Με αφορμή το εισιτήριο των 25 ευρώ στα κρατικά νοσοκομεία

Δεν έχει σημασία αν ψηφίστηκε επί υπουργίας Λοβέρδου, αν διατηρήθηκε στη συνέχεια ή αν επιχειρήθηκε να εφαρμοστεί από 1/1/2014, όπως προβλεπόταν. Σημασία έχει η κατεύθυνση στη βάση της οποίας πάρθηκαν και παίρνονται ανάλογες αποφάσεις από τρόικα και κυβέρνηση.
Ο σάλος που προκλήθηκε έχει ασφαλώς ως αιτία την διευρυνόμενη καθημερινά λαϊκή δυσφορία απέναντι στην συνολική αντιλαϊκή και αντεργατική πολιτική και στην συγκεκριμένη περίπτωση στο χαράτσι της νοσηλείας σε νοσοκομείο. Ταυτόχρονα ανέδειξε και ορισμένες «αρρυθμίες» του συγκυβερνητικού σχήματος και της συνοχής του. Η προσωρινή λύση της μετακύλισης του ισοδύναμου στον καπνό και τα τσιγάρα καθόλου δεν πρέπει να θεωρείται ούτε ότι παραιτούνται τα επιτελεία από την επίθεσή τους, και μέσα απ' αυτό το μέτρο, στο δικαίωμα του λαού στην περίθαλψη ούτε ότι θα μειωθεί η τιμή καπνού και τσιγάρων κατά 0,05 ευρώ το πακέτο στο μέλλον.
Δικαιολογητική βάση για την επιβολή του εισιτηρίου στα κρατικά νοσοκομεία είναι το γεγονός ότι «δεν υπάρχουν λεφτά». Και γιατί, παρακαλώ; Γιατί οι προϋπολογισμοί τους είναι πετσοκομμένοι για εφέτος κατά 300 εκατομμύρια ευρώ, πράγμα που σημαίνει βέβαιη οικονομική ασφυξία, περικοπές, μειώσεις λειτουργιών, υποδομών και προσωπικού. Μέσα σ’ αυτά τα οικονομικά δεδομένα, τα 40.000 ευρώ ετησίως από την εφαρμογή του μέτρου θα ήταν σταγόνα στον ωκεανό. Η ουσία, φυσικά, βρίσκεται αλλού και δεν είναι άλλη από την εμπέδωση στην κοινωνία του δόγματος ότι «το τζάμπα πέθανε» και όποιος έχει ανάγκη περίθαλψης θα έχει λίγες και ακριβές επιλογές. Από την άποψη αυτή -χωρίς να προβλέπουμε την οικονομική επιβάρυνση των λαϊκών στρωμάτων με ένα επιπλέον χαράτσι- η συγκεκριμένη κίνηση έχει, τουλάχιστον σ’ αυτή τη φάση, πρώτα και κύρια ποιοτικά και όχι ποσοτικά χαρακτηριστικά.
Άποψή μας είναι ότι οι δυνάμεις του συστήματος εντός και εκτός Ελλάδας δεν θα παραιτηθούν από τη συγκεκριμένη πολιτική τους. Αυτό δείχνει και η απρόθυμη σιωπή των επιτελείων της τρόικας με την «εξεύρεση ισοδύναμων μέτρων» αλλά και η στάση του Α. Γεωργιάδη ότι «παρ' όλο που βρέθηκαν τα ισοδύναμα, δεν συμφωνεί και έπρεπε να εφαρμοστεί το μέτρο του εισιτηρίου». Ολοφάνερος ο πολιτικός χαρακτήρας αυτών των στάσεων, νομίζουμε. Για γέλια, φυσικά και η στάση του ΠΑΣΟΚ που δήθεν πρωτοστάτησε στην κατάργηση του εισιτηρίου, όταν και το ίδιο το είχε ψηφίσει.
Η ντρίπλα-μανούβρα της κυβέρνησης για το εισιτήριο πρέπει να ερμηνευτεί στη βάση δύο παραγόντων. Πρώτον, της πίεσης του κόσμου (η εικόνα των διαμαρτυριών εισαγόμενων για νοσηλεία ασθενών σε πολλά νοσοκομεία κατά τη μια εβδομάδα περίπου που εφαρμόστηκε είναι χαρακτηριστική, σε συνδυασμό με αιτήσεις για επιστροφή των 25 ευρώ όσων πλήρωσαν) και δεύτερον, της έναρξης αντιδράσεων-κινητοποιήσεων σε μια σειρά νοσοκομεία από τους υγειονομικούς με τη μορφή κλεισίματος των ταμείων τους.
Ας μην υποτιμάμε, ωστόσο, το σύστημα. Η «λύση» που τελικά προκρίθηκε -υπήρχαν τρεις πάνω στο τραπέζι- μπορεί, σύμφωνα με δημοσιογραφικές εκτιμήσεις, να υπερκαλύψει τον στόχο των 40.000 ευρώ ετησίως επιβαρύνοντας τους καπνιστές, κομμάτι του λαού. Ταυτόχρονα, φρόντισε έγκαιρα να κρατήσει την «αντιπαράθεση» και την «λύση» της σε αυστηρά κοινοβουλευτικά πλαίσια, προσδίδοντας «αίγλη» στο κοινοβούλιο και τους «αγώνες» μέσα σ’ αυτό. Πρόκειται για μια επικίνδυνη αντίληψη που απαξιώνει το βασικό μέσο για την επίτευξη λαϊκών στόχων πάλης-αιτημάτων, τον μαζικό, μαχητικό, αποφασιστικό εξωκοινοβουλευτικό αγώνα.
Κίνηση τακτικής, λοιπόν, από πλευράς κυβέρνησης. Το σίγουρο είναι ότι θα επανέλθει σύντομα μ’ αυτήν ή την άλλη μορφή. Και τότε δεν θα «ξανασώσει» το λαό κανένας κοινοβουλευτικός αγώνας και κανένα «ισοδύναμο». Πράγματι, η «παράκαμψη των συμφωνηθέντων» είναι κάτι που σίγουρα δεν καταπίνεται εύκολα από τους ξένους δυνάστες. Και με βάση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της άρχουσας τάξης «μας» και την προϊστορία, έχουν πάντα τον τελικό λόγο.
Το πεδίο της αντιπαράθεσης του λαού με την πολιτική που προσπαθεί να καταργήσει το δικαίωμά του στην ΠΛΗΡΗ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ παραμένει τραγικά ορθάνοιχτο. Το ζητούμενο είναι να το κατανοήσουν στη ολότητά του και ως προς όλες του τις συνέπειες και οι δυνάμεις που μιλούν εξ ονόματός του.

Σπύρος Παπακωνσταντίνου

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ορισμένες επισημάνσεις πάνω στο ζήτημα της περίθαλψης

Υγειονομικοί και λαός, στην κίνησή τους με αφορμή την επίθεση των δυνάμεων του συστήματος, έρχονται αντιμέτωποι με μια σειρά απόψεις ιδεολογικού και πολιτικού χαρακτήρα που εκπορεύονται τόσο από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις όσο και της εν γένει Αριστεράς. Πώς πρέπει να σταθούν απέναντι σ' αυτές; Και, κυρίως, με ποιο τρόπο οφείλει να ξεδιπλωθεί η πάλη τους και σε ποια κατεύθυνση;

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Πανελλαδική σύσκεψη του ΚΚΕ(μ-λ) για την Υγεία

• Εδώ και δύο χρόνια το μέτωπο της Υγείας είναι ορθάνοιχτο για τρόικα, κεφάλαιο και κυβέρνηση. Τα νοσοκομεία του ΙΚΑ που έκλεισαν, τα οκτώ νοσοκομεία του ΕΣΥ σε Αττική και Θεσσαλονίκη που έβαλαν λουκέτο και συρρικνώθηκαν, η διάλυση της πρωτοβάθμιας περίθαλψης (ΕΟΠΥΥ, Κέντρα Υγείας, περιφερειακά ιατρεία κ.λπ.), τα ψυχιατρικά νοσοκομεία που οδεύουν προς κατάργηση, κινούνται απαρέγκλιτα στις γραμμές που χάραξαν τα αντιδραστικά μνημόνια και οι επιταγές των ιμπεριαλιστών, και κάνουν ορατή την κατεύθυνση που θα συνεχίσει να κινείται η κυβερνητική πολιτική.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ μπροστά στη διάλυση του λαϊκού δικαιώματος στη περίθαλψη

Με ακατάπαυστο ρυθμό, η κυβέρνηση σφυροκοπεί το δικαίωμα του λαού στην περίθαλψη. Υλοποιώντας πλήρως τις μνημονιακές δεσμεύσεις απέναντι στα ιμπεριαλιστικά αφεντικά της (ΔΝΤ-ΕΕ), επιβάλει για λογαριασμό του ξένου ιδιαίτερα αλλά και ντόπιου κεφαλαίου ένα σύγχρονο εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα. Κομμάτι της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής και της ταξικής επίθεσης είναι και η επίθεση που έχει εξαπολύσει και κλιμακώνει στο μέτωπο της Υγείας. Ο βασικός στόχος της επίθεσης είναι η ολοκληρωτική κατεδάφιση και διάλυση των παρεχόμενων υπηρεσιών περίθαλψης. Στόχος που επιβάλλεται από τον σημερινό ταξικό συσχετισμό δύναμης και επιτρέπει στο κεφάλαιο να απαλλάσσει το αστικό κράτος από την «υποχρέωση» να παρέχει στο λαό δωρεάν περίθαλψη. Που απογυμνώνει την Υγεία από κάθε έννοια κοινωνικού αγαθού προωθώντας γρήγορα και βίαια την πλήρη εμπορευματοποίησή της. Στόχος που διαμορφώνει μια νέα εφιαλτική πραγματικότητα, βασικό στοιχείο της οποίας θα είναι, χωρίς ίχνος υπερβολής, ότι αρρώστια ή πάθηση για τα φτωχά λαϊκά στρώματα θα ισοδυναμεί με θάνατο. Κι αυτό γιατί η πρόσβαση στη περίθαλψη θα είναι πλέον απαγορευτική για το λαό. Τόσο στις βασικές μονάδες Υγείας και περίθαλψης που θα παραμείνουν στην ευθύνη του αστικού κράτους προσφέροντας ακριβοπληρωμένες υπηρεσίες. Πόσο μάλλον όταν ανοίγει η πόρτα της ιδιωτικοποίησης συγκεκριμένων τομέων του σημερινού συστήματος Υγείας, τέτοιας έκτασης και κλίμακας βέβαια που να ανταποκρίνεται στο γενικότερο φόντο της ερημοποίησης της χώρας και της φτωχοποίησης του λαού.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Για τις κινητοποιήσεις στην υγεία 29/11 & 11/12

Οι ανακοινώσεις του υπουργού Υγείας για το τρίτο κύμα διαθεσιμοτήτων στα νοσοκομεία, οι «διαρροές» ότι αυτές θα αφορούν κλείσιμο-συγχωνεύσεις επαρχιακών νοσοκομείων αλλά και των ψυχιατρικών, γεννήσαν νέες ελπιδοφόρες αντιδράσεις.
Από τις μαζικότερες κινητοποιήσεις υγειονομικών, η κινητοποίηση στις 29/11(πάνω από 2000), με τον τόνο να τον δίνουν τα νοσοκομεία της επαρχίας, που πήραν την πρωτοβουλία να προχωρήσουν μόνα τους ξεπερνώντας την αδράνεια της συνδικαλιστικής ηγεσίας της ΠΟΕΔΗΝ.
Εντυπωσιακή και γεμάτη παλμό η παρουσία των Ικαριωτων, αφού μαζί με πολλές εκατοντάδες συμπατριώτες και συμπατριώτισσες τους απ’ την παροικία της Αθήνας σχημάτισαν ένα μαζικότατο και μαχητικό μπλοκ, το μεγαλύτερο της συγκέντρωσης, που διαδήλωσε με τα πανό του Συλλόγου (ΣΕΝΙ), της Επιτροπής Αγώνα για την Υγεία σε Ικαριά και Φούρνους (ΕΑΥ) κι άλλων τοπικών συλλόγων.
Η ανησυχία που προκαλεί η δράση της ΕΑΥ αποτυπώθηκε ολοκάθαρα στη μεγάλη κινητοποίηση των κρατικών μηχανισμών, με τηλεφωνήματα απ’ την Αστυνομία μέρες ακόμα πριν την συγκέντρωση, με πρωτοφανή παρουσία ένστολων και μη λιμενικών στον Πειραιά αλλά και το γεγονός ότι, όπως μετά αποδείχτηκε, άνδρες της ασφάλειας ταξίδεψαν μαζί τους στο καράβι.
Στη συγκέντρωση πολύ καλό επίσης ήταν και το μπλοκ των Μολάων ενώ αντιπροσωπευτική παρουσία είχαν συνολικά 13 νοσοκομεία από την επαρχία.
Από την Αθήνα, καλή παρουσία είχαν τα ψυχιατρικά νοσοκομεία που βρίσκονται στο μάτι του κύκλωνα. Ωστόσο, ήταν εμφανές ότι πάρα τις αξιόλογες προσπάθειες του συντονιστικού νοσοκομείων της Αττικής, το πρόβλημα της συμμετοχής των υπολοίπων νοσοκομείων που δεν έχουν άμεσα διαθέσιμους παραμένει.
Ευθύνες για αυτό, βέβαια, έχει η συνδικαλιστική ηγεσία που αποφάσισε τη συμμετοχή της μόνο μετά από αίτημα των επαρχιακών νοσοκομείων, κυριολεχτικά την τελευταία στιγμή, με 24ωρη απεργία μόνο για τα επαρχιακά νοσοκομεία που είχαν ήδη αποφασίσει τη συμμετοχή τους (!) και με 4ωρη στάση για τα νοσοκομεία της Αθήνας!
Το ΠΑΜΕ τελικά εμφανίστηκε στην κινητοποίηση πάρα την στάση υπονόμευσής της που κράτησε στην ομοσπονδία (καταψήφισε στην ΠΟΕΔΗΝ την στάση) -την ιδια στάση κράτησε και σε κάποια σωματεία (π.χ. Θριάσιο)- ενώ σε άλλα (Ψ.Ν. ΔΑΦΝΙ-Ο.ΕΝ.Γ.Ε) ψήφισε την κινητοποίηση! Κρίση γραμμής, κρίση τακτικής ή απλώς κωλοτούμπες; Ο καιρός θα δείξει.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, αφού εμφανίσθηκε με πρόταση αρχικά για αναβολή της συγκέντρωσης για τις 6/12 εν οψει ανακοινώσεων του Γεωργιάδη, τελικά στήριξε στη ΠΟΕΔΗΝ και στα σωματεία την κινητοποίηση στις 29/11.
Συμμετοχή με αποφάσεις τους είχαν οι γιατροί του ΕΟΠΥΥ, οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ αλλά και οι διοικητικοί υπάλληλοι των πανεπιστημίων που συναντηθήκαν με τους υγειονομικούς κατά τη διάρκεια της πορείας και διαδηλώσαν από κοινού, και αυτό εγγράφεται επίσης στα θετικά της κινητοποίησης.
Η μαζικότητα της κινητοποίησης στις 29/11 αφαιρεσε κάθε πρόσχημα από την ηγεσία της ομοσπονδίας ενώ καθιστούσε υποχρεωτική και την κινητοποίηση που έτσι και αλλιώς συζητούσαν για τις αρχές Δεκέμβρη. Έτσι, η ομοσπονδία επανηλθε με απόφαση για πανελλαδική απεργία στις 11/12.
Πόσο μάλλον όταν η απεργία αυτή συνέπεσε με τις ανακοινώσεις του Γεωργιάδη στη Βουλή περί της ένταξης στη διαθεσιμότητα των οδηγών των νοσοκομείων. Με πρωτοβουλία συνδικαλιστών της Ταξικής Πορείας και του Νυστεριού από το Θριασιο, και στη βάση της εκτίμησης ότι οι διαθέσιμοι οδηγοί μπορούν να συσπειρωθούν άμεσα και να αποτελέσουν βάση στήριξης και ένταξης στον αγώνα και των υπολοίπων εργαζομένων σε πολλά περισσότερα νοσοκομεία από όσα κινητοποιούνται το τελευταίο διάστημα, το Συντονιστικό Πρωτοβάθμιων σωματείων, Επιτροπών αγώνα και εργαζομένων κάλεσε συνάντηση-συζήτηση δεκάδων οδηγών αλλά και άλλων υγειονομικών. Εκεί, μετά από συζήτηση, αποφασίστηκε η έκδοση προκύρηξης που οι ίδιοι θα μοίραζαν στα νοσοκομεία τους αλλά και σε συναδέλφους τους σε άλλα νοσοκομεία με σκοπό τη μαζικοποίηση της απεργίας στις 11/12.
Η απεργία στις 11/12 έγινε με μειωμένη μαζικότητα σε σχέση με τις 29/11, με εμφανέστατη την απουσία νοσοκομείων που δεν παρεμβαίνει το συντονιστικό (την πορεία συγκρότησαν κατά βάση τα σωματεία που συμμετέχουν στο συντονιστικό, το ΠΑΜΕ και οι εργαζόμενοι από ΟΛΜΕ, ΕΟΠΥΥ και όσοι άλλοι εργαζόμενοι στο δημόσιο μπόρεσαν να πάρουν μέρος στη βάση της 3ωρης στάσης που είχε προκυρήξει η ΑΔΕΔΥ). Παρόλα αυτά, η πίεση των οδηγών και του συντονιστικού ανάγκασε την ΠΟΕΔΗΝ σε νέο ελιγμό αποφασίζοντας νέα στάση στην Αθήνα στις 16/12 και απεργία στην επαρχία για τους οδηγούς (μόνο!). Τις αντιρρήσεις του είχε το ΠΑΜΕ μην προτείνοντας ωστόσο κάτι συγκεκριμένο.
Τέλος, με τη λήξη της πορείας, το Συντονιστικό ξαναβρέθηκε αποφασίζοντας εκδήλωση για την υγεία στις 20/12 αλλά και την διοργάνωση ανά νοσοκομείο παρεμβάσεων με στόχο την μαζικοποίηση της στάσης εργασίας στις 16/12.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

2η φάση διαθεσιμότητας στην υγεία-πιο κοντά οι απολύσεις

Αυτή τη φορά, τα στοιχήματα τελείωσαν. Η κυβέρνηση και ο τηλεοπτικός «αστέρας» Α. Γεωργιάδης προχωρούν στη δεύτερη φάση διαθεσιμότητας εργαζομένων από την δημόσια περίθαλψη. Συνολικά, είδε το φως της δημοσιότητας ένας αριθμός 1233 εργαζομένων με «στοχευμένες» παρεμβάσεις, για να μην γενικευθούν οι αντιδράσεις (έτσι εκτιμούν). Ο κύκλος αυτός ευελπιστούν να έχει τελειώσει μέχρι το τέλος του χρόνου.
Παράλληλα, ανακοινώθηκε και ο τρίτος γύρος διαθεσιμοτήτων-απολύσεων που ήδη σχεδιάζεται και με τον οποίο θα «υποδεχθούν» το νέο χρόνο κυβέρνηση και τρόικα. Όπως όλα δείχνουν, θα έχουμε αλλεπάλληλα κύματα από εδώ και πέρα. Μία συνεχής διαδικασία ξεπετάγματος χιλιάδων εργαζομένων από τα Νοσοκομεία, με παράλληλο κλείσιμό τους, ολικό ή μερικό. Άλλωστε, για να φανεί ότι περισσεύουν αυτοί οι εργαζόμενοι, είναι απαραίτητο το κλείσιμο των χώρων και τμημάτων που δουλεύουν. Από εκεί που οι ελλείψεις σε προσωπικό είναι τραγικές και επικίνδυνες για τους ασθενείς, θα βγει στο τέλος ότι υπάρχει υπερπληθώρα εργαζομένων. Πρόκειται φυσικά για την απόλυτη αντιστροφή της πραγματικότητας.

Μια αντιδραστική εξέλιξη
Η επιλογή για οριζόντια κατάργηση κατηγοριών, κλάδων και ειδικοτήτων είναι το χειρότερο ως τώρα σενάριο. Μπορεί να οδηγήσει μεγάλο αριθμό εργαζομένων πανελλαδικά σε απόλυση. Ο αριθμός, ωστόσο, αυτός επιμερίζεται σε μικρές ομάδες προσωπικού ανά νοσοκομείο. Φαίνεται ότι η αρχή γίνεται από τον κλάδο των οδηγών που καταργείται. Πρόκειται για 561 άτομα διεσπαρμένα σε όλα τα νοσοκομεία της χώρας.
Η απόφαση της κυβέρνησης είναι να μπουν άμεσα στη διαθεσιμότητα και να απορροφηθεί τμήμα τους από το ΕΚΑΒ (οι ίδιοι κάνουν λόγο για επαναπρόσληψη μόνο όσων κριθούν απαραίτητοι). Το πόσοι, φυσικά, δεν διευκρινίζεται, πράγμα που επιτείνει την αγωνία αυτών των εργαζομένων.
Είναι γνωστές, εξάλλου, οι βλέψεις της κυβέρνησης, με τις ευλογίες της τρόικας, να καταργήσει πληθώρα κλάδων και ειδικοτήτων. Μάλιστα, από την αρχή που τέθηκε θέμα απολύσεων και στα νοσοκομεία, οι «διαρροές» από το Υπουργείο Υγείας έφεραν σαν πιο «ευάλωτους» τους υπαλλήλους της ΥΕ (υποχρεωτικής) εκπαίδευσης. Πρόκειται για πληθώρα ειδικοτήτων, ενδεικτικά ν' αναφέρουμε: καθαριστές-καθαρίστριες (όσοι έχουν απομείνει), τραπεζοκόμες, αποθηκάριοι, κλητήρες, εργάτες, θυρωροί, βοηθοί μαγείρων κλπ.
Γενικότερα και ιδιαίτερα γι’ αυτές τις κατηγορίες, ήδη έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια η συστηματική αποψίλωσή τους, με την ανάθεση του έργου τους σε ιδιωτικά συνεργεία-εργολάβους. Πρόκειται για το περιβόητο σχέδιο εκχώρησης-ιδιωτικοποίησης των συγκεκριμένων τομέων δουλειάς που, παρεμπιπτόντως, κοστίζει πολλαπλάσια στο Δημόσιο κι ας καμώνονται ότι «περιστέλλουν τις δαπάνες». Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι, στη συντριπτική πλειοψηφία των νοσοκομείων, υπάρχουν συνεργεία φύλαξης, παρασκευής και διανομής φαγητού, καθαριότητας, στα πλυντήρια κ.α.
Οι «πληροφορίες» (καταλαβαίνετε ποιος τις διοχετεύει) κάνουν λόγο για ολόκληρες τις τεχνικές υπηρεσίες των νοσοκομείων, με χιλιάδες εργαζόμενους που σκόπιμα τους έχουν «ανενεργούς» για να μπορεί να ανατίθεται το έργο τους στον ιδιωτικό τομέα, να φαίνονται ότι περισσεύουν και να γίνεται το γνωστό πάρτι με τις μίζες.
Ακόμη είναι γνωστή η είσοδος ιδιωτικών λογιστικών γραφείων στα νοσοκομεία που, από την «τεχνογνωσία» αρχικά, τείνουν σήμερα να αναλάβουν όλο το έργο, θέτοντας επί της ουσίας ζήτημα για το σύνολο των διοικητικών υπαλλήλων γραφείων.
Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, και ιδιωτικοποίηση και απολύσεις. Τι θα έχει απομείνει από τη μόνιμη και σταθερή δουλειά, μετά την πλήρη ανάπτυξη αυτών των σχεδίων;

Σε ποια νοσοκομεία χτυπά η καμπάνα
Ένα πρώτο κεφάλαιο είναι τα ψυχιατρεία (τα 3 μεγαλύτερα, δηλ. το ΔΑΦΝΙ, το ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ και το ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ). Η κυβέρνηση θα προχωρήσει στο κλείσιμό τους, ως σύνολο, μέσα σε 1-1,5 χρόνο. Έτσι, ξεκινούν διαθεσιμότητες προσωπικού, με παράλληλο κλείσιμο (μεταφορά το λένε, πράγμα που ελέγχεται) κλινικών και δομών. Για τα δυο ψυχιατρεία της Αττικής, σε πρώτη φάση, αναμένεται να βγουν σε διαθεσιμότητα 250 εργαζόμενοι τουλάχιστον. Για το ΨΝΘ, δεν ανακοινώθηκε συγκεκριμένος αριθμός αλλά αναμένεται να οριστικοποιηθεί άμεσα.
Δεν είναι της παρούσης να αναφερθούμε στο τι θα σημάνει αυτή η εξέλιξη για τους ψυχικά ασθενείς. Για τους εργαζόμενους, τα πράγματα είναι ολοφάνερα.
Από το νομό Θεσσαλονίκης, προβλέπεται να μπουν σε διαθεσιμότητα 130 εργαζόμενοι που, πέραν του ψυχιατρείου, θα προέρχονται από τα νοσοκομεία Άγ. Δημήτριος, Γεννηματάς και Παπανικολάου.
Από τη Δυτική Ελλάδα, άλλοι 204 εργαζόμενοι θα «απομακρυνθούν» από τα νοσοκομεία θώρακος «ο Άγιος Λουκάς», Άρτας, Καλαβρύτων και Κρεστένων, για να «ενισχύσουν» τα νοσοκομεία Κυπαρισσίας (τυχαίο; δεν νομίζουμε), Ρίου, Πρέβεζας, και Ιωαννίνων.
Άλλοι 88 εργαζόμενοι θα «μετακινηθούν», στο πλαίσιο της 5ης ΥΠΕ, από το ένα νοσοκομείο στο άλλο, χωρίς να έχουν γίνει γνωστές περισσότερες λεπτομέρειες.
Η διαδικασία στην οποία αναφερθήκαμε, είναι η αρχή μιας σειράς «διευθετήσεων» (sic!) και, απ’ ότι όλα δείχνουν, θα παγιωθεί ως πρακτική από κυβέρνηση και τρόικα. Τα πράγματα θα πηγαίνουν «σαλαμωτά», για την αποφυγή γενικευμένων και πανελλαδικών αντιδράσεων. Τίποτα πάντως δεν μπορεί να αποκλεισθεί, τόσο αναφορικά με το εύρος των διαθεσιμοτήτων-απολύσεων όσο και με την απεικόνισή του πανελλαδικά. Αυτό θα κριθεί από τις αντιδράσεις που θα αντιμετωπίσει.

Οι εργαζόμενοι αντιστέκονται
Ήδη έχουν ξεκινήσει μια σειρά κινητοποιήσεις από τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία που πλήττονται. Το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η υπεράσπιση του δικαιώματος στη μόνιμη και σταθερή δουλειά. Παράλληλα, αναδεικνύεται το ζήτημα του να μην κλείσει κανένα νοσοκομείο, επ’ ωφελεία του λαού.
Οι εργαζόμενοι στα ψυχιατρικά νοσοκομεία έχουν ήδη προχωρήσει σε μια σειρά κινητοποιήσεων, τοπικού αλλά και κεντρικού χαρακτήρα, με συγκεντρώσεις και πορείες. Στον αγώνα τους αυτόν, αντιμετωπίζουν, πέρα από την προπαγάνδα και την πρακτική της κυβέρνησης, και την εχθρότητα της συνδικαλιστικής ηγεσίας της ΠΟΕΔΗΝ. Αναμενόμενο, θα πείτε, έπειτα από τη γνωστή στάση της στο πρώτο κύμα διαθεσιμοτήτων και κλεισίματος νοσοκομείων. Η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος είναι το πρώτο αποτέλεσμα για την συγκρότηση τόσο της σκέψης όσο και της πάλης των εργαζομένων αυτών.
Την ίδια στιγμή, με πρωτοβουλία Σωματείων των νοσοκομείων της επαρχίας (Ικαρία, Λήμνος, Χίος, Νάξος, Μολάοι, Κρέστενα κ.α.), προέκυψε η απεργιακή κινητοποίηση της Παρασκευής 29 Νοέμβρη και η συγκέντρωση έξω από το Υπουργείο Υγείας. Τέτοιες πρωτοβουλίες συντονισμού είναι ελπιδοφόρες και πρέπει να στηρίζονται με κάθε τρόπο. Στην ουσία, θέλουν να ξεπεράσουν την γραμμή της ΠΟΕΔΗΝ, γιατί κατανοούν ότι τα ζητήματα είναι σοβαρά, επικίνδυνα και απαιτούν ευρύτερες δυνάμεις για να είναι αποτελεσματικοί οι αγώνες. Το «πραγματικό στοίχημα» θα κριθεί από τη μαζικότητα του αγώνα τόσο των εργαζομένων όσο και του λαϊκού κινήματος. Τίποτα δεν έχει οριστικά κριθεί.
Για όλα αυτά θα επανέλθουμε.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Πορεία εργαζομένων στα νοσοκομεία και τα κέντρα υγείας στις 21/11 στη Λάρισα

Στις 21/11, οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία και τα κέντρα υγείας της Λάρισας απέδειξαν ότι δεν πρόκειται να δεχτούν παθητικά τις εξελίξεις στο χώρο της περίθαλψης. Με μια πορεία στην οποία συμμετείχαν εκατοντάδες εργαζομένων, διέψευσαν για ακόμα μια φόρα όσους προσπαθούν, πριν από κάθε κινητοποίηση, να μας πείσουν ότι ο κόσμος δεν «τραβάει». Με κύρια συνθήματα αυτά της ανοιχτής πρόσβασης όλων των πολιτών σε όλες τις βαθμίδες της περίθαλψης και της μη απόλυσης-διαθεσιμότητας κανενός εργαζομένου, έδωσαν ξανά ζωή στους δρόμους της Λάρισας.
Η πορεία της 21/11 ήταν μια καλή αρχή. Χωρίς να αιθεροβατούμε και γνωρίζοντας την αδράνεια χρόνων των υγειονομικών, με τους εργαζόμενους να έχουν απομακρυνθεί από τις μαζικές διαδικασίες των συνδικαλιστικών τους οργάνων, πιστεύουμε ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις και η διάθεση του κόσμου για το σχηματισμό ενός μετώπου αντίστασης στο χώρο της περίθαλψης. Δεν λέμε ότι αυτή η διαδικασία θα γίνει από τη μια μέρα στην άλλη ούτε ότι θα είναι εύκολη. Εξάλλου υπάρχουν πολλές αγκυλώσεις που πρέπει να ξεπεραστούν και η πολυδιάσπαση των εργαζόμενων δυσκολεύει τα πράγματα. Λέμε, όμως, ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την προάσπιση των δικαιωμάτων μας, για την ανατροπή αυτής της βάρβαρης πολιτικής.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Κλείνουν τις μονάδες Υγείας του ΕΟΠΥΥ Καταργούν το δικαίωμα στην περίθαλψη

Έχει φουντώσει, το τελευταίο διάστημα, η συζήτηση για την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας (ΠΦΥ). Η κυβέρνηση και το υπουργείο Υγείας, με βάση τις στρατηγικές επιλογές του συστήματος και την απαρέγκλιτη εφαρμογή των εντολών της τρόικας, ανοίγει ένα νέο, μεγάλο μέτωπο στην επίθεση, που αφορά το σύνολο του εργαζόμενου λαού και τη νεολαία.

Τι σχεδιάζει η κυβέρνηση
Με βάση αυτά που έχουν γίνει γνωστά

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Για ποιον χτυπά η καμπάνα; ‘Η ποιος θα πάρει τη σκυτάλη των αγώνων;

Η κυβέρνηση δείχνει αποφασισμένη να ξεδιπλώσει το κομμάτι της επίθεσης που αφορά τόσο τους εργαζόμενους στον δημόσιο τομέα της περίθαλψης όσο και τις ίδιες τις δομές αυτού του τομέα. Η προετοιμασία μάλλον φτάνει προς το τέλος της, με ανοιχτά 3 μέτωπα: την πρωτοβάθμια περίθαλψη (ΕΟΠΥΥ, κέντρα υγείας κλπ), τα τρία ψυχιατρικά νοσοκομεία (ΔΑΦΝΙ, ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ στην Αθήνα και ψυχιατρικό Θεσσαλονίκης) και τα δεκάδες επαρχιακά νοσοκομεία ανά την επικράτεια που σχεδιάζεται να κλείσουν.
Ως τώρα, βιώσαμε τα δύο πρώτα κύματα αυτής της επίθεσης, με το κλείσιμο όλων των νοσοκομείων του ΙΚΑ αρχικά και το λουκέτο σε άλλα 5 του ΕΣΥ στη συνέχεια (3 στη Θεσσαλονίκη και 2 στην Αττική) ενώ σε τροχιά κλεισίματος βρίσκονται ακόμη 2 στην Αθήνα. Γι’ αυτό το ζήτημα έχουμε αναφερθεί εκτενώς μέσα από τις στήλες της Προλεταριακής Σημαίας.
Έχει καταστεί ήδη φανερό -τα κυβερνητικά στελέχη φροντίζουν να το υπενθυμίζουν συνεχώς- ότι τρόικα, κεφάλαιο και κυβέρνηση θεωρούν πολυτέλεια την ύπαρξη των σημερινών δομών περίθαλψης, συνακόλουθα και τον αριθμό των εργαζομένων σε αυτές. Έτσι, οι πολιτικές αποφάσεις που οριστικοποιούνται αυτές τις ημέρες θα κινούνται στις δύο γνωστές πλέον κατευθύνσεις: την διάλυση των δομών και τις διαθεσιμότητες-απολύσεις των εργαζομένων. Ταυτόχρονα, τίθεται πλέον καθαρά και παστρικά η κατάργηση στην περίθαλψη εκατομμυρίων κατοίκων της χώρας μας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Μια σειρά μέτρα και πολιτικές που ξεκίνησαν να εφαρμόζονται εδώ και χρόνια έχουν δώσει ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα για τις δυνάμεις του συστήματος. Όμως, αυτό σήμερα δεν αρκεί και ζητούν ακόμα περισσότερα. Για την ακρίβεια, θέλουν να τελειώσουν μ΄αυτό που γνώρισε ο λαός ως δικαίωμα στην περίθαλψη και “υποχρέωση” του κράτους και να μετακυλίσουν το κόστος αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης, ή καλύτερα της ανθρώπινης ύπαρξης, στους ίδιους τους εργαζόμενους και το λαό, με το ανάλογο φυσικά κόστος. Για όσους έχουν, εννοείται...
Για τον ΕΟΠΥΥ και τους 10.000 περίπου εργαζόμενους σ’ αυτόν, δεν αφήνεται περιθώριο καμιάς παρερμηνείας. Σχεδιάζονται το κλείσιμο ή η δραματική μείωση των δομών του και η διαθεσιμότητα-αξιολόγηση-απολύσεις του συνόλου του προσωπικού του. Ο υπουργός Υγείας ήδη προεξοφλεί, ότι ακόμη και γιατροί θ’ απολυθούν, “γιατί δεν τους χρειάζεται το σύστημα”. Για τους υπόλοιπους, τα “στοιχήματα” έχουν τελειώσει και αφήνεται ανοιχτό το ενδεχόμενο άμεσων ή έμμεσων απολύσεων. Το πώς ακριβώς θα διαχειριστεί ό,τι απομείνει είναι ένα ζήτημα, πάντως οι ως τώρα προθέσεις δείχνουν καθαρά τον ιδιωτικό τομέα που επεκτείνεται ταχύτατα, περιμένοντας το μεγάλο πλιάτσικο. Οι μεγάλες ταμπέλες με τον τίτλο ΕΟΠΥΥ που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια δίπλα από τις κατά τόπους EUROMEDICA, ΒΙΟΪΑΤΡΙΚΗ κλπ, μαρτυρούν προς τα πού πάνε τα πράγματα.
Ήδη ανακοινώθηκαν γύρω στις 1.000 διαθεσιμότητες εργαζομένων από τα ψυχιατρεία για το άμεσο διάστημα ενώ τα νοσοκομεία αυτά αναμένεται να κλείσουν το αργότερο στο τέλος του 2014. Στη φορά των πραγμάτων είναι και ο “ξαφνικός θάνατος” τύπου ΕΡΤ, που μπορεί να σημάνει ακόμα περισσότερες συνέπειες για ασθενείς και εργαζόμενους. Τάδε έφη Ζέτα Μακρή, σε συνάντηση με τα διοικητικά συμβούλια των σωματείων των δύο ψυχιατρικών νοσοκομείων της Αττικής. Και να σκεφτεί κανείς ότι οι διάφορες παράλληλες δομές (ξενώνες, οικοτροφεία κλπ) μένουν οσονούπω χωρίς πόρους, αφού “ολοκληρώθηκαν” η περιβόητη ψυχιατρική μεταρρύθμιση και αποσυλοποίηση.
Για τα επαρχιακά νοσοκομεία, οι προθέσεις και οι πολιτικοί σχεδιασμοί έχουν ως στόχο το κλείσιμο δεκάδων (πάνω από 50!), με το καταιγιστικό “επιχείρημα”, ότι είναι πάρα πολλά. Κυβέρνηση και “επιστήμονες υγείας” (σε διατεταγμένη υπηρεσία και με το αζημίωτο) “οραματίζονται” μόνο ένα επαρχιακό νοσοκομείο σε κάθε πρωτεύουσα νομού. Τώρα, εάν κάποιος ασθενής δεν προλαβαίνει καν να φτάσει σ’ αυτό, μικρή σημασία έχει. Ας μην υπήρχαν βουνά, θάλασσες και άλλα φυσικά εμπόδια. Ή, ακόμα καλύτερα, ας είχε το σχετικό “παραδάκι” να σώσει εαυτόν. Όλα, άλλωστε, έχουν την τιμή τους σ’ αυτή την κοινωνία.
Με δεδομένη, λοιπόν, την βούληση των δυνάμεων του συστήματος να προχωρήσουν την επίθεσή τους, είναι απαραίτητος όρος να οργανωθεί η “απέναντι πλευρά”, οι εργαζόμενοι και ο λαός. Εκτιμάμε ότι η επίθεση αυτή θα ξετυλιχθεί και πάλι σαλαμωτά. Η κυβέρνηση θα αποφασίσει ποιο κομμάτι θα την δεχθεί πρώτο. Σε κάθε περίπτωση, έχουμε ήδη μπει σ’ αυτή την τροχιά.
Είναι ενθαρυντικό ότι ήδη, σε διάφορες περιοχές της χώρας, έχει ξεκινήσει μια διαδικασία τόσο συζήτησης όσο και πρωτοβουλιών-συντονισμών πάλης. Ένα πρώτο πεδίο παρέμβασης είναι η πλατιά ενημέρωση του κόσμου για το τί πρόκειται να συμβεί. Παράλληλα έχουν υπάρξει ήδη κινητοποιήσεις, με κεντρικό στόχο να μην κλείσουν τα νοσοκομεία σε διάφορες περιοχές. Το κρίσιμο, κατά τη γνώμη μας, ζήτημα είναι να μπουν στον αγώνα αυτό, πέρα από υγειονομικούς, πλατιές λαϊκές μάζες. Γιατί το θέμα της υγείας και της περίθαλψης αφορά όλο το λαό.
Οι δυνάμεις της Αριστεράς πρέπει να πρωτοστατήσουν στον ξεσηκωμό του κόσμου, στην συγκρότηση και οργάνωση της πάλης του για την υπεράσπιση του δικαιώματός του στην περίθαλψη, που επιχειρείται να καταργηθεί. Οι ίδιες δυνάμεις οφείλουν να στηρίξουν τον αγώνα των υγειονομικών για το δικαίωμά τους στη δουλειά. Ωστόσο, η μέχρι τώρα στάση των ηγεσιών των δυνάμεων αυτών δεν υπήρξε ενθαρυντική.
Από τη μεριά μας, θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν, τόσο σε επίπεδο επαρχιακό ή γειτονιάς όσο και στους συγκεκριμένους εργασιακούς χώρους, για ν’ απαντηθεί, επ’ ωφελεία εργαζομένων και λαού, η νέα αυτή επίθεση. Με ξεκάθαρους στόχους, λογική και πρακτική συντονισμού διευρυμένου δυναμικού, χωρίς αποκλεισμούς. Δεν περισσεύει κανείς, αρκεί να το θέλει.
Για όλα αυτά θα επανέλθουμε σύντομα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Διαθεσιμότητες εργαζομένων-Κλείσιμο Νοσοκομείων: Να μην περάσει η επιχείρηση πειθάρχησης-τρομοκράτησης

Τη στιγμή που έκλεισαν ή βρίσκονται σε τροχιά κλεισίματος νοσοκομεία σε Αθήνα-Θεσσαλονίκη, την ώρα που «σχεδιάζεται» ο υγειονομικός χάρτης της χώρας και ετοιμάζεται το έδαφος για κατάργηση δεκάδων νοσοκομείων στην επαρχία, η κυβέρνηση και ο Υπουργός Υγείας επιδίδονται σε μια άνευ προηγουμένου επιχείρηση συκοφάντησης και σπίλωσης όσων αντιστέκονται. Τα γεγονότα στο νοσοκομείο της Κέρκυρας αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.
Οι «επιθεωρητές υγείας» διυλίζουν τον κόνωπα και καταπίνουν την κάμηλο. Κάνουν τα στραβά μάτια στις επικίνδυνες συνθήκες για την υγεία των ασθενών και ανακαλύπτουν -έτσι νομίζουν- τους αποδιοπομπαίους τράγους, που δεν είναι άλλοι από τους εργαζόμενους στα δημόσια νοσοκομεία.
Δεν έχει σημασία που κλείνουν νοσοκομεία, κλινικές, τμήματα ή υπηρεσίες. Αυτά είναι ψιλά γράμματα για τα μαντρόσκυλα του υπουργείου Υγείας που αναζητούν τον φράχτη στο πρόσωπο του εργαζόμενου (εξουθενωμένου και χαμηλά αμοιβόμενου) που άργησε πέντε λεπτά να πάει στη δουλειά του: Ο στόχος είναι διπλός, αφ’ ενός μεν να δημιουργηθεί το κλίμα στην κοινωνία ότι για όλα τα κακά ενός νοσοκομείου αποκλειστικοί υπεύθυνοι είναι οι εργαζόμενοι και όχι η κυβέρνηση και η τρόικα με την πολιτική τους. Αφ’ ετέρου, να περάσει η πειθάρχηση και η τρομοκράτηση των υγειονομικών, ώστε να μην αντιστέκονται σ’ αυτή την πολιτική.
Οι εντολοδόχοι της τρόικας γνωρίζουν ότι δεν είναι εύκολο να περάσει η πολιτική τους. Η κατάσταση είναι τραγική για όποιον έρχεται σ’ επαφή με το υγειονομικό σύστημα της χώρας. Ελλείψεις σε στοιχειώδη υλικά (γάζες, οινόπνευμα, σύριγγες κλπ), μηχανήματα που τις περισσότερες φορές δεν λειτουργούν (αξονικοί, μαγνητικοί κλπ), ράντζα που κρύβονται για καμιά-δυο ημέρες, για να επανεμφανισθούν δριμύτερα στη γενική εφημερία. Και όλα αυτά ως αποτέλεσμα των πετσοκομμένων κονδυλίων, που δεν επαρκούν πλέον ούτε για τα στοιχειώδη και της κατάργησης υποδομών.
Παράλληλα, το άνοιγμα του μετώπου της πρωτοβάθμιας περίθαλψης, που σχεδιάζει η κυβέρνηση για το άμεσο μέλλον, προοιωνίζει ακόμα χειρότερες μέρες. Η κατάργηση των πολυϊατρείων του ΕΟΠΥΥ θα σημάνει την κατάργηση του δικαιώματος στην περίθαλψη για εκατομμύρια κατοίκους αυτής της χώρας. Η αποθέωση του δόγματος «όποιος έχει ανάγκη περίθαλψης θα έχει λίγες και ακριβές επιλογές» θα επιχειρηθεί να εφαρμοστεί σύντομα, όπως όλα δείχνουν. Και εκεί δεν θα υπάρχει το «Σώμα Επιθεωρητών Υγείας» να «προασπίσει» τα δικαιώματα των ασθενών. Άλλος είναι ο ρόλος τους, άλλωστε.
Αλλά και οι διαθεσιμότητες-απολύσεις των εργαζομένων καλά κρατούν. Οι 1.700 «διαθέσιμοι» από τα νοσοκομεία Αττικής και Θεσσαλονίκης, ξαναπιάνουν δουλειά σε άλλα μεγαλύτερα νοσοκομεία, κυριολεκτικά σε «αργή κίνηση» (κατά τα άλλα, ο υπουργός Υγείας στοιχημάτιζε ότι η διαθεσιμότητα θα διαρκούσε 15 μέρες και ήδη πλησιάζει το δίμηνο!). Με το ανάλογο κόστος, φυσικά, από την τσέπη των εργαζομένων, αφού το κράτος- εργοδότης περιέκοψε το 1/3 περίπου των αποδοχών τους, έχοντας επί της ουσίας ανοίξει το ζήτημα της ανασφάλειας και αβεβαιότητας, αναφορικά με το δικαίωμα στη δουλειά και στους υγειονομικούς.
Μέσα σ’ όλο αυτό το κλίμα, η τρομοκρατία και η πειθάρχηση των εργαζομένων στα δημόσια νοσοκομεία αποτελεί απαραίτητο συμπλήρωμα της βάρβαρης- εγκληματικής (κυριολεκτικά, αναφορικά με το κοινωνικό αγαθό της υγείας) πολιτικής της τρόικας και κυβέρνησης. Γιατί τόσο ο λαός όσο και οι υγειονομικοί ζουν στο πετσί τους τις συνέπειες αυτής της πολιτικής. Πολύ περισσότερο που η κατάσταση θα επιδεινωθεί και με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Τα πειθαρχικά, οι αναφορές, οι απειλές, η τρομοκρατία πρέπει να πέσουν στο κενό. Γιατί οι μαχόμενοι υγειονομικοί κάνουν το αυτονόητο. Υπερασπίζονται, δηλαδή, το δικαίωμα του λαού στη ΔΩΡΕΑΝ περίθαλψη και το δικαίωμά τους στη δουλειά. Αγωνίζονται για το δικαίωμα του λαού να έχει νοσοκομείο να απευθυνθεί την ώρα της ανάγκης και ιατρείο, να τον εξετάσουν μαζί με τις απαραίτητες εξετάσεις, χωρίς προϋποθέσεις. Αυτά τα δικαιώματα είναι που χτυπιούνται σήμερα.
Ένα είναι βέβαιο. Όταν κινδυνεύει η ίδια σου η ζωή, δεν λογαριάζεις κόπους και θυσίες. Γιατί το δικαίωμα στη ζωή δεν μπορεί να υπάρξει, χωρίς υγειονομική περίθαλψη όλων των επιπέδων. Και γιατί δεν μπορεί κανείς εργαζόμενος να ζήσει χωρίς δουλειά.
Αγριεύουν τα πράγματα, από πλευράς συστήματος. Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι η τρομοκρατία του κράτους και της κυβέρνησης, σε συνδυασμό με την ξεπουληματική στάση της συνδικαλιστικής ηγεσίας, θα συνεχίσουν να «κάνουν τη δουλειά τους». Όλα έχουν ένα όριο. Θα φροντίσουμε και εμείς να ξεδιπλωθούν και να συγκροτηθούν τα μέτωπα αντίστασης και διεκδίκησης, που λαός και υγειονομικοί έχουν ανάγκη και μπορούν να πραγματοποιήσουν. Στα αστικά κέντρα και την ύπαιθρο, σε μικρά και μεγάλα νοσοκομεία, στα πολυϊατρεία του ΕΟΠΥΥ και τα κέντρα Υγείας. Γιατί το δικαίωμα στη ζωή δεν καταργείται.

Σπύρος Παπακωνσταντίνου

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΞΑΝΘΗΣ - ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΚΑΙ Ν.Τ. ΑΔΕΔΥ

Μετά από τρία χρόνια και εφτά μήνες (!), έγιναν εκλογές για την ανάδειξη νέου σωματείου εργαζομένων στο νοσοκομείο Ξάνθης στις 24/10. Παράλληλα έγιναν εκλογές για εκπροσώπους στο νομαρχιακό τμήμα της ΑΔΕΔΥ. Οι κυρίαρχες παρατάξεις (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ), κατά τα πρότυπα της μνημονιακής συγκυβέρνησης, συνεργάστηκαν σε κοινό ψηφοδέλτιο. Εκτιμώντας, και σωστά, ότι το κατέβασμα στις εκλογές ως ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ, με το φορτίο της σωρευμένης λαϊκής δυσαρέσκειας απέναντι σε ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ θα ισοδυναμούσε με εκλογική συντριβή, έπαιξαν το χαρτί της ενότητας, του "ανεξάρτητου" και του ακομμάτιστου, επιχειρώντας να χειραγωγήσουν τους εργαζόμενους για άλλη μια φορά.
Η άλλη δύναμη που συμμετείχε στις εκλογές είναι η Πρωτοβουλία Υγειονομικών Ενάντια στα Μέτρα που για πρώτη φορά κατεβαίνει στις εκλογές. Η Πρωτοβουλία παρεμβαίνει στο νοσοκομείο τα τελευταία δύο χρόνια, αλλά παρά τις προσπάθειες που έγιναν στο παρελθόν, μόλις τώρα και με αφορμή τις εκλογές συγκροτήθηκε σε ένα πλατύ και δυναμικό σχήμα εργαζομένων. Η βασική θέση της, όπως δηλώνει και το όνομά της, είναι η οργανωμένη αντίσταση των εργαζόμενων υγειονομικών ενάντια στις επιλογές της τρόικας και του κεφάλαιου και στα μέτρα που η υποτελής συγκυβέρνηση ΝΔ ΠΑΣΟΚ παίρνει στο χώρο της υγείας αλλά και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.
Επίσης, στις εκλογές συμμετείχε και το ΠΑΜΕ (ΑΡΣΥ), ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν παρέμβηκε καθόλου.
Η Πρωτοβουλία εύκολα μπόρεσε να απαντήσει στην ψευδεπίγραφη "ανεξαρτησία" των κυβερνητικών και να αποκαλύψει στους εργαζόμενους το μέγεθος του εμπαιγμού εις βάρος τους. Δεν μπόρεσε όμως να προβλέψει το μέγεθος των μηχανισμών καθώς και τον πλήρη εξευτελισμό των διαδικασιών και των οργάνων προς όφελός τους: με την έναρξη της ψηφοφορίας το πρωί της 24/10 και ενώ τα ψηφοδέλτια δεν παρουσιάστηκαν παρά εκείνο το πρωί, διαπιστώνουμε με κατάπληξη πως οι εκλογές για δύο όργανα, ένα α΄βάθμιο (σωματείο) και ένα γ΄βάθμιο (ΑΔΕΔΥ), γίνονται με ένα κοινό ψηφοδέλτιο και σε μία μόνη κάλπη!!!... Παρά τις ενστάσεις που υποβάλλαμε, η διαδικασία συνεχίστηκε κατ΄ αυτόν τον τρόπο.
Η δεύτερη έκπληξή μας είχε να κάνει με τη μαζικότατη προσέλευση ψηφοφόρων (417 ψήφισαν σε σύνολο 513 μελών). Περιττό να αναφέρουμε ότι πρόκειται για ρεκόρ συμμετοχής (η έκφραση "ψηφίσαν και τα δέντρα" νομίζουμε αποτυπώνει το γεγονός). Είναι προφανές πως η εμπειρία τόσων χρόνων και ο έλεγχος των επαγγελματικά στημένων μηχανισμών λειτούργησαν για άλλη μια φορά. Έτσι, δεν απογοητευτήκαμε όταν χάσαμε την τρίτη έδρα για δύο μόλις ψήφους. Εξ άλλου οι πραγματικοί συσχετισμοί βρίσκονται μέσα στον κόσμο, στους συναδέλφους μας και η επιρροή της αγωνιστικής άποψης θα αυξήσει τα ποσοστά της στην πραγματική ζωή και όχι στις κατασκευασμένες από κομματικούς μηχανισμούς εκλογικές διαδικασίες. Αναλυτικά τα αποτελέσματα:
Μάρτιος 2010-Δ.Σ. σωματείου Οκτώβριος 2013 Δ.Σ.σωματείου Ν.Τ.ΑΔΕΔΥ
ΠΑΣΚΕ 5 έδρες Ενωτική Αγωνιστική Συσπείρωση
ΔΑΚΕ 2 έδρες Εργαζομένων (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ) 254 ψήφοι 5 έδρες 12 έδρες
Μεμονωμένη 8 ψήφοι Πρωτοβουλία Υγειονομικών ενάντια στα Μέτρα 133 ψήφοι
2 έδρες 7 έδρες

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Πρόταση της ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ προς τις Γενικές Συνελεύσεις και τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία

Κοινό απεργιακό μέτωπο για την ανατροπή των απολύσεων και στα νοσοκομεία
Τρόικα και κυβέρνηση, κεφάλαιο και μηχανισμοί τους συνεχίζουν την κλιμάκωση της επίθεσης σε λαό και εργαζόμενους. Ιδιαίτερα στο Δημόσιο, οι χιλιάδες διαθεσιμότητες-απολύσεις, σε συνδιασμό με το κλείσιμο σχολείων, νοσοκομείων και άλλων χρήσιμων για το λαό υπηρεσιών, θέτουν τα ζητήματα στην πολιτική-ταξική τους διάσταση.
Η απεργία διαρκείας των καθηγητών (με τη μορφή των 5ήμερων επαναλαμβανόμενων), το μαζικό πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της Δευτέρας 16/9, οι απεργιακές και άλλες κινητοποιήσεις για 2 μήνες στα νοσοκομεία που κλείνουν, οι κινητοποιήσεις στο χώρο της λεγόμενης τοπικής αυτοδιοίκησης από τους ''διαθέσιμους'' – απολυμένους, οι ''χαμηλής έντασης'' κινητοποιήσεις σε πολλούς άλλους χώρους του δημόσιου τομέα έχουν ήδη διαμορφώσει κλίμα συνολικότερα στην κοινωνία.
Η 48ωρη απεργία που αναγκάστηκε να προκηρύξει η συμβιβασμένη και υποταγμένη συνδικαλιστική ηγεσία της ΑΔΕΔΥ, κάτω από την πίεση των κλάδων και χώρων του Δημοσίου που βρίσκονται στο στόχαστρο, και η μαζική διαδήλωση της 1ης μέρας έστειλαν ένα ελπιδοφόρο μήνυμα συνολικά στους εργαζόμενους και έδειξαν την κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθηθεί χωρίς χρονοτριβή.
Τώρα είναι η ώρα για κοινούς απεργιακούς αγώνες, συμπόρευση και γενίκευση των κινητοποιήσεων όλων των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Τώρα είναι η ώρα για ΚΟΙΝΟ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΜΕΤΩΠΟ σ' όλο το Δημόσιο, για απάντηση με ''όλα τα σφυριά'' στην πολιτική των απολύσεων. Με αποφασιστικότητα, μαζικότητα, επιμονή και διάρκεια μπορεί να τεθεί πραγματικό πρόβλημα στο σύστημα, τους ξένους δυνάστες και την κυβέρνησή τους.
Οι μέρες και οι εβδομάδες είναι κρίσιμες. Κάθε δύναμη που αναφέρεται στην Αριστερά και το Κίνημα οφείλει να συμβάλλει έμπρακτα σ' αυτή την κατεύθυνση. Στην κατεύθυνση ενός πανεργατικού-παλαϊκού ξεσηκωμού. Στην κατεύθυνση της γενίκευσης και της κλιμάκωσης των απεργιακών αγώνων. Η γραμμή της ΜΕΤΩΠΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ μπορεί να δόσει διέξοδο σε χιλιάδες κόσμο που έχει προ πολλού φτάσει ''στα όριά του''.
Το μαζικό μπλόκ σωματείων νοσοκομείων στη διαδήλωση της Τετάρτης 18/9 ήρθε να προστεθεί στους χιλιάδες εκπαιδευτικούς, τους εργαζόμενους σε δήμους και άλλους χώρους του Δημοσίου που απήργησαν και συμμετείχαν στην απεργιακή συγκέντρωση.
Μια νέα, τουλάχιστον 48ωρη, απεργία στα νοσοκομεία μέσα στην ερχόμενη εβδομάδα είναι αναγκαία και μπορετή. Η πολιτική των απολύσεων μπορεί ν' ανατραπεί.
Καλούμε κάθε δύναμη που κατανοεί την κρισιμότητα των περιστάσεων να συμβάλουμε στην πραγματοποίηση άμεσα μαζικών γενικών συνελεύσεων, προωθώντας την πρόταση για νέα απεργία και κλιμάκωση της αντιπαράθεσης με την κυβερνητική πολιτική.
Για να μην απολυθεί κανείς εργαζόμενος
Για να μην κλείσει κανένα νοσοκομείο
Για ν' ανατραπεί η αντεργατική πολιτική

ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΟΧΙ στο κλείσιμο του νοσοκομείου Δυτικής Αττικής «ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ»

Δυο λόγια για το νοσοκομείο:
Το Νοσοκομείο εξυπηρετεί μια τεράστια περιοχή, με ιδιαίτερα κοινωνικά χαρακτηριστικά –φτωχά, λαϊκά στρώματα, άνεργοι, μετανάστες, Ρομά, οικογένειες που τα βγάζουν πέρα πολύ δύσκολα. Διαθέτει δύο (2) Παθολογικές Κλινικές, Καρδιολογική, Χειρουργική, Ουρολογική, ΩΡΛ, Οφθαλμολογική, Γαστρεντερολογικό, Δερματολογικό, Οδοντιατρικό & Ψυχιατρικό Τμήμα, μια από τις μεγαλύτερες Μονάδες Τεχνητού Νεφρού (ΜΤΝ) της Αθήνας, Μονάδα Εμφραγμάτων, Εργαστηριακό Τομέα & Εξωτερικά Ιατρεία πολλών ειδικοτήτων, στα οποία εξετάζονται περίπου 100.000 ασθενείς το χρόνο, συμπεριλαμβανομένων βρεφών και παιδιών.
Αυτό το νοσοκομείο, λοιπόν, που κάλλιστα θα συνεισέφερε πολλά στην εφημερία της Δ. Αθήνας, οδηγήθηκε σταδιακά στην απαξίωση, στην έξοδό του από την εφημερία, στην αποψίλωσή του από προσωπικό (μόνο πέρσι, 30 νοσηλευτές μετακινηθήκαν, σε μια νύχτα, στο Αττικό νοσοκομείο) και βεβαίως στο απροσχημάτιστο κλείσιμό του τώρα.
Ας είναι σαφές, λοιπόν, ότι, παρά τις παραπλανητικές τοποθετήσεις του υπουργού Υγείας, το νοσοκομείο ΚΛΕΙΝΕΙ και ότι τη θέση του παίρνει ένας νέος Φορέας, ο οποίος υποτίθεται ότι θα αποτελείται από πρωινά και απογευματινά Ιατρεία, μία Παθολογική κλινική και μια Μονάδα Τεχνητού Νεφρού. Καταργείται όλος ο Χειρουργικός Τομέας(Χειρουργείο, Γενική Χειρουργική, ΩΡΛ, Ουρολογική και Οφθαλμολογική) και ό,τι απομένει συρρικνώνεται σε μια κλινική. Από τις 148 κλίνες, παραμένουν μόνο 28 και σε σύνολο 395 εργαζομένων, παραμένουν μόνο 85.
Δυο φορές, τα δυο τελευταία χρόνια, απειλήθηκε το κλείσιμό του και δυο φορές ματαιώθηκε, μετά από κινητοποιήσεις των εργαζομένων που τις στήριξε σύσσωμος ο λαός της Δ. Αθήνας, αναγκάζοντας και τους δημάρχους Αγίας Βαρβάρας, Χαϊδαρίου, Αιγάλεω, Περιστεριού κ.τ.λ. να πάρουν θέση αρνητική απέναντι στο κλείσιμό του.
Οι εργαζόμενοι, λοιπόν, εν μέσω καλοκαιριού, πληροφορηθήκαν την απόφαση της κυβέρνησης και προχώρησαν σε κινητοποιήσεις που κατέληξαν μάλιστα στην κατάληψη των γραφείων της διοίκησης, με αποτέλεσμα να απειληθούν με τη χρήση του νέου πειθαρχικού κώδικα των δημοσίων υπαλλήλων, ότι θα οδηγηθούν σε απευθείας απολύσεις. Ήταν από τα νοσοκομεία που δεν περίμεναν την ΠΟΕΔΗΝ να προκυρήξει κινητοποιήσεις αλλά άμεσα προκάλεσαν -μαζί βέβαια με άλλα νοσοκομεία- την διαδήλωση στις 23 Αυγούστου στο υπουργείο Υγείας, αναγκάζοντας την ομοσπονδία να την καλύψει εκ των υστέρων και να καλέσει και αυτή. Την εβδομάδα που πέρασε, βρίσκονται καθημερινά στη πύλη του νοσοκομείου σε βάρδιες, περιφρουρώντας το χώρο και προσπαθώντας να κάνουν το νοσοκομείο σημείο αναφοράς για ενημέρωση όλων των εργαζομένων και των κατοίκων.
Στα πλαίσια αυτής της απόφασης, ήδη δυο σωματεία από το ΘΡΙΑΣΙΟ και το ΑΤΤΙΚΟ παραβρέθηκαν στο χώρο, στηρίζοντας τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων ενώ, τις απογευματινές ώρες, τοπικοί φορείς, συλλογικότητες αλλά και εργαζόμενοι βρίσκονται στο πλάι τους. Παράλληλα, πραγματοποιούνται και πορείες τοπικού χαρακτήρα, μαζί με τοπικούς φορείς και τις ΕΛΜΕ της περιοχής. Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί ότι οι εργαζόμενοι με ψήφισμα τους απέτρεψαν την παρουσία βουλευτή της Χρυσής Αυγής που ήθελε να παραβρεθεί στο χώρο.

ΘΡΙΑΣΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ
Αγώνας, για να σπάσει το κλίμα της αναμονής και μετάθεσης του αγώνα
Με συνεχώς διευρυνόμενη μαζικότητα (από 35 στη πρώτη γενική συνέλευση, σε 75 στη δεύτερη και σε 130 την τρίτη), με επαναλαμβανόμενες καθημερινές στάσεις εργασίας και με στόχο στην επόμενη ακόμα πιο μαζική γενική συνέλευση που θα γίνει την Παρασκευή 6/9, ώστε να προκηρυχθεί απο Δευτέρα 9/9 η πρώτη από τις επαναλαμβανόμενες 48ωρες απεργίες, αποφάσισαν οι εργαζόμενοι του Θριάσιου νοσοκομείου να μπουν στον αγώνα για την ανατροπή των διαθεσιμοτήτων και των κλεισιμάτων νοσοκομείων.
Η απόφαση έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί πρώτον, πρόκειται για ένα νοσοκομείο που δεν βρίσκεται στη πρώτη γραμμή των διαθεσιμοτήτων και δεύτερον, διαφαίνεται η διάθεση των εργαζομένων να μην περιμένουν την ΠΟΕΔΗΝ αλλά να σπάσουν ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ το κλίμα αναμονής και μετάθεσης των αγώνων. Αποφασίστηκε, έτσι, μαζική παρουσία στο νοσοκομείο της Αγίας Βαρβάρας την Τρίτη 3/9, όπως επίσης και συμμετοχή τη Τετάρτη 4/9 στη συγκέντρωση που έχει αποφασιστεί από την ΠΟΕΔΗΝ, στο υπουργείο Υγείας. Την Πέμπτη 5/9, αποφασίστηκε συγκέντρωση στην είσοδο του Θριάσιου νοσοκομείου και μαζική προπαγάνδιση (τμήμα το τμήμα ) της γενικής συνέλευσης της Παρασκευής 6/9. Η πρόταση έγινε από την Ταξική Πορεία και το Νυστέρι και η απόφαση πάρθηκε ομόφωνα (στήριξε ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΜΕ).
Το συγκεκριμένο πρόγραμμα πραγματοποιήθηκε εξ ολοκλήρου (70 άτομα γύρισαν τμήμα τμήμα όλο το νοσοκομείο), οδηγώντας σε μια μαζική γενική συνέλευση που ξεπέρασε τα 150 άτομα (180 υπογραφές).
Στη συνέλευση της 6/9, ωστόσο, που πραγματοποιήθηκε κατόπιν, η πρόταση να ξεκινήσει το Θριασιο το χορό των απεργιακών κινητοποιήσεων, ξεσηκώνοντας έτσι και τα υπόλοιπα νοσοκομεία, δεν πέρασε, συναρτώντας την αντίθεση του ΠΑΜΕ, την εύγλωττη απουσία του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και την αμηχανία ενός κομματιού της συνέλευσης που κατανοούσε το βάρος μιας τέτοιας απόφασης κόντρα σε…..θεούς και δαίμονες. Το αποτέλεσμα (55-28) έβγαλε ακόμα δυο στάσεις: μια τοπική κινητοποίηση στο ΧΑΙΔΑΡΙ που πραγματοποιήθηκε στις 11/9 μαζί με τα νοσοκομεία της περιοχής (Αττικό-Αγια βάρβαρα-Ψνα Δαφνί-Ψνα Δρομοκαιτειο) και συμμετοχή σε κεντρική συγκέντρωση 12/9 στο υπουργείο Υγειας.
Έκτοτε, πραγματοποιήθηκε ακόμη μια γενική συνέλευση που δεν ολοκληρώθηκε με ευθύνη του ΠΑΜΕ, γιατί δεν είχε απαρτία, παρόλο που η μαζικότητα της ήταν λίγο πιο κάτω από προηγούμενες συνελεύσεις που ωστόσο πήραν αποφάσεις.
Η μαζικότερη κινητοποίηση όλων πραγματοποιήθηκε στην απεργία (πάνω από 100 άτομα) στις 18/9, εν αντιθέσει με την μικρή παρουσία άλλων νοσοκομείων που δεν είχαν ανοίξει το χορό των κινητοποιήσεων, αναμένοντας το περιβόητο… ραντεβού της 48ωρης και αποδεικνύοντας στην πράξη, ότι η μετάθεση των αγώνων απομαζικοποιει απλώς τις κινητοποιήσεις.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Σε εξέλιξη το κλείσιμο νοσοκομείων στη Θεσσαλονίκη

Η κυβέρνηση προωθεί το κλείσιμο των τεσσάρων νοσοκομείων στη Θεσσαλονίκη, με διαθεσιμότητες και σταδιακή μετακίνηση εργαζομένων στα μεγαλύτερα νοσοκομεία. Ήδη το μεγαλύτερο κομμάτι εργαζομένων του Αφροδισίων έχει μετακινηθεί, ενα τμήμα εργαζομένων έχει ήδη τεθεί σε διαθεσιμότητα ενώ 18 εργαζόμενοι έχουν παραμείνει στο νοσοκομείο. Το Αφροδισίων λειτουργεί μόνο το πρωί και καλύπτει κάποια τακτικά ραντεβού. Δε νοσηλεύει ασθενείς και δεν εφημερεύει, με αποτέλεσμα, μετά τις τρεις το μεσημέρι, να μην υπάρχει καμία μέριμνα για δερματολογική κάλυψη σε όλο το νομό Θεσσαλονίκης και τα δερματολογικά περιστατικά να εξετάζονται από τους εφημερεύοντες παιδιάτρους και παθολόγους.
Στο νοσοκομείο λοιμωδών, έχουν μείνει μόνο τα δύο εργαστήρια, μικροβιολογικό και ακτινολογικό, με τους γιατρούς και λίγο προσωπικό. Το ακτινολογικό δεν κάνει εξετάσεις ενω στο μικροβιολογικό γίνονται 4 με 5 ειδικές εξετάσεις την ημέρα που καταφθάνουν από άλλα νοσοκομεία. Εννοείται ότι δεν νοσηλεύονται ασθενείς, αφού οι δύο κλινικές, παιδιατρική και παθολογική, από τις 2 Σεπτεμβρίου, έκλεισαν και το προσωπικό ενσωματώθηκε σε αντίστοιχες κλινικές στο Ιπποκράτειο και στο Παπανικολάου.
Στο ψυχιατρείο, προς στιγμήν, έχουν παγώσει οι διαθεσιμότητες και η μεταφορά κλινικών αλλά μόνο για λίγο, αφού, σε χθεσινή συνάντηση εργαζομένων με το υπουργείο, εκπρόσωπος της κυβέρνησης δήλωσε ότι, στο άμεσο χρονικό διάστημα, το ψυχιατρείο Θεσσαλονίκης θα κλείσει, όπως προβλέπεται και για πολλές άλλες μονάδες ψυχικής υγείας σε όλη την Ελλάδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που ελέγχει το σωματείο, όλο το προηγούμενο διάστημα που υπήρχαν κινητοποιήσεις, δεν έβαζε τη λογική του απεργιακού αγώνα, η οποία θα μπορούσε να διαμορφώσει όρους, για να μην κλείσει το νοσοκομείο. Ούτε επιδίωξε με επιμονή το συντονισμό των υγειονομικών των υπόλοιπων νοσοκομείων της Θεσσαλονίκης.
Το Παναγία έκλεισε, οι 170 εργαζόμενοι τέθηκαν σε διαθεσιμότητα και λειτουργεί μόνο η μονάδα τεχνητού νεφρού, η οποία αναμένεται να μεταφερθεί, μέσα στο επόμενο χρονικό διάστημα, στον Άγιο Παύλο. Είναι αξιοσημείωτο, ότι το Ιπποκράτειο, που συνεφημέρευε με το Παναγία, τώρα έχει μείνει μόνο του να καλύπτει όλο το νομό της Θεσσαλονίκης, με αποτέλεσμα η δουλειά να έχει αυξηθεί κατά πολύ και τόσο το προσωπικό να εξαντλείται όσο και οι ασθενείς να ταλαιπωρούνται απίστευτα, με κίνδυνο ακόμη και να χαθούν ανθρωπινές ζωές. Το σωματείο εργαζομένων στο Παναγία, που ελέγχεται από το ΠΑΜΕ, εγκατέλειψε τον αγώνα μετά την ανακοίνωση των διαθεσιμότητων και έσπειρε απογοήτευση στον κόσμο, ο οποίος, νιώθωντας ηττημένος, πήγε στο σπίτι του. Ενώ, όλο το τελευταίο διάστημα, κρατούσε τους εργαζόμενους απομονωμένους και, με τη λογική περιχαράκωσης που προωθούσε, δεν τους άφησε ποτέ να ενωθούν με τους υπόλοιπους υγειονομικούς. Μόνο με την πάλη των νοσοκομείων που ήταν υπό κλείσιμο, θα μπορούσε να αποτραπεί η πολιτική συρρίκνωσης της δωρεάν περίθαλψης που προωθούν υπουργείο και τρόικα. Έτσι, και το Παναγία, που φαινόταν να έχει δημιουργήσει μια δυναμική, θα μπορούσε να αποτελέσει το κεντρικό νοσοκομείο που θα αναλάμβανε το κάλεσμα και την οργάνωση και των υπόλοιπων, υπο κλείσιμο και όχι μόνο, νοσοκομείων. Αλλά αυτό είναι πολύ μακριά από τη λογική του ΚΚΕ, το οποίο στις μέρες μας βάζει φρένο στην ανάπτυξη αγώνων, γιατί δήθεν δεν υπάρχουν «οι όροι και οι προυποθέσεις» ή ότι δήθεν οι αγώνες ή θα είναι πολιτικοποιημένοι με την άποψη του ΚΚΕ ή τότε δεν έχει νόημα να αναπτυχθούν. Λες και ο κόσμος συνειδητοποιείται στην αδράνεια και όχι στην κίνηση. Αρκεί κάποιος να δει και τη στάση του στις κινητοποίησεις των καθηγητών, μιας και εκεί δεν στήριξε τις απεργίες. Και τώρα πασχίζει να δικαιολογήσει, για μια ακόμη μια φορά, τη στάση του. Δεν του είναι ευκολο όμως, γιατί η συμμετοχή των καθηγητών στην απεργία είναι πολύ μεγάλη.
Η 48ωρη απεργία, για την οποία δεν είχε γίνει καμία προετοιμάσια στα νοσοκομεία, με τη συμμετοχή ενός αξιόλογου αριθμητικά τμήματος εργαζομένων, έδειξε ότι ο κόσμος έχει διάθεση να παλέψει. Αυτό που χρειάζεται να γίνει είναι η ανάπτυξη ενός υγειονομικού κινήματος, το οποίο θα έχει ως στόχο το συντονισμό όλων των υγειονομικών στη Θεσσαλονίκη, ενάντια στο κλείσιμο και άλλων κλινικών και νοσοκομείων και ενάντια στις διαθεσιμότητες. Όλοι οι υγειονομικοί πρέπει να συνειδητοποιήσουν τη σοβαρότητα της κατάστασης και να προκαλέσουν συνελεύσεις και κινητοποιήσεις, γιατί το επόμενο κύμα κλεισίματος νοσοκομείων και διαθεσιμοτήτων δεν είναι μακριά.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Λουκέτα σε Πολυκλινική και Πατησίων

Τα πρώτα 2 νοσοκομεία του ΕΣΥ στην Αττική έβαλαν λουκέτο πριν από λίγες μέρες. Οι κλειδωμένες σιδερένιες εξώπορτές τους είναι αδιάψευστος μάρτυρας. Ούτε ασθενείς ούτε εργαζόμενοι παρευρίσκονται πλέον στα άδεια κουφάρια τους.
Είναι τα 2 νοσοκομεία που η κυβέρνηση και το Υπουργείο Υγείας ΘΑ μετέτρεπαν σε κάτι άλλο, υποτίθεται. Προς το παρόν, κατάφεραν να διαλύσουν αυτό που για δεκαετίες ήταν: δυο γενικά νοσοκομεία, με προσφορά γενικότερη σε απλούς καθημερινούς λαϊκούς ανθρώπους και σε υποβαθμισμένες περιοχές της Αττικής.
Παρά τις αντιδράσεις των εργαζομένων, κατοίκων και μαζικών φορέων, η κυβέρνηση φαίνεται να πετυχαίνει τον πρωταρχικό της στόχο. Το αν θα ολοκληρώσει το έργο της κατάργησης-κλεισίματος αυτών των νοσοκομείων οριστικά, μένει να το δούμε. Τι έφταιξε, λοιπόν, και δεν μπόρεσαν να ''σωθούν'' αυτά τα νοσοκομεία; Μήπως έφταιξαν οι εργαζόμενοι, οι ασθενείς, ο ίδιος ο λαός συνολικά;
Έχουμε την άποψη ότι, όσο μαζικές και πετυχημένες κινητοποιήσεις κι αν έγιναν (τόσο στο ''εσωτερικό'' μέτωπο των εργαζομένων όσο και στο ''εξωτερικό'' της κοινωνίας), δεν θα μπορούσαν ν' ανατρέψουν μια δρομολογημένη απόφαση. Είναι ολοφάνερο πλέον -και εκ του αποτελέσματος κρινόμενο-, ότι το σταμάτημα της πολιτικής των απολύσεων και του κλεισίματος νοσοκομείων δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί από εργαζόμενους και αλληλέγγυους μόνο στα νοσοκομεία που πλήττονται. Απαιτείται ευρύτερη κινητοποίηση, ένας ξεσηκωμός σε πολλά, αν όχι όλα, τα νοσοκομεία της χώρας και ιδιαίτερα στην Αθήνα, που αντικειμενικά είναι κέντρο των εξελίξεων. Αυτό, φυσικά, σε καμιά περίπτωση δεν απαξιώνει τους πραγματικά σημαντικούς αγώνες που έγιναν.
Ο πυρήνας του προβλήματος (πολιτικού ασφαλώς) βρίσκεται στη γραμμή και κατεύθυνση που προωθήθηκε από τις κυρίαρχες δυνάμεις, πρώτα και κύρια στα συλλογικά όργανα των εργαζομένων. Ήταν αυτά που έδωσαν τον τόνο και μπόρεσαν ή δεν μπόρεσαν να χτίσουν τις όποιες κοινωνικές συμμαχίες. Τα ''μέτωπα'' που όλοι ευαγγελίζονταν (ανεξάρτητα του πώς τα εννοούσε ο καθένας) δεν δημιουργήθηκαν, επί της ουσίας, ποτέ.
Στην Πολυκλινική, τα πράγματα ήταν λίγο-πολύ ''ξεκαθαρισμένα''. Το ΠΑΜΕ έλεγχε το Σωματείο. ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ λούφαζαν και έκαναν υπόγεια, διαβρωτική-υπονομευτική δουλειά. Η γραμμή της πλειοψηφίας του Σωματείου δεν άφηνε κανένα περιθώριο συμπόρευσης-συνεργασίας με τα υπόλοιπα σωματεία, πρώτα και κύρια των στοχοποιημένων νοσοκομείων. Όσες προσπάθειες κι αν έγιναν ''απ' έξω'' από δυνάμεις πολιτικές και συνδικαλιστικές που προσπαθούσαν να βάλουν στην πράξη ζητήματα ουσιαστικού συντονισμού και κοινής δράσης των εργαζομένων στα νοσοκομεία, αντιμετώπισαν μια ανερμάτιστη, εχθρική στάση μέχρι και σε σημείο προβοκάτσιας. Το αποτέλεσμα αναμενόμενο: με σκυμμένο το κεφάλι, οι εργαζόμενοι καλούνταν από το τάχα ταξικό σωματείο τους να παραλάβουν το χαρτί των διαθεσιμοτήτων-απολύσεών τους. Όσο για το νοσοκομείο, το ''να μην κλείσει'' έμεινε στα λόγια.
Η περίπτωση του Πατησίων είναι διαφορετική. Μαζικές κινητοποιήσεις ξεκίνησαν από νωρίς (πάνω από ενάμισυ χρόνο πριν, αφού το κλείσιμό του είχε προαναγγελθεί). Ορισμένοι, τώρα τελευταία, είχαν το θράσος να κατηγορήσουν τους εργαζόμενους, ότι ξεκίνησαν τον αγώνα τους ''πρόωρα'' και ''κουράστηκαν''. Είναι οι ίδιοι που, σε άλλες περιπτώσεις, λοιδωρούν τους εργαζόμενους, επειδή ''άργησαν''. Η αλήθεια βρίσκεται αλλού, όχι στο timing. Στο σωματείο ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, σέρνονταν με βαριά καρδιά σε κινητοποιήσεις που δεν καλόβλεπαν ενώ στέλεχος της ΔΑΚΕ έπαιξε ανοιχτά υπονομευτικό ρόλο. Οι δυνάμεις της Αριστεράς προσπαθούσαν, χωρίς να πάρουν ουσιαστικά στα χέρια τους την αναγκαιότητα και δυνατότητα συντονισμού και κοινής δράσης με τα άλλα σωματεία, παρ' ότι τους είχε τεθεί από καιρό.
Ίσως και να μη πολυπίστευαν ότι θα έκλεινε τελικά το νοσοκομείο, αφού λίγους μήνες πριν είχε επί της ουσίας κλείσει (πλην τεχνητού νεφρού) άλλο ένα νοσοκομείο στη γειτονιά τους, το 7ο ΙΚΑ. Σε κάθε περίπτωση πάντως, έκαναν κάποια σημαντικά πράγματα σ' ολόκληρη αυτή τη διαδρομή.
Το ερώτημα πάντως παραμένει: μπορεί ν' αναστραφεί αυτή η πορεία, να μην κλείσουν κι άλλα νοσοκομεία και να ξανανοίξουν Πολυκλινική και Πατησίων; Απάντηση στο ερώτημα αυτό μπορεί να δώσει μόνο η μαζική συμμετοχή εργαζομένων και λαού στις κινητοποιήσεις. Η προώθηση της γραμμής και κατεύθυνσης του κοινού απεργιακού μετώπου για την ανατροπή των απολύσεων πρέπει να συμπεριλάβει και το ζήτημα της επαναλειτουργίας των νοσοκομείων που έκλεισαν, μαζί με την αποτροπή κλεισίματος κι άλλων. Σε Αττική, Θεσσαλονίκη, σ' όλη τη χώρα να γενικευθεί μια αγωνιστική κατάσταση, συνδυασμός κινητοποιήσεων των εργαζομένων στα νοσοκομεία και του λαού. Είμαστε στην αρχή αυτής της διαδικασίας και έχουν να γίνουν πολλά ακόμη. Ας μη βιάζεται κανένας να βγάλει οριστικά συμπεράσματα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑ – ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ

Κατακαλόκαιρο η κυβέρνηση αποφάσισε να προωθήσει το κλείσιμο 8 νοσοκομείων Πανελλαδικά (5 σε Αθήνα Αμαλία Φλέμιγκ, Πολυκλινική, Πατησίων, Σπηλιοπούλειο, Αγ. Βαρβάρα και 3 σε Θεσσαλονίκη: Παναγία, Δερματολογικό και Χρονίων παθήσεων) μαζί με το Ινστιτούτο Νοσημάτων θώρακος στην Αθήνα.
Θ’ ακολουθήσει 2ο κύμα κλεισιμάτων δεκάδων νοσοκομείων στην επαρχία (έχει προαναγγελθεί) και 3ο κύμα νοσοκομείων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Και όλα αυτά σαν συνέχεια του κλεισίματος των 5 θεραπευτηρίων του ΙΚΑ κάποιους μήνες πριν.
Η βάση αυτής της εγκληματικής κυριολεκτικά πολιτικής βρίσκεται στην ανάγκη του συστήματος να μειώσει δραματικά τις κρατικές δομές περίθαλψης στέλνοντας βίαια όσους (μάλλον λίγους πλέον) έχουν να πληρώσουν στον ιδιωτικό τομέα που πρόθημα θα καλύψει το κενό. Για τη συντριπτική πλειοψηφία αυτό θα σημάνει άμεση θέση σε κίνδυνο της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης, αύξηση του αριθμού των θανάτων και μείωση του μέσου όρου ζωής.
Απλά και παστρικά πράγματα, θα λέγαμε, σε μια εποχή που η ανθρώπινη ύπαρξη αντιμετωπίζεται από αναλώσιμη ως περιττό βάρος. Σ’ ένα σύστημα σε κρίση περισσεύουν οι άνθρωποι. Και ο κυνισμός, θα προσθέταμε.
Ένα απ’ τα πολλά ‘’στοιχήματα’’ του τζογαδόρου υπουργού υγείας ήταν μέχρι πρότινος ο αριθμός των εργαζομένων που θα τεθούν σε καθεστώς διαθεσιμότητας–απόλυσης. Η μπίλια ‘’έκατσε’’ τελικά σ’ αυτή τη φάση στο νούμερο 1.665. το θράσος–πρόκληση του ‘’βερίκοκου’’ ήρθε απλώς να συμπληρώσει τις πραγματικές διαθέσεις τρόικας και κυβέρνησης ανεξάρτητα από την ταχύτητα υλοποίησής τους.
Στην ουσία άνοιξε για το χώρο της Δημόσιας περίθαλψης το ζήτημα των απολύσεων, όπως συνολικότερα για ολόκληρο το στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα. Μόνο που στα νοσοκομεία η πραγματικότητα βοά και δεν πιάνει στο ελάχιστο ο λεγόμενος κοινωνικός αυτοματισμός αφού οι ελλείψεις προσωπικού είναι τραγικές. Όχι μόνο δεν ‘’περισσεύουν’’ εργαζόμενοι αλλά χρειάζονται και άλλοι για να καλύψουν τα εγκληματικά κενά που υπάρχουν. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος του δεύτερου ‘’στοιχήματος’’ της μετακίνησης των διαθέσιμων εργαζόμενων σε άλλα νοσοκομεία κατά την κυβέρνηση. Προέχει ο στόχος του κλεισίματος νοσοκομείων, κρεβατιών και λειτουργιών για να ‘’περισσεύουν’’ πλέων οι εργαζόμενοι και επισήμως.
Η λεγόμενη αξιολόγηση έρχεται να λειτουργήσει ως φενάκη για τις απολύσεις που έρχονται. Η ‘’ανακύκλωση’’ του συνόλου του προσωπικού του δημόσιου τομέα θέλει και την επίφαση αντικειμενικότητάς της. Στο τέλος τέλος κάτι έπρεπε να βρεθεί ως δικαιολογητική βάση των απολύσεων.
Αλλά και το σαθρό επικοινωνιακό ‘’επιχείρημα’’ της δήθεν αλλαγής χρήσης γκρεμίζεται με πάταγο στη βάση της ίδιας της πραγματικότητας. Αποτελεί απλό αντιπερισπασμό για να θολώσουν τα νερά και να βραχυκυκλώσει η σκέψη του κόσμου. Βλέπετε η κατεδάφιση για να ‘’πιάσει’’ πρέπει να ακολουθείται από την ακάλυπτη υποσχετική της δήθεν δημιουργίας κάτι άλλου στη θέση αυτού που κατεδαφίζεται. Κουβέντα να γίνεται… τα λουκέτα στα πρώην νοσοκομεία του ΙΚΑ δεν είναι πάντως οφθαλμαπάτη.
Στην ίδια κατεύθυνση εντάσσεται και η συζήτηση για το μέλλον του ΕΟΠΥΥ που ξεκίνησε. Είναι δυνατόν, άραγε, σε συνθήκες καπιταλισμού ‘’πωλητής’’ υπηρεσιών υγείας και ‘’αγοραστής’’ να ταυτίζονται; Πώς θα λειτουργήσει η λεγόμενη αγορά, άλλωστε; Οι απαντήσεις προσεχώς, αλλά καταλαβαίνουμε όλοι προς ποια κατεύθυνση.
Όσο και αν η κυβέρνηση στην παρούσα φάση και για λόγους σκόπιμης διάσπασης επιλέγει να εξαιρέσει τους γιατρούς από τη διαθεσιμότητα–απολύσεις, το βέβαιο είναι ότι θα τους ξαναθυμηθεί αν και εφόσον μπορέσει να περάσει τις σημερινές αντιλαϊκές και αντεργατικές επιλογές. Η περίοδος συντριβής των μεσοστρωμάτων είναι σίγουρο ότι θα συμπεριλάβει σύντομα το ιατρικό νοσοκομειακό στρώμα με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Είναι ενθαρρυντικό ότι οι κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν αμέσως μετά την ανακοίνωση των προθέσεων της κυβέρνησης στα μέσα Ιουλίου καλά κρατούν, έχουν διαμορφώσει ένα ορισμένο κλίμα, κατά βάση με κορμό τους εργαζόμενους των νοσοκομείων που έχουν μπει στο στόχαστρο. Συγκεντρώσεις, Γενικές Συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς, συγκεντρώσεις–συναυλίες σε τοπικό επίπεδο και μια κεντρική στα Προπύλαια στην Αθήνα, στάσεις εργασίας και απεργίες με συγκεντρώσεις έξω από το Υπουργείο Υγείας και διαδηλώσεις, προπαγανδιστικό υλικό προς τον κόσμο, ενεργοποίηση κατοίκων, φορέων και πολιτικών δυνάμεων έχουν καταφέρει να σπάσουν το μονοπώλιο της κυβερνητικής προπαγάνδας.
Παράλληλα προσπάθειες πραγματικού συντονισμού βρίσκονται σε εξέλιξη πανελλαδικά προσπαθώντας να ξεπεράσουν τη γραμμή απραξίας, υποταγής και ξεπουλήματος της συνδικαλιστικής ηγεσίας (ΑΔΕΔΥ, ΓΣΕΕ, ΠΟΕΔΗΝ). Είναι χαρακτηριστικό ότι όλες οι τελευταίες κεντρικές συγκεντρώσεις – ανεξάρτητα από τη σημερινή τους αναντιστοιχία με το βάθος και την έκταση της επίθεσης – στηρίχτηκαν από τα σωματεία κύρια των ‘’στοχοποιημένων’’ νοσοκομείων με την επικουρία σωματείων που παίζουν ένα ρόλο δυνάμεις που προσπαθούν να στηρίξουν τα κατά τόπους συντονιστικά.
Αυτές οι προσπάθειες έχουν να τα βάλουν με ‘’θεούς και δαίμονες’’ στην κυριολεξία. Πέρα από ΠΑΣΚΕ–ΔΑΚΕ (ανοιχτά εχθρικές) πρέπει να ξεπεράσουν την εγωκεντρική, υπονομευτική στάση του ΠΑΜΕ που έχει θεοποιήσει την αστική νομιμότητα, ακούει τη λέξει συντονισμός και βγάζει σπυράκια, χρησιμοποιεί σωματεία που ελέγχει ως ‘’φέουδα’’ (π.χ. Πολυκλινική) και εσχάτως βλέπει προβοκάτορες στις δυνάμεις και τις προσπάθειες όλης της υπόλοιπης Αριστεράς. Για τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ τα πράγματα είναι ξεκαθαρισμένα. Με πολιτική απόφαση ούτε εννοεί ούτε συμμετέχει στα διάφορα συντονιστικά, ευελπιστώντας ότι σύντομα θα φυλλορροήσουν.
Έχουμε την άποψη ότι το κλειδί της απάντησης βρίσκεται στην ενεργοποίηση όσο το δυνατόν περισσότερων εργαζόμενων απ’ όσο το δυνατόν περισσότερα νοσοκομεία πανελλαδικά. Η κατεύθυνση δεν μπορεί να είναι άλλη από τους απεργιακούς, παρατεταμένους αγώνες διάρκειας που θα στηρίζονται ουσιαστικά απ’ τα κάτω και θα επιδιώκουν έναν πραγματικό συντονισμό όσων θέλουν και μπορούν να συντονιστούν χωρίς αποκλεισμούς. Πρώτα και κύρια μεταξύ των εργαζομένων στα Νοσοκομεία αλλά και με άλλους χώρους του δημοσίου που αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα (Εκπαίδευση, Δήμοι κλπ.) ακόμα και με εργαζόμενους σε επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα που βρίσκονται σε κινητοποιήσεις χρειάζεται να διευρυνθούν οι εστίες αντίστασης που ξεσπούν καθημερινά και να συναντηθούν στο δρόμο του αγώνα, θέτοντας πραγματικό ζήτημα και πολιτικό πρόβλημα στο προχώρημα της πολιτικής τρόικας, κεφαλαίου και κυβέρνησης.
Από την άποψη αυτή, η επίθεση δεν μπορεί να απαντηθεί με 4ωρες στάσεις (ΠΟΕΔΗΝ) την ώρα που απολύονται εργαζόμενοι και κλείνουν νοσοκομεία. Ούτε φυσικά με μια 48ωρη απεργία στις 18 και 19/9 (ΑΔΕΔΥ) που ετεροχρονίστηκε σκόπιμα απ’ τη συνδικαλιστική ηγεσία για να μη δώσει αέρα στα πανιά των αγωνιζόμενων κομματιών των υγειονομικών και που έρχεται σαν αντιπερισπασμός στην απεργία διαρκείας που θα ‘πρεπε να ξεκινήσουν οι καθηγητές με βάση την απόφαση του τελευταίου συνεδρίου της ΟΛΜΕ.
Δύσκολα τα πράγματα, θα έλεγε κανείς. Δύσκολα αλλά όχι αδύνατα θα συμπληρώναμε. Από τη μεριά μας θα κάνουμε ό,τι περνάει απ’ το χέρι μας για να προχωρήσει η κατεύθυνση που εδώ συνοπτικά εκθέσαμε. Είμαστε πεισμένοι ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΚΑΝΕΝΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΤΗ ΜΑΧΗ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΟΛΑ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΝ!!! ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ ΤΩΡΑ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ!!

Ήδη από τις αρχές Αυγούστου ανακοινώθηκε το κλείσιμο των τριών νοσοκομείων της Θεσσαλονίκης, Λοιμωδών, Παναγία και Αφροδισίων, καθώς και η συρρίκνωση και σταδιακή κατάργηση και του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης. Αυτή τη στιγμή το νοσοκομείο Παναγία έχει αδειάσει από ασθενείς, έχει παραμείνει μόνο η μονάδα τεχνητού νεφρού, 170 εργαζόμενοι έχουν τεθεί σε διαθεσιμότητα, ενώ 70 εργαζόμενοι που δούλευαν για τη Euromedica βρίσκονται στον αέρα.
Από το Λοιμωδών την τελευταία εβδομάδα μεταφέρθηκαν και οι τελευταίοι νοσηλευόμενοι ασθενείς σε άλλα νοσοκομεία και έχει μείνει μόνο το μικροβιολογικό και το ακτινολογικό, τα οποία σταδιακά θα κλείσουν αφού δεν θα έχουν λόγο ύπαρξης. Από τους 120 εργαζόμενους στο Λοιμωδών, οι 30 έχουν μετακινηθεί σε άλλα νοσοκομεία, ενώ οι υπόλοιποι 90 έχουν βγει σε διαθεσιμότητα ή παραμένουν στο άδειο νοσοκομείο, καλύπτοντας τα εργαστήρια τα οποία δεν δουλεύουν επί της ουσίας και περιμένουν την ανακοίνωση της δικής τους διαθεσιμότητας. Από το Αφροδισίων έχουν μεταφερθεί και οι τελευταίοι ασθενείς, 35 εργαζόμενοι μετακινήθηκαν σε άλλα νοσοκομεία, 7 βγήκαν σε διαθεσιμότητα και οι υπόλοιποι 18 περιμένουν την ανακοίνωση της δικής τους διαθεσιμότητας. Στο Ψυχιατρικό νοσοκομείο είχε ανακοινωθεί η διαθεσιμότητα 61 εργαζομένων στο άμεσο διάστημα και η μεταφορά μιας ψυχιατρικής κλινικής στον Άγιο Δημήτριο. Προς το παρόν και τα δύο έχουν παγώσει.
Όλο αυτό το χρονικό διάστημα τα νοσοκομεία με τη μεγαλύτερη μαχητικότητα είναι το Παναγία και το Ψυχιατρικό. Στο Λοιμωδών έγινε μια απόπειρα από συναδέλφους να στηθεί επιτροπή αγώνα και σε συνεργασία με τους κατοίκους της περιοχής να κινηθούν διαδικασίες, οι οποίες όμως δεν ευοδώθηκαν, και στο Αφροδισίων, εκτός από κάποιες γενικές συνελεύσεις και μια επιτυχημένη εκδήλωση που διοργανώθηκε από κοινού με τους κατοίκους της περιοχής ενάντια στο κλείσιμό του, δεν έγινε κάτι άλλο.
Οι εργαζόμενοι του Παναγία έχουν δώσει τον τελευταίο ενάμιση χρόνο έναν αξιόλογο αγώνα, ο οποίος είχε όμως και αρκετά προβληματικά σημεία. Η παρουσία του ΠΑΜΕ στο σωματείο υπήρξε καθοριστική για δύο λόγους, πρώτον γιατί δεν μίλησε ποτέ για απεργία τη στιγμή που ήταν προ των θυρών το κλείσιμο του νοσοκομείου και η απόλυση εργαζομένων και, δεύτερον, διαπνεόμενο από τη λογική περιχαράκωσης δεν κάλεσε ποτέ τα άλλα σωματεία τών υπό κλείσιμο νοσοκομείων να συντονιστούν και να δώσουν τη μάχη όλα μαζί, που θα είχε σίγουρα περισσότερες πιθανότητες να νικήσει. Η λογική περιχαράκωσης έφτασε σε τέτοιο σημείο που ενώ τη μια μέρα καλούσαν κόσμο, αλληλέγγυους, κατοίκους να τους συμπαρασταθούν, την επομένη την ανέβαλλαν για να γίνει «κεκλεισμένων των θυρών», δηλαδή μόνο των εργαζομένων του Παναγία.
Στο Ψυχιατρικό, που στο διοικητικό συμβούλιο του σωματείου την πλειοψηφία έχει ο ΣΥΡΙΖΑ, η κατάσταση έχει κάποια ποιοτικά χαρακτηριστικά διαφορετικά, χωρίς όμως να μπαίνει πάλι η λογική του απεργιακού αγώνα και του συντονισμού του κλάδου των υγειονομικών. Στο όνομα της πορείας της ΔΕΘ και της προσπάθειας για δήθεν συντονισμό όλων των κλάδων εργαζομένων δεν προσπάθησαν να φέρουν κοντά τα σωματεία. Πώς όμως να συντονιστούν οι υγειονομικοί με τους εκπαιδευτικόυς ή τους ΟΤΑ όταν δεν συντονίζονται μεταξύ τους τα νοσοκομεία; Έτσι περιορίστηκαν σε κινητοποιήσεις στην περιοχή, σε συνελεύσεις ενημερωτικές, σε παραστάσεις στη ΔΥΠΕ στα πλαίσια στάσεων εργασίας που με δική τους πίεση είναι αλήθεια προκήρυξε η ΠΟΕΔΗΝ. Αλλά για να ανατραπεί αυτή η επίθεση δεν αρκεί μια στάση εργασίας, ούτε αρκεί να λες ότι η ΠΟΕΔΗΝ δεν μας στηρίζει ή ότι ο κόσμος δεν τραβάει για απεργία. Αραγε όταν ο εργαζόμενος χάνει τη δουλειά του τι έχει να φοβηθεί από την απεργία;
Να σημειωθεί ότι δεν έχει γίνει συνέλευση σε κανένα από τα μεγάλα νοσοκομεία που «δεν κινδυνεύουν προς το παρόν» όλο αυτό το διάστημα.
Εννοείται ότι η ΠΟΕΔΗΝ ούτε στήριξε τον αγώνα, ίσα ίσα τον σαμποτάριζε. Όταν σε στάση εργασίας που είχε προκηρυχθεί πριν από 15 μέρες ετίθετο το ζήτημα της συνέχισης των κινητοποιήσεων γιατί τα νοσοκομεία θα έκλειναν το αμέσως επόμενο διάστημα, αυτοί σφύριζαν αδιάφορα και μιλούσαν για τη ΔΕΘ ή για μια ακόμη ενδεχόμενη στάση εργασίας στις 4 Σεπτέμβρη, μέρα που θα είχαν κλείσει όλα τα νοσοκομεία, σύμφωνα με τις δηλώσεις της κυβέρνησης.
Αυτή τη στιγμή οι εργαζόμενοι στο Παναγία συνεχίζουν με καθημερινές συνελεύσεις και συναυλία που προγραμματίζεται στον προαύλιο χώρο. Έχει κυριαρχήσει η απογοήτευση, δεδομένου ότι και από το στόμα των αριστερών αγωνιστών ακούγεται ότι ο αγώνας τελείωσε. Στο Ψυχιατρείο έχει καταγραφεί σαν μια μικρή νίκη η αναβολή για λίγο καιρό των διαθεσιμοτήτων.
Αυτό που πρέπει να γίνει αντιληπτό είναι ότι οι διαθέσεις από την πλευρά κυβέρνησης –ΕΕ-ΔΝΤ είναι τόσο άγριες που ο αγώνας θα πρέπει να οργανωθεί άμεσα για να μην επιτρέψουμε αυτές ή τις επόμενες απολύσεις. Για να μην επιτρέψουμε το κλείσιμο και άλλων νοσοκομείων. Αυτό θα γίνει μόνο αν τα πρωτοβάθμια σωματεία πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και συντονίσουν τον αγώνα τους χωρίς να περιμένουν καμιά ξεπουλημένη ομοσπονδία να τους στηρίξει, γιατί δεν πρόκειται να το κάνει.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Βόρεια Αθήνα Οι κάτοικοι να παλέψουν μαζί με τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία

Η περιοχή της Βόρειας Αθήνας έχει πληγεί ιδιαίτερα από τις εξελίξεις στο χώρο της υγείας: Κλείσιμο του 1ου ΙΚΑ (Παπαδημητρίου), κλείσιμο δύο πτερύγων του Αμαλία Φλέμινγκ (Μπόμπολα και Τσαγκάρη), συγχώνευση του 7ου ΙΚΑ με το Αγία Όλγα και διαθεσιμότητα όσων εργαζόμενων προέρχονταν από αυτό, διαθεσιμότητες στο Σισμανόγλειο.
Τα αποτελέσματα είναι δύο: Πρώτον εκατοντάδες εργαζόμενοι βρίσκονται, ουσιαστικά, στο δρόμο. Οι διαβεβαιώσεις του υπουργού δεν πείθουν ότι οι διαθεσιμότητες δε θα μετατραπούν απολύσεις. Πρόκειται για τη συνέχιση και την κλιμάκωση της επίθεσης στο δημόσιο τομέα, ο οποίος, κατ' απαίτηση της τρόικας, πρέπει να μικρύνει με κάθε κόστος.
Δεύτερον, η περιοχή στερείται όχι μόνο τις υπηρεσίες των απολυμένων εργαζόμενων, αλλά και εκατοντάδες νοσοκομειακά κρεβάτια. Πρέπει να σημειωθεί ότι τα νοσοκομεία των περιοχών αυτών ήδη υπέφεραν (όπως όλα) τόσο από την έλλειψη υλικού, όσο και από την έλλειψη προσωπικού. Όποιος έχει επιχειρήσει να εξεταστεί σε εξωτερικά ιατρεία ή σε εφημερίες ή όποιος έχει νοσηλευτεί γνωρίζει καλά τι σημαίνουν ατέλειωτες ώρες αναμονής και ταλαιπωρία. Προφανώς, μετά τις νέες εξελίξεις η ταλαιπωρία θα ενταθεί, αφού οι εργαζόμενοι που θα εξυπηρετούν τον κόσμο θα είναι λιγότεροι. Και, προφανώς, με ένα Γενικό Νοσοκομείο λιγότερο (Φλέμινγκ) οι εφημερίες των υπολοίπων θα επιβαρυνθούν ακόμη περισσότερο.
Για τους κατοίκους της Βόρειας Αθήνας δεν τίθεται απλά θέμα αλληλεγγύης στον αγώνα των εργαζόμενων στην υγεία. Τίθεται ζήτημα συμμετοχής τους σε αυτόν. Ο προφανής λόγος είναι ότι είναι οι βασικοί χρήστες των υπηρεσιών υγείας και άρα άμεσα θιγόμενοι από την επίθεση που βρίσκεται σε εξέλιξη. Όμως και το ζήτημα των απολύσεων τους αφορά άμεσα και εξίσου, γιατί ο καθένας μπορεί να είναι ο επόμενος που θα βρεθεί στην ανεργία, αν δεν έχει βρεθεί ήδη. Όσο άμεσα αμφισβητείται το δικαίωμα του λαού στη δωρεάν περίθαλψη, άλλο τόσο άμεσα αμφισβητείται και το δικαίωμα του λαού στη δουλειά.
Το ζητούμενο, επομένως, είναι να υπάρξει μια όσο πιο πλατιά ενημέρωση και κινητοποίηση των κατοίκων πάνω στο θέμα αυτό, αλλά και η σύνδεσή του με την επίθεση στο χώρο της εκπαίδευσης η οποία κι αυτή καλά κρατεί και έχει αντίστοιχα χαρακτηριστικά.
Με βάση αυτές τις κατευθύνσεις η ΠΑΑΣ στα Βόρεια της Αθήνας έχει ήδη συμμετάσχει σε συγκεντρώσεις στα Μελίσσια και στο Αγία Όλγα και έχει εκδώσει προκήρυξη για την επίθεση στην υγεία. Με μια λογική συντονισμού των δράσεων ανάμεσα σε σωματεία, φορείς και συλλογικότητες και πλατιάς απεύθυνσης προς τον κόσμο, κόντρα στη δημαγωγία της κυβέρνησης αλλά και στις εκλογικές αυταπάτες που σπέρνονται από τον ΣΥΡΙΖΑ (και όχι μόνο), με βάση τις οποίες ο αγώνας πρέπει να στοχεύσει στην ανατροπή της κυβέρνησης και σε εκλογές που θα αναδείξουν συσχετισμούς τέτοιους που θα μπορέσουν να ανατρέψουν αυτήν την πολιτική.
Οι προθέσεις τους είναι γνωστές και δηλωμένες. Δεν πρόκειται να σταματήσουν αν ο ίδιος ο λαός, δεν τους σταματήσει. Στόχος, επομένως, δεν είναι οι εκλογές, αλλά η ανάπτυξη μαζικών αγώνων που θα σταματήσουν και, γιατί όχι, θα ανατρέψουν την επίθεση εν όλω ή εν μέρει. Έχει ξαναγίνει και θα ξαναγίνει...

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αμαλία Φλέμιγκ: Πώς να αναβαθμίσετε ένα νοσοκομείο… μέχρι το κλείσιμό του!

Το Αμαλία Φλέμιγκ στα Μελίσσια λειτουργεί εδώ και δεκαετίες σαν Γενικό Νοσοκομείο. Από το τέλος του Ιούλη, κυβέρνηση και υπουργείο βιάζονται να αναπλάσουν (sic) το νοσοκομείο. Παράλληλα με τις γνωστές διαβεβαιώσεις του επίσης γνωστού για την ακροδεξιά του σταθερότητα υπουργού Γεωργιάδη, ότι δεν θα απολυθεί κανένας εργαζόμενος στην υγεία, το ΄΄σχέδιο΄΄ για το Φλέμιγκ προβλέπει την μετατροπή του σε κέντρο υγείας αστικού τύπου, τη λειτουργία μόνο Παθολογικής, Καρδιολογικής, Χειρουργικής κλινικής και του Χειρουργείου καθώς και τη μελλοντική (!) δημιουργία κέντρου αποκατάστασης χρονίως πασχόντων. Αυτά στα λόγια. Στην πράξη από τα δεκάδες τμήματα και λειτουργίες θα απομείνουν, αν απομείνουν, ελάχιστα για ένα μικρό διάστημα, όσο χρειάζεται για να ρίξουν στάχτη στα μάτια του κόσμου. Όσο περισσότερο …διαβεβαιώνει το υπουργείο τόσο φουντώνουν οι αγώνες των εργαζομένων.

Ο ρόλος του Σωματείου
Η πορεία του αγώνα των εργαζομένων εδώ και ενάμιση μήνα κλιμακώνεται και αποκτά συνεχώς νέα δυναμική. Η σύνθεση του Δ.Σ. του Σωματείου εργαζομένων, εκτιμούμε ότι συνέβαλλε σ’ αυτή την κατεύθυνση. Από τις πρόσφατες αρχαιρεσίες εκλέχτηκαν στο 11μελές συμβούλιο 4 μέλη της Ταξικής Πορείας, τρία μέλη από την ΠΑΣΚΕ, δυο από το ΠΑΜΕ και δυο από τη ΔΑΚΕ.
Το Σωματείο λοιπόν έχει μπει μπροστά, στηρίζεται από επιτροπή αγώνα που συγκροτήθηκε από την αρχή των κινητοποιήσεων αλλά και την πλειοψηφία των εργαζόμενων. Συντονίζει τους αγώνες ενώ οι αποφάσεις παίρνονται με ανοιχτές διαδικασίες από κοινού, στις καθημερινές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας που γίνονται στην είσοδο αλλά και στην πύλη του νοσοκομείου. Διαδικασία που κατά τη γνώμη μας έχει βοηθήσει στην ανάπτυξη του κινήματος στο νοσοκομείο και έχει δώσει δυνατότητα έκφρασης και συμμετοχής σε μεγάλο κομμάτι των εργαζομένων. Σ΄ αυτές τις συγκεντρώσεις έχουν παρευρεθεί και έχουν δηλώσει την αλληλεγγύη τους φορείς της περιοχής, δημοτικές κινήσεις, κόμματα και συνάδελφοι από νοσοκομεία και άλλους χώρους δουλειάς. Στη διάρκεια του Αυγούστου, κυκλοφόρησε και κολλήθηκε πλατειά αφίσα του Σωματείου, στήθηκε και λειτουργεί με μεγάλη επισκεψιμότητα blog (somateio-flemig.blogspot.com) συμβάλλοντας σ την εκστρατεία ενημέρωσης που ήδη αναφέραμε. Έγιναν δύο συσκέψεις με τα νοσοκομεία της περιοχής, στις 7 και 13 του μήνα και μία με ευρεία συμμετοχή φορέων της περιοχής στις 20 του μήνα. Πάρθηκαν αποφάσεις στήριξης του αγώνα και πραγματοποιήθηκαν κινητοποιήσεις . Έγιναν δύο πορείες στα Μελίσσια και δύο απογευματινές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας (στις 9 και 22) , με επιτυχία και μεγάλη συμμετοχή εργαζομένων, του δήμου Πεντέλης, δημοτικών κινήσεων, παρατάξεων και κομμάτων. Ταυτόχρονα έχουν γίνει απεργίες και στάσεις εργασίας με συγκεντρώσεις, μαζί με άλλα νοσοκομεία, έξω από το Υπουργείο Υγείας, με καλή συμμετοχή στις περισσότερες περιπτώσεις.

Σημαντικό εργαλείο η εμπειρία του αγώνα.
Στη διάρκεια αυτού του αγώνα που συνεχίζεται, πέρα από τις κινητοποιήσεις, έχουν αναδειχθεί τόσο οι ανάγκες και ανεπάρκειες του υγειονομικού κινήματος όσο και οι μεγάλες ευθύνες της συνδικαλιστικής ηγεσίας που έχοντας γραμμή υποταγής στο σύστημα, όχι μόνο αρνείται να συνολικοποιήσει τους αγώνες αλλά με χίλιους τρόπους ανέχεται και συντηρεί τον τεχνητό διαχωρισμό ανάμεσα στα ΄΄ μικρά ΄΄ και στα ΄΄ μεγάλα ΄΄ νοσοκομεία, σ’ αυτά που κλείνουν και σ’ αυτά που μένουν. Πολλά και τραγικά θα μπορούσαν να ειπωθούν σχετικά με τη στάση της ΠΟΕΔΗΝ γενικά αλλά και των παρατάξεων ειδικά. Για την οικονομία του χώρου σταματούμε εδώ. Ευτυχώς μέρα με τη μέρα οι εργαζόμενοι βγάζουν τα συμπεράσματά τους από την στάση όλων ανεξαίρετα των δυνάμεων.
Στο Φλέμιγκ, από στιγμή σε στιγμή αναμένεται η ανακοίνωση των 300 εργαζομένων που βγαίνουν σε διαθεσιμότητα (- απόλυση). Το Σωματείο με απόφασή του στις 5/9 πάει στη Γενική Συνέλευση με πρόταση για 24ωρη απεργία άμεσα και συγκέντρωση – διαμαρτυρία με την ανακοίνωση των ονομάτων. Ακόμα συμμετέχει στις προσπάθειες συντονισμού που γίνονται στην Αθήνα αλλά και πανελλαδικά προκειμένου να ξεκινήσουν επιτέλους κινητοποιήσεις σε όλα τα νοσοκομεία με αποφάσεις Σωματείων και γενικών συνελεύσεων. Ακόμα , οι συνδικαλιστές της Ταξικής Πορείας θα προτείνουν στη Συνέλευση να παρθεί απόφαση για άρνηση παραλαβής των διαπιστωτικών πράξεων όταν αυτές εκδοθούν. Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει με την παραλαβή των χαρτιών να συναινέσουν στην απόλυσή τους και στη συρρίκνωση – κλείσιμο του νοσοκομείου. Πρέπει να μπλοκάρουν με όποιο τρόπο μπορούν τη διαδικασία και να κερδίσουν πολύτιμο χρόνο για να αγωνιστούν με όλο και καλύτερους όρους.
Το Φλέμιγκ δεν αναφέρεται τυχαία σήμερα ως σημαντικό κέντρο του αγώνα στα νοσοκομεία. Η καλή λειτουργία του Σωματείου, παρά τις όποιες διαφορετικές απόψεις, η στάση των δυνάμεων της Ταξικής Πορείας και η ανοιχτή – δημοκρατική διαδικασία λήψης αποφάσεων με ευρεία συμμετοχή των εργαζόμενων έχουν συντελέσει σ’ αυτό. Οι εργαζόμενοι δύσκολα θα κάνουν πίσω.
Σ’ αυτό ( και μόνο) βάζουμε στοίχημα κε υπουργέ!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΑΓΙΑ ΟΛΓΑ

Η ανακοίνωση ότι εργαζόμενοι του Αγία Όλγα θα βγουν σε διαθεσιμότητα δημιούργησε αναστάτωση ανάμεσά τους. Στους εργαζόμενους του νοσοκομείου περιλαμβάνονται η μεγάλη πλειοψηφία αυτών που εργαζόντουσαν στο πρώην 7ο ΙΚΑ και οι εργαζόμενοι του Γ.Ν. Πατησίων. Από αυτούς τους εργαζόμενους πήραν το χαρτί της διαθεσιμότητας περίπου 320 . Το δε Γ.Ν. Πατησίων έκλεισε. Επίσης να πούμε ότι τους καλύπτουν τρία σωματεία. Του Αγία Όλγα, του 7ου και του Πατησίων.
Από τις πρώτες μέρες, οι εργαζόμενοι πραγματοποίησαν κοινές συνελεύσεις όπου καθόριζαν από κοινού τις κινητοποιήσεις τους. Συμμετείχαν στις στάσεις και τα συλλαλητήρια που αποφασιζόντουσαν είτε από την ΠΟΕΔΗΝ, είτε από το Συντονισμό των νοσοκομείων της Αττικής, είτε ήταν πρωτοβουλία άλλων σωματείων. Αρχικά όσοι είναι στο Αγία Όλγα, μετά και αυτοί του Γ.Ν. Πατησίων.
Δυσκολίες παρουσιάστηκαν από συνδικαλιστικές δυνάμεις και κυρίως την ΠΑΣΚΕ. Δυστυχώς όμως και από το ΠΑΜΕ. Ειδικά η ΠΑΣΚΕ με προεξάρχοντα τον Λαζαρίδη της ΠΟΕΔΗΝ έκανε και κάνει ότι μπορεί για να ανακόψει τη διάθεση αγώνα των εργαζόμενων, τρομοκρατώντας τους με το να καταγγέλει αποφάσεις συνελεύσεων ως παράνομες και απειλώντας ότι η διοίκηση θα προβεί σε ασφαλιστικά μέτρα και διώξεις. Αυτά αφού οι προτάσεις του δεν είχαν καμιά τύχη!
Το ΠΑΜΕ, έρμαιο της λογικής του, δεν ψήφισε τις προτάσεις του Συντονισμού για απεργιακές κινητοποιήσεις και φυσικά δεν τις στήριξε παρά το ότι δηλώνει ότι τον αποφασιστικό ρόλο πρέπει να τον παίζουν οι συνελεύσεις. Αρνείται κάθε ιδέα κεντρικού συντονισμού, έφτασε δε στο σημείο να ζητήσει το λόγο, καταγγέλοντάς τη σχεδόν, γιατί η συγκέντρωση που έγινε στο υπουργείο Υγείας στις 30/8 κατευθύνθηκε προς την Πολυκλινική όπου είχαν εμφανιστεί τα ΜΑΤ. Οι προτάσεις του ταυτιζόντουσαν, ή κατόπιν πίεσης διαφοροποιούνταν λίγο, με αυτές των ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ στη ΠΟΕΔΗΝ.
Από τη μέρα της επίδοσης των διαθεσιμοτήτων οι εργαζόμενοι συγκεντρώνονται στο νοσοκομείο. Διοργάνωσαν συνάντηση με τοπικούς φορείς και την ΕΛΜΕ, πραγματοποίησαν κοινές πορείες στη περιοχή, συμμετείχαν μαζικά στη τετράωρη στάση της ΠΟΕΔΗΝ την Τετάρτη 4/9. Συνεχίζουν μέχρι να επαναπροσληφθούν όλοι!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »