Κάτω η πολιτική της φασιστικοποίησης! Τις απαγορεύσεις σπάνε οι λαϊκοί και απεργιακοί αγώνες!

Με τη φασιστικού χαρακτήρα απαγόρευση των συγκεντρώσεων-συναθροίσεων-διαδηλώσεων υποδέχτηκε η δικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά της, τα στελέχη και τους παράγοντες της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας της Ε.Ε. Η πρωτοφανής σε έκταση και κλίμακα απαγόρευση, η εκτεταμένη ενεργοποίηση των μηχανισμών καταστολής και η αστυνομοκρατία, η σιδηρόφρακτη Αθήνα προοιωνίζουν την ένταση της επίθεσης, από τη μεριά του συστήματος, στο λαό και την εργατική τάξη. Καταμαρτυρούν ότι το βάθεμα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και η καπιταλιστική επίθεση θα συνοδεύονται απαρέγκλιτα από την ένταση της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής προκειμένου να επιβληθεί η βαρβαρότητα.
Εκ των πραγμάτων η απαγόρευση που επιβλήθηκε έβαζε στις δυνάμεις που αναφέρονται στην αριστερά, αλλά και στο κίνημα συνολικά, το καθήκον της λαϊκής μαζικής απάντησης. Το είδος της απάντησης που θα επιλεγεί έχει να κάνει με τη συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης και βέβαια συναρτάται από πολλούς παράγοντες. Καθοριστικό παράγοντα όμως αποτελεί η κατάσταση του λαϊκού-εργατικού κινήματος στη ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ φάση. Ο τονισμός έγκειται στο γεγονός ότι δεν αναφερόμαστε γενικά σε μια φάση αλλαγής ή και παγίωσης των συσχετισμών δύναμης υπέρ του κινήματος, αλλά στη σημερινή φάση που διανύουμε. Επίσης, το είδος της απάντησης που θα επιλεγεί θα πρέπει να μπορεί να στηριχτεί στη πράξη, δηλαδή στο δρόμο και στη αντιπαράθεση-σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής. Θα πρέπει να υπηρετεί την λαϊκή υπόθεση και όχι να εξυπηρετεί μικροκομματικές σκοπιμότητες ή μικροαστική αδημονία και πόθους.
Αυτά τα βασικά κριτήρια είναι που καθόρισαν την εκτίμηση και την απόφαση μας για το είδος της απάντησης στην απαγόρευση. Ενταγμένα, βέβαια, αυτά τα κριτήρια, στο πλαίσιο της πολιτικής κατάστασης που έχει διαμορφωθεί, με τις δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά να συγκροτούν εδώ και καιρό ευρωενωσιακά και περιφερειακά ψηφοδέλτια «νίκης». Ενταγμένα σε μια φάση κινηματικής νηνεμίας που θυμίζει την μετά 12 Φλεβάρη προεκλογική περίοδο. Ενταγμένα, τέλος, σε μια περίοδο έντασης της ταξικής πάλης από τη μεριά του κεφαλαίου, που απαιτεί τουλάχιστον σοβαρότητα. Με αυτά τα δεδομένα, εκτιμήσαμε ότι δεν υπάρχουν οι δυνατότητες να σπάσει η απαγόρευση στη πράξη αλλά ούτε να τεθεί υπό αμφισβήτηση. Με αυτή την εκτίμηση, το ΚΚΕ(μ-λ) κάλεσε σε συγκέντρωση στην Ομόνοια «για να εκφράσουμε τα αντιιμπεριαλιστικά μας αισθήματα και να καταγγείλουμε τη φασιστικού χαρακτήρα απαγόρευση των συγκεντρώσεων».
Από την άλλη, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με άλλες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς έθεσαν το στόχο να σπάσει η απαγόρευση στη πράξη καλώντας σε συγκέντρωση στα Προπύλαια. Αυτή η συγκέντρωση δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ ενώ μετατράπηκε σε συγκέντρωση στην Ομόνοια, μετά την βίαιη επίθεση των δυνάμεων καταστολής σε συνδικαλιστές που βρίσκονταν στα Προπύλαια για συνέντευξη τύπου και τη σύλληψη του Π. Αντωνόπουλου.
Στη συγκέντρωση της Ομόνοιας (δεν ξεπέρασε τους χίλιους διαδηλωτές) αποτυπώθηκε επακριβώς η κινηματική απραξία που συντελείται με ευθύνη της Αριστεράς το τελευταίο διάστημα. Αυτή η αρνητικά διαμορφωμένη κατάσταση είναι προϊόν μιας Αριστεράς προσκολλημένης στον κοινοβουλευτικό δρόμο, χωρίς εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του λάου. Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ έλαμψαν δια της απουσίας τους. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ ως υπεύθυνη δύναμη και εν δυνάμει διαχειριστής της αστικής εξουσίας. Το ΚΚΕ ως δύναμη που πάντα κινείται στο πλαίσιο της αστικής νομιμότητας διεκδικώντας αυξημένα εκλογικά ποσοστά. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που προσπαθεί να αποσοβήσει τις εκλογικές πιέσεις που δέχεται από το ΣΥΡΙΖΑ με επαναστατικές κορόνες, ακροβασίες και βερμπαλισμούς. Επιχειρώντας να διαχωριστεί με ένα «άλλο» μεταβατικό πρόγραμμα, που όσο και αν το ντύνει με τις θλιβερές εικονικές «συγκρούσεις», θα καταλήγει στην αγκαλιά του κοινοβουλευτισμού και στην κυβερνητική λύση.
Το ΚΚΕ(μ-λ) και η ΛΑΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ θέλουν να συμβάλουν σε μια άλλη κατεύθυνση. Αυτή της ανασυγκρότησης του εργατικού-λαϊκού κινήματος, της οργάνωσης των λαϊκών αγώνων, της αντίστασης και διεκδίκησης από την μεριά των εργατικών-λαϊκών μαζών. Αυτή την κατεύθυνση θέλουμε να υπηρετήσουμε αταλάντευτα, παρά τις αδυναμίες και τις καθυστερήσεις μας. Σε αυτή την υπόθεση θα μείνουμε προσηλωμένοι για να συμβάλουμε ώστε ο λαός να υπερασπίζεται το δικαίωμά του στη ζωή, να σπάει τις απαγορεύσεις στη πράξη και να τσακίζει τη φασιστικοποίηση, να ανατρέπει την πολιτική του συστήματος, να ανοίγει τον επαναστατικό δρόμο.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Μερικές σκέψεις με αφορμή την επιχείρηση καταστολής στις αγορές προϊόντων χωρίς μεσάζοντες

Πριν δύο μήνες, στην αγορά διάθεσης προϊόντων χωρίς μεσάζοντες (ΑΧΜ) που διοργανώθηκε στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης, επενέβη η αστυνομία και βεβαίωσε πρόστιμα σε αρκετούς παραγωγούς για «κατάληψη χώρου χωρίς άδεια», διαλύοντας την διοργάνωση. Το ίδιο σενάριο επαναλήφθηκε τις επόμενες βδομάδες στην Τούμπα και έπειτα στην ΑΧΜ στο κέντρο της πόλης (πλ. Αριστοτέλους) όπου μάλιστα έκανε την εμφάνιση και μια διμοιρία των ΜΑΤ.
Όπως ήταν αναμενόμενο, αυτή η επιχείρηση καταστολής άνοιξε ένα κύκλο συζητήσεων στα πλαίσια των επιτροπών και πρωτοβουλιών κατοίκων. Μια συζήτηση που είχε και στοιχεία από την συζήτηση για το κίνημα της πατάτας, που πριν δυο χρόνια παρουσιάστηκε από ορισμένους σαν «η απάντηση στην κρίση». Τι έγινε ξαφνικά; Γιατί η συντεταγμένη πολιτεία επιτίθεται στις ΑΧΜ;
Με αυτή την αφορμή, λοιπόν, θα θέλαμε να θέσουμε ορισμένα ζητήματα σχετικά με το «κίνημα των ΑΧΜ» ή όπως αλλιώς θα μπορούσε να λεχθεί.
1. Κανείς δεν μπορεί σήμερα να αμφισβητήσει τον καθολικό χαρακτήρα της επίθεσης του συστήματος –κι όχι μόνο στη χώρα μας- που παίρνει πρωτόγνωρες διαστάσεις και αμφισβητεί μια σειρά δικαιώματα των εργαζόμενων που κατακτήθηκαν σε άλλες εποχές (λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου). Ακόμα και απόψεις που βλέπανε εύκολα μια άλλη πιο σκληρή διαπραγμάτευση με την Τρόικα έχουν ήδη περάσει σε πιο ήπιες εκφράσεις και κινούνται σε μια τροχιά προσαρμογής.
2. Το λαϊκό-εργατικό κίνημα, που θα μπορούσε να σταθεί απέναντι σε αυτήν την επίθεση, είναι αποσυγκροτημένο-άμαζο-ηττοπαθές, με εμφανή τα σημάδια της χρόνιας κυριαρχίας του ρεφορμισμού, των αυταπατών για το χαρακτήρα της κρίσης, με έντονη την απογοήτευση από την κατάρρευση της προσπάθειας οικοδόμησης του σοσιαλισμού.
3. Την ίδια στιγμή και στην χώρα μας άλλα και παγκόσμια η πάλη των λαϊκών μαζών για επιβίωση κι ένα καλύτερο αύριο γεννά καθημερινά τους όρους, σφυρηλατεί τους νέους αγωνιστές, διαμορφώνει τις νέες πολιτικοσυνδικαλιστικές οργανώσεις που θα προχωρήσουν ένα βήμα μπροστά (Αλγερία, Αίγυπτος, Τουρκία, Βραζιλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Αγγλία, Ιταλία…).
4. Στην χώρα μας πλέον μετράμε 2.000.000 ανέργους, 400.000 νοικοκυριά χωρίς ρεύμα, πάνω από 3.000.000 πολίτες χωρίς πρόσβαση στην περίθαλψη, μερικές χιλιάδες αυτοκτονίες, χιλιάδες που σιτίζονται στα συσσίτια των δήμων ή της εκκλησίας.
5. Σε αυτή την εφιαλτική πραγματικότητα που ο λαός μας ζει 3 χρόνια τώρα, ένα μικρό κομμάτι είναι και η καθημερινή έγνοια για την διασφάλιση των προς το ζην. Παρόλο που οι μισθοί και οι συντάξεις πετσοκόβονται, οι τιμές στο σούπερ μάρκετ, τα είδη βασικής διατροφής και τόσα άλλα όχι μόνο δεν υποχώρησαν αλλά ανεβαίνουν την ανηφόρα.
Την ίδια στιγμή και στην ύπαιθρο, οι φτωχομεσαίοι αγρότες πιεζόμενοι από τις αυξήσεις στο κόστος ζωής και καλλιέργειας, βρίσκονται εγκλωβισμένοι από μια πολιτική (ΚΑΠ της Ευρωπαϊκής ένωσης) που τους οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον αφανισμό και στις ουρές των ανέργων στις μεγαλουπόλεις ή σαν εργάτες γης στα ίδια τους τα χωράφια!
Οι δύο προηγούμενες παράμετροι οδήγησαν στην μαζικοποίηση των ΑΧΜ καθώς δεκάδες συμπολίτες μας καθημερινά –θέλοντας να τα βγάλουν πέρα- αναζητούσαν πιο προσιτή οικονομικά τροφή και παράλληλα οι μικροπαραγωγοί αναζητούσαν διέξοδο για την σοδειά τους που την έπαιρνε σε εξευτελιστικές τιμές ο χονδρέμπορος.
Η οργάνωση τέτοιων ΑΧΜ από την μεριά του κινήματος, σε αυτή την συγκυρία, αποτελεί ένδειξη αδυναμίας. Μια και δεν μπορεί με τους σημερινούς συσχετισμούς να απαντήσει την καταλήστευση του λαϊκού εισοδήματος και την αυξητική τάση των τιμών των βασικών καταναλωτικών αγαθών.
6. Όλο αυτό το διάστημα οι διαφορές κυβερνήσεις βέβαια δεν «ενοχλούνταν» από τις ΑΧΜ, μιας και θέλανε αυτές οι αγορές να λειτουργήσουν εκτονωτικά για την λαϊκή δυσαρέσκεια. Τώρα, όμως, επιλέγουν την ανοικτή καταστολή βάζοντας μπροστά τους τοπικούς εμπορικούς συλλόγους και τους αχυράνθρωπους- «νταβαντζήδες» του οργανισμού λαϊκών αγορών. Με πρόσχημα την νομιμότητα της αδείας πώλησης ή άδειας του χώρου ή των διαφόρων απίθανων προαπαιτούμενων που κάθε φορά ανασύρονται προκειμένου να «αποδείξουν την παρανομία», το κυβερνητικό σύνθημα «θα εφαρμοστεί παντού η νομιμότητα»(!) προφανώς και απευθύνεται σε όσες συλλογικότητες πολιτών κινούνται έξω και ενάντια στην δική τους αντιλαϊκή πολιτική. Όλοι αυτοί λοιπόν θα παταχθούν(!), αυτό είναι το μήνυμα που επιχειρούν να περάσουν με αυτές τις κατασταλτικές επιχειρήσεις και τα τσουχτερά πρόστιμα. Τέλος η «χαλαρότητα», ΑΧΜ θα κάνουν μόνο οι δήμοι, οι εγκεκριμένοι φορείς πχ εκκλησία, ΑΠΘ, κλπ.
7. Κανονικά λοιπόν, θα έπρεπε κάπου εδώ να σταματήσουμε αυτή την αναφορά, αν δεν υπήρχαν και οι απόψεις που όχι μόνο επιθυμούν να συνδιαλέγονται με την επίσημη πολιτεία άλλα έχουν ως βασικό στόχο την «θέσμιση» όπως λένε τέτοιων διοργανώσεων, κάνοντας μια σειρά από προτάσεις προς το Δήμο και την κρατική εξουσία και συμμετέχοντας σε διάφορα διαβούλια δημοτικά, κρατικά ή ό,τι άλλο…
Αυτές οι απόψεις θέλουν να νομίζουν πως απαντάνε στην κρίση και την επίθεση του συστήματος μέσω των αγορών χωρίς μεσάζοντες (ΑΧΜ), τις οποίες αναγάγανε σε φάρμακο δια πάσαν νόσο. Στην ουσία, αυτό που θέλουν να καταφέρουν είναι να μετατρέψουν τις συγκροτήσεις λαϊκής αυτοοργάνωσης και πάλης σε μορφές «ήπιας» εμπορευματικής δραστηριότητας και μέσα από την θέσμιση αυτών των διαδικασιών, ευελπιστούν να αμβλυνθούν οι επιπτώσεις της επίθεσης του άγριου καπιταλισμού. Ευαγγελίζονται την αναγέννηση της υπαίθρου, το ξαναζωντάνεμα των αγροτικής παραγωγής, των γεωργικών συνεταιρισμών, την τροφοδοσία των λαϊκών μαζών στις πόλεις με τρόφιμα… κι όλα αυτά εν έτη 2013! Με την τρόικα στη χώρα, επιμένοντας πως πρέπει να είμαστε μέσα στην ΕΕ, που επιβάλλει ποσοστώσεις και τσακίζει την αγροτική παραγωγή χρόνια τώρα, και τόσα άλλα.
8. Σήμερα οι ιμπεριαλιστές «τσιφλικάδες» της ΕΕ όχι μόνο διαλύουν την ντόπια αγροτική παράγωγη αλλά έχουν ψηφίσει όλο το νομικό πλαίσιο που απαγορεύει ως και την χρήση σπόρων για την φύτευση γεωργικών καλλιεργειών που οι πολυεθνικές έχουν αυθαίρετα «πατεντάρει» σαν δικούς τους. Άλλωστε τα γενετικά τροποποιημένα αγροτικά προϊόντα έχουν αναπτυχθεί από τις πολυεθνικές (πχ Monsanto) εδώ και δεκαετίες, για να μπορέσουν να ελέγξουν την διακίνηση των σπόρων για μεταφύτευση και να επιβάλλουν αναγκαστικά την ετήσια επαναγορά του σπόρου, που μόνο αυτοί μπορούν να αναπαράγουν.
9. Κλείνοντας αυτή την αναφορά, πιστεύουμε, πως το κίνημα πρέπει να απέχει από λογικές δημιουργίας νησίδων αυτοδιαχείρισης και ανάπτυξης μέσα σε μια κοινωνία που ο καπιταλισμός τσακίζει κόκαλα και δικαιώματα αιώνων κι οι ιμπεριαλιστές - ναι δυστυχώς υπάρχουν κι αυτοί - υπαγορεύουν τα διάφορα μέτρα, μνημόνια και κόβουν και ράβουν προϋπολογισμούς κρατών. Δεν μπορείς να καταπολεμήσεις τον καρκίνο με ασπιρίνες, ούτε μπορείς να σώσεις την ζωή του άνεργου, του απολυμένου, με την διάθεση προϊόντων χωρίς μεσάζοντες και μόνο.
Μα θα αναρωτηθεί κάποιος καλοπροαίρετα, «τι πειράζει να γίνεται κι αυτό μαζί με όλα τα άλλα»;
Αυτοί που πρεσβεύουν τις απόψεις που αναφέραμε παραπάνω εγκλωβίζουν ένα δυναμικό πρωτοπόρων και πολύτιμων -στις σημερινές δύσκολες συνθήκες- αγωνιστών να ασχολείται με την απάλυνση των συνεπειών της επίθεσης που βιώνουμε, την φιλανθρωπία, τον ανθρωπισμό και έτσι δεν μπαίνει στην καθημερινή προσπάθεια χτισίματος ενός μαζικού ρεύματος πάλης, διεκδίκησης κι ανατροπής της επίθεσης, δεν προσανατολίζεται στην συγκρότηση κινήματος συνολικής ανατροπής του συστήματος. Στην καλύτερη περίπτωση, εκείνο που πλασάρεται εντέχνως σαν διέξοδος σε ένα κόσμο που δραστηριοποιείται, είναι η ανάθεση και η εκλογική ενίσχυση της «προοπτικής αριστερής κυβέρνησης», λέγε με Σύριζα!
Σε ένα δεύτερο επίπεδο, χρησιμοποιείται όλη αυτή η θεσμολαγνεία και προτασεολογία που διαμορφώνεται - πάντα «κινηματικά» - για να εμποτιστεί ένα δυναμικό - πολλές φορές νεαρής ηλικίας - με την λογική της ανάθεσης και της ενασχόλησης με ζητήματα που δεν θίγουν και δεν συγκρούονται με τον κορμό της πολιτικής του συστήματος, που σαρώνει δικαιώματα και κατακτήσεις, πολύ δε περισσότερο δεν διανοούνται να σκεφτούν την εκδοχή της αναγκαιότητας για ανατροπή της σημερινής τάξης πραγμάτων, της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και της ιμπεριαλιστικής κηδεμονίας.
Στην τελική, αρκετός κόσμος οδηγείται σε λογικές οικοδόμησης και λειτουργίας «νέων» μορφών τρόπου παραγωγής και διακίνησης προϊόντων (πάντα με εναλλακτικό πρόσημο και οικολογική ταμπέλα) που όμως έχουν πάντα χαρακτηριστικά καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και καταλήγουν να τροφοδοτούν ξανά και ξανά αυτό το σάπιο, απάνθρωπο σύστημα της εκμετάλλευσης.
Επειδή λοιπόν, όπως αναφέραμε παραπάνω, σήμερα ζούμε τις μέρες που γεννιούνται οι όροι για την ανατροπή αυτής της σάπιας κοινωνίας, κάθε αγωνιστής, κάθε αριστερός άνθρωπος έχει καθήκον να μην εφησυχάζει αλλά να βρίσκει τον τρόπο να μεταδίδει το «μικρόβιο» της μαζικής αντίστασης στους γύρω του, να βοηθά τους συνανθρώπους του να σηκωθούν και να μην αρκείται στα ψίχουλα φιλανθρωπίας που το σύστημα απλόχερα μοιράζει!
Χρήστος Γκότζιας
Μέλος της Πρωτοβουλίας Κατοίκων Τούμπας

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αναμόχλευση σκανδάλων στο πλαίσιο απρόβλεπτων πολιτικών αναταράξεων

Ο κόσμος της δουλειάς, ο κόσμος που παράγει όλο τον πλούτο ζει στη φτώχεια και σ’ ένα μεγάλο ποσοστό κρυώνει, πεινά, αρρωσταίνει και πεθαίνει. Αυτό όπως συνηθίζουμε να λέμε από την πλευρά μας είναι το ΜΕΓΑ σκάνδαλο και φυσικά δεν είναι συγκυριακό. Σκάνδαλο εν τέλει είναι το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα που στηρίζεται και στηρίζει την εκμετάλλευση της μεγάλης μάζας των παραγωγών του πλούτου από μια χούφτα σαπρόφυτα του κεφαλαίου, των πολιτικών λακέδων του και των μηχανισμών του.
Οι Λιάπηδες, οι Τομπούλογλου, οι Τσοχατζόπουλοι και ο κάθε Κάντας σίγουρα αφθονούν σ’ εξαρτημένες χώρες σαν τη χώρα μας, μα δε λείπουν ούτε από τις χώρες υποδείγματα του καπιταλισμού. Όλοι αυτοί και πλήθος ανώτερων και κατώτερων έρχονται με μίζες και άλλες «νόμιμες» και παράνομες έννοιες να συνδράμουν στην πιο ευέλικτη λειτουργία του συστήματος υπέρ των τμημάτων εκείνων του κεφαλαίου που σε κάθε χώρα και σε κάθε συγκυρία έχουν το πάνω χέρι.
Στη χώρα μας, η διαπλοκή των διαφόρων τμημάτων του κεφαλαίου με τμήματα του πολιτικού προσωπικού που συνήθως διαπερνά οριζόντια τα κόμματα, επισφραγίζεται πάντα με την εύνοια αυτού ή του άλλου ιμπεριαλιστικού κέντρου. Καθοριστικός πάντα ο ρόλος των ΗΠΑ και ιδιαίτερα ενισχυμένος, μετά και τα μνημόνια, ο ρόλος της Γερμανίας. Το «ανήκομεν στην Δύση» δεν αμφισβητήθηκε ποτέ ούτε καν από το νεότερο Καραμανλή που έκφρασε σοβαρές μα ανεκπλήρωτες βλέψεις τμημάτων της αστικής τάξης προς Ρωσία, με τις πλάτες τότε της Γερμανίας. Κομψά ή και ιδιαίτερα άκομψα, τα όποια ξεστρατίσματα αντιμετωπίστηκαν και αυτό συνεχίζει να γίνεται.
Ο Τσοχατζόπουλος είναι στη φυλακή για το TOP M1, το ίδιο και ο εκλεκτός του Πούτιν, άγιος Εφραίμ. Οι πύραυλοι S300 που θα πλαισίωναν το πάλε ποτέ φιλόδοξο ενιαίο αμυντικό δόγμα Ελλάδας – Κύπρου αντί να πάνε στην Κύπρο βρέθηκαν για χρόνια παροπλισμένοι στην Κρήτη, για να έρθει το πλήρωμα του χρόνου και να πραγματοποιήσουν βολή πριν δύο μήνες στο Πεδίο Βολής Κρήτης δίπλα στη βάση των ΗΠΑ, στη Σούδα.
Δε γνωρίζουμε κατά πόσο η υπόθεση Λιάπη σχετίζεται με νέο πάγο στον Καραμανλή, μα δε μας φαίνεται καθόλου τυχαίος ο χρόνος που ανακαλύφθηκαν οι πλαστές πινακίδες και τα παράνομα σαλέ του δύσμοιρου ανιψιού του εθνάρχη. Και αυτό γιατί στον ίδιο χρόνο είχε ήδη ξανανοίξει απειλητικά η υπόθεση των εξοπλιστικών, με τον Κάντα να δίνει πρόσωπα και πράγματα και τις διαδρομές μίζας πολλών εκατομμυρίων αυτή τη φορά από γερμανικές εταιρείες οπλικών συστημάτων.
Ασύγκριτα μικρότερη η υπόθεση Τομπούλογλου, στελέχους της ΝΔ, έδωσε όμως και αυτή τροφή στην καλλιέργεια κλίματος σκανδάλων σε καθημερινή βάση για βδομάδες, την ώρα που κρίσιμες πολιτικές διεργασίες είναι σ’ εξέλιξη στο πλαίσιο ενός χρεοκοπημένου στα μάτια του λαού πολιτικού συστήματος.
Δεν είναι ο αποπροσανατολισμός του λαού το μόνο ζητούμενο. Είναι δεδομένες οι συγκρούσεις στο παρασκήνιο προκειμένου να διαμορφωθούν οι πολιτικοί όροι για να συνεχιστεί η επίθεση. Δεδομένες στο πλαίσιο ενός συμβολαίου των ιμπεριαλιστικών αφεντικών που επιδρά πάνω του η αστάθεια της κρίσης, ο συνολικότερος ενδο-ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός και η γεωπολιτική ρευστότητα και αναστάτωση στην ευρύτερη περιοχή.
Οι κωλοτούμπες του Ερντογάν, προκειμένου να επιβιώσει όσο μπορεί στο περιθώριο που του δίνει η ισχύς που έχει για κάποια χρόνια αναπτύξει, είναι χαρακτηριστικές της αυξημένης αναστάτωσης που προκαλούν οι κινήσεις των βασικών ιμπεριαλιστών που παρεμβαίνουν στην περιοχή. Αν αυτά συμβαίνουν στην Τουρκία του μέχρι πρόσφατα πανίσχυρου Ερντογάν, ας σκεφτούμε τη θέση του πολιτικού προσωπικού που κατέχει ή διεκδικεί τη διαχείριση του συστήματος στη χώρα μας.
Η Ελευθεροτυπία ανοίγει το ζήτημα των εξοπλιστικών και στις 7 Γενάρη αποσπά αποκαλυπτική συνέντευξη από τον Τραγάκη που αποκαλύπτει πως «Πριν από 10 χρόνια είχαμε τεκμηριώσει πλήρως την ανάμειξη για το TOP M1 και το TPQ-37 του Άκη Τσοχατζόπουλου στις μίζες της εταιρείας Ντρουμίλαν αλλά και του Γιάννου Παπαντωνίου στο πάρτι των προμηθειών στις ένοπλες δυνάμεις. Αλλά δυστυχώς εκεί σταματήσαμε». Στις 8 Γενάρη, η Ελευθεροτυπία προκαλεί κυβέρνηση και αντιπολίτευση καυτηριάζοντας με άρθρο της Αντωνίας Ξύνου τη στάση σιγής ιχθύος που τηρούν όλα τα κόμματα. Ο Τραγάκης εκθέτει πράγματι τον ίδιο τον εαυτό του και ο μόνος που εξ ανάγκης τον διαψεύδει είναι ο Γιάννος Παπαντωνίου.
Πλέον με τις αποκαλύψεις Κάντα, αποκαλύπτεται η διαδρομή εκατομμυρίων σε συγκεκριμένα στρατιωτικά στελέχη. Προφυλακίστηκε μετά την απολογία του την Παρασκευή 3 Γενάρη ο 78χρονος Δ. Παπαχρήστος, εκπρόσωπος της γερμανικής εταιρείας «wegmann», ενώ νωρίτερα είχε αφεθεί ελεύθερος ο 83χρονος αντιπρόσωπος της επίσης γερμανικής εταιρείας ΑΤΛΑΣ, Π. Ευσταθίου, με περιοριστικούς όρους.
Έρευνα και στη Γερμανία ξεκίνησε αναγκαστικά μετά τις αποκαλύψεις ο εισαγγελέας Μονάχου σύμφωνα με το «Spiegel» το οποίο σημειώνει πως έρευνα ξεκίνησαν οι αρχές του Μονάχου και το 2004, όμως τότε δεν είχαν τη συνδρομή της ελληνικής πλευράς…
Η γερμανική εταιρεία εξοπλισμών (KMW) αρνείται τις κατηγορίες για δωροδοκίες κατά την πώληση αρμάτων μάχης «Leopard 2» στην Ελλάδα και απαντά με ανάθεση της σχετικής έρευνας σε επιτροπή ανεξάρτητων ειδικών.

Οσμή πολιτικών αναταράξεων
Οι 58 προβάλλονται αλλά δε φαίνεται να τραβάνε, ο Σημίτης εμφανίζεται αλλά τα σκάνδαλα με τα εξοπλιστικά πλήττουν ευθέως και το βίο της πρωθυπουργίας του. Ο Βενιζέλος μοιάζει να πνίγεται αλλά αλληλοστηρίζεται με το Σαμαρά και όσο επιβιώνει η κυβέρνηση δίνει τις μάχες του. Ο Σκανδαλίδης καλοβλέπει συνεργασία ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ και όλα αυτά την ώρα που το νέο success story του Σαμαρά με την ευρωπαϊκή προεδρία πνίγεται σε σκάνδαλα και σε επιθέσεις του ξένου, κυρίως γερμανικού, τύπου.
Είναι σαφές πως οι γερμανοί μέσω του τύπου και υψηλόβαθμων στελεχών τους ρίχνουν ξανά τα δηλητηριώδη βέλη τους κατά παντός υπευθύνου, μια και αυτή τη φορά πλήττονται και καυτηριάζονται όχι οι «παράνομες» σχέσεις του ντόπιου συστήματος με τη Ρωσία, αλλά με τη Γερμανία. Πλήττονται και εκβιάζονται ευθέως πολιτικά και άλλα πρόσωπα που υπηρέτησαν έως πρακτόρευσαν γερμανικά συμφέροντα σαν το Σημίτη και την τότε κυβέρνησή του, ενώ ενισχύεται το αντι-γερμανικό κλίμα στην Ελλάδα με την αποκάλυψη «δουλειών» γερμανικών εταιρειών.
Οι δικαστές είναι στο στόχαστρο και στην πίεση πολύ πριν την υπόθεση Χ. Ξηρού, την ίδια ώρα που η κυβέρνηση Σαμαρά πιέζεται με τα εξοπλιστικά, με τα 65 cd στα πρότυπα της λίστας Λαγκάρντ. Και αυτά την ώρα, παρά το προεκλογικό επικοινωνιακό παιγνίδι και τη φιλότιμη συνδρομή Μπαρόζο, η λαϊκή οργή φουντώνει με βάση την καθημερινή πραγματικότητα της άγριας φτώχειας και δυστυχίας που δε σταματά ν’ απλώνεται στο λαό.
Η ιστοσελίδα του αμερικάνικου CNBC υποστήριξε ότι αναμένονται «νέες ανατροπές στη χώρα από την οποία ξεκίνησε η κρίση». Βλέπει ακόμη πως η πτώση της δημοφιλίας της κυβέρνησης θα μπορούσε να οδηγήσει σε εκλογές το 2014. Δεν ξέρουμε πόσο το CNBC εκφράζει τη θέληση αυτή τη στιγμή βασικών κέντρων στις ΗΠΑ, όμως η αστάθεια είναι ξανά δεδομένη στη χώρα και δυστυχώς αυτή τη φορά χωρίς να δίνεται η δυνατότητα στο λαό να εκφράσει την οργή του στους δρόμους.
Δεν είμαστε σε θέση να κάνουμε προβλέψεις για το πώς θα εξελιχθούν οι κόντρες και οι διαγκωνισμοί των ιμπεριαλιστών στη χώρα, ούτε ποιους ακριβώς θα χρησιμοποιήσουν και ποιους θα κάψουν προκειμένου να συνεχιστεί η δουλειά τους. Κρίσιμο το ζήτημα της διαχείρισης του χρέους που από 115% του ΑΕΠ πριν μας σώσουν, τώρα είναι στο 178% του ΑΕΠ. Κρίσιμο γιατί από τη μια μπορεί να επιδράσει στις εδώ εξελίξεις, από την άλλη καθορίζεται από την ευρύτερη ενδο-ιμπεριαλιστική σύγκρουση στο πλαίσιο της κρίσης. Όμως το ζήτημα που επιδιώκουμε αναλύοντας μ’ αυτό τον πολιτικό τρόπο τις εξελίξεις, δεν είναι να κάνουμε παραπάνω προβλέψεις απ’ αυτές που μπορούμε και μπορεί ο καθένας που είναι έξω απ’ το πλαίσιο του συστήματος.

Η υπόθεση του λαού
Το ζητούμενο για μας είναι να αποκαλύψουμε στο λαό και τη νεολαία πως όσο οι δρόμοι δε πλημμυρίζουν από απεργίες και διαδηλώσεις, όσο κυριαρχούν στην αριστερά αντιλήψεις κυβερνητισμού, εκλογικού κρετινισμού και απόψεις φοβικές στην αγωνιστική έκφραση της μαζικής λαϊκής οργής, τόσο οι όποιες εξελίξεις θα ψήνονται και θα κρίνονται στο πλαίσιο των ντόπιων και ξένων παραγόντων που όλοι μαζί συνιστούν το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης του λαού.
Με διαγκωνισμούς, με σκάνδαλα, με καψίματα ιδιαίτερα των πιο υπέργηρων και παροπλισμένων, με χρήση νέων φερέλπιδων διαχειριστών αλλά και παλιών καραβάνων, με καρότο και μαστίγιο απέναντι στο λαό ή αλλιώς με πειθαναγκασμό που θα εναλλάσσεται με ωμό εκφασισμό της δημόσιας ζωής. Η πολιτική της φασιστικοποίησης σε κάθε περίπτωση έτσι κι αλλιώς καλά κρατεί και θα ενταθεί και παραπέρα. Τίποτα το καλό δε μπορεί να προκύψει μέσα από τις κόντρες και τα χτυπήματα κάτω απ’ τη μέση μέσω σκανδάλων που «αποκαλύπτονται».
Να συμβάλλουμε ψύχραιμα παρά τους υπαρκτούς κινδύνους και να διαμορφώσουμε πιο αποφασιστικά όρους, ώστε ο κόσμος της δουλειάς μέσα σε μια πορεία να μπορέσει να ξαναγίνει απειλή για το ΜΕΓΑ σκάνδαλο. Σ’ αυτό οφείλουμε να στοχεύουμε καθημερινά κόντρα σε κάθε λογής αυταπάτες για την πραγματική φύση του συστήματος που σπέρνουν όλες οι μπάντες της αριστεράς μας που εδώ και χρόνια λειτουργούν στο πλαίσιο και στις προδιαγραφές που βάζει το σύστημα.
Οι μαζικοί αγώνες στην κατεύθυνση της σύγκρουσης με το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης είναι και ανάγκη και δυνατότητα του λαού μας παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς, το ζόφο και την επικινδυνότητα της περιόδου.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

2008- 2013 Η «δολοφονική» επίθεση συνεχίζεται...

Πέντε χρόνια συμπληρώθηκαν την Παρασκευή 6/12 από την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Μια δολοφονία καθόλου τυχαία, μια δολοφονία που τροφοδοτήθηκε από το σάπιο σύστημα της φτώχειας, της ανεργίας και της τρομοκρατίας. Η πολιτική αυτού του συστήματος ήταν αυτή που όπλισε το χέρι του αστυνομικού Κορκονέα, η ίδια που θυσιάζει καθημερινά το λαό και την εργατική τάξη στο βωμό της κρίσης και τους οδηγεί στην εξαθλίωση.
Η δολοφονία του μικρού Αλέξη πυροδότησε ένα τεράστιο κύμα οργής και οδήγησε την τότε κατασυκοφαντημένη από το σύστημα «γενιά του φραπέ» να βγει μαζικά στους δρόμους και να διαδηλώσει, γιατί αντιλαμβανόταν (ακόμα και αν δεν εκφραζόταν με πλήρως οργανωμένο και πολιτικοποιημένο τρόπο) ότι την προόριζαν για τη «γενιά που θα ζήσει χειρότερα από τις προηγούμενες», για τη «γενιά των χαμένων δικαιωμάτων». Οι διαδηλώσεις αυτές της νεολαίας και των εργαζομένων χτυπήθηκαν βίαια από το κράτος και τους μηχανισμούς του, γεγονός που καταδείκνυε την ολοένα εντεινόμενη φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής.
Η διαδικασία αυτή συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, όταν η μεγάλη πορεία μαθητών και φοιτητών στην μνήμη του Γρηγορόπουλου την Παρασκευή καταστέλλεται άγρια, προκειμένου το σύστημα να τσακίσει τη νεολαία, που είναι ένα καζάνι που βράζει έτοιμο να εκραγεί, που βλέπει ότι, πέντε χρόνια μετά, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Τη νεολαία που αγωνιά, την οργισμένη νεολαία που στο πρόσωπο του Αλέξη βλέπει το μαύρο μέλλον που της ετοιμάζουν.
Γιατί όντως, πέντε χρόνια μετά, τίποτα δεν έχει αλλάξει! Γιατί το χέρι τους είναι ακόμα «οπλισμένο»! «Οπλισμένο» με την ίδια δολοφονική πολιτική που δίνει προκλητικά προνόμια στο κεφάλαιο, την ίδια ώρα που αφαιρεί δικαιώματα και κατακτήσεις από τους εργαζόμενους. Αυτήν την πολιτική που δολοφόνησε ξανά, μιας και γέννησε και τροφοδότησε το φασισμό και τη Χρυσή Αυγή, με θύμα αυτή τη φορά τον αγωνιστή Παύλο Φύσσα. Είναι η ίδια αυτή πολιτική που «υπόσχεται» στο λαό και την εργατική τάξη έναν «εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα».
Μια πραγματικότητα δηλαδή φτώχειας και εξαθλίωσης, μιας και η επίθεση του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου που συμπυκνώνεται στο Μνημόνιο, έρχεται να πάρει τη ρεβάνς από το λαό και να εξαφανίσει τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του, που κερδήθηκαν με αγώνες. Γιατί στον καιρό της κρίσης δε χωράνε όλα αυτά!
Στον καιρό της κρίσης θέση έχουν μόνο οι μαζικές απολύσεις, οι διαθεσιμότητες, η φορομπηξία και οι ελαστικές σχέσεις εργασίες με αμοιβές χαρτζιλίκι. Με τη μόνιμη και σταθερή δουλειά να μοιάζει με μακρινό παρελθόν και το κλίμα ανασφάλειας να κυριαρχεί, μιας και το σύστημα φρόντισε να δημιουργήσει τεράστιες στρατιές ανέργων ως εφεδρεία για να τρομοκρατεί τους εργαζόμενους.
Στον καιρό της κρίσης θέση έχουν μόνο τα κλειστά νοσοκομεία και η διάλυση της δημόσιας και δωρεάν περίθαλψης. Με ασθενείς δύο ταχυτήτων, με βάση το αν μπορούν να πληρώσουν το 5ευρο (που θέλουν σύντομα να γίνει 25ευρο) για τη νοσηλεία τους και αν μπορούν να έχουν την οικονομική πρόσβαση στα φάρμακα, που γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη (όποιος δεν μπορεί να ανταπεξέλθει οικονομικά θα παίρνει γενόσημα φάρμακα).
Θέση έχουν μόνο το «νέο» σχολείο των υποσιτισμένων μαθητών και το «Πανεπιστήμιο του Μνημονίου», όπου τα παιδιά των φτωχών και λαϊκών οικογενειών πετιούνται βίαια έξω από αυτά. Για όσους καταφέρουν τελικώς να σπουδάσουν δεδομένη είναι η εντατικοποίηση της εκπαίδευσης και η «δια βίου μάθηση», δηλαδή η συνεχής επανακατάρτιση. Στόχος όλων αυτών, στην ουσία, είναι το να αποτελέσει η νεολαία τους μελλοντικούς ανειδίκευτους εργαζόμενους-άνεργους που θα είναι πλήρως πειθαρχημένοι και θα στέκονται έρμαια των εργοδοτών τους.
Στον καιρό της κρίσης δε χωράνε τα δημοκρατικά δικαιώματα και οι συνδικαλιστικές ελευθερίες. Οι επιστρατεύσεις και οι απαγορεύσεις των απεργιών έχουν γίνει καθεστώς ενώ η τρομοκρατία και η καταστολή των αγώνων αποτελούν βασικό κομμάτι της καθημερινότητας. Όποιος αγωνίζεται και αντιστέκεται ενάντια στη βάρβαρη πολιτική του συστήματος στοχοποιείται ως «το άλλο άκρο» και βαφτίζεται τρομοκράτης.
Απέναντι σε αυτήν την βάρβαρη πολιτική που οπλίζει το χέρι των δολοφόνων, καλείται ο λαός και η νεολαία να παλέψουν! Γιατί αυτή η πολιτική δεν μπορεί να διορθωθεί αλλά μόνο να ανατραπεί. Καθήκον του λαού και της νεολαίας, λοιπόν, όπως τότε έτσι και σήμερα, είναι να μετατρέψει το ποτάμι αυτό της οργής σε μαζική και οργανωμένη αντίσταση, τη μόνη που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την πολιτική τους.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ας μιλήσουμε για τη μικρή Σάρα

Ας μιλήσουμε για τη μικρή Σάρα. Τη δεκατριάχρονη μαθήτρια εκεί στη Ξηροκρήνη της Θεσσαλονίκης, που προσπαθώντας να επιβιώσει με την άνεργη μητέρα της από τη σκληρή καθημερινότητα της κρίσης, της ανεργίας, της φτώχειας, των χαρατσιών, των πολυνόμων, του μνημόνιου, του μεσοπρόθεσμου, βρήκε τραγικό θάνατο από αναθυμιάσεις μονοξείδιου του άνθρακα. Η μαθήτρια ζούσε με τη μητέρα της σε σπίτι με κομμένο το ηλεκτρικό ρεύμα και δηλητηριάστηκε από μαγκάλι που έβαλαν για να ζεσταθούν. Η μητέρα συνελήφθη με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας εξ αμελείας και κρατήθηκε στο αστυνομικό τμήμα της πλατείας Δημοκρατίας, απ’ όπου απελευθερώθηκε με προφορική εντολή του εισαγγελέα, για να οδηγηθεί στην Υποδιεύθυνση Αλλοδαπών της Ασφαλείας Θεσσαλονίκης, όπου αποφασίστηκε να της δοθούν τριάντα ημέρες διορία για να εγκαταλείψει τη χώρα, ενώ στη συνέχεια ο Δένδιας «μεγαλόκαρδα» το έκανε εξάμηνο.
Ολοένα και πιο συχνά, ολοένα και περισσότερο, πληθαίνουν τέτοια φαινόμενα (ας μη ξεχνάμε το θάνατο των φοιτητών πριν καιρό στη Λάρισα, πάλι από κάρβουνο που είχαν ανάψει για να ζεσταθούν), ενώ υπάρχει έξαρση των αυτοκτονιών. Δεν πέρασαν δυο μέρες από το θάνατο της Σάρας και στο Κορδελιό, μια οικογένεια κόντεψε να απανθρακωθεί από φωτιά που πήρε το σπίτι τους από κερί -είχαν κόψει και σε αυτούς το ρεύμα. Γλίτωσαν με σοβαρά εγκαύματα, για μη μιλήσουμε για τις υλικές ζημιές.
Ο θάνατος της μικρής μαθήτριας ξεσήκωσε πανελλαδικά την κοινή γνώμη. Στη Θεσσαλονίκη και συγκεκριμένα στην Ξηροκρήνη, πραγματοποιήθηκαν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας που κατέληξαν σε πορείες σε Ξηροκρήνη και Αμπελόκηπους. Με νέες πορείες και συνθήματα, νεολαίοι και συμμαθητές της Σάρας αποχαιρέτησαν τη σορό της στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στην Ξηροκρήνη, ενώ παράλληλα προγραμματίζονται και πραγματοποιούνται αγωνιστικές παρεμβάσεις στα γραφεία της ΔΕΗ Αισώπου.
Από την άλλη, «καπάκι» μετά την αγανάκτηση και τις εκδηλώσεις που προκάλεσε ο θάνατος του μικρού κοριτσιού, σ’ ένα κρεσέντο υποκρισίας, αναλγησίας και εμπαιγμού, η κυβέρνηση, με τη συνδρομή των κροκοδείλιων δακρύων των βουλευτών του «ναι σ’ όλα», ανακοινώνει σειρά μέτρων, μοστράροντας μια κοινωνική πολική «υπέρ των αδυνάτων» κύρια για επικοινωνιακούς και εκλογικούς λόγους. Θα υπάρξει, λέει, έκπτωση στα τιμολόγια του ηλεκτρικού ρεύματος έως και 70% στους χώρους κοινωνικών δομών της εκκλησίας, των δήμων και των ΜΚΟ (συσσίτια, κοινωνικά μπακάλικα κ.λπ.). Το κοινωνικό οικογενειακό τιμολόγιο θα παρέχεται σ’ όσους είναι στην κοινωνική αλληλεγγύη των δήμων. Η εξαθλίωση και η φτωχοποίηση της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας -οι «αναξιοπαθούντες» μιας άλλης εποχής- παίρνει το όνομα της «οικονομικής δυσχέρειας» και αντιμετωπίζεται σαν «φιλανθρωπία» με πρωταγωνιστές τα σαΐνια του είδους, παπάδες, δημάρχους και ΜΚΟ.
Ο θάνατος της Σάρας και τόσα άλλα τραγικά περιστατικά δεν είναι «ατυχήματα», όπως διατείνονται κυνικά μερικοί. Είναι απόρροια της βάρβαρης και αδίστακτης πολιτικής της κυβέρνησης και των εντολοδόχων της, ΔΝΤ και της ΕΕ, του μεγάλου κεφάλαιου, των τραπεζιτών και των τοκογλύφων. Μια πολιτική που στερεί από τις οικογένειές μας τα στοιχειώδη μέσα επιβίωσης. Όταν παιδιά λιποθυμούν στα σχολεία, η φυματίωση είναι σε έξαρση και κάθε τόσο προκύπτει ένα εργατικό «ατύχημα», μια αυτοκτονία και τώρα ο θάνατος της Σάρας, μιλάμε για ένα διαρκές έγκλημα που διαπράττεται ενάντια στην ασφάλεια και τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων στη χώρα μας και όχι για «παράπλευρες απώλειες». Άμεσα ένοχοι, όχι από αμέλεια αλλά από πρόθεση, όλοι αυτοί που ρίχνουν στην φτώχεια και την ανεργία όλο και περισσότερους εργαζόμενους και νέους και στερούν από τις λαϊκές οικογένειες, κοντά στα τόσα άλλα, το ρεύμα, το νερό, την υγεία, την παιδεία, την πρόνοια, την κοινωνική ασφάλιση.
Τα πράγματα «μπορεί να ήρθαν έτσι, αλλά έτσι δεν θα πάνε». Οι ανθρώπινες τραγωδίες πια είναι μέρος της καθημερινότητάς μας και δεν θα σταματήσουν, αν δεν σταματήσουμε όλους αυτούς που θεωρούν αναλώσιμες τις ζωές μας και ξεπουλάνε τη χώρα μας. Η ζωή και το μέλλον μας εξαρτάται από τη σύγκρουση μαζί τους. Αυτή η πολιτική που δολοφονεί πρέπει να ανατραπεί. Να μην απελαθεί η μητέρα της Σάρας και να της δοθεί μόνιμη παραμονή.
Να μπούμε φραγμός στα αντιλαϊκά τους σχέδια, να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας, τις λαϊκές κατακτήσεις και τα κοινωνικά αγαθά μας. Να δυναμώσουμε τη φωνή μας, να αντισταθούμε, να διεκδικήσουμε στους χώρους δουλειάς μας, στις γειτονιές μας. Όλοι μαζί μπορούμε να νικήσουμε.

Γ.Χ

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Δικαίωμα, ναι! Αλλά τίνος πράγματος; Και πώς;

Πολλή συζήτηση γίνεται το τελευταία διάστημα για το θέμα των πλειστηριασμών. Γίνονται αναλύσεις για το πώς και το γιατί. Για την ιδιαιτερότητα της Ελλάδας, όπου το ποσοστό ιδιοκτησίας σε σπίτια είναι ιδιαίτερα μεγάλο σε σχέση με τις άλλες χώρες της Ε.Ε., για τις επιδιώξεις του συστήματος σε αυτή τη φάση αλλά και για το πώς θα πρέπει να αντιδράσει ο λαός απέναντι στους μαζικούς πλειστηριασμούς από τις τράπεζες.
Κατ’ αρχήν να πούμε το εξής. Το ζήτημα, αν και εστιάζεται κυρίως εκεί, δεν αφορά μόνο τις τράπεζες. Αφορά και το ίδιο το κράτος καθώς και τον οποιοδήποτε στον οποίο μπορεί να οφείλεται κάποιο ποσό, από εταιρίες τηλεφωνίας μέχρι ασφαλιστικά ταμεία. Στη περίπτωσή τους, δεν υπήρξε ποτέ η λεγόμενη «προστασία της πρώτης κατοικίας», ακόμη και για εξευτελιστικά ποσά. Και εκεί δεν υπήρξαν ποτέ ιδιαίτερες αντιδράσεις. Ένα άλλο ζήτημα είναι ότι το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τους πλειστηριασμούς. Εξ ίσου σοβαρή υπόθεση, αν όχι σοβαρότερη, είναι οι κατασχέσεις για τις οποίες δεν υπήρξε ποτέ απαγόρευση για κανέναν. Οι τράπεζες αν ήθελαν θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε αυτές, να άλλαζαν δηλαδή το τυπικό ιδιοκτησιακό καθεστώς ενός ήδη υποθηκευμένου σπιτιού, διαμερίσματος ή ό,τι άλλου, και να το πάρουν στο όνομά τους.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Διοικητικοί υπάλληλοι στα πανεπιστήμια: «Μαζικά στον αγώνα για τις δουλειές και τη ζωή μας!»

Μέχρι και τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι διοικητικοί υπάλληλοι του ΕΚΠΑ συνεχίζουν τον αγώνα τους με δύο 24ωρες απεργίες έως και την Παρασκευή 13/12, (Α.σ.Γ: ήδη έχουν πάρει απόφαση συνέχισης της απεργίας για Δευτέρα και Τρίτη, το σκεπτικό της απόφασής τους ακολουθεί μετά το άρθρο) βάσει της απόφασης που πήραν στη γενική τους συνέλευση της Τετάρτης. Από την άλλη, η συνέλευση των εργαζομένων του ΕΜΠ που πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 12/12, επί της ουσίας επισφράγισε το κλείσιμο της απεργίας που είχε αποφασιστεί την προηγούμενη εβδομάδα. Έχει προηγηθεί και η απόφαση για αναστολή της απεργίας από το Κεντρικό Συμβούλιο της Ομοσπονδίας των διοικητικών υπαλλήλων, μετά από πρόταση που στήριξαν οι δυνάμεις ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΠΑΜΕ.
Η πάλη των εργαζομένων για το δικαίωμά τους στη δουλειά, κόντρα στην πολιτική των απολύσεων, που σήμερα βαφτίζονται «διαθεσιμότητες», φτάνει στο τέλος της 14ης εβδομάδας, ειδικά αν λάβουμε υπόψη και τις εξελίξεις στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μέσα στην όλη διαδρομή που έχει διανύσει, θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει καταφέρει να ξεπεράσει κάθε λογής εμπόδια και να τα βάλει με θεούς και δαίμονες, μετεξελισσόμενη πολύ γρήγορα σε μια κεντρικού χαρακτήρα πολιτική αντιπαράθεση με το σύστημα και υπερβαίνοντας κατά πολύ τα στενά όρια μιας κλαδικής-συνδικαλιστικής διεκδίκησης. Εκπλήσσοντας και τους πλέον «δύσπιστους» για τις δυνατότητες που κρύβει ένας κλάδος, ο οποίος λόγω της ιδιαίτερης θέσης του, των σχέσεων που είχε αναπτύξει μια προηγούμενη περίοδο με το καθηγητικό κατεστημένο, της έλλειψης αγωνιστικής πείρας και συγκρότησης, των διαφόρων αυταπατών και ψευδαισθήσεων που ανθούσαν στο εσωτερικό του, για κάποιους ήταν το «outsider» στο στίβο της ταξικής πάλης. Και όσο μας αφορά, έχουμε την αίσθηση ότι τέτοιες «εκπλήξεις» θα μας προκύπτουν όλο και πιο συχνά από εδώ και στο εξής, στο φόντο της ολομέτωπης επίθεσης του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, η οποία τα τελευταία χρόνια ανατρέπει εκ βάθρων πολιτικοκοινωνικές ισορροπίες και σταθερές, διαρρηγνύει κοινωνικές συμμαχίες, συμπιέζοντας βιαία προς τα κάτω τα μικρομεσαία στρώματα και απομακρύνοντας τα από την «αγκαλιά» της αστικής τάξης.
Πάνω από όλα, αυτό που έρχεται να επιβεβαιώσει εκ νέου ο αγώνας των διοικητικών υπαλλήλων είναι τα ανεξάντλητα αποθέματα δύναμης που διαθέτουν οι εργαζόμενες λαϊκές μάζες. Η εμπιστοσύνη που πρέπει να τους έχει κανείς για την αποφασιστικότητα και το κουράγιο που μπορούν να δείξουν, ακόμα και σε δύσκολες μάχες, υπό το βάρος των αρνητικών συσχετισμών και της υπεροπλίας του αντιπάλου. Και εξαρχής, τίποτε από όλα αυτά που επιστράτευσαν η κυβέρνηση και ο Αρβανιτόπουλος δεν στάθηκε ικανό να λυγίσει τους εργαζόμενους. Ούτε οι δικαστικές αποφάσεις και οι απειλές για την εισβολή των ΜΑΤ μέσα στις σχολές, ούτε οι προσπάθειες διαίρεσης του κλάδου, μέσω της πλατφόρμας αυτό-απογραφής και τα πειθαρχικά που ακολούθησαν, ούτε η ακατάσχετη λάσπη και συκοφαντία από τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης. Η επιχείρηση «παραγωγής» κοινωνικού αυτοματισμού και ανθρωποφαγίας σε μεγάλες ποσότητες από την πλευρά της κυβέρνησης δεν είχε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Και ειδικά όσον αφορά τη σπουδάζουσα νεολαία, πολλοί σύλλογοι φοιτητών στέκονται από την πρώτη στιγμή στο πλευρό των διοικητικών υπαλλήλων, με αποφάσεις για κατάληψη των σχολών τους. Αναδεικνύοντας, μεταξύ άλλων, πού βρίσκονται και πρέπει να αναζητούνται οι πραγματικοί σύμμαχοι για τους εργαζόμενους. Σε πλήρη αντιδιαστολή με το ρόλο που παίζουν οι πρυτάνεις και οι μεγαλοκαθηγητές, όπως φάνηκε και στην τελευταία απόφαση της συγκλήτου του ΕΚΠΑ, η οποία ζητάει για πολλοστή φορά να λήξει η απεργία και να ανοίξουν οι σχολές.
Στις πιέσεις και τους εκβιασμούς της κυβέρνησης και του υπουργείου προστέθηκε την προηγούμενη εβδομάδα η εισαγγελική παραγγελία που στάλθηκε στο προεδρείο του Δ.Σ. του συλλόγου των διοικητικών υπαλλήλων του ΕΚΠΑ, η οποία απαιτεί να αποσταλούν τα πρακτικά της συνέλευσης των εργαζομένων που πραγματοποιήθηκε στις 2/12, καθώς και τα στοιχεία των μελών της απεργιακής επιτροπής, στη ΓΑΔΑ. Μια ξεκάθαρη προσπάθεια τρομοκράτησης, ανάμειξης στα εσωτερικά ζητήματα του σωματείου και ποινικοποίησης του αγώνα από τη μεριά του κράτους και των μηχανισμών του, η οποία πρέπει και μπορεί να πάρει δυναμική απάντηση, τόσο από τους ίδιους τους διοικητικούς όσο και από κάθε προοδευτικό και δημοκρατικό άνθρωπο, το σύνολο του εργατικού-συνδικαλιστικού κινήματος.
Οι σκόπελοι που πρέπει να ξεπεράσουν οι εργαζόμενοι, όμως, δεν τελειώνουν εκεί, αφού από την αρχή της απεργίας τους έχουν να κάνουν με τη συνδικαλιστική τους ηγεσία, την πλειοψηφία του Δ.Σ. του συλλόγου τους (ΠΑΣΚΕ), η οποία κάνει το παν για να σαμποτάρει τη διεξαγωγή και συνέχιση του αγώνα. Της οποίας ο υπονομευτικός και εχθρικός ρόλος απέναντι στην απεργία επιβεβαιώνεται κάθε μέρα που περνάει, με χαρακτηριστική τη στάση που κράτησε μετά την τελευταία συνέλευση των εργαζομένων, στην οποία συμμετείχε με πρόταση κλεισίματος και μειοψήφησε. Παρ’ όλα αυτά, είχε το θράσος να καταγγείλει κατόπιν εορτής τη διαδικασία, μη αναγνωρίζοντας την απαρτία και το νόμιμο των αποφάσεών της και καλώντας τους διοικητικούς να επιστρέψουν από την επόμενη μέρα στις δουλειές τους. Κάτι που έχει επιχειρήσει ουκ ολίγες φορές τους τελευταίους τρεις μήνες, μη μπορώντας να αποκρύψει την πλατιά αποδοκιμασία και κατακραυγή που εισπράττει από τη συντριπτική πλειονότητα του κόσμου.
Στην αντιπαράθεσή τους με τον «εσωτερικό» εχθρό μέσα στο σωματείο τους, οι εργαζόμενοι έχουν καταφέρει να αναδείξουν και να αξιοποιήσουν ένα από τα πιο πολύτιμα εργαλεία του εργατικού-συνδικαλιστικού κινήματος, το οποίο στην πλειονότητα των περιπτώσεων μένει στην σκόνη και την αχρησία, ελέω της αποσυγκρότησης και της πολύχρονης κυριαρχίας του αστισμού και του ρεφορμισμού μέσα στα συνδικάτα. Και αυτό είναι η απεργιακή επιτροπή, δηλαδή, μια ανοιχτή κινηματική συγκρότηση που προέκυψε από τις γενικές συνελεύσεις και συσπειρώνει τη βάση του κλάδου σε αγωνιστική κατεύθυνση, προσπερνώντας την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία του εργατοπατερισμού. Έτσι, μπορούν και συγκρούονται με τους αντιδραστικούς συσχετισμούς, μπαίνοντας στη μάχη για να απαντήσουν το πρόβλημά τους, όταν αυτό τους τίθεται και όχι παραπέμποντας τη λύση του σε μια αόριστη αλλαγή των συσχετισμών κάπου στο απροσδιόριστο μέλλον. Γεγονός το οποίο αποτελεί χρήσιμη παρακαταθήκη και από το οποίο οφείλουμε να αντλήσουμε συμπεράσματα για όλους τους αγώνες που θα ξεδιπλωθούν σε χώρους δουλειάς την επόμενη περίοδο.
Αξίζει να σημειωθεί ότι μετά από πρόταση μομφής προς το προεδρείο που έγινε στην τελευταία συνέλευση, ορίστηκε διαδικασία ψηφοφορίας με κάλπη, η οποία θα αποφάσιζε για το αν θα μπορούσε να παραμείνει το υπάρχον Δ.Σ. Το αποτέλεσμά της ήταν συντριπτικό υπέρ της καθαίρεσής του, κάτι που θα οδηγήσει σε εκλογές για την ανάδειξη νέου οργάνου για το σωματείο, η ημερομηνία των οποίων θα οριστούν στην επόμενη γενική συνέλευση των εργαζομένων.
Αλλά, μάλλον, το εσωτερικό μέτωπο για τους εργαζόμενους δεν εξαντλείται στη σύγκρουση με τις κυβερνητικές δυνάμεις ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ. Αυτό φάνηκε στην απεργία του ΕΜΠ, η οποία ανεστάλη με πρόταση του ΠΑΜΕ. Το ίδιο επιβεβαιώθηκε και στην απεργοσπαστική απόφαση που πήρε η Ομοσπονδία των διοικητικών υπαλλήλων με τη στήριξή του. Για άλλη μια φορά, βλέπουμε να διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μας το ίδιο έργο που είδαμε στους εκπαιδευτικούς, στους υγειονομικούς και σε τόσους άλλους κλάδους που είχαν μπει σε διαδικασία αγώνων όλο το προηγούμενο διάστημα. Η ίδια αντικινηματική, εχθρική για τους αγώνες που δεν περιχαρακώνει, στάση του ΚΚΕ, η αποφυγή της αντιπαράθεσης με το σύστημα και την πολιτική του, η προσαρμογή στην αστική νομιμότητα, σε όλο τους το μεγαλείο! Ποια η δικαιολογία; Το ότι η περιβόητη «πρόταση των 5 σημείων» του υπουργείου κινείται σε θετική κατεύθυνση (όπου δεν ακούσαμε ότι αποτελεί νίκη). Γεγονός που «διαπίστωσαν» έμπρακτα οι εργαζόμενοι στο ΕΜΠ, όταν από Δευτέρα γύρισαν «διαθέσιμοι» στις δουλειές του ή… δε γύρισαν καθόλου! Και το σίγουρο είναι ότι όσα λέει η ηγεσία του ΚΚΕ για την «αγωνιστική ετοιμότητα και επαγρύπνηση» στην οποία παραμένουν, δεν πείθουν κανένα και δεν μπορούν να κρύψουν την απεργοσπασία.
Αυτά και άλλα πολλά ζητήματα, που ανακύπτουν από την απεργία των διοικητικών υπαλλήλων των πανεπιστημίων, είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε, στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο βιβλιοπωλείο «Εκτός των τειχών» την Τρίτη 10/12, με τη συμμετοχή και παρέμβαση μελών της απεργιακής επιτροπής και εργαζομένων από το ΕΚΠΑ και το ΕΜΠ.
Θεωρούμε ότι ο αγώνας των εργαζομένων μπορεί και πρέπει να συνεχιστεί αποφασιστικά και δυναμικά μέχρι τη νίκη! Στην κρίσιμη καμπή που βρίσκεται, είναι ανάγκη να στηριχθεί ακόμα περισσότερο στις δικές του δυνάμεις, προσπερνώντας τους κυβερνητικούς ελιγμούς και τους «λαγούς με πετραχήλια» που τάζει το υπουργείο αλλά και να αναζητήσει συμμάχους στους φοιτητικούς συλλόγους, στο λαϊκό κίνημα, σε όλους τους χώρους που κινητοποιούνται και μπαίνουν στο προσκήνιο της πάλης αυτήν την περίοδο.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2014: εφαλτήριο νέας αντιλαϊκής επίθεσης

«Ρεαλιστικός», όπως λέει η κυβέρνηση, ή «στον αέρα», όπως λέει ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι ο Προϋπολογισμός για το 2014; «Θα αναθεωρηθεί σύντομα», όπως εκτιμούν οι Ανεξάρτητοι Έλληνες ή «δεν θα αναθεωρηθεί», όπως ελπίζει (και «πιέζει») το ΠΑΣΟΚ; Αυτά είναι τα διλήμματα που κυρίως απασχόλησαν τη μέχρι τώρα συζήτηση στη Βουλή για τον Προϋπολογισμό του 2014. Μόνο που τα πραγματικά ζητήματα που απασχολούν τους εργαζόμενους δεν είναι τέτοιου είδους ψευτοδιλήμματα αλλά οι νέοι φόροι που θα επωμιστούν στο 2014, το «μαχαίρι» που μπαίνει σε Υγεία-Πρόνοια-Ασφάλιση, οι νέες μειώσεις που έρχονται σε μισθούς και συντάξεις, η παραπέρα υποχρηματοδότηση της Παιδείας, οι άγριες περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες και όλα τ’ άλλα βάρβαρα μέτρα που προβλέπει αυτός ο Προϋπολογισμός. Γι αυτό και ούτε «άχρωμος» είναι (ΔΗΜΑΡ) ούτε απλά άλλος ένας προϋπολογισμός που - ως είθισται στον καπιταλισμό - γενικά «αναδιανέμει τον κοινωνικό πλούτο υπέρ του κεφαλαίου» (ΚΚΕ). Πρόκειται για έναν προϋπολογισμό άγριας αντιλαϊκής επίθεσης που συνεχίζει και κλιμακώνει τη βάρβαρη μνημονιακή πολιτική, που εξαθλιώνει παραπέρα το λαό και οδηγεί τους εργαζόμενους στον κοινωνικό Καιάδα.
Εν μέσω ύφεσης, με μισθούς και συντάξεις να μειώνονται και την «επίσημη» ανεργία να ξεπερνά το 25%, ο προϋπολογισμός του 2014, αντί για μείωση, προβλέπει αύξηση των φορολογικών εσόδων! Η κυβέρνηση σχεδιάζει να εισπράξει 1,3 δισ. παραπάνω φόρους μέσα στο 2014 (45,7 δισ. από 44,4 δισ. που ήταν το 2013), με ένταση της φοροληστείας και μπαράζ από παλιά και νέα φοροχαράτσια. Είναι χαρακτηριστικό ότι προβλέπεται αύξηση των φορολογικών εσόδων κατά 2,8%, δηλαδή πολύ μεγαλύτερη από το 0,6% που προβλέπεται να είναι η αύξηση του ΑΕΠ!
Το «πρωτογενές πλεόνασμα» για το οποίο κομπάζει η κυβέρνηση θα προκύψει με:
- φοροαφαίμαξη των μισθωτών και συνταξιούχων που στο 2014 θα πληρώσουν περισσότερους φόρους, αφού για τα εισοδήματα του 2013 θα φορολογηθούν με τη νέα φορολογική κλίμακα που καταργεί το αφορολόγητο και αυξάνει το φορολογικό συντελεστή για τα χαμηλά εισοδήματα (από 10% στο 22%) ενώ τον μειώνει για τα μεγάλα εισοδήματα (από 45% στο 42%),
- φορολογικό στραγγαλισμό των μικροεπαγγελματιών και αυτοαπασχολούμενων που θα φορολογηθούν με 26%, από το πρώτο ευρώ, για τις πρώτες 50.000 ευρώ εισόδημα και 33% για το εισόδημα πάνω από 55.000 €, οδηγούμενοι σε μαζικά λουκέτα και σε αφανισμό,
- νέο φόρο στα ακίνητα που μονιμοποιεί το – «προσωρινό» και «έκτακτο» μας το είχαν πει – χαράτσι της ΔΕΗ, καταργεί το αφορολόγητο του ΦΑΠ και φορτώνει με νέους φόρους τα αγροτεμάχια και τη λαϊκή στέγη,
- κατάργηση φοροαπαλλαγών και φοροελαφρύνσεων, όπως εκπτώσεις φόρου για τα παιδιά, ενοίκια, φροντιστήρια, τόκοι στεγαστικών δανείων κλπ, που για τη λαϊκή οικογένεια μεταφράζονται σε εκτίναξη της φορολογικής επιβάρυνσης.
Σαμαράς και Βενιζέλος έχουν εν μέρει δίκιο, όταν λένε ότι δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα, αφού αυτά που ήδη έχουν ψηφίσει φτάνουν και περισσεύουν για να κάνουν κόλαση τη ζωή των εργαζόμενων.
Και ενώ υλοποιούν μια άνευ προηγουμένου φοροεπιδρομή στους εργαζόμενους, την ίδια στιγμή παρέχουν νέες φοροαπαλλαγές και νέες φοροελαφρύνσεις στο μεγάλο κεφάλαιο. Από το σύνολο των 45,7 δισ. φόρων που προβλέπονται να εισπραχθούν στο 2014, το μεγαλύτερο κομμάτι είναι έμμεσοι φόροι (ΦΠΑ, φόροι κατανάλωσης κλπ) και φόροι φυσικών προσώπων, δηλαδή φόροι που κυρίως βαρύνουν τη λαϊκή οικογένεια ενώ μόνο το 8,5% (3,9 δισ.) θα πληρώσουν οι μεγάλες επιχειρήσεις (ΑΕ, ΕΠΕ)! Για τα νομικά πρόσωπα θα έχουμε μείωση της μέσης φορολογικής τους επιβάρυνσης στο 32,8% μ.ο. από το 40% που ήταν μέχρι σήμερα!
Τα αντίστροφα προβλέπονται για τις πρωτογενείς δαπάνες του προϋπολογισμού (αποδοχές, συντάξεις, κοινωνικές δαπάνες κλπ) που όχι μόνο δεν αυξάνονται όπως οι φόροι, όχι μόνο δεν ακολουθούν την προβλεπόμενη, έστω μικρή, αύξηση του ΑΕΠ (+0,6%) αλλά συνολικά μειώνονται κατά 6,4% σε σύγκριση με το 2013! Επίσης μείωση 18,4% (από 17 δισ. το 2013 στα 13,9 δισ. το 2014) προβλέπεται και στη χρηματοδότηση φορέων κοινωνικής ασφάλισης, νοσοκομείων, ΟΤΑ κλπ. Ειδικότερα:
- Ασφαλιστικά Ταμεία: μείωση της χρηματοδότησης κατά 11,4% (από 12,3 δισ. το 2013, προβλέπονται 10,9 δισ. για το 2014)
- ΕΟΠΥΥ: μείωση 30,1% (από 1,1 δισ. το 2013 στα 0,77 δισ. το 2014)
- Νοσοκομεία: μείωση 32,2% (από 1,6 δισ. το 2013 στα 1,1 δισ. το 2014)
- ΟΤΑ: μείωση 3% (από 3,1 δισ. το 2013 στα 2,9 δισ. το 2014)
Στα παραπάνω να συνυπολογιστούν οι περικοπές που προβλέπονται στα επιδόματα ανεργίας και στα πολυτεκνικά επιδόματα (λόγω αυστηρότερων κριτηρίων) καθώς και η κατάργηση του ΕΚΑΣ για χαμηλοσυνταξιούχους κάτω των 65 ετών, ενώ παραπέρα μειώσεις προβλέπονται και στα κονδύλια του υπουργείου Παιδείας που από 4,9 δισ. το 2013 πέφτουν στα 4,6 δισ. για το 2014.
Όσον αφορά το χρέος, στο όνομα του οποίου ξετυλίγεται αυτή η βάρβαρη πολιτική, ο προϋπολογισμός εμφανίζει για το 2014 μια ελάχιστη μείωση και σαν ποσοστό του ΑΕΠ (174,8 % από 175,5% πέρυσι) και σε απόλυτα νούμερα (320 δισ. από 321 δισ. το 2013). Που και πάλι όμως είναι πολύ πιο πάνω από τα προ μνημονίων επίπεδα (239,7 δισ. ήταν στα τέλη του 2007), κάνοντας φανερό οτι, παρά τα «κουρέματα» και τις «επιμηκύνσεις», το χρέος συντηρείται και διαιωνίζεται ως βασικό εργαλείο διαιώνισης της εξάρτησης και αφαίμαξης του λαού και της χώρας από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα.
Η κυβέρνηση τον παρουσιάζει σαν ένα προϋπολογισμό «εξόδου από την κρίση» αλλά για τους εργαζόμενους θα σημάνει παραπέρα βύθιση στην εξαθλίωση, παραπέρα φτωχοποίηση και χρεοκοπία. Η «επιβράδυνση της ύφεσης», η «ανάταξη της οικονομίας», το «πρωτογενές πλεόνασμα» και η «επιστροφή στην ανάπτυξη» που επικαλούνται ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν είναι τίποτα άλλο παρά το προκάλυμμα μιας αντιλαϊκής πολιτικής που μέσα στο 2014 θα δυναμώσει και θα κλιμακωθεί. Στόχος και αυτού του προϋπολογισμού δεν είναι η «επανεκκίνηση» της οικονομίας, όπως ισχυρίζεται η κυβερνητική προπαγάνδα, αλλά η χειροτέρευση των όρων ζωής της εργατικής τάξης, η συμπίεση του λαϊκού εισοδήματος, η κατεδάφιση δικαιωμάτων και καταχτήσεων, η σύνθλιψη του βιοτικού επιπέδου των εργαζόμενων, η παραχώρηση νέων πεδίων κερδοφορίας στο κεφάλαιο, η αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου από «τους κάτω» προς «τους πάνω», από «τους μέσα» προς «τους έξω». Ο λαός και οι εργαζόμενοι έχουν κάθε λόγο να τον «εκτροχιάσουν» με τους αγώνες τους.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Νηστικοί μαθητές στην Ελλάδα του 2013

Την προηγούμενη εβδομάδα υπήρξαν αρκετά δημοσιεύματα στον Τύπο σχετικά με το πρόγραμμα «Σίτισης και Προώθησης Υγιεινής Διατροφής», το οποίο χρηματοδοτείται από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος και την υλοποίησή του έχει αναλάβει το Ινστιτούτο Προληπτικής, Περιβαλλοντικής και Εργασιακής Ιατρικής Prolepsis. Πρόκειται για το πρόγραμμα παροχής πρωινού γεύματος σε μαθητές δημόσιων σχολείων από οικονομικά ασθενέστερες περιοχές τις χώρας που λειτούργησε πέρσι για πρώτη φορά. Αρχικά, στο πρόγραμμα εντάχθηκαν 32.358 μαθητές από 206 σχολεία, ενώ οι φορείς χρηματοδότησης και υλοποίησης ανακοίνωσαν επέκταση του προγράμματος σε 50.000 μαθητές 300 σχολείων. Οι αιτήσεις που δέχτηκαν ήταν από 774 σχολεία και ο αριθμός αυτός βαίνει αυξανόμενος...
Από την ανάλυση ερωτηματολογίων που οι χορηγοί διένειμαν στις περίπου 16.000 οικογένειες που συμμετέχουν στο πρόγραμμα, προκύπτει ότι από αυτές το 60% αντιμετώπισε επισιτιστική ανασφάλεια και το 23% επισιτιστική ανασφάλεια και πείνα το έτος 2012.

Πρώτη ανάγνωση: Επισιτιστική κρίση
Το οικονομικό-πολιτικό-κοινωνικό σύστημα, λοιπόν, που λέγεται καπιταλισμός και που σύμφωνα με τους υπερασπιστές του είναι το μόνο πετυχημένο, πέτυχε να έχει μεγάλα ποσοστά νηστικών μαθητών στα σχολεία. Πέτυχε να υπάρχουν χιλιάδες οικογένειες με άδειο το ψυγείο, των οποίων τα παιδιά λιποθυμούν από την πείνα στις σχολικές αίθουσες. Και για να μην τους αδικήσουμε, σε αυτή την επιτυχία συνέβαλαν οι υπεύθυνοι του ελληνικού success story και του πρωτογενούς πλεονάσματος...
Δεν είναι λίγες οι έρευνες σε διεθνές επίπεδο που αναλύουν διάφορες επιπτώσεις στην υγεία του πληθυσμού μιας χώρας σε κρίση. Άλλωστε, δεν χρειάζεται και πολλή επιστήμη για να καταλάβει κανείς, ότι ένας λαός που καθημερινά γίνεται πιο φτωχός, που είναι σε μεγάλο ποσοστό άνεργος ή το εισόδημά του μειώνεται συνεχώς, είναι ένας λαός με σημαντικά προβλήματα υγείας. Τόσο λόγω της μη επαρκούς διατροφής, όσο και λόγω των περικοπών στην περίθαλψη και την ασφάλεια. Τα δεδομένα αυτά οδηγούν σε συμπεράσματα που μιλούν για μείωση του προσδόκιμου ζωής των πληθυσμών και για την εμφάνιση ξεχασμένων ασθενειών (π.χ. φυματίωση) σε λαϊκά στρώματα.
Άρα λοιπόν, μόνο λαϊκισμός και προπαγάνδα δεν είναι -όπως διατείνονται οι κυρίαρχοι- όταν συζητάμε για την ασιτία και δη στους μαθητές. Είναι ένα γεγονός που αντικατοπτρίζει την κατάσταση που ζει ο λαός μας και η οποία χειροτερεύει ολοένα με τα «σωτήρια» μέτρα τους.

Δεύτερη ανάγνωση: Ιδιωτική πρωτοβουλία για την καταπολέμηση της ασιτίας
Επίσης, το επιτυχημένο καπιταλιστικό σύστημα κατόρθωσε να παραχωρήσει την καταπολέμηση της ασιτίας στα σχολεία μέσω της ιδιωτικής χορηγίας. Είναι, άλλωστε, εγγενές χαρακτηριστικό του η απεμπόληση των δικών του υποχρεώσεων απέναντι στο λαό και τη νεολαία και η προσφορά γης και ύδατος στο ιδιωτικό κεφάλαιο.
Το ένα πρόβλημα εδώ σε σχέση με την ιδιωτική πρωτοβουλία είναι η φιλανθρωπία από την πλευρά της αστικής τάξης. Το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, όπως και άλλοι αντίστοιχοι οργανισμοί υπό την διεύθυνση γόνων μεγάλων αστικών οικογενειών της χώρας, εμφανίζεται ως μεγάλος ευεργέτης του φτωχού λαού. «Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω λάδι» δηλαδή. Η εκμεταλλεύτρια τάξη πετάει υπερήφανη τα ξεροκόμματα στους υποτακτικούς της, θησαυρίζοντας από τη δική τους δουλειά και το ξεζούμισμα.
Το άλλο πρόβλημα είναι ότι όσο ιδιωτική είναι η πρωτοβουλία παροχής γευμάτων σε κάποιους μαθητές, άλλο τόσο ιδιωτική είναι και η πρωτοβουλία σταματήματος της πρωτοβουλίας αυτής. Ένα «λυπούμαστε, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε το πρόγραμμα» αρκεί, για να επιστρέψουν οι χιλιάδες αυτές των οικογενειών στην προτέρα κατάσταση της πείνας, χωρίς κανείς να κατηγορήσει κανέναν...
Η ανάγκη σίτισης στα σχολεία υπάρχει και είναι μεγάλη. Είναι ανάγκη επιβίωσης του νεαρότερου κομματιού του πληθυσμού. Άρα υπάρχει και η ανάγκη διεκδίκησης γευμάτων για τους μαθητές και αυτή η διεκδίκηση πρέπει να απευθύνεται στο κράτος. Όχι σε χορηγούς, όχι σε αστούς φιλάνθρωπους.

Υ.Γ. «Το υπουργείο Εσωτερικών, ύστερα από συνεννόηση και με τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών Χρήστο Σταϊκούρα, θα προχωρήσει σε έκτακτη επιχορήγηση 8 εκατομμυρίων ευρώ για την προμήθεια πετρελαίου θέρμανσης σε σχολεία της χώρας.» Αυτό, ύστερα από κινητοποίηση μαθητών και γονιών στη Νάουσα και τη Φλώρινα και το κλείσιμο των σχολείων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών. Λεφτά υπάρχουν...

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η χώρα ξέφραγο αμπέλι των CIA-NSΑ, υπό λεηλασία και πεδίο βολής φτηνό

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τις δυνατότητες των υπερσύγχρονων μηχανισμών υποκλοπών και κατασκοπείας που κρύβονται κάτω από τα πάνελ στην ταράτσα της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα. Ούτε μπορούμε να γνωρίζουμε πού αλλού, εκτός από τη βάση της Σούδας, σ’ όλη την ελληνική επικράτεια εδρεύουν μηχανισμοί, ποντισμένα καλώδια οπτικών ινών ξέχωρα ή δίπλα στα πολεμικά ορμητήρια των φονιάδων των λαών που επίσης καλά κρατούν στη χώρα μας.
Μάθαμε όμως, με αφορμή την κόντρα για τις υποκλοπές των ΗΠΑ στην Ευρώπη, πως η χώρα μας είναι πρώτη στη λίστα 19 περιοχών της Ευρώπης όπου λειτουργούν οι ειδικές μονάδες συλλογής πληροφοριών (special collection service) που δουλεύουν για λογαριασμό της NSA και της CIA. Ξέρουμε επίσης ότι η χώρα αποτελεί προκεχωρημένο φυλάκιο για τα πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ στην περιοχή. Ζήσαμε και ζούμε την κρίση χρέους και τη σχετική «σωτηρία» που καταστρέφει και δολοφονεί τη ζωή και το μέλλον των ανθρώπων της δουλειάς. Τη «σωτηρία» των γνωστών γιατρών του ΔΝΤ που συμπράξανε γι’ αυτήν με την Ε.Κ.Τ. και την Ε.Ε. Μετατρέψανε τη χώρα και το λαό της σε πεδίο του λυσσαλέου ανταγωνισμού τους για το φόρτωμα των συνεπειών της κρίσης, της κόντρας ευρώ–δολαρίου και όλα αυτά σε σύμπλεξη με τον επικίνδυνο γεωπολιτικό ανταγωνισμό στην ευρύτερη περιοχή. Παρακολουθούμε τις καταιγιστικές και επικίνδυνες εξελίξεις στην Κύπρο… όπου και εκεί οι βάσεις, τα καλώδια οπτικών ινών και τα προηγμένα μηχανήματα της τηλεματικής καλά κρατούν.
Κοντολογίς η χώρα μας, όπως και η Κύπρος, χάριν των επιλογών της αστικής τάξης, βρίσκεται επικίνδυνα μπλεγμένη και αποτελεί πεδίο βολής φτηνό στη φάση του πιο άγριου παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που συμπλέκεται και παροξύνεται με την κρίση. Είναι κρίσιμο σταυροδρόμι η χώρα, μα δεν είναι κυρίως αυτό. Ούτε βέβαια οι ιμπεριαλιστές μισούν με τόσο ιδιαίτερο τρόπο το λαό μας και αντιμετωπίζουν έτσι τη χώρα.
Μια παράμετρος που εξηγεί πολλά απ’ αυτά που συμβαίνουν είναι το γεγονός πως η αστική τάξη κυριάρχησε με το βομβαρδισμό της Αθήνας από τους Άγγλους και με τις ναπάλμ των ΗΠΑ σε Γράμμο–Βίντσι. Έκατσε στο σβέρκο του λαού ανεχόμενη αμερικάνους δικαστές στα στρατοδικεία της, κόκκινες προβιές, παλάτια, πραξικοπήματα. Ανέχτηκε ακόμη και την τραγωδία του κυπριακού λαού με κόστη και για την ίδια, χάριν της πολιτικής τού «ανήκομεν στη Δύση». Να πώς εξηγείται η σύγχρονη ελεεινότητα του Πάγκαλου που προσπάθησε με τη δήλωσή του, πως τάχα σαν ΥΠΕΞ έκανε υποκλοπές στην πρεσβεία των ΗΠΑ, να απαλύνει τη δύσκολη θέση στην οποία βρέθηκαν οι ΗΠΑ μετά τις σχετικές περί υποκλοπών αποκαλύψεις Σνόουντεν. Ελεεινότητα ενδεικτική της τάξης που εκπροσωπεί. Τους κατασκόπευε άραγε όταν παρέδιδε τον Οτσαλάν; Μήπως κατά την κρίση στα Ίμια; Ή μήπως στην ταράτσα της η ελληνική πρεσβεία στις ΗΠΑ διαθέτει μηχανισμούς υψηλής τηλεματικής και τα έχει όλα και ανά πάσα στιγμή on line;
Η αστική τάξη είναι βαθιά εξαρτημένη νέτα σκέτα και γι’ αυτό, πέρα απ’ όλα τ’ άλλα, ποτέ δεν είχε δικιά της στρατηγική. Να γιατί ο Στουρνάρας λέει σήμερα πως η μόνη δομημένη πολιτική στη χώρα είναι αυτή του μνημονίου. Το καθεστώς της εξάρτησης εκμεταλλεύεται και καταπιέζει τον εχθρό λαό με τις πλάτες των προστατών του και πάντα ποντάρει στην εύνοιά τους και σ’ ό,τι τέλος πάντων προκύψει από τις πολιτικές τους. Όσο στριμώχνεται από τις πολιτικές και τους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστών άλλο τόσο παραδίδει το λαό και τη χώρα στις απαιτήσεις τους. Σ’ αυτή τη βάση συγκροτήθηκε ιστορικά η αστική τάξη και κάτι τέτοιο σήμερα είναι ολοφάνερο στον ίδιο το λαό και πολύ περισσότερο σ’ αυτούς που τολμούν να δουν την πραγματικότητα μπαίνοντας μπροστά για την ανατροπής της. Σ’ αυτή τη βάση συγκροτεί τις όποιες συμμαχίες μπορεί κάθε φορά με τα μεσοστρώματα, αυτή την κουλτούρα της υποτέλειας θέλει να περάσει ακόμη και στο λαό.
Να γιατί η εργατική τάξη, που παντού συγκροτείται στη βάση της σχέσης κεφάλαιο– εργασία και πουθενά έξω απ’ αυτήν, στη χώρα μας και στις εξαρτημένες χώρες είναι αναγκαίος για τη συγκρότησή της και ο αντιιμπεριαλιστικός προσανατολισμός. Να γιατί ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αρνούμενοι την επαναστατική προοπτική, αρνούνται την πάλη ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση και δίνουν ο καθένας με τον τρόπο του εξετάσεις στο σύστημα.

Οι αντιθέσεις ΗΠΑ-Γερμανίας
Με αφορμή τις αποκαλύψεις Σνόουντεν για τις υποκλοπές 70.000.000 συνδιαλέξεων Γάλλων σ’ ένα μήνα, την παρακολούθηση του κινητού της Μέρκελ και μια σειρά άλλες «αθέμιτες» πράξεις των ΗΠΑ κατά συμμάχων, ξεσηκώθηκε θύελλα αντιδράσεων στην Ευρώπη.
Αν οι Γάλλοι και ιδιαίτερα οι Γερμανοί μέσω «Σπίγκελ» τράβηξαν την κόντρα με βάση και το συνολικότερο ανταγωνισμό τους με τις ΗΠΑ, από την άλλη μεριά η στάση της ελληνικής κυβέρνησης, που τήρησε σιγή ιχθύος, είναι επίσης χαρακτηριστική. Όμως εκείνο που πιθανότατα να σηματοδοτεί νέο κύκλο πολιτικών αναταράξεων στο έτσι κι αλλιώς ασταθές πολιτικό σκηνικό της χώρας, σοβαρότατες σε σχέση μ’ αυτές που δεν προκάλεσε η μομφή του ΣΥΡΙΖΑ, είναι το άνοιγμα ξανά της υπόθεσης των υποκλοπών 2004-2005. Παράλληλα ανοίγει και η υπόθεση παρακολούθησης του Καραμανλή με το λεγόμενο σχέδιο «Πυθία», που έβλεπε, σύμφωνα με μια σειρά αναφορές, έως και δολοφονία του και το οποίο είχαν αποκαλύψει τότε ρώσικες υπηρεσίες. Ο εισαγγελέας έχει ζητήσει δικαστική συνδρομή από τις ΗΠΑ μια και τα κινητά των υποκλοπών βρέθηκαν να έχουν κλήσεις με το Μέριλαντ των ΗΠΑ όπου εδρεύει η NSA. Η υπόθεση είχε καταγγελθεί επίσημα το Μάρτη 2005 με συνέντευξη των τριών αρμοδίων υπουργών της κυβέρνησης Καραμανλή. Παράλληλα ζητείται, στο πλαίσιο δικαστικής συνδρομής, από τη Ρωσία η κατάθεση του υπευθύνου της ρώσικης μυστικής υπηρεσίας που υπέδειξε στις ελληνικές αρχές το σχέδιο παρακολούθησης του Καραμανλή.
Το πιο σημαντικό είναι πως έχει κληθεί στο πλαίσιο της δικαστικής έρευνας για απολογία ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ στα χρόνια του Γ. Παπανδρέου Μ. Καρχιμάκης, κατηγορούμενος για παραβίαση απορρήτου των μυστικών της πολιτείας. Σύμφωνα με τη «Real news», ο δικαστικός λειτουργός πριν στείλει την κλήση για απολογία στον Καρχιμάκη σε αιφνιδιαστική έρευνα στο σπίτι του βρήκε διαβαθμισμένα απόρρητα έγγραφα της πολεμικής αεροπορίας και μια σειρά έγγραφα για τα σκάνδαλα της κυβέρνησης Καραμανλή τα χρόνια 2005-2007.
Είμαστε απ’ αυτούς που από τις στήλες της εφημερίδας μας σε σειρά άρθρων καταγγέλλαμε τις ιμπεριαλιστικές κόντρες και τις ωμές επεμβάσεις των ΗΠΑ στη χώρα τα χρόνια που μέσω του Μπράιζα καταπατούνταν αθόρυβα κάθε έννοια εθνικής ανεξαρτησίας προκειμένου ν’ αποτραπεί η ρώσικη διείσδυση μέσω των αγωγών. Δεν γίναμε ούτε θα γίνουμε συνωμοσιολόγοι, αλλά ποτέ δεν είχαμε αυταπάτες για το γεγονός πως η χώρα μας με γνώση και συναίνεση της αστικής τάξης ήταν ξέφραγο αμπέλι για τη CIA και κάθε λογής χαφιεδο-μηχανισμούς και υπηρεσίες. Ούτε τώρα θα μπούμε σε σενάρια. Η σοβαρότατη υπόθεση των υποκλοπών με την αποκάλυψη της εμπλοκής Καρχιμάκη, στενού συνεργάτη του Γ. Παπανδρέου, αποκτά ουρές στο σημερινό πολιτικό σκηνικό. Δεν γνωρίζουμε καν αν μια τέτοια υπόθεση θα ανοιχτεί, με ποιο σκοπό και στόχευση και μέχρι πού ή αν θα ξανακουκουλωθεί. Ακούγεται ότι το αλλοδαπό άτομο που αναζητούν οι δικαστικές αρχές και σχετίζεται με τις υποκλοπές και το σχέδιο «Πυθία» είναι ο γνωστός άνθρωπος των ΗΠΑ που έδρασε δίπλα στον Γ. Παπανδρέου από τα χρόνια που ήταν ΥΠΕΞ του Σημίτη.

Βρόμικες και επικίνδυνες κόντρες πάντα στις πλάτες του λαού
Να υποθέσουμε πως η κόντρα ΗΠΑ–Γερμανίας έχει χοντρύνει τόσο που κάποιοι στην Ελλάδα βαθαίνουν επί της ουσίας και πολύ συγκεκριμένα τις γενικές αποκαλύψεις του Σνόουντεν… Σίγουρα είμαστε σε περίοδο εξαιρετικά ρευστή και οι δεδομένες και ισχυρές ιμπεριαλιστικές κόντρες κανείς δεν ξέρει μέχρι πού θα φτάσουν. Όμως αν κάποιοι ήδη βγάζουν τ’ άπλυτα των ανθρώπων των ΗΠΑ στο φως, τότε πώς θ’ αντιδράσουν οι ΗΠΑ; Να περιμένουμε ξανά προσπάθεια μερικής έστω καθόδου των Ρώσων ιμπεριαλιστών στη χώρα στο πλαίσιο της ενίσχυσης των σχέσεών τους με τη Γερμανία; Να πρόκειται για προσπάθεια επαναφοράς στο πολιτικό σκηνικό του Καραμανλή ως ήρωα της δεξιάς πολυκατοικίας, όπως έγραψε το «Βήμα» από πέρυσι το Μάρτιο; Ή απλούστατα όλα αυτά τα εξόχως αποκαλυπτικά που προκύπτουν θα ξανά-κουκουλωθούν στο πλαίσιο του προσωρινού έστω τωρινού πολιτικού συμβολαίου που ενδέχεται μετά και την πρόταση μομφής να κρατήσει τουλάχιστον κάμποσους μήνες;
Όπως και να έχει η πραγματικότητα, για το λαό της χώρας μας θα γίνει ακόμη πιο επώδυνη. Γιατί οι ιμπεριαλιστές διαγκωνίζονται για τη λεηλασία, τον έλεγχο της χώρας και τη χρήση της ως πεδίου βολής φτηνού. Και όλοι τους αδιαφορούν για κάθε έννοια σεβασμού εθνικής ανεξαρτησίας ή για το λαό μας που υποφέρει στη φτώχεια, την ανεργία και θα υποφέρει στο κρύο παρά τις μεγάλες ενεργειακές μπίζνες που στήνονται με έντονους και επικίνδυνους διαγκωνισμούς.
Μόνο ο λαϊκός ξεσηκωμός μπορεί να αναγκάσει ντόπιους και ξένους δυνάστες του λαού να τον υπολογίζουν και να τον αντιμετωπίζουν διαφορετικά. Μόνο η ανάπτυξη αντικαπιταλιστικού – αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, κινήματος Αντίστασης–Διεκδίκησης–Ανατροπής των αρνητικών συσχετισμών, μπορεί ν’ αλλάξει τα πράγματα στη χώρα. Όπως τότε με τον ξεσηκωμό του ’73 που, όσο ανατροφοδότησε το μαζικό λαϊκό κίνημα της χώρας για κάμποσα χρόνια, ο λαός έγινε υπολογίσιμος και πέτυχε νίκες.
40 χρόνια μετά πρέπει να αψηφήσουμε ξανά τη σιγή νεκροταφείου και τη νομιμότητα του συστήματος που βγάζει ξανά τα αντιιμπεριαλιστικά αιτήματα στην παρανομία. 40 χρόνια μετά οι ΗΠΑ του Ομπάμα και συνολικά ο ιμπεριαλισμός ληστεύει, καταπιέζει και δολοφονεί λαούς σ’ όλο τον πλανήτη, μ’ ακόμη πιο βάρβαρο τρόπο. Το ντόπιο καθεστώς της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης δεν είναι πια χούντα, μα έστω και με κοινοβουλευτικό μανδύα εκφασίζεται συνεχώς, καταστρέφει τη ζωή των ανθρώπων της δουλειάς και προσφέρει εκδούλευση στα πιο βρόμικα και επικίνδυνα σχέδια των φονιάδων των λαών…
Κόντρα λοιπόν στο ζόφο, κόντρα στον κυνισμό και την ελεεινότητα κάθε Πάγκαλου του συστήματος και χωρίς αυταπάτες, ας συμβάλουμε επίμονα και αποφασιστικά για να μπει ξανά ο λαός μας στο δρόμο του Νοέμβρη.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Το ξανθό γυφτάκι και η κατασκευή του εχθρού

Το θρίλερ που δήθεν έζησε συγκλονισμένη η κοινή γνώμη, πριν από περίπου έναν μήνα, με την “Μικρή Μαρία”, το ξανθό κοριτσάκι που “βρέθηκε” να ζει μαζί με Ρομά, φαίνεται να συνεχίζεται ακάθεκτο, τόσο με ιστορίες, παρόμοιες με αυτή της Μαρίας, να (επαν)έρχονται συνεχώς στο φως όσο και νέες ιστορίες εγκληματικών ενεργειών, στις οποίες εμπλέκεται άμεσα ή έμμεσα η “παραβατική” αυτή φυλή των Ρομά. Ιστορίες με θύματα πάντα κάποιον που “θα μπορούσε να είναι ένας από εμάς”, σε ρόλο εξιχνιαστή τα πάντα “ευαίσθητα” ελληνικά ΜΜΕ και... εκτελεστικό βραχίονα την “αγαθή” ΕΛΑΣ που σπεύδει για την ασφάλεια των πολιτών της και την αποκατάσταση της φυσικής τάξης πραγμάτων, δηλαδή την επιστροφή του μικρού κοριτσιού σε ένα περιβάλλον που αντιστοιχεί στα... φυσικά χαρακτηριστικά του προσώπου του. Ειδικά για τα ΜΜΕ, μόλις που είχαν προλάβει να αναδείξουν τον βαθιά “αντιφασιστικό” χαρακτήρα τους, με αφορμή τη δολοφονία Φύσσα και τα όσα γεγονότα επακολούθησαν με την Χρυσή Αυγή και να “αναρωτηθούν” με αθωότητα, για το πώς -παρά τα όσα αποκαλύφθηκαν για την Χρυσή Αυγή και τον εγκληματικό χαρακτήρα της οργάνωσής της- οι ιδέες της παραμένουν αρεστές σε ένα σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού.
Αυτά, όμως, μέχρι να έρθει η περίπτωση της “μικρής Μαρίας”. Για να ξεσπαθώσουν ξανά και μαζικά όλες τις φασίζουσες, στερεοτυπικές και βαθιά ρατσιστικές τους απόψεις στο φοβικό κοινό: του γύφτου που κλέβει τα παιδιά, που κλέβει γενικώς, του απατεώνα, του εξ αντικειμένου ένοχου. Και μόνο η παρουσία του ξανθού κοριτσιού ανάμεσα στα μελαχρινά, τα σκούρα, αποτέλεσε σκάνδαλο πρώτου βαθμού, γεγονός κινητοποίησης του πολιτικού κόσμου, με παρέμβαση μέχρι και του πρωθυπουργού, αστυνομικές επιχειρήσεις τύπου… CSI όπου η λήψη υλικού DNA, οι προφυλακίσεις, οι εισβολές στους καταυλισμούς των τσιγγάνων, η παράβλεψη των προβλεπόμενων διαδικασιών νομιμοποιήθηκαν με μιας στα δελτία των 8, θεωρήθηκαν κοινή πρακτική ενάντια στον “άλλο”, τον διαφορετικό, που εισέβαλε στον κόσμο των “λευκών”, των “κανονικών”. Το δικαστήριο του συστήματος είχε ήδη κρίνει και ενεργήσει για το καλό “όλης” της κοινωνίας και του παιδιού φυσικά. Και αυτό είναι αρκετό για να δικαιολογεί την κάθε ενέργεια…
Φυσικά, για τα υπόλοιπα, τα “σκούρα” παιδιά, τα παιδιά των φαναριών, τα παιδιά των καταυλισμών, το να διαβιούν τέτοια ζωή θεωρείται κάτι απολύτως φυσιολογικό, οπότε και δεν υπάρχει η σχετική πρόβλεψη. Ίσα ίσα, θα πρέπει να ορθώσουν μεγαλύτερα εμπόδια, μεγαλύτερα τείχη, ώστε να πάψουν να έρχονται σε επαφή με τα “δικά” μας παιδιά. Είτε αυτό αφορά το σχολείο είτε αφορά το νοσοκομείο είτε τελικά τον ίδιο το δημόσιο χώρο. Και αν, ακόμα, αυτή η γκετοποίηση μέσα στους καταυλισμούς τους αποτύχει, τότε μπορούμε εν μια νυχτί να αποφασίσουμε την “μετεγκατάσταση” -βλέπε εκτοπισμό- ολόκληρου του καταυλισμού. Ακόμα και αν αυτός υπήρχε στο σημείο αυτό από παλαιότατων χρόνων (π.χ. Νομισματοκοπείο). Άλλωστε, κάτι τέτοιο είναι στη φύση των Ρομά: νομάδες, περιηγητές, αποβράσματα που κανείς δε θέλει κοντά του, τελικά, άνθρωποι χωρίς δικαιώματα. Μίλησε κανείς για ρατσισμό;
Με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο η φασιστική ιδεολογία χρεώνει τα προβλήματα του λαού στους μετανάστες, έτσι και το σύστημα προσπαθεί να τα χρεώσει σε κάποιους άλλους: τα “δικά” μας παιδιά δεν κινδυνεύουν από την φτώχεια αλλά τους Ρομά, το ίδιο και οι γειτονιές μας και ο δημόσιος χώρος που υποβαθμίζεται διαρκώς. Το δημόσιο σύστημα Υγείας που δεν “αντέχει” και τους “άλλους”. Τα σχολεία που στοιβάζονται τα παιδιά δεν “αντέχουν” και τους άλλους. Λογική που φυσικά επεκτείνεται σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας, όπου Ρομά γίνεται ο καταληψίας, ο απεργός, ο αριστερός, ο κομμουνιστής, καθένας που διαταράσσει την “εύρυθμη” λειτουργία του συστήματος, που αναζητά και απαιτεί τα δίκια του. Απέναντι σε αυτόν, τον “εχθρό”, το σύστημα έχει κάθε “νόμιμο” δικαίωμα να λειτουργήσει όπως κρίνει, με όποια μέσα κρίνει κάθε φορά και καλό θα είναι η κοινωνία να συνηθίσει την ιδέα και απλά να ελπίζει ο καθένας ατομικά ότι δε θα μπει ποτέ στο ρόλο του… εχθρού. Η φυλή καλύπτει την ταξικότητα και η ταξικότητα αναζητά άλλοθι στη φυλή.

Π.Γ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Συνέντευξη Σαμαρά στον Πρετεντέρη Το μαστίγιο και το ...μαστίγιο!

Το καρότο απουσιάζει από τον τίτλο που θα μπορούσαμε να δώσουμε στη συνέντευξη του Σαμαρά στον Πρετεντέρη στις 4 Νοέμβρη. Ο πρωθυπουργός κινήθηκε, με τη βοήθεια του δημοσιογράφου, σε δυο βασικούς άξονες: τον πολιτικό, με έμφαση στη θεωρία των δύο άκρων και τον οικονομικό, σχετικά με τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα. Για το λαό το συμπέρασμα είναι απλό: Η επίθεση θα συνεχιστεί, τα μέτρα θα συνεχιστούν και όποιος τολμήσει να σηκώσει κεφάλι θα βρει τους κρατικούς μηχανισμούς απέναντί του.

Η θεωρία των δύο άκρων
Ο Σαμαράς, όταν ρωτήθηκε για τη δήλωσή του στη Ν. Υόρκη ότι εκτός από τη Χρυσή Αυγή υπάρχει και το άλλο άκρο, ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος θέλει να βγει η Ελλάδα από το ευρώ, αναγνώρισε ότι άλλο πράγμα μια πολιτική θέση και άλλο η βία. Η συνέχεια της τοποθέτησής του, όμως, ήταν μια ουσιαστική και αναμφισβήτητη υποστήριξη της θεωρίας των δύο άκρων.
Κατηγορώντας τον ΣΥΡΙΖΑ ότι καταδικάζει τη βία με το “ναι μεν αλλά...”, έκανε ακριβώς το ίδιο καταδικάζοντας τη Χρυσή Αυγή μεν, επιτιθέμενος προς τον ΣΥΡΙΖΑ δε, για τη Μαρφίν, για τις Σκουριές, για το ότι καλεί το λαό να αγωνιστεί για να ανατρέψει την κυβέρνηση, για την κατάληψη στο νοσοκομείο Ιωαννίνων, για την ΕΡΤ και γενικά ...για ό,τι κινείται!
Ο στόχος εδώ ήταν διπλός: Από τη μια η άσκηση πίεσης προς τον ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να αφήσει τα ...τριτοκοσμικά αγωνιστικά του τερτίπια και να γίνει μια υπεύθυνη ευρωπαϊκού τύπου αντιπολίτευση.
Από την άλλη, όμως, και αυτό είναι το πιο σημαντικό, ο στόχος ήταν ο ίδιος ο λαός. Τις όποιες κινητοποιήσεις έχουν γίνει τους τελευταίους μήνες, στις Σκουριές, στην ΕΡΤ, στα νοσοκομεία, στους εκπαιδευτικούς, δεν τις έχει κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ο λαός που αναζητά τους τρόπους να αντισταθεί στην επίθεση. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μάλιστα, όπου δεν αντιτάχθηκε ευθέως στις κινητοποιήσεις, τις άφησε, ουσιαστικά, στην τύχη τους ή τις υπονόμευσε μέχρι να κλείσουν. Φροντίζοντας πάντα να προσανατολίζει το πολιτικό τους περιεχόμενο όχι στους συγκεκριμένους στόχους που έβαζαν, αλλά στην πτώση της κυβέρνησης, στο όνομα, δήθεν, της πολιτικοποίησης του αγώνα. Αρα ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν είναι κίνδυνος, αλλά είναι και πολύ χρήσιμος για την κυβέρνηση και το σύστημα συνολικά. Και άρα τα πυρά του Σαμαρά απευθύνονται στο λαό τον ίδιο, απέναντι στον οποίο θα εξαντληθεί η αυστηρότητα του κράτους.
Φυσικά, είναι σαφής και η αναφορά στην Αριστερά. Οι αριστερές ιδέες είναι ο πραγματικός στόχος πίσω από την επίθεση στο ΣΥΡΙΖΑ. Η πάλη του λαού ενάντια στην πολιτική της εξαθλίωσης είναι αυτή που πρέπει να τσακιστεί στο όνομα της “εθνικής ενότητας” μπροστά στη δύσκολη προσπάθεια που κάνει το έθνος. Το έθνος. Πέρα από τάξεις, πέρα από πλούσιους και φτωχούς, πέρα από εργαζόμενους και χρυσοκάνθαρους. Ο,τι άλλο είναι αντεθνικό, επικίνδυνο και καταστροφικό. Και απέναντί του το κράτος θα είναι αμείλικτο...

Νέα μέτρα; Προφανώς!
Η συζήτηση για το αν θα υπάρξουν νέα μέτρα ή όχι έχει αρχίσει και γίνεται ένα άθλιο παιχνίδι με τις λέξεις το οποίο στην κυριολεξία περνά για ηλίθιο έναν ολόκληρο λαό. Στη συνέντευξη ο Σαμαράς επιβεβαίωσε ότι δε θα υπάρξουν δημοσιονομικά μέτρα (τα λεγόμενα οριζόντια) αλλά διαρθρωτικά. Τώρα ησυχάσαμε!
Ας δεχτούμε, λοιπόν, ότι όντως δε θα μειωθούν περαιτέρω μισθοί και συντάξεις. Μα δεν έχουμε καμιά δέσμευση ότι τα “προσωρινά” μέτρα, όπως το χαράτσι της ΔΕΗ, θα αρθούν. Αντίθετα έχουμε τη δέσμευση ότι θα μονιμοποιηθεί και θα επεκταθεί η φορολογία των ακινήτων. Και όταν ο Πρετεντέρης έθεσε το θέμα του αβάσταχτου φορολογικού βάρους στην Ελλάδα, ο Σαμαράς έσπευσε να συμφωνήσει ότι πρέπει να μειωθεί στο 15% η φορολογία των επιχειρήσεων για να προσελκυθούν επενδύσεις! Τέτοια ελάφρυνση στα φορολογικά βάρη μισθωτών και συνταξιούχων!
Η όλη συζήτηση και επιχειρηματολογία του Σαμαρά αφορούσε, ουσιαστικά, τους τρόπους με τους οποίους θα καταφέρει η κυβέρνηση να εισπράξει περισσότερους φόρους. Αντιμετωπίζει και εκείνη, αλλά και η ίδια η τρόικα, το πραγματικό πρόβλημα ότι τα έσοδα που υπολογίζουν δεν έρχονται, απλά γιατί ο κόσμος δεν έχει να πληρώσει. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης, η επιβολή του οποίου βύθισε τα αντίστοιχα κρατικά έσοδα γιατί ο κόσμος δεν έβαλε πέρυσι πετρέλαιο. Ολη η φασαρία και η δημαγωγία περί δικαιότερων φόρων γίνεται γι' αυτό το λόγο. Και είναι αλήθεια ότι θα ήθελαν ανάπτυξη και για να κερδίσει το κεφάλαιο, αλλά και για να μπορούν να εισπράττονται περισσότεροι φόροι, οι οποίοι να καταλήγουν απευθείας στα ιμπεριαλιστικά ταμεία μέσω της αποπληρωμής των δυσθεώρητου ύψους δανείων.
Από εκεί και πέρα, έχουμε κάθε λόγο να μην τους πιστεύουμε όταν δεσμεύονται πως δε θα παρθούν νέα μέτρα και πως δε θα υπάρξει νέο μνημόνιο. Κι έχουμε κάθε λόγο να είμαστε σίγουροι ότι είτε οριζόντια είτε κάθετα είτε δημοσιονομικά είτε διαρθρωτικά, τα νέα μέτρα θα υπάρξουν και θα στοχεύσουν κατευθείαν στις τσέπες του λαού.

Και μια παροχή!
Για να μην τον αδικούμε, ο Σαμαράς έταξε και κάτι για να αντιμετωπίσει τη δυσπιστία της νεολαίας στο πολιτικό σύστημα: δωρεάν ασύρματο ίντερνετ (wi-fi) σε όλη τη χώρα σε ένα χρόνο. Και το έχει ψάξει και θα το κάνει. Κι έτσι η νεολαία θα δει ότι κάποιος νοιάζεται γι' αυτήν και δε θα αμφισβητεί το κράτος, την κυβέρνηση, το πολιτικό σύστημα. Θα σερφάρει τζάμπα ψάχνοντας τις λιγοστές αγγελίες για κακοπληρωμένη και ανασφάλιστη δουλειά, προσπαθώντας να χτίσει το μέλλον της πάνω σε ...ασύρματα θεμέλια...

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Τα «δύο άκρα», το εξής ένα

Για τη δολοφονία των μελών της Χρυσής Αυγής
Η εν ψυχρώ δολοφονία δύο μελών της Χρυσής Αυγής και ο βαρύτατος τραυματισμός ενός τρίτου είχε, όπως είναι φυσικό, συγκλονιστική επίδραση στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Ταυτόχρονα γέννησε σειρά ερωτημάτων τόσο σε σχέση με το ποιες δυνάμεις αποφάσισαν να προχωρήσουν σε μια τέτοια αιματηρή ενέργεια όσο και για το πού στοχεύουν.
Διατυπώθηκε σειρά απόψεων και ερμηνειών από διάφορες πλευρές και οι οποίες μπορούν να συνοψισθούν σε δύο βασικές εκδοχές. Η μια αποδίδει το έγκλημα σε κύκλους που συνδέονται με το σύστημα (εντός ή και εκτός Ελλάδας) και η άλλη το αποδίδει σε ομάδα του λεγόμενου «αντάρτικου πόλης». Τώρα το πόσο στεγανά διαχωρισμένες είναι αυτές οι δυο εκδοχές είναι ένα σοβαρό πολιτικό ζήτημα, αλλά ας το αφήσουμε για παρακάτω.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Εκδήλωση ΚΕΔΔΕ: «Το μνημονιακό τόξο, το φασιστικό βέλος και οι λαϊκές ελευθερίες στην εποχή μας»

Την Τρίτη 22 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ εκδήλωση-συζήτηση από την ΚΕΔΔΕ (Κίνηση για τις Ελευθερίες και τα Δημοκρατικά Δικαιώματα της Εποχής μας) με θέμα «Το μνημονιακό τόξο, το φασιστικό βέλος και οι λαϊκές ελευθερίες της εποχής μας» με ομιλητές τους Κ. Αρβανίτη, Μ. Αρκολάκη, Δ. Καλτσώνη, Γ. Κασιμάτη, Γ. Κατρούγκαλο, ενώ την ομιλία συντόνισε ο Π. Φραντζής.
Σε μία κατάμεστη αίθουσα έγινε μια αρκετά ενδιαφέρουσα συζήτηση όπου έγινε προσπάθεια σύνδεσης του φασιστικού φαινομένου με την έξαρση της καταστολής και της καταπάτησης των δημοκρατικών δικαιωμάτων στην πρόσφατη περίοδο της κρίσης και των μνημονίων. Όπως είπε στο άνοιγμα της εκδήλωσης ο Φραντζής για τον τίτλο της εκδήλωσης, «τον χρησιμοποιούμε εννοώντας ότι το βέλος του φασισμού δεν φύτρωσε από μόνο του στο έδαφος της κρίσης, αλλά βγήκε από τη φαρέτρα συγκεκριμένων πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που αυτοπροσδιορίζονται άλλοτε ως συνταγματικό τόξο, άλλοτε ως δημοκρατικό τόξο, άλλοτε ως δυνάμεις ευρωπαϊκού προσανατολισμού – πάντως στη γλώσσα του λαού πέρασαν ως μνημονιακοί, μνημονιακές δυνάμεις».
Η συζήτηση δεν περιορίστηκε στα ζητήματα φασισμού και κρατικής καταστολής αλλά σε σχέση με την κυρίαρχη πολιτική των μνημονίων τέθηκε το ζήτημα της ανατροπής της, χωρίς όμως να αποφευχθούν οι αυταπάτες για τον κυβερνητισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Στο διάλογο που επακολούθησε, παρενέβη και ο σ. Γ. Βάρλας, ο οποίος, εκτός των άλλων, επεσήμανε την επιτακτική ανάγκη της κινηματικής ενεργοποίησης της ΚΕΔΔΕ ενάντια στη φασιστικοποίηση και την καταστολή. Παρακάτω, δημοσιεύουμε την ομιλία του σ. Μανόλη Αρκολάκη.

Κρίση, φασιστικοποίηση και φασισμός 

του Μανόλη Αρκολάκη

Ι
Για ένα θέμα που επικεντρώνεται στον αυταρχισμό, την κρατική βία και τη φασιστική απειλή, δεν είναι δυνατόν να ξεκινήσω παρά με, τρόπον τινά, κοινότοπη αναφορά στις οικονομικο-κοινωνικές συνθήκες. Το ζήτημα δηλαδή της κρίσης που ταλανίζει τις ζωές μας τα τελευταία χρόνια και έχει ανατρέψει άρδην τις συνθήκες που διέπουν τη διακυβέρνηση, την οικονομική εξέλιξη και τις κοινωνικές σχέσεις με τρόπο πρωτόγνωρο για τα μεταπολεμικά δεδομένα. Μια κρίση που εμφανίστηκε -ή αν θέλετε προβλήθηκε- σαν κρίση χρέους για την ελληνική περίπτωση, η ίδια όμως η πραγματικότητα και η διάρκειά της επιβεβαίωσαν όλους αυτούς που επέμεναν από την αρχή ότι τα ποιοτικά χαρακτηριστικά είναι τέτοια που καταδεικνύουν τη δομική της φύση. Για την ακρίβεια, πρόκειται για έξαρση της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης που ξέσπασε το 1973 ως πετρελαϊκή κρίση και συνεχίζεται από τότε με εξάρσεις και υφέσεις, όπως φαίνεται από τις χρηματιστηριακές της εκφάνσεις. Εστιάζω στα δομικά χαρακτηριστικά της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης για να επιμείνω στην αδυναμία που έχει το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα να συνεχίζει να βρίσκει πρόσκαιρες διεξόδους μέσω κάποιας χρηματιστηριακής φούσκας ώστε να διαιωνίζεται από τη μία πλευρά η εκμετάλλευση και η υπερσυγκέντρωση κεφαλαίων και από την άλλη η δημιουργία κερδών χωρίς την ανάλογη οικονομική μεγέθυνση του πραγματικού παραγωγικού τομέα της οικονομίας. Χωρίς να θέλω να υπεισέλθω σε λεπτομερή επιχειρήματα, η συνεχιζόμενη από τη δεκαετία του 1960 πτωτική τάση του μέσου ποσοστού κέρδους και η υπερσυσσώρευση κεφαλαίων καταδεικνύουν τα δομικά προβλήματα του καπιταλισμού με επακόλουθο, στη φάση που βρίσκεται, να οξύνονται πρώτα και κύρια οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, οι οποίες εκφράζονται με οικονομικούς ανταγωνισμούς και περιφερειακές πολεμικές συγκρούσεις, οι οποίες, όπως έχουν δείξει οι πρόσφατες περιπτώσεις, έχουν φτάσει πια στα όριά τους όσον αφορά την αποτελεσματικότητα και τη δυνατότητα διεξόδου.

Αν η εφιαλτική προοπτική της γενικευμένης σύγκρουσης αρχίζει να διακρίνεται στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον, η πολιτική που εφαρμόστηκε όλα αυτά τα χρόνια και οδήγησε σε αυτήν την κατάσταση όχι μόνο δεν έχει σταματήσει αλλά εφαρμόζεται με μεγαλύτερη ένταση. Την πολιτική αυτή την είδαμε ήδη από το 1975 να εφαρμόζεται πρώτα και κύρια στις ίδιες τις ΗΠΑ όπου οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία και το κράτος μπόρεσαν να υλοποιηθούν έχοντας ως βασική προϋπόθεση το χτύπημα του συνδικαλιστικού κινήματος, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και του κράτους πρόνοιας καθώς και την ιδεολογική επίθεση με προβολή του συντηρητισμού και του αντικομμουνισμού. Όπως και αν ονομάσουμε αυτές τις πολιτικές (νεοφιλελευθερισμός, μιλιταριστικός κεϋνσιανισμός, με ή χωρίς τη μάσκα του ιδεολογήματος της παγκοσμιοποίησης), η ουσία είναι ότι πρόκειται για όξυνση του ταξικού πολέμου με πρωτοβουλία του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος που σημαδεύτηκε, ειδικά μετά το 1993, με την ολοκλήρωση της ήττας του επαναστατικού κινήματος. Ζούμε λοιπόν τη φάση μιας στροφής της σπειροειδούς πορείας με την επιθετικότητα του πληγωμένου συστήματος, την αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης, τη χρεοκοπία του μεταπολεμικού ρεφορμιστικού κινήματος και την αναγκαιότητα της ανάκαμψης ενός νέου κινήματος που θα μπορεί να ανατρέψει τους δυσμενείς όρους κάτω από τους οποίους διεξάγεται η σημερινή ταξική πάλη.

ΙΙ
Για την ελληνική περίπτωση, η όξυνση της κρίσης ανέδειξε με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο όχι μόνο την εφαρμογή όλα αυτά τα χρόνια από όλες τις κυβερνήσεις (συντηρητικές και σοσιαλδημοκρατικές) της παραπάνω πολιτικής, αλλά και τις ιδιαίτερες επιπτώσεις της λόγω των εξαρτησιακών σχέσεων με τα διάφορα ιμπεριαλιστικά κέντρα (ΕΕ και ΝΑΤΟ). Από τη μία πλευρά, ήδη από τη δεκαετία του 1980, είχαμε το σταδιακό χτύπημα των εργατικών και συνδικαλιστικών κατακτήσεων, τη συρρίκνωση του έτσι κι αλλιώς αναιμικού κράτους πρόνοιας και των ασφαλιστικών δικαιωμάτων, με αποτέλεσμα τη μετάβαση από την παραδοσιακή κοινωνία της πειθάρχησης στην κοινωνία του ελέγχου. Τη διαδικασία αυτή μπορούμε να την ορίσουμε ως φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής αφού η προβολή του ατομισμού και του καταναλωτισμού επιδιώχθηκε με συγκεκριμένα ιδεολογικά πρότυπα που απαιτούσαν την ατομική υπερχρέωση μέσω του δανεισμού, την κυριαρχία του ιδιωτικού χώρου με την παράλληλη συρρίκνωση του δημόσιου χώρου ο οποίος πλέον παρακολουθείται και ελέγχεται παντοιοτρόπως με επίφαση την ατομική ασφάλεια και τον κίνδυνο της τρομοκρατίας. Αν αυτές οι πολιτικές δεν έγιναν άμεσα αντιληπτές ή δεν υλοποιήθηκαν στον ίδιο βαθμό που είχε γίνει στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, οφείλεται και στις εγγενείς αδυναμίες του ελληνικού αστικού κράτους και των μηχανισμών του αλλά κυρίως στην υπάρχουσα δυναμική ενός λαϊκού κινήματος που όχι μόνο είχε αντέξει αλλά και είχε δυναμώσει από την εμπειρία του μετεμφυλιακού κράτους και της επτάχρονης φασιστικής δικτατορίας. Ένα κίνημα όμως που είχε αρχίσει να αφοπλίζεται από τη μακρόχρονη κυριαρχία του ρεφορμισμού, την αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης, το ξεθώριασμα της κομμουνιστικής προοπτικής και την άμβλυνση της ικανότητας αντίστασης στην επιβολή των επιλογών της αστικής τάξης.
Από την άλλη πλευρά, η έξαρση της κρίσης από το 2008 και μετά κατέδειξε μία από τις βασικές διεργασίες που συντελούνται σε παγκόσμια κλίμακα στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, το φαινόμενο της συσσώρευσης δια της υφαρπαγής από τις εξαρτημένες χώρες που παρουσιάζει χαρακτηριστικά τυπικής πρωταρχικής συσσώρευσης, όπως την ξέρουμε από την ιστορία του καπιταλιστικού συστήματος, η οποία αν στην πρώιμη εξέλιξη του καπιταλισμού επέτρεψε την αλματώδη ανάπτυξή του, στη φάση του ιμπεριαλισμού, τόσο στη δεκαετία του 1930 όσο και σήμερα έχει κύριο σκοπό τη δημιουργία προϋποθέσεων για πλεονεκτική θέση των διαφόρων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην προοπτική της γενικευμένης σύγκρουσης. Αυτού του είδους όμως η συσσώρευση τόσο στην κλασική της μορφή όσο και στη σημερινή χαρακτηρίζεται πρώτα και κύρια από την έξαρση της βίας, αφού η βασική επιλογή είναι η απόσπαση όσον το δυνατόν περισσότερης απόλυτης και όχι σχετικής υπεραξίας. Η βία λοιπόν ξεκινά από τις ίδιες τις εργασιακές σχέσεις με την άγρια εκμετάλλευση (εντατικοποίηση, απλήρωτη υπερεργασία, μείωση των αποδοχών), τον εκβιασμό μέσω της τεράστιας ανεργίας, τις περικοπές των ασφαλιστικών δικαιωμάτων και την αντικατάστασή τους με τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις, την επιδοτούμενη υποαπασχόληση, την υποτιθέμενη φιλανθρωπία των ΜΚΟ. Για να μπορέσει όμως να γίνει αποδεκτή αυτή η βία, απαιτείται η παραπέρα αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων μαζών με τη βίαιη διάλυση κάθε συλλογικής έκφρασης (διάλυση της πρωτοβάθμιας συνδικαλιστικής συγκρότησης, απαγόρευση απεργιών, πρόσφατα και των στάσεων εργασίας, κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και αντικατάσταση με τις ατομικές συμφωνίες, κατάργηση της μονιμότητας με την επίφαση της αξιολόγησης, ενώ πρόσφατα είδαμε και την αυτοαξιολόγηση -κατά τη γνώμη μου η αποθέωση της κοινωνίας του ελέγχου.

ΙΙΙ
Η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής για να μπορέσει να δημιουργήσει συνθήκες συναίνεσης και υποχρεωτικής αποδοχής απαιτεί και διεργασίες στο εσωτερικό των κρατικών μηχανισμών και των αστικών θεσμών που θυμίζουν φαινόμενα είτε εκφασισμού του κράτους είτε κατάστασης εξαίρεσης με επίφαση κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Έχει ήδη επισημανθεί από πολλούς ότι η πληθώρα των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου και οι κυβερνήσεις τεχνοκρατών αποτελούν τυπικά παραδείγματα για μια πορεία προς την κατάσταση εξαίρεσης. Επίσης, δεν πρόκειται μόνο για τη γιγάντωση των κλασικών μηχανισμών καταστολής και της καθημερινής πια χρήσης τους σε κάθε εκδήλωση αντίστασης, ούτε για την έξαρση της ιδεολογικής τρομοκρατίας, αλλά για τις μορφές και τους τρόπους διακυβέρνησης που επιλέγει η αστική τάξη, όταν νιώθει να αμφισβητείται ο ηγεμονικός της ρόλος στην κοινωνία. Και για την περίπτωση της Ελλάδας, όταν η κυνική ιμπεριαλιστική παρέμβαση αποκαλύπτει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τις εξαρτησιακές σχέσεις, η αμφισβήτηση της ηγεμονίας της απλώνεται και σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα.
Η περιπλοκότητα της σημερινής κατάστασης φαίνεται, από τη μια πλευρά, από το γεγονός ότι σε συνθήκες κρίσης η αστική τάξη για να είναι αποτελεσματικότερη η ενιαία της επίθεση στον ταξικό εχθρό προτιμά να στηρίζεται σε έναν από τους υπάρχοντες πολιτικούς της εκφραστές, ενώ, από την άλλη πλευρά, η εμβάθυνση της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης προκαλεί, συν τοις άλλοις, την όξυνση των ενδοαστικών αντιθέσεων. Βλέπουμε λοιπόν σήμερα την απαξίωση ενός μεγάλου αστικού κόμματος και τη στήριξη του άλλου πυλώνα του παλαιότερου δικομματισμού αλλά και την αναγκαστική επιλογή των κυβερνήσεων συνασπισμού. Για να θυμηθούμε όμως και τον Γκράμσι, κάθε κυβέρνηση συνασπισμού δεν είναι παρά ένας αρχικός βαθμός καισαρισμού, επισημαίνοντας ότι ο καισαρισμός ή ο βοναπαρτισμός δεν απαιτούν πάντοτε την ύπαρξη κάποιας μεγάλης προσωπικότητας.
Μέσα σε αυτό λοιπόν το πλαίσιο, πρέπει να δούμε και το φαινόμενο της ενδυνάμωσης του φασισμού ως πολιτική συγκρότηση με κοινωνική ανταπόκριση. Η διάλυση και η φτωχοποίηση των μεσοστρωμάτων καθώς και η αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης οδηγεί στην αμφισβήτηση του παραδοσιακού πολιτικού κατεστημένου και σε συνδυασμό με την αδυναμία του επαναστατικού παράγοντα επιτρέπεται η εμφάνιση, η ενδυνάμωση και η σχετικά αυτόνομη παρουσία πολιτικών μορφωμάτων φασιστικής, ρατσιστικής, εθνικιστικής και αντικομμουνιστικής αντίληψης, τα οποία εκτός από τη διευρυμένη εκλογική έκφραση μπορούν λόγω των περιστάσεων να στρατολογούν λούμπεν στοιχεία που δρουν εγκληματικά με τη σχετική ανοχή των κρατικών μηχανισμών. Είναι η περιπλοκότητα που αναφέρθηκα παραπάνω, δηλαδή οι ενδοαστικές αντιθέσεις και ο ιμπεριαλιστικός παράγοντας που καθορίζει το βαθμό ανοχής και χρήσης των φασιστικών συμμοριών, που έτσι κι αλλιώς θα συνεχίζουν να υπάρχουν και να τροφοδοτούνται από την κρισιακή συνθήκη.
Απέναντι σε όλα αυτά, τι γίνεται με το κίνημα αντίστασης; Προσπαθεί να διαμορφωθεί με αποσυγκροτημένο το κοινωνικό υποκείμενο, με τη χρόνια κυριαρχία του ρεφορμισμού σε συνδικαλιστικό επίπεδο, με σοβαρότατες αδυναμίες ακόμη και για τακτική υποχώρηση στην ταξική επίθεση, με αδυναμία υπεράσπισης των μεταναστών ενάντια στο ρατσισμό, των πολιτικών προσφύγων από τις απελάσεις και τις φυλακίσεις. Περιορίζοντας την αναφορά στην περίπτωση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, της κρατικής καταστολής, των επιστρατεύσεων, των φυλακίσεων, των παρακολουθήσεων και του ελέγχου, της φασιστικής απειλής και, πολύ πιθανόν σύντομα, των απαγορεύσεων στην πολιτική έκφραση και δράση, τότε η ύπαρξη και η ενεργοποίηση πρωτοβουλιών όπως η ΚΕΔΔΕ αποτελούν επιτακτική ανάγκη ώστε να συσπειρωθούν όσο το δυνατόν πλατύτερες δυνάμεις που να παρεμβαίνουν δυναμικά και αποφασιστικά στις πάμπολλες περιπτώσεις βίας και καταστολής, φασιστικοποίησης και φασιστικής δράσης, συμβάλλοντας έτσι στην πορεία ανατροπής της πολιτικής που μας έχει οδηγήσει στη σημερινή κατάσταση. 

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η κυρίαρχη φασιστικοποίηση κι η κρατική τρομοκρατία καλύπτουν το «κενό» της Χρυσής Αυγής

Πολλοί ήταν αυτοί που, παρακολουθώντας την κυβερνητική επιχείρηση «κοντέματος» ή και «απόσυρσης» της Χρυσής Αυγής, είτε περιόριζαν τον αντιφασισμό τους, κυρίως απέναντι στο συγκεκριμένο νέο-ναζιστικό μόρφωμα, καταγγέλλοντας το επίσημο κράτος και την κυβέρνηση, ως περίπου «ασυνεπείς» στην αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής, είτε έβαζαν σε δεύτερη μοίρα και βαρύτητα τη φασιστικοποίηση που εκπορεύεται εξελισσόμενη, απ’ την κυρίαρχη διαχείριση, σε σχέση με τη δράση του μορφώματος αυτού. Η ίδια η πραγματικότητα όμως της καθημερινής άγριας αντιλαϊκής επίθεσης, που συνεχίζεται με αμείωτη ένταση και βαθαίνει σ’ όλα τα επίπεδα, απαιτεί και τη διαδικασία φασιστικοποίησης της επίσημης πολιτικής του συστήματος, με στόχο πάντα τον «εχθρό – λαό». Τους εργάτες, τους εργαζόμενους του ιδιωτικού ή του δημόσιου τομέα, τους άνεργους, τη νεολαία, τους μετανάστες…
Έτσι, στο στόχαστρο της κρατικής τρομοκρατίας βρέθηκαν οι αγωνιζόμενοι μαθητές, τα παιδιά του λαού μας, που αντιμετώπισαν συλλήψεις και ποινές, γιατί έκαναν κατάληψη στο σχολείο τους, έχοντας ως αιτήματα τη διεκδίκηση βιβλίων και καθηγητών. Σε μια περίοδο που χαρακτηρίζεται, μεταξύ άλλων, και απ’ τη διάλυση της δωρεάν παιδείας για το λαό κι απ’ τη σκληρή ταξική επιλογή. Οι 10 μαθητές του ΕΠΑΛ Ηγουμενίτσας που συνελήφθησαν στις 6.30 το πρωί μέσα στο σχολείο τους, στις 16/10, μετά από μηνύσεις διευθυντών και με εισαγγελική εντολή, που κρατήθηκαν στην ασφάλεια επί 5 ώρες χωρίς να ειδοποιηθούν οι γονείς τους, που, αφού τους πήραν δακτυλικά αποτυπώματα και φωτογραφίες, θα συρθούν στα δικαστήρια με κατηγορίες για «φθορά» - που δεν υπήρξε βέβαια καμία, όπως διαβεβαίωσαν και οι γονείς - και για «παρακώλυση μαθημάτων», ακολούθησαν τους 20 μαθητές του 1ου ΕΠΑΛ Λαμίας. Οι τελευταίοι συνελήφθησαν, μετά από αστυνομική έφοδο στις 7/10, ενώ 6 από αυτούς δικάστηκαν με τη διαδικασία του αυτόφωρου, για να τους μοιραστούν ποινές 20 ημερών ή και 4 μηνών, φυλάκιση! Σύμφωνα με τις δηλώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης, Αθανασίου, στη βουλή, «όλα έγιναν σύμφωνα με το νόμο»…
Αλλά και οι εργαζόμενοι κι οι απολυμένοι από εργοστάσια της Χαλκίδας (Τσιμέντα Χαλκίδας, Νεοσέτ, Σελμάν, Μηχανική, Ιντερκέμ), που είχαν καταλάβει το κτίριο της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας, δέχθηκαν τα ξημερώματα 17/10, την επίθεση των ΜΑΤ που έκαναν έφοδο στο κτίριο με χημικά, εκκενώνοντας το και συλλαμβάνοντας 13 εργαζόμενους. Αυτή ήταν η αντιμετώπιση απ’ την κυβέρνηση και το αστικό κράτος, όσων ζητούσαν δουλειά και καταβολή δεδουλευμένων, πολλών μηνών, σε μια περίοδο γενικευμένης ανεργίας, μαζικών απολύσεων και κατεδάφισης δικαιωμάτων. Όμως, και η «ανομία» του κατειλημμένου απ΄ τους εργαζόμενους, κτιρίου της ΕΡΤ πρέπει «να παταχθεί». Τώρα μάλιστα που βρίσκεται σε φάση απομαζικοποίησης. Έτσι, στις 15/10, 32 βουλευτές της Ν.Δ. ζήτησαν απ’ τον αρμόδιο υφυπουργό Καψή, να δώσει εντολή αστυνομικής εισβολής στο Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής. «Τη στιγμή που η κυβέρνηση κι ο πρωθυπουργός επαγγέλλονται τη μηδενική ανοχή στην παραβατικότητα, το καθεστώς ανομίας στην πρώην ΕΡΤ, δεν είναι δυνατό να γίνεται αποδεκτό», ανέφεραν σε σχετική ερώτησή τους στη βουλή. Η προπαγάνδα που έχει αναπτυχθεί μάλιστα τελευταία, χρησιμοποιεί και υποκριτικά προσχήματα «διασφάλισης της δημόσιας υγείας», λόγω της… ακτινοβολίας των κεραιών του κατειλημμένου κτιρίου. Την ίδια στιγμή, οι διοικητικοί υπάλληλοι των Πανεπιστημίων που βρίσκονται σε απεργιακή κινητοποίηση εδώ και δύο μήνες, αντιδρώντας στην διαθεσιμότητα 1.350 συναδέλφων τους, δέχονται απειλές απόλυσης (αργία) σε περίπτωση μη απογραφής (αποδοχής δηλαδή του καθεστώτος της διαθεσιμότητας), στο πλαίσιο συγκεκριμένης διορίας, σύμφωνα με νέα τροπολογία που προστέθηκε στο «Δημοσιοϋπαλληλικό Κώδικα».
Χρησιμοποιώντας είτε τα μέσα καταστολής και ποινικοποίησης είτε το «νομικό» της οπλοστάσιο, η κυβέρνηση προσπαθεί να συντρίψει, στη γέννησή τους, όποιους αγώνες εργαζόμενων, άνεργων ή νεολαίας ξεσπούν. Αλλά ούτε και τα νέα πογκρόμ της αστυνομίας σε βάρος των μεταναστών έλειψαν. Κατά τη διάρκεια εκτεταμένης αστυνομικής επιχείρησης στην Αθήνα, στις 4 και 5/10, με συμμετοχή δυνάμεων των ΜΑΤ, της Άμεσης Δράσης, της Οικονομικής Αστυνομίας και της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, και με πρόσχημα την «καταπολέμηση της εγκληματικότητας», προσήχθησαν 225 μετανάστες, στην περιοχή της Πλατείας Βικτωρίας, Βάθη, Αγίου Παντελεήμονα και Αττικής. Τι έχει άραγε να ζηλέψει η τρομοκρατία αυτή, απ’ αυτήν της Χρυσής Αυγής; Και οι Τούρκοι και Κούρδοι πολιτικοί πρόσφυγες που ζουν στη χώρα μας, όμως, οι οποίοι έκαναν απεργία πείνας στην Πλατεία Συντάγματος, ενάντια στην απόφαση έκδοσης των αγωνιστών Ahmet Düzgün Yüksel, Erdoğan Çakır και Hasan Biber, δέχθηκαν τρεις συνεχόμενες φορές τη βίαιη επίθεση της αστυνομίας. Αποτέλεσμα ήταν η σύλληψη 3 μελών της Επιτροπής Αλληλεγγύης, και η παραπομπή τους σε δίκη με την κατηγορία της… «μόλυνσης».
Γίνεται ολοένα και πιο φανερό, πως η κυβέρνηση Ν.Δ. – ΠΑ.ΣΟ.Κ, χρησιμοποιώντας και τη λεγόμενη «θεωρία των δύο άκρων» - σύμφωνα με την οποία, ως «άκρο» δεν χαρακτηρίζεται απλά και μόνο η Αριστερά, αλλά κι ο ίδιος ο αγωνιζόμενος λαός– την υπεράσπιση του «συνταγματικού τόξου» και της λεγόμενης «δημοκρατικής ομαλότητας» και την «πάταξη της ανομίας», προχωρά παραπέρα τους λογαριασμούς της με το λαό. Ανοίγει τη βεντάλια της φασιστικοποίησης. Στοχοποιεί, ποινικοποιεί και διώκει με διάφορα προσχήματα, κάθε λογική και πρακτική αγώνα που θα επιλέξουν τμήματα του λαού, για ν’ αντισταθούν απέναντι σε μια επίθεση που δεν πιάνει πάτο. Η απεργία, η διαδήλωση, η κατάληψη βρίσκονται στο στόχαστρο. Ακόμα και η διαμαρτυρία, καθώς και η προπαγάνδισή της, που αποτελεί διακίνηση ιδεών. Πόσο μάλλον σοβαροί αγώνες που μπορεί να ξεσπάσουν και να θέσουν σε κίνδυνο την πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση και που απαιτούν η ντόπια άρχουσα τάξη και τα ξένα ιμπεριαλιστικά αφεντικά της. Ακριβώς επειδή γνωρίζει πολύ καλά τον κίνδυνο αυτό, κινείται στη ρότα της «προληπτικής καταστολής». Το μέτωπο του λαϊκού κινήματος απέναντι στη φασιστικοποίηση της πολιτικής του συστήματος πρέπει να δυναμώσει και να αποτελέσει αναπόσπαστη πλευρά της αντίστασης απέναντι στην επίθεση. Γιατί η αντιφασιστική κατεύθυνση στο κίνημα δεν μπορεί να είναι «μονομερής» ούτε να βλέπει κύρια «το δέντρο», χάνοντας «το δάσος».

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αντιφασιστική νομιμότητα και νόμιμος φασισμός

Πριν καλά καλά… κοπάσουν οι (δικαιολογημένες) χαρές για το μάντρωμα των κορυφαίων «στελεχών» της Χρυσής Αυγής, η κοινωνία πληροφορήθηκε ότι κανένας θύλακάς της δεν είχε δημιουργηθεί στις δυνάμεις καταστολής (σύμφωνα με το σχετικό πόρισμα). Την ίδια ώρα περίπου, ο γιος του δράκουλα (όπως τον αποκαλεί ο λαός μας) υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης έκανε την απίστευτα κυνική δήλωση σε βελγική εφημερίδα ότι η εφαρμογή των απολύσεων είναι «κάπως σαν εφαρμογή στρατιωτικού νόμου»! Η μετέπειτα διάψευση για τη φράση που «δε θα διανοείτο ποτέ να εκστομίσει» είναι σαφές ότι δεν πείθει κανέναν, γιατί, απλώς, είναι ακριβής σε σχέση με την επιθετικότητα του συστήματος, της τρόικα και της κυβέρνησης.
Πώς όμως συνδέονται τα παραπάνω; Τι σχέση έχουν οι φασίστες της φυλακής με τους φασίστες της κυβέρνησης και όλοι αυτοί με τους δέκα (!) αστυνομικούς που, σύμφωνα με το πόρισμα, συνδέονται με τη Χρυσή Αυγή; Πώς μπορεί υπό το φως αυτών των εξελίξεων να σε κανείς το στόχο της συντριπτικής πλειοψηφίας της Αριστεράς «να κλείσουν τα γραφεία της Χρυσής Αυγής» αλλά και τη συνολική στάση της να αποκόπτει το φαινόμενο της συμμορίας αυτής από τη σύμπλεξή του με άλλες πολιτικές παραμέτρους;
Ας ξεκαθαρίσουμε δύο πράγματα: Το ένα είναι ότι δεν είμαστε εμείς εκείνοι που έχουμε την τάση να τα ανάγουμε όλα στο «αυτός είναι ο καπιταλισμός» και να αδιαφορούμε –αθωώνοντάς τις- για ιδιαίτερες και πιο απάνθρωπες εκφράσεις της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Το άλλο είναι ότι δεν αποκλείουμε με απολυτότητα τη χρησιμοποίηση αστικών θεσμών όπως τα δικαστήρια, τον αστικό τύπο κλπ, ως μέσα που μπορεί να εκμεταλλευτεί ο λαός και η Αριστερά κατά την κίνηση τους.
Ως κομμουνιστές, όμως, είμαστε υποχρεωμένοι να αναζητάμε τις σχέσεις των πραγμάτων, να μην τσιμπάμε στην πρώτη ευκολία (κάτω από το βάρος της… δυσκολίας) και, πάνω από όλα, να μην αντιστρέφουμε την ιεράρχηση των πλευρών των ζητημάτων.
Η «Χρυσή Αυγή» λοιπόν δεν ήταν απλώς η… «Χρυσή Αυγή». Ηταν το αποτέλεσμα της επιλογής του εξαρτημένου ελληνικού καπιταλισμού να φασιστικοποιήσει τον εαυτό του, να κλιμακώσει τον ταξικό πόλεμο απέναντι στο προλεταριάτο και τα λαϊκά στρώματα, να οξύνει την καταστολή, να κουρελιάσει ελευθερίες και δημοκρατικά δικαιώματα, να επενδύσει στην ενίσχυση των πιο ακραίων και αντιδραστικών θεωρήσεων.
Ηταν τα ΜΜΕ αυτού του συστήματος που έλεγαν σε κάθε δολοφονία με άγνωστο το δράστη ότι «πρόκειται πιθανώς για αλλοδαπό». Ηταν οι υπουργοί αυτού του συστήματος που βάφτιζαν κάθε εργατική κινητοποίηση «υποκινούμενη και καταστρεπτική για τον τόπο». Ηταν οι «δεξαμενές σκέψεις» αυτού του συστήματος (με την πολύτιμη αρωγή όλου του «αριστερού» αντικομμουνιστικού συρφετού) που εξίσωναν το φασισμό με τον κομμουνισμό και το Χίτλερ με το Στάλιν. Ηταν οι δυνάμεις καταστολής αυτού του συστήματος που μάτωναν (επιδεικτικά, μπροστά τις κάμερες) κάθε λαϊκή κινητοποίηση και ήταν τα δικαστήρια αυτού του συστήματος που καταδίκαζαν τα θύματα και αθώωναν τους θύτες. Ηταν η πολιτική τακτική αυτού του συστήματος και αυτής της πολιτικής να παράγουν τον «κοινωνικό αυτοματισμό», δηλαδή το συλλογικό κανιβαλισμό.
Όσο, η καπιταλιστική κρίση (πολλαπλασιασμένη στην εξαρτημένη Ελλάδα) βάθαινε, τόσο η φασιστικοποίηση γινόταν η επίσημη, η «νόμιμη», η μοναδική επιλογή του συστήματος. Και «νόμιμο» παιδί αυτής της επιλογής ήταν η (έστω και χωρίς σχέδιο και προγραμματισμό) θεαματική ισχυροποίηση της Χ.Α.
Για λόγους, στους οποίους έχουμε αναφερθεί, το σύστημα αποφάσισε να κοντύνει τις φιλοδοξίες της συμμορίας. Ισως και να της κόψει εντελώς τα φτερά. Ετσι κι αλλιώς το σύστημα στην Ελλάδα έχει πλούσια εμπειρία από παρακρατικές συμμορίες, που και σε πιο δύσκολα χρόνια τις είχε στο πλάι του, χωρίς να τους επιτρέψει να αποκτήσουν απεριόριστη αυτονομία και φιλοδοξίες. Και όπως φάνηκε καθαρά, μια συμμορία που δρα και αναπνέει δίπλα στο κράτος, εξαϋλώνεται γρήγορα οργανωτικά (όχι όμως και πολιτικά) όταν το ίδιο το κράτος αποσύρει τη σκανδαλώδη στοργή του!
Το σίγουρο είναι σε αυτή την κυβερνητική επιλογή κοντέματος της ΧΑ, την πρωτοβουλία δεν την είχε το κίνημα. Η αφύπνιση των αντιφασιστικών αντανακλαστικών που ακολούθησε τη δολοφονία του Π. Φύσσα, έπαιξε το ρόλο της, αλλά δεν ήταν η αιτία του ξεδιπλώματος της κυβερνητικής επιλογής. Για αυτό και, τόσο εύκολα και γρήγορα, η κυβέρνηση γεφύρωσε την κατάσταση με το «άλλο άκρο των αντιιμπεριαλιστών», με την «εγκληματική οργάνωση των Σκουριών» και γενικότερα με τους λαϊκούς αγώνες.
Το αποτέλεσμα της έρευνας των «αδιάφθορων» που μέτρησε δέκα αστυνομικούς να σχετίζονται με τη ΧΑ (οι υπόλοιποι μέχρι το 60% είναι… απλοί ψηφοφόροι) αποτελεί ένα λογικό αποτέλεσμα σε μια διαδικασία, όπου το σύστημα παίζει μόνο του και επιλέγει με λυμένα τα χέρια ποια ζητήματα θα ανοίξει και πόσο.
Και ενώ συμβαίνουν αυτά, το «κάτι σαν πραξικόπημα» ενάντια στους δημόσιους υπαλλήλους εξελίσσεται, τα νέα μέτρα ετοιμάζονται, το μαχαίρι στις συντάξεις ακονίζεται, το νέο θεσμικό πλαίσιο ενάντια στις διαδηλώσεις προβάρεται και το αντίστοιχο ενάντια στις απεργίες μαγειρεύεται.
Οποιος, απέναντι σε αυτήν την πραγματικότητα προβάλλει το αίτημα στο κράτος να εξαφανίσει τη ΧΑ και δεν αντιλαμβάνεται το αποπροσανατολιστικό του πράγματος, ίσως τουλάχιστον θα έπρεπε να αντιληφθεί το γελοίο του.
Και όποιος δεν αντιλαμβάνεται ότι η πάλη ενάντια στο φασισμό είναι κάτι πολύ πιο δύσκολη από το αντιφασιστικό σαφάρι στις γειτονιές, ότι δεν μπορεί να την αποκόψει από το κίνημα αντίστασης στη βαρβαρότητα της φτώχειας, των απολύσεων, της ανεργίας και της συντριβής των ελευθεριών, είτε εθελοτυφλεί είτε είναι αφελής.
Γιατί μπορεί κάποιοι να νομίζουν ότι κάνουν αντιφασισμό «ταράζοντας το σύστημα στη νομιμότητα», αλλά εμείς θα τους υπενθυμίζουμε ότι ούτε το σύστημα ταράζουν, ούτε αντιφασισμό κάνουν.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »