Εκλογές που, αντί να εκτονώνουν, πιθανόν να περιπλέξουν

Δεν είναι λοιπόν καθόλου λίγοι οι παράγοντες του συστήματος, εντός και εκτός Ελλάδος, που θα ήθελαν να προχωρήσουν οι εξελίξεις χωρίς να υποχρεωθούν να στήσουν κάλπες. Θα ήθελαν, αν μπορούσαν, να αφαιρούσαν από τον ενοχλητικό λαό ακόμα και το δικαίωμα της ψήφου. Πιθανόν επίσης αρκετοί απ' αυτούς τους «δημοκράτες» να νοσταλγούν τον Γ. Παπανδρέου που ήθελε με τα διάφορα τερτίπια περί «δημοψηφισμάτων» και το λαό να «εκτονώσουν» αλλά και τα μνημόνια να υλοποιηθούν.
Δεν είχε βέβαια την ίδια αξία όταν το ισχυριζόμασταν εμείς αυτό που κυνικά ομολόγησε ο Σόιμπλε, φανερώνοντας τα υπαρκτά αδιέξοδα με τα οποία βρίσκονται αντιμέτωποι τόσο ο σκληρός πυρήνας της ΕΕ όσο και το ντόπιο πολιτικό σύστημα. Δεν ξέρουμε αν του κυβερνητικού εκπροσώπου του ξέφυγε ή ήθελε να το πει, αλλά είναι ενδεικτικό το πόσο ενοχλούν οι εκλογές αυτές στη φάση που βρισκόμαστε, που ο Καψής αμόλησε τη ρουκέτα. «Να μη χαλαρώνουμε», είπε, «η σημερινή κυβέρνηση πρέπει να συνεχίσει το έργο της και πριν από τις εκλογές και στις εκλογές αλλά και μετά απ' αυτές». Δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ ο Καψής μάς πέταξε στα μούτρα ότι αυτές οι εκλογές δεν θα επηρεάσουν τίποτε απ' όσα έχουν δρομολογηθεί. Οχι ότι δεν το γνωρίζαμε, αλλά μας ικανοποιεί να το ακούμε από στόματα εκπροσώπων του συστήματος ότι σ' αυτή τη φάση δεν μπορούν εύκολα να καναλιζάρουν το λαό και να τον εκβιάσουν όσο εύκολα και ανώδυνα το έκαναν σε προηγούμενες φάσεις.
Ενδεικτικό επίσης των σοβαρών αντιθέσεων που διακρίνουν το κλονισμένο πολιτικό μας σύστημα οριζοντίως και καθέτως δεν είναι μόνο και τόσο τα ξεκατινιάσματα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ μεταξύ «μνημονιακών» και νεόκοπων «αντιμνημονιακών», αλλά κυρίως το σοβαρό φάουλ (;) που έκανε ο Σαμαράς, απειλώντας με νέες εκλογές αν δεν πάρει η ΝΔ αυτοδυναμία.
Θα μπορούσε, βέβαια, κάποιος να ισχυριστεί ότι και αυτές οι δηλώσεις είναι μέρος του εκβιασμού σε βάρος του λαού, να μην υποκύψει, δήθεν, στην ακυβερνησία. Δεδομένου όμως ότι η αυτοδυναμία είναι άπιαστο όνειρο για τη ΝΔ, μένει να δούμε στη συνέχεια αν και τι περισσότερο σημαίνει αυτή η «έκρηξη» Σαμαρά.
Ας παρατηρήσουμε μόνο ότι τέτοιες «εκρήξεις» είναι δηλωτικές των τρικλοποδιών που επιχειρείται να μπουν στη ΝΔ ούτως ώστε να παραμείνει εντός πολιτικού παιχνιδιού όσο περισσότερο γίνεται το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου, κατάσταση όμως που μπορεί να περιπλέξει τα ζητήματα.
Θα το πούμε λοιπόν για μια ακόμη φορά. Οι λόγοι που το γαϊτανάκι των εκλογών τραβάει δεν είναι τεχνικοί αλλά ουσιαστικοί και αφορούν νέες ισορροπίες που πρέπει να διαμορφωθούν σε σχέση με την εξισορρόπηση των ιμπεριαλιστικών εξαρτήσεων.
Μπορεί ο λαός να είναι μια παράμετρος ανεξέλεγκτη για το σύστημα, γι’ αυτό και έχουμε το παράδοξο για πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση αυτοί που φοβούνται περισσότερο τις εκλογές να είναι οι ίδιοι οι εμπνευστές και στυλοβάτες τους. Ωστόσο, δεν είναι η μόνη ανεξέλεγκτη παράμετρος όσο η παγκόσμια κρίση συνεχίζει και όσο τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία επεξεργάζονται τα στρατηγικο-τακτικά τους σχέδια
Η μη στοίχιση του λαού με τα όσα εκβιάζεται να δεχτεί και να νομιμοποιήσει στις κάλπες σε συνδυασμό με το όλο πλέγμα σχέσεων, διεκδικήσεων, εξαρτήσεων στο όλο γεωστρατηγικό παιχνίδι έτσι όπως εκφράζεται και στην περιοχή μας απειλούν να διαμορφώσουν ένα μετεκλογικό σκηνικό όπου δίπλα στα σίγουρα (την επίθεση δηλαδή) θα πάρουν τη θέση τους και μια σειρά άλλα δεδομένα που δεν θα παραπέμπουν σε προκαθορισμένες καταστάσεις και διασφαλισμένες προοπτικές. Αγωγοί, ενεργειακό, Κυπριακό, Συρία, τουρκικός ρόλος, σχέσεις με Ισραήλ, μαζί με την αναζήτηση «προστατών» και «δανειστών» που θα διασφαλίσουν δήθεν ανάπτυξη, αν για κάτι προϊδεάζουν είναι μια περίοδος αστάθειας και αβεβαιότητας την οποία οι εκλογές, σε όποια ημερομηνία και αν καθοριστούν, απειλούν όχι μόνο να μη σταθεροποιήσουν το σκηνικό αλλά και να το κλυδωνίσουν περισσότερο.
Το βέβαιο είναι ότι ο λαός αλλά και οι υπόλοιποι γειτονικοί λαοί που θα συνεχίσουν να πληρώνουν το μάρμαρο και να τους απειλούν ένα σωρό υπαρκτοί κίνδυνοι καλούνται να αναμετρηθούν με το ίδιο τους το ανάστημα, να σκεφτούν τα πραγματικά τους όπλα και να αξιολογήσουν ξανά τους φίλους και τους εχθρούς τους.
Στις επερχόμενες εκλογές, ο λαός θα κάνει αυτό που είναι ώριμος να κάνει. Οπως είναι σίγουρο ότι θα διευρυνθούν τα λαϊκά στρώματα που «φανερά» στις κάλπες δεν θα δείχνουν να υπογράφουν προκαταβολικά τη «θανατική» τους καταδίκη με τα μνημόνια και τις θηλιές των απανωτών δανειακών συμβάσεων. Κατά τα λοιπά, οι εκλογές αυτές, και ας κραυγάζουν για το αντίθετο από τη σκοπιά τους Τσίπρας, Παπαρήγα και νεόκοποι «αντιμνημονιακοί», δεν πρόκειται να διασφαλίσουν άλλο μέλλον και άλλη προοπτική για το λαό.
Ακόμη και αν η λαϊκή εκλογική συμπεριφορά περιπλέξει τα δεδομένα και «χαλάσει τη σούπα» για το σύστημα, αν η άρχουσα τάξη και τα ξένα αφεντικά της δεν βρουν μπροστά τους παρατεταμένους λαϊκούς, εργατικούς και νεολαιίστικους αγώνες, ένα διευρυμένο ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, θα καταφέρουν να βρουν έστω και αργά τις καινούριες ισορροπίες τους.
Κυρίως, αυτό που πρέπει να μετρήσει ο λαός είναι η επόμενη μέρα των εκλογών (όποτε τις κάνουν). Και πρέπει να είναι προετοιμασμένος για μεγάλες μάχες, ιδιαίτερα αν το σύστημα διαπιστώσει ότι δεν του βγαίνουν τα σενάρια «δημοκρατικά» και «διά της κάλπης», τότε θα καταφύγει σε οποιοδήποτε αντιδημοκρατικό και φασίζον μέτρο για να εξασφαλίσει την υποταγή του λαού. Και σ' αυτό θα έχει την αμέριστη «υποστήριξη» και «αλληλεγγύη» των ιμπεριαλιστικών πατρώνων.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Μια ληστεία της προκοπής!.. «Ανακεφαλαιοποίηση» των αδιεξόδων μέσω του PSI

Η αποκάλυψη της ληστείας του «κουρέματος» του ελληνικού χρέους βαδίζει παράλληλα με τον φωτισμό των αδιεξόδων που δημιουργεί.
1. Η αρχιτεκτονική της ληστείας
Το δημόσιο χρέος της χώρας μαγειρεύτηκε κατάλληλα προκειμένου να ανταποκριθεί στους νέους επαχθείς όρους που προετοίμαζαν. Η σύγκριση με τη Γερμανία είναι χαρακτηριστική. Το συνολικό δημοσιονομικό έλλειμμα της Γερμανίας δεν συμπεριλαμβάνει το έλλειμμα των ομοσπονδιακών κρατιδίων, της τοπικής αυτοδιοίκησης και των ασφαλιστικών ταμείων! Κατά τη γερμανική ενοποίηση μάλιστα το χρέος των νοσοκομείων δεν συμπεριλήφθηκε στον σχετικό υπολογισμό. Στην Ελλάδα ακόμα ψάχνουν νομικά αν έγιναν τέτοιες υπερβάσεις και αν είναι νόμιμο να υπολογίζεται το χρέος των ΔΕΚΟ στο συνολικό έλλειμμα. Τα περίφημα greek statistics έγιναν με ευρωπαϊκές πλάτες. Έτσι το 2007 οι Ευρωπαίοι τεχνοκράτες θεωρούσαν εντάξει τα στοιχεία για το έλλειμμα της τότε κυβέρνησης και ενέκριναν την προς τα πάνω αναθεώρηση που έκανε το επιτελείο της ΝΔ. Δύο χρόνια μετά «ανακαλύπτουν» ότι το ΑΕΠ έπρεπε να είναι μικρότερο λογιστικά – άρα να ανέβει ο λόγος ελλείμματος-χρεών. Είναι γνωστό εξ άλλου (ερώτηση της Βάσως Παπανδρέου) πως στην κρίσιμη περίοδο λίγο πριν από τον δανεισμό στο ΔΝΤ και ενώ τα περιθώρια διακύμανσης των επιτοκίων κάλπαζαν εν μέσω καταγγελιών για «Τιτανικό» που βυθίζεται, για εκτεταμένη διαφθορά κ.λπ., ότι η Τράπεζα της Ελλάδας δεν «έκλεινε» για ένα δεκαήμερο τις τιμές διάθεσης των ομολόγων αφήνοντας τους κερδοσκόπους να αλωνίζουν με τις προβλέψεις τους.
Όλη η δημοσιονομική ιστορία της χώρας δεν είναι παρά η αντικατάσταση παλιού από νεότερο δανεισμό, γιατί τα παλιά δάνεια δεν μπορούσαν να αποπληρωθούν. Πρόκειται για συνηθισμένη διαδικασία στο ιμπεριαλιστικό κύκλωμα που ελέγχει τις αγορές χρήματος. Το βασικό και κύριο που ενδιαφέρει τους δανειστές είναι να εισπράττονται κανονικά οι τόκοι και τα τοκοχρεολύσια αλλά και να μπορούν να καλύπτουν την αδυναμία πληρωμής των δανείων με το να βάζουν χέρι στον πραγματικό πλούτο της χώρας (πόροι, ενέργεια, ορυκτός πλούτος, νερό κ.λπ.). Αυτό εννοούν όταν λένε «βιωσιμότητα» του χρέους και όχι να μπορεί σε βάθος χρόνου η χώρα να ξεπληρώσει το χρέος (που κανένας λογικός δανειστής δεν το επιδιώκει). Το κίνητρο που τους οδήγησε στο «κούρεμα» είναι η αδυναμία να εισπράξουν κανονικά τα τοκοχρεολύσια, καθώς η χώρα μέσα από το δανειακό ρήμαγμα οδηγούνταν σε αδυναμία πληρωμής. Γι' αυτό οι προστιθέμενοι στον κύριο όγκο κεφαλαίων τόκοι των δανείων δεν υπόκεινται στο κούρεμα!

Πριν από το «κούρεμα»
Όσο για τον νέο φτηνότερο δανεισμό και για τους τόκους δισεκατομμυρίων που «γλιτώνουμε», υπάρχουν πολλές ενστάσεις.
1. Πρώτα και κύρια οι λεγόμενες «εγγυήσεις». Που μπορεί να είναι συμβολικού χαρακτήρα για τους ιμπεριαλιστές, αλλά για τη χώρα που δανείζεται κάτω από αυτούς τους επαχθείς όρους πολύ μα πολύ πραγματικές. Σύμφωνα με τα στοιχεία γερμανικής τηλεοπτικής εκπομπής, η Γερμανία πραγματικό χρήμα, πραγματικά κεφάλαια, δεν έδωσε παρά μόνο 15,2 δισ. ευρώ για το ελληνικό δημόσιο χρέος. Όλα αυτά τα τεράστια ποσά που δίνονται από το γερμανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα μέσω της ΕΚΤ δεν είναι παρά «εγγυήσεις». Δηλαδή πρόθεση κεφαλαιακής ενίσχυσης στον βαθμό που κάτι τέτοιο απαιτηθεί, αν η κρίση δημιουργήσει καταστάσεις χρηματοπιστωτικής αβεβαιότητας. Όμως η Ελλάδα θα μπορούσε να μετακυλίσει παλιό χρέος και να αντικαταστήσει τα παλιά ομόλογα με τα νέα φτηνότερου επιτοκίου βάσει της συμφωνίας της 21ης Ιουλίου (που δεν επέζησε και πολύ!) μόνο εφόσον θα δανείζονταν από τις αγορές χρήματος ενισχυμένα ομόλογα ΑΑΑ σε πολύ ακριβές τιμές (35 δισ. που στην πορεία έγιναν 50!). Δηλαδή «μία γι' άλλη» ο δανεισμός. Σε βάζουν να δανείζεσαι με φτηνότερο μελλοντικό επιτόκιο αλλά σε υποχρεώνουν να δανειστείς πανάκριβες τωρινές εγγυήσεις!
2. Το δημόσιο χρέος σε πολύ μεγάλο βαθμό αγοράστηκε ή καλύτερα ξαναγοράστηκε από τους φορείς της ίδιας της χώρας και ο λαός μας πλήρωσε και πληρώνει γι' αυτό πριν από το κούρεμα! Αν το κούρεμα του χρέους γίνονταν πέρυσι (όταν είχε ξεκινήσει η σχετική συζήτηση), το δημόσιο χρέος θα έφτανε το 80% του ΑΕΠ (αυτά τουλάχιστο υποστηρίζει η αμερικάνικη οικονομική επιθεώρηση Bloomberg). Όμως μέχρι «να τα βρουν» μεταξύ τους όλα τα αρπακτικά που λυμαίνονται τον πλούτο της χώρας και ξεγυμνώνουν τον λαό της ήταν απαραίτητο να περάσει κάποιο διάστημα. Σε αυτό ακριβώς το διάστημα η χώρα κατά ένα μεγάλο βαθμό υποχρεώθηκε να επαναξαγοράσει ένα μεγάλο μέρος του χρέους της και οι δανειστές της μπόρεσαν με σχετική άνεση να ξεφορτωθούν (με διάφορους τρόπους) ένα πολύ μεγάλο μέρος από τα ομόλογα του ελληνικού χρέους που κατείχαν και διακρατούσαν. Το «κούρεμα» είχε ξεκινήσει ανεπίσημα πριν πάρει τα επίσημα χαρακτηριστικά του μέσω του PSI μέσω του «ξεφορτώματος» χρέους.
Για να φανεί η διαφορά αντιμετώπισης να τονιστεί εδώ πως οι κεντρικές τράπεζες των κρατών μελών της ευρωζώνης με την εγγύηση της ΕΚΤ μπορούν να αγοράζουν –μετά το PSI– τα ομόλογα του δικού τους χρέους. Αυτό ήταν και ένα κίνητρο για να δεχτούν να βάλουν στα χαρτοφυλάκιά τους ομόλογα του ελληνικού δημόσιου χρέους.
Αντίθετα πάνω από 90 δισ. ομολόγων ελληνικού χρέους που κατείχαν ξένες τράπεζες αυτή τη διετία που «συζητιόνταν» η πιθανότητα του «κουρέματος» ξεφορτώθηκαν μια χαρά από τους κατόχους τους. Τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία, βάσει του νόμου, υποχρεώθηκαν να τα εξαγοράσουν με όρους πραγματικά επαχθείς. Κάπως έτσι οι γαλλογερμανικές τράπεζες από προνομιακοί δανειστές του ελληνικού δημόσιου είναι σήμερα μειοψηφικοί δανειστές!

Μετά το «κούρεμα»
Φυσικά ακόμα μεγαλύτερη ληστεία πραγματοποιείται μετά το «κούρεμα».
1. Είναι γνωστό πως κουρεύτηκαν τα ομόλογα όλων σχεδόν των ασφαλιστικών ταμείων (ακόμα και εκείνα που αρνήθηκαν απειλούνται με μείωση ή κόψιμο της κρατικής χρηματοδότησης). Όμως δεν σταμάτησαν εκεί. Τα χρηματικά αποθέματα των ασφαλιστικών ταμείων, τα διαθέσιμα για πληρωμή προμηθευτών των νοσοκομείων, των ΑΕΙ-ΤΕΙ και άλλων ιδρυμάτων που υποχρεωτικά ήταν κατατεθειμένα στην Τράπεζα της Ελλάδας, μετατράπηκαν σε ομόλογα και «κουρεύτηκαν» επίσης. Για πρώτη φορά λοιπόν στην οικονομική ιστορία πραγματοποιείται «κούρεμα» δημόσιου χρέους με τόσο μεγάλη συμμετοχή των εσωτερικών πιστωτών, τόσο πριν όσο και μετά το κούρεμα, με μοναδικό αντάλλαγμα τη σχετική ελάφρυνση των επιτοκίων δανεισμού.
2. Αλλά και αυτή η λεγόμενη «ελάφρυνση» είναι ακόμα ένα επικερδές πλαίσιο για τους χρηματοπιστωτικούς δήμιους της χώρας μας.
Καταρχήν υπάρχουν οι λεγόμενες εξαιρέσεις. Πέρα από τους τόκους των δανείων που δεν «κουρεύονται», δεν κουρεύονται τα δάνεια του ΔΝΤ, ένα μεγάλο μέρος των ομολόγων της ΕΚΤ και υπάρχει ένα ποσό πάνω από 27 δισ. ευρώ που καλύπτονται από το λεγόμενο «διεθνές δίκαιο» για τα οποία οι κάτοχοι του κινούν «γη και ουρανό» να μη συμπεριληφθούν στο κούρεμα πράγμα που το έχουν πετύχει σε δύο άλλες περιπτώσεις (Αργεντινή, Περού).
Επίσης με την ενεργοποίηση των λεγόμενων ασφαλίστρων κινδύνου (CDS) πολλές εταιρείες χρηματοοικονομικών επενδύσεων, τα γνωστά Funds, κέρδισαν πολλά εκατομμύρια.
3. Επιπρόσθετα και οι «προστάτες» της χώρας (ΕΚΤ, ευρωπαϊκά κράτη και κεντρικές τράπεζες) που αναλαμβάνουν πλέον το μεγαλύτερο κομμάτι του χρέους της χώρας βγαίνουν αρκετά κερδισμένοι.
Η ΕΚΤ όλο αυτό το διάστημα αγόραζε ελληνικά κρατικά ομόλογα από τη λεγόμενη δευτερογενή αγορά σε τιμές πολύ κάτω από την ονομαστική τους αξία και τα ενέτασσε στο χαρτοφυλάκιό της με τις παλιές ονομαστικές τους τιμές της πρωτογενούς αγοράς! Απλά γιατί ήταν η ΕΚΤ…
Με εγγύηση τα μελλοντικά κέρδη από αυτή τη συναλλαγή δίνονται τριετή, συμβολικού επιτοκίου, δάνεια στις ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες και έτσι με μοχλό το ελληνικό δημόσιο χρέος τα ευρωπαϊκά κράτη δέχονται μεν στο χαρτοφυλάκιο των τραπεζών τους τα ελληνικά ομόλογα πετυχαίνουν όμως –με το αζημίωτο– την αναχρηματοδότηση του τραπεζιτικού τους συστήματος! Μάλιστα, φτηνά δάνεια τριετούς διάρκειας εξασφάλισε ακόμα και η αυτοκινητοβιομηχανία VW απευθείας από την ΕΚΤ! Τα ειδικά δάνεια μάλιστα που έλαβε η DB (η κεντρική τράπεζα της Γερμανίας) για να καλύψει και να ανακεφαλαιοποιήσει τις ζημιές από την έκθεσή της στην κρίση του 2008 κρατούνται ακόμα επτασφράγιστο μυστικό.
Ο ίδιος ο Σόϊμπλε εξ άλλου αναφέρθηκε στα κέρδη των γερμανικών τραπεζών από τους τόκους δανεισμού προς την Ελλάδα.
Τι είδους –τέλος– αναδιάρθρωση χρέους είναι αυτή που κουρεύει υποτίθεται 206 δισ. και παρέχει νέα δάνεια 130 δισ. για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών σε μεγάλο βαθμό (μόνο 80,5 δισ. απομένουν για «καθαρή» εσωτερική χρήση συνολικά από το νέο δάνειο του PSI και την τελευταία οφειλή του παλιού των 110 δισ.);
Τα λεγόμενα 98 δισ. ευρώ που θα εξασφαλίσει η χώρα από τη μείωση των επιτοκίων δανεισμού τα έχει συνεπώς διπλοπληρώσει ακόμα και πριν από το «κούρεμα» του δημόσιου χρέους.
4. Αλλά και οι όροι του κουρέματος πέφτουν βαριά πάνω σε έναν καθημαγμένο και «κουρεμένο» από τα στοιχειώδη δικαιώματά του λαό.
Η υπαγωγή στο αγγλικό δίκαιο μετατρέπει τους δανειστές σε μόνιμους δυνάστες της χώρας και του λαού όχι μόνο γιατί θα πρέπει κατά προτεραιότητα να «εξυπηρετηθούν» οι δικές τους απαιτήσεις και ό,τι περισσέψει να πάει για να λειτουργήσει η χώρα – που δεν είναι ακριβώς έτσι. Αλλά πρωτίστως γιατί μπορούν να απαιτήσουν εμπράγματες εγγυήσεις, δηλαδή πλουτοπαραγωγικούς πόρους, ακίνητα, έσοδα από εισπράξεις του Δημοσίου και υποχρεώσεις τρίτων προς το Δημόσιο κ.λπ.
5. Οι θυσίες στις οποίες υποβάλλεται ήδη ο ελληνικός λαός (και η υπόθεση των ταμείων το δείχνει ξεκάθαρα) γίνονται έναντι πιθανών χορηγήσεων από το υπάρχον πρόγραμμα του PSI που –αν δεν υπάρξει ένα νέο πρόγραμμα κουρέματος– θα δίνονται με το μαρτύριο της σταγόνας ανά τρίμηνο και για 7(!) δόσεις. Δηλαδή όχι μόνο διπλοτριπλοπληρώνουμε αυτά που τους χρωστάμε, αλλά και αυτά που μας… οφείλουν!

Τα αδιέξοδα μιας πολιτικής.
Είναι φυσικό επακόλουθο ενώ μηδενίζεται το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, δηλαδή οι εισαγωγές ισοσκελίζονται με τις εξαγωγές λόγω της ύφεσης και της μείωσης της ζήτησης, το συνολικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών να αποτελεί το 9,8% του ΑΕΠ και αυτό να οφείλεται κατά 5,2% στα τοκοχρεολύσια και κατά 4,6% στα καύσιμα. Δηλαδή μια χώρα «ζει» για να αποπληρώνει τους δανειστές της!
Το επακόλουθο αυτό παίρνει δραματικές διαστάσεις όταν έχει ήδη συντελεστεί ο ουσιαστικός αφανισμός της εγχώριας μεταποιητικής οικονομικής δραστηριότητας, ενώ με τη νέα φορολογική επιδρομή ο πρωτογενής τομέας (αγροτική παραγωγή) που είχε βέβαια χτυπηθεί όλο το προηγούμενο διάστημα αλλά δεν είχε θιγεί φανερά από τα «μνημονιακά» μέτρα, τώρα «ξαπλώνει» και αυτός στο κρεβάτι του Προκρούστη.
Η διάρθρωση του χρέους μετά το PSI έχει αλλάξει βέβαια σε μεγάλο βαθμό.
Από τα 355,8 δισ. ευρώ του ελληνικού χρέους, το 2011, τα 282 δισ. βρίσκονταν σε χέρια ιδιωτών και τα 73,7 στον επίσημο τομέα (ευρωζώνη, ΔΝΤ). Το 2012 το χρέος που αναμένεται να υποχωρήσει στα 332,4 δισ. ευρώ (φοβερή αλλαγή!), σε χέρια ιδιωτών θα βρίσκεται το ποσό των 139,4 δισ. και ο επίσημος τομέας (ευρωζώνη, ΔΝΤ) θα κατέχει 119,3 δισ. Τι ουσιαστική αλλαγή αποτελεί για την υπερχρεωμένη χώρα η αλλαγή της διάρθρωσης του χρέους όταν από το 2012 μέχρι το 2014 θα πρέπει να δοθεί τόσο για τα «ακούρευτα» όσο και για τα «κουρεμένα» ομόλογα το ποσό των 94 δισ. ευρώ; Δηλαδή περισσότερα από αυτά απομένουν για να πληρωθούν οι εσωτερικές υποχρεώσεις της χώρας.
Ανακεφαλαιώνοντας, η Ελλάδα με έλλειμμα 13,5 δισ. στο συνολικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών που οφείλεται πια μόνο στον δανεισμό είναι υποχρεωμένη ωστόσο να αποδώσει στους πιστωτές της 13,4 δισ. (περίπου το ίδιο ποσό) που όμως τα δύο μεγάλα δάνεια του 2011 και του 2012 δεν επαρκούν να καλύψουν! Τα νούμερα δεν βγαίνουν…
H σύγκριση με τα περιστατικά μεγάλης αναδιάρθρωσης χρεών της τελευταίας εικοσαετίας επιτείνουν τη δραματικότητα της «ελληνικής περίπτωσης».
Από τις 6 περιπτώσεις (Ρωσία, Ουκρανία, Πακιστάν, Ουρουγουάη, Αργεντινή, Ισημερινός), μόνο στην περίπτωση της Ρωσίας και της Αργεντινής είχαμε τόσο μεγάλη συμμετοχή στη μέση διαγραφή του χρέους των εσωτερικών (εγχώριων) πιστωτών. Καμία από τις δύο χώρες δεν είχε, επιπρόσθετα, τόσο μεγάλη συμμετοχή των λεγόμενων «θεσμικών» εγχώριων πιστωτών (ταμεία) στο εσωτερικό «κούρεμα» όπως συμβαίνει με τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία. Επίσης μιλάμε για διαφορετικά «μεγέθη». Κατά γενική ομολογία το «κούρεμα» του ρώσικου χρέους δεν θεωρείται από το πιο «επιτυχημένο» του ΔΝΤ γιατί η Ρωσία έβαλε τους δικούς της όρους. Όπως για παράδειγμα συνοριακό έλεγχο των κεφαλαίων (πράγμα που έκανε και η Ουκρανία).
Όλες οι παραπάνω χώρες είχαν έλεγχο της συναλλαγματικής πολιτικής τους και σε καμία περίπτωση ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ δεν ήταν τόσο μεγάλος όπως επίσης δεν ήταν σε τέτοια έκταση η καταστροφή της εγχώριας πρωτογενούς και δευτερογενούς οικονομικής δραστηριότητας. Η καταστροφή αυτή (στην ελληνική περίπτωση) αγγίζει ποσοστά… Αφρικής! Μέσα βέβαια σ' έναν φαύλο κύκλο ύφεσης-μέτρων που επιτείνει το πρόβλημα και επιδρά σε αυτό τον λόγο μειώνοντας το ΑΕΠ (προβλέπεται το 2012 να κλείσει με ύφεση 5%) ακόμα και η βραχυπρόθεσμη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους αμφισβητείται. Αν δηλαδή θα εισπράττουν τους τόκους έγκαιρα και στο ύψος που απαιτούν.
Η σκληρότητα με την οποία αντιμετωπίζουν τη χώρα οι Ευρωπαίοι «προστάτες» της αποτελεί ένα ακόμη μέρος του ζητήματος. Χαρακτηριστικά, πρόταση του ΔΝΤ να υπάρξει μία σχετική μετακύλιση του προγράμματος δημοσιονομικών και άλλων προσαρμογών βρήκε τη σθεναρή (υπό τη γερμανοολλανδική καθοδήγηση) αντίδραση των εκπροσώπων της ΕΕ στην τρόικα! Καμία ανακούφιση συνεπώς για τον ελληνικό λαό δεν υπάρχει από το γεγονός ότι το δημόσιο χρέος είναι σε μεγάλο βαθμό κρατική ή –καλύτερα– διακρατική υπόθεση των «εταίρων» του.

Σύγχυση επιλογών, όχι όμως για τον λαό.
Όλο και περισσότερο, όλοι και περισσότεροι κάνουν λόγο για την ανάγκη ακόμα πιο δραστικής και μεγαλύτερης «αναδιάρθρωσης» του χρέους. Ήδη τα ελληνικά ομόλογα αγοράζονται απρόθυμα και πολύ φτηνά από τις «αγορές» παρ' όλη την… εξασφαλισμένη επιτυχία του PSI.
Όμως και αυτό προσκρούει στη σταθερή επιδίωξη για άγρια και άμεση νομή κερδών. Προτιμούν να διαγράψουν χρέος προκειμένου να κρατούν τα ληστρικά επιτόκια γύρω στο 5%, παρά να διατηρούν το ίδιο χρέος με μικρότερα. Πράγμα φυσικό γι' αυτούς. Κάτι τέτοιο σε συνδυασμό με τον διαγκωνισμό για το ποιος θα λάβει το μεγαλύτερο κομμάτι από τη συγκεκριμένη ληστεία όσο και την ανάγκη, με βάση τις συμφωνίες που θα επιτευχθούν γύρω από την ελληνική «αναδιάρθρωση», να διαμορφωθούν οι όροι του γενικότερου ανταγωνισμού (αυτό ίσως να μετρά περισσότερο), περιπλέκει σημαντικά τα πράγματα… Ποιος θα άντεχε –και για πόσο–, καθώς οι «ιθύνοντες» γνωρίζουν πως το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η Ελλάδα, έναν νέο κύκλο διαπραγματεύσεων εντός και εκτός του ΔΝΤ και της ευρωζώνης;
Ούτε ο δρόμος της άμεσης εσωτερικής πτώχευσης αποτελεί ασφαλή διέξοδο. Εντάξει, θα υπάρχει ο γνωστός «ειδικός λογαριασμός» ο οποίος θα προικοδοτείται από τα νέα δάνεια του «νέου» χρέους. Όμως αυτό απαιτεί δύο συνθήκες. Να δημιουργηθούν πλεονάσματα που θα καλύπτουν μισθοδοσίες, συντάξεις κ.λπ., αλλά και να πληρώνονται οι τόκοι στην ώρα και στο ύψος τους. Όταν και τα δύο καρκινοβατούν, τι θα κάνουν; Θα αφήσουν τη χώρα να πτωχεύσει εσωτερικά και θα προβούν στις άμεσες εισπράξεις; Θα διακινδυνεύσουν τότε μια σίγουρη κοινωνική εξέγερση (ακόμα και στις χώρες με το πιο διαλυμένο λαϊκό κίνημα ο λαός βγήκε στους δρόμους όταν «κόπηκαν» μισθοί, συντάξεις ή πάγωσαν καταθέσεις) με ό,τι συνέπειες θα είχε κάτι τέτοιο;
Προς το παρόν πιέζουν αυτά τα (περίπου) 14 δισ. ευρώ να προέλθουν από νέες δέσμες μέτρων και περικοπών. Που όμως θα μεγαλώσουν τον φαύλο κύκλο της κρίσης, οδηγώντας μαθηματικά στη μείωση της βάσης της ληστείας, άρα και στην αδυναμία είσπραξης όχι απλά στο μέλλον, αλλά και στο κοντινό παρόν. Η άμεση σκληρότητα και διαρπαγή που εγκαινιάστηκε μετά το «μεσοπρόθεσμο» με σημαία το «να πάρουμε την 6η δόση» αυτοϋπονομεύεται καθώς οδηγεί στον ψόφο του… υποζυγίου. Δεν υπάρχει βέβαια περίπτωση να το «ξανασκεφτούν» ή να συμπεριφερθούν πιο «λογικά», παρά μόνο αν υποχρεωθούν…
Γιατί τα αδιέξοδα του συστήματος δεν συμπίπτουν με τα… αδιέξοδα του κινήματος, όσο και αν κάτω από την πίεση των πρώτων ο λαός πιέζεται να αναζητήσει τις δικές του διεξόδους!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Επιστροφή στην ύπαιθρο. Διέξοδος με προοπτική ή σκόπιμη και συστηματική εξαπάτηση;

Ολόκληρη καμπάνια στήνει το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και από δίπλα τα συγκροτήματα του Τύπου για να ντύσουν με φύκια και μεταξωτές κορδέλες τις απεγνωσμένες κατά βάση κινήσεις χιλιάδων, κυρίως νέων, ανθρώπων, που ουσιαστικά αναγκάζονται να επιστρέψουν στο συχνά ρημαγμένο χωριό τους.
Τις προηγούμενες μέρες έγινε πρωτοσέλιδο και θέμα στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων μια έρευνα για λογαριασμό του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης που ανάμεσα σε μια σειρά σχετικά στοιχεία αναφέρονταν σε έναν αριθμό 1,5 εκατομμυρίου ατόμων που ετοιμάζονται να αποχωρήσουν από Αθήνα και Θεσσαλονίκη, οι μισοί εκ των οποίων θέλουν να εργαστούν στον αγροτικό τομέα. Πρόκειται κατά βάση για νέους ανθρώπους υψηλής μόρφωσης (25,4% μεταπτυχιακής και 43,5% πανεπιστημιακής).
Δεν έχουμε λόγους να αμφισβητήσουμε τα αποτελέσματα της έρευνας, μια και αναφέρεται σε υπαρκτές σκέψεις χιλιάδων ανθρώπων μπροστά στα αδιέξοδα που συσσωρεύει η βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική. Ωστόσο έχει νομίζουμε αξία να αποκρούσουμε τη συστηματική προσπάθεια εξαπάτησης και εκμετάλλευσης της αγωνίας και του αδιεξόδου του λαού με άθλιους επικοινωνιακούς τρόπους απ’ αυτούς τους ίδιους που με τις πολιτικές τους πνίγουν τον λαό σε αδιέξοδα στην πόλη και στο χωριό. Είναι γεγονός πως όσο ξεδιπλώνεται η επίθεση ακόμη και το μισορημαγμένο σπίτι στο χωριό θα αποτελεί διέξοδο επιβίωσης για τον άνεργο, όταν μάλιστα απειλείται να γίνει και άστεγος. Όταν η προοπτική να βρεις δουλειά στην ειδικότητα που σπούδασες ή έχεις ήδη εμπειρία ή έστω σε κάτι παρόμοιο ή και άσχετο δεν φαίνεται στον ορίζοντα, τότε στον αγώνα της επιβίωσης η μετανάστευση σε άλλον τόπο επιλέγεται με όλα τα κόστη με στόχο την ελπίδα…
Είναι όμως εγκληματική η εκμετάλλευση αυτών των αδιεξόδων που γίνεται από διάφορες πλευρές. Μόνο 90 ευρώ κοστίζει, λέει η τηλεφωνήτρια της τάδε εταιρείας, το βιβλίο για την καλλιέργεια του φυτού «ιπποφαές» (αυτού ντε που έτρωγε ο Βουκεφάλας του Μεγαλέξανδρου), κάτι παραπάνω τα σεμινάρια που την τάδε ημερομηνία θα γίνουν στην πόλη σας και μην αγωνιάτε αν στηριχτείτε πάνω μας και καλλιεργήστε με δενδρύλλια που σας παρέχει επίσης η εταιρεία μας, το προϊόν που θα παραχθεί μετά από 6 χρόνια θα απορροφηθεί βάσει συμβολαίου που θα υπογράψετε με συνεργάτες μας κ.λπ.
Ανάλογος κουρνιαχτός ξεσηκώνεται από διάφορα κανάλια για μια σειρά άλλες «μοντέρνες» καλλιέργειες (στέβια, αρωματικά φυτά, ρόδια, μύρτιλα, μανιτάρια, σαλιγκάρια, αλόη και άλλα). Για όλα αυτά και για κάθε μοντέρνα ή παραδοσιακή καλλιέργεια υπάρχει με πλήρη ανευθυνότητα, ελαφρότητα και εμφανείς επικοινωνιακές και πολιτικές επιδιώξεις υποτιθέμενη τεχνική και τεχνικοοικονομική υποστήριξη από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης. Οι γνώστες του χώρου ξέρουν πως ακόμη και σε εποχές με σοβαρά στελεχωμένες τις γεωργικές υπηρεσίες για μια αναδιάρθρωση γίνονταν χρόνιες έρευνες σε διάφορα επίπεδα και ακόμη και σε εποχές (δεκαετία του '60, της πράσινης επανάστασης) που επιδιώκονταν στ’ αλήθεια ανάπτυξη της γεωργίας, γίνονταν συχνά καταστροφικά λάθη ή «λάθη» σε βάρος παραδοσιακών καλλιεργειών και τελικά της αγροτιάς εκείνων των εποχών.
Σήμερα όλα αφήνονται στην αγορά και στα «συμβόλαιά της». Αλήθεια, αν το ιπποφαές δεν βγει ακριβώς τόσο κίτρινο ή με την ακριβή σύσταση του συμβολαίου, ποιος πληρώνει τον βαρκάρη για 6 χρόνια κόπο, αναμονή και έξοδα;
Σήμερα η φτωχομεσαία αγροτιά στο χωριό έχει ήδη ξεκληριστεί και απλά μένει στο χωριό ένα τμήμα της (γύρω στο 10%, από 30% πριν από την ένταξη στην ΕΕ) γιατί δεν ξέρει πού να πάει…
Σίγουρα μια αντίστοιχη έρευνα στα χωριά, που οι φτωχομεσαίοι καλλιεργούν και δεν μπορούν να ζήσουν, θα είχε ενδιαφέρον για το πώς σκέφτονται οι ξεχασμένοι ουσιαστικά άνεργοι της υπαίθρου… Το ότι οι φτωχοί αγρότες του χωριού είναι πιο δύσπιστοι στην κοσμογονία των μοντέρνων καλλιεργειών δεν είναι επειδή είναι αμόρφωτοι, όπως προβάλλεται, αλλά απλά γιατί ξέρουν και έχει συχνά καεί η γούνα τους. Βεβαίως υπάρχουν οι περιπτώσεις γεωργικών επιχειρήσεων σε μοντέρνες καλλιέργειες, όπως και σε παραδοσιακές, που δεν πάνε και άσχημα, όμως είναι ολοφάνερο πως, στην παραγωγή ελαιολάδου ή κηπευτικών ή οποιασδήποτε νέας αρλούμπας που έχει αγορά για 100 στρέμματα (για να ζήσουν 20 οικογένειες) και αυτή προτείνεται σε 20.000, οι νέοι της πόλης όταν μάλιστα δεν διαθέτουν και γερό πορτοφόλι για επενδύσεις, αν τελικά εξαπατηθούν, θα αντιμετωπίσουν μια σκληρή και συχνά δυσάρεστη πραγματικότητα.
Είναι γεγονός πως η πολιτική της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης της αστικής τάξης έχει οδηγήσει τόσο στο ρήμαγμα της αγροτιάς όσο και στην καταστροφή της ντόπιας παραγωγής. Όλα τα τρόφιμα εισάγονται, όταν στη χώρα θα μπορούσαν να παράγονται άφθονα και ποιοτικά προϊόντα. Πράγματι το ελαιόλαδο έχει σπουδαία διαιτητική αξία και μεγάλη δυνατότητα επέκτασης αγορών. Όμως για να ζήσει μια οικογένεια στο χωριό δεν αρκούν οι 100-200 ρίζες ελιές του παππού και βέβαια στο χωριό δεν έχει ούτε γιατρό ούτε σχολειό για τα παιδιά. Είναι επομένως πρόκληση όταν νέοι άνθρωποι στην ύπαιθρο με ζωντάνια, τεχνογνωσία και υποδομές που απέκτησαν με κόπο δεν μπορούν πλέον να καλλιεργήσουν και να ζήσουν, να σπέρνονται συστηματικά αυταπάτες σε ανυποψίαστους νέους της πόλης στη βάση του αδιεξόδου τους. Βέβαια ο εξαθλιωμένος, είτε της πόλης είτε του χωριού, θα αναγκαστεί είτε να καλλιεργεί είτε να δουλεύει για ένα κομμάτι ψωμί. Η διαδικασία διάλυσης της αγροτιάς και κάθε μικρομεσαίας επιχείρησης όπως και η αντεργατική επίθεση επιταχύνεται με την πλέρια απελευθέρωση της αδηφαγίας του κεφαλαίου και με την κρίση ευκαιρία…
Τα λιπάσματα, τα μηχανήματα, ακόμη και τα ξύλινα στειλιάρια, είναι εισαγόμενα και πανάκριβα, τόσο που ελλείψει και δανεισμού μεγάλες εκτάσεις πλέον μένουν ακαλλιέργητες. Την ίδια ώρα τη χώρα πλημμυρίζουν φτηνά επίσης εισαγόμενα σαπίμια τροφίμων, ενώ το λάδι αγοράζεται σε εξευτελιστικές τιμές (1,80 ευρώ φέτος) από τους μεγαλέμπορους και τους τυποποιητές, είτε απευθύνεται στην εσωτερική αγορά είτε στην έξω. Ταυτόχρονα η φτώχεια της πόλης ρίχνει τη ζήτηση και τις τιμές στα όποια προϊόντα παράγονται και καταναλώνονται στην εσωτερική αγορά. Έτσι με βάση τα ακριβά εφόδια συχνά δίπλα στην αδιάθετη ντόπια πατάτα εμφανίζεται η πολύ φτηνότερη αιγυπτιακή που παρά τα μεταφορικά αφήνει μεγάλα κέρδη στον εισαγωγέα, στην αλυσίδα σουπερμάρκετ και είναι φτηνότερη για τον καταναλωτή. Αλήθεια τι κάνει σε αυτή την περίπτωση το κίνημα της πατάτας; Βέβαια οι Αιγύπτιοι πατατοπαραγωγοί έχουν προσαρμοστεί εδώ και χρόνια και δεν καλλιεργούν για ένα ολόκληρο κομμάτι ψωμί… Αρκούνται σε μια φέτα ψωμιού για να μη λιμοκτονήσουν. Και κάθε άλλο παρά τους ξενίζει που στο χωριό δεν έχει γιατρό ή σχολειό.
Πράγματι είναι φτηνά τα φύκια και οι κορδέλες της επικοινωνιακής πολιτικής του κάθε Σκανδαλίδη με τα καλάθια του και του κάθε επιτηδείου. Όμως σ’ ένα τέτοιο αντιδραστικό πολιτικό κλίμα βρίσκουν το θράσος την ώρα που καταργούν τις συντάξεις χιλιάδων σακατεμένων ανθρώπων του μόχθου να μας βομβαρδίζουν με τους λίγους κολλητούς τους που τώρα ανακάλυψαν ότι τους είχαν δώσει σύνταξη τυφλού ενώ οδηγούν ταξί!
Έχουν το θράσος να λένε στον λαό ότι μαζί τα φάγαμε και ότι για ό,τι συμβαίνει φταίει και η Αριστερά ή κυρίως αυτή για τη διεκδικητική της πλειοδοσία. Ανάλογο είναι το θράσος που παραμυθιάζουν με αρλούμπες για την όμορφη ζωή στο χωριό τώρα που ρήμαξαν τη ζωή και στην πόλη και στο χωριό.
Δυστυχώς με τη συνειδητή απάτη του συστήματος συναντιούνται οι μικροαστικοί ιδεαλισμοί της αυτονομίας και διάφορων ριζοσπαστών που απαιτούν μάλιστα να εμφανίζονται σαν η Αριστερά που έχει τις απαντήσεις για να κάνει την κρίση ευκαιρία για τις δυαδικές της καταστάσεις. Αυτή τη φορά, παρ' ότι αριστεροί της εποχής μας τάχα, δεν παρακάμπτουν μόνο τον Λένιν και τις αναλύσεις του για τον ιμπεριαλισμό για να εμφανίσουν σαν ό,τι νεότερο τις καουτσκικές υπερανοησίες, αλλά πάνε πίσω και από τον Μαρξ για να ξετρελαθούν σαν παιδιά με τον Όουεν, τον Φουριέ και τον Σεν Σιμόν.
Είναι σίγουρο ότι το θράσος και η εγκληματική συμπεριφορά του συστήματος απέναντι σε εργαζόμενους και νέους στην πόλη και στο χωριό χρειάζεται σοβαρή και αποφασιστική αντιμετώπιση. Παρά τον ζόφο, τα δεινά και τη δυστυχία χιλιάδων ανθρώπων στην πόλη και στο χωριό, η ταξική πάλη θα βρει τον δρόμο της και αν μη τι άλλο θα εξοπλίζει συνεχώς τον λαό με εμπειρίες τέτοιες για να μη παραμυθιάζεται με κάθε λογής αρλούμπες.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αποτέλεσμα μιας υπαρκτής μεταναστευτικής πολιτικής

Και «ξαφνικά» και εκεί που δεν το περίμενε κανείς η κυβέρνηση άνοιξε εδώ και μέρες το μεταναστευτικό ζήτημα με τον πιο εθνικιστικό, ρατσιστικό, αλλά και εχθρικό απέναντι στους μετανάστες τρόπο. Διά στόματος Χρυσοχοΐδη ανακοίνωσε τη δημιουργία 30 «χώρων φιλοξενίας»-στρατοπέδων συγκέντρωσης, που το καθένα θα συγκεντρώνει γύρω στους 1.500 ανθρώπους και θα φυλάσσονται από 450 ιδιωτικούς και δημόσιους αστυνομικούς. Όλο αυτό αφού το έντυσε με αναπτυξιακές κορόνες το συνέδεσε με την ανεργία και με τη δυνατότητα να βρουν δουλειά άνεργοι των περιοχών όπου θα στηθούν τα στρατόπεδα. Το χειρότερο απ’ όλα είναι η φασιστικού τύπου σύνδεση των μεταναστών με τη διάδοση ασθενειών στον υπόλοιπο πληθυσμό, κάτι που ακόμη και οι κρατικές υπηρεσίες σαν το ΚΕΕΛΠΝΟ το απορρίπτουν με στοιχεία που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Υποχρεώνουν τους μετανάστες να βγάζουν πιστοποιητικό υγείας για να τους επιτραπεί η όποια παραμονή στη χώρα λέγοντας ότι όσοι δεν βρεθούν υγιείς ή πάσχουν από λοιμώδη νοσήματα θα επαναπροωθηθούν στις χώρες τους ή σε περίπτωση βαριών περιστατικών θα νοσηλεύονται σε ειδικά διαμορφωμένους και αυστηρά νοσηλευόμενους χώρους στα νοσοκομεία.
Αυτά τα λένε οι ίδιοι που ειδικά για τους παράνομους μετανάστες έχουν αποκλείσει κάθε δυνατότητα πρόσβασης στο νοσοκομεία, μια και υποχρεώνουν τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό να ειδοποιούν την αστυνομία για να τους συλλαμβάνει. Οι ίδιοι που με την πολιτική τους αποκλείουν όλους τους εργαζόμενους, ντόπιους και μετανάστες, από την πρόσβαση στη δωρεάν και πλήρη περίθαλψη κλείνοντας νοσοκομεία, απαιτώντας την πληρωμή και των στοιχειωδών εξετάσεων, καταργούν το δωρεάν φάρμακο τη στιγμή που κόβουν μισθούς και συντάξεις, στέλνουν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενων στην ανεργία. Η πολιτική τους είναι που βλάπτει την υγεία όχι μόνο των μεταναστών, αλλά όλων των εργαζόμενων σε αυτή τη χώρα.
Λέγεται ότι όλα αυτά υπηρετούν προεκλογικές σκοπιμότητες, σε σημείο μάλιστα κάποιοι «ανακουφισμένοι» που θα καθαρίσει το κέντρο της Αθήνας από τα ανθρώπινα σκουπίδια (έτσι τους βλέπουν τους μετανάστες) να εκφράζουν δυσπιστία και ανησυχία για το αν θα εφαρμοστούν αυτές οι εξαγγελίες. Μια και υπάρχουν και τοπικές αντιδράσεις. Δεν αποκλείεται η προεκλογική χρήση, άλλωστε είναι ένας καλός τρόπος για το σύστημα (δυστυχώς) να μας κάνει να ξεχάσουμε την πραγματικότητα που λέει ότι πολλοί Έλληνες εργαζόμενοι ζουν πλέον σαν τους μετανάστες και πως ήδη παρόμοιες συνθήκες βιώνουν Έλληνες μετανάστες σε άλλες χώρες! Δεν είναι τυχαία στα πρώτα θέματα των καναλιών.
Η υπόθεση των μεταναστών στη χώρα μας δεν είναι πια κάτι καινούργιο. Έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια από την πρώτη μαζική άφιξη από τις ανατολικοευρωπαϊκές, κυρίως βαλκανικές, χώρες και αργότερα από τις ασιατικές. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπήρχαν και πριν. Οι λόγοι της μετανάστευσης προς τη Δύση και ιδιαίτερα προς την Ελλάδα είναι γνωστοί. Η κατάρρευση του πάλαι ποτέ «σοσιαλισμού», η επέλαση των ιμπεριαλιστών για το μοίρασμα του πλούτου αυτών των χωρών έφεραν φτώχεια και εξαθλίωση που οδήγησαν χιλιάδες ανθρώπους στην αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης. Στην Ασία οι πόλεμοι, οι εισβολές και οι καταστροφές ολόκληρων χωρών εξανάγκασαν εκατομμύρια ανθρώπους να φύγουν όπως όπως.
Λέγεται από αστικά ΜΜΕ, από «έγκριτους» αναλυτές και έρευνες, ότι η μαζική έλευση των μεταναστών γίνεται ανεξέλεγκτα και ότι η χώρα, οι κυβερνήσεις που πέρασαν τα τελευταία 20 χρόνια δεν είχαν μεταναστευτική πολιτική. Αυτά ακούγονται από διάφορες πλευρές και από δεξιά και από αριστερά. Είναι ένα στοιχείο που το χρησιμοποιεί η τωρινή κυβέρνηση ως επιχείρημα για να δείξει την αποφασιστικότητά της αλλά και από διάφορους παράγοντες της οικονομικής και πολιτικής ζωής για να πιέσουν εκφράζοντας τις αμφιβολίες τους για αυτήν την αποφασιστικότητα.
Υπάρχει μια δόση αλήθειας σε αυτά, αλλά δεν είναι και ακριβώς έτσι. Μην ξεχνάμε τα καλέσματα του τότε υπουργού Εξωτερικών και νυν «μεταναστοφάγου» Σαμαρά στους Αλβανούς εργαζόμενους που τους υποσχόταν παραδείσους στην Ελλάδα. Κανένας δεν εμπόδισε το ελληνικό κράτος να ακολουθήσει ποτέ μια ελεγχόμενη μεταναστευτική πολιτική. Όλο αυτό το ανεξέλεγκτο και τότε και τώρα βόλεψε το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις μια χαρά. Και όχι μόνο τις ελληνικές αλλά και των χωρών προέλευσης που ξεφορτωνόταν πλεονάζον εργατικό δυναμικό.
Ιστορικό
Τη δεκαετία του ’90 η ισχυρή Ελλάδα του Σημίτη στηρίχθηκε σε σημαντικό βαθμό στην ανασφάλιστη και με μικρά μεροκάματα δουλειά των μεταναστών. Ολόκληροι κλάδοι, ειδικά ο κατασκευαστικός, παρουσίασαν άνθηση κερδών χάρη στη δουλειά των μεταναστών. Η γεωργία και η κτηνοτροφία «γλίτωσαν» από τον μια ώρα αρχύτερα αφανισμό τους επίσης χάρη στην ύπαρξη των μεταναστών. Και σε αυτόν τον τομέα υπήρξαν επίσημες μελέτες που καταλήγουν ότι το ΑΕΠ, η αύξηση του πλούτου, χρωστάει πολλά στους μετανάστες που χρησιμοποιήθηκαν από το σύστημα για να χτυπηθούν κατακτημένα δικαιώματα όλης της εργατικής τάξης. Μισθολογικά, ασφαλιστικά, ωράρια, χτύπημα απεργιών, μια και οι μετανάστες δεν μπορούσαν να συμμετέχουν κ.λπ. Έπειτα το ολυμπιακό όραμα στηρίχθηκε στη στυγνή εκμετάλλευση μέχρι θανάτου πολλών δεκάδων εργατών, κυρίως μεταναστών.
Οι μετανάστες όμως χρησιμοποιήθηκαν από το σύστημα και με άλλους τρόπους. Καλλιεργώντας τον ρατσισμό και την ξενοφοβία έγινε σημαντική προσπάθεια, με επιτυχία ως έναν βαθμό, οι Έλληνες εργαζόμενοι να στραφούν ενάντιά τους. Η πτώση των μεροκάματων, η ανεργία, η στην πράξη κατάργηση δικαιωμάτων, η λεγόμενη κατάρρευση του συστήματος υγείας, η υποβάθμιση της παιδείας, αποδόθηκαν και εξακολουθούν να αποδίδονται σε αυτούς. Αποπροσανατολίζονται και διχάζονται έτσι οι αποδέκτες της επίθεσης, που δεν ξεκίνησε τώρα ή τα τελευταία 2 χρόνια, αλλά εντάθηκε, από τα πραγματικά αίτια.
Σε αυτό το πλαίσιο ξεπήδησαν και στηρίχτηκαν από το σύστημα οι οργανώσεις και τα κόμματα φασιστικού τύπου σαν το ΛΑΟΣ και την Χρυσή Αυγή. Άκρως συστημικά κόμματα, όργανα του κράτους και του παρακράτους, που με επίσης ακραία «αντισυστημική» φρασεολογία ελκύουν εργαζόμενους και νεολαίους στρέφοντάς τους ενάντια των «ξένων» οι οποίοι όμως δεν είναι οι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές, αλλά οι Αλβανοί εργαζόμενοι, οι Πακιστανοί και Αφγανοί εξαθλιωμένοι. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ακροδεξιές οργανώσεις έχουν τα μεγαλύτερα ποσοστά τους σε λαϊκές συνοικίες.
Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες
Στη μεταολυμπιακή Ελλάδα της κρίσης και της οικονομικής ύφεσης, όπου περισσεύουν και οι ντόπιοι εργαζόμενοι, οι μετανάστες πλέον γίνονται ο αποδιοπομπαίος τράγος για τα καλά. Αν οι Ευρωπαίοι έχουν τη δυνατότητα να φύγουν για αλλού ή και για τις χώρες τους, οι προερχόμενοι από τις ασιατικές ή αφρικανικές χώρες δεν έχουν εναλλακτικές λύσεις. Προερχόμενοι από χώρες που τις έχουν ρημάξει οι ιμπεριαλιστές, πολιτικοί πρόσφυγες πολλοί από αυτούς, δεν μπορούν να φύγουν ούτε στη Δύση λόγω της συνθήκης του Δουβλίνου 2 αλλά ούτε προς τις πατρίδες τους. Όσοι καταφέρνουν να φτάσουν στην Ελλάδα πληρώνοντας αδρά και κάμποσες χιλιάδες δολάρια στους δουλέμπορους μεταφορείς ή γλιτώνουν από το πνίξιμο στο Αιγαίο ή από τις νάρκες του Έβρου συλλαμβάνονται κρατούνται για κάποιο διάστημα και μετά αφήνονται «ελεύθεροι» και εξαθλιωμένοι να βολοδέρνουν στην Αθήνα και στις μεγάλες πόλεις. (Σύμφωνα με άρθρο της αγγλόφωνης εφημερίδας «Today’s Zaman», από το 1988 έως το 2009, περισσότεροι από 34.000 μετανάστες έχουν βρει τον θάνατο στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, ενώ εκτός απ’ τα χιλιάδες αυτά θύματα του παγκόσμιου καπιταλισμού και ιμπεριαλισμού άλλοι 15.000 μετανάστες βρήκαν τον θάνατο εντός ευρωπαϊκών συνόρων, πιθανόν πέφτοντας σε ναρκοπέδια όπως αυτά του Έβρου ή μην αντέχοντας τις κακουχίες που είχαν αναζητώντας καλύτερη τύχη.)
Γίνονται έτσι έρμαια διαφόρων ειδών εκμετάλλευσης. Από τα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας ή τα ψαροκάικα της Μηχανιώνας που δουλεύουν κυριολεκτικά σαν δούλοι μέχρι την εκμετάλλευσή τους από κυκλώματα του ποινικού εγκλήματος, της πορνείας και του παραεμπορίου. Ειδικά για το τελευταίο που πολύς λόγος γίνεται ως μια από τις αιτίες (μετά τις διαδηλώσεις!) της πτώσης του τζίρου των καταστημάτων του κέντρου της Αθήνας, τους μετατρέπουν σε στόχο τη στιγμή που είναι γνωστό και ποιοι εισάγουν αυτά τα προϊόντα και από πού τα προμηθεύονται οι μικροπωλητές. Κάποιοι συγκεντρώνουν κέρδη και οι μετανάστες την «οργή» των καταστηματαρχών και της αστυνομίας. Τους χρησιμοποιούν δε και για το χτύπημα λαϊκών δικαιωμάτων όπως είναι το άσυλο στα πανεπιστήμια με αφορμή το γεγονός ότι έχουν σπρωχθεί να απλώνουν την πραμάτεια τους σε χώρους κοντά σε σχολές όπου βρίσκουν καταφύγιο από τα κλομπ των ΜΑΤ. Είναι γνωστά τα καθημερινά πλέον φαινόμενα γύρω από την ΑΣΟΕΕ και τη Νομική που η «πάταξη του παραεμπορίου» συνοδεύεται και από την καταπάτηση του ασύλου.
Κέρδη συγκεντρώνουν και οι ιδιοκτήτες τρισάθλιων σπιτιών και κτιρίων στο κέντρο της Αθήνας που τα νοικιάζουν με το κεφάλι χωρίς να παρέχουν ούτε ρεύμα ούτε νερό, όπως και οι εταιρείες «εκμετάλλευσης ακινήτων» που η εικόνα εκατοντάδων εξαθλιωμένων σε συγκεκριμένες περιοχές τους βολεύει στο να ρίχνουν τις τιμές, να αγοράζουν φτηνά διώχνοντας τον ντόπιο πληθυσμό ούτως ώστε όταν έρθει η ώρα το κέντρο να «ξαναποκτήσει την αίγλη που του αρμόζει» να έχουν μεγάλα κέρδη είτε από τη μεταπώληση είτε από την ενοικίαση. Δεν είναι λίγες οι καταγγελίες που βγήκαν στη δημοσιότητα που αναφέρονται ακόμη και στη μίσθωση μπράβων και χρυσαυγιτών για να δημιουργούν κλίμα σε περιοχές όπου μετά κυκλοφορούν φυλλάδια «real estate» εταιρειών με «δελεαστικές» προσφορές στους ιδιοκτήτες-κατοίκους για να φύγουν και να γλιτώσουν από τη… βρόμα των μεταναστών.
Πολλά θα μπορούσε να γράψει και να περιγράψει κανείς για το πώς το σύστημα τελικά έχει μεταναστευτική πολιτική, έστω και «ανεξέλεγκτη».
Αντιδράσεις
Και εδώ πάμε στα σημερινά με τα σχεδιαζόμενα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στις αντιδράσεις. Κατ' αρχάς να πούμε ότι στρατόπεδα συγκέντρωσης που φέρουν το εύηχο όνομα «χώροι υποδοχής» υπάρχουν ήδη σε νησιά και πόλεις της επαρχίας. Κυρίως κοντά στα σύνορα και είναι πολλές οι περιπτώσεις καταγγελιών για άθλιες συνθήκες, κακομεταχείριση και εκμετάλλευση των προσφύγων σε αυτά. Το καινούργιο στην περίπτωση είναι η γενίκευση και το μοίρασμά τους σε όλη την επικράτεια. Η εντύπωση που δίνεται είναι ότι οι τοπικοί φορείς αντιδρούν στη βάση ότι δεν θέλουν τα στρατόπεδα στη βάση του φόβου και του ρατσισμού και όχι ότι επιδιώκουν μια άλλη αντιμετώπιση των μεταναστών. Μακάρι να υπάρχει λάθος σε αυτή την εκτίμηση λόγω κακής πληροφόρησης, πάντως αυτό βγαίνει στην επιφάνεια. Οι ακροδεξιές ομάδες, αυτές που δήθεν μάζεψε ο Χρυσοχοϊδης εν όψει 25ης Μάρτη, έχουν ξεσαλώσει και ο Καρατζαφέρης εκεί που προσπαθεί να ξεχωρίσει ο δικός του φασισμός από τη Χρυσή Αυγή και ο εθνικισμός του από τον Καμένο ξεχνιέται και βγάζει τον πραγματικό του εαυτό καλώντας μας να τους πυροβολούμε.
Αριστερά και κίνημα
Η ουσία είναι ότι ζούμε σε μια εποχή που το σύστημα εξαιτίας της αποσυγκρότησης του εργατικού και λαϊκού κινήματος περνά στην επίθεση και εξαθλιώνει όλους τους εργαζόμενους. Ο ανταγωνισμός των ιμπεριαλιστών διεθνώς καταστρέφει χώρες και μακελεύει λαούς, πιθανόν να μην είμαστε και εμείς πολύ μακριά από μια τέτοια «μοίρα». Πολύ περισσότερο που ζούμε σε μια χώρα που η... άρχουσα τάξη της είναι τόσο εξαρτημένη που όπως της χτυπούν οι απ' έξω έτσι και χορεύει. Στα πάντα, δεν της δίνουν ούτε καν τη δυνατότητα, μια και έχει συνυπογράψει τη συνθήκη Δουβλίνο 2, να αφήσει τους μετανάστες να φύγουν για να πάνε στις δικές τους χώρες, μπας και... ανακουφιστεί λιγάκι.
Το πρόβλημα των μεταναστών είναι πολύ μεγάλο, έχουν περάσει δεκαετίες πια και από το εργατικό κίνημα και την Αριστερά στο σύνολό της δεν έχει υπάρξει κάποια αξιόλογη προσπάθεια ταξικής και κινηματικής αντιμετώπισης. Εδώ υπήρξαν και φαινόμενα όπου «ταξικό συνδικάτο» τη δεκαετία του '90 ζητούσε νομιμοποιητικά έγγραφα σε μετανάστες που αν δεν τα είχαν στην καλύτερη περίπτωση τους έδιωχνε από τη δουλειά! Το ζήτημα αντιμετωπίζεται κατά βάση με μια ανθρωπιστική διάσταση, με καταγγελίες των συνθηκών ζωής τους, της εκμετάλλευσής τους και των μέχρι θανάτου, πολλές φορές, διώξεών τους. Και ακόμη περισσότερες φορές με λάθος στόχευση. Στοχεύουμε τα όργανα του συστήματος (από τις διάφορες αστυνομίες μέχρι τις φασιστοομάδες και την Χρυσή Αυγή) και ελάχιστα την πολιτική του συστήματος. Οι όποιες κινητοποιήσεις έχουν γίνει μέχρι τώρα σε αυτή τη βάση γίνονται ή στην καλύτερη περίπτωση σε απάντηση έντονων ρατσιστικών πογκρόμ.
Δεν έχουμε καταφέρει ακόμη, παρά τις διακηρύξεις και τις ευχές, να εντάξουμε αυτούς τους εργαζόμενους και γείτονές μας στο κίνημα. Είτε σωματεία είναι αυτά είτε συλλογικότητες και κινήσεις γειτονιών, παρ' όλο που και οι ίδιοι αντιμετωπίζουν την ίδια επίθεση με εμάς. Το ενδεχόμενο ένταξης μεταναστών σε κινηματικές διαδικασίες προκαλεί αμηχανία και δέος ακόμη και σε αγωνιστές της Αριστεράς ή στην αναρχοαυτονομία. Εδώ έχουν υπάρξει φαινόμενα ανοχής σε απόψεις που επιρρίπτουν ευθύνες στους μετανάστες και για τα... χαράτσια!
Αυτό που υπάρχει λοιπόν στην καλύτερη περίπτωση και εδώ είναι η λογική της ανάθεσης. Της υπεράσπισης των δικαιωμάτων, της ζωής των μεταναστών από τους Έλληνες δημοκράτες, αντιρατσιστές, αριστερούς, κομμουνιστές, αναρχικούς κ.λπ. Οι ίδιοι ελάχιστο μερίδιο έχουν σε αυτό το πεδίο. Ελάχιστα συμμετέχουν, ελάχιστα διεκδικούν τα ιδιαίτερα προβλήματά τους και ελάχιστα ως και καθόλου συμμετέχουν στο κίνημα, στα σωματεία και τις όποιες λαϊκές μορφές οργάνωσης μαζί με τα ταξικά τους αδέρφια τους ντόπιους εργαζόμενους. Εδώ θα πει κανείς βέβαια ότι και οι ντόπιοι διαχωρίζονται με βάση τη σχέση εργασίας τους και δεν μπορούν να συμμετέχουν σε ενιαία σωματεία πόσο μάλλον οι ξένοι που μπορεί και να μην έχουν «χαρτιά».
Η απεργία πείνας των μεταναστών της Υπατίας δυστυχώς δεν αποτέλεσε μια καλή αφορμή για να πάρει άλλου είδους χαρακτηριστικά ο αγώνας για το μεταναστευτικό.
Να ξεφύγουμε από τις διακηρύξεις, να προχωρήσουμε σε πράξεις και σε κινήσεις τέτοιες που θα τους δίνουν τη δυνατότητα να πιστέψουν και αυτοί στη δύναμη της οργάνωσης και του αγώνα, να τους κάνουμε να νιώσουν πραγματικά δικοί μας και όχι σαν κάτι ξεχωριστό για τα δικαιώματα του οποίου παλεύουμε κάποιοι από εμάς!
Η δημιουργία ενός μαζικού, ισχυρού και οργανωμένου εργατικού λαϊκού κινήματος που θα αναδεικνύει ότι η πολιτική του κεφαλαίου έχει στόχο να χτυπήσει όλους τους εργαζομένους ντόπιους και μετανάστες και ότι για τους εκατοντάδες χιλιάδες άνεργους, για τις απολύσεις, τις αλλαγές των εργασιακών σχέσεων, τους μισθούς πείνας, την κατάργηση προνοιακών επιδομάτων, παράλυση του συστήματος υγείας, παιδείας, κοινωνικής ασφάλειας, πλήγμα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, φτώχεια και πείνα δεν ευθύνονται οι μετανάστες αλλά αυτή η πολιτική που εκπορεύεται από τα τροϊκανά ιμπεριαλιστικά κέντρα, είναι η μόνη κατεύθυνση που μπορεί να διεκδικήσει καλύτερες συνθήκες και για τους μετανάστες. Το αίτημα να νομιμοποιούνται όλοι με ισότιμη μεταχείριση μπορεί να αντιμετωπίσει ακόμη και την απαγόρευση της μετακίνησής τους προς άλλες χώρες αν και εφ’ όσον το επιθυμούν.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Εργαζόμενοι στα φροντιστήρια στη Θεσσαλονίκη Καμία ποινικοποίηση των αγώνων μας!

Το τελευταίο διάστημα, με πρόσχημα την κρίση, βιώνουμε μια πρωτοφανή επίθεση σε δικαιώματα και κατακτήσεις αιώνων. Κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ, ντόπιο και ξένο κεφάλαιο προσπαθούν να φορτώσουν στις πλάτες του λαού το λεγόμενο «χρέος», με απώτερο σκοπό να διαλύσουν κάθε εργασιακή σχέση και να μας μετατρέψουν σε εύκολα αντικαταστάσιμους, ελαστικά εργαζόμενους, χωρίς συλλογικές συμβάσεις και μακριά από συλλογικότητες, συλλογικές διεκδικήσεις, σωματεία. Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιούν στο έπακρο τους νόμους που ψηφίζουν και που τους νομιμοποιούν να εφαρμόζουν κάθε αντεργατικό και αντιλαϊκό μέτρο, αφού προσφέρουν κάλυψη στους εργοδότες, αφήνοντας απροστάτευτους τους εργαζόμενους. Φτάνουν μάλιστα στο σημείο να ποινικοποιούν τους αγώνες των εργαζομένων και των σωματείων τους, όταν αγωνίζονται για την προάσπιση των συμφερόντων τους.
Η επίθεση αυτή δεν θα μπορούσε να αφήσει στο απυρόβλητο τον χώρο των φροντιστηρίων. Οι εργαζόμενοι στα φροντιστήρια είχαν εδώ και χρόνια ελαστικές σχέσεις εργασίας, απολύονταν κάθε Μάιο και προσλαμβάνονταν κάθε Σεπτέμβριο, αναγκάζονταν να δουλεύουν με πολύ χαμηλότερο ωρομίσθιο από αυτό που προέβλεπε η ΣΣΕ (αφού αυτή δεν τηρείται) στα περισσότερα φροντιστήρια. Σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί και η ποινικοποίηση των αγώνων τους.
Εδώ και αρκετούς μήνες, από τον Σεπτέμβρη του 2011, ο συνάδελφος Γ. Παπαγιάννης, που εργαζόταν στο φροντιστήριο Μπαχαράκη, απολύθηκε αναίτια. Στην προσπάθειά του να επαναπροσληφθεί και να πετύχει καταβολή των δεδουλευμένων του, βρήκε απέναντί του την εργοδοσία του φροντιστηρίου, η οποία δεν δίστασε να μοιράσει εσωτερικό κείμενο που στρεφόταν ενάντια στον απολυμένο και να πιέσει-τρομοκρατήσει τους εργαζόμενους στον οργανισμό, προκειμένου να το υπογράψουν. Ο αγώνας του όμως δεν κάμφθηκε. Συνέχισε τον αγώνα του μαζί με τον ΣΜΕΘ (ένα από τα σωματεία που δραστηριοποιούνται στον χώρο των φροντιστηρίων στη Θεσσαλονίκη) και άρχισαν να οργανώνονται μαζικές παραστάσεις διαμαρτυρίας κάτω από το φροντιστήριο. Οι κινήσεις αυτές ενόχλησαν την εργοδοσία και κατέφυγε σε πιο σκληρά μετρά. Καλεί την αστυνομία και απειλεί με μηνύσεις κάθε φορά που οι εργαζόμενοι διαδηλώνουν. Κατέθεσε μάλιστα ασφαλιστικά μέτρα εναντίον του συναδέλφου και του ΣΜΕΘ, με τα οποία απαγορεύει την οποία δράση του σωματείου σε απόσταση 300 μέτρων από το φροντιστήριο. Στις επόμενες παραστάσεις διαμαρτυρίας στο παράρτημα του φροντιστηρίου στην Τούμπα γίνονται προσαγωγές και συλλήψεις (ακόμα και μελών το ΔΣ του ΣΜΕΘ) με στόχο να τρομοκρατηθούν οι εργαζόμενοι και να φιμωθεί κάθε φωνή αντίστασης.
Απέναντι σε αυτή την οργανωμένη επίθεση από μέρους του συστήματος, οργανωνόμαστε και απαντάμε συλλογικά. Οργανωνόμαστε σε συλλογικότητες, σωματεία, πρωτοβουλίες γειτονιάς και αντιστεκόμαστε. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον συνάδελφο και παλεύουμε για τα δικαιώματά του, για τα δικαιώματά μας. Η προσπάθεια ποινικοποίησης των αγώνων των εργαζομένων δεν θα περάσει.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΑΠΘ: Η επίθεση κλιμακώνεται Τα περιθώρια οργάνωσης στενεύουν…

Στο πλαίσιο εφαρμογής του νέου νόμου-πλαισίου, χέρι χέρι με την εντατικοποίηση, τις υποχρεωτικές παρακολουθήσεις και τα πειθαρχικά, κάνουν σταδιακά την εμφάνισή τους και επιπρόσθετες αντιδραστικές διατάξεις. Συγκεκριμένα στο Νηπιαγωγών και στο Οικονομικό του ΑΠΘ αυτό το όλο εκπλήξεις έτος ξεκίνησε με διαγραφές. Οι φοιτητές που συμπεριλαμβάνονται στην ειδική κατηγορία (τριτέκνων, πολυτέκνων, με ιατρικά προβλήματα), λόγω τροποποίησης των κριτηρίων, διαγράφηκαν από τους συλλόγους τους. Οι συγκεκριμένοι φοιτητές, λόγω οικονομικών δυσχερειών και της ειδικής κατηγορίας, είχαν το δικαίωμα να μετεγγραφούν από τις αρχικές πόλεις όπου είχαν περάσει στις πόλεις όπου κατοικούσαν ή σπούδαζε ήδη κάποιο άλλο μέλος της οικογένειάς τους. Είχε πραγματοποιηθεί κανονικά (και με τον νόμο) η εγγραφή τους και παρακολούθησαν τα μαθήματα του πρώτου εξαμήνου σαν όλους τους υπόλοιπους. Πάνω στο καλύτερο (εκεί δηλαδή που είχαν αρχίσει να συνειδητοποιούν τι σημαίνει φοιτητική καθημερινότητα σε καιρό Μνημονίου) το τμήμα ξανατσέκαρε τα τεφτέρια του, αναγνώρισε το... λάθος του και το διόρθωσε. Τους πέταξε εκτός σχολής. Οι φοιτητές της ειδικής κατηγορίας για το ακαδημαϊκό έτος 2011-12 είναι γύρω στους 700 πανελλαδικώς.
Έχουμε όλοι δικαίωμα στις σπουδές. Οι Αγωνιστικές Κινήσεις προσπαθούν να ανοίξουν το ζήτημα στους συλλόγους, με γενικές συνελεύσεις, παρεμβάσεις και παραστάσεις διαμαρτυρίας, για να διεκδικήσουμε από κοινού τα αυτονόητα. Οι εξαρτημένες κυβερνήσεις και οι πολιτικές της πείνας έχουν πετάξει το γάντι εδώ και καιρό στον λαό και τη νεολαία. Έχουν ρημάξει σε ένα χρόνο κατακτήσεις, δικαιώματα και ελευθερίες αιώνων. Ο αριθμός των διαγραφθέντων είναι αρκετά μεγάλος και αντίστοιχα το φοιτητικό κίνημα και οι σύλλογοι αδύναμοι ώστε να φανούν αντάξιοι των περιστάσεων. Να ξαναζωντανέψουμε τους συλλόγους και τα εργαλεία της πάλης μας. Να αποβάλουμε τις λογικές της διάσπασης και του αποπροσανατολισμού και να βάλουμε φωτιά στη λούμπα της συνδιαχείρισης. Αν σε αυτή τη βάρβαρη επίθεση δεν απαντήσουμε με μαζικούς και ανυποχώρητους αγώνες, θα γραφτούμε στα βιβλία της ιστορίας ως η γενιά της υποταγής. Οφείλουμε στους εαυτούς μας να σηκώσουμε το κεφάλι και να αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις για ένα μέλλον που θα μας χωράει.
Για σπουδές, δουλειά, ζωή.
Απαιτούμε: Την επανεγγραφή όλων των διαγραφθέντων. Καμία διαγραφή. Κάτω ο νέος νόμος-πλαίσιο. Κάτω το πανεπιστήμιο του Μνημονίου. Δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση για όλους.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Έξω οι φασίστες από τις σχολές!

Την Πέμπτη 29/3 οι φοιτητές στην πανεπιστημιούπολη της Αθήνας βίωσαν μία πρωτόγνωρη κατάσταση, χαρακτηριστική όμως των συνεπειών της κρίσης και του βαθέματος της επίθεσης. Περίπου 30 φασίστες-παρακρατικοί με κράνη και στειλιάρια εισέβαλαν αρχικά στο Μαθηματικό, όπου χτύπησαν φοιτητές, και στη συνέχεια μπήκαν στο αμφιθέατρο όπου ξεκινούσε η προγραμματισμένη συνέλευση του Φυσικού, διαλύοντάς τη. Η επίθεση αυτή έγινε από μέλη της παράταξης «Νέοι Ορίζοντες», που βρίσκεται στη Φιλοσοφική. Χαρακτηριστικό είναι ότι το «κεφάλι» της συγκεκριμένης παράταξης, ο γνωστός Καραγιώργος, με καθαρά ασφαλίτικο τρόπο έδειχνε στους συμμορίτες του ποιοι φοιτητές είναι μέλη αριστερών σχημάτων και αυτόνομων συλλογικοτήτων για να τους επιτεθούν! Αποτέλεσμα, 4 φοιτητές να βρεθούν στο νοσοκομείο και αρκετοί άλλοι να είναι χτυπημένοι. Οι «Νέοι Ορίζοντες» είναι τα απομεινάρια της φοιτητικής παράταξης του Α. Σαμαρά, όσο ήταν αρχηγός της «Πολιτικής Άνοιξης», και σήμερα αναγράφουν στην αφίσα τους πως είναι «φιλικά προσκείμενοι στο ΛΑΟΣ».
Αμέσως μετά την επίθεση συγκεντρώθηκαν περίπου 300 φοιτητές κυρίως της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και της αναρχοαυτονομίας και έκαναν πορεία στην πανεπιστημιούπολη και στους δρόμους του Ζωγράφου, δείχνοντας ότι το φοιτητικό κίνημα έχει τα αντανακλαστικά για να υπερασπιστεί το άσυλο και τα όργανά του.
Αυτή η επίθεση είναι ξεκάθαρο πως σε καμία περίπτωση δεν είναι τυχαία! Έγινε σε μία περίοδο που ο λαός και η νεολαία βιώνει μία άνευ προηγουμένου επίθεση σε δικαιώματα και κατακτήσεις. Ξένο και ντόπιο κεφάλαιο, έχοντας φτάσει τον λαό στην εξαθλίωση και αφού έχει ξεπουλήσει τα πάντα, προσπαθεί να σπείρει την τρομοκρατία στα αγωνιζόμενα κομμάτια του. Γι’ αυτό και την ίδια στιγμή που οι νεοναζί μπουκάρουν στις σχολές, το σύστημα σπέρνει το δηλητήριο της ξενοφοβίας, προσπαθώντας να διασπάσει την εργατική τάξη και να την αποπροσανατολίσει. Κάνει επιχειρήσεις «σκούπα» στους μετανάστες, όπως τις βαφτίζει (λες και σκουπίζει βρομιές) και στήνει στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ταυτόχρονα το άσυλο μπαίνει στο απόσπασμα και αμφισβητείται ο λαϊκός χαρακτήρας του, μιας που ολοένα και περισσότερα παπαγαλάκια επιτίθενται σε αυτό (λογοδιάρροια για μετανάστες σε ΑΣΟΕΕ-Νομική και διακίνηση ναρκωτικών, λοκάουτ στη Νομική κ.λπ.). Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μπαμπινιώτης όλο και συχνότερα τονίζει ότι ο νόμος-πλαίσιο πρέπει να εφαρμοστεί, καταργώντας δηλαδή και με τη βούλα τις συνδικαλιστικές ελευθερίες και νομιμοποιώντας την παρουσία των μπάτσων στις σχολές.
Σε καμία περίπτωση το φοιτητικό κίνημα δεν πρέπει να τρομοκρατηθεί από την επίθεση των φασιστοειδών. Αντιθέτως αυτό θα είναι ο μπροστάρης για την υπεράσπιση του ασύλου και των οργάνων που το λαϊκό κίνημα κατέκτησε. Σε αυτά δεν έχουν θέση οι νοσταλγοί του Χίτλερ και του Παπαδόπουλου. Οι φοιτητές και ο λαός πρέπει να σηκώσουν ψηλά το κεφάλι, να ανασυγκροτηθούν και να τους απομονώσουν. Κρίση, παρακράτος και φασίστες πηγαίνουνε μαζί. Έτσι ενιαία το κίνημα θα τους τσακίσει!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις στη Πρωτοβουλία για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία

Συναγωνιστές και φίλοι,
Εκ μέρους των Αγωνιστικών Κινήσεων χαιρετίζω την πρώτη εκδήλωση της Πρωτοβουλίας για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία. Πιστεύω ότι αυτή η πρωτοβουλία χαρακτηρίζεται με θετικό πρόσημο την περίοδο που διανύουμε όπου ο λαός και η νεολαία δέχονται μια βάναυση επίθεση στα δικαιώματά τους.
Μια επίθεση που περνάει και στο χώρο της παιδείας, δημιουργώντας μια εκπαίδευση κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του Μνημονίου. Μιλάμε για μια εκπαίδευση στην οποία τεράστια κομμάτια της νεολαίας, ειδικά απ’ τα φτωχά λαϊκά στρώματα, δεν θα έχουν θέση. Εκεί οδηγούν και τα μέτρα που παίρνονται για το σχολείο αλλά και για το πανεπιστήμιο. Αυτό που θέλουν στην ουσία να κάνουν είναι να διαμορφώσουν τους νέους εργαζόμενους που θα πετάγονται στην αγορά εργασίας χωρίς κανένα δικαίωμα και οι οποίοι θα περιφέρονται από την ημιαπασχόληση στην ανεργία και, αν είναι «τυχεροί», ξανά στην ημιαπασχόληση. Μιλάμε για καταστάσεις που αν σήμερα η ανεργία στα πρόσωπα των γονιών μας φαίνεται και είναι βραχνάς, για τη νεολαία, τους νέους εργαζομένους, αυτή η κατάσταση θα είναι ο κανόνας.
Στην κατάσταση αυτή το φοιτητικό κίνημα όπως και τα περισσότερα κομμάτια της κοινωνίας έχει προσπαθήσει να δώσει και ψάχνει λύσεις και απαντήσεις. Προφανώς μια τέτοια πορεία θα έχει και λάθη και προβληματικές και αδυναμίες. Και είναι φυσιολογικό όταν από το μεγαλύτερο μέρος της Αριστεράς απουσιάζει η κατεύθυνση του μαζικού κινήματος.
Στην κατεύθυνση αυτή νομίζουμε ότι ένα σημαντικό συστατικό είναι η συμπόρευση του φοιτητικού κινήματος με το υπόλοιπο λαϊκό. Η συμπόρευση των φοιτητών με τους εργαζόμενους που πλήττονται και αυτοί καθημερινά. Ενα στοιχείο στο οποίο, όπως φάνηκε την προηγούμενη περίοδο και στις κινητοποιήσεις του Σεπτέμβρη, υστερεί το φοιτητικό κίνημα. Μια λογική συμπόρευσης που είναι απαραίτητο να καλλιεργηθεί και να δυναμώσει στις φοιτητικές μάζες, γιατί ακριβώς η επίθεση είναι τόσο μεγάλη, που απαιτεί τη μεγαλύτερη συσπείρωση για την απάντησή της.
Νομίζουμε ότι η λογική που διαπνέει την πρωτοβουλία κινείται στους σωστούς άξονες γιατί θέτει τα επίδικα στις σωστές τους βάσεις. Αναγνωρίζοντας καταρχήν τον πραγματικό εχθρό του λαού, τον ιμπεριαλισμό και το κεφάλαιο. Ενάντια στον αριστερό κυβερνητισμό που χαρακτηρίζει πολλές απόψεις μέσα στο κίνημα, αποπροσανατολίζοντας και σπέρνοντας απογοήτευση σε πολύ κόσμο, και γιατί θέτει το ζήτημα της κοινής δράσης επί τάπητος στην κατεύθυνση του μαζικού κινήματος και της αντίστασης.
Εμείς οι Αγωνιστικές Κινήσεις βλέπουμε θετικά την πρωτοβουλία και θα βάλουμε όλες μας τις δυνάμεις για να απλωθεί και στο χώρο των πανεπιστημίων. Θεωρούμε, όμως, ότι ακριβώς επειδή υπάρχει πολύς κόσμος ο οποίος βλέπει τα πράγματα από τη σκοπιά και της εξάρτησης και του αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, αλλά δεν ψαρώνει και απ’ όλον αυτό τον κυβερνητισμό που υπάρχει και ψάχνει λύσεις στο επίπεδο του κινήματος, είναι πολύς σημαντικό αυτή η πρωτοβουλία να πλατύνει, να παραμείνει ανοιχτή και να εντάξει και άλλους αγωνιστές, δυνάμεις και σχήματα. Ετσι ώστε να μπορέσουμε ο καθένας από το χώρο όπου βρίσκεται να υπηρετήσει την κατεύθυνση του πραγματικού κινήματος. Για να μπορέσει συνολικά το λαϊκό κίνημα να δώσει απαντήσεις, να κερδίζει νίκες και να ανατρέψει επιθέσεις.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Σχόλια!

ενημερότητα
Στην επόμενη διαδήλωση, νόμιμη ή μη, φροντίστε να κρατάτε και φορολογική ενημερότητα. Συλλήψεις για οικονομικές οφειλές θα πραγματοποιούνται τώρα και από την ασφάλεια.
βοήθεια
Η οικονομική βοήθεια προς τις φτωχές χώρες του πλανήτη μειώθηκε πέρυσι περίπου 2,7% σε σύγκριση με το 2010, για πρώτη φορά από το 1997, ανακοίνωσε ο ΟΟΣΑ. Η αφαίμαξη συνεχίζεται κανονικά.
στήριξη
Έκκληση προς τις ΗΠΑ να στηρίξουν την προσπάθεια του ΔΝΤ για να αυξήσει τους οικονομικούς πόρους του, απηύθυνε στη διάρκεια ομιλίας της η γενική διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Κριστίν Λαγκάρντ. Με βόμβες.
ψυχασθενής
Ο κατηγορούμενος για τη δολοφονία 77 ανθρώπων πέρυσι το καλοκαίρι στη Νορβηγία, Αντερς Μπρέιβικ, υποστηρίζει ότι δεν είναι ψυχασθενής, όπως τον παρουσιάζει η ιατρική γνωμάτευση και επιμένει να δικαστεί κανονικά. Είναι απλά φασίστας.
επιστροφή
Νομοσχέδιο στην Τσεχία προβλέπει την επιστροφή στην εκκλησία περιουσίας 5,2 δισ. ευρώ, που η κομμουνιστική κυβέρνηση είχε κατασχέσει μετά το 1948, όταν ανέλαβε την εξουσία. Δευτέρα περιουσία.
φως
Ένας Παλαιστίνιος σκοτώθηκε από ισραηλινά πυρά, ενώ περισσότεροι από 50 τραυματίστηκαν σε συγκρούσεις με τις δυνάμεις ασφαλείας στη διάρκεια των διαδηλώσεων για την «Ημέρα της γης», που πραγματοποιήθηκαν στη Δυτική Όχθη, την Ανατολική Ιερουσαλήμ και τη Λωρίδα της Γάζας. Οι Παλαιστίνιοι είχαν καλέσει σε διαδηλώσεις για την «Παγκόσμια Πορεία προς την Ιερουσαλήμ», με την ευκαιρία της επετείου της «Ημέρας της γης» στη μνήμη έξι Αράβων που σκότωσαν οι ισραηλινές δυνάμεις ασφαλείας το 1976 σε βίαιες διαδηλώσεις εναντίον της δήμευσης αραβικών εδαφών από το Ισραήλ. Δεν θέλουν να μείνουν στο σκοτάδι.
τροφή
Απαγορεύεται η προσφορά τροφής προς τους άστεγους σε μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ. Ας ελπίσουμε να μη το μάθει ο Καμίνης.
πιστοποιητικά
Πιστοποιητικό υγείας θα πρέπει να έχουν όσοι μετανάστες εργάζονται στην Ελλάδα, τόνισαν στην κοινή συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν ο Μ. Χρυσοχοΐδης και ο υπουργός υγείας Α. Λοβέρδος. Επόμενος στόχος του, να μην υπάρχουν νοσοκομεία για να το πάρουν.
αρχεία
Ο υπουργός Οικονομικών, Φ. Σαχινίδης, δήλωσε πως αγνοείται το αρχείο για τις γερμανικές αποζημιώσεις για την περίοδο της κατοχής. Ξέχασε που το έκρυψε.
νέοι αγώνες
Στο Συμβούλιο της Επικρατείας προσέφυγε η ΓΣΕΕ, ζητώντας να ακυρωθεί η πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου, που επιβάλλει μειώσεις μισθών και αλλαγές στις συλλογικές συμβάσεις. Βαρεθήκαμε.
ωράρια
Τουλάχιστον 50 εργαζόμενοι πέθαναν το 2011 στην Ταϊβάν, από υπερβολική εργασία στο χώρο δουλειάς τους, μετά από εξοντωτικά ωράρια. Αναφέρθηκαν περιπτώσεις εργαζομένων που είχαν εργαστεί μέχρι και 300 ώρες μηνιαίως. Η πολλή δουλειά τρώει τον εργάτη.
ποσοστά
Το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας στην ΕΕ για τους νέους κάτω των 25 ετών (50,4%), καταγράφει η Ελλάδα τον Δεκέμβρη του 2011, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας. Οι τεμπέληδες Έλληνες που γεννάνε πολύ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Συρία Νέα δεδομένα, νέες ιμπεριαλιστικές κινήσεις, άσχημα μαντάτα για το συριακό λαό

Τρία είναι τα σημαντικά γεγονότα που πάνω τους θα «πατήσουν» οι εξελίξεις του επόμενου διαστήματος στη Συρία. Η νίκη του κυβερνητικού στρατού έναντι των αντικαθεστωτικών, το σχέδιο Ανάν και το συνέδριο των «Φίλων της Συρίας».
Για το πρώτο -και ξεκινώντας από το εσωτερικό της Συρίας- είναι φανερό πως ο πρώτος μεγάλος κύκλος αντιπαράθεσης μεταξύ των κυβερνητικών στρατιωτικών δυνάμεων της Συρίας και των ένοπλων αντικαθεστωτικών (κύρια του επονομαζόμενου Ελεύθερου Συριακού Στρατού) έκλεισε με καταφανή νίκη των πρώτων. Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως δεν θα ανοίξει ένας δεύτερος και ίσως πιο αιματηρός κύκλος αντιπαράθεσης.
Είναι αυτό το γεγονός που σημάδεψε τα εσωτερικά γεγονότα στη συριακή επικράτεια που φαίνεται να έδωσε τη δυνατότητα στο καθεστώς Ασαντ να κάνει αποδεκτό, έστω στα λόγια και κατ’ αρχάς, το σχέδιο του Κ. Ανάν (ειδικού απεσταλμένου του ΟΗΕ και του Αραβικού Συνδέσμου). Νιώθοντας δηλαδή πως, όντας από θέση ισχύος, μπορεί (και πρέπει) να ελιχθεί έναντι των πιέσεων που δέχεται από τη «Δύση» και τα γειτονικά αραβικά κράτη (πλην φυσικά του Ιράν που συνεχίζει να υπερασπίζει τη σύμμαχο Συρία και τις επιφυλάξεις του… Ιράκ). Ηδη το καθεστώς κατηγορείται πως η αποδοχή από μεριάς του του σχεδίου είναι υποκριτική. Κι αυτό γιατί δεν προχωρεί προς την απόσυρση των στρατευμάτων από τις κατοικημένες περιοχές και την κατάπαυση του πυρός, όπως αναφέρει το ένα από τα έξι σημεία της συμφωνίας. Βέβαια, αυτό που αποκρύβεται από τους Δυτικούς είναι πως η συριακή ηγεσία ζήτησε –και δεν πήρε έως τώρα απάντηση ή δέσμευση- την αποδοχή της συμφωνίας και από τους αντιπολιτευόμενους. Και δεν φαίνεται διατεθειμένη να σκορπίσει στον αέρα τα αποτελέσματα της νίκης της επί του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού», δηλαδή να αποσύρει μονομερώς τα στρατεύματά της και να αφήσει τον έλεγχο που ασκεί στις εξεγερμένες περιοχές, χωρίς κάποιες δεσμεύσεις της άλλης πλευράς. Ωστόσο, δέχεται και από τη Ρωσία μια σχετική πίεση να «κάνει αυτή το πρώτο βήμα» και δεν μπορεί να αποκλειστεί μια σχετική διαφοροποίησή της το επόμενο διάστημα.
Αλλωστε, για την αποδοχή του σχεδίου από τη Συρία έπαιξε σημαντικό ρόλο το γεγονός πως και ο ρώσικος ιμπεριαλισμός συναίνεσε στο σχέδιο Ανάν, στέλνοντας το μήνυμα στον Ασαντ για μια αντίστοιχη στάση. Η ρώσικη ηγεσία, έχοντας εξαγγείλει πρόσφατα μια «μακρόπνοη πολιτική στρατηγική», εντάσσει τις κινήσεις και τους ελιγμούς της σε σχέση με τη Συρία στον γενικότερο προσανατολισμό της αποτελεσματικότερης απόκρουσης της αμερικανικής περικύκλωσης και της ανάκτησης-διατήρησης ισχύος στην περιφέρειά της. Ειδικότερα η συναίνεσή της στο σχέδιο Ανάν έλαβε υπόψη της την επικράτηση των κυβερνητικών δυνάμεων στο εσωτερικό της Συρίας και είχε πολλαπλούς σκοπούς: να αφαιρέσει επιχειρήματα και να καθυστερήσει την εντεινόμενη δυτική παρέμβαση, να κρατήσει τις ισορροπίες με τα αραβικά κράτη και να δηλώσει ακόμη μία φορά πως οποιαδήποτε εξέλιξη πρέπει να λαμβάνει σοβαρά υπόψη τα ρώσικα συμφέροντα. Παράλληλα, αυτή της η συναίνεση της δίνει τη δυνατότητα:
α) Να παρεμβαίνει άμεσα στην υλοποίηση του σχεδίου. Ετσι, σε δηλώσεις της η ρώσικη ηγεσία τόνισε προς τη «Δύση» -απευθυνόμενη… στον Κ. Ανάν- πως τα «τα τελεσίγραφα και οι τεχνητές προθεσμίες σπάνια είναι χρήσιμες».
β) Να τοποθετεί «εκτός δικαιοδοσίας» τις κινήσεις των Δυτικών με όχημα τους «Φίλους της Συρίας». Ετσι, απευθυνόμενος στους «Φίλους της Συρίας» (δηλαδή προς τις ΗΠΑ, Γαλλία, Αγγλία) και το ανακοινωθέν που εξέδωσαν, ο ΥΠΕΞ της Ρωσίας Λαβρόφ ανέφερε με έντονο ύφος πως ακολουθούν «προβοκατόρικο δρόμο» και πως «το Συμβούλιο Ασφαλείας θα κρίνει ποιος πρέπει να εφαρμόσει τις προτάσεις του και πώς».
Το τρίτο, όχι σε σημασία, γεγονός της τελευταίας περιόδου αφορά το καθοδηγούμενο από τους Δυτικούς και με συνέργεια του Αραβικού Συνδέσμου Συνέδριο των «Φίλων της Συρίας», που διεξήχθη στις αρχές Απρίλη στη Κωνσταντινούπολη. Οι ΗΠΑ, παράλληλα με την πίεση για εφαρμογή του σχεδίου Ανάν, έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν ένα μπλοκ «προθύμων» μέσω του οποίου κατ’ αρχάς επιχειρούν να ανατρέψουν τους εσωτερικούς συσχετισμούς στη Συρία, από τη μια μέσω της έντασης των πιέσεων και των κυρώσεων προς το καθεστώς και από την άλλη μέσω της βοήθειας και του εξοπλισμού των αντικαθεστωτικών και ειδικότερα του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» και των δυνάμεων που στηρίζουν το φιλοδυτικό «Εθνικό Συριακό Συμβούλιο», που το αναγνώρισαν σαν «μοναδικό νόμιμο εκπρόσωπο του λαού της Συρίας». Λίγες μέρες πριν, οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές σε συνεννόηση με την Τουρκία ανακοίνωσαν εκτός των άλλων την προμήθεια «μη στρατιωτικού υλικού» (sic!) στον Ελεύθερο Συριακό Στρατό, «συμπεριλαμβανομένου και τηλεποικοινωνιακού εξοπλισμού». Τέλος, εξακολουθεί να αποτελεί ερωτηματικό, παρά την όντως ανησυχητική ρητορική των τελευταίων ημερών, το εάν οι ΗΠΑ θα προχωρούσαν σε μια διαδικασία επέμβασης, όταν γνωρίζουν πως αυτό θα τις φέρει «πρόσωπο με πρόσωπο» με τη Ρωσία. Πάντως, για κάθε ενδεχόμενο οικοδομούν όρους επέμβασης εάν όλα τα άλλα όπλα τους δεν επιφέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα και πάντως πριμοδοτούν μια διαδικασία (εξοπλισμός του Ελεύθερου Συριακού Στρατού) που μπορεί να οδηγήσει σε έναν πραγματικό εμφύλιο πόλεμο το συριακό λαό.
Τέλος, να σημειώσουμε πως η Τουρκία, που παρεμβαίνει ενεργότερα από οποιαδήποτε άλλη δύναμη της περιοχής, θέλει μέσω του συριακού ζητήματος όχι μόνο να αναβαθμίσει τον περιφερειακό της ρόλο αλλά και να διασφαλιστεί από τυχόν παρενέργειες που θα δώσουν οι εξελίξεις (Κούρδοι Συρίας) και όταν έχει ήδη στα νώτα της την αυτόνομη κουρδική περιοχή του Ιράκ.
Συμπερασματικά, μπορούμε να επισημάνουμε τα εξής. Το όλο ζήτημα έχει φύγει από τα χέρια των εξεγερμένων πληθυσμών. Ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός και το Συριακό Εθνικό Συμβούλιο λειτουργούν σαν μεσάζοντες των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, παζαρεύοντας την τύχη του λαού τους στην ιμπεριαλιστική σκακιέρα. Το καθεστώς Ασαντ αυταπατάται πως η σημερινή του επικράτηση σημαίνει και διαιώνισή του, κάνοντας πως δεν καταλαβαίνει πως ο αντιδραστικός τρόπος με τον οποίο λειτουργούσε και λειτουργεί έναντι του συριακού λαού προσφέρει τη χώρα και το λαό βορά στους ιμπεριαλιστές και τα ενεργούμενά τους. Η Ρωσία αλλά και η Κίνα φτιάχνουν όσα αναχώματα μπορούν έναντι της δυτικής παρέμβασης και κερδίζουν χρόνο. Η «Δύση» κλιμακώνει τις κινήσεις της στην περιοχή χωρίς να θέτει στην ημερήσια διάταξη αλλά και χωρίς να αποκλείει μια επέμβασή της αλά Λιβύη. Δυσοίωνες οι εξελίξεις για το συριακό λαό…

Τ.Σ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ούτε μπορούν ούτε θέλουμε να μας κυβερνήσουν

Η κυβέρνηση των διορισμένων «λειτουργών» της τρόικας και της εγχώριας κεφαλαιοκρατίας κάνει ό,τι μπορεί για να κερδίσει χρόνο, αδυνατώντας, μέχρι στιγμής, να ορίσει την ημερομηνία των εκλογών. Πασχίζει, άλλωστε, καθημερινά για να προλάβει τα απανωτά τελεσίγραφα των ιμπεριαλιστών για συνεχείς μειώσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, για αδιάκοπες φοροληστρικές επιδρομές και ασταμάτητες απαιτήσεις για μαζικές απολύσεις στο Δημόσιο. Δεν είναι δα ούτε εύκολη ούτε μικρή υπόθεση να ικανοποιείς συνεχώς τις όλο και αυξανόμενες απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών, όσο υψηλές κι αν είναι οι απολαβές και τα συνολικά οφέλη για τη μερίδα της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας που επωφελείται από το καθεστώς της νεοαποικιοκρατικής εξάρτησης. Οσο για τις εκλογές, όπου επιδιώκεται να επικυρωθεί με «λαϊκή εντολή» η αναπαραγωγή του χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος, αυτές θα... προβληθούν σε «κατάλληλη ώρα», ώστε τα νέα βάρβαρα μέτρα να «χωνευτούν» με νέα κυβέρνηση. Ωστόσο, όλες οι ώρες κρίνονται ακατάλληλες για «νέο πλιάτσικο», είτε με νέα είτε με την παλιά κυβέρνηση.
Δεν είναι επομένως τυχαία η ώρα που διάλεξε ο Σόιμπλε, διακόπτοντας για λίγο την καθιερωμένη εκπομπή για μέτρα και συμφωνίες που πρέπει να τηρηθούν απαρέγκλιτα, για να προβεί σε μια βαρυσήμαντη (...λενινιστικού τύπου) δήλωση: Στην Ελλάδα το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να κυβερνήσει και ο ελληνικός λαός δεν θέλει να κυβερνηθεί! Τι να σημαίνει άραγε αυτός ο «λενινιστικός οίστρος» που περιγράφει μια, ορατή σε όλους, κρίση διακυβέρνησης του κεφαλαίου, όταν μάλιστα λέγεται από έναν εκπρόσωπο του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου; Προφανώς, πρόκειται για μια προεκλογική παρέμβαση τρομοκράτησης για ενδεχόμενο χάος αν δεν ψηφίσουμε τον... Σόιμπλε, δεν πρόκειται όμως μονάχα για αυτό. Γιατί είναι πραγματική η ανησυχία. Ισως χρειαστεί η προαναφερθείσα πολιτική κρίση να ξεπεραστεί... επαναστατικά. Με τον τρόπο που ξέρει το κεφάλαιο να κάνει... επαναστάσεις.
Η Ελλάδα, λοιπόν, δεν μπορεί να κυβερνηθεί. Δηλαδή; Μήπως δεν έχουμε κοινοβουλευτισμό, δημοκρατία (όπου δεν υπάρχουν αδιέξοδα), ελεύθερη οικονομία, διεθνείς σχέσεις που μας εντάσσανε στο «δυτικό κόσμο»; Πώς κυβερνιόμασταν πριν; Μήπως δεν «εφαρμόσαμε» τις ντιρεκτίβες, πρώτα της ΕΟΚ, μετά της ΕΕ, την πράσινη, λευκή... παρδαλή ευρωπαϊκή βίβλο, όπως άλλωστε όριζαν οι ευρωπαίοι «εταίροι» και ο εγχώριος αστισμός «για να γίνουμε Ευρώπη»; Μήπως δεν «ξεκληρίσαμε» την αγροτιά για να εισάγουμε ευρωπαϊκά αγροτικά προϊόντα, δεν «ξηλώσαμε» ολόκληρους βιομηχανικούς τομείς για να θαυμάζουμε την «ανωτερότητα της γερμανικής τεχνολογίας»; Μήπως δεν «συμμετείχαμε» σε όλες τις επιδρομές και πολεμικές εκστρατείες της «διεθνούς κοινότητας»; Ξοδεύοντας, σε όλες τις περιπτώσεις, και με τις απαραίτητες μίζες φυσικά, δισεκατομμύρια ευρώ; Δεν «κάναμε» ό,τι ήταν αναγκαίο για να έχουμε έναν «σύγχρονο και αναπτυγμένο» καπιταλισμό (που «παραδόξως» έφερε τη σημερινή... καταστροφή), όπως συμβούλευαν οι «εταίροι» και εφάρμοζε, με το αζημίωτο, η ντόπια κεφαλαιοκρατία;
Υπήρξε βέβαια και διαφθορά, κακοδιαχείριση, τσεπώθηκαν χρήματα που προορίζονταν για αλλού. Ωστόσο... κάθε οικονομική διαχείριση με αντικείμενο το κέρδος (συλλογικό ή ατομικό) αναπόφευκτα διολισθαίνει από τη διαχείριση των «ευκαιριών» στη διαχείριση της απάτης. Συμβαίνει σε όλα τα πολιτισμένα κράτη του κόσμου (ιδιαίτερα στην Ελλάδα, λόγω ειδικών συνθηκών). Τα γνώριζαν όλα αυτά οι «δανειστές» όταν «χρηματοδοτούσαν» την Ελλάδα. Ούτε κορόιδα πιάστηκαν ούτε χάνουν έτσι εύκολα τα λεφτά τους. Μιλάμε για τραπεζικούς κολοσσούς, επενδυτικούς ομίλους, χώρες και κράτη που κινούν την παγκόσμια οικονομία, για επαγγελματίες του χρήματος και της αγοράς. Είναι ποτέ δυνατόν να πιάστηκαν κορόιδα; Προφανώς όχι. Ηθελαν τα χρέη γιατί η διαχείριση των χρεών είναι ένα κατεξοχήν ζήτημα πρωταρχικής συσσώρευσης κεφαλαίων για τους ιμπεριαλιστές.
Ομως, εκτός από τη χώρα που δεν μπορεί, είναι και ο λαός που δεν θέλει να κυβερνηθεί! Γιατί δεν δέχεται αδιαμαρτύρητα, σιωπηλά και υποτακτικά την εξαθλίωσή του, τη μετατροπή της χώρας σε νεοαποικία και τους εργαζόμενους σε σύγχρονους δούλους;
Προφανώς, ο Σόιμπλε (και ο κάθε Σόιμπλε) κατανοεί ότι, όταν σχεδιασμένα βουλιάζεις μια κοινωνία. δεν γίνεται να μην υπάρχουν επιπτώσεις για το πολιτικό σύστημα της χώρας που βουλιάζει. Για να συνεχιστεί, επομένως, ανεμπόδιστα η συσσώρευση των κεφαλαίων στους ιμπεριαλιστές, πρέπει να αλλάξει το πολιτικό σύστημα: να απολέσει βαθμούς ελευθερίας. Η Ελλάδα μπορεί να χρειάζεται... στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά δεν χρειάζεται δημοκρατία. Χρειάζεται ένα ειδικό καθεστώς «τήρησης των συμφωνιών», ώστε να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της... Γερμανίας.
Τι μπορεί να σημαίνει για την Αριστερά αυτό το ανελεύθερο ειδικό καθεστώς νεοαποικιοκρατίας που οικοδομείται;
Για το «αντικαπιταλιστικό» ΚΚΕ, απολύτως τίποτα: σημαίνει... καπιταλισμός, ως συνήθως! Με ή χωρίς τρόικα, στην ίδια μας τη χώρα βρίσκεται, κυρίως, ο εχθρός. Στόχος, ο μετασχηματισμός του αναπτυγμένου ελληνικού καπιταλισμού σε «λαϊκή οικονομία». Εξάλλου, όπως λέει και ο «Ριζοσπάστης»: η δεδομένη στον καπιταλισμό ανισομετρία κάνει τα λιγότερο ισχυρά κράτη να μοιάζουν εξαρτημένα από τα ισχυρότερα, χωρίς στην πραγματικότητα να είναι! Δυστυχώς, στον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό, και φαίνονται και είναι εξαρτημένα.
Αντίθετα, η αντιμνημονιακή Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) βλέπει παντού (και στις «ανησυχίες» Σόιμπλε) ένα ακόμη διαπραγματευτικό όπλο του λαού στην κατεύθυνση μιας επιθετικής διαπραγμάτευσης του ελληνικού χρέους με σκοπό την ολική ή μερική διαγραφή του. Και στην πορεία ανοίγει ο δρόμος για τα πάντα: για μια νέα δημοκρατική πορεία του τόπου, όπου λαός θα ελέγχει τα πάντα!
Είναι εφικτοί οι στόχοι που θέτουν οι «κυρίαρχες» παρατάξεις της Αριστεράς; Ναι, απαντούν. Αν υπάρξει σημαντική εκλογική ενίσχυσή τους. Ολα είναι εφικτά μέσω των εκλογών... ακόμη και η λαϊκή οικονομία.
Ωστόσο, επειδή τόσο το κεφάλαιο όσο και η εξάρτηση δεν είναι «σχέσεις ψηφοφόρων», αλλά σχέσεις αναπαραγωγής της κοινωνίας (της καπιταλιστικής, συγκεκριμένα), οι «σχεδιασμοί» και οι «προγραμματισμοί» (ακόμη και οι εκλογικοί) δεν μπορούν να γίνουν έξω και πέρα από τους ταξικούς συσχετισμούς και τα αποτελέσματα της ταξικής πάλης. Τώρα που, όπως λένε, ούτε μπορούν ούτε θέλουμε να κυβερνηθούμε, ακόμα περισσότερο.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αξιολόγηση «εξωτερική» και «εσωτερική» στο Δημόσιο - Όχημα για απολύσεις Αφορμή για σοβαρή αναμέτρηση

Η λεγόμενη αξιολόγηση είναι η φόρμουλα που, όπως όλα δείχνουν, έχει επιλεγεί για το κλείσιμο-κατάργηση-συγχώνευση φορέων και οργανισμών του Δημοσίου με την ταυτόχρονη απόλυση χιλιάδων εργαζομένων σε αυτούς. Βεβαίως όποιος έχει το μαχαίρι έχει και το πεπόνι -μιλάμε για την τρόικα και την κυβέρνηση-, διαμορφώνοντας τους «κανόνες» καταπώς τον βολεύουν και πάντα σύμφωνα με τις επιδιώξεις του.
Η βασική πλευρά βρίσκεται στην αναδιάρθρωση του αστικού κράτους στη βάση δύο κεντρικών και αδιαπραγμάτευτων κατευθύνσεων: από τη μια, την -κατά προτεραιότητα,όπως διατυμπανίζουν- ικανοποίηση των συμφερόντων των ιμπεριαλιστών και των οργανισμών τους (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ κ.λπ.) και, από την άλλη, την εν γένει λειτουργία του, αποκλειστικά για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Η επιδίωξη αυτή συνεπάγεται μια σειρά ανατροπές περισσότερο δομικού χαρακτήρα εφεξής.
Για παράδειγμα, η «ευελιξία» και η «πάταξη της γραφειοκρατίας» στην οποία αρέσκονται να αναφέρονται σημαίνει γρήγορη, άμεση εξυπηρέτηση των επιταγών των ξένων και ντόπιων αφεντικών. Από το πώς θα στηθεί μια επιχείρηση και θα «εξυπηρετηθεί» μέχρι την απρόσκοπτη είσπραξη του μερτικού των «επιτηρητών». Από τη γρήγορη απόληψη των φόρων, τελών, χαρατσιών, μέχρι την όσο πιο βραδεία γίνεται απονομή των συντάξεων ή των όποιων βοηθημάτων στα λαϊκά στρώματα.
Η «εσωτερική» λοιπόν αξιολόγηση προβλέπεται ήδη από το νέο φτωχολόγιο στο Δημόσιο που ισχύει από 1/11/2011 και οσονούπω θα τεθεί σε εφαρμογή για να διασπάσει, κατηγοριοποιήσει, διχάσει τους εργαζόμενους και να μειώσει, εν τέλει, το μισθολογικό κόστος μέσω της λεγόμενης αρνητικής αξιολόγησης. Έχουμε την άποψη πως δεν είναι κυρίαρχη σε αυτή την επιλογή η οικονομική πλευρά (χωρίς να είναι αμελητέα) όσο η πολιτική πλευρά της τρομοκρατίας, των πιέσεων, της επιδίωξης υποταγής των μη αρεστών και αντιστεκόμενων υπαλλήλων. Εξ ου και ο αντιδραστικός μηχανισμός της ιεραρχίας ο οποίος στήνεται ακριβώς γι' αυτόν τον σκοπό.
Η «εξωτερική» αξιολόγηση είναι σήμερα στη φάση συγκρότησής της και είναι πιο επικίνδυνη. Αφορά πρώτα και κύρια φορείς, οργανισμούς, υπηρεσίες και τμήματα που θα κλείσουν, με όλες τις συνέπειες που θα έχει κάτι τέτοιο ως προς τον λαό και τους εργαζόμενους σε αυτούς τους τομείς. Από την άποψη αυτή, μόνο τυχαίο δεν είναι ότι τα μαζικότερα κλεισίματα και μείωση προσωπικού προβλέπονται σε τομείς όπως ασφαλιστικά ταμεία ή «κοινωφελείς» υπηρεσίες των δήμων. Στην ίδια λογική (τη δική τους), η σύνταξη ενός μεροκαματιάρη μπορεί να περιμένει 3-4 χρόνια για να «βγει», ενώ μια νέα ανώνυμη εταιρεία θα αδειοδοτείται μέσα σε λίγες μέρες ή εβδομάδες.
Ο καθένας φυσικά γνωρίζει ότι όποια φόρμουλα και να βρουν θα πρόκειται για γενικευμένο πογκρόμ κατά των δημοσίων υπαλλήλων (άλλωστε 150.000-200.000 απολυμένοι εργαζόμενοι θα είναι ο κοινός παρανομαστής), κυρίως από τους τομείς της περίθαλψης, της εκπαίδευσης και της λεγόμενης τοπικής αυτοδιοίκησης. Διαφορετικά τα νούμερα «δεν βγαίνουν» κατά το κοινώς λεγόμενο. Η επίφαση αξιοκρατίας που θέλουν να προσδώσουν μέσω της αξιολόγησης υπηρετεί ακριβώς αυτή τους την πολιτική, που είναι πλέον δύσκολο να κρυφτεί.
Στην ίδια κατεύθυνση λειτουργούν οι «συνεντεύξεις», οι «εκθέσεις», οι «εργασίες» και οι «συμβάσεις επίτευξης στόχων» που θα ζητούνται από τους δημοσίους υπαλλήλους και που αποσκοπούν να μετατρέψουν κάθε εργαζόμενο στο Δημόσιο σε ιμάντα μεταφοράς της αντιλαϊκής πολιτικής του συστήματος. Με τη μισθολογική υποβάθμιση και την απόλυση να επικρέμανται ανά πάσα στιγμή.
Πόσο όμως είναι διατεθειμένοι οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο να γίνουν βορά στις ορέξεις των ιμπεριαλιστών και του κεφαλαίου; Θα μπορέσει να περάσει αυτή η πολιτική όταν μάλιστα θα έχει ως αποτέλεσμα μαζικές απολύσεις; Έχουμε την άποψη ότι κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο για το σύστημα και τους διαχειριστές του. Όχι μόνο στη βάση της δόμησης όλου του δημόσιου τομέα διαχρονικά, αλλά κυρίως στη βάση των γενικότερων επιδεινούμενων συνθηκών για τα λαϊκά στρώματα. Εναλλακτική επιλογή για όσους «απομακρύνονται» (η κομψή έκφραση της απόλυσης) δεν υπάρχει στον ιδιωτικό τομέα, επομένως η αντίσταση και ο αγώνας είναι μονόδρομος. Δεν μπορούμε να φανταστούμε, π.χ. μαζικές απολύσεις σε ένα νοσοκομείο και να μην ξεσηκώνονται «και οι πέτρες». Εννοούμε τόσο τους εργαζόμενους σε αυτό όσο και τον λαό που προστρέχει και περιθάλπεται από αυτό. Αρκεί να θυμηθούμε την αντίσταση που υπήρξε στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία» την περίοδο Μητσοτάκη, με τα ΜΑΤ να παρελαύνουν στους διαδρόμους των θαλάμων των παιδιών, όταν πρωτοτέθηκε ζήτημα «πλεονάζοντος προσωπικού» και απολύσεων.
Σε κάθε περίπτωση, οι προκλήσεις και τα δύσκολα είναι μπροστά μας. Στο χέρι μας είναι να τα κάνουμε πραγματικά δύσκολα για τους από πάνω, με τον αγώνα μας και την πάλη μας. Το βέβαιο είναι ότι η αναμέτρηση αυτή θα είναι η σπουδαιότερη που θα κληθούν να δώσουν οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο. Θα είναι αγώνας «χωρίς επιστροφή» με όλη τη σημασία των λέξεων, σύγκρουση που δεν θα μπορεί να παρακαμφθεί και που θα τους συσπειρώσει αντικειμενικά. Έχει όλες τις «προδιαγραφές» να είναι και νικηφόρα. Το δικαίωμα στη δουλειά ως θεμελιώδες για τη ζωή δεν «αξιολογείται» αλλά καταχτιέται.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Σερβία: Τρεις εκλογές σε μια ημέρα

Με την πρόωρη παραίτησή του ο σέρβος πρόεδρος επιχειρεί, μπαίνοντας στη μάχη, για τη νέα προεδρική εκλογή να ανατρέψει τις δημοσκοπήσεις και να βοηθήσει το κόμμα του να κερδίσει μια νέα κυβερνητική θητεία, επικεφαλής ενός φιλο-ευρωπαϊκού συνασπισμού διακυβέρνησης. Ο Τάντιτς, που η θητεία του έληγε το Φλεβάρη του 2013, με αυτόν τον τρόπο παίρνει ένα σημαντικό ρίσκο και βασίζεται μόνο στην αυξημένη προσωπική δημοτικότητά του και στην υποτιθέμενη επιτυχία του πως έκανε τη Σερβία υποψήφιο μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης… για μετά το 2020 και βλέπουμε. Απέναντί του θα ξαναβρεθεί ο ηγέτης του Προοδευτικού Κόμματος, Νίκολιτς, που έχασε για λίγο στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές και το κόμμα του προηγείται στις μέχρι τώρα μετρήσεις του εκλογικού σώματος. Το Δημοκρατικό Κόμμα του σέρβου φιλοευρωπαϊστή προέδρου πληρώνει για την παρατεταμένη ύφεση στην οικονομία, την αύξηση της ανεργίας και τα διαδεδομένα φαινόμενα φτώχειας και απόγνωσης των εργαζομένων.
Με ανοιχτό το πρόβλημα του Κοσόβου, στο οποίο οι αντιπαραθέσεις στο βορρά, εκεί όπου κατοικεί ο σέρβικος πληθυσμός, παραμένουν έτοιμες να φουντώσουν και με την οικονομική κρίση να μαστίζει τη χώρα, οι τριπλές εκλογές (προεδρικές, βουλευτικές και τοπικές) είναι ένα μεγάλο στοίχημα για την κυβερνώσα ελίτ, που παραμένει διχασμένη σχετικά με την πορεία που πρέπει να διαλέξει στην εξωτερική πολιτική. Ο Νίκολιτς, που δέχεται και αυτός την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, υποστηρίζει μια πιο ανένδοτη στάση στο ζήτημα του Κοσόβου και θεωρείται πως θα προσπαθήσει, αν εκλεγεί, να ενισχύσει τις σχέσεις του Βελιγραδίου με τη Μόσχα.
Ανεξάρτητα πάντως από τους εκλογικούς και πολιτικούς συσχετισμούς που θα προκύψουν από την τριπλή εκλογή στις 6 του Μάη, ένα είναι σίγουρο. Η λαϊκή πλειοψηφία θα παραμείνει εγκλωβισμένη σε επιλογές εχθρικές στα πραγματικά συμφέροντά της και θα συνεχίσει να βιώνει μια άθλια οικονομική κατάσταση, έχοντας μόνο για να βαυκαλίζεται μια χίμαιρα πως κάποτε θα γίνει μέλος μιας Ενωσης που έχει μετατραπεί σε φυλακή και κολαστήριο για τους λαούς και τους εργαζόμενους της Ευρώπης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Θεσσαλονίκη Πρωτοβουλία Αγώνα Δυτικών Συνοικιών

Με ταμπλό και έκθεση φωτογραφίας, αφίσα και προκήρυξη η Πρωτοβουλία Αγώνα Δυτικών Συνοικιών πραγματοποίησε παρέμβαση στον ΟΑΕΔ και στο ΙΚΑ Νεάπολης, προπαγανδίζοντας το δρόμο του συλλογικού και οργανωμένου αγώνα απέναντι στους τροϊκανούς και το ντόπιο πολιτικό προσωπικό, που ισοπεδώνουν κάθε εργασιακό δικαίωμα, κάθε κοινωνική μέριμνα για τους ανέργους, δημιουργώντας στρατιές ανέργων και οδηγώντας χιλιάδες εργαζομένων στην εξαθλίωση και την απελπισία. Η δουλειά και η αξιοπρέπεια όμως είναι δικαιώματα, δικαιώματα που πρέπει και μπορούμε να διεκδικήσουμε στους δρόμους της αντίστασης και πάλης, τους δρόμους του δικού μας δίκαιου, αυτού του εργάτη, του απεργού, του άνεργου και του μετανάστη. Οι παρεμβάσεις της Πρωτοβουλίας ενάντια στην ανεργία θα συνεχιστούν προγραμματισμένα στα καταστήματα του ΟΑΕΔ, στο ΙΚΑ και τις πλατείες των συνοικιών μας, ορθώνοντας ανάστημα στο μεσαίωνα που μας ετοιμάζουν.
Αγωνιστές της Πρωτοβουλίας βρέθηκαν στο χώρο κατάληψης στο ΣΜΑ Ευκαρπίας στην αρχή και μετά σ’ όλη την Ευκαρπία και με προκήρυξη και προσωπικές συζητήσεις με τους κατοίκους της περιοχής τόνιζαν ότι ο μόνος δρόμος που μπορεί να μπλοκάρει τους σχεδιασμούς της κυβερνητικής πολιτικής είναι ο δρόμος του επίμονου αγώνα, ο δρόμος της ενεργού συμμετοχής όλων μας στις κινητοποιήσεις που αναπτύσσονται για να φύγουν τα σκουπίδια από τα σπίτια μας.
Τέλος, μετά την τελευταία επιχείρηση διακοπής ρεύματος από τη ΔΕΗ σε καταναλωτές που είχαν απλήρωτα τιμολόγια και χαράτσι, η Πρωτοβουλία δραστηροποιήθηκε έτσι ώστε να μη μείνει κανένα από τα μέλη της, κι όχι μόνο, χωρίς ρεύμα, κανένα μόνο. Ετσι, σε γνωστές περιπτώσεις διακοπής, η απάντηση ήταν συλλογική και άμεση από τους κατοίκους της γειτονιάς και το ρεύμα επανασυνδέθηκε. Ταυτόχρονα πραγματοποιήθηκε και παρέμβαση σε καταστήματα της ΔΕΗ σε συνεργασία με τις Πρωτοβουλίες κατοίκων του Ευόσμου, του Ωραιοκάστρου και της Τούμπας. Απαιτήθηκε η άμεση επανασύνδεση του ρεύματος χωρίς κανένα τέλος, να σταματήσουν άμεσα οι διακοπές, να μην κόβεται κανενός το ρεύμα για οικονομικούς λόγους και να καταργηθεί το χαράτσι. Στη ΔΕΗ Αισώπου η μαζική παρέμβασή μας ενόχλησε και η απάντηση, εκτός από τις δηλώσεις αναρμοδιότητας για τα κοψίματα, την άρνηση να αποσυνδέσουν το χαράτσι από την κατανάλωση και τα διάφορα ασύστατα της πραγματικότητας, ότι τελικά κι όταν πληρώνεις μόνο το ρεύμα τα λεφτά πάνε και στο χαράτσι, ήταν να φωνάξουν την αστυνομία και τα ΜΑΤ.
Ο λαός μας καθημερινά βρίσκεται σε άθλια οικονομική κατάσταση, το πρόβλημα πια δεν είναι ότι δεν έχει να πληρώσει το χαράτσι, είναι ότι δεν έχει πια να πληρώσει και το ρεύμα, έτσι το πρόβλημα γενικεύεται και παίρνει νέες διαστάσεις. Η μοναδική απάντηση στις μεθοδεύσεις και την τρομοκρατία της κυβέρνησης βρίσκεται στη μαζικοποίηση της αντίστασης και στην πολιτική κίνηση του λαού ενάντια στη βάρβαρη επίθεση ΕΕ και ΔΝΤ. Η Πρωτοβουλία μας αγωνιζόταν και θα συνεχίσει να αγωνίζεται χωρίς ψευδαισθήσεις προς αυτή την κατεύθυνση, γιατί ξέρουμε ότι δεν θα σταματήσουν αν δεν τους σταματήσουμε και ότι μόνο όλοι μαζί μπορούμε.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

25η Μαρτίου Οι παρελάσεις ως πεδίο αμφισβήτησης και αντίστασης στην πολιτική του συστήματος

Η αρχή που έγινε κατά τον εορτασμό της επετείου της 28ης Οκτωβρίου πριν από πέντε μήνες φαίνεται ότι έχει αρχίσει να αποκτά μια σειρά από μόνιμα χαρακτηριστικά για το λαό και τη νεολαία. Ηταν η αρχή της μετατροπής του αστικού εορτασμού των ιστορικών λαϊκών αντιστάσεων και επαναστάσεων σε συγκέντρωση, διαδήλωση, διαμαρτυρία ενάντια σε όσα βιώνει σήμερα ο λαός μας.

Οι προσπάθειες του συστήματος
Η μαζική λαϊκή αντίδραση που εκφράστηκε στις 28 του περασμένου Οκτώβρη μέτρησε αρκετά για το σύστημα. Ηταν μέρος όλων εκείνων των παραγόντων που τελικά οδήγησαν στην επιλογή Παπαδήμου και μάλιστα μέσα από πολλές παλινωδίες. Είναι μέρος ενός νέου σκηνικού που διαμορφώνεται και γεννιέται από την πρωτοφανή επίθεση και την κατάργηση δικαιωμάτων ολόκληρων δεκαετιών και φέρνει το λαό και τους αγώνες του ξανά στο προσκήνιο.
Απέναντι σ’ αυτή τη νέα πραγματικότητα, το σύστημα χάνει ένα ένα τα όπλα του. Η πειθώ του έχει πάψει να επηρεάζει προ πολλού. Τα ταξίματα που για δεκαετίες χρησιμοποιούσε ως τη μεγάλη ευκαιρία του καπιταλισμού έχουν ξεθωριάσει. Απέναντι στην ανάγκη του να περάσει στο σύνολό της τη βάρβαρη πολιτική που του υπαγορεύεται, χρησιμοποιεί την τρομοκρατία και τη συκοφάντηση μέσα από όποιο δίαυλο μπορεί.
Το σύστημα δεν ήταν διατεθειμένο να χάσει άλλη μία μάχη, όπως έγινε την 28η Οκτωβρίου με την ακύρωση της κεντρικής παρέλασης στη Θεσσαλονίκη. Γιατί, μαζί με την ακύρωση αυτή, ακυρώθηκε -προσωρινά έστω- και όλη του η προπαγάνδα σε σχέση με την «εθνική ομοψυχία» και «ενότητα». Δεν θα μπορούσε να επιτρέψει άλλη μία τέτοια αποτυχία. Ετσι, μέρες πριν από τις 25 Μάρτη, άρχισε να διακηρύττει σε όλους τους τόνους την πρόθεσή του να μην επιτρέψει καινούρια «έκτροπα». Επιστράτευσε τα μέσα ενημέρωσης για να καταγγείλουν οι εκπρόσωποι της αστικής τάξης τη λεγόμενη «πολιτική του γιαουρτιού», σε μια προσπάθεια να υποτιμήσουν και να συκοφαντήσουν ουσιαστικά την αμφισβήτηση κάθε εκπροσώπου του συστήματος. Επιστράτευσε και τις δυνάμεις καταστολής, κάνοντας τα κέντρα των πόλεων και τις συνοικίες πραγματικά φρούρια. Διάλεξε ποια σχολεία θα παρελάσουν στο κέντρο της Αθήνας. Απέκλεισε μέχρι και την μπάντα του Δήμου, επειδή οι μουσικοί της είχαν φορέσει μαύρα περιβραχιόνια στην προηγούμενη παρέλαση και ετοίμαζαν αντίστοιχου τύπου διαμαρτυρία.
Ενα βασικό ζήτημα που αναδεικνύεται εδώ είναι ότι, ουσιαστικά, το σύστημα δεν μπόρεσε να κάνει την παρέλασή του. Και αυτό έγινε με βάση τη λαϊκή πίεση, δυσαρέσκεια και αγωνιστικότητα. Αυτό που μπόρεσε να κάνει το σύστημα είναι μια ιδιωτική γιορτή με λίγους διαπιστευμένους καλεσμένους και πολλή αστυνομία... Μακριά από το λαό και τη νεολαία, χωρίς τη δική τους «ομοψυχία». Σίγουρα, πολύ μακριά από αυτό που θα ήθελε να κάνει...

Τι θέτει ο λαός
Οι παρελάσεις στο κέντρο της Αθήνας (μαθητική στις 24/3 και στρατιωτική στις 25/3) επί της ουσίας απέτυχαν μια και δεν ήταν τίποτε άλλο παρά υγειονομικές ζώνες. Οι παρελάσεις στις επαρχιακές πόλεις και τις συνοικίες της Αθήνας επίσης απέτυχαν γιατί εκεί εκφράστηκε η λαϊκή αγανάκτηση, παρά την τρομοκρατία, την αστυνομοκρατία και τις εθνικές κορόνες.
Εκτός όμως από την αγανάκτηση και την αγωνιστικότητα απέναντι στα βάρβαρα μέτρα, αυτό που εκφράζει ο λαός στις παρελάσεις το τελευταίο διάστημα είναι μια συνολική αμφισβήτηση του συστήματος και των πολιτικών του εκπροσώπων. Αρνείται να αποδώσει τιμές στο πολιτικό προσωπικό που είναι υπεύθυνο για την εξαθλίωσή του και τα παιδιά του αρνούνται να παρελάσουν ως περήφανα νιάτα μπροστά σ’ εκείνους που τσαλαπατάνε τα όνειρά τους. Πολύ περισσότερο, στα μάτια του λαού και της νεολαίας, οι επέτειοι των ιστορικών αγώνων και επαναστάσεων μετατρέπονται σε ευκαιρία για να τιμηθούν ως τέτοιοι και όχι ως φάροι της αστικής εθνικής ενότητας. Πρώτα απ’ όλα γιατί ποτέ δεν ήταν τέτοιοι. Φάροι είναι οι αγώνες του λαού και όχι του επίσημου πολιτικού προσωπικού της κάθε εποχής, που φρόντισε να προσδέσει την τύχη της χώρας με τα συμφέροντα των κυρίαρχων του πλανήτη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και, δεύτερον, γιατί ο λαός αντιλαμβάνεται ότι η εθνική ενότητα στην οποία τον καλεί το σύστημα είναι ουσιαστικά συνομολογία και αποδοχή της εξαθλίωσής του.

Να διεκδικήσουμε τους δικούς μας εορτασμούς
Με αυτά τα δεδομένα, γίνεται φανερό ότι από τη μια πλευρά το σύστημα αρχίζει να χάνει την πρωτοβουλία και τον πρώτο λόγο στον εορτασμό των επετείων και, από την άλλη, ο λαός και η νεολαία δείχνουν τη διάθεση να τιμήσουν τους ιστορικούς αγώνες με το δικό τους τρόπο. Οπως κάνουν 39 χρόνια τώρα στον εορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, τιμώντας τους αγωνιστές με λαϊκή διαδήλωση κι όχι με στρατιωτική παρέλαση.
Δεν είμαστε από εκείνους που μπροστά στον κίνδυνο να «κατηγορηθούν» από τα μέσα για «εξτρεμισμό» και προβάλλοντας ως κυρίαρχο το ενδεχόμενο προβοκάτσιας αποφεύγουν οποιαδήποτε συμμετοχή στις λαϊκές αντιδράσεις κατά τη διάρκεια των παρελάσεων. Αυτή είναι η τακτική που ακολούθησαν οι δυνάμεις του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ στην τελευταία επέτειο, αφού γι’ αυτούς η αστική νομιμότητα είναι βασικό χαρακτηριστικό της παρέμβασής τους. Από την άλλη, δεν είμαστε και από εκείνους που διακηρύττουν ημέρα και ώρα για τη λαϊκή εξέγερση και επανάσταση χωρίς να λογοδοτούν σε κανέναν όταν τελικά... τους στήνει ο λαός στο ραντεβού που μόνοι τους έδωσαν. Χαρακτηριστικές ως προς αυτό είναι οι ανακοινώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των δυνάμεών της πριν από την 25η Μαρτίου.
Τελικά, πράγματι δεν κυριάρχησε ούτε η προβοκάτσια ούτε η προγραμματισμένη επανάσταση... Αυτό που κυριάρχησε είναι η αντίδραση του λαού και η απαξίωση του πολιτικού προσωπικού του συστήματος. Και η απαξίωση αυτή είναι ένας δρόμος χωρίς γυρισμό, όσο κι αν -και ιδιαίτερα εν όψει εκλογών- προσπαθήσουν να ξαναγυαλίσουν τα προσωπεία τους.
Ο λαός έχει τη διάθεση και πρέπει να διεκδικήσει τους δικούς του εορτασμούς των επετείων. Να διεκδικήσει με το δικό του τρόπο την κατάργηση των παρελάσεων, του στρατιωτικού βηματισμού απόδοσης τιμών στο σάπιο πολιτικό σύστημα από τη μαθητική νεολαία και την πραγματική τιμή στους αγώνες και τις επαναστάσεις του παρελθόντος. Κι αυτή αποδίδεται με όρους κινήματος, με τη λαϊκή διαδήλωση και έκφραση των σημερινών αγώνων και διεκδικήσεων.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ηταν δολοφονία, όχι αυτοκτονία!

«Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου εκμηδένισε κυριολεκτικά την δυνατότητα επιβίωσής μου που στηριζόταν σε μία αξιοπρεπή σύνταξη που επί 35 χρόνια εγώ μόνον (χωρίς ενίσχυση κράτους) πλήρωνα γι’ αυτή.
Επειδή έχω μία ηλικία που δεν μου δίνει την ατομική δυνατότητα δυναμικής αντίδρασης (χωρίς βέβαια να αποκλείω ότι αν ένας Έλληνας έπαιρνε το καλάσνικοφ ο δεύτερος θα ήμουν εγώ) δεν βρίσκω άλλη λύση από ένα αξιοπρεπές τέλος πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για την διατροφή μου.
Πιστεύω πως οι νέοι χωρίς μέλλον, κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα και στην πλατεία Συντάγματος θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στον Μουσολίνι (πιάτσα Λορέτο του Μιλάνου)».

Ο 77χρονος συνταξιούχος φαρμακοποιός δεν ήταν ο πρώτος που έσπρωξε στην αυτοκτονία η βαρβαρότητα που ζούμε τα δυο τελευταία χρόνια στη χώρα μας. Ηταν, όμως, ο πρώτος που επέλεξε να το κάνει σε δημόσιο χώρο και μάλιστα στο Σύνταγμα, ένα χώρο με βαρύ πολιτικό φορτίο και για το σύστημα και για το κίνημα. Και ο πρώτος που άφησε ένα σημείωμα που δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας της πράξης του, ένα σημείωμα γεμάτο οργή αλλά και αξιοπρέπεια, ένα σημείωμα με καθαρό πολιτικό μήνυμα…
Συγκλονισμένος και οργισμένος ο ελληνικός λαός μπροστά στην τόση απόγνωση που έφτασε μέχρι το έσχατο σημείο. Αχρωμοι και άοσμοι οι πραγματικοί υπεύθυνοι, άλλοι κρυμμένοι στο καβούκι τους μέχρι να περάσει η μπόρα κι άλλοι χυδαία μίλησαν για την ανάγκη της αλληλεγγύης, για τη συνείδηση του πολιτικού κόσμου, για την …εθνική κατάθλιψη!
Ο 77χρονος συμπολίτης μας δολοφονήθηκε από την πολιτική των μνημονίων, της εξαθλίωσης και της φτώχειας. Την πολιτική που θέλει να τσακίσει το λαό σε όλα τα επίπεδα, στα οικονομικά, την ιδεολογία, τη συνείδηση, την αξιοπρέπεια. Γιατί έναν τέτοιο λαό θέλουν και οι ιμπεριαλιστές και τα ντόπια τσιράκια τους. Υποταγμένο, πειθήνιο, καταπιεσμένο, να δουλεύει μια ζωή για ένα κομμάτι ψωμί και όταν γεράσει να τον πετάνε στα σκουπίδια.
Οταν, όμως, ακόμα κι αυτός ο άνθρωπος που είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο απόγνωσης διάλεξε αυτές να είναι οι τελευταίες του λέξεις, τότε φαίνεται πως ο λαός δεν είναι διατεθειμένος να ακολουθήσει το δρόμο προς την κόλαση που του στρώνουν όσοι τον κυβερνούν. Οταν ένας άνθρωπος, μπροστά στην αυτοκτονία, επιλέγει να εκφράσει όχι μόνο την απόγνωση, αλλά και την οργή του, όταν παροτρύνει, ουσιαστικά, όλους μας να …πάρουμε τα όπλα και να τους κρεμάσουμε ανάποδα στο Σύνταγμα κι όταν εκτιμά ότι αυτό κάποια στιγμή θα γίνει, τότε μάλλον άλλοι πρέπει να φοβούνται για το μέλλον τους κι όχι ο λαός…
Δε θα ιδρώσει το αυτί τους. Δε θα τους πιάσουν οι τύψεις. Δεν ήταν αυτός ο στόχος του αυτόχειρα, άλλωστε. Πέρα από την αξιοπρέπειά του, ήθελε να σώσει και την αξιοπρέπεια όλου του λαού, με αυτόν τον τραγικό τρόπο.
Ομως το σύστημα που τον έσπρωξε στην αυτοκτονία δε θα αυτοκτονήσει ποτέ μόνο του. Θα πρέπει να το σκοτώσει ο λαός! Θα πρέπει να κάνει την οργή και την απόγνωσή του πιο συνειδητή και να τη μετατρέψει σε καθημερινή πολιτική και ταξική πάλη ενάντια στο σύστημα. Ο δρόμος του λαού δεν είναι η αυτοκτονία, είναι ο αγώνας! Κι ας φτάσουν εκείνοι να αυτοκτονούν, από την απόγνωση που έχασαν την εξουσία τους… Οσοι, τουλάχιστον, γλιτώσουν από τη λαϊκή οργή…

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

«Περί απαγορεύσεως συναθροίσεων πορειών συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων»!

Αυτό θα έπρεπε να είναι το πραγματικό όνομα της εκτρωματικής «πρότασης νόμου» που παρουσιάστηκε στις 2/4 απ’ το δήμαρχο της Αθήνας Καμίνη με στόχο τη δημιουργία ενός νέου, άκρως αντιδραστικού νομοθετικού πλαισίου που θα ορθώνεται απέναντι στις λαϊκές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις που θα πραγματοποιούνται από δω και στο εξής στην Αθήνα. Μετά από ένα ολόκληρο διάστημα προετοιμασίας με «οιωνούς», διάφορα στελέχη της κυβέρνησης και του συστήματος -απ’ τον Πάγκαλο και τον Καρατζαφέρη μέχρι την Μπακογιάννη κι απ΄ τον Καμίνη μέχρι το Μίχαλο- που έθεταν την ανάγκη επιβολής σκληρών όρων και «περιορισμού» στις διαδηλώσεις οδεύουν τώρα προς την επιβολή του πλαισίου αυτού, το οποίο μάλιστα ξεπερνά τους «οιωνούς» αυτούς.
Σ΄ αυτή την πρόταση νόμου «για τις δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις», όπως ονομάζεται, που συντάχθηκε από ομάδα συνταγματολόγων, νομικών και καθηγητών και η οποία περιέχει 16 άρθρα, τίθενται οι έννοιες της «δημόσιας υπαίθριας συνάθροισης», της «απαγόρευσής» της, της «διάλυσής» της, των «περιορισμών» της, της «διατάραξης» καθώς και του «οργανωτή» της.
Το όλο πνεύμα χαρακτηρίζεται καταρχάς από τη λογική λήψης «άδειας» για την πραγματοποίηση μιας συγκέντρωσης ή διαδήλωσης απ’ την αστυνομία – και τους πολιτικούς της προϊστάμενους βεβαίως: «Ο οργανωτής οφείλει να γνωστοποιήσει στην κατά τόπο αρμόδια αστυνομική αρχή την πρόθεσή του να καλέσει το ευρύ κοινό να συμμετάσχει σε δημόσια υπαίθρια συνάθροιση σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο. Εφ’ όσον πρόκειται για διαδήλωση οφείλει επίσης να γνωστοποιήσει την ακριβή διαδρομή που αυτή θα ακολουθήσει. 2. Η γνωστοποίηση γίνεται εγγράφως πριν από την πρόσκληση προς το ευρύ κοινό και πάντως 24 ώρες τουλάχιστον πριν από την πραγματοποίηση της δημόσιας υπαίθριας συνάθροισης. Η γνωστοποίηση περιλαμβάνει οπωσδήποτε τα στοιχεία ταυτότητας και επικοινωνίας του οργανωτή». Το γεγονός της «γνωστοποίησης» βέβαια δεν αρκεί γιατί επαφίεται στην… κρίση των αρχών η πραγματοποίησή της ή όχι αφού μπορούν να επικαλεσθούν οποιαδήποτε πρόφαση απ΄ αυτές που θα προβλέπονται για την απαγόρευσή της: «Επικείμενη δημόσια υπαίθρια συνάθροιση μπορεί να απαγορευθεί αν επαπειλείται σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια λόγω ιδιαιτέρως πιθανής διάπραξης σοβαρών εγκλημάτων ιδίως κατά της ζωής, της σωματικής ακεραιότητας, της ιδιοκτησίας και της πολιτειακής εξουσίας» αλλά και «αν απειλείται σοβαρή διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής». Επίσης προβλέπονται περιορισμοί στη διεξαγωγή της «συνάθροισης» «εάν πιθανολογείται ότι η διεξαγωγή της θα διαταράξει δυσανάλογα την κοινωνικοοικονομική ζωή της συγκεκριμένης περιοχής εν όψει ιδίως της συχνής διεξαγωγής συναθροίσεων σε αυτήν» ή «επιτρέπεται επίσης η επιβολή περιορισμών σε σχέση με δημόσια υπαίθρια συνάθροιση που βρίσκεται σε εξέλιξη εάν η διεξαγωγή της προκαλεί δυσανάλογα μεγάλη διατάραξη στην κοινωνικοοικονομική ζωή της περιοχής εν όψει του αριθμού των συμμετεχόντων των μέσων που αυτοί μετέρχονται για την προβολή των απόψεών τους και λαμβάνοντας υπ’ όψη τη συχνότητα με την οποία διεξάγονται συναθροίσεις στη συγκεκριμένη περιοχή». Πέρα από τις «πιθανολογήσεις» και τις «απειλές» που εδώ αποκτούν… αποφασιστική βαρύτητα για την πραγματοποίηση ή όχι μιας συγκέντρωσης ή διαδήλωσης, ποιος θα κρίνει τα παραπάνω; Και με ποιο κριτήριο; Πώς «ερμηνεύεται», για παράδειγμα, η «διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής» ή η «απειλή της πολιτειακής εξουσίας»; Προφανώς οι δυνάμεις καταστολής, βάσει των εντολών και των κατευθύνσεων που θα έχουν από την κυβέρνηση και τα υψηλότερα πολιτικά κλιμάκια του συστήματος, θα είναι αυτές που θα αποφασίζουν.
Μια συγκέντρωση ή διαδήλωση –ανεξάρτητα απ’ το αν θεωρηθεί «ολιγομελής» ή όχι– θα μπορεί ν’ απαγορευτεί εκ των προτέρων με εντολή του γενικού αστυνομικού διευθυντή και του προέδρου πρωτοδικών και με απλή γνώμη του δημάρχου ή να τεθούν όροι περιορισμού της. Θα μπορεί επίσης να απαγορευτεί, να διαλυθεί ή να «περιοριστεί» χωροταξικά κατά την εξέλιξή της.
Στη λογική της «πρότασης νόμου» τίθεται επίσης ο όρος της συνεργασίας με την αστυνομία. Με το μηχανισμό δηλαδή του συστήματος που ένας απ΄ τους βασικούς του προορισμούς είναι η καταστολή των λαϊκών αντιστάσεων και κινητοποιήσεων! Ο «οργανωτής» της συγκέντρωσης, που πρέπει να οριστεί σαφώς, θα είναι «ένα πρόσωπο που γνωστοποιεί αρμοδίως τη διεξαγωγή της, αποδέχεται την ευθύνη για την ειρηνική πραγματοποίησή της και συνεργάζεται εν γένει με την αστυνομία για ομαλή διεξαγωγή της. Με άλλα λόγια, ο οργανωτής είναι ο σύνδεσμος συναθροιζομένων και πολιτείας, το πρόσωπο δηλαδή που είναι όχι μόνον ο εκφραστής των απόψεων των πρώτων αλλά ταυτόχρονα και αυτός που δέχεται να αναλάβει τις ευθύνες που αναλογούν σε αυτούς έναντι της πολιτείας αλλά και των τρίτων».
Σε περίπτωση «μη συμμόρφωσης» με την απαγόρευση ή με τους περιορισμούς που τίθενται, η αστυνομία νομιμοποιείται με τη «βούλα» να προχωρήσει στη –βίαιη προφανώς- διάλυση της συγκέντρωσης ή διαδήλωσης αφού πρώτα ζητήσει απ’ τον «οργανωτή» να καλέσει σε «ειρηνική διάλυση» ή αφού «προειδοποιήσει» (sic) δύο φορές εάν αυτός αρνηθεί. Για όσους δεν συμμορφωθούν με τις απαιτήσεις της απαγόρευσης προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι ένα χρόνο, ενώ για όσους θεωρηθεί ότι βιαιοπραγούν μέχρι δύο χρόνια. Ο «οργανωτής» επίσης θα υποστεί και την ευθύνη της αποζημίωσης όσων πιθανά υπέστησαν βλάβες «ζωής», «σωματικής ακεραιότητας» ή ιδιοκτησίας λόγω της διαδήλωσης εκτός εάν πρωτύτερα είχε ζητήσει την παρουσία εισαγγελέα και είχε λάβει τα απαραίτητα «προληπτικά» μέτρα. Ως «κερασάκι» στη σάπια αυτή τούρτα προτείνεται η απαγόρευση της χρήσης χημικών από την αστυνομία. Την ίδια βέβαια στιγμή, θα λέγαμε, που αναβαθμίζεται ο κάθε είδους εξοπλισμός και οι προετοιμασίες για την «καταστολή πλήθους».
Σ’ ένα χαρακτηριστικό σημείο της πρότασης αναφέρεται επίσης πως «οι κρατικές αρχές οφείλουν να προστατεύουν τους συμμετέχοντες έναντι αντιδιαδηλωτών που παρακωλύουν τη διεξαγωγή της συνάθροισης με βία ή και χωρίς βία». Μια συγκέντρωση καταγγελίας μιας άλλης φασιστικής συγκέντρωσης θα θεωρηθεί άραγε «αντιδιαδήλωση»; Και πώς θ αντιμετωπιστεί, για παράδειγμα, απ’ τις κρατικές αρχές η –μη βίαιη προφανώς– αναφώνηση συνθημάτων απέναντι σ΄ αυτήν;
Η πρόταση έχει σταλεί στα κόμματα τα οποία «καλούνται» -καθώς κι οι συνδικαλιστικές οργανώσεις- να συμβάλουν σ’ ένα «δημόσιο και νηφάλιο διάλογο». Ευελπιστούν άραγε ότι αυτά θα μπορέσουν να «ελέγξουν» τη γενικευμένη λαϊκή οργή και αγανάκτηση που ολοένα και φουντώνουν; Την ίδια στιγμή που όλο και μεγαλύτερα τμήματα του λαού κατεβαίνουν μαζικά στο δρόμο απέναντι στη βάρβαρη καθημερινή επίθεση που δέχονται απ’ το σύστημα σ’ όλα τα επίπεδα της ζωής τους; Την ίδια στιγμή που οι εργατικές, οι απεργιακές, οι λαϊκές και οι νεολαιίστικες κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις αντιμετωπίζονται με «φωτιά και σίδερο», με τρομοκρατία, με ΜΑΤ και χημικά, με ομάδες ΔΙΑΣ και Δέλτα, με ασφαλίτες, με προσαγωγές και συλλήψεις;
Είναι ακριβώς αυτός ο τρόμος του συστήματος μπροστά στην αφύπνιση του «εχθρού λαού» που το οδηγεί σε λήψη μέτρων «εκτροπής» νόμων και μέτρων φασιστικής έμπνευσης μέσα στο πλαίσιο της κουρελιασμένης αστικής «μας» δημοκρατίας. Που «προχωρούν» το «έργο» της κατάργησης του ασύλου, των «τρομονόμων» και «κουκουλονόμων», της κήρυξης των απεργιών ως «παράνομων». Τέτοιες προτάσεις, μέτρα και νόμοι οφείλουν ν’ αντικρουστούν μαζικά απ΄ το λαό κι απ΄ όσες δυνάμεις, οργανώσεις και συλλογικότητες αναφέρονται στην υπόθεσή του. Για να διασφαλιστούν όσα μέσα, τρόποι και μορφές πάλης και αγώνα έχει κατακτήσει ο λαός αυτός για να υπερασπίσει όχι μόνο τα δικαιώματά του αλλά και την ίδια τη ζωή και την προοπτική του.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »