Οργιο πειθαρχικών και τρομοκρατίας ενάντια στους εκπαιδευτικούς

Με μια βιομηχανία διώξεων προσπαθεί η κυβέρνηση να εμπεδώσει ένα κλίμα τρόμου στην εκπαίδευση. Οι διώξεις, που έχουν πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας, χρησιμοποιούν συνήθως ως κατηγορίες την «αναξιοπρεπή συμπεριφορά εντός ή εκτός υπηρεσίας», την «απείθεια» και τη «δημόσια κριτική προϊστάμενης αρχής»! Εντάσσονται στο πλαίσιο διατάξεων του Ν.4057/12, στον οποίο –εκτός των άλλων- προβλέπεται και το τεκμήριο της… ενοχής καθώς, η υπηρεσία μπορεί εύκολα να βγάλει σε αργία τον διωκόμενο υπάλληλο αυτόματα και μέχρι την οριστική εκδίκαση της υπόθεσής του.
Στις πρόσφατες και ακραίες αντίστοιχες περιπτώσεις, εντάσσεται και η περίπτωση της Ιφιγένειας Γεωργάλα που ήταν αποσπασμένη μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου 2013 στο Ιστορικό Αρχείο Αίγινας, καθώς και τη Διευθύντρια του Αρχείου. Η Ι.Γ. τέθηκε από το Υπουργεί Παιδείας σε αργία και παραπέμφθηκε σε πειθαρχικό γιατί τόλμησε να ζητήσει κανονική άδεια σε περίοδο που είχε προγραμματιστεί η μεταφορά του τοπικού Ιστορικού Αρχείου! Χαρακτηριστικό είναι ότι τις ημέρες μεταφοράς του αρχείου αλλά και τις προηγούμενες μέρες ήταν κανονικά στην εργασία της, αφού η αίτηση της απορρίφθηκε.
Η απόφαση δίωξης υπογράφεται από τον Υπουργό Παιδείας Κ. Αρβανιτόπουλο και, για να «δημιουργήσει» κατηγορητήριο, περιλαμβάνει τα αδικήματα της παράβασης υπαλληλικού καθήκοντος και της αναξιοπρεπούς συμπεριφοράς υπαλλήλου εντός υπηρεσίας, με μοναδικό στόχο να ενταχθεί η συνάδελφος στις διατάξεις του 4057/12, οι οποίες οδηγούν σε αργία!
Η παράλογη και παντελώς αστήρικτη δίωξη απέναντι σε μια εκπαιδευτικό που δραστηριοποιείται συνδικαλιστικά (είναι μέλος των Παρεμβάσεων) αποτελεί μήνυμα εκδίκησης και τρομοκράτησης στην τοπική κοινωνία για τις κινητοποιήσεις που έκανε ενάντια στη μεταφορά του αρχείου (θεωρήθηκε ότι ουσιαστικά μεθοδευόταν το κλείσιμο του αρχείου).
Σε μια παρόμοια περίπτωση, η Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Λακωνίας ασκεί δίωξη σε βάρος της εκπαιδευτικού Ελισάβετ Παπαδοπούλου πρόεδρο του Συλλόγου Μολάων Λακωνίας γιατί σε δημόσια τοποθέτησή της κατήγγειλε τα προβλήματα των σχολείων αλλά και τις διοικητικές αυθαιρεσίες. Και η Ε.Π. εγκαλείται με βάση το Ν. 4057/12 για «αναξιοπρεπή συμπεριφορά εντός ή εκτός υπηρεσίας».
Και για τις δύο περιπτώσεις, έχουν εκδοθεί πλήθος ψηφισμάτων από δεκάδες σωματεία και συλλογικότητες, ενώ, την Παρασκευή 13 Δεκέμβρη οργανώθηκε στη Σπάρτη πανελλαδική συγκέντρωση συμπαράστασης στην Ελισάβετ Παπαδοπούλου.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Με νύχια και με δόντια προσπαθούν να σπάσουν τους αγώνες στα πανεπιστήμια

Είναι γνωστή η τακτική του συστήματος να χτυπά με τους μηχανισμούς του κάθε αγώνα που γεννιέται ενάντια στη πολιτική της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Ένας τέτοιος αγώνας είναι αυτός των διοικητικών υπαλλήλων που διένυσε τη 14η εβδομάδα του. Ένας αγώνας δίκαιος, για την υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας και του δικαιώματος σε μόνιμη και σταθερή δουλειά. Η μαζικότητα, η αποφασιστικότητα και η διάρκειά του προκαλούν τριγμούς στη κυβέρνηση, η οποία δεν έχει κατορθώσει να φέρει σε πέρας την εφαρμογή του μέτρου των διαθεσιμοτήτων–απολύσεων, υπό τις επιταγές των ξένων ιμπεριαλιστών ΕΕ-ΔΝΤ. Από την αρχή του, ο αγώνας αυτός δέχεται μια συντεταγμένη επίθεση η οποία εντείνεται συνεχώς, με το σύστημα να εξαπολύει κάθε μηχανισμό, προκειμένου να ενεργοποιήσει και να κλιμακώσει τον κοινωνικό αυτοματισμό, στρέφοντας εναντίον των απεργών τόσο τους ίδιους του φοιτητές όσο και κομμάτια της κοινωνίας.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα γεγονότα, κατά τη διάρκεια της 14ης εβδομάδας της απεργίας, στη Νομική Σχολή Αθηνών, η οποία παραμένει κλειστή τόσο λόγω της απόφασης των υπαλλήλων για συνέχιση της απεργίας τους, όσο και λόγω της απόφασης του φοιτητικού συλλόγου, που για 4η συνεχή εβδομάδα αποφάσισε κατάληψη της σχολής, στο πλευρό των απεργών. Ωστόσο, όλα αυτά αποδείχτηκαν ψιλά γράμματα για ορισμένους. Έτσι, αφενός ο πρόεδρος του τμήματος Θ. Φορτσάκης καλούσε με ανακοινώσεις τους φοιτητές να επιστρέψουν στα μαθήματα, αφετέρου τα Μ.Μ.Ε. μετέδιδαν ήδη από τη Δευτέρα 9/11 ότι η σχολή έχει ανοίξει, καλώντας μάλιστα και τους φοιτητές από την επαρχία να επιστρέψουν. Τα τσιράκια και τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης, με όπλο τη συκοφάντηση του αγώνα και την προπαγάνδα, κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να σπάσουν την απεργία.
Έξω απ’όλα αυτά δεν θα μπορούσε να μείνει προφανώς η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, η οποία, στο ρόλο του αγανακτισμένου φοιτητή, θέλει να αναλάβει χρέη κλειδαρά για να ανοίξει τη σχολή, την ίδια στιγμή που μέσα στο σύλλογο και σε συνεργασία με τα ανεξάρτητα πλαίσια για ανοιχτή σχολή, προσπαθεί να κλείσει τον αγώνα. Χαρακτηριστική είναι μάλιστα και η ανακοίνωσή της, με την οποία αμφισβητεί την απόφαση της Γ.Σ. του συλλόγου στις 9/11. Συγκεκριμένα, πρόκειται για την απόφαση μιας μαζικότατης συνέλευσης που ορίζει τη συνέχιση της κατάληψης και του αγώνα στο πλευρό των απεργών, για την υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης. Λέξεις ξένες για την κυβερνητική αυτή παράταξη που ξαφνικά νοιάστηκε για το συμφέρον του φοιτητή, όταν συγχρόνως έχει ξεκάθαρη τοποθέτηση υπέρ του νόμου-πλαίσιο, την ταφόπλακα δηλαδή για το δημόσιο και δωρεάν Πανεπιστήμιο. Νοιάστηκε δήθεν για το συμφέρον του φοιτητή, όταν συγχρόνως θέλει τα ΜΑΤ να παρελαύνουν στις σχολές και τις συλλογικές διαδικασίες να αποτελούν παρελθόν.
Όλοι αυτοί λοιπόν, πλήρως συντεταγμένα, μέρες τώρα, χτυπάνε τον αγώνα των απεργών και των φοιτητών, βαφτίζοντας από τη μία τους αγωνιστές μειοψηφίες και από την αλλη, τους ΔΑΠίτες αγανακτισμένους φοιτητές-ομήρους στα χέρια των απεργών. Το μόνο σίγουρο είναι πως τα ψέματα όλων αυτών θα απαντηθούν. Και θα απαντηθούν από εκείνες τις «μειοψηφίες» που θα συνεχίσουν να αγωνίζονται ενάντια σε αυτή τη πολιτική, με όπλο όχι τη λασπολογία και τη προπαγάνδα αλλά τις συλλογικές διαδικασίες και την απεργία. Μέχρι η οργή και η αγανάκτηση να μετατραπεί στο ποτάμι εκείνο που θα πάρει και θα τσακίσει στο πέρασμά του τις πραγματικές μειοψηφίες.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Τo ΜΥ SCHOOL δεν είναι το… δικό μας σχολείο!

Σε ένα περιβάλλον πλήρους τρομοκράτησης και συκοφάντησης των εκπαιδευτικών, με τη δημοσίευση του ΦΕΚ στις 5 Νοέμβρη για την αξιολόγηση και του αναβαθμισμένου νέου πληροφοριακού συστήματος (my school), προσπαθούμε να λειτουργήσουμε τα σχολεία κόντρα στη διάλυσή τους που η κυβέρνηση προωθεί με γρήγορους ρυθμούς.
Κυβέρνηση και τρόικα, πατώντας στις πρόσφατες ήττες μας και συνεπικουρούμενη από τις υποταγμένες συνδικαλιστικές μας ηγεσίες, θεωρούν ότι είναι η ώρα να ξεμπερδεύουν με ό,τι συγκροτεί το δικαίωμα στη μόρφωση και στην εργασία. Έτσι, κοντά στους φόρους, τα χαράτσια, τις απολύσεις, τη διάλυση της υγείας, των εργασιακών και δημοκρατικών δικαιωμάτων μας, με το νέο σύστημα my school, θα προσπαθήσουν να ελέγξουν κάθε λεπτό που κυλάει μέσα στις παγωμένες αίθουσες των σχολείων, με στόχο να μας τρομοκρατήσουν και να εφαρμόσουν με αυτόματο τρόπο την πολιτική των συγχωνεύσεων και των απολύσεων.
Ο χορός των απολύσεων ξεκίνησε από τη δευτεροβάθμια, προχώρησε στα πανεπιστήμια και έρχεται η ώρα της πρωτοβάθμιας. Η κυβέρνηση κατάργησε τις μεταθέσεις και αποσπάσεις, ο δε Μητσοτάκης ξεκαθάρισε πως όλο το σύστημα των μεταθέσεων και των αποσπάσεων θα αντικατασταθεί από τους νόμους για την κινητικότητα. Η τρόικα ζητά αίμα και οι εδώ υποτακτικοί είναι διατεθειμένοι να το δώσουν. Μεγάλη μάζα διορισμένων εκπαιδευτικών θα βρεθεί χωρίς δουλειά. Θέλουν λιγότερους και πλήρως υποταγμένους εκπαιδευτικούς που θα εφαρμόζουν χωρίς αντιρρήσεις τους ταξικούς φραγμούς και την εμπέδωση του σχολείου της αμάθειας και της υποταγής. (Όπως πραγματικά πρέπει να είναι οι νέοι δούλοι του αιώνα μας, προς δόξαν της κερδοφορίας του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου.)
Το νέο πληροφοριακό σύστημα (my school) είναι ένας μηχανισμός επιτήρησης και τιμωρίας για εκπαιδευτικούς και μαθητές, για να προχωρήσει απρόσκοπτα όλη η παραπάνω διαδικασία. Ωχριά ο Όργουελ και το «1984» μπροστά στο επικείμενο εργαλείο άσκησης πολιτικής στο χώρο της εκπαίδευσης, με ασφυκτικό τρόπο, υπό καθεστώς φόβου και επιβολής. Δεν τους αρκούν τα στοιχεία του survey αλλά θέλουν, πέρα από το παρουσιολόγιο, όλα τα ευαίσθητα και προσωπικά δεδομένα εκπαιδευτικών και μαθητών (ΑΜΚΑ, απουσίες, επίδοση, έλεγχοι, απολυτήρια, μετακινήσεις, άδειες των εκπ/κών, καταγραφή των απεργιών και στάσεων εργασίας κ.λ.π.). Πέρα από κάθε αμφιβολία και εκτός της τρομοκράτησης και συμμόρφωσης των εκπαιδευτικών, το νέο σύστημα πληροφόρησης συνδέεται άμεσα με διαδικασίες αξιολόγησης ακόμη και μέσω της επίδοσης των μαθητών και της μαθητικής διαρροής. Έχοντας όλα πλέον τα στοιχεία, το υπουργείο μπορεί, χωρίς χρονοτριβή, να προχωρά στις απολύσεις εκπαιδευτικών, συγχωνεύσεις σχολείων, συμπτύξεις τμημάτων, κατάργηση ολοήμερων…
Το ζήτημα που άμεσα και επιτακτικά τίθεται εκ των πραγμάτων είναι τι ΚΑΝΟΥΜΕ!
Τι κάνουμε ως διευθυντές, σχολικοί σύμβουλοι και κυρίως ως εκπαιδευτικοί. Πρέπει να σπάσει η αδράνεια και συλλογικά να συγκροτήσουμε κίνημα ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ απέναντι στο οργουελικό κατασκεύασμα που στοχεύει στην καρδιά της ζωής μας και της εκπαίδευσης. Ενάντια σε κάθε «αξιολόγηση»-χειραγώγηση, για ανατροπή των απολύσεων και υπεράσπισης της μόνιμης και σταθερής δουλειάς για όλους. Ενάντια στους ταξικούς φραγμούς, για Δωρεάν Δημόσια Εκπαίδευση για όλα τα παιδιά. Όλοι οι σύλλογοι να πάρουν θέση μάχης απέναντι στο έκτρωμα και συντεταγμένα ο κλάδος να αντισταθεί και να αποτρέψει την εφαρμογή και του my school αλλά και της άρρηκτα συνδεδεμένης με αυτό «ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ».

Νίκος Φιλίππου, δάσκαλος

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Οι υποταγμένες και ηττοπαθείς ηγεσίες σταμάτησαν τον απεργιακό αγώνα των καθηγητών

Η επίθεση δεν σταματά

Να δυναμώσει η πολιτική μάχη για τον επόμενο ξεσηκωμό! 

Μια παράξενη σιγή υπάρχει στα σχολεία της χώρας μετά τη λήξη της απεργίας των καθηγητών που ξεκίνησε με τόσο καλά σημάδια. Το θέμα δεν συζητιέται και οι παρατάξεις έχουν αποφύγει να τοποθετηθούν απολογιστικά για αυτή τη φάση του αγώνα. Δυσκολία εξαγωγής συμπερασμάτων και φόβος για το μέλλον είναι τα δύο στοιχεία που συνυπάρχουν στους καθηγητές και που ανατροφοδοτούνται από την αμηχανία (ή ενοχή;) παρατάξεων της αριστεράς, διαμορφώνοντας τελικά αυτό το κλίμα σιωπής. Τι έγινε, λοιπόν; Και τι έδειξε αυτό που έγινε και αυτά που δεν έγιναν;

Τα γεγονότα

Για πρώτη φορά μετά από χρόνια (και παρά την απόφαση του συνεδρίου της ΟΛΜΕ για έναρξη απεργίας διαρκείας από την αρχή της χρονιάς), το ΔΣ της ΟΛΜΕ κάλεσε τον κλάδο σε συνελεύσεις, χωρίς, όμως, να έχει καταλήξει σε εισήγηση! Απεργία διαρκείας με τη μορφή 5μερων επαναλαμβανόμενων πρότειναν ΣΥΝΕΚ και Παρεμβάσεις, ενώ το ΠΑΜΕ πρότεινε απλώς συμμετοχή στη 48ωρη της ΑΔΕΔΥ (μια συμμετοχή που έτσι κι αλλιώς ήταν δεδομένη καθώς η ΟΛΜΕ ανήκει στην ΑΔΕΔΥ) και επανεξέταση μετά. Κοντινές προτάσεις έκαναν οι ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚ.

Παρά το γεγονός ότι η μη ύπαρξη εισήγησης αποτέλεσε διαλυτικό στοιχείο, ο κλάδος μαζικοποίησε τον πρώτο γύρο γενικών συνελεύσεων. Με ποσοστά της τάξης του 90% ψήφισε την πρόταση για απεργία διαρκείας με τη μορφή 5μερων. Οι συνελεύσεις είχαν γενικά καλή μαζικότητα: στις περισσότερες περιπτώσεις λίγο μικρότερη και σε κάποιες αντίστοιχη με τις εντυπωσιακά μαζικές συνελεύσεις του Μάη.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Δάσκαλοι: H συνδικαλιστική ηγεσία τον ξεπουλά αγωνίες και αγώνες.

Από την περσινή σχολική χρονιά η κυβέρνηση είχε δείξει τα δόντια της στους εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας. Οι δάσκαλοι είχαν πάρει θέση στο προκρούστιο κρεβάτι. Μια σειρά εγκυκλίοι που αφορούσαν στη σχέση αριθμού παιδιών και οργανικότητας σχολείου (η περίφημη διαίρεση δια 25), ξεχείλωμα ωραρίου, προγραμματισμός ύλης και άλλα, είχαν φτάσει στα νηπιαγωγεία και δημοτικά. Ταυτόχρονα, ξετυλιγόταν τα μέτρα «προσαρμογής» τους δημόσιου τομέα στο εφιαλτικό περιβάλλον των μνημονίων. Φαίνεται πως λόγοι που αφορούσαν στο «συντονισμό» του κυβερνητικού έργου, ανάγκασαν την κυβέρνηση να στρέψει τα βέλη της κυρίως εναντίων των καθηγητών. Δυο μέτωπα μαζί δε θα μπορούσε να τα σηκώσει.
Ένα μέρος των 13000 αναπληρωτών που απολύθηκαν την άνοιξη προέρχονταν από την πρωτοβάθμια. Με ευθύνη της πλειοψηφίας στο Δ.Σ. της ΔΟΕ το θέμα δεν «άνοιξε». Αυτό που έβγαινε προς τα έξω ήταν πως οι απολύσεις προέρχονταν από τη δευτεροβάθμια. Υπήρξε συστηματική προσπάθεια καθησυχασμού από τη συνδικαλιστική ηγεσία που έλεγε πως το πρόβλημα δε θα είναι τόσο σοβαρό αφού όλες οι πιστώσεις για αναπληρωτές θα δίνονταν στα δημοτικά. Ούτε κουβέντα δεν άνοιγε για το ενδεχόμενο απολύσεων εκπαιδευτικών.
Η προηγούμενη σχολική χρονιά ήταν βουτηγμένη στην αδράνεια και το τέλμα. Δεν έγινε καμιά σοβαρή προσπάθεια να ξεπεραστεί το βάλτωμα ούτε τον Μάιο που οι καθηγητές βρισκόταν σε αναβρασμό. Οι παρατάξεις και οι συλλογικότητες που ήθελαν να ταράξουν τα νερά ήταν μικρές και αυτές που είχαν δυνάμεις δεν ήθελαν. Έτσι, όλη την προηγούμενη χρονιά οι «φωτεινοί εγκέφαλοι» των «μεγάλων» παρατάξεων ένιπταν τας χείρας τους λέγοντας το γνωστό σλόγκαν πως «ο κόσμος ούτε θέλει ούτε μπορεί να αγωνιστεί». Γενικές συνελεύσεις δε γίνονταν, ούτε καν τυπικές ενημερώσεις. Μόνο κάποιες ανακοινώσεις της ΔΟΕ φιγουράριζαν στις οθόνες των υπολογιστών που ξεχείλιζαν υποχώρηση και συνδιαλλαγή.
Στην αρχή του Σεπτέμβρη όλα έδειχναν πως το κλίμα στην πρωτοβάθμια δεν είχε αλλάξει. Οι απολύσεις άλλων 2500 καθηγητών φάνταζαν μακρινές. Όμως, τα φαινόμενα απατούσαν ολοφάνερα. Κάτι καταλάβαιναν στο ΔΣ της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας που δεν ήθελαν να ανοίξουν κύκλο γενικών συνελεύσεων και όταν πιέστηκαν να το κάνουν δεν όρισαν ολομέλεια προέδρων. Πραγματοποιήθηκε μόνο μετά από τη σύγκληση της από μια ομάδα συλλόγων.
Στο πρώτο κύκλο γενικών συνελεύσεων που πραγματοποιήθηκε το πρώτο δεκαπενθήμερο του Σεπτέμβρη η συμμετοχή ήταν μαζική. Όπου τέθηκε με σοβαρότητα πρόταση για πενθήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες υπερψηφίστηκε μαζικά. Η κατάργηση των αποσπάσεων, οι μηδενικοί διορισμοί, οι «υπεραριθμίες», η διάλυση του ολοήμερου, η συρρίκνωση των Τμημάτων Ένταξης, οι αναγκαστικές αποσπάσεις και μετακινήσεις, οι συγχωνεύσεις και φυσικά οι απόφαση των καθηγητών να προχωρήσουν σε απεργία διάρκειας δημιούργησαν αγωνιστικό κλίμα. Στην ολομέλεια των προέδρων που ακολούθησε, η πρόταση για απεργία μαζί με τους καθηγητές ήταν πλειοψηφική αλλά όχι τόση που να επιβληθεί. Έτσι, οι ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ που ελέγχουν το ΔΣ της ΔΟΕ, με την ευγενική στήριξη του ΠΑΜΕ, αρκέστηκαν στη 48ωρη της ΑΔΕΔΥ, κάλεσαν σε κύκλο γενικών συνελεύσεων αλλά όχι σε ολομέλεια προέδρων. Οι «όροι και οι προϋποθέσεις» έμπαιναν για τη σύγκλιση ακόμη και ολομέλειας. Χαρακτηριστικά, στην απόφαση αναφερόταν πως οι αποφάσεις των συνελεύσεων θα σταλθούν με φαξ στην ομοσπονδία που θα εκτιμήσει την κατάσταση και θα αποφασίσει τι θα γίνει. Οι δάσκαλοι «κατάλαβαν το μήνυμα» της συνδικαλιστικής ηγεσίας που χωρίς αιδώ τους έλεγε κατάμουτρα πως δεν πρόκειται να κουνήσει το δαχτυλάκι της. Έτσι, ενώ η συμμετοχή στην πρώτη 48ωρη απεργία ήταν μεγάλη, ο επόμενος κύκλος γενικών συνελεύσεων ήταν άμαζος. Χωρίς δυσκολίες ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ ολοκλήρωσαν το έργο της καταρράκωση του κλάδου, με τη στήριξη του χαρούμενου ΠΑΜΕ.
Ο υπουργός παιδείας θέλοντας να στείλει μήνυμα ισχύος, είπε πως οι εξουθενωμένοι εκπαιδευτικοί δε θα απεργήσουν γιατί δεν αντέχουν οικονομικά και δεν μπορούν πολιτικά. Η συνδικαλιστική ηγεσία κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να τον δικαιώσει. Είναι η κακή φωνή στα αυτιά των εκπαιδευτικών που φωνάζει διαρκώς «υποχώρηση». Είναι το χέρι που χαλιναγωγεί τον κλάδο και το πόδι που του βάζει τρικλοποδιές. Είναι ο πρόθυμος συνεργάτης της κυβέρνησης. Φυσικά, πάντα τα ίδια έκανε, όμως τα τελευταία χρόνια που επίθεση είναι άγρια, έχει αφήσει τα προσχήματα και έχει περάσει ανοιχτά με τον αντίπαλο.
Οι ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ επειδή δεν μπορούν να πείσουν και να κερδίσουν γενικές συνελεύσεις, χρησιμοποιούν τα συνδικαλιστικά όργανα που ελέγχουν ακόμη για να σπάνε το ηθικό των εργαζομένων. ΠΑΜΕ. Η πρόταση για 48ωρη έμπαινε για να μπλοκάρει τις πενθήμερες και τη συμπόρευση με τους καθηγητές, ήταν κοινή. Δίπλα τους στοιχήθηκε το ΠΑΜΕ παρότι θα μπορούσε αφήσει τους δύο που καθορίζουν τις αποφάσεις στη ΔΟΕ, να καθαρίσουν μόνοι τους. Όχι μόνο δεν το έκανε αλλά συνέβαλε με μεγάλο πάθος στο σπάσιμο των αγωνιστικών διαθέσεων προσθέτοντας δίπλα στο γνωστό επιχείρημα «οι δάσκαλοι δεν θέλουν και δεν μπορούν να αγωνιστούν», το χειρότερο ερώτημα «τι μπορούμε να πετύχουμε;».
Όλα αυτά τα υποτιμητικά σχόλια, οι ατέλειωτες προϋποθέσεις που μπαίνουν για να στηριχθεί ένας αγώνας, τα ερωτήματα που αμφισβητούν τη δυνατότητα νίκης, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια επιχειρηματολογία για την απαξίωσης των αγώνων. Δεν είναι τυχαίο που στις ψηφοφορίες οι προτάσεις για 48ωρη δε στηρίχθηκε ούτε από το στενό πυρήνα αυτών που θα έθεταν. Η «νίκη» τους στηρίχθηκε στο συστηματικό σπάσιμο του αγωνιστικού φρονήματος, δείχνοντας με κάθε τρόπο πως δε θα δώσουν πολιτική στήριξη σε μια μεγάλη απεργία διάρκειας.
Η πλήρης αναντιστοιχία της βάσης με την ηγεσία των εκπαιδευτικών βγήκε για άλλη μια φορά στην επιφάνεια. Σε κάθε αγωνιστικό σκίρτημα, η ηγεσία δρα κατασταλτικά. Σε επίπεδο πρωτοβάθμιο σωματείων ξεσάλωσε. Έκανε ότι μπορούσε για να σπείρει την απογοήτευση και την παραίτηση. Με λίγα λόγια, η δράση της ήταν απροκάλυπτα και συστηματικά απεργοσπαστική.
Είναι φανερό πως η υπερπήδηση των αναχωμάτων που υψώνει η συνδικαλιστική ηγεσία δεν είναι εύκολη υπόθεση. Δεν μπορεί να γίνει μόνο με τον έλεγχο της διοίκησης από την αριστερά. Αυτό είναι πια φανερό αφού πως μπόρεσαν να ξεπεράσουν τα εμπόδια οι δεκάδες σύλλογοι που πήραν αγωνιστικές αποφάσεις. Η περίπτωση της ΟΛΜΕ που διαθέτει αριστερή πλειοψηφία είναι διαφωτιστική.
Είναι πολύ προβληματικό το γεγονός που στη συνέχεια αυτό που βγαίνει προς τα έξω κυρίως είναι οι ειλικρινά αγανακτισμένες φωνές πολλών αιρετών που θέτουν εκ των πραγμάτων θέμα παρουσίας τους στα κρατικά όργανα διοίκησης. Γενικά, έχει εγκαταλειφτεί κάθε προσπάθεια πραγματικού συντονισμού και συνεννόησης. Οι δυνάμεις που έχουν αναφορά στο κίνημα δείχνουν προς το παρόν να αρκούνται από τη δυνατότητα που έχουν να συντονίζονται οι ίδιες. Η κατάσταση είναι τέτοια που όχι μόνο αυτό δεν αρκεί αλλά σε μια επόμενη φάση θα λειτουργήσει ως νέο βαρίδι. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως τόσο η ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ όσο και οι ΠΑΜΕ και ΕΡΑ δεν πρόκειται να βάλουν πλάτη στο ξεδίπλωμα αγώνων που θα συγκρούονται με βασικές επιλογές του συστήματος.
Είναι απαραίτητο να ανοίξει μέτωπο αντιπαράθεσης σε απόψεις που υποτιμούν τη δυνατότητα του κόσμου να αγωνιστεί και να νικήσει και που στην πραγματικότητα γυρίζουν την πλάτη τους στην μαζική πάλη. Η άποψη πως δεν υπάρχουν οικονομικές αντοχές γι’ αυτό οι εργαζόμενοι δεν απεργούν, είναι ανιστόρητη, αντιδραστική και βγάζει λάδι τις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Οι διάφορες φαεινές για εναλλακτικές μορφές αγώνων στρέφονται κατά της απεργίας και της διαδήλωσης, των μοναδικών όπλων που διαθέτουν οι εργαζόμενοι. Οι φωνές που κηρύττουν τη λήξη των κλαδικών αγώνων και αναμένουν κάποια γενικευμένη απεργία που θα φυτρώσει μέσα στην κινηματική ερημιά, εισηγούνται ανάπαυση μέχρι νεοτέρας. Κατάληξη όλων αυτών είναι η ανοιχτή απεργοσπασία και το κλείσιμο κακήν κακώς των αγώνων.
Η κυβέρνηση μπορεί νοιώθει ικανοποίηση που μια προσπάθεια εξόδου σε αγώνα των εκπαιδευτικών δεν είχε συνέχεια. Την ίδια στιγμή παίρνει τα μέτρα της για να ελέγξει επόμενα αγωνιστικά βήματα. Όλοι γνωρίζουν πως η επίθεση θα προχωράει και θα ενταθεί. Μέτρα, εγκύκλιοι και νόμοι που είχαν μείνει στο συρτάρι ανασύρονται και νέα δρομολογούνται. Σε καθημερινή βάση καταργούνται κεκτημένα και νέες πιο αντιδραστικά μέτρα νομοθετούνται. Η κυβέρνηση δε θα αλλάξει την πολιτική επειδή θα πεισθεί από τα επιχειρήματα ή θα λάβει υπόψη της τη λαϊκή δυσαρέσκεια που θα της κοστίσει σε κάποια εκλογική αναμέτρηση. Η κυβερνητική πολιτική πρέπει να ηττηθεί.
Η ευθύνη όλων των δυνάμεων του κινήματος είναι να βρουν να ανοίξουν ρήγματα και δρόμους που θα βοηθήσουν τους εκπαιδευτικούς να ανοίξουν τον αγωνιστικό βηματισμό τους. Να αποχτήσουν νόημα οι λέξεις και τα συνθήματα. Να πάρουν οι εργαζόμενοι την υπόθεση στα χέρια τους.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Με αφορμή μια απεργία που θα έπρεπε να γίνει… χθες

Δημήτρης Μάνος νηπιαγωγός 

μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ; (ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΝΗΡΑ Ή ΜΗ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ).

Μια σειρά ερωτημάτων με ίδια κατάληξη.
«Που είναι όλος ο κόσμος και οι απολυμένοι της εκπαίδευσης»; Το ερώτημα ακούστηκε πολλές φορές σε όλες τις κινητοποιήσεις του καλοκαιριού. Το ερώτημα ακούγονταν ακόμα και όταν οι κινητοποιήσεις αυτές ήταν μαζικές με τρόπο παραλλαγμένο: «μα που είναι ο υπόλοιπος κόσμος»; Ακόμα: «αντέχει ο κόσμος να βρίσκεται συνέχεια στους δρόμους»; και η φυσική κατάληξη: «αντέχει μια μεγάλη απεργία» κλπ. Για τον πολύ «κόσμο», τον «ανυποψίαστο» μέχρι σήμερα ή καλύτερα εκείνον τον «κόσμο» που επέλεγε –όχι τυχαία ή από μαζοχισμό- να υιοθετήσει τις αυταπάτες που σέρβιρε το κυρίαρχο σύστημα αλλά σήμερα αποδεσμεύεται από αυτές, τα ερωτήματα χρήζουν μια απάντησης άλλου είδους και ύφους., Τι όμως να πει κανείς όταν ακούγονται, υιοθετούνται και διαδίδονται από τις συνδικαλιστικές παρατάξεις ακόμα και της αριστεράς; Και μάλιστα ως άλλοθι για να μπλοκαριστεί τελικά μια αγωνιστική απόφαση διαρκούς απεργιακού αγώνα; Δεν αποτελούν μήπως μια παραλλαγή της προπαγάνδας των κυρίαρχων αστικών συνδικαλιστικών δυνάμεων για τη βάση «που δεν τραβάει»;
Η συζήτηση που προσπαθεί να αιτιολογήσει την κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος με ένα σχηματικό τρόπο (φταίνε οι ηγεσίες ή ο κόσμος τάχα;) πολλές φορές οδηγείται σε αδιέξοδο.
Στην πραγματικότητα υφίσταται μια οργανική σχέση ανάμεσα στις ηγεσίες και στον κόσμο του κινήματος , είναι και αυτό με τη σειρά του ένα «σύστημα», ένα πλαίσιο σχέσεων όπου η κατάσταση του «κόσμου» δεν είναι άσχετη με την κατάσταση των «ηγεσιών». Η μία πλευρά αντανακλά την άλλη. Ποια όμως από τις δύο πλευρές διαμορφώνει τελικά τους όρους αυτής της διπολικής σχέσης;

Η αρχαία σκουριά.
Το ότι το σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης έχει την πρωτοβουλία στην επίθεση που… το ίδιο διεξάγει είναι μια αλήθεια που δύσκολα θα αμφισβητούσε κανείς (αν και υπάρχουν απόψεις που δείχνουν να αγνοούν αυτή την πραγματικότητα η να την υποτιμούν). Επίσης δεν χωρά καμία αμφιβολία ότι διαθέτει όλους εκείνους τους ιδεολογικούς, πολιτικούς, κατασταλτικούς και άλλους μηχανισμούς ελέγχου για να παραλύει και να αδρανοποιεί τις λαϊκές μάζες. Πολύ περισσότερο αυτό ισχύει για ένα μικροαστικό στρώμα εργαζομένων σε έναν από τους βασικότερους ιδεολογικούς μηχανισμούς του συστήματος όπως η εκπαίδευση. Δεν λέμε «παιδεία» γιατί κάτι τέτοιο περιλαμβάνει και περιλαμβάνεται στο όραμα της ριζικής κοινωνικής ανατροπής. Εκεί λοιπόν, στην εκπαίδευση όπου το σύστημα είχε από καιρό χρεωθεί να κάνει διάφορες αντιδραστικές τομές και ανατροπές που δεν αφορούν μόνο τους εκπαιδευτικούς δεν δόθηκαν οι μάχες που απαιτούσε η «κατάσταση». Ένα ερώτημα εδώ όμως υπερκαλύπτει όλα τα ερωτήματα που έχουν τεθεί: Οι ηγεσίες –τουλάχιστον της αριστεράς- στο συνδικαλιστικό κίνημα με τις στάσεις τους τις επιλογές και τελικά τις αναλύσεις τους διευκόλυναν ή έβαζαν ανάχωμα σε αυτή την «άλωση των συνειδήσεων» και πολύ περισσότερο διαμόρφωναν τους όρους και το πλαίσιο για μια άλλη αγωνιστική συνείδηση; (ταξική τελικά αν και… εξ αντανακλάσεως στο μικροαστικό σώμα των εκπαιδευτικών);
Ως οργανωμένα σύνολα τα πολιτικοσυνδικαλιστικά σχήματα της όποιας αριστεράς διευκόλυναν ή ενίσχυαν την αυταπάτη ότι ο χώρος της εκπαίδευσης -παρά την επίθεση για τον πλήρη έλεγχο και την προσαρμογή του από το σύστημα- θα μπορούσε να σταθεί και να λειτουργήσει αυτόνομα στο δικό του θερμοκήπιο(προτάσεις για άλλα αναλυτικά προγράμματα και βιβλία, προτάσεις για δωδεκάχρονο, για «άλλο σχολείο»).
Ως προς τις κατευθύνσεις του αγώνα υπήρχε ή όχι μια σύγχυση για το ποια θα είναι η κύρια κατεύθυνση όταν αυτή χάνονταν μέσα στην ατέλειωτη χαρταπιά των αιτημάτων και των προτάσεων που κατέβαζαν οι ομοσπονδίες; Χαρακτηριστικό παράδειγμα όταν η επίθεση μετά τα μνημόνια σάρωνε τα πάντα και έκλεινε σχολεία το σύνθημα για «ενιαίο δωδεκάχρονο» αντικαταστήθηκε από το «ενιαίο δεκατετράχρονο», προωθημένα πράγματα, πραγματικά «αλλού»…
Τι σήμαινε πχ εκείνο το περίφημο «υπάρχει συνδικαλιστική κάλυψη» όταν οι νηπιαγωγοί καλούνταν να κάνουν (μόνοι τους!) ατέλειωτες στάσεις εργασίας για να ακυρώσουν στην πράξη την αύξηση του ωραρίου; Τι συνδικαλιστική κάλυψη μπορεί να διατεθεί αλήθεια σήμερα για την πρώτη φουρνιά απολυμένων συναδέλφων; Και από ποιον;
Ευθύνη βέβαια για το αν συγκροτήθηκε μια άλλη κατεύθυνση στο κίνημα ενάντια σε αυτή την «αρχαία θεσμική σκουριά» έχει –στο μέτρο που της αναλογεί- και η άποψη που εκτίθεται εδώ. Και ας μην ήταν η κυρίαρχη ή η πλειοψηφική. Όμως σε ότι μας αφορά δεν μας φταίει κανένας «κόσμος»…
Κι όλα αυτά ίσχυαν και διαμόρφωσαν ένα σώμα απόψεων, στάσεων, πρακτικών συνηθειών όπου άνθισε η λογική της ανάθεσης και της… εξουσιοδότησης σε τρίτους και έγιναν κτήμα του «κόσμου» σε όλη τη μεγάλη περίοδο όπου η επίθεση του συστήματος διεξάγονταν μεν αλλά όχι με τους καταιγιστικούς ρυθμούς που σήμερα γνωρίζουμε.
Αυτές οι συνήθειες, πρακτικές, λογικές και στάσεις του «κόσμου» ανατροφοδοτούσαν τις ηγεσίες με το ίδιο υλικό που τον είχαν πριν τροφοδοτήσει. Και δοκιμάστηκαν σκληρά , χωρίς δυνατότητα μάλιστα επιστροφής, από τη βαρβαρότητα που σήμερα βιώνουμε. Σήμερα φωνάζουν για την λογική της ανάθεσης που κυριαρχεί όταν όλοι πριμοδοτούσαν , πριμοδοτούν και φυσικά συμμετέχουν και πανηγυρίζουν για τις εκλογικές επιτυχίες της αριστεράς στα ΠΥΣΠΕ και τους αιρετούς. Τους λέει τίποτα πως ειδικά στην «καθυστερημένη» επαρχία πριν οι απολυμένοι καθηγητές αναζητήσουν τα ΔΣ ή πολύ περισσότερο τις επιτροπές αγώνα αναζήτησαν «ως συνήθως» πρώτα τους αιρετούς; Δεν ιδρώνει το αυτί. Εξακολουθούν να δίνουν τη μάχη των ΠΥΣΠΕ ακόμα και τώρα που η… δικτατορία του survey και τα… βασιλικά υπουργικά διατάγματα τα παρακάμπτουν θριαμβευτικά!

Η εκπαίδευση στο κίνημα είναι η πιο επίμονη του είδους.
Όταν εκδηλώθηκε συνολικότερα η βαρβαρότητα της επίθεσης έγινε στο καθένα φανερό πως όπως έσκασε η φούσκα των τραπεζών αποκαλύπτοντας τη γύμνια της καπιταλιστικής ληστείας έτσι έσκασε και η φούσκα όλων των συλλογικοτήτων και των εργαλείων αντίστασης που υποτίθεται ότι διαθέταμε. Δεν έφταιγε η μορφή, έφταιγε το περιεχόμενο. Απαιτούνταν ένα άλλο πλαίσιο εκπαίδευσης και επανεκπαίδευσης του «κόσμου» στη λογική του αγώνα και της αντίστασης.
Ένα πλαίσιο που θα προέτασσε το κόστος του αγώνα και της αντίστασης σε σχέση με το κόστος της υποταγής ή της αναμονής. Που θα πρόβαλλε την ανάγκη μερικότερων θυσιών για να κερδηθεί το γενικότερο, που θα «αφηγούνταν» ένα αγώνα όχι μιας ριξιάς αλλά παρατεταμένο, με τις συνέχειες και τις αναγκαστικές του «στάσεις» ή ασυνέχειες και όπου θα συνυπολογίζονταν τα ρίσκα και οι πιθανότητες να αγνοηθεί η μέχρι σήμερα «νομιμότητα».
Τι προτάθηκε από το σύνολο των ηγεσιών της αριστεράς; Ο εύκολος δρόμος «ή τώρα ή ποτέ». Οι εκλογές και το «κάτω η κυβέρνηση». κλπ. Βλέποντας την πραγματικότητα αντεστραμμένα αντί να δοθεί απάντηση στο «εδώ και τώρα» παρεμβλήθηκαν ανάμεσα στην ανάγκη για οργάνωση της αντίστασης σήμερα και τους στόχους της γενικότερης κοινωνικής ανατροπής, κυβερνητικά σχέδια, ενδιάμεσα προγράμματα και προτάσεις –ξανά!-ενός άλλου σχολείου την ώρα που το υπαρκτό σχολείο των κατακτήσεων και των δικαιωμάτων κατεδαφίζεται. Και στο τέλος είπαν και στον «κόσμο» πως δεν είναι καιρός για κλαδικούς αγώνες αλλά για γενική πολιτική απεργία, για αναμονή μέχρι να συγκροτηθεί η «λαϊκή συμμαχία» και άλλες τέτοιες προφάσεις εν αμαρτίαις. Ξανά στην αναμονή λοιπόν ο «κόσμος». Και ξανά στη διαφυγή η αριστερά.

Ο «βολονταρισμός» του Μαΐου.
Όλα τα παραπάνω εκφράστηκαν συγκεκριμένα αλλά και γενικά με το γνωστό πραξικόπημα στην ολομέλεια προέδρων της ΟΛΜΕ που ανέτρεψε τις αποφάσεις των Γενικών συνελεύσεων και υποτάχθηκε στην επιστράτευση. Άμεσο αποτέλεσμα αυτής της υποχώρησης ήταν το πρώτο μεγάλο κύμα διαθεσιμοτήτων με την κατάργηση των ειδικοτήτων στην Τεχνική εκπαίδευση Πόσο αιθεροβάμονες και βολονταριστές ήταν εκείνοι που από την αρχή επέμεναν ότι ο κλάδος έπρεπε να σπάσει στην επιστράτευση και να προχωρήσεις στη απεργία; Ή αντίθεα πόσο «πραγματιστές»;
Ανακαλύφτηκε η μεγάλη αλήθεια ότι δεν ήταν το ίδιο αποφασισμένοι να σπάσουν την επιστράτευση όλοι οι εκπαιδευτικοί που ψήφισαν-με μεγάλες πλειοψηφίες- την απόφαση για απεργία. Η πρώτη παρατήρηση σε μια τέτοια «ανακάλυψη» είναι ότι λίγες γενικές συνελεύσεις – με ευθύνη των δυνάμεων της αριστεράς- δοκίμασαν τα μέλη τους με συγκεκριμένες αποφάσεις για την υλοποίηση της απεργίας και το σπάσιμο της επιστράτευσης, άρα από πού βγαίνει ένα τέτοιο συμπέρασμα;
Αλλά ακόμα και αν δεχτούμε μια τέτοια πλευρά της πραγματικότητας και διαχωρίσουμε τον κόσμο σχηματικά σε ένα ενεργητικό κομμάτι που θα προχωρούσε στο σπάσιμο της επιστράτευσης, σε ένα «κεντρώο» που θα παρακολουθούσε και ανάλογα θα έπραττε και σε ένα τρίτο πιο εχθρικό και παθητικό, ποια θα ήταν η ευθύνη των ηγεσιών της αριστεράς στην εκπαίδευση; Δεν θα ήταν να διευρύνει το πρώτο, να περιορίσει το δεύτερο και να ουδετεροποιήσει το τρίτο;

Θα ενωθεί ο Μάης με τον Σεπτέμβρη;
Ανάλογη τακτική αποφυγής ακολουθείται και σήμερα.
Από `κει που θα έκλειναν τα σχολεία στις 11 Σεπτέμβρη φτάσαμε στην πρόταση για απεργία στις 16, στην καλύτερη περίπτωση, στη χειρότερη μια σαρανταοκτάωρη και στο βάθος καραδοκεί το «καπέλο» της απεργίας της ΑΔΕΔΥ για να τραβήξει σε μάκρος και να υπονομεύσει το εναρκτήριο λάκτισμα της απεργίας. Και οι απολυμένοι συνάδελφοι τι θα κάνουν όλο αυτό το διάστημα στα πρώην σχολειά τους; Γιατί για το σύστημα ο στόχος είναι σαφής και δηλωμένος: να συνηθίσει την πληγή των απολύσεων το σώμα των εκπαιδευτικών. Για να ανοίξει ο δρόμος για τα χειρότερα.
Όμως ο «κόσμος» έχει ήδη ξεκινήσει κάνει την αυτοκριτική του. Το ακούς στις κινητοποιήσεις, συζητήσεις και συνευρέσεις του καλοκαιριού όπου συνάδελφοι –πολύ συγκινητικά- εντοπίζουν την απουσία τους –όλα αυτά τα χρόνια- από τις διαδικασίες του κινήματος απαιτώντας ταυτόχρονα πιο έντονο παρόν από την αριστερά. Είναι όλοι εκείνοι που αρχίζουν να εγκαταλείπουν την «γκρίνια» για τους συνδικαλιστές. Όλος αυτός ο «κόσμος» που ενώ -σε ένα διαφορετικό πλαίσιο- είχε μια ΔΕΔΟΜΕΝΗ στάση απέναντι στα πράγματα εξαναγκάζεται και εκβιάζεται από- στο σημερινό πλαίσιο- επίθεσης του συστήματος να ανακαλύψει και να κατακτήσει μια ΑΛΛΗ ποιότητα. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι. Όχι κάποιοι άλλοι…
Που είναι λοιπόν ο κόσμος; Εκεί που αντέχει να είναι. Αυτές οι αντοχές είναι αναγκαίο να ενισχυθούν, να ενταχθούν σε ένα πλαίσιο και προοπτική αγώνα που σήμερα δεν μπορεί παρά να είναι η απεργία διαρκείας. Δεν είναι οι διαφυγές για λειτουργικές καταλήψεις και αντιμαθήματα. Δεν είναι οι αδιέξοδες προτάσεις για καταλήψεις σχολείων με τους μαθητές χωρίς απεργία. Ένα κίνημα που δεν μπορεί να επιβάλλει και να υπερασπίσει την απεργία θα τα βάλει με τον αντιτρομοκρατικό νόμο με πλάτη τους μαθητές; Δεν ενισχύει αυτό τον οπορτουνισμό μερίδας του «κόσμου» που εννοεί να βάλουμε μπροστά τους μαθητές και να κρυφτούμε πίσω από αυτούς ανέξοδα; Εδώ έχουμε άλλο ένα δείγμα αρνητικής ανατροφοδότησης στάσεων παραίτησης ανάμεσα στις ηγεσίες και τον «κόσμο» Είναι σίγουρο πως θα εκπλήξουν πολλούς οι αντοχές των συναδέλφων όταν δοκιμαστούν στο πεδίο του αγώνα.. Με στόχο βέβαια αυτός να πάρει πανεκπαιδευτικό χαρακτήρα και να ενωθεί με τους αγώνες που ήδη έχουν ξεκινήσει στην υγεία-περίθαλψη. Επιβάλλεται να εγκαταλειφτούν τα εύκολα σχήματα εξήγησης που είναι επινοήσεις του συστήματος όπως ο περίφημος «καναπές».
Ή μήπως το φοβικό σύνδρομο απέναντι στον κόσμο που σήμερα αφυπνίζεται κρύβει την πραγματική ανησυχία να φανεί η έλλειψη και η υστέρηση μιας αριστεράς που δίπλα στο τζάκι των περασμένων ονειροπολήσεων απέναντι στους πραγματικούς αγώνες και τις αναμετρήσεις επικαλείται τον… «πονοκέφαλο»;
Σεπτέμβρης 2013

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΓΙΑ ΤΟ «ΝΕΟ» ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΓΥΡΝΑΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΠΙΣΩ!

Φανή Ζυμβρακάκη 

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

Το Υπουργείο Παιδείας προχώρησε σε νέες εξαγγελίες εν μέσω καλοκαιριού για το νέο επαγγελματικό και το γενικό λύκειο, οι οποίες μάλιστα θα ισχύσουν για τα παιδιά που θα φοιτήσουν στην Α’ Λυκείου το ακαδημαϊκό έτος 2013-2014. Οποιαδήποτε κριτική μπορεί να ασκηθεί στα επιμέρους σημεία του νομοσχεδίου ή στην τακτική που χρησιμοποιεί το Υπουργείο για να το προωθήσει και να το συνδέσει με νέους αριθμούς «πλεονάζοντος» προσωπικού και καταργημένες ειδικότητες εκπαιδευτικών, η κριτική αυτή έχει μικρή αξία, εάν δεν συνδεθεί και δεν ειδωθεί ως σημαντικό κομμάτι στο παζλ της υλοποίησης της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής και της επίθεσης στην εκπαίδευση.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Τα non paper του Υπουργείου Παιδείας και οι απολύσεις των εκπαιδευτικών

Στο non paper που έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Παιδείας, μετά την απόφαση του να απολύσει σε μια νύκτα 2482 καθηγητές, με τη μέθοδο της κατάργησης των αντίστοιχων ειδικοτήτων στα ΕΠΑΛ- ΕΠΑΣ, προσπαθεί να συγκαλύψει τις πραγματικές επιδιώξεις και στόχους του, που έχουν εκφραστεί ήδη από τους προκατόχους του, το 2009-2010 (Καλός –Διαμαντοπούλου).
1) Αναφέρει, λοιπόν: «Σχεδιάζουμε μια Τεχνική Εκπαίδευση που στοχεύει στο να προσφέρει Ειδικότητες Επαγγελμάτων, που καλύπτουν τις επιλογές των μαθητών και τις ανάγκες της αγοράς εργασίας, και όχι τους κλάδους και τις ειδικότητες μονίμων καθηγητών, οι οποίοι διαμέσου ενός στρεβλού και νοθευμένου πλαισίου, «βρέθηκαν» να στελεχώνουν τα Επαγγελματικά Λύκεια και τις Επαγγελματικές Σχολές»
Ξαφνικά, λοιπόν, μαθαίνουμε, ότι τους νόμους για την εκπαίδευση και τις ειδικότητες ή τα μαθήματα που διδάσκονται οι μαθητές, τα αποφασίζουν κατά σχολείο οι εκπαιδευτικοί κι όχι οι εκάστοτε υπουργοί. Να θυμίσουμε, ότι μόνο τα τελευταία 13 χρόνια έχουν ψηφιστεί 2 νόμοι για την τεχνική εκπαίδευση( ο νόμος 2640/98 που ίδρυσε τα ΤΕΕ και ο νόμος 3475/2006 που ίδρυσε τα ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ) και ετοιμάζεται τρίτος, χωρίς κανείς από τις κυβερνήσεις να μπορεί να απαντήσει στο γιατί απέτυχαν οι προηγούμενοι. Όλες οι εισηγητικές εκθέσεις αλλά και οι νόμοι 2640/98 και 3475/2006 όριζαν ότι οι ειδικότητες καθορίζονται με βάση τις ανάγκες της αγοράς εργασίας του νομού. Με ποια στοιχεία θα οριστούν οι νέες ειδικότητες; Και ποια είναι η αγορά εργασίας σε μια χώρα που ο παραγωγικός ιστός διαλύεται μέρα με τη μέρα, εξαιτίας του εξαρτημένου χαρακτήρα της οικονομίας και των ντιρεκτίβων του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου; Ποιοι παράγοντες προσδιορίζουν τις ανάγκες αυτές;
Όσα πέπλα συσκότισης και να υφαίνονται, οι βασικοί όροι που καθορίζουν τις ανάγκες αυτές, δεν μπορούν να κρυφτούν:
Α)εργατικό δυναμικό χωρίς εργασιακά δικαιώματα. Εργαζόμενοι λάστιχο-υποταγμένοι που θα εναλλάσσονται από την απασχόληση στην ανεργία, μέσα από τα προγράμματα «απασχόλησης» που παραχωρούν τσάμπα εργαζόμενους στους εργοδότες. Εργατικό δυναμικό που δεν θα διεκδικεί και θα αποδέχεται την εξαθλίωση σαν αναγκαία, για να «σωθεί ο τόπος», το ντόπιο και το ξένο κεφάλαιο.
Β)Η κατάσταση της οικονομικής βάσης. Δηλαδή, η συρρίκνωση του αγροτικού τομέα, η εξαφάνιση ολόκληρων κατηγοριών (βαμβακοπαραγωγοί, κτηνοτρόφοι κλπ), η αποβιομηχάνιση, το κλείσιμο μικρομεσαίων επιχειρήσεων (εμπόριο – μεταποίηση).
Με βάση αυτούς τους κοινωνικούς και οικονομικούς όρους, σχεδιάζονται και οι αλλαγές που θέλουν να επιβάλλουν στην Εκπαίδευση:
• Αποθάρρυνση των παιδιών των λαϊκών στρωμάτων από το να συνεχίσουν τις σπουδές ακόμη και στο Λύκειο. Ούτε σκέψη για ΑΕΙ-ΤΕΙ. Χαρακτηριστικά, «… λαμβάνεται μέριμνα, ώστε αρκετές ειδικότητες επαγγελμάτων, που σήμερα παρέχονται από τις ΕΠΑΣ, να παρέχονται από τα Δημόσια ΙΕΚ και να μπορούν σε αυτές να φοιτούν και απόφοιτοι Γυμνασίου.» Καταργεί, δηλαδή, την υποχρέωση να φοιτήσει ο μαθητής πρώτα στην Α΄ Λυκείου και μετά να συνεχίσει σε τεχνική ή γενική εκπαίδευση. Αν λάβουμε υπόψη μας τη ραγδαία εξάπλωση της φτώχειας, σε συνδυασμό με την εντατικοποίηση των σπουδών στο Λύκειο και τις δύσκολες – εξοντωτικές πανελλαδικές εξετάσεις, οι μαθητές στρέφονται βίαια στην κατάρτιση ( κύρια ιδιωτική ). Το νέο Λύκειο, η εντατικοποίηση –αποθάρρυνση των μαθητών απ’ το Δημοτικό και το Γυμνάσιο, η παραπέρα κατηγοριοποίηση των σχολείων, μέσα από την αξιολόγηση και τον «Καλλικράτη», η μεταφορά του κόστους στις πλάτες των γονιών (κατάργηση δωρεάν βιβλίων, λειτουργικά έξοδα σχολείων) θα αυξήσουν τη μαθητική διαρροή από τη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση, παρά τις υποκριτικές διακηρύξεις των διαφόρων προγραμμάτων της Ε.Ε για μείωση της. Ή αλλιώς, θα πάψουν να μετράνε ως σχολική διαρροή τους χιλιάδες νέους που δεν θα βρίσκονται σε «τυπικούς», εκπαιδευτικούς μηχανισμούς αλλά σε εξατομικευμένες διαδρομές κατάρτισης-ελαστικής δουλειάς- ανεργίας! Ο νόμος για τη δια βίου εκπαίδευση αντιστοιχεί την τυπική εκπαίδευση με την μη τυπική και την άτυπη. Ανοίγει, έτσι, το δρόμο να αποκτήσει κάποιος τα διάφορα πτυχία επιπέδου 2 και 3, κατ’ αρχήν και μέσα από άλλες διόδους, εκτός από τη δευτεροβάθμια επαγγελματική εκπαίδευση. Δηλαδή, σπρώχνει τους νέους στο να κυνηγούν σεμινάρια ή πρακτική εργασία, χωρίς να πληρώνονται, προκειμένου να μαζέψουν πιστωτικές μονάδες, αντί να σπουδάσουν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Δεν είναι τυχαία η χρηματοδότηση των ΙΕΚ, ΚΕΚ. κλπ με 1,6 δις ευρώ, που το μεγάλο φιλέτο θα πάει στα ιδιωτικά και με τη μορφή των υποτροφιών ή την πρακτική άσκηση. Να θυμηθούμε την πρόταση του ΟΟΣΑ να δοθούν κουπόνια για φροντιστήρια, αντί για την ΠΔΣ. Το κυνήγι των ακριβοπληρωμένων χαρτιών στην πληροφορική και τις ξένες γλώσσες θα εξαπλωθεί και σε άλλες ειδικότητες. Αυτός είναι και ο πραγματικός τους στόχος: Ο δια βίου εγκλωβισμός της νεολαίας σε έναν ατομικό λαβύρινθο αμορφωσιάς, υποταγής και άγριας εκμετάλλευσης.
• Προωθεί το στόχο της διάλυσης της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης όπως την ξέραμε ως τώρα. Το τοπίο στα επόμενα χρόνια θα θυμίζει προηγούμενες εποχές ή και χειρότερες. Πριν το 1976, σύμφωνα με μελέτη του Τεχνικού επιμελητηρίου Ελλάδας (1974), οι φραγμοί εφαρμόζονταν μέσα στο εξατάξιο γυμνάσιο, αφού το 1971 περίπου το 55% των μαθητών δεν τέλειωναν ούτε την Τρίτη Γυμνασίου, ενώ φοιτούσαν στις επαγγελματικές σχολές περίπου το 10% των εισερχομένων στα δημοτικά σχολεία και από αυτούς, το 73% φοιτούσαν σε ιδιωτικές σχολές και το 37% στις δημόσιες.
2) Είναι κάτι παραπάνω από φανερό, ότι το υπουργείο Παιδείας με την απόφαση του να καταργήσει τις 52 ειδικότητες και την απόλυση 2482 καθηγητών πετυχαίνει, κατ’ εντολή των τροϊκανών, να θέσει ως τετελεσμένο την κατάργηση της μονιμότητας στο στενό δημόσιο τομέα (χωρίς «αξιολογήσεις» και άλλες χρονοβόρες διαδικασίες). Έχει το θράσος να αναφέρει, ότι θα αυξηθούν οι ωρομίσθιοι το 2013-2014, επειδή θα προσλάβει ως ωρομίσθιους τους καθηγητές που θα βγάλει σε διαθεσιμότητα! Στέλνει μήνυμα προς όλους τους εργαζόμενους αλλά και τους μαθητές για το μέλλον που τους επιφυλάσσει. Επί πλέον, με την απειλή της απόλυσης, επιδιώκει να «συμμορφώσει» τους εκπαιδευτικούς, έναν κλάδο δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων, ώστε να μην αγωνίζονται και να διδάσκουν, έτσι, με το παράδειγμά τους, στους μαθητές την υποταγή.
3) Σχετικά με την πρακτική άσκηση και τη μαθητεία
Είναι κάτι παραπάνω από φανερό, ότι η τεχνική εκπαίδευση χρησιμοποιείται ως ένας επί πλέον φραγμός για την ανακοπή της ροής των μαθητών προς ανώτερες σπουδές. Με το νόμο 2640/98, ο Αρσένης αρχικά επεδίωκε να μην υπάρχει διέξοδος στους μαθητές των ΤΕΕ στα ΤΕΙ (προπαρασκευαστικό εξάμηνο, πρακτική άσκηση κλπ). Οι μαθητικές κινητοποιήσεις ανέτρεψαν αυτά τα σχέδια. Ακόμη και αυτά που διατυμπανίζουν περί πρακτικής άσκησης, αποδεικνύονται ανεδαφικά (πέρα από το ότι θέλουν να χρησιμοποιήσουν τη νεολαία ως απλήρωτο εργατικό δυναμικό) για μια αστική τάξη πλήρως εξαρτημένη από το ξένο κεφάλαιο. Μια αστική τάξη που δεν μπορεί να αναπτύξει την οικονομική βάση, που ξεπουλάει τους πλουτοπαραγωγικούς τομείς και φυσικούς πόρους, είναι ανίκανη να οργανώσει μακροπρόθεσμα το εκπαιδευτικό σύστημα. Αυτό που επιδιώκει σήμερα, υλοποιώντας τις εντολές της Ε.Ε και του ΔΝΤ, είναι να καταργήσει τον δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης, να ορθώσει παραπέρα φραγμούς προς την ανώτατη εκπαίδευση, να διαμορφώσει και μέσα από την εκπαίδευση το «νέο τύπο» εργαζομένου.
«Μεταξύ των κινήτρων δια την προσέλκυση των μαθητών στην μέση επαγγελματική τεχνική εκπαίδευση… είναι η παράλληλη πρακτική άσκηση εις την βιομηχανίαν. Δι’ αυτού, οι μαθηταί εξασφαλίζουν αμοιβή και κοινωνικήν και υγειονομικήν ασφάλισιν ως εργαζόμενοι –μαθητευόμενοι.» (από τη μελέτη του ΤΕΕ, το 1974). Η πρόταση αυτή του ΤΕΕ βασιζόταν προφανώς στην πραγματικότητα των χωρών τύπου Αγγλίας και Γερμανίας, που οι αστικές τάξεις τους καμιά σχέση δεν έχουν με την εξαρτημένη– κομπραδόρικη αστική τάξη της Ελλάδας. Το εκπαιδευτικό σύστημα των χωρών αυτών, ταξικό –ταξικότατο, διαχώριζε από μικρές ηλικίες τα παιδιά των εργατών από το στρώμα της εν γένει νεολαίας και τους όριζε την ταξική διαδρομή που αντιστοιχούσε στην κοινωνική τους προέλευση. Ωστόσο, αυτό μπορούσαν να το κάνουν τέτοιου τύπου αστικές τάξεις, με δεδομένη την (και βιομηχανική) συγκρότηση της παραγωγής τους. Έτσι, για αυτές, ήταν σχετικά απλό να συγκροτούν εκπαιδευτικές επιλογές χωρίς παλινωδίες. Σήμερα, βέβαια, εκτός από την αποβιομηχάνιση και συνολικότερα το βάθεμα της εξάρτησης της χώρας, στη βάση ενός πολύ διαφορετικού συσχετισμού, πνέουν οι γνωστοί και μανιασμένοι αντιδραστικοί άνεμοι. Έτσι, σε όλη την Ευρώπη, καταργούνται κατακτήσεις και δικαιώματα αιώνων, αφαιρούνται και τα όποια δικαιώματα στη μόρφωση της νεολαίας και ανατρέπονται δραματικά οι όροι με τους οποίους το κεφάλαιο εντάσσει την εργατικής προέλευσης νέα γενιά στην αγορά εργασίας. Τα επόμενα παραδείγματα αφορούν σε αυτή την πραγματικότητα και μάλιστα με τους «ελληνικούς» της όρους: 1.Οι πτυχιούχοι των ΤΕΕ βοηθών νοσηλευτικής έκαναν εξάμηνη πρακτική στα νοσοκομεία χωρίς καμιά οικονομική απολαβή και έβγαζαν αρκετή λάντζα, 2. Για τα Γραφεία Σύνδεσης με την αγορά εργασίας που ίδρυσαν στα ΕΠΑΛ, αφού αυτά κατανάλωσαν κοινοτικά κονδύλια σε σεμινάρια, η πρώην υπουργός Διαμαντοπούλου ανακοίνωσε την αναστολή τους, 3. Η ίδια υπουργός ανέστειλε και την υλοποίηση, από την Σιβιτανίδειο, του πιλοτικού προγράμματος για την πρακτική άσκηση των μαθητών των ΕΠΑΛ (2010). Οι σημερινοί όροι πραγματοποίησης της πρακτικής άσκησης θα είναι πιο οδυνηροί για τη νέα γενιά, εφόσον προχωρήσουν…
Η σχετική ευκολία που, προς το παρόν, η κυβέρνηση περνάει το ένα μετά το άλλο τα αντιλαϊκά της μέτρα, μας δημιουργεί την αίσθηση ότι οι κυρίαρχοι είναι παντοδύναμοι. Αυτοί όμως δεν αισθάνονται καθόλου έτσι. Γι’ αυτό ενισχύουν τους μηχανισμούς καταστολής. Γι’ αυτό ψηφίζουν κατακαλόκαιρο, με κλειστά τα σχολεία, τις απολύσεις και όλο το αντιδραστικό νομικό οπλοστάσιο τους. Στήνουν δίκες ενάντια σε καθένα που αγωνίζεται, διώκουν και δικάζουν μαθητές που αγωνίζονται, θέλουν να καταργήσουν τα δημοκρατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα που έχουν οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Ο αγώνας, για να μην περάσουν οι απολύσεις, είναι αγώνας, για να μπει φραγμός στη βαρβαρότητα που ισοπεδώνει τη ζωή μας και μαυρίζει το μέλλον της νεολαίας. Όλοι μαζί, χωρίς αυταπάτες και εκλογικές αναμονές, να σταθούμε αλληλέγγυοι και να αναλάβουμε την υπόθεση του αγώνα στα χέρια μας.
Χανιά 15-07-2013
Θάνου Γεωργία
μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Εκπαίδευση: Η μεγάλη σφαγή άρχισε - Ακολουθεί νέο κύμα μαζικών απολύσεων

Αμεση η ανάγκη ανασυγκρότησης του κινήματος και αγωνιστικής απάντησης
Οι δυόμιση χιλιάδες «διαθεσιμότητες» - απολύσεις εκπαιδευτικών που έγιναν μέσω του «ξαφνικού θανάτου» (αγαπημένης πια μεθόδου του συστήματος) ολόκληρων τομέων αποτέλεσαν το δεύτερο βήμα (μετά τις απολύσεις αναπληρωτών) του νέου επεισοδίου της επίθεσης στους χώρους της εκπαίδευσης και του δημόσιου τομέα ειδικότερα. Του επεισοδίου που λέγεται «μαζικές απολύσεις». Το γεγονός, μάλιστα, ότι είναι η πρώτη φορά που με συνοπτικές διαδικασίες πέρασε το μέτρο στο τμήμα των μόνιμων δημοσίων υπαλλήλων, αποτελεί μια πραγματική τομή – διακαή και διαχρονικό πόθο του συστήματος. Για να μην υπάρξει οποιαδήποτε «παρεξήγηση», η κυβέρνηση ξεκαθαρίζει στο Πολυνομοσχέδιο στο άρθρο 90 ότι «επιτρέπεται να καταργούνται θέσεις ανά κατηγορία, κλάδο ή και ειδικότητα σε υπουργεία, αυτοτελείς δημόσιες υπηρεσίες, αποκεντρωμένες διοικήσεις, Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης πρώτου και δεύτερου βαθμού και λοιπά νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με απόφαση του Υπουργού ∆ιοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής ∆ιακυβέρνησης». Με άλλα λόγια οι απολύσεις είναι πλέον ζήτημα μιας απλής υπουργικής απόφασης…
Μέσω του πολυνομοσχεδίου που ψήφισαν έχουν τριπλό στόχο:

• Να συντρίψουν το δικαίωμα της μόνιμης και σταθερής δουλειάς.
• Να διαλύσουν οποιαδήποτε δομή που είχε έστω και ψήγματα δωρεάν κοινωνικών παροχών: παιδεία – υγεία – δημοτικές υπηρεσίες.
• Να κάνουν δώρο σε ιδιώτες τμήματα της δωρεάν δημόσιας εκπαίδευσης.

Το ότι οι δυόμιση χιλιάδες απολύσεις είναι η αρχή, δεν αποτελεί πλέον καμία ανακάλυψη ούτε απλώς πολιτική εκτίμηση. Ετσι κι αλλιώς το κλείσιμο των τριών τομέων δημιουργεί φαινόμενο ντόμινο: μειώνονται οι ώρες γενικής παιδείας και οδηγούνται ακόμα και ολόκληρα σχολεία σε κλείσιμο. Το βασικό όμως δεν είναι αυτό. Ούτε ότι εκκρεμεί η κατάθεση του «νέου λυκείου» και του τεχνολογικού λυκείου που σίγουρα θα κρύβουν «εκπλήξεις» καθόλου απρόσμενες για όποιον καταλαβαίνει τι γίνεται.
Το βασικό είναι ότι η επιτυχία του συστήματος να καταργήσει τη μονιμότητα στο δημόσιο ανοίγει την όρεξη του, ώστε –στη βάση του συσχετισμού- να διαλύσει πλήρως οποιαδήποτε έννοια μόνιμης και σταθερής εργασίας. Τα νούμερα που κυκλοφορούν για το μέλλον, μπορεί να ζαλίζουν αλλά δε θα ήταν καθόλου υπερβολή να πούμε ότι μπορεί και να ξεπεραστούν αν δεν παρέμβει ο λαϊκός παράγοντας. Ενώ το ενδεχόμενο της δημιουργίας νέων λιστών απολύσεων ακόμα και μέσα στον Αύγουστο δεν είναι καθόλου απίθανο. Ετσι και αλλιώς ο «κουβάς» ολοένα και γεμίζει: καθηγητές και δάσκαλοι με ψυχολογικά προβλήματα (που σύμφωνα με τη ναζιστική λογική του συστήματος πρέπει πεταχτούν στον καιάδα), καθηγητές πληροφορικής, ξένων γλωσσών, γυμναστές, υπεράριθμοι όλων των ειδικοτήτων που έχουν προκύψει από τις συμπτύξεις τμημάτων παντού, από τα κλεισίματα τομέων και από τις συγχωνεύσεις σχολείων και στους οποίους μπορεί να προστεθούν νέοι «υποψήφιοι» από τις αλλαγές που θα φέρει το «νέο» γενικό και τεχνολογικό λύκειο.
Από την άλλη, το πέταγμα εκπαιδευτικών στην ανεργία πάει παράλληλα πιο με το πέταγμα μαθητών έξω από το δημόσιο σχολείο. Οι μαζικοί τομείς που κλείνουν διώχνουν χιλιάδες μαθητές έξω από τη δημόσια εκπαίδευση όχι μόνο μακροπρόθεσμα αλλά και βραχυπρόθεσμα. Οι διαβεβαιώσεις του Αρβανιτόπουλου ότι οι μαθητές των τομέων αυτών «θα συνεχίσουν απρόσκοπτα μέχρι να τελειώσουν» φαίνεται ανέκδοτο αν σκεφτεί κανένας τις πάμπολλες περιπτώσεις μέσα σε αυτή τη χρονιά που ακόμα και στην τελευταία τάξη ΕΠΑΛ και ΕΠΑΣ μαθητές δεν έκαναν σχεδόν καθόλου μαθήματα ειδικότητας λόγω μη προσλήψεων αναπληρωτών!
Ενώ η στροφή στην κατάρτιση και η αντικατάσταση εργαστηριακών μαθημάτων από διαδικασίες «μαθητείας» (δηλαδή υποπληρωμένης και ανασφάλιστης εργασίας που θυμίζει την κατάσταση δύο αιώνες πίσω), στις οποίες θα καλούνται τα τεχνολογικά λύκεια να παίζουν το ρόλο του δουλεμπορικού γραφείου, δείχνουν να αποτελούν κατευθύνσεις πολλαπλών στοχεύσεων για το σύστημα.
Εχει τη σημασία του, τέλος, ότι οι τομείς που κλείνουν αποτελούν φιλέτα για τους «σχολάρχες», στόχευση πάντως που υπονομεύεται de facto από την αδυναμία των οικογενειών να αιμορραγήσουν κι άλλο για τη μόρφωση των παιδιών τους. Αν και μπορεί να βάλει κι εδώ το χέρι του ο γνωστός κρατικοδίαιτος χαρακτήρας του ελληνικού καπιταλισμού μέσω «κουπονιών» που θα παρέχει το κράτος για να επιδοτεί την ιδιωτική εκπαίδευση.

Το κίνημα
Είναι λίγο να πούμε ότι η απάντηση του κινήματος των εκπαιδευτικών ήταν πολύ κάτω από τις απαιτήσεις και εντελώς αναντίστοιχες με το μέγεθος της επίθεσης. Κάποιες σοβαρές προσπάθειες που έγιναν περιορίστηκαν σε περιοχές της περιφέρειας ενώ ακόμα και το πανελλαδικό συλλαλητήριο που έγινε την Τετάρτη 17 Ιούλη χαρακτηρίστηκε από μεγάλη ασυμμετρία καθώς η συμμετοχή εκπαιδευτικών από τα άλλα μέρη της χώρας ήταν πολύ πιο μαζική αν και η διαδήλωση γινόταν στην Αθήνα. Τα θετικά στοιχεία κίνησης πάντως δεν αναιρούν η γενική εικόνα που ήταν εικόνα αποσυγκρότησης και απάντησης μικρής μαζικότητας και αποφασιστικότητας αλλά και κακής ψυχολογίας. Οι βασικές αιτίες για την κατάσταση αυτή θεωρούμε ότι είναι τρεις (με τη σειρά που αναφέρουμε):
• Η διάλυση που έχει επέλθει από τη χρόνια κυριαρχία συστημικών και ρεφορμιστικών απόψεων, το για δεκαετίες αδυνάτισμα της λογικής του αγώνα και η αντικατάσταση του από παζάρια και αυταπάτες. Φάνηκε τις μέρες αυτές (δεν αντέχουμε να μην το αναφέρουμε) πόσο ρηχή ήταν η απαίτηση για «αλλαγή των συσχετισμών» στην ΟΛΜΕ, μια απαίτηση που σε μεγάλο βαθμό έγινε πραγματικότητα (όπως τουλάχιστον το εννοούν οι ποικίλοι εμπνευστές της γραμμής αυτής) στο τελευταίο συνέδριο.
• Το φιάσκο της προσπάθειας απεργίας του Μάη, που αποδεικνύει με τραγικό τρόπο ότι όταν ο αντίπαλος σου κάνει πόλεμο και εσύ δεν προσέρχεσαι, ο αντίπαλος δεν τον αναβάλλει αλλά τον δίνει με μεγαλύτερη ένταση.
• Η περίοδος του καλοκαιριού που συνδυασμένη με το πρώτο σημείο (και μόνο έτσι) διαμορφώνει όρους αδυναμίας απάντησης.

Από εδώ και πέρα
Η γραμμή από εδώ και πέρα είναι μια και μόνη: Δεν υπάρχει βήμα πίσω! Ενας είναι ο στόχος: συνελεύσεις τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη που θα αποφασίσουν να κλείσουν τα σχολεία και να αρχίσει ένας μεγάλος και παρατεταμένος απεργιακός αγώνας με απαίτηση να ανατραπεί το Πολυνομοσχέδιο, να επαναπροσληφθούν ΟΛΟΙ οι απολυμένοι συνάδελφοι (μόνιμοι και αναπληρωτές) και να επιστρέψουν όλοι οι μαθητές στα σχολεία!
Η ενδιάμεση περίοδος πρέπει να χρησιμοποιηθεί για να υπηρετήσει αυτό το στόχο.
• Κόντρα σε συστημικές λογικές ήττας, που θα διαδίδει η κυβέρνηση και θα υπηρετούν τα παπαγαλάκια της στα ΜΜΕ αλλά και μέσα στην εκπαίδευση.
• Κόντρα σε ρεφορμιστικές λογικές «να κρατήσουμε τα σχολεία ανοιχτά και να κάνουν τα μαθήματα των τομέων που κλείνουν οι απολυόμενοι συνάδελφοι», λογικές που όλο και περισσότερο κυκλοφορούν στην «πιάτσα» καθόλου τυχαία ασφαλώς.
• Κόντρα σε επίσης ρεφορμιστικές και αντικινηματικές λογικές, που μονίμως θεωρούν ότι δεν υπάρχουν όροι για σύγκρουση και πως οι 80.000 καθηγητές δε φτάνουν για να συγκροτήσουν τον αρχικό πυρήνα ανατροπής των απολύσεων. Και που νομίζουν ότι οι συμμαχίες γίνονται μέσω κοινών ανακοινώσεων ομοσπονδιών Γονέων και διοικήσεων Σωματείων έξω από πραγματικές διαδικασίες αγώνα και ταξικών συγκρούσεων.
Η ΟΛΜΕ έχει υποτίθεται πάρει στο συνέδριό της απόφαση για συνελεύσεις με στόχο την έναρξη απεργίας με την αρχή της σχολικής χρονιάς. Πολιτικά είμαστε πεισμένοι ότι θα προσπαθήσει να «τα διπλώσει» και πάλι, παρά… την αλλαγή των συσχετισμών. Βεβαίως, η επίθεση τηυ κυβέρνησης δε θα διευκολύνει τέτοιες κωλοτούμπες. Κρίσιμο όμως είναι να μπει μπροστά ο παράγοντας παρέμβασης των ίδιων των εκπαιδευτικών, οι οποίοι πρέπει επιτέλους να σφραγίσουν τις εξελίξεις.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

16ο Συνέδριο ΟΛΜΕ: Φλυαρία, αμηχανία, αποφάσεις και παράδοση σκυτάλης

Το συνέδριο χαρακτηρίστηκε από εσωτερικό “διάλογο” της Αριστεράς. Σε αντίθεση με άλλα συνέδρια, υπήρχε συνέχεια αρκετά μεγάλος αριθμός συνέδρων παρόντων στη διαδικασία.
Παρόλα αυτά, ο διάλογος ήταν φτωχός. Η στάση των παρατάξεων της Αριστεράς (με τις διαφορές που σίγουρα υπήρχαν) στην προσπάθεια απεργίας δημιούργησε και στις τρεις αμηχανία και δυσκολία να τοποθετηθούν ειλικρινά. Δεν υπήρξε ίχνος αυτοκριτικής από καμία ενώ οι κορώνες δεν μπορούσαν να κρύψουν την αμηχανία. Οι ΣΥΝΕΚ υπερασπίστηκαν καθαρά την επιλογή τους να μη γίνει απεργία κόντρα στην επιστράτευση (αν και, όπως φάνηκε, με σοβαρά προβλήματα στο εσωτερικό τους). Είχαν μια “ηγεμονική” παρουσία που πάταγε στο συνολικό συσχετισμό (ΣΥΡΙΖΑ) αλλά και στους 126 συνέδρους (πρώτη δύναμη με διαφορά).
Αποτέλεσμα του γεγονότος αυτού ήταν ότι επιδίωξαν να περάσουν απόφαση συνθετική με Παρεμβάσεις ως απόφαση του Συνεδρίου, οι οποίες όμως δεν ανταποκρίθηκαν (και σωστά). Ήδη από την αρχή, ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ αποχώρησαν, αφού πέρασαν ως απόφαση, μαζί με ΣΥΝΕΚ, ένα τετράπτυχο γενικών στόχων που αποτελούσε το φόντο γενικών συνθημάτων, ως πανό της ΟΛΜΕ μέσα στο συνέδριο. Έτσι, το συνέδριο, κατά τη 1 τη νύχτα της Τρίτης, χωρίς ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ, άρχισε να ψηφίζει πρόταση - πρόταση δεκάδες επιμέρους προτάσεις που έπιαναν από την Ειδική Αγωγή και έφταναν στο “έξω από ΕΕ-ευρώ-ΝΑΤΟ” κλπ! Η διαδικασία γινόταν προβληματική.
Μετά από αυτό, μπήκε το ζήτημα του προγράμματος δράσης. Παρεμβάσεις και ΣΥΝΕΚ έκαναν σύνθεση των προτάσεών τους που μίλαγαν για συνελεύσεις τις αρχές Σεπτέμβρη, με πρόταση για άμεση έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων με κατεύθυνση τη διάρκεια, χωρίς και πάλι να αναφέρεται το ζήτημα της επιστράτευσης. Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών παρέμβηκαν, λέγοντας ότι η απόφαση έχει αξία, μόνο αν τοποθετείται συγκεκριμένα στο ότι η απεργία θα γίνει ακόμα και αν υπάρχει επιστράτευση - κόντρα σε αυτήν. Οι Παρεμβάσεις το στήριξαν -αν και στη δική τους πρόταση δεν το ανέφεραν. Μετά από αυτό, υπήρξε προσωρινό μπλοκάρισμα, καθώς οι ΣΥΝΕΚ δήλωσαν ότι, αν υπάρχει αυτός ο όρος, αποχωρούν από την κοινή απόφαση. Έγινε ενδεικτική ψηφοφορία, όπου φάνηκαν μεγάλες διαρροές στους συνέδρους των ΣΥΝΕΚ προς την πρόταση Παρεμβάσεων – Αγωνιστικών Κινήσεων. Έπειτα, οι ΣΥΝΕΚ απέσυραν το βέτο και ψήφισαν και αυτές την πρόταση αυτή, οπότε και πέρασε ως απόφαση συνεδρίου. Η πρόταση του ΠΑΜΕ ήταν συνελεύσεις χωρίς παραπέρα δέσμευση.
Τελικά, τέθηκε στο σώμα και η πρόταση των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών για απόφαση του Συνεδρίου, μέσω της οποίας η ΟΛΜΕ θα καλέσει κινητοποίηση με αντι-ΕΕ και αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενο, με αφορμή την επίσκεψη Σόιμπλε, καθώς θα καλέσει και άλλες Ομοσπονδίες και Σωματεία σε κοινή πρωτοβουλία. Η πρόταση πέρασε ομόφωνα.
Η συνολική παρέμβαση των Αγωνιστικών Κινήσεων ήταν πολύ καλή. Οι τρεις σύνεδροι της παράταξης έκαναν τοποθετήσεις, ανοίγοντας ΟΛΑ τα ζητήματα. Από την απεργία και την επιστράτευση μέχρι το “ο κόσμος δεν τραβάει”, τα “άλλα σχολεία”, την “πτώση της κυβέρνησης”, τον κυβερνητισμό, την αστική νομιμότητα, τη συνδιοίκηση, τον ιμπεριαλισμό κλπ. Το τελικό αποτέλεσμα δεν ανταποκρίνεται ασφαλώς σε όλη την προσπάθεια του προηγούμενου διαστήματος αλλά και την παρουσία στο συνέδριο, όπου οι θεωρίες της χαμένης ψήφου έχουν μεγάλη επιρροή. Παρόλα αυτά, το ξεδίπλωμα της συνολικής τους άποψης σε μια περίοδο που η συζήτηση γίνεται και τα τείχη δεν μπορούν να υψωθούν εύκολα, αποτελεί ένα θετικό στοιχείο.
Οι περιβόητοι συσχετισμοί, λοιπόν, άλλαξαν. Αγωνιστικές αποφάσεις πάρθηκαν. Μένει να δούμε, βέβαια, τι από όλα αυτά θα γίνει στην πραγματικότητα και με ποιους τρόπους. Εκεί που διαμορφώνονται οι πραγματικοί ταξικοί και πολιτικοί συσχετισμοί.

Τα αποτελέσματα για ΔΣ ΟΛΜΕ (σε παρένθεση τα αποτελέσματα του 15ου Συνεδρίου):
ΣΥΝΕΚ 126 – 3 έδρες (80 - 2)
ΔΑΚΕ 103 – 3 έδρες (120 – 3)
ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ 75 – 2 έδρες (51 – 1)
ΠΑΜΕ 71 – 2 έδρες (59 – 2)
ΠΑΣΚ 44 – 1 έδρα (107 – 3)
ΑΝΩΣΗ* 11 (-)
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ 3 (2)
Ενωτική Πρωτοβουλία Λάρισας** 2
ΛΕΥΚΑ 2

Για συνέδριο ΑΔΕΔΥ:
ΣΥΝΕΚ 118 - 32 έδρες
ΔΑΚΕ 103 - 28 έδρες
ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ 65 - 17 έδρες
ΠΑΜΕ 73 - 20 έδρες
ΠΑΣΚ 44 - 12 έδρες
ΑΝΩΣΗ 12 - 3 έδρες
Εκπαιδευτικοί για το “ΣΧΕΔΙΟ Β” 7 - 2 έδρες
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ 5 - 1 έδρα
ΣΑΚ Φθιώτιδας 4 - 1 έδρα
Ενωτική Πρωτοβουλία Λάρισας 4 - 1 έδρα
ΛΕΥΚΑ 2
* Η Ανωση ήταν ανεξάρτητο σχήμα συντηρητικής γενικά τάσης.
** Η Ενωτική Πρωτοβουλία Λάρισας είναι σχήμα της Αριστεράς

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Συνέδριο ΔΟΕ Όλα ήταν αναμενόμενα!

Τίποτα δεν αναμενόταν από το συνέδριο και τίποτα δεν έγινε. Όλες οι μέρες κύλισαν όπως και αυτές των δύο χρόνων που ακολούθησαν μετά το προηγούμενο συνέδριο. Μακριά από τις πραγματικές ανάγκες των εκπαιδευτικών, χωρίς αποφάσεις για αγώνα, με παιχνίδια γύρω από τους συνδικαλιστικούς θεσμούς, με μόνη αγωνία τους συσχετισμούς. Οι λίγες παραφωνίες που υπήρξαν, δεν μπόρεσαν να αλλοιώσουν την συμφωνία αδράνειας.
Πράγματι, οι συσχετισμοί άλλαξαν. Η ΠΑΣΚ, που προσπαθεί να βρει τρόπους να υπάρχει, καταποντίστηκε. Η γελοιότητα ανανέωσής της μέσω αλλαγής ονομάτων δεν ανέκοψε την πτώση της. Ωστόσο, αν και έχασε μία έδρα (από 4 στις 3) και πέρασε στη δεύτερη θέση, διατηρεί ισχυρή την παρουσία της. Οι διασπάσεις στο εσωτερικό της είναι αποτέλεσμα της κρίσης του πολιτικού της φορέα που την παρασύρει σε περιδίνηση και σε ακόμα πιο αντιδραστικές θέσεις και πρακτικές. Τίποτε δεν μπορεί να περιμένει ο κλάδος από τα κομμάτια που αποκολλούνται από αυτήν. Η ΔΑΚΕ, με μικρή πτώση, έκοψε πρώτη το νήμα, διατηρώντας τις τρεις έδρες που είχε και, μαζί με την ΠΑΣΚ, διατηρούν τον έλεγχο των συσχετισμών.
Οι Παρεμβάσεις, με σημαντική άνοδο, δεν μπόρεσαν να πάρουν την τρίτη έδρα που είχαν θέσει ως στόχο. Η δύναμή τους στα πρωτοβάθμια σωματεία είναι σημαντική και αναμένεται να αυξηθεί κι άλλο. Οι μέρες θα δείξουν, αν θα χρησιμοποιήσουν τις δυνάμεις τους σε αγωνιστική κατεύθυνση ή αν θα παραμείνουν σε αγωνιστικούς χειρισμούς του κινήματος.
Το ΠΑΜΕ ενισχυμένο κέρδισε δεύτερη έδρα. Φρόντισε, επιμελώς, να μην ανοίξει θέματα, έχοντας τα μάτια στραμμένα στην ψήφο των ανεξάρτητων συνέδρων. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΡΑ κέρδισε έδρα στο ΔΣ της ΔΟΕ.
Ως Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών, δεν συμμετείχαμε με δικούς μας σύνεδρους, γεγονός που δεν μας επέτρεψε να παλέψουμε τις απόψεις με καλύτερους όρους.
Η βροχή αριστερών ψήφων έφερε ανατροπές εδρών αλλά δε δρόσισε το ξερό κινηματικό τοπίο. Το κύριο στοιχείο στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση όλη την προηγούμενη περίοδο ήταν η αδράνεια. Από το ΔΣ της ΔΟΕ ως τα πρωτοβάθμια σωματεία, δεν υπήρξε καμία πρωτοβουλία από τις δυνάμεις που μπορούσαν να κινήσουν διαδικασίες. Απολύσεις, συγχωνεύσεις, υποχρεωτικές μετακινήσεις, πειθαρχικά, περικοπές δεν ήταν αρκετά να σπρώξουν καμία παράταξη από αυτές που εκπροσωπούνται στο συνέδριο και αναφέρονται στην αριστερά και το κίνημα, να πάρουν πρωτοβουλία δράσης και αγώνα. Στο συνέδριο δεν φάνηκε κάτι τέτοιο παρά τις αναφορές που υπήρχαν, για να μην ανοίξουν τα σχολεία. Πώς θα γίνει αυτό;
Οι προσωπικές αντεγκλήσεις και η απουσία πολιτικών αντιπαραθέσεων, τα ατέλειωτα διαδικαστικά ροκανίσματος του χρόνου, οι ψηφοφορίες που γίνονταν αλλά χωρίς σημασία και το κυνήγι των ψήφων έδωσαν το στίγμα του συνεδρίου. Καμία απόφαση δεν πάρθηκε. Με λίγα λόγια, θα λέγαμε πως το συνέδριο αποκάλυψε τη διάλυση του συνδικαλιστικού κινήματος στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Φάνηκε η πολιτική γύμνια του στόχου της αλλαγής των συσχετισμών. Το ερώτημα που τίθεται είναι, αν όλες αυτές οι δυνάμεις που έχουν αναφορά στο κίνημα, θα κάνουν μετά το συνέδριο ό,τι δεν έκαναν πριν. Δηλαδή, πραγματικές πρωτοβουλίες κοινής δράσης, ζωντάνεμα των γενικών συνελεύσεων και των πρωτοβουλιών βάσης, συντονισμό και κινητοποιήσεις, ώστε ο κλάδος με μαζικότητα και μαχητικότητα να δώσει τις μάχες που έχει μπροστά του. Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών, έχοντας επίγνωση τους συσχετισμούς δύναμης αλλά έχοντας εμπιστοσύνη στη βάση των εκπαιδευτικών και στην πολιτική τους άποψη, θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους, για να αποκρούσουμε τη λαίλαπα που σαρώνει τη ζωή μας.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η γενική απεργία, η επιστράτευση και οι μουτζαχεντίν

Μέσα σε καθεστώς επιστράτευσης των εκπαιδευτικών, των εργαζομένων στο Μετρό και των ναυτεργατών, πραγματοποιήθηκε η γενική απεργία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στις 13 Ιούνη ενάντια στο κλείσιμο της ΕΡΤ και τις απολύσεις.
Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών έθεσαν στις ΕΛΜΕ που παρεμβαίνουν, την ανάγκη να καλέσουν τα ΔΣ των ΕΛΜΕ σε συμμετοχή στην απεργία. Ανεξάρτητα με αυτό κάλεσαν επίσης όλους τους συναδέλφους σε συμμετοχή χρησιμοποιώντας το κάλεσμα της ΑΔΕΔΥ, μιας που η ΟΛΜΕ είχε αρνηθεί να βγάλει αντίστοιχη απόφαση.
Μετά από αυτό, επέτρεψαν οι γνωστές κριτικές που ξεκινούσαν από αναφορές για «μάταιες αυτοθυσίες» και «Ιφιγένειες» και έφταναν μέχρι τον «τυχοδιωκτισμό» και τον «αριστερισμό». Οι κριτικές αυτές ήταν άλλες κακοπροαίρετες και εκπορεύονταν από γνωστούς κύκλους τα μόνιμης ηττοπάθειας και άλλες ήταν καλοπροαίρετες και εκπορεύονταν από αγωνιστές που αντιλαμβάνονταν την απεργία αυτή χωρίς νόημα και τα ρίσκα που θα παίρνονταν χωρίς πραγματικό αντικείμενο. Θα επιδιώξουμε να απαντήσουμε στους δεύτερους και μόνο σε αυτούς. Η «σύνεση» των εργατοπατέρων δε μας αφορά ούτε και μας ενδιαφέρει. Ας ξεκαθαρίσουμε, λοιπόν, μερικά πράγματα:
- Η γενική απεργία αλλά και η γενικευμένη οργή για το κλείσιμο της ΕΡΤ και τις απολύσεις των εργαζομένων έθεσαν αντικειμενικά το χαρακτήρα της απεργίας και την απομάκρυναν από το χαρακτηρισμό της απεργίας – «τουφεκιάς» χωρίς νόημα και σημασία.
- Οι επιστρατευμένοι κλάδοι γίνονται όλο και περισσότεροι. Η κυβέρνηση προσθέτει όποιον κλάδο αντιστέκεται. Αποτελεί σοβαρή εσωτερική ήττα του κινήματος η παραδοχή ότι είναι δεδομένο πως οι επιστρατευμένοι κλάδοι βγαίνουν από το μέτωπο αγώνα και απλώς περιμένουν την κυβερνητική άρση της επιστράτευσης.
- Το κάλεσμα σε απεργία επιστρατευμένων δε διαφέρει ποιοτικά πολύ από το κάλεσμα σε απεργία των εργατών και εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι –σε κάθε απεργία και χωρίς επιστράτευση- βρίσκονται στο δίλημμα αν θα απεργήσουν αντιμετωπίζοντας τον άμεσο κίνδυνο να χάσουν τις δουλειές τους.
- Οι αγώνες από το μέλλον δε θα έχουν καμία σχέση με το πρόσφατο παρελθόν αλλά θα θυμίζουν αρκετά το βαθύ παρελθόν. Κάθε συμμετοχή σε αγώνα, σχεδόν κάθε απεργία και διαδήλωση δε θα είναι μια απλή υπόθεση και θα θέτει διλήμματα, θα δημιουργεί φοβίες αλλά και προκλήσεις σε κάθε σωματείο, οργάνωση, παράταξη, αγωνιστή. Οι εγγυήσεις και οι ασφάλειες θα γίνονται ολοένα και λιγότερες, θα καλούμαστε όλοι όλο και πιο συχνά να τοποθετηθούμε σε πεδία δύσκολα και ναρκοθετημένα.
- Σε αυτές τις συνθήκες, τα αγωνιστικά τμήματα του λαού, πρέπει να χαλυβδώσουν, να αντιληφθούν τα χαρακτηριστικά της περιόδου, να εμπιστεύονται τις λαϊκές δυνάμεις, να δρουν ψύχραιμα και με την αποφασιστικότητα της πρωτοπορίας. Είναι απολύτως κατανοητό ότι ένα ανένταχτο αγωνιστικό δυναμικό ψάχνει στηρίγματα, αλλά ταυτόχρονα είναι δεδομένο ότι η κατάσταση είναι έκτακτη και τα στηρίγματα διαμορφώνονται πάνω στα μονοπάτια των συγκρούσεων με τον αντίπαλο αλλά και με αυτό που «ήμασταν» ως κίνημα.
- Στην απεργία αυτή ανένταχτοι πρωτοπόροι εκπαιδευτικοί που ήθελαν να απεργήσουν. Αν αυτοί καλούνταν από τους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους σε μη συμμετοχή στην απεργία, το αποτέλεσμα θα ήταν να σπρωχτούν πολλά βήματα πίσω σε σχέση με τια αγωνιστικές τους διαθέσεις. Ουσιαστικά, μια τέτοια κίνηση τους σπάει.
- Είναι σίγουρο ότι ο αμυντισμός που εκφράστηκε στην απεργία αυτή και που δημιούργησε ένα νούμερο κάποιων εκατοντάδων απεργών (νούμερο που δύσκολα εξακριβώνεται με βάση το γεγονός ότι διευθυντές σχολείων μαζικά δεν έδωσαν στοιχεία στις διευθύνσεις ενώ κάποιες περιφέρειες κάλεσαν προφορικά να μη συλλεχθούν στοιχεία), έχει να κάνει με τις αγκυλώσεις που δημιούργησε η συνδικαλιστική ηγεσία κατά τη γνωστή απόπειρα της απεργίας στις πανελλαδικές. Πάλι καλά που σε μαζικό επίπεδο και ανοιχτά δεν τόλμησαν οι εργατοπατέρες να χρησιμοποιήσουν τα νούμερα αυτά για να δικαιώσουν τις αθλιότητές τους στις 15 Μάη.
- Η τακτική της κυβέρνησης να μην προβεί σε κύμα διώξεων αποκαλύπτει ότι –όσο και αν έχει ενταθεί η επίθεση στα πολιτικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα- δεν είναι τόσο εύκολο για την κυβέρνηση και το σύστημα να απολύσει αγωνιζόμενους απεργούς, και μάλιστα στο πλαίσιο μιας γενικής απεργίας. Αποκαλύπτει, επίσης, ότι δεν τους είναι εύκολο να ανοίξουν δύο μέτωπα ταυτόχρονα.
- Το παραπάνω, βέβαια, δε μας εφησυχάζει. Το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να είναι σε εγρήγορση απέναντι σε οποιοδήποτε μελλοντικό ενδεχόμενο πιέσεων και τρομοκράτησης των συναδέλφων που απέργησαν.
Δυστυχώς, ο αντίπαλος σύντομα θα μας ξαναθέσει μπροστά σε δύσκολα διλήμματα. Δυστυχώς όσο και αν αναβάλλεται η απάντηση στη σύγκρουση, ο αντίπαλος έχει ξεκινήσει το μονομερή πόλεμο. Οι αγωνιστικές δυνάμεις αν από τη μία μεριά πρέπει να συμβάλουν στη συγκρότηση αποτελεσματικών και επίμονων αντιστάσεων, άλλο τόσο πρέπει να συμβάλουν στο να ξεκαθαριστεί ο χαρακτήρας της επίθεσης, και –άρα- και τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει το λαϊκό κίνημα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΓΣΕΕ: στήριξη της αντεργατικής κυβερνητικής πολιτικής

“Δεν πρόκειται να στηρίξουμε μια απεργία που θα θέσει σε κίνδυνο τις πανελλαδικές εξετάσεις. Πρέπει να καταλάβουμε όλοι, ότι κανένας κλάδος εργαζομένων δεν δικαιούται να δημιουργεί πρόβλημα σε άλλες κοινωνικες ομάδες απεργώντας. Εμείς θα στηρίξουμε πλήρως το δικαίωμα των μαθητών στις εξετάσεις, ειδικά των παιδιών εργαζομένων και ανέργων.”
Διαβάζοντας τα παραπάνω επιχειρήματα, ξέρουμε ότι τέτοια και διάφορα άλλα ακούστηκαν από επίσημα κυβερνητικά στελέχη και εκπροσώπους της τρικομματικής κυβέρνησης, μέσω των αστικών ΜΜΕ. Μιας κυβέρνησης, που ως γνήσιος πολιτικός εκφραστής του συστήματος, εφαρμόζει την πιο βάρβαρη, αντεργατική πολιτική. Για κάποιους, μπορεί να είναι παράξενο, αλλά αυτά τα επιχειρήματα χρησιμοποιήθηκαν και από στελέχη της ΓΣΕΕ, η οποία είχε μια ξεκάθαρη στάση απέναντι στους εκπαιδευτικούς που αποφάσισαν να απεργήσουν, για να υπερασπιστούν το δικαίωμα στη δουλειά και το ωράριο εργασιας, τα αυτονόητα δηλαδή. Η ηγεσία της ΓΣΕΕ δε δίστασε να συκοφαντήσει μια απεργία, ακόμα και μετά το φασιστικό μέτρο της επιστράτευσης ολόκληρου κλάδου, που φρόντισε να κάνει η κυβέρνηση στην ιδέα και μόνο της απεργίας, πριν καν αυτή αποφασιστεί!
Αυτή η στάση δείχνει ότι οι ξεπουλημένες ηγεσίες της ΓΣΕΕ, ανοιχτά και απροκάλυπτα πλέον, στηρίζουν την πολιτική κυβέρνησης και τρόικας και δεν διστάζουν να συκοφαντήσουν, να υπονομεύσουν, ακόμα και να καταγγείλουν απεργιακές κινητοποιήσεις. Σε πλήρη ευθυγράμμιση με την κυβέρνηση, προπαγάνδισαν απόψεις και θέσεις που έβγαιναν ανοιχτά εναντίον των εκπαιδευτικων, χρησιμοποιώντας μάλιστα διάφορες δικαιολογίες, όπως περί δικαιωμάτων των μαθητών, ειδικά των φτωχών οικογενειών, στις εξετάσεις και με στόχο να δημιουργήσουν αρνητικό κλίμα απέναντι στους εκπαιδευτικοπυς και την απεργία που ερχόταν. Προώθησαν με έναν τρόπο τον “κοινωνικό αυτοματισμό”, δηλαδή τη σύγκρουση μερίδας εργαζομένων και της κοινωνίας με τους απεργούς. Αυτό εμάς δεν μας παραξενεύει και τόσο, όσο αφορά τον ρόλο των εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ.
Η πολιτική της ΓΣΕΕ είναι μια πολιτική που εφαρμόζουν μια σειρά ηγεσίες που προωθούν τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό εδώ και χρόνια. Είναι αυτοί που μετέτρεψαν τη ΓΣΕΕ από τριτοβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο των εργαζόμενων σε μηχανισμό στήριξης της κυβερνητικής πολιτικής και τροχοπέδη στην ανάπτυξη εργατικών αγώνων. Αυτό πλέον είναι ξεκάθαρο σε κάθε εργαζόμενο και άνεργο, όταν την ώρα και τη στιγμή που πετσοκόβουν και καταργούν όλες τις κατακτήσεις, που εκτινάσσεται η ανεργία και καταργούνται οι συλλογικές συμβάσεις, η ΓΣΕΕ δεν καλεί στην παραμικρή κινητοποίηση, σφυρίζοντας αδιάφορα.
Δεν είναι τυχαία η στάση της απέναντι σε μια απεργία που δεν είναι και τόσο συνηθισμένη, αλλά μια απόφαση που πάρθηκε από μαζικές γενικές συνελεύσεις ενώ οι εκπαιδευτικοί είχαν ήδη επιστρατευτεί. Είναι μια απόφαση που έδινε πολιτικό χαρακτήρα, και μάλιστα έντονα συγκρουσιακό, αφού οι εκπαιδευτικοί είχαν κατανοήσει ότι άμεσα θα βρίσκονταν αντιμέτωποι με την αστική δικαιοσύνη, τις δυνάμεις καταστολής, την απόλυση. Το ερώτημα που γεννάται εδώ είναι το εξής: Μπορεί αυτή η ίδια ηγεσία που προωθεί τον εργοδοτικό-κυβερνητικό συνδικαλισμό να οργανώσει από τα πάνω, δηλαδή, την εργατική τάξη και τους εργαζομένους, να δώσει στο κίνημα ταξική κατεύθυνση; ΟΧΙ! Οι μόνοι που μπορούν να το κάνουν αυτό είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και η εργατική τάξη, αυτοί είναι που θα ενωθούν-οργανωθούν-παλέψουν, με βάση τις δικές τους ανάγκες. Μεσα από τη μαζική συλλογική οργάνωση και πάλη, θα θέσουν τις βάσεις ανασυγκρότησης-ανασύστασης του εργατικού κινήματος, έχοντας πάντα εμπιστοσύνη στις εργαζόμενες μάζες, συμβάλλοντας στην πολιτικοποίησή τους, φτιάχνοντας ένα εργατικό κίνημα, ικανό να κοντράρει την πολιτική του συστήματος της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Βάζοντας στην άκρη τέτοιου είδους συνδικαλιστικές ηγεσίες και αναδεικνύοντας νέες, συνεπείς και αταλάντευτες.
Τον τελευταίο καιρό, όλο και φαίνεται πιο ξεκάθαρα η διάθεση της εργατικής τάξης και των εργαζομένων να κινηθούν στην κατεύθυνση της αντίστασης και της διεκδίκησης, με στόχο την ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής και ... έπεται συνέχεια.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η Μαθητική Αντίσταση για την απεργία των εκπαιδευτικών

«Πριν καλά καλά καταλήξει η πρόταση για απεργία των εκπαιδευτικών, ξεκίνησε η λάσπη και η συκοφαντία εναντίον τους…
Πριν καλά καλά ξεκινήσει η απεργία, άρχισαν να δακτυλογραφούνται οι επιστρατεύσεις τους…
Πριν από όλα, εμφάνισαν εμάς, τους μαθητές τους, ως τους μεγαλύτερους αντιπάλους τους σ’ αυτόν τον αγώνα, ως τα… θύματα των κινητοποιήσεων…
ΟΧΙ!
Τα μόνα θύματα είναι τα δικαιώματα των εκπαιδευτικών και των μαθητών, το δημόσιο σχολείο για όλα τα παιδιά! Απέναντι σ’ αυτό παλεύουν οι εκπαιδευτικοί μας και σ’ αυτόν τον αγώνα ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥΣ!»
Με αυτόν τον τρόπο ξεκινούσε η ανακοίνωση της Μαθητικής Αντίστασης που κυκλοφόρησε στις 11 Μάη σχετικά με την απεργία των εκπαιδευτικών (ολόκληρο το κείμενο, στο blog της Μαθητικής Αντίστασης, στο σύνδεσμο: http://mathitikiantistasi.blogspot.gr/2013/05/blog-post_11.html).
Αυτό που επιχείρησε να θέσει η Μαθητική Αντίσταση σε αυτή την ανακοίνωση, αλλά και σε όλη την παρέμβασή της κατά το διάστημα που βρισκόταν στην επικαιρότητα το θέμα της απεργίας των εκπαιδευτικών, είναι το βασικό ζήτημα που αναδείχτηκε για τους μαθητές. Το γεγονός, δηλαδή, ότι αποτέλεσαν τον πολιορκητικό κριό του συστήματος στην υπόθεση ενεργοποίησης του λεγόμενου «κοινωνικού αυτοματισμού».
Σύσσωμος ο μαθητικός πληθυσμός παρουσιάστηκε ως θύμα της απεργίας που... σκέφτηκαν να κάνουν οι εκπαιδευτικοί κατά τη διάρκεια των πανελλαδικών εξετάσεων. Φανερά επιλεγμένοι και δασκαλεμένοι πιτσιρικάδες παρέλασαν στα τηλεοπτικά παράθυρα και φιγουράρισαν σε πρωτοσέλιδα αστικών εφημερίδων. Και η προσέγγιση του όλου ζητήματος, από ασύστολα ψευδής έως εντελώς παραπλανητική.
Θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε από μια περίπου αστική προσέγγιση των πανελλαδικών εξετάσεων, την οποία φαίνεται πως το σύστημα «ξέχασε» εκείνες τις μέρες. Εκείνη, δηλαδή, που προσπαθεί να δώσει κουράγιο στους εξεταζόμενους μαθητές με επιχειρήματα του τύπου «δεν είναι η μητέρα των μαχών», «για όλους έχει ο θεός» και άλλα αντίστοιχα. Γιατί πράγματι αυτή τη φορά παρουσιάστηκαν οι πανελλαδικές ως μητέρα των μαχών για τη μαθητική νεολαία, η οποία μάλιστα δεν έπρεπε να χάσει ούτε κατά ένα λεπτό της ώρας το ραντεβού της στις 17 του Μάη. Τα άλλα ραντεβού, εκείνα των μαθητών με τα βιβλία τους και τους εκπαιδευτικούς τους στην αρχή κάθε χρονιάς, εκείνα με το λεωφορείο που θα τους μεταφέρει από και προς το σχολείο, εκείνα με τη θέρμανση κατά τους χειμερινούς μήνες μπορούν φυσικά να αναβάλλονται επ’ αόριστο χωρίς να «ανοίγει μύτη» και χωρίς να απολογείται κανείς...
Στην παρέμβασή της η Μαθητική Αντίσταση κατέδειξε τους λόγους για τους οποίους ήταν τόσο κρίσιμο για το σύστημα να φέρει τους μαθητές απέναντι στους αγωνιζόμενους εκπαιδευτικούς. Ήταν το ισχυρότερο χαρτί τους στην προσπάθεια να ξεσηκώσουν θύελλα αντιδράσεων από το σύνολο της κοινωνίας ενάντια στην απεργία. Άλλωστε, η μέθοδος αυτή έχει παλαιότερους διδάξαντες. Θυμόμαστε πολύ καλά τους «αγανακτισμένους γονείς» έξω από τις μαθητικές καταλήψεις.
Μια τέτοια προσπάθεια στηρίζεται στο γνωστό «διαίρει και βασίλευε» και φυσικά αποκρύπτει την πραγματικότητα των κοινών στόχων πάλης μαθητών και εκπαιδευτικών. Γιατί είναι κοινός ο στόχος της υπεράσπισης της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης για όλους. Είναι κοινός ο αγώνας για την υπεράσπιση του δικαιώματος όλων των παιδιών να πηγαίνουν στο σχολείο, να το τελειώνουν και αυτό το σχολείο να έχει εκπαιδευτικούς, βιβλία και ανθρώπινες συνθήκες. Όλα εκείνα τα στοιχειώδη, δηλαδή, από τα οποία το ίδιο το κράτος έχει απαλλάξει τον εαυτό του όλο το τελευταίο διάστημα. Αλλά είναι επίσης κοινός ο αγώνας της υπεράσπισης των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών και η πάλη ενάντια στις απολύσεις και τους μισθούς πείνας, γιατί είναι αγώνας υπεράσπισης των δικαιωμάτων όλων των εργαζομένων, όλων των οικογενειών, όλου του λαού.
Αυτή η συζήτηση φυσικά απουσίασε από τα μέσα. Αυτή που ενώνει τους μαθητές με τους καθηγητές τους και μαζί τους όλη την κοινωνία ενάντια στην ισοπέδωση κάθε στοιχειώδους δικαιώματος, ενάντια στην καταρράκωση κάθε ελπίδας για το μέλλον.
Αυτά τα ζητήματα έθεσε η Μαθητική Αντίσταση στα σχολεία όπου παρεμβαίνει. Κατέδειξε τους πραγματικούς θύτες και τα πραγματικά θύματα, που δεν είναι άλλοι από το σύστημα και τα δικαιώματα λαού και νεολαίας αντίστοιχα.
Στο πλαίσιο της παρέμβασής της, η Μαθητική Αντίσταση στην Αθήνα διοργάνωσε εκδήλωση-συζήτηση με εκπαιδευτικούς στις 15 Μάη. Από τους εκπαιδευτικούς περιγράφηκε η κατάσταση στο επίπεδο των εργασιακών δικαιωμάτων καθώς και τα πραγματικά αιτήματα του αγώνα τους. Οι μαθητές που συμμετείχαν στη συζήτηση έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον και βοηθήθηκαν ιδιαίτερα από μια κουβέντα με καθηγητές έξω από τη σχολική τάξη που να αφορά τις κοινές τους αναφορές και διεκδικήσεις.
Η μάχη αυτή θα έχει σίγουρα συνέχεια! Η επίθεση θα συνεχιστεί και θα είναι ανελέητη απέναντι στο δημόσιο και δωρεάν σχολείο. Σ’ αυτούς τους νέους αγώνες που θα έρθουν, οι μαθητές θα ξαναβρεθούν στο πλευρό των εκπαιδευτικών τους, στο πλευρό του λαού.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Διάλυση των εργασιακών σχέσεων στην εκπαίδευση Απεργία τώρα - Απεργιακές επιτροπές παντού

Η κυβέρνηση έχει ολοκληρώσει ένα θεσμικό πλαίσιο, το οποίο δίνει στο σύστημα πλήρη ελευθερία και λυμένα χέρια στην καταπάτηση οποιασδήποτε εργασιακής κατάκτησης των εκπαιδευτικών: Ελευθερία στην τρομοκράτησή τους, στη διεύρυνση του ωραρίου, στην υποχρεωτική μετάθεση οπουδήποτε, στις υποχρεωτικές υπερωρίες, στη μισθολογική καθήλωση και υποβάθμιση, στην «έξοδο» στην αργία και την απόλυση «δι’ ασήμαντον αφορμή», στην κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών και στον πλήρη κατακερματισμό των εργασιακών τους σχέσεων.
Το παραπάνω πλαίσιο που έχει ήδη θεσπιστεί, θα το ακολουθήσει το αμέσως επόμενο διάστημα σωρεία εγκυκλίων και ΠΔ, που θα εξειδικεύουν μια σειρά πτυχές της καθημερινής εκπαιδευτικής διαδικασίας σε αντίστοιχες κατευθύνσεις: τμήματα μαθητών 28-30, αναθέσεις μαθημάτων, υποχρεωτικά ωράρια παραμονής στο σχολείο, μισθολογική ευελιξία σε σχέση με το ποσοστό κάλυψης του υποχρεωτικού ωραρίου, αλλαγή στο θεσμικό πλαίσιο συλλόγων διδασκόντων και άλλα. Τέλος, η ψήφιση του «νέου» λυκείου (δηλαδή των νέων διαδικασιών εισαγωγής στην τριτοβάθμια και της βροχής πανελλαδικού τύπου εξετάσεων σε όλες τις τάξεις ) καθώς και του πλαισίου για την Τεχνική Εκπαίδευση (που θα συνοδεύεται με συγχωνεύσεις σχολείων και καταργήσεις ειδικοτήτων) θα ολοκληρώσουν μια πραγματική αντιλαϊκή καταιγίδα στην εκπαίδευση.
Όλα τα δεδομένα της περιόδου δείχνουν πως η επίθεση δεν γνωρίζει τέλος. Τα αποτελέσματα στην πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι κοινά, παρόλο που ο σχεδιασμός της κυβέρνησης αποσκοπεί στη διάσπαση του πανεκπαιδευτικού μετώπου. Έτσι, αιχμή στην πρωτοβάθμια είναι οι οργανικές σχέσεις, που με εγκύκλιο τις μειώνει δραματικά, ενώ στη δευτεροβάθμια η αύξηση του ωραρίου διδασκαλίας κατά δύο ώρες την εβδομάδα.
Τελικό θύμα της επίθεσης είναι οι μαθητές. Η τρομοκράτησή των εκπαιδευτικών και η διάλυση των εργασιακών τους σχέσεων αποσκοπεί στην απρόσκοπτη μεταβίβαση της αντιλαϊκής πολιτικής στη νεολαία από πειθαναγκασμένους εκπαιδευτικούς κρατικούς υπαλλήλους. Όπως έλεγε και ο Γληνός, «θέλουν τον δάσκαλο δικό τους, γιατί πάνω απ’ όλα θέλουν τον μαθητή δικό τους». Η διάλυση της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης, το τσάκισμα των μορφωτικών δικαιωμάτων της νεολαίας και ο πλήρης έλεγχος των δραστηριοτήτων των μαθητών κρύβονται πίσω από τη λυσσαλέα επίθεση στους εκπαιδευτικούς. Οι μαθητές δεν κινδυνεύουν, επειδή μπορεί να καθυστερήσουν οι πανελλαδικές εξετάσεις από μια απεργία των εκπαιδευτικών, αλλά επειδή η κυβέρνηση κυριολεκτικά κλείνει τα σχολεία. Την ίδια στιγμή που οι γκεμπελίσκοι προπαγανδιστές των ΜΜΕ διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους μπροστά στο ενδεχόμενο να γίνει απεργία μέσα στις εξετάσεις των μαθητών, σιωπούν προκλητικά στα διαλυτικά φαινόμενα της εκπαίδευσης που δημιουργεί η άθλια κυβερνητική πολιτική που υπερασπίζονται.
Ο μόνος τρόπος, για να μείνουν πραγματικά τα σχολεία ανοιχτά, είναι να ανοίξουν μετά τις διακοπές του Πάσχα με απεργιακό αγώνα. Η απάντηση, λοιπόν, πρέπει να είναι άμεση και απεργιακή. Η κατάσταση είναι σοβαρή και δεν μπορεί ούτε να αναμένει τη «θαυματουργή αλλαγή συσχετισμών» στα συνέδρια των δύο ομοσπονδιών ούτε κάποια μαγική επιφοίτηση μέσα στο καλοκαίρι (όταν η κυβέρνηση με λιτά τα χέρια θα κλιμακώσει την επίθεση της).Η απουσία αγωνιστικής απάντησης σε μια τέτοιας κλίμακας επίθεση θα λειτουργήσει ακόμα πιο αποσυγκροτητικά στον ήδη χτυπημένο κλάδο και θα οξύνει ακόμα περισσότερο τη διαλυτική συνδικαλιστική κατάσταση που υπάρχει. Όσοι επενδύουν στις δύο παραπάνω λογικές, θα αναμετρηθούν σύντομα με τις κακές τους συνέπειες.
Σίγουρα οι δυσκολίες οργάνωσης απεργίας και μάλιστα σε χρόνο που συμπίπτει με τις εξετάσεις των μαθητών δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Οι βασικές δυσκολίες είναι κυρίως απόρροια της κατάστασης διάλυσης στο κίνημα, που έχει εξαερώσει τις συμμαχίες του κλάδου και έχει δώσει χώρο και χρόνο δουλειάς στις αντιδραστικές λογικές. Όμως ένας κλάδος που θέλει να αγωνιστεί μπορεί να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες που παρουσιάζονται. Βασικό στοιχείο που πρέπει να αποκαλύψει ο αγώνας των εκπαιδευτικών στους εργαζόμενους γονείς και τη μαθητική νεολαία είναι πως αυτές οι ανατροπές που συντελούνται από την κυβέρνηση, θίγουν άμεσα τα δικαιώματα τους (κατάργηση σχολείων, στοίβαγμα μαθητών, πιο σκληρό ταξικό σύστημα επιλογής).
Φυσικά, όπως κάθε αγώνας, πρέπει να οργανωθεί από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Μαζί δάσκαλοι και καθηγητές μπορούν και πρέπει να δώσουν τη μάχη. Είναι αναμενόμενο πως αν ο αγώνας αυτός προχωρήσει και μέσα στις εξετάσεις, θα αντιμετωπίσει την κρατική καταστολή και το σοβαρό ενδεχόμενο επιστράτευσης, γι’ αυτό η οργάνωση και η προετοιμασία του πρέπει να ξεκινήσουν από τώρα.
Οι κινήσεις των συνδικαλιστικών ηγεσιών σε ΟΛΜΕ και ΔΟΕ αποκαλύπτουν τις προθέσεις τους να μην κάνουν καμιά απεργία και κανένα αγώνα. Συγκεκριμένα, στη ΔΟΕ πανηγυρίζουν, επειδή δεν αυξήθηκε το ωράριο στην πρωτοβάθμια, και σιωπούν για τις απολύσεις και τις μετακινήσεις εκπαιδευτικών που φέρνουν οι καταργήσεις οργανικών θέσεων και οι αλλαγές στο τρόπο μεταθέσεων. Στη ΔΟΕ κυριολεκτικά σφυρίζουν αδιάφορα! Στην ΟΛΜΕ, η διγλωσσία των ΔΑΚΕ – ΠΑΣΚ δεν είναι μόνο υποκριτική αλλά και επικίνδυνη. Η πρόταση να στηθούν κάλπες, για να αποφασίσουν οι καθηγητές για την απεργία, δε στοχεύει μόνο στο να μπλοκάρει τη δυνατότητα απεργίας, αλλά και να προσφέρει υπηρεσίες στην κυβέρνηση για τη δημιουργία του νέου αντιαπεργιακού θεσμικού πλαισίου. Πρέπει όχι μόνο να απορριφθεί αλλά να καταγγελθεί!
Οι παρατάξεις που πρόσκεινται στην αριστερά ευελπιστούν σε μια αριστερή επένδυση στην ηττοπάθεια. Στη βάση των πραγματικών δυσκολιών (ποιος αγώνας δεν έχει;), αναμένουν κάποιες αόριστες καλύτερες μέρες, κάνοντας λόγο για κάποια μεταφυσική κλιμάκωση του αγώνα! Το ΠΑΜΕ προχωράει ένα βήμα παραπέρα αποκλείοντας απεργία στις εξετάσεις των μαθητών, υιοθετώντας έτσι το βασικό αντιδραστικό ιδεολόγημα του συστήματος ενάντια στους εκπαιδευτικούς αυτή την περίοδο. Με άλλα λόγια, ανακυκλώνουν «προοδευτικά» την ηττοπάθεια και λύνουν τα χέρια της κυβέρνησης, της ΕΕ, του ΔΝΤ και του κεφαλαίου για τη συνέχιση της επίθεσής του. Ο αντίπαλος πυροβολεί και σε κάποιους φαίνονται λίγοι οι δεκάδες χιλιάδες εκπαιδευτικών, για να αντισταθούν. Πότε άραγε; Στην… παγκόσμια επανάσταση;
Οι εκπαιδευτικοί έχουν βρεθεί μπροστά στο μονόδρομο του αγώνα. Η μάχη πρέπει να δοθεί τώρα. Ο κλάδος τον εκπαιδευτικών έχει αποδείξει πολλές φορές ότι μπορεί να ανατρέψει προγνωστικά. Αν κυβέρνηση και συνδικαλιστική ηγεσία ποντάρουν στην αδράνεια και την ήττα, τότε το μόνο που μένει είναι η δράση και η μάχη. Οι δυνάμεις που απελευθερώνουν οι εργαζόμενοι όταν αγωνίζονται, μπορούν να υπερπηδήσουν τις δυσκολίες, να δώσουν πραγματικό νόημα στα συνδικάτα και να νικήσουν!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αποτελέσματα εκλογών για ανάδειξη αντιπροσώπων στο 16ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ

Μέσα σε κλίμα έντονου προβληματισμού και ανησυχίας στη βάση του κλάδου για τις εξελίξεις στην εκπαίδευση και το εργασιακό μέλλον των καθηγητών πραγματοποιήθηκαν στις ΕΛΜΕ της Θεσσαλονίκης οι εκλογές για την ανάδειξη των αντιπροσώπων για το 16ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ. Η αξιολόγηση, η κατάργηση των οργανικών, τα σενάρια για αύξηση του ωραρίου (που επιβεβαιώθηκαν τις αμέσως επόμενες μέρες) και φυσικά η έλλειψη συνδικαλιστικής πρότασης από την ηγεσία της ΟΛΜΕ ήταν μερικά μόνο από τα θέματα που κυριάρχησαν στις συζητήσεις που ανοίγονταν σε κάθε σχολείο. Ωστόσο, ο αναβρασμός αυτός δεν εκφράστηκε στις εκλογοαπολογιστικές συνελεύσεις, οι οποίες παρέμειναν άμαζες, άνευρες, αδιάφορες.
Κατά τα άλλα, τα αποτελέσματα χαρακτηρίζονται από μερική και όχι σημαντική αύξηση της συμμετοχής, η οποία όμως, αν συνδυαστεί και με την αύξηση των λευκών/ άκυρων, μπορεί να αποδοθεί στις ασφυκτικές πιέσεις που ασκήθηκαν από τις διευθύνσεις της δευτεροβάθμιας για το υποχρεωτικό της… ψηφοφορίας. Από πολλούς διευθυντές, καθ’ υπόδειξη της διοίκησης, απαιτούνταν από τους συναδέλφους βεβαιώσεις συμμετοχής όχι μόνο στη συνέλευση αλλά και στην ψηφοφορία που διενεργούνταν εκτός ωραρίου εργασίας. Επίσης επιστρατεύτηκαν κάθε είδους μηχανισμοί και πελατειακές σχέσεις για να αυξηθούν οι ψήφοι της ΔΑΚΕ και να σωθεί από πλήρη καταποντισμό η ΠΑΣΚ, με πενιχρά ωστόσο αποτελέσματα.
Οι Αγωνιστικές Κινήσεις παρέμβηκαν στην Α’ και Ε’ ΕΛΜΕ, αναδεικνύοντας τις θέσεις τους για μόνιμη και σταθερή δουλειά, δημόσια δωρεάν εκπαίδευση και προβάλλοντας την ανάγκη για μεγάλη κεντρική μάχη, για μαζικό, παρατεταμένο αγώνα με βασικές μορφές τη διαδήλωση και την απεργία. Στην Ε’ ΕΛΜΕ η παρέμβασή τους επισφραγίστηκε και με την ανάδειξη αντιπροσώπου στο συνέδριο της ΟΛΜΕ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

«ΚΟΥΡΕΥΟΥΝ» ΤΙΣ ΟΡΓΑΝΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Μόνη διασφάλιση ο μαζικός παρατεταμένος αγώνας

Με κατεπείγουσα εγκύκλιό του την Πέμπτη 4/4/2013, το Υπουργείο Παιδείας προχωρά στο σχεδιασμό του για «κούρεμα» των οργανικών θέσεων των εκπαιδευτικών στην Α/θμια εκπαίδευση. Με μια απλή διαίρεση, στην οποία διαιρετέος είναι ο αριθμός των μαθητών κάθε σχολείου και διαιρέτης ο αριθμός 25, καθορίζει τις οργανικότητες των σχολείων. Με αυτή την πράξη, χιλιάδες θέσεις εκπαιδευτικών εξαϋλώνονται. Μόνο στην Αττική, υπολογίζεται πως 1700 περίπου οργανικές θέσεις δασκάλων και νηπιαγωγών βρίσκονται στον αέρα. Μαζί τους παρασύρονται στο κενό πάμπολλες θέσεις ειδικοτήτων.
Η κυβέρνηση προσθέτει ακόμη ένα μέτρο, που μαζί με τις συγχωνεύσεις-κλεισίματα σχολείων, τις συμπτύξεις τμημάτων, την αύξηση του ωραρίου επιδιώκει να δημιουργήσει «πρωτογενές πλεόνασμα» εκπαιδευτικών. Ένα «πλεόνασμα» που θα χρησιμοποιηθεί για υποχρεωτικές μετακινήσεις εντός νομού ή περιφέρειας ή σε όλη την επικράτεια ή απλά για να μετακινηθεί …στο σπίτι του. Το δικαίωμα στην επιλογή είναι μεταξύ μετακίνησης που σημαίνει εξαναγκασμός σε παραίτηση ή διαθεσιμότητα-απόλυση. Λαμβάνοντας υπόψη τη σπουδή κυβέρνησης και τρόικας να προχωρήσουν οι απολύσεις στο δημόσιο, το διάγγελμα Σαμαρά που μαζί με τις απολύσεις θέτει θέμα «άξιων» εργαζομένων, εύκολα αντιλαμβάνεται καθένας πως οι απολύσεις στο χώρο της παιδείας έχουν δρομολογηθεί.
Αυτή η κίνηση του Υπουργείου δεν είναι μια ειδική περίπτωση για την Α/θμια. Αποτελεί μια ειδική πλευρά της γενικευμένης επίθεσης της κυβέρνησης και στις δυο βαθμίδες στην εκπαίδευση με στόχο τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών, συντρίβοντας ό,τι θυμίζει σταθερότητα και μονιμότητα. Είναι άλλη μια ριπή ενάντια στα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών του λαού. Αυτή η επιθετική κίνηση που διαλύει παραπέρα τη δωρεάν δημόσια εκπαίδευση, αποκαλύπτει τον κυνισμό του συστήματος που κρύβεται πίσω από τις υποκριτικές φλυαρίες για την πρόοδο των μαθητών.
Δε στερείται λογικής –παρά το παράλογο του πράγματος -«μετράω κεφάλια και διαιρώ»-, πολύ περισσότερο δεν υπάρχει λάθος στο διαιρέτη. Η κυβέρνηση κάνει πράξη τη μνημονιακή λογική για λιγότερα σχολεία-λιγότερη μόρφωση, για περισσότερους μαθητές στα τμήματα-χειρότερη μόρφωση, λιγότερους εκπαιδευτικούς, περισσότερο ανεργία, φτώχεια, εξαθλίωση.
Αποτελεί η εξέλιξη αυτή, ακόμη μια συνιστώσα που μαζί με την αξιολόγηση, το πειθαρχικό δίκαιο και το ΔΥ κώδικα, συγκροτούν το αντιδραστικό πρότυπο του Υπουργείου. Αυτό του σκυφτού, χειραγωγημένου εκπαιδευτικού, ανήμπορου να αντιδράσει, ιμάντα μεταβίβασης των αντιδραστικών επιλογών κυβέρνησης και τρόικας στους μαθητές, στη νέα γενιά του τόπου μας. Στην κατεύθυνση αυτή στρατεύονται και οι καλοπληρωμένοι κονδυλοφόροι των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης και Αποπροσανατολισμού που το τελευταίο διάστημα ξεσαλώνουν πραγματικά για το «εξωφρενικό» των 200.000 εκπαιδευτικών «ανίκανων», «κοπανατζήδων», «ψυχολογικά άρρωστων». «επίορκων» ή «παιδεραστών».
Η εγκύκλιος που ξηλώνει χιλιάδες θέσεις εργασίας, δημιουργεί νέα ανησυχητικά δεδομένα. Παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες εφησυχασμού της πλειοψηφίας του ΔΣ της ΔΟΕ και την επιδεικτική αποστασιοποίησης του ΔΣ της ΟΛΜΕ, οι εκπαιδευτικοί έχουν θορυβηθεί. Φαίνεται πως, πριν το τέλος της σχολικής χρονιάς, σε πολλά σχολεία οι εκπαιδευτικοί θα κληθούν να διαχειριστούν τη μείωση των οργανικών θέσεων, τη σύμπτυξη τμημάτων και την κατάργηση σχολείων. Θέλουν να βάλουν τους εργαζόμενους να παίξουν το επικίνδυνο παιχνίδι «ποιος θα πάρει τον μουντζούρη», να δημιουργήσουν, δηλαδή, συνθήκες συναδελφικού κανιβαλισμού. Αυτό πρέπει να αποτραπεί. Ο μόνος τρόπος είναι να μεταφερθεί το κέντρο λήψης των αποφάσεων στις γενικές συνελεύσεις των πρωτοβάθμιων σωματείων.
Παρά τη σοβαρότητα του ζητήματος, οι εκπαιδευτικοί οδηγούνται από τη συνδικαλιστική ηγεσία σε ήρεμες διακοπές λόγω Πάσχα σαν πρόβατα σε σφαγή. Οι δίωρες ή τρίωρες στάσεις εργασίας που εξελίσσονται σε στάση κινήματος, όχι μόνο δεν αντιμετωπίζουν την επίθεση αλλά δίνουν τη δυνατότητα στην κυβέρνηση να ξεσαλώσει. Οι ηγεσίες των παρατάξεων που προφυλάσσονται πίσω από τις στάσεις εργασίας, δικαιολογούνται επικαλούμενοι την ανάγκη καλύτερης προετοιμασίας και το κακό κλίμα στα σχολεία, συνέπεια της χρόνιας της αδράνειας που έχει επιβληθεί με κύρια ευθύνη των ηγεσιών σε ΟΛΜΕ- ΔΟΕ. Ουσιαστικά αρκούνται σε ανακοινώσεις καταγγελίας της εγκυκλίου. Κρύβονται πίσω από την κούφια προπαγάνδα για γενική πολιτική απεργία και απαξιώνουν τους κλαδικούς αγώνες. Μπερδεύουν εσκεμμένα το αποτέλεσμα με την αιτία. Μεταφέρουν τις ευθύνες της αδράνειας στις πλάτες των εκπαιδευτικών με διάφορα εξοργιστικά ευφυολογήματα για «μικροαστούς εκπαιδευτικούς», «συμβιβασμένους» που «συμφωνούν με την αξιολόγηση» και γι’ αυτό «δε σηκώνονται από τον καναπέ τους». Είναι, τάχα, του λόγου τους, «επαναστάτες» που έπεσαν σε κλάδο υποταγμένων!
Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών έθεσαν από την πρώτη στιγμή το αυτονόητο. Δηλαδή, να γίνουν έκτακτες γενικές συνελεύσεις που να αποφασίσουν απεργιακές κινητοποιήσεις πριν και μετά τις διακοπές του Πάσχα. Όμως, όπως φάνηκε από την απαξίωση της συγκεκριμένης πρότασης, κάτι τέτοιο θα τάραζε τους εκλογικούς σχεδιασμούς των παρατάξεων που τα έχουν «ακουμπήσει» στη «μάχη των μαχών» των εκλογών για τα συνέδρια των ομοσπονδιών. Αυτοί οι εκλογικοί σχεδιασμοί, που για να καρποφορήσουν ψήφους πρέπει να γίνουν σε κλίμα ηρεμίας χωρίς κινηματικές διαταραχές, είναι ανάγκη να ακυρωθούν. Υπάρχει κίνδυνος, οι εκλογές για τα εκπαιδευτικά συνέδρια, παρά την πιθανή αποκομιδή περίσσιων ψήφων υπέρ της αριστεράς, να είναι άλλο ένα χτύπημα στο κουράγιο των εκπαιδευτικών.
Προφανώς οι αγώνες δεν μπορούν να περιμένουν. Η κυβέρνηση επείγεται να περάσει σειρά μέτρων για να διαλύσει σχολεία, μαθητές κι εκπαιδευτικούς. Κανένας αγώνας δε σχεδιάζεται σε συνθήκες ηρεμίας και ιδανικών συνθηκών. Στα δύσκολα κρίνονται πάντα οι ηγεσίες, με κόπο κατακτιούνται τα δικαιώματα. Οι εκπαιδευτικοί, πολλές φορές στο παρελθόν με τους αγώνες τους, έχουν διαψεύσει αυτούς που τους υποτιμούν. Καλούνται για μια ακόμη φορά να ξεκινήσουν αγώνες για δουλειά, γράμματα και δικαιώματα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΕΛΜΕ Πειραιά Εκδήλωση ενάντια στο φασισμό

Πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 16/4 στην Ιωνίδειο εκδήλωση που διοργάνωσε η ΕΛΜΕ Πειραιά ενάντια στο φασισμό. Εισηγητές στην εκδήλωση ήταν ο Γ. Μαργαρίτης (καθηγητής Σύγχρονης Πολιτικής και Κοινωνικής Ιστορίας στο Α.Π.Θ.), ο Mανόλης Αρκολάκης (ιστορικός στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο) και ο Φώτης Ανδρεόπουλος (υπεύθυνος Σχολείου μεταναστών Πειραιά).
Ο πρώτος εισηγητής έκανε μια ιστορική αναδρομή στην εμφάνιση φασιστικών οργανώσεων στην Ελλάδα από τη δεκαετία του ’30 και στη σχέση τους με τα κέντρα εξουσίας της αστικής τάξης. Αναφέρθηκε, επίσης, στην αντίφαση των εθνικιστικών ξεσπασμάτων των νεοναζί με το ρόλο υποτέλειας που επιφύλασσε για τον ελληνικό λαό ο ναζισμός. Ανέλυσε επίσης, τη διαδικασία γέννησης του φασισμού μέσα από τη μήτρα του καπιταλιστικού συστήματος.
Ο Μανόλης Αρκολάκης αναφέρθηκε ιστορικά στους τρόπους που χρησιμοποίησε ο ναζισμός για να επιβληθεί στη γερμανική κοινωνία. Εξήγησε πώς χρησιμοποιήθηκε η αντικατάσταση του κράτους πρόνοιας στη Γερμανία του ’30 από δομές ελεγχόμενης ελεημοσύνης στους ανέργους με στόχο τη συντριβή της συγκρότησης της εργατικής τάξης. Ανέλυσε ακόμα το πώς –σήμερα- η διαδικασία της φασιστικοποίησης αποτελεί μια επιλογή του συστήματος στην αντίστοιχη κατεύθυνση αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης και κλιμάκωσης της επίθεσης.
Ο Φώτης Ανδρεόπουλος αναφέρθηκε στην εμπειρία του από το Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών και στα οξυμένα προβλήματα των παιδιών των μεταναστών σε σχέση με τη φτώχεια αλλά και με την κρατική πολιτική απέναντί τους. Σε σχέση με την ιθαγένεια αλλά και τα κρούσματα φασιστικών και ρατσιστικών επιθέσεων. Αναφέρθηκε, επίσης, στις προσπάθειες που καταβάλλει το Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά.
Ακολούθησαν ερωτήσεις από το κοινό που απαντήθηκαν συνοπτικά από τους εισηγητές. Οι ερωτήσεις αφορούσαν τόσο ιστορικά ζητήματα όσο και ζητήματα εκτιμήσεων για τη σημερινή εποχή.
Η εκδήλωση συνεχίστηκε με σύντομες τοποθετήσεις – παρεμβάσεις από το κοινό. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία έγιναν από εκπαιδευτικούς που έχουν καθημερινή σχέση με το κίνημα και το σωματείο.
Στα θετικά της εκδήλωσης καταγράφονται η σχετική μαζικότητά της (περίπου 120 εκπαιδευτικοί), ο πολιτικός χαρακτήρας των τοποθετήσεων και η προσπάθεια να εντοπιστούν οι αιτίες του φαινομένου, καθώς και η προβολή της ανάγκης υπεράσπισης από τους εκπαιδευτικούς της ιστορίας, κόντρα στον ιστορικό ρεβιζιονισμό. Αδυναμία της ήταν το γεγονός ότι οι παρεμβάσεις από εκπαιδευτικούς λίγο έξω από την άμεση επιρροή των παρατάξεων ήταν λίγες.
Σε κάθε περίπτωση, η εκδήλωση (την οποία πρότεινε στο ΔΣ της ΕΛΜΕ η Ενότητα Αντίστασης Ανατροπής, στην οποία συμμετέχουν οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών Πειραιά) ήταν ένα πρώτο θετικό βήμα στο άνοιγμα της συζήτησης και, άρα, στην αρχή οργάνωσης της δράσης και ενάντια στο φασισμό και τη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής, την οποία τροφοδοτεί το σύστημα – ως ένα βραχίονα της συνολικής αντιδραστικής επίθεσης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

«Το νέο βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού εκθειάζει τον φασίστα Μεταξά, δικαιολογεί τη συνθηκολόγηση με τους κατακτητές και θεωρεί πως το Ε.Α.Μ. είναι δημιούργημα των Εγγλέζων»

της Βαγγελιώς Δερμιτζάκη, 

μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

Δεν έχουν γραφτεί πολλά για το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού. Οι εξελίξεις στο χώρο της εκπαίδευσης είναι τόσο σοβαρές, που δεν επέτρεψαν μια σοβαρή ενασχόληση με το περιεχόμενο των νέων βιβλίων.
Το καινούργιο βιβλίο της Ιστορίας πήρε τη θέση του αποσυρθέντος βιβλίου Ιστορίας της κ. Ρεπούση. Είχαμε γράψει τότε, πως το συγκεκριμένο βιβλίο, που του είχαμε ασκήσει έντονη κριτική λόγω του αντιδραστικού περιεχομένου του, αποσύρθηκε, τελικά, όχι λόγω της κριτικής προοδευτικών φωνών, αλλά λόγω της επικράτησης των πιο συντηρητικών απόψεων. Έτσι, κάτω από το βάρος της φασιστικοποίησης που επιχειρείται να επιβληθεί σε όλες τις πλευρές της κοινωνικής ζωής, δεν είναι παράξενο που το νέο βιβλίο, εκτός από απαράδεκτο διδακτικά εγχειρίδιο, χαρακτηρίζεται από το βαθιά αντιδραστικό του περιεχόμενο. Προστίθεται με τη σειρά του στα υπόλοιπα βιβλία του δημοτικού, τους καρπούς των οποίων δρέπουμε, ενισχύοντας τα αντιδραστικά ιδεολογικά χαρακτηριστικά του σχολείου.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Επέλαση του συστήματος – απραξία των ηγεσιών – αμηχανία και οργή των εκπαιδευτικών

Με ταχύτατη προώθηση όλων των μέτρων των σχετικών με την αξιολόγηση (Προεδρικό Διάταγμα για την Αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, Αρχή Πιστοποίησης της Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, Αυτοαξιολόγηση της εκπαιδευτικής μονάδας), η κυβέρνηση ολοκληρώνει έναν κύκλο θέσπισης ενός σώματος θεσμικού πλαισίου, το οποίο, με δυο λόγια, δίνει στο σύστημα πλήρη ελευθερία και λυμένα χέρια στην καταπάτηση οποιασδήποτε εργασιακής κατάκτησης των εκπαιδευτικών. Ελευθερία
• Στην τρομοκράτηση των εκπαιδευτικών,
• Στη διεύρυνση του ωραρίου,
• Στη μετακίνηση οπουδήποτε καλέσει η υπηρεσία,
• Στις υποχρεωτικές (και ουσιαστικά απλήρωτες) υπερωρίες,
• Στη μισθολογική καθήλωση και υποβάθμιση,
• Στην «έξοδο» των εκπαιδευτικών στην αργία και την απόλυση «δι’ ασήμαντον αφορμή» με βάση το νέο πειθαρχικό πλαίσιο,
• Στην κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών και στον πλήρη κατακερματισμό των εργασιακών τους σχέσεων.
Πριν μερικά χρόνια, ένα μόνο από αυτά τα μέτρα θα ήταν ικανό, αν όχι να δημιουργήσει αγωνιστικά ξεσπάσματα, σίγουρα – τουλάχιστον- θα οδηγούσε τη συνδικαλιστική ηγεσία να καμώνεται ότι βρυχάται έστω και λίγο, για να ανταποκριθεί στο ρόλο διαμεσολάβησης και παζαριού που είχε αναλάβει.
Ωστόσο, τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Από τη μία, ο ρόλος της προηγούμενης περιόδου βρίσκεται στον αέρα κι έτσι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες έχουν σαφή κρίση ρόλου. Από την άλλη –και όσο κι αν αυτό μπερδεύεται από τη διαλυτική δουλειά των ΟΛΜΕ, ΔΟΕ- το κλίμα είναι στην πραγματικότητα εκρηκτικό και κανείς δεν ξέρει ποια σπίθα θα ανάψει τη φωτιά, η οποία όταν ανάψει, κανείς δεν μπορεί να εκτιμήσει πώς θα εξελιχθεί.

Οι εκτός θέματος στοχεύσεις της Αριστεράς ανακυκλώνουν την ήττα
Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση κυκλοφορούν από το μεγαλύτερο τμήμα της Αριστεράς δύο στόχοι.
Ο πρώτος είναι η προβολή της λογικής «να μείνουν τα μέτρα στα χαρτιά», να μπλοκαριστούν και να μην εφαρμοστούν οι διαδικασίες. Να διαλυθούν τα σεμινάρια των διευθυντών, να μη συμμετέχουν τα σχολεία σε διαδικασίες αυτοαξιολόγησης και γενικότερα να αχρηστευθεί το θεσμικό πλαίσιο μέσω της γενικευμένης ανυπακοής και του «αντάρτικου» των σωματείων. Δεν είμαστε, ασφαλώς, εκείνοι που θα απέχουμε από οποιαδήποτε κίνηση κερδίσματος χρόνου, δημιουργίας ρωγμών και γενικότερης παρεμπόδισης οποιασδήποτε διαδικασίας εφαρμογής της αξιολόγησης ή οποιουδήποτε άλλου αντιδραστικού μέτρου. Ωστόσο, όσο μας αφορά, μας ενδιαφέρει για κάθε κίνηση που κάνει το κίνημα να είναι καθαροί στον κόσμο που συμμετέχει οι στόχοι, τα όρια και η προοπτική της κίνησης αυτής.
Η λαίλαπα, λοιπόν των αντιλαϊκών μέτρων στην εκπαίδευση δεν μπορεί να ανατραπεί μέσω του σαμποταρίσματος ούτε και της ανυπακοής. Μπορεί να τρωθεί, να δώσει ανάσες, να δώσει για κάποιο μικρό διάστημα κουράγια στον κόσμο. Αλλά ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ με αυτόν τον τρόπο. Από πού κι ως πού οι εμπνευστές αυτής της πολιτικής γραμμής θεωρούν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών θα πετάξει έξω τους αξιολογητές από την τάξη, όταν μάλιστα επικρατεί όλο και περισσότερο ο φόβος, ο οποίος πολλαπλασιάζεται όταν ένας εργαζόμενος είναι μόνος του απέναντι στο μηχανισμό; Αλλά ακόμα και αν συμβεί αυτό, δεν είναι φανερό ότι τα επιτελεία της κυβέρνησης μπορούν εύκολα να παρακάμψουν τέτοιες διαδικασίες με διάφορους τρόπους; Και με ποια ακριβώς ανυπακοή θα εμποδιστούν οι διευθυντές να κάνουν αξιολογήσεις, οι σύμβουλοι να φακελώνουν το «ενδιαφέρον των εκπαιδευτικών για επιμορφώσεις» (που είναι αξιολογικό κριτήριο); Με ποια ανυπακοή θα ανατραπεί το μισθολόγιο, θα μπλοκαριστεί το νέο πειθαρχικό πλαίσιο και η αύξηση του ωραρίου;
Ας μην κρυβόμαστε! Οποιοι υπερτιμάνε τις δυνατότητες της λογικής «να μείνουν τα μέτρα στα χαρτιά» δεν έχουν αυταπάτες ούτε κάνουν λάθος. Απλώς, δεν έχουν καμία πρόθεση να συνολικοποιήσουν την αντιπαράθεση και να προετοιμάσουν τις σκληρές μάχες που πρέπει να δοθούν με στόχο τη συνολική ανατροπή του πακέτου μέτρων. Είτε γιατί δε θέλουν να γίνουν ενοχλητικοί στο σύστημα είτε γιατί έχουν ενσωματώσει τόσο πολύ την ήττα που τους φαίνεται αδιανόητο το ενδεχόμενο να δοθεί η μάχη.
Υπάρχει, όμως, και η άλλη φοβερή στόχευση. Η άλλη «μάχη – σταθμός»: Τα συνέδρια των εκπαιδευτικών Ομοσπονδιών, «όπου θα αλλάξουν οι συσχετισμοί». Αποτελεί μια ακόμα διαφυγή από τα πραγματικά προβλήματα του κινήματος. Αποτελεί την έκφραση ιδιότυπων εκλογικών αυταπατών, που θυμίζουν τις… άλλες για τον απλό λόγο ότι οι κυρίαρχες δυνάμεις έχουν κοινοβουλευτικοποιήσει το συνδικαλιστικό κίνημα. Αλλωστε οι υπάρχοντες (ιδιαίτερα ευνοϊκοί για την Αριστερά) συσχετισμοί στα ΔΣ των πρωτοβάθμιων Σωματείων της εκπαίδευσης και η μη αντιστοίχισή τους σε κάποιου τύπου και έκτασης ανασυγκρότηση του κινήματος έχει αποδείξει ότι η χρόνια διαλυτική κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα έχει φτάσει μέχρι τα πρωτοβάθμια σωματεία. Γιατί, άραγε, τα προβλήματα αυτά θα ξεπεραστούν με το πολύ πιθανό πέρασμα της ΟΛΜΕ στον έλεγχο διάφορων τάσεων της Αριστεράς;

Δεν μπορούμε να κρυφτούμε από τα προβλήματα του κινήματος – Δεν μπορούμε να αποφύγουμε τη μάχη
Κατά την άποψή μας, οι δυνάμεις του κινήματος πρέπει να κινηθούν για τη συγκρότηση των εκπαιδευτικών στην κατεύθυνση προετοιμασίας μιας μεγάλης κεντρικής μάχης που κινείται στους παρακάτω περίπου άξονες:
• ¬ Ανατροπή των μνημονίων, Αντίσταση στην εργασιακή και κοινωνική βαρβαρότητα που επιβάλλουν ΕΕ - ΔΝΤ - κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις τους.
• ¬ Δημόσια Δωρεάν Παιδεία για όλους. Όχι στην εκπαίδευση των μνημονίων, της φτώχειας, της υποταγής και των ταξικών φραγμών - Oύτε ένα ευρώ από την τσέπη των γονιών.
• ¬ Όχι στην αξιολόγηση - να αποσυρθεί το ΠΔ - Ανατροπή του νόμου για το νέο μισθολόγιο - φτωχολόγιο. Όχι στις απολύσεις, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και τη φοροληστεία. Μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα για όλους. Ζωή με αξιοπρέπεια και δικαιώματα για όλους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα!
• ¬ Κάτω τα χέρια από τις απεργίες, τις πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες.

Η συγκρότηση αυτή πρέπει να γίνει με κάθε δυνατό τρόπο. Αν τα ΔΣ των σωματείων δε θέλουν, θα πρέπει να συγκροτηθούν επιτροπές αγώνα. Αν η ΟΛΜΕ δε θέλει, θα πρέπει να συντονίζονται πρωτοβάθμια σωματεία. Η μάχη αυτή δεν μπορεί παρά να έχει τη διαδήλωση και την απεργία ως βασικές μορφές. Ταυτόχρονα, το παραμύθι των καταστατικών των Ομοσπονδιών που «εγγυώνται» σχεδόν ότι δεν πρόκειται να γίνει ποτέ απεργία (στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση κηρύσσει απεργία μόνο το ΔΣ της ΔΟΕ, ενώ στη δευτεροβάθμια, κηρύσσεται απεργία αν υποστηριχτεί σε συνέλευση προέδρων από το 50% των ΕΛΜΕ και το 66% των ψήφων των ΕΛΜΕ στο τελευταίο συνέδριο!) πρέπει να αρχίζει να τίθεται υπό αμφισβήτηση. Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορούμε να πάμε όπως πηγαίναμε και είναι μεγάλη η περίπτωση να πρέπει δοκιμαστούν και «ανορθόδοξες» κινήσεις στο βαθμό ασφαλώς που έχουν ή έστω διευκολύνουν τη μαζική συμμετοχή των εκπαιδευτικών. Αλλιώς, θα συνεχίσει και η Αριστερά να κλαίγεται για τη δυσκολία της περιόδου και για τον «υποταγμένο κόσμο» που της έλαχε… Και να συμβάλει –με αυτόν τον τρόπο- στο φαύλο κύκλο της ιδεολογικής, πολιτικής και οργανωτικής αποσυγκρότησης του κινήματος.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »