θα συγκρούεται με τους ήδη διαμορφωμένους συσχετισμούς, με στόχο το προχώρημα της πάλης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Παρά τις διώξεις, ο αγώνας των απεργών της Κόκα-Κόλα 3Ε συνεχίζεται

Σε οποιοδήποτε σημείο της Βόρειας Ελλάδας και αν βρεθεί κανείς, θα δει σε τοίχους, κολώνες της ΔΕΗ ή στα παρμπρίζ σταθμευμένων αυτοκινήτων, υλικά, αφισάκια ή τρικάκια του σωματείου των εργαζομένων στην Κόκα-Κόλα 3Ε. Δύο μήνες απεργίας συμπλήρωσαν την Πέμπτη 28 Νοέμβρη και οι εργαζόμενοι συνεχίζουν με έντονη μαχητικότητα και διάθεση να ανοίγονται στον κόσμο, να ενημερώνουν την πόλη της Θεσσαλονίκης, αλλά και τους γύρω νομούς.
Είναι αξιοθαύμαστο το κουράγιο και η διάθεση αυτών των ανθρώπων να συνεχίσουν τον αγώνα τους ενάντια στην πολιτική του κεφαλαίου, που έχει εκτινάξει την ανεργία στα ύψη, κλείνει τις παραγωγικές μονάδες και τα εργοστάσια για να αφήσει εκατομμύρια εξαθλιωμένους. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι οι εργαζόμενοι στην Κόκα-Κόλα έχουν δείξει μεγάλη αντοχή και διάρκεια στον αγώνα τους. Παρά τις συνεχείς προσπάθειες εξαγοράς συνειδήσεων από την εταιρεία και παρά το γεγονός ότι εναντίον τους εκκρεμούν τώρα πια και δικαστικές διώξεις, καθώς η ιδιωτική εταιρία σεκιούριτι που έχει προσλάβει η διοίκηση της Κόκα-Κόλα έκανε μήνυση ενάντια σε απεργούς απολυμένους, ενώ η διοίκηση κατέθεσε και νέα αγωγή ενάντια στους 33 απολυμένους.
Επίσης, θα πρέπει να δούμε ότι ουσιαστική αλληλεγγύη από άλλους εργαζόμενους, πολιτικούς χώρους και φορείς δεν έχει υπάρξει προς στις κινητοποιήσεις τους και αυτό είναι άκρως προβληματικό. Υπάρχει ένα μεγάλο κενό, καθώς σε συζητήσεις με κόσμο, ανεξάρτητα από την επαφή του με το κίνημα, φαίνεται μια θετική προσέγγιση πάνω στο ζήτημα της απεργίας, χωρίς ωστόσο να έχει δοθεί μέχρι τώρα η δυνατότητα να εκφραστεί αυτή η διάθεση με έναν κινηματικό τρόπο. Άσχετα από την προμετωπίδα του αγώνα αυτού (όπου μπορεί κανείς να εκφράσει διαφωνίες), ο κόσμος που αναφέρεται στο κίνημα οφείλει να εκδηλώσει την αλληλεγγύη του απέναντι στους εργαζόμενους που διεκδικούν το δικαίωμά τους στη δουλειά και στη ζωή.
Ευθύνη, βεβαίως, και των εργαζομένων είναι να ευνοήσουν μέσω του σωματείου τους την εκδήλωση, με έναν αγωνιστικό τρόπο, της αλληλεγγύης του λαού της Θεσσαλονίκης, οργανώνοντας κινηματικά γεγονότα στα οποία θα μπορεί να συμμετέχει και να δραστηριοποιηθεί ένα ευρύτερο δυναμικό.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ Επιτυχία για τους εργαζόμενους στην ACS Ζωγράφου

Επιτυχή έκβαση είχε ο αγώνας των δυο εργαζομένων στην ACS Ζωγράφου (προηγούμενο άρθρο στο φ. 720 της Π.Σ.) με την επαναπρόσληψη του ενός εργαζομένου (ο άλλος είχε ήδη δρομολογήσει την επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του), αλλά και την οικονομική τους αποζημίωση. Οι εργαζόμενοι, αν και δικαιωμένοι από το Εφετείο, είχαν να αντιμετωπίσουν την εργοδοτική αυθαιρεσία που νιώθει την άνεση, στο αντιδραστικό πλαίσιο που έχει διαμορφώσει η αντιλαϊκή-αντεργατική πολιτική του συστήματος, η βάρβαρη και ταξική επίθεση με γενικό σύνθημα «όλα στο κεφάλαιο, όλα για το κεφάλαιο» να μην εφαρμόζει τις αποφάσεις αυτές. Με λίγα λόγια, η υλοποίηση της όποιας δικαστικής απόφασης βρίσκεται στα χέρια των εργαζομένων και μόνο.
Με αυτή την έννοια καταλύτης για την επιτυχή έκβαση του αγώνα αυτού ήταν η συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε έξω από το κατάστημα της ACS Ζωγράφου την Παρασκευή 1/11, που οργανώθηκε από την ΑΠΕΤΤ και την ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ και στηρίχτηκε από εργαζόμενους μέλη συλλογικοτήτων της περιοχής και συνελεύσεων, μέλη των Αγωνιστικών Κινήσεων (που άνοιξαν το ζήτημα στους συλλόγους και στις συνελεύσεις) και φοιτητές του ΕΚΠΑ που ήρθαν από τις απεργιακές φρουρές της απεργίας των διοικητικών υπαλλήλων. Η πίεση που άσκησε η συγκέντρωση οδήγησε τον εργοδότη να δεχτεί συνάντηση με τους εργαζόμενους και αντιπροσωπία από τους συγκεντρωμένους. Ακολούθησαν δυο ακόμη συναντήσεις με τον εργοδότη (Δευτέρα 4/11 και Τετάρτη 6/11) για να διευθετηθεί τελικά το ζήτημα. Σημαντική, επίσης, και η πίεση που άσκησαν τα ψηφίσματα αλληλεγγύης από σωματεία εργαζομένων (ΘΡΙΑΣΙΟ, WIND, VODAFONE ), από φοιτητικούς συλλόγους (Γεωλογικό, Ιατρική, Φυσικό, ΤΕΙ ΠΕΙΡΑΙΑ, ΑΣΟΕΕ, Νομική ), από συλλογικότητες (ΑΠΕΤΤ, ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ, ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΑΕΙ-ΤΕΙ, ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΠΕΙΡΑΙΑ ).
Η θετική έκβαση του αγώνα των εργαζομένων αυτών, αποδεικνύει περίτρανα ότι ο αγώνας για το δικαίωμα στη δουλειά και η ταξική αλληλεγγύη, όχι μόνο έχουν αποτέλεσμα, αλλά αποτελούν και τη μόνη εγγύηση ενάντια στην ανεργία, τη φτώχεια και την εξαθλίωση.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Συνέδριο ΑΔΕΔΥ: Πώς να το δει κανείς;

Σε μια περίοδο που ξεδιπλώνεται η επίθεση κυβέρνησης και τρόικας ενάντια στους εργαζόμενους στον δημόσιο τομέα, πραγματοποιείται το Συνέδριο της ΑΔΕΔΥ, στα τέλη του μήνα.
Ένα συνέδριο που, απ' ότι όλα δείχνουν, δεν πρόκειται να συνεισφέρει στους αγώνες που διεξάγονται σε χώρους του Δημοσίου και αυτό ως αποτέλεσμα της γραμμής συμβιβασμού και υποταγής της ηγεσίας της ανώτατης συνδικαλιστικής οργάνωσης των δημοσίων υπαλλήλων.
Το βασικό άγχος των κυρίαρχων παρατάξεων, σε τέτοιου είδους διαδικασίες, παραμένει η εκλογική καταγραφή. Είναι χαρακτηριστικό ότι, στα τελευταία συνέδρια της συνομοσπονδίας, πολύ λίγος χρόνος αφιερώνεται στην ουσία της πολιτικής και συνδικαλιστικής αντιπαράθεσης που φυσιολογικά θα έπρεπε να είναι το βασικό επίδικο, σε συνδυασμό φυσικά με τον προβληματισμό για την οργάνωση του αγώνα των δημοσίων υπαλλήλων απέναντι στην συνεχώς κλιμακούμενη αντεργατική επίθεση και την συνακόλουθη επιδείνωση της θέσης τους.
Ακόμα πιο χαρακτηριστική υπήρξε η στάση της ΑΔΕΔΥ στους αγώνες του πρόσφατου διαστήματος, όπου όχι μόνο δεν έκανε κάτι για την συνολικοποίησή τους αλλά αντίθετα έκανε ό,τι περνούσε απ’ το χέρι της για την απομόνωση και την υπονόμευσή τους. Τόσο στο ζήτημα της επίθεσης στους υγειονομικούς όσο και στους εκπαιδευτικούς, η στάση της υπήρξε από αδιάφορη ως εχθρική και αυτό δεν προοιωνίζει τίποτα το θετικό για το μέλλον.
Η αντανάκλαση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει συνολικά το πολιτικό σκηνικό είναι ίσως κάτι που θα φανεί μέσα στο συνέδριο. Το πώς θα εμφανιστούν οι παρατάξεις, τι συμμαχίες θα γίνουν, αν θα υπάρξει διαφοροποίηση τμημάτων τους, είναι «ενδιαφέροντα» ζητήματα.
Σε κάθε περίπτωση, δεν αναμένονται «ανατροπές», κυρίως από άποψη ουσίας. Αυτές μπορούν να πραγματοποιηθούν μόνο αλλού, στους χώρους δουλειάς και τους κλάδους που έχουν στοχοποιηθεί και όπου η αντίσταση και η διεκδίκηση είναι όρος ζωής πλέον. Ίσως τότε τα συνέδρια της ΑΔΕΔΥ να αποκτήσουν κάποια αξία, έστω και εξ αντανακλάσεως.
Αλλά αυτό είναι ζήτημα των αγωνιστών συνδικαλιστών που θα παρέμβουν μέσα στο συνέδριο να το θέσουν, αναδεικνύοντας αυτήν την κυρίαρχη και καθοριστική πλευρά.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΜΑΤ ΣΤΗΝ ΕΡΤ Κάτω τα χέρια από τους εργαζόμενους της ΕΡΤ! Στους δρόμους θα σπάσει η τρομοκρατία!

Την εισβολή των ΜΑΤ στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ επέλεξε η δικομματική κυβέρνηση Σαμαρά ως απάντηση στον πολύμηνο αγώνα των εργαζομένων. Η εισβολή πραγματοποιήθηκε ξημερώματα της Πέμπτης 7/11, λίγο μετά τις 4:00 τα ξημερώματα, και συνοδεύτηκε από τις προσαγωγές εργαζομένων που αργότερα αφέθησαν ελεύθεροι. Η σχεδιασμένη και συντονισμένη επιχείρηση των δυνάμεων καταστολής αριθμούσε πάνω από 10 διμοιρίες των ΜΑΤ, αλλά και άλλες μονάδες της ΕΛΑΣ.
Η εισβολή των ΜΑΤ στο ραδιομέγαρο ήρθε ως φυσική συνέχεια του -πραξικοπηματικού χαρακτήρα- κλεισίματος της ΕΡΤ στις 11 του περασμένου Ιούνη. Παράλληλα, εντάσσεται στο πλαίσιο που ορίζει η βάρβαρη, ταξική επίθεση του συστήματος στα δικαιώματα του λαού και η κλιμάκωση της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής που τη συνοδεύει. Ένα αντιδραστικό πλαίσιο που στοχεύει στο χτύπημα και το τσάκισμα του ενός και μοναδικού «άκρου» για το σύστημα που είναι οι λαϊκοί και εργατικοί αγώνες. Ένα αντιδραστικό πλαίσιο που επιδιώκει να επιβάλει τη βάρβαρη επίθεση του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού δια πυρός και σιδηρού, που ενισχύεται από το «κράτος έκτακτης ανάγκης», από το δόγμα «νόμος και τάξη» και από τη «θεωρία των δυο άκρων». Εδώ για το σύστημα δεν χωρούν διαχωρισμοί σε δημόσιους και ιδιωτικούς υπαλλήλους. Με τη στοίχιση των δικαστικών αρχών προχωρεί με συνεχείς επιστρατεύσεις αγωνιζόμενων κλάδων (ναυτεργάτες, εκπαιδευτικοί, εργαζόμενοι στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς), με ΜΑΤ στη Χαλυβουργία, με ΜΑΤ σε κάθε διαμαρτυρία ή απεργιακή συγκέντρωση έξω από κάθε εργασιακό χώρο.
Η κυβέρνηση οδηγήθηκε στην επιλογή της εισβολής στην ΕΡΤ με τα ΜΑΤ όντας πολιτικά απονομιμοποιημένη στις συνειδήσεις του λαού. Η μαζική έκφραση της λαϊκής αλληλεγγύης προς τους εργαζόμενους της ΕΡΤ και η εναντίωση στο «μαύρο», δημιούργησε κυβερνητικούς τριγμούς, τραυμάτισε τον τότε τρικομματικό κυβερνητικό συνασπισμό οδηγώντας στην αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ. Το στήσιμο της Δημόσιας Τηλεόρασης (ΔΤ), επίσης με σωρεία αντισυνταγματικών διαδικασιών, επιλέχτηκε κυρίως ως πολιορκητικός κριός απέναντι στον αγώνα των εργαζομένων.
Παρ’ όλα τα προβλήματα και τις αδυναμίες που εμφανίστηκαν στην πορεία του αγώνα, η παρουσία των εργαζομένων στο ραδιομέγαρο άλλα και στους σταθμούς της επαρχίας, που συνεχίζουν να εκπέμπουν, ήταν αγκάθι στα χέρια της κυβέρνησης. Πόσο μάλλον όταν βρίσκεται υπό την... ιερά εξέταση των τροϊκανών αφεντικών της με το θέμα των απολύσεων στο τραπέζι και το ζήτημα της ΕΡΤ ακόμα ανοιχτό. Με αυτή την έννοια, το μήνυμα από την εισβολή στο ραδιομέγαρο, εκτός από τους εργαζόμενους και το λαό, είχε και δεύτερο αποδέκτη, τους ιμπεριαλιστές, δηλώνοντας ότι η κυβέρνηση Σαμαρά είναι διατεθειμένη να προχωρήσει την επίθεση με οποιοδήποτε τρόπο και κόστος. Ακόμα και αν χρειαστεί, όπως διεμήνυσε με αφορμή την εκπομπή αφιερώματος των εργαζομένων της ΕΡΤ από κτήριο του Πολυτεχνείου, να εισβάλουν οι δυνάμεις καταστολής στο Πολυτεχνείο, 40 χρόνια μετά την Εξέγερση και ανήμερα του εορτασμού.
Από την άλλη μεριά, αυτή του αγώνα των εργαζομένων, αλλά και των δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά και σε σχέση με τον αγώνα αυτό, έχουν προκύψει κάποια δεδομένα. Επειδή, βέβαια, ο αγώνας είναι σε εξέλιξη, δεν είναι ώρα για ένα συνολικότερο απολογισμό. Ωστόσο, είμαστε υποχρεωμένοι να σταθούμε στα δεδομένα και σε ορισμένα συμπεράσματα που προέκυψαν από την κινητοποίηση που πραγματοποιήθηκε στις 7/11 στο ραδιομέγαρο μετά την εισβολή των ΜΑΤ:
Πρώτον: Η κρατική τρομοκρατία δεν έσπασε και ότι οι κινητοποιήσεις από την εισβολή και μετά δεν μπόρεσαν να δώσουν την παραμικρή απάντηση. Προφανώς, η μικρή συμμέτοχη του λαού και των εργαζομένων δεν ευνόησε μια τέτοια κατεύθυνση.
Γιατί, όμως, αυτή τη φορά στο κάλεσμα των εργαζομένων δεν είχαμε μαζικές κινητοποιήσεις; Αν μια πλευρά είναι ο γενικότερος συσχετισμός δύναμης υπέρ του συστήματος, η κατάσταση της Αριστεράς και το γενικότερο αντιδραστικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί, υπάρχει και η άλλη πλευρά που είναι πιο ελέγξιμη: Πού ήταν τα πρωτοβάθμια σωματεία, πού ήταν οι «ταξικές» δυνάμεις, πού ήταν οι συντονισμοί σωματείων και ομοσπονδιών που εξαγγέλλονται, στήνονται και ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια;
Δεύτερον (και σε συνάρτηση με το πρώτο): Δεν τέθηκε το ζήτημα να απαντηθεί η κρατική τρομοκρατία. Το ΚΚΕ «ξεμπέρδεψε» εύκολα με την ουσιαστική απουσία του (παραβρεθήκαν βουλευτές και μέλη του). Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ «έδωσε τα ρέστα του». Κινήθηκε ως υπεύθυνη αξιωματική αντιπολίτευση. Ουσιαστικά, έθεσε ως επίδικο την επίβλεψη της «παράδοσης-παραλαβής» από τους βουλευτές του. Μετέτρεψε την κινητοποίηση σε φιέστα για την πρόταση μομφής που κατέθεσε, καλώντας στη συγκέντρωση ο κόσμος να ενισχύσει την πολιτική γραμμή του και όχι την πραγματική μάχη που έπρεπε να δοθεί.
Τρίτον: Τη γραμμή αυτή του ΣΥΡΙΖΑ υπηρέτησαν πιστά η ηγεσία της ΠΟΣΠΕΡΤ και οι δημοσιογράφοι που, βγάζοντας δελτίο την ώρα της κινητοποίησης, έστησαν ένα κοινοβουλευτικό πάνελ με βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, της ΔΗΜΑΡ και των ΑΝ.ΕΛ., ενώ «δεν είδαν» δυνάμεις όπως η ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που βρίσκονταν στην κινητοποίηση με τα πανό τους. Για πρώτη φορά, μάλιστα, σε κινητοποίηση που καλύπτεται ζωντανά ήρθαμε αντιμέτωποι με την δυσφορία διαφόρων καλοθελητών, όταν από το μπλοκ της ΛΑΪΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ φωνάχτηκαν συνθήματα ενάντια στις εκλογικές αυταπάτες.
Τέταρτον: Τα επιχειρήματα περί οικονομικής απώλειας του Δημοσίου από το κλείσιμο της ΕΡΤ και περί του προγράμματος της ΕΡΤ σε σχέση με τη ΔΤ (που έχουν βάση), αλλά και περί δείγματος αυτοδιαχείρισης (που δεν έχει καμιά βάση), δεν μπορούν να τροφοδοτήσουν ούτε την εργατική διεκδίκηση ούτε την ταξική και λαϊκή αλληλεγγύη.
Πέμπτον: Η απόφαση να μην υπάρξει κινητοποίηση στο κέντρο της Αθήνας παρά μόνο κάλεσμα για σύσκεψη σωματείων και ομοσπονδιών, ανέδειξε για μια ακόμη φορά την απροθυμία της συνδικαλιστικής ηγεσίας της ΠΟΣΠΕΡΤ να αναλάβει την ευθύνη μιας μαζικής αντιπαράθεσης με την κυβερνητική επιλογή να εισβάλει στην ΕΡΤ. Κατάντησε τραγελαφική η συνεχής επανάληψη της ανακοίνωσης-διευκρίνησης του Καλφαγιάννη ότι το απογευματινό κάλεσμα της επόμενης ημέρας στα Προπύλαια αφορούσε μόνο συνδικαλιστές (για όποιον δεν είχε καταλάβει καλά)!!!
Αυτά τα δεδομένα σίγουρα επιδρούν αρνητικά, την ώρα που απαιτείται η ολόπλευρη στήριξη του αγώνα, η κινηματική του ένταση και η απαγκίστρωσή του από τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες και ο συντονισμός του με αγωνιζόμενα κομμάτια του λαού και των εργαζομένων.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »