Στη μάχη των εκλογών Να ενισχυθεί η κατεύθυνση της Αντίστασης, η ελπίδα της λαϊκής προοπτικής

Καθώς ο λαός επιμένει μια εβδομάδα πριν από τις εκλογές να κρατά ατόφια την οργή του και την εκτεταμένη άρνησή του στους κυρίαρχους πολιτικούς εκπρόσωπους του συστήματος της ληστείας και της υποτέλειας, αυξάνει η ένταση των αντιδραστικών βομβαρδισμών. Ο Προβόπουλος με απόλυτα «τεχνοκρατικά» επιχειρήματα διακήρυξε και απαίτησε την υπερψήφιση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ως τη μόνη δυνατότητα «σωτηρίας» της χώρας. Η Κομισιόν και το ΔΝΤ, σε απανωτές «διευκρινίσεις» τους, εξήγησαν ότι «οδηγούμαστε σε αδιέξοδα» αν δεν στηρίξουμε τα ντόπια ενεργούμενά τους. Μάλλιασε η γλώσσα και άναψε η χρυσοπληρωμένη πένα των «έγκυρων αναλυτών» να μας τονίζουν ότι οι εκλογές γίνονται για να βγάλει η χώρα «σταθερή κυβέρνηση» - αυτή που οι εργοδότες τους είπαν πως πρέπει να βγει. Άλλοι, για να σβήσουν τη λαϊκή οργή, μας «εξηγούν» πως το ενδεχόμενο εκλογής Ολάντ στη Γαλλία θα… ανακόψει-καταργήσει την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και θα σώσει και τον λαό μας!
Είναι βέβαιο πως μέχρι την τελευταία στιγμή το σύστημα, τα κόμματά του και τα κάθε λογής κανάλια του, θα ασκήσουν κάθε δυνατό εκβιασμό, θα επιχειρήσουν κάθε πιθανή μανούβρα, για να σύρουν τον λαό στην εκλογική-πολιτική υποταγή, για να νομιμοποιήσουν την κλιμάκωση της βαρβαρότητας που ετοιμάζουν για την επόμενη μέρα.
«Δεν έχουμε ούτε μια μέρα για χάσιμο» λένε οι υπηρέτες του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και τα αποκόμματά τους. Και απαιτούν την ψήφο του λαού για να εξασφαλίσουν «κυβερνητική σταθερότητα» και «ασφάλεια», αφού αυτοί θα εφαρμόσουν και με το παραπάνω τη δανειακή σύμβαση, τα μνημόνια, όλες τις επιταγές υποδούλωσης της χώρας και του λαού στο κεφάλαιο και στον ιμπεριαλισμό. Ουσιαστικά ζητάνε από τον λαό να νομιμοποιήσει στην κάλπη την σφαγή του! «Θέλουμε να είμαστε μέρος της λύσης» λένε οι λεγόμενοι αντιμνημονιακοί -δεξιοί και «αριστεροί»- και ζητάνε από τον λαό να τους «δώσει δύναμη» για να αποκτήσουν πολιτικό ρόλο μέσα στο σύστημα της ανεργίας, της εξαθλίωσης, της τρομοκρατίας και της υποτέλειας.
Και είναι επίσης βέβαιο πως στο παρασκήνιο οργιάζουν τα μαγειρεία των κέντρων εξουσίας για το πώς θα στηθεί το μετεκλογικό σκηνικό, για τους ρόλους που θα μοιράσουν σε εφεδρείες και αναχώματα, για το πώς θα στήσουν τη μετεκλογική τρομοκρατία τους με βάση την οποία θα επιδιώξουν το βάθεμα και την επιτάχυνση των πολύπλευρα αντιδραστικών επιλογών τους.
Η μάχη του λαού
Όμως ο λαός παραμένει αρνητικός, παραμένει απέναντι στις δυνάμεις του συστήματος ακόμα και τώρα, λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, που είναι έτσι κι αλλιώς το πιο προνομιακό πεδίο των κυρίαρχων δυνάμεων. Αυτή η πρωτόγνωρη -τουλάχιστον για τις τελευταίες δεκαετίες- «εκλογική κατάσταση», έχει τη βάση της στην ίδια την κοινωνική κατάσταση, στα τεράστια αδιέξοδα που έχει φέρει στη ζωή των εργατών και του λαού η επέλαση των τροϊκανών αφεντικών και του ντόπιου κεφαλαίου. Η αποστοίχιση των λαϊκών μαζών από τα κόμματα του συστήματος ή αντίστροφα η αδυναμία του συστήματος να περάσει τη γραμμή των αντιδραστικών διλημμάτων του, έχει ως βάση της αυτή την κοινωνική πραγματικότητα. Ταυτόχρονα είναι αναμφίβολα μεγάλη και σημαντική η εμπειρία που εργάτες και εργαζόμενοι αποκόμισαν από τους αγώνες και τους ξεσηκωμούς της τελευταίας περιόδου, όπου συνάντησαν απέναντί τους ένα πάνοπλο και απόλυτα εχθρικό κράτος που δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει ωμή βία και μαζική τρομοκρατία για να επιβάλει την πολιτική των ιμπεριαλιστών και του κεφαλαίου. Με βάση αυτά τα δεδομένα, το σύστημα σχεδιάζει και επιδιώκει να περάσει τον «κάβο» των εκλογών και να στερεώσει το πολιτικό του σκηνικό, αξιοποιώντας την πολιτική του υπεροπλία. Ή, πιο σωστά, αξιοποιώντας το «πολιτικό έλλειμμα» του λαού, της πάλης του, του κινήματός του. Ένα «έλλειμμα» που προέκυψε και διαμορφώθηκε από την ήττα του κινήματος και την ανάδειξη και κυριαρχία για δεκαετίες μέσα στον λαό και στις γραμμές της πάλης, της γραμμής της ταξικής συνεργασίας, της υποταγής, της συμμόρφωσης στο σύστημα. Της ρεφορμιστικής γραμμής. Ένα έλλειμμα που τροφοδοτείται και σήμερα από την ίδια γραμμή της κοινοβουλευτικής -και όχι μόνο- Αριστεράς, σε πολλαπλές παραλλαγές αλλά με τον ίδιο τελικά πυρήνα. Μιας Αριστεράς που αρνείται να θέσει στον λαό τη γραμμή της σύγκρουσης-ανατροπής του πλέγματος εξάρτησης της χώρας από ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ. Και όταν τη «θέτει», «ξεχνάει» τους μισούς από αυτούς, γιατί στην πραγματικότητα δεν τη θέτει στον λαό. Την προτείνει στην («ιμπεριαλιστική»!) αστική τάξη, την οποία «πιέζει» να «διαπραγματευτεί» με τους ιμπεριαλιστές της Ευρώπης, ενώ ταυτόχρονα -σαν αντάλλαγμα για τη στήριξη που θα της παρέχει το κίνημα- της ζητά να «παρέχει» δικαιώματα στον λαό και στους εργάτες. Από εκεί και πέρα ο δρόμος για την αποθέωση των εκλογικών αυταπατών είναι πολύ σύντομος, αφού λίγο-πολύ, με μια τέτοια πρόταση μπορούμε να φτιάξουμε «αριστερές» -έστω «αντιφατικές»- συγκυβερνήσεις με τους αστούς. Κάπως έτσι γέμισε ο τόπος με αφίσες που καλούν τον λαό να στείλει από την κάλπη «πανευρωπαϊκό μήνυμα». Ακριβώς γιατί τελικά οι αναζητήσεις αυτής της Αριστεράς έχουν ως πεδίο τους αυτό που ορίζει η αστική τάξη και τελικά ο ιμπεριαλισμός. Σε τελική ανάλυση, η οικοδόμηση μιας «άλλης ΕΕ» για την οποία μοχθεί η «ευρωπαϊκή Αριστερά» συναντιέται και προϋποθέτει τη «διάλυση» της «παρούσας ΕΕ», που προβάλλουν οι θεωρούμενες «αντιευρωπαϊκές» δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά.
Με αυτούς τους όρους είναι αναμφίβολο ότι ο λαός μας δίνει μια δύσκολη μάχη ενόψει των εκλογών της 6ης Μάη. Όχι βέβαια μια μάχη για να καταφέρει να βρει την «κυβερνητική λύση», που έστω σε ένα μικρό βαθμό θα τον ανακουφίσει από τα τεράστια δεινά του. Τέτοια λύση δεν υπάρχει στις κάλπες της 6ης Μάη!
Δίνει τη μάχη της απόρριψης της λογικής πως δεν μπορεί να ζήσει χωρίς δυνάστες. Πως δικαιούται και μπορεί να παλέψει για την ανεξαρτησία της χώρας του, για το σπάσιμο των δεσμών της εξάρτησης. Πως μπορεί να γίνει ο ίδιος αφέντης στον τόπο του, απαλλαγμένος από τα ξένα και ντόπια αφεντικά.
Δίνει τη μάχη να μην εκχωρήσει, να μην «επενδύσει» την οργή του σε κανέναν από τους ποικιλώνυμους «σωτήρες» που του ζητούν να το κάνει. Τη μάχη να αποφασίσει πως ο ίδιος ο λαός στηριγμένος στις δικές του δυνάμεις θα ανοίξει τον δρόμο του. Συγκροτώντας την ιδεολογία του, την πολιτική του γραμμή, τα όργανα πάλης του κινήματός του, την επαναστατική πολιτική του έκφραση.
Στη βάση αυτή δίνει τη μάχη της 7ης Μάη. Τη μάχη της προετοιμασίας των νέων εργατικών-λαϊκών-νεολαιίστικων αγώνων. Γιατί ο εκβιασμός για την κυβέρνηση «που πρέπει να εκλεγεί» από τον λαό αυτή μόνο την απάντηση έχει από τον λαό: Σκοτούρα του συστήματος είναι οι κυβερνητικές λύσεις που θα δώσει για να κλιμακώσει την επίθεσή του. Ο λαός όχι μόνο δεν θα βοηθήσει σε αυτό, αλλά πρέπει να «φροντίσει» τους αγώνες του, τις αντιστάσεις του και τη συνένωσή τους, ώστε να αντιπαλέψει αυτή την επίθεση και να καταφέρει νίκες και ανατροπές.
Με όλα αυτά αναμετριέται ο λαός μας ενόψει της 6ης Μάη. Αυτό είναι και το περιεχόμενο της πολιτικής μάχης που δίνει η εκλογική συνεργασία του ΚΚΕ(μ-λ) με το ΜΛ-ΚΚΕ. Μέσα στον λαό, μαζί με τον λαό. Είναι φανερή η αξία που έχει η μάχη αυτή. Θα τη δώσουμε αποφασιστικά ως την τελευταία στιγμή!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Το διακύβευμα των εκλογών της 6ης Μάη δεν είναι άλλο από το τι θα γίνει από την επόμενη μέρα.

Οι εκλογές καθαυτές δεν πρόκειται να καθορίσουν παρά μόνο να αποτυπώσουν τμήμα της γενικής κατάστασης της ελληνικής κοινωνίας. Μια γενικευμένη αποστροφή προς τα κόμματα τα οποία στήριξαν το μνημόνιο και μια εκλογική στροφή προς αντιμνημονιακά (και «αντιμνημονιακά») κόμματα.
Ας δούμε, όμως, το έδαφος στο οποίο θα διεξαχθούν οι εκλογές και το οποίο έχει ήδη διαμορφωθεί την τελευταία διετία τουλάχιστον. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση κερδοφορίας οξύνεται συνεχώς, με αποτέλεσμα να υπάρχει αφενός μεγαλύτερη όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, αφετέρου βάθεμα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης χωρών όπως η Ελλάδα. Έχουμε εν ολίγοις την όξυνση και των τριών αντιθέσεων που υπάρχουν στον κόσμο, ιμπεριαλισμός-λαοί, ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, κεφάλαιο-εργασία.
Τι σημαίνει όμως αυτή η όξυνση των αντιθέσεων στην πράξη; Ως προς την πρώτη αντίθεση, σημαίνει τόσο την αύξηση της επιθετικότητας του ιμπεριαλισμού με όλα τα μέσα ενάντια στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, τόσο των ιμπεριαλιστικών χωρών όσο και των εξαρτημένων χωρών. Αυτή η επιθετικότητα εκφράζεται και θα εκφραστεί ακόμη πιο έντονα με την ολοένα και μεγαλύτερη επίθεση του κεφαλαίου στην εργατική τάξη και στους εργαζομένους για επιβολή ακόμη χειρότερων συνθηκών εργασίας και απόσπαση όσο το δυνατόν μεγαλύτερης υπεραξίας, αλλά και με πέρασμα της επιθετικότητας σε ανώτερο επίπεδο, αυτό των στρατιωτικών επεμβάσεων.
Η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων είναι αποτέλεσμα της κρίσης κερδοφορίας του κεφαλαίου, αλλά και μοναδική του διέξοδος. Το ξαναμοίρασμα των αγορών αποτελεί μονόδρομο για το κεφάλαιο και σε αυτή τους την αντιπαράθεση οι ιμπεριαλιστές θα χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο. Μπορεί προς το παρόν η αντιπαράθεση να δίνεται κυρίως με οικονομικούς όρους, αλλά κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συνεχιστεί μέχρι τέλους. Κι αυτό γιατί ο ισχυρότερος παίκτης, αυτή τη στιγμή, στην ιμπεριαλιστική σκακιέρα, οι ΗΠΑ, δεν μπορεί να αξιοποιήσει στο έπακρο τις δυνατότητές του στο πλαίσιο αυτής της αντιπαράθεσης, εάν αυτή δεν περάσει στο στρατιωτικό επίπεδο.
Η αντίθεση κεφάλαιο-εργασία οξύνεται τόσο στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις όσο και στις εξαρτημένες από τον ιμπεριαλισμό χώρες. Στις πρώτες έχουμε την επίθεση του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου που συνθλίβει τα μέχρι πρότινος μεσοστρώματα και την εργατική αριστοκρατία, που μετατρέπει ολόκληρες πόλεις σε πόλεις-φαντάσματα (βλ. Ντιτρόιτ), όπου το λεγόμενο κράτος πρόνοιας αποτελεί πλέον μακρινό παρελθόν. Στις εξαρτημένες χώρες, σε συνδυασμό με την επίθεση του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου που κατακλέβει τον πλούτο των κρατών αυτών, οι ντόπιες αστικές τάξεις έχουν βρει την ιστορική ευκαιρία για τη μεγαλύτερη σε κλίμακα επίθεση που έχει βιώσει ποτέ η εργατική τάξη και οι λαοί των χωρών αυτών. Πλήρης κατάργηση των όποιων κρατικών παροχών, των δικαιωμάτων των εργαζομένων στην ασφάλιση και την περίθαλψη, αλλά και στην εκπαίδευση των παιδιών τους, κατάργηση ή καταστρατήγηση των εργατικών κατακτήσεων με την καθιέρωση ατομικών συμβάσεων, με μισθούς ανέχειας κ.λπ.
Σε παγκόσμια κλίμακα έχουμε την όξυνση της καταστολής απέναντι στον εσωτερικό εχθρό. Από την πλατεία Συντάγματος μέχρι τη Γουολ Στριτ και από την πλατεία Ταχρίρ μέχρι τη χώρα των Βάσκων, από τις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις μέχρι τις ζούγκλες της Νοτιοανατολικής Ασίας, ιμπεριαλισμός και κεφάλαιο εξαπολύουν μια επίθεση σε όσους τολμούν να αμφισβητούν την κυριαρχία τους, σε όσους αντιστέκονται ή αρθρώνουν λόγο διαφορετικό από του κυρίαρχου. Δεν ποινικοποιείται μόνο η δράση, αλλά ακόμη και η έκφραση, ψηφίζονται ολοένα και πιο σκληροί νόμοι τρομοκράτησης των καταπιεσμένων προκειμένου είτε να τους αποτρέψουν να εξεγερθούν είτε για να σβήσουν τη φλόγα της εξέγερσης πριν προλάβει να φουντώσει.
Η φασιστικοποίηση ολοένα και αυξάνεται σε παγκόσμιο επίπεδο για διάφορους και διαφορετικούς λόγους. Είτε αυτή συνδέεται με το πιο πάνω σημείο της οχύρωσης του κεφαλαίου στον πόλεμό του ενάντια στον εσωτερικό εχθρό -και άρα μιλάμε για θεσμική φασιστικοποίηση- είτε συνδέεται με την άνοδο του φασισμού με τη μορφή του εθνικισμού, του σοβινισμού και του νεοναζισμού, ο οποίος τροφοδοτείται και από τα οδεύοντα προς εξαθλίωση, λόγω κρίσης, μικροαστικά στρώματα.
Σε αυτό το πλαίσιο οφείλει να παρέμβει η κομμουνιστική Αριστερά και μια τέτοια παρέμβαση δεν μπορεί να εξαντλείται στο πλαίσιο των εκλογών. Η παρέμβαση αυτή θα πρέπει να έχει αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά, δίνοντας ταυτόχρονα την κόντρα με την εθνοπατριωτική στροφή της Αριστεράς, στροφή που δεν είναι μόνο αποπροσανοτολιστική αλλά και πολιτικά επικίνδυνη. Η χώρα δεν είναι υπό κατοχή, δεν είναι περισσότερο υπόδουλη απ’ ό,τι υπήρξε από ιδρύσεώς της, ούτε η αστική τάξη είναι πιο ξενόδουλη απ’ ό,τι υπήρξε από συγκροτήσεώς της. Όλη αυτή η φιλολογία όχι μόνο υποκρύπτει τη διαρκή εξάρτηση του ελληνικού κράτους από τον ιμπεριαλισμό, αλλά αναδεικνύει ως κύριο στόχο το λεγόμενο αντιμνημονιακό ή εθνικοαπελευθερωτικό μέτωπο. Απογυμνώνει από τα ταξικά της χαρακτηριστικά την πάλη ενάντια στο ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο, αλλά και την ελληνική αστική τάξη. Μια τέτοια συζήτηση εύκολα μπορεί να περάσει στην ξενοφοβία και στον ρατσισμό, π.χ. «για όλα φταίνε οι Γερμανοί», «αγοράζουμε μόνο ελληνικά προϊόντα», στην αναζήτηση «πατριωτικών δυνάμεων» για να κυβερνήσουν και άλλα παρόμοια.
Τα εθνικοανεξαρτησιακά αιτήματα από μόνα τους δεν μπορεί παρά να τοποθετούνται σε ένα αστικοδημοκρατικό πλαίσιο, δεν μπορεί παρά να ευελπιστούν σε ένα πλαίσιο ανάμεσα σε Αλιέντε και Τσάβεζ. Οι κομμουνιστές όμως πρέπει να κάνουν ξεκάθαρο και να εντάξουν στην προπαγάνδα τους πως μόνο η επαναστατική διαδικασία και η οικοδόμηση μιας άλλης κοινωνίας μπορεί να επιλύσει το ζήτημα της ανεξαρτησίας από τον ιμπεριαλισμό. Η αντιιμπεριαλιστική πάλη δεν μπορεί να περιορίζεται σε προπαγανδιστικά επίπεδα. Όταν είναι εφικτό, θα πρέπει να περάσει και σε ενεργητικό επίπεδο.
Οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί στην ανατολική Μεσόγειο, στον άξονα που ξεκινάει από τα Βαλκάνια και καταλήγει στη Μέση Ανατολή, πολύ πιθανό να προχωρήσουν σε στρατιωτική κλιμάκωση. Μια τέτοια τύπου αντιπαράθεση, άμεσα ή έμμεσα, θα περιλαμβάνει την Ελλάδα. Σε αυτή την κατάσταση οι κομμουνιστές πρέπει να μποϊκοτάρουν την όποια συμμετοχή και εμπλοκή της χώρας. Πρέπει να αποκαλύψουν στον λαό πως οποιαδήποτε εμπλοκή της Ελλάδας, είτε στους γενικότερους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς είτε σε κάποιο πολεμικό επεισόδιο με την Τουρκία ή με άλλο κράτος της περιοχής, δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των λαών της περιοχής. Ο ρόλος μας δεν είναι να πολεμήσουμε για τα συμφέροντά τους. Ο ρόλος των κομμουνιστών είναι να σαμποτάρουν τη στρατιωτική μηχανή της χώρας τους και να παλέψουν για να μετατρέψουν ένα τέτοιο άδικο πόλεμο σε ταξικό εσωτερικό πόλεμο για την ανατροπή της αστικής τάξης τους και των όποιων ιμπεριαλιστικών στηριγμάτων έχει αυτή. Ο ρόλος μας είναι να καταστήσουμε τη χώρα αφιλόξενο τόπο για τον ιμπεριαλισμό με κάθε τρόπο. Η αντιιμπεριαλιστική πάλη δεν μπορεί να θεωρείται ασύνδετη από την αντικαπιταλιστική πάλη. Η πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό δεν μπορεί παρά να είναι και πάλη ενάντια στη λειτουργία του κεφαλαίου εντός της Ελλάδας και ανεξαρτήτως της εθνικότητάς του. Η όξυνση του αντικαπιταλιστικού αγώνα όχι μόνο συνεισφέρει και τροφοδοτεί τον αντιιμπεριαλιστικό και αντιστρόφως, αλλά ο ένας αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για τον άλλο.
Η αστική δημοκρατία έχει ήδη δείξει τα όριά της και το πραγματικό της πρόσωπο. Η εντεινόμενη φασιστικοποίηση δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά καθεστώς, η άνοδος του φασισμού δεν αποτελεί απλά δημοσκοπικό φαινόμενο (δεν αναφέρομαι στα ποσοστά που του δίνουν οι διάφορες δημοσκοπήσεις) αλλά αποτελεί υπαρκτή πολιτική δύναμη πλέον με παρουσία και παρέμβαση σε διάφορες περιοχές της χώρας. Η αποτυχία της επαναστατικής Αριστεράς να παρέμβει ενεργά τόσο στο πλαίσιο των μεταναστών όσο και στα φτωχά λαϊκά στρώματα των αστικών κέντρων, τα οποία λόγω της κατάστασης που βιώνουν σε συνδυασμό με την απουσία της επαναστατικής Αριστεράς είναι ευάλωτα στον φασισμό, έδωσε την ευκαιρία σε αντιλήψεις που εκκινούν από τον ρατσισμό και καταλήγουν σε καθαρά φασιστικές και νεοναζιστικές απόψεις και θέσεις να βρουν πρόσφορο έδαφος.
Η επαναστατική Αριστερά πρέπει να παρέμβει ενεργά στις λαϊκές συνοικίες, εκεί όπου η ανέχεια των λαϊκών μαζών σε συνδυασμό με τη λουμπενοποίηση των πιο εξαθλιωμένων τμημάτων ντόπιων και μεταναστών, εξαιτίας της επίθεσης του κεφαλαίου, δημιουργεί υπαρκτά ζητήματα στις περιοχές αυτές και τις κάνει ευάλωτες στην ξενοφοβική και ρατσιστική ρητορεία. Επίσης θα πρέπει να αναβαθμιστεί ο μετωπικός και από τα κάτω συντονισμός των εργατικών και λαϊκών αντιστάσεων για περιφρούρηση των κινηματικών διαδικασιών και διεργασιών. Η εργατική και λαϊκή αυτο-οργάνωση πρέπει να αναβαθμιστεί και να συντονιστούν μεταξύ τους οι σκόρπιες μέχρι σήμερα εστίες αντίστασης που γενιούνται και θα γεννηθούν. Στο επίπεδο αυτό οι επαναστατικές δυνάμεις πρέπει να κάνουν τα πάντα ώστε να συμβάλουν σε αυτή την κατεύθυνση. Αυτά τα ζητήματα πρέπει να αναδειχθούν στην πορεία προς τις εκλογές, αλλά κυρίως μετά από αυτές. Αυτή την κατεύθυνση, της δημιουργίας ενός μετωπικού συντονιστικού δικτύου, της δημιουργίας και της ενίσχυσης της εργατικής-λαϊκής αυτο-οργάνωσης και αντίστασης με στόχο όχι μόνο την αντίσταση, αλλά και το πέρασμα σε ανώτερο επίπεδο, για την ανατροπή όχι μόνο της αντιλαϊκής-αντεργατικής πολιτικής κεφαλαίου και ιμπεριαλισμού αλλά και του ίδιου του συστήματος, οφείλει να υπηρετήσει και η Πρωτοβουλία.
Σε αυτή την πορεία η επαναστατική Αριστερά θα πρέπει να βρει τρόπους ανασύστασης του εργατικού-λαϊκού και επαναστατικού-κομμουνιστικού κινήματος. Αυτό θα γίνει μέσα από μια ουσιαστική, κριτική αποτίμηση του παρελθόντος σε συνδυασμό με την ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης και των συγκεκριμένων συνθηκών σε εσωτερικό και διεθνές επίπεδο. Μέσα από την πορεία αυτή θα γεννηθούν τα προχωρήματα σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο, η επικαιροποίηση της επαναστατικής κατεύθυνσης και ιδεολογίας, η απόρριψη όλων των ρεφορμιστικών και ρεβιζιονιστικών βαριδιών τα οποία πλασάρονται για επαναστατικά, ακριβώς λόγω των δεκαετιών διάλυσης του επαναστατικού κινήματος, η ανασύνθεση μορφών και εργαλείων πάλης που θα ανταποκρίνονται στο σήμερα με βάση την πείρα του χθες. Η επαναστατική-κομμουνιστική Αριστερά δεν θα είναι πια ένα απομεινάρι του χθες, αλλά μια ανάγκη του σήμερα που θα προσφέρει όραμα για το αύριο.

Χρίστος Μάης, 25/4/2012

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Το νέο ΕΑΜ των Καζάκη-Παπαθεμελή και η συγνώμη του Δ. Πατέλη

Τελικά υπήρχε, μας ενημερώνει ο Δ. Πατέλης, συζήτηση του Καζάκη με τον Καμμένο για κοινή εκλογική κάθοδο. Πάντα σύμφωνα με το μέχρι πρότινος στέλεχος του ΕΠΑΜ, υπήρχαν και μια σειρά άλλες στάσεις και συμπεριφορές που καταδεικνύουν μια ιδιαίτερα προβληματική πολιτική φυσιογνωμία, άσχετη, ξένη και εχθρική με τα ήθη και τις αντιλήψεις της Αριστεράς και του κινήματος.
Συνολικότερα άλλωστε το προσωποκεντρικό πολιτικό μόρφωμα του ΕΠΑΜ ποτέ δεν δήλωσε ότι ανήκει στην Αριστερά, παρ’ ότι η Αριστερά της διαγραφής του χρέους, της εθνικοποίησης των τραπεζών, της δυαδικής εξουσίας και των αντιφατικών κυβερνήσεων είδε στο πρόσωπο του εκλεκτού οικονομολόγου των ΜΜΕ Δ. Καζάκη τον Ελληνα Τσάβες. Ακόμη και όταν με τη χαρακτηριστική του προβοκατορολογία ο Δ. Καζάκης έβριζε ελεεινά το Βαθύ Κόκκινο (που τελικά, όπως φάνηκε, είχε δίκιο) και όποιον άλλον τολμούσε να τον αμφισβητήσει, ακόμη και το «Πριν» για ένα μονόστηλο που ήπια κριτίκαρε το κάλεσμα του ΕΠΑΜ σε παπάδες και ένστολους, οι της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς σφύριζαν αδιάφορα. Τα χειρότερα άλλωστε όλος ο χυλός των αντικαπιταλιστών–αντιεξουσιαστών με τους ειδικούς τα είχαν πράξει μήνες πριν στις πλατείες με την αποδοχή και στήριξη της απαγόρευσης κάθε αριστερής φωνής και έκφρασης.
Σίγουρα ο Καμμένος και οι «Ανεξάρτητοι» Ελληνες χρωστάνε πολλά όχι μόνο στον Καζάκη, που λίγα καθώς φαίνεται τους χωρίζουν, μα πολύ περισσότερο στην οπορτουνιστική και άθλια στάση των ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η απολίτικη και ουσιαστικά κενή ταμπέλα των αντιμνημονιακών αξιοποιείται σήμερα αφορολόγητα από τον Κουβέλη μέχρι τη Χρυσή Αυγή την ίδια ώρα που χάριν των μεγάλων στόχων, των ανατροπών τάχα, κάποιοι αρνήθηκαν συστηματικά την κοινή δράση της Αριστεράς προκειμένου να ευνοηθούν πολιτικά οι σπουδαίες λαϊκές αντιστάσεις.
Στη συζήτηση περί διαγραφής ή κουρέματος του χρέους, που την έκανε τελικά το σύστημα χωρίς να αξιοποιήσει καμιά Ε.Λ.Ε. των αντικαπιταλιστών, ο Δ. Καζάκης ήταν αποδεχτός σ’ όλο τον πολιτικό χυλό που αναφέραμε σαν αδιαμφισβήτητος αναλυτής και σωτήρας.
Σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο ο (ειδικός και αυτός μάλιστα επί της επαναστατικής θεωρίας) Δ. Πατέλης κάθε άλλο παρά ένιωθε άβολα μ’ αυτά που ο ίδιος έβλεπε μέσα στο ΕΠΑΜ μέχρι προσφάτως. Τώρα ζητάει συγνώμη από το κίνημα με ένα κείμενο 4.200 λέξεων στο οποίο δεν τολμάει ουσιαστικά τη στοιχειώδη αυτοκριτική που απαιτείται για το μέγεθος του οπορτουνισμού, της πολιτικής αφέλειας ή ό,τι τέλος πάντων τον οδήγησε να στηρίξει και μάλιστα μαχητικά το νέο ΕΑΜ (!) του Καζάκη που συγκροτήθηκε τελικά με τον Παπαθεμελή.
Ο Δ. Πατέλης για όσους τον γνωρίζουν είναι ένας ευγενικός άνθρωπος, όμως η πολιτική του συμπεριφορά ιδιαίτερα με την περίπτωση του ΕΠΑΜ έγινε άκρως προβληματική, πέρα από τις έτσι κι αλλιώς σοβαρές πολιτικές διαφωνίες μας. Γιατί σίγουρα και στον οπορτουνισμό και στην πολιτική αφέλεια υπάρχουν όρια, που ο Δ. Πατέλης αυτή τη φορά τα ξεπέρασε κατά πολύ. Το χειρότερο δυστυχώς, με το ΕΠΑΜ του σωτήρα Καζάκη, είναι πως έπρεπε να φτάσει μέχρι τη συνεργασία με τον Παπαθεμελή για να αντιληφθούν οι ούλτρα αντιεθνικιστές, του καθαρού αντικαπιταλισμού, περί τίνος πρόκειται. Να γιατί το «συγνώμη» του Πατέλη είναι αρκετό για να σβηστούν όλα από άλλους του χυλού που δίνουν πλέον μαζί τη μητέρα των μαχών.
Όμως, σε κάθε περίπτωση οι απαντήσεις βρίσκονται μπροστά, στον ανειρήνευτο αγώνα του λαού με το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Στην ουσιαστική κοινή δράση των πραγματικών αριστερών και κάθε τίμιου και προοδευτικού αγωνιστή που θα μπορέσει χωρίς μικρομεγαλισμούς και ευκολίες να ευνοήσει τον εργαζόμενο λαό στη σύγκρουσή του με το σύστημα, που θα πυρακτωθεί χωρίς καμιά πιθανότητα να επιστρέψει στις προηγούμενες ήσυχες εποχές.

Νεκτάριος Κοκολαντωνάκης

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

«Ο λαός πρέπει να υλοποιήσει την πρόταση του ΚΚΕ για λαϊκή εξουσία»

«Ερώτηση-Απάντηση» είναι ο τίτλος μιας στήλης του «Ριζοσπάστη». Η στήλη απαντάει στο ερώτημα: Το ΚΚΕ τα παραπέμπει όλα στη λαϊκή εξουσία; Στη συνέχεια διαστρεβλώνει, όπως το συνηθίζει, το χαρακτήρα της κριτικής που του γίνεται και από εμάς και επιχειρεί να αποδείξει πως έχει η πρότασή του για λαϊκή εξουσία άμεση διέξοδο. Πιο συγκεκριμένα σημειώνει: «Είναι η πρόταση για λαϊκή εξουσία ρεαλιστική και άμεση; Είναι, με την έννοια ότι εναπόκειται στον λαό να την υλοποιήσει με την πάλη του για ισχυρό ΚΚΕ. Από αυτόν εξαρτάται το πόσο γρήγορα θα ανατραπεί η εξουσία του κεφαλαίου που τον χαντακώνει» («Ρ», 24 Απρίλη). Και τι πρέπει να κάνει ο λαός για να μπει σε μια τέτοια κατεύθυνση; «Δείκτης για τη ριζοσπαστικοποίηση του λαού, ακόμα και αν δεν συμφωνεί σε όλα μαζί του, είναι η ισχυροποίηση του ΚΚΕ (...) Ψήφος για ένα πανίσχυρο ΚΚΕ». Αυτή είναι η πραγματική αγωνία του ΚΚΕ, αλλά ας επανέλθουμε στην προηγούμενη απάντηση που δίνει «ότι από τον λαό εξαρτάται αν υλοποιεί την πρόταση του ΚΚΕ για λαϊκή εξουσία». Να πούμε εδώ πως ο λαός αποκτάει πείρα όταν διευκολύνεται να βγαίνει στους δρόμους, να διεκδικεί και να παλεύει. Μέσα από αγώνες που δεν φτάνουν σε νίκες και μέσα από αυτούς που φτάνουν σε νίκες. Να διευκολύνεται ο λαός από τις πρωτοπόρες δυνάμεις, να αποκτήσει μια καθαρή άποψη για την προοπτική του κινήματος. Πώς το ΚΚΕ διευκολύνει τον λαό; Στη δεκαετία του ’60 πίεζε για κοινή κυβέρνηση και συνεργασία με την τότε Ενωση Κέντρου, αστικό και αντικομμουνιστικό κόμμα. Μετά την πτώση της χούντας, ’75-85, πίεζε για κοινή κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ. Το ‘85-90, με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Τη δεκαετία του ‘90 αφήνει τη συνεργασία του με το ΠΑΣΟΚ και συνεργάζεται με το κόμμα της ΝΔ σε δημοτικές εκλογές, σε εργατικά και αγροτικά συνδικάτα κ.λπ. Την τελευταία δεκαετία συνεργάζεται μόνο με τον εαυτό του. Τελικά, ποια απ’ όλες θα έπρεπε να υλοποιήσει ο λαός;

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Πρωτομαγιά 2012 – ημέρα μνήμης και αγώνα

Συμπληρώνονται σε λίγους μήνες 123 χρόνια από τις 20 Ιούλη 1889. Τότε που, στο ιδρυτικό συνέδριο της Β΄ Σοσιαλιστικής Διεθνούς καθιερώθηκε πρώτη φορά η 1η Μάη ως ημέρα της εργατικής τάξης και των αγώνων της για την απελευθέρωσή της από την καταπίεση και την εκμετάλλευση. Πρωτομαγιά ήταν η ημέρα που ξεκίνησε η μεγαλειώδης απεργία των εργατών στο Σικάγο, το 1886, με απαίτηση την καθιέρωση του 8ώρου. Ένα αίτημα που, για εκείνη την εποχή, κρίθηκε ότι ήταν ώριμο να διεκδικηθεί και να κερδηθεί. Το δικαίωμα δηλαδή στη μόνιμη και σταθερή δουλειά, το δικαίωμα της ανάπαυσης και του ύπνου. Το δικαίωμα του εργαζόμενου να έχει στοιχειωδώς ανθρώπινη ζωή. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν μεσολαβήσει πολλά. Πρώτα απ' όλα, αυτή η απόφαση και ο αγώνας βοήθησαν να συνειδητοποιήσει η εργατική τάξη τη θέση της στην κοινωνία και την ανάγκη του μαζικού ταξικού αγώνα ενάντια στους εκμεταλλευτές της και στα συμφέροντά τους.
Γι’ αυτό και δεν είναι τυχαίο ότι η ημέρα αυτή πολεμήθηκε με λύσσα και χτυπήθηκε από το κεφάλαιο σε όλον τον κόσμο, όλα αυτά τα χρόνια. Οι επέτειοι της Πρωτομαγιάς από τότε μέχρι σήμερα έχουν βαφτεί με το αίμα πολλών χιλιάδων εργατών, διαδηλωτών. Έχουν σημαδευτεί με βίαιες συγκρούσεις ανάμεσα στις δυνάμεις της δουλειάς και του μόχθου, απ’ τη μια μεριά, και τα παράσιτα του εκμεταλλευτικού κεφαλαίου, απ’ την άλλη.
Γι’ αυτό η Πρωτομαγιά δεν είναι άλλη μια επέτειος, άλλη μια απεργία, δεν είναι μία ακόμη αργία και, φυσικά, δεν είναι η μέρα των λουλουδιών. Ο γιορτασμός της είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του εργατικού κινήματος. Ενός κινήματος που κατάφερε μέσα από σκληρούς και αιματηρούς αγώνες να κατοχυρώσει όλα αυτά τα δικαιώματα που έχει και είχε η εργατική τάξη και σήμερα με βίαιο τρόπο το κεφάλαιο επιχειρεί να τα πάρει πίσω.
Η φετινή Πρωτομαγιά συμπίπτει με μια περίοδο που το ιμπεριαλιστικό σύστημα περνάει μια βαθιά κρίση, που οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και οι ανταγωνισμοί οξύνονται και οι λαοί σε όλον τον κόσμο –και ιδιαίτερα οι λαοί των εξαρτημένων χωρών– ζουν στο πετσί τους τη θηριωδία, τη βαρβαρότητα και την εκμετάλλευση.
Το κεφάλαιο, έχοντας τον συσχετισμό με το μέρος του, επιχειρεί να τα πάρει όλα πίσω. Να γυρίσει την Ιστορία 126 χρόνια πίσω, πριν από το Σικάγο.
Οι εργαζόμενοι στη χώρα ζουν από πρώτο χέρι αυτή την πραγματικότητα. Παρά τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις των τελευταίων χρόνων, δεν έχουν καταφέρει να βάλουν φρένο στη βάρβαρη επίθεση του κεφαλαίου. Καθημερινά βλέπουν να αποψιλώνονται δικαιώματα και κατακτήσεις τους και δεν υπάρχουν καθόλου αμφιβολίες ότι μετά τις εκλογές η επίθεση θα πάρει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, και παρά τη λαϊκή κατακραυγή, έχουν το θράσος τα κόμματα του συστήματος, με τη στήριξη και των ιμπεριαλιστών, να ζητούν την ψήφο του λαού για να συνεχίσουν την ίδια αντιλαϊκή πολιτική. Την πολιτική της πείνας, της εξαθλίωσης και της μαζικής ανεργίας. Την πολιτική που προσφέρει τον λαό κρέας στα κανόνια των ιμπεριαλιστών.
Από την άλλη μεριά, οι διάφορες εκδοχές της Αριστεράς σπέρνουν αυταπάτες για τις δυνατότητες της κάλπης, υποσχόμενες αριστερές συγκυβερνήσεις, λαϊκές εξουσίες, ανατροπές, κυβερνήσεις. Τόσο εύκολα, τόσο απλά. Φτάνει να ενισχυθούν εκλογικά.
Το εργατικό κίνημα, οι εργατικοί αγώνες έχουν μια μακριά και πλούσια ιστορία. Μια ιστορία με νίκες, αλλά και με ήττες. Με βήματα εμπρός, αλλά και πισωγυρίσματα. Αν οι αγώνες των τελευταίων χρόνων δεν ήταν αποτελεσματικοί στο να σταματήσουν την αντιλαϊκή λαίλαπα, αυτό δεν αναιρεί σε καμιά περίπτωση το ότι η διέξοδος για τον λαό βρίσκεται μόνο στους αγώνες του. Ο κόσμος της δουλειάς και του μόχθου κάθε μέρα που περνάει συνειδητοποιεί και πιο μαζικά ότι αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει να βαδίσει. Απαιτείται βέβαια να ξεπεράσει μια σειρά από εμπόδια που βρίσκονται μπροστά του. Πρώτ' από όλα, να καταφέρει να πάρει την υπόθεση των αγώνων στα δικά του χέρια, ξεπερνώντας και απομονώνοντας τους ξεπουλημένους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Να ξεκαθαρίσει με τις ρεφορμιστικές αυταπάτες που οδηγούν στην ήττα και στην απογοήτευση. Η επίθεση του κεφαλαίου στον λαό και στα δικαιώματά του είναι ολομέτωπη. Οι αγώνες της εργατικής τάξης και του λαού πρέπει να κλιμακωθούν, να μαζικοποιηθούν και να πολιτικοποιηθούν. Γιατί μόνο ο λαός και η εργατική τάξη μπορούν να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους στη ζωή, στην ειρήνη και στη δημοκρατία. Σε καμιά περίπτωση αυτό δεν μπορεί να γίνει από τις δυνάμεις της εξάρτησης και της υποτέλειας. Από τις δυνάμεις του συμβιβασμού και της ήττας.
Υπάρχουν, λοιπόν, χίλιοι δυο λόγοι που οι ταξικές δυνάμεις, που θέλουν να υπηρετήσουν το κίνημα και την υπόθεση της επανάστασης, οφείλουν να επιδιώξουν και φέτος να δώσουν στο γιορτασμό της Πρωτομαγιάς το χρώμα που της αξίζει.
ΖΗΤΩ Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Στη μάχη των εκλογών Να ενισχυθεί η κατεύθυνση της Αντίστασης, η ελπίδα της λαϊκής προοπτικής

687, ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ

Καθώς ο λαός επιμένει μια εβδομάδα πριν από τις εκλογές να κρατά ατόφια την οργή του και την εκτεταμένη άρνησή του στους κυρίαρχους πολιτικούς εκπρόσωπους του συστήματος της ληστείας και της υποτέλειας, αυξάνει η ένταση των αντιδραστικών βομβαρδισμών. Ο Προβόπουλος με απόλυτα «τεχνοκρατικά» επιχειρήματα διακήρυξε και απαίτησε την υπερψήφιση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ως τη μόνη δυνατότητα «σωτηρίας» της χώρας. Η Κομισιόν και το ΔΝΤ, σε απανωτές «διευκρινίσεις» τους, εξήγησαν ότι «οδηγούμαστε σε αδιέξοδα» αν δεν στηρίξουμε τα ντόπια ενεργούμενά τους. Μάλλιασε η γλώσσα και άναψε η χρυσοπληρωμένη πένα των «έγκυρων αναλυτών» να μας τονίζουν ότι οι εκλογές γίνονται για να βγάλει η χώρα «σταθερή κυβέρνηση» - αυτή που οι εργοδότες τους είπαν πως πρέπει να βγει. Άλλοι, για να σβήσουν τη λαϊκή οργή, μας «εξηγούν» πως το ενδεχόμενο εκλογής Ολάντ στη Γαλλία θα… ανακόψει-καταργήσει την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και θα σώσει και τον λαό μας!
Είναι βέβαιο πως μέχρι την τελευταία στιγμή το σύστημα, τα κόμματά του και τα κάθε λογής κανάλια του, θα ασκήσουν κάθε δυνατό εκβιασμό, θα επιχειρήσουν κάθε πιθανή μανούβρα, για να σύρουν τον λαό στην εκλογική-πολιτική υποταγή, για να νομιμοποιήσουν την κλιμάκωση της βαρβαρότητας που ετοιμάζουν για την επόμενη μέρα.
«Δεν έχουμε ούτε μια μέρα για χάσιμο» λένε οι υπηρέτες του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και τα αποκόμματά τους. Και απαιτούν την ψήφο του λαού για να εξασφαλίσουν «κυβερνητική σταθερότητα» και «ασφάλεια», αφού αυτοί θα εφαρμόσουν και με το παραπάνω τη δανειακή σύμβαση, τα μνημόνια, όλες τις επιταγές υποδούλωσης της χώρας και του λαού στο κεφάλαιο και στον ιμπεριαλισμό. Ουσιαστικά ζητάνε από τον λαό να νομιμοποιήσει στην κάλπη την σφαγή του! «Θέλουμε να είμαστε μέρος της λύσης» λένε οι λεγόμενοι αντιμνημονιακοί -δεξιοί και «αριστεροί»- και ζητάνε από τον λαό να τους «δώσει δύναμη» για να αποκτήσουν πολιτικό ρόλο μέσα στο σύστημα της ανεργίας, της εξαθλίωσης, της τρομοκρατίας και της υποτέλειας.
Και είναι επίσης βέβαιο πως στο παρασκήνιο οργιάζουν τα μαγειρεία των κέντρων εξουσίας για το πώς θα στηθεί το μετεκλογικό σκηνικό, για τους ρόλους που θα μοιράσουν σε εφεδρείες και αναχώματα, για το πώς θα στήσουν τη μετεκλογική τρομοκρατία τους με βάση την οποία θα επιδιώξουν το βάθεμα και την επιτάχυνση των πολύπλευρα αντιδραστικών επιλογών τους.
Η μάχη του λαού
Όμως ο λαός παραμένει αρνητικός, παραμένει απέναντι στις δυνάμεις του συστήματος ακόμα και τώρα, λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, που είναι έτσι κι αλλιώς το πιο προνομιακό πεδίο των κυρίαρχων δυνάμεων. Αυτή η πρωτόγνωρη -τουλάχιστον για τις τελευταίες δεκαετίες- «εκλογική κατάσταση», έχει τη βάση της στην ίδια την κοινωνική κατάσταση, στα τεράστια αδιέξοδα που έχει φέρει στη ζωή των εργατών και του λαού η επέλαση των τροϊκανών αφεντικών και του ντόπιου κεφαλαίου. Η αποστοίχιση των λαϊκών μαζών από τα κόμματα του συστήματος ή αντίστροφα η αδυναμία του συστήματος να περάσει τη γραμμή των αντιδραστικών διλημμάτων του, έχει ως βάση της αυτή την κοινωνική πραγματικότητα. Ταυτόχρονα είναι αναμφίβολα μεγάλη και σημαντική η εμπειρία που εργάτες και εργαζόμενοι αποκόμισαν από τους αγώνες και τους ξεσηκωμούς της τελευταίας περιόδου, όπου συνάντησαν απέναντί τους ένα πάνοπλο και απόλυτα εχθρικό κράτος που δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει ωμή βία και μαζική τρομοκρατία για να επιβάλει την πολιτική των ιμπεριαλιστών και του κεφαλαίου. Με βάση αυτά τα δεδομένα, το σύστημα σχεδιάζει και επιδιώκει να περάσει τον «κάβο» των εκλογών και να στερεώσει το πολιτικό του σκηνικό, αξιοποιώντας την πολιτική του υπεροπλία. Ή, πιο σωστά, αξιοποιώντας το «πολιτικό έλλειμμα» του λαού, της πάλης του, του κινήματός του. Ένα «έλλειμμα» που προέκυψε και διαμορφώθηκε από την ήττα του κινήματος και την ανάδειξη και κυριαρχία για δεκαετίες μέσα στον λαό και στις γραμμές της πάλης, της γραμμής της ταξικής συνεργασίας, της υποταγής, της συμμόρφωσης στο σύστημα. Της ρεφορμιστικής γραμμής. Ένα έλλειμμα που τροφοδοτείται και σήμερα από την ίδια γραμμή της κοινοβουλευτικής -και όχι μόνο- Αριστεράς, σε πολλαπλές παραλλαγές αλλά με τον ίδιο τελικά πυρήνα. Μιας Αριστεράς που αρνείται να θέσει στον λαό τη γραμμή της σύγκρουσης-ανατροπής του πλέγματος εξάρτησης της χώρας από ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ. Και όταν τη «θέτει», «ξεχνάει» τους μισούς από αυτούς, γιατί στην πραγματικότητα δεν τη θέτει στον λαό. Την προτείνει στην («ιμπεριαλιστική»!) αστική τάξη, την οποία «πιέζει» να «διαπραγματευτεί» με τους ιμπεριαλιστές της Ευρώπης, ενώ ταυτόχρονα -σαν αντάλλαγμα για τη στήριξη που θα της παρέχει το κίνημα- της ζητά να «παρέχει» δικαιώματα στον λαό και στους εργάτες. Από εκεί και πέρα ο δρόμος για την αποθέωση των εκλογικών αυταπατών είναι πολύ σύντομος, αφού λίγο-πολύ, με μια τέτοια πρόταση μπορούμε να φτιάξουμε «αριστερές» -έστω «αντιφατικές»- συγκυβερνήσεις με τους αστούς. Κάπως έτσι γέμισε ο τόπος με αφίσες που καλούν τον λαό να στείλει από την κάλπη «πανευρωπαϊκό μήνυμα». Ακριβώς γιατί τελικά οι αναζητήσεις αυτής της Αριστεράς έχουν ως πεδίο τους αυτό που ορίζει η αστική τάξη και τελικά ο ιμπεριαλισμός. Σε τελική ανάλυση, η οικοδόμηση μιας «άλλης ΕΕ» για την οποία μοχθεί η «ευρωπαϊκή Αριστερά» συναντιέται και προϋποθέτει τη «διάλυση» της «παρούσας ΕΕ», που προβάλλουν οι θεωρούμενες «αντιευρωπαϊκές» δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά.
Με αυτούς τους όρους είναι αναμφίβολο ότι ο λαός μας δίνει μια δύσκολη μάχη ενόψει των εκλογών της 6ης Μάη. Όχι βέβαια μια μάχη για να καταφέρει να βρει την «κυβερνητική λύση», που έστω σε ένα μικρό βαθμό θα τον ανακουφίσει από τα τεράστια δεινά του. Τέτοια λύση δεν υπάρχει στις κάλπες της 6ης Μάη!
Δίνει τη μάχη της απόρριψης της λογικής πως δεν μπορεί να ζήσει χωρίς δυνάστες. Πως δικαιούται και μπορεί να παλέψει για την ανεξαρτησία της χώρας του, για το σπάσιμο των δεσμών της εξάρτησης. Πως μπορεί να γίνει ο ίδιος αφέντης στον τόπο του, απαλλαγμένος από τα ξένα και ντόπια αφεντικά.
Δίνει τη μάχη να μην εκχωρήσει, να μην «επενδύσει» την οργή του σε κανέναν από τους ποικιλώνυμους «σωτήρες» που του ζητούν να το κάνει. Τη μάχη να αποφασίσει πως ο ίδιος ο λαός στηριγμένος στις δικές του δυνάμεις θα ανοίξει τον δρόμο του. Συγκροτώντας την ιδεολογία του, την πολιτική του γραμμή, τα όργανα πάλης του κινήματός του, την επαναστατική πολιτική του έκφραση.
Στη βάση αυτή δίνει τη μάχη της 7ης Μάη. Τη μάχη της προετοιμασίας των νέων εργατικών-λαϊκών-νεολαιίστικων αγώνων. Γιατί ο εκβιασμός για την κυβέρνηση «που πρέπει να εκλεγεί» από τον λαό αυτή μόνο την απάντηση έχει από τον λαό: Σκοτούρα του συστήματος είναι οι κυβερνητικές λύσεις που θα δώσει για να κλιμακώσει την επίθεσή του. Ο λαός όχι μόνο δεν θα βοηθήσει σε αυτό, αλλά πρέπει να «φροντίσει» τους αγώνες του, τις αντιστάσεις του και τη συνένωσή τους, ώστε να αντιπαλέψει αυτή την επίθεση και να καταφέρει νίκες και ανατροπές.
Με όλα αυτά αναμετριέται ο λαός μας ενόψει της 6ης Μάη. Αυτό είναι και το περιεχόμενο της πολιτικής μάχης που δίνει η εκλογική συνεργασία του ΚΚΕ(μ-λ) με το ΜΛ-ΚΚΕ. Μέσα στον λαό, μαζί με τον λαό. Είναι φανερή η αξία που έχει η μάχη αυτή. Θα τη δώσουμε αποφασιστικά ως την τελευταία στιγμή!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »