Να αποκρούσουμε την αντεργατική λαίλαπα, δυναμώνοντας το κίνημα

Η επίθεση στον κόσμο της δουλειάς κορυφώνεται με μέτρα που οδηγούν εκατομμύρια εργαζόμενους στην ανέχεια και την εξαθλίωση. Μέτρα-σφαγείο, που θα κάνουν τη ζωή των εργατικών και λαϊκών οικογενειών δυσβάσταχτη και εφιαλτική. Μέτρα πρωτόγνωρης αγριότητας και έκτασης που δεν αφήνουν τίποτα όρθιο, τίποτα σταθερό. Γκρεμίζουν τα πάντα, διαμορφώνοντας συνθήκες γενικευμένης ανασφάλειας σε όλο τον εργαζόμενο λαό. Το μεγάλο κεφάλαιο, ξένο και ντόπιο, μνημόνια και τρόικα και όλες οι δυνάμεις της αντίδρασης κλιμακώνουν την αντεργατική και αντιλαϊκή τους δράση, κάνοντας τη ζωή των λαϊκών μαζών κόλαση. Τα κόμματα του κεφαλαίου, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, και με την ταυτόχρονη αντιλαϊκή λύσσα της Χρυσής Αυγής που τρομοκρατεί και τραμπουκίζει σε βάρος των λαϊκών δυνάμεων και μεταναστών, όλοι τους επιχειρούν μέσα από την πολιτική της πείνας και της τρομοκρατίας να τσακίσουν το λαό και τις αντιστάσεις του. Το επιχειρούν άμεσα και όχι μόνο με λόγια, αλλά με έργα και κυρίως τρομοκρατικού χαρακτήρα. Η κυβέρνηση της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ είναι οι βασικοί οργανωτές τής άγριας επίθεσης στον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία, αυτές οι δυνάμεις πρωταγωνιστούν στην επίθεση σε βάρος των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων. Είναι αυτές οι δυνάμεις που χρησιμοποιούν τους καπιταλιστικούς μηχανισμούς της αστυνομίας και των ροπαλοφόρων των ΜΑΤ καθώς και τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής για να σπέρνουν καθημερινά το φόβο και τον τρόμο στο λαό. Πρόκειται για μια χούφτα αντιδραστικές και φασιστικές δυνάμεις που υπηρετούν το μεγάλο κεφάλαιο και τα συμφέροντά του και που έχουν τη στήριξη των ΜΜΕ. Πιστεύουν όλοι αυτοί πως μπορούν να τελειώσουν με την Αριστερά και το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Με αυτές τις αντιδραστικές δυνάμεις που υπηρετούν το σύστημα και σπρώχνουν τον εργαζόμενο λαό σε όλο και μεγαλύτερη φτώχεια και εξαθλίωση, τον εκβιάζουν, τον απειλούν, τον τρομοκρατούν, οι εργατικές και λαϊκές δυνάμεις και μπορούν και πρέπει να συγκρουστούν μαζί τους. Αυτό ακριβώς απαιτεί το ταξικό και λαϊκό συμφέρον, να οργανώσουν τις αντιστάσεις τους και να τις διευρύνουν σε όλα τα πεδία και παντού όπου εργάζονται, κατοικούν και συμμετέχουν σε διάφορα όργανα πάλης, συνδικάτα, συλλόγους, επιτροπές, πρωτοβουλίες κ.ά. Οι εργαζόμενες μάζες που αντιπροσωπεύουν την πλειοψηφία του λαού και που δέχονται καθημερινά τη λεηλασία του εισοδήματός τους, τα εκατομμύρια άνεργοι και μισοάνεργοι που βλέπουν τη ζωή τους να γίνεται κόλαση έναν δρόμο έχουν να επιλέξουν: τη μαζική αντίστασή τους. Σε αυτές τις συνθήκες της πιο άγριας και παρατεταμένης επίθεσης στους εργαζόμενους και τη νεολαία, οι μαζικές συνδικαλιστικές οργανώσεις, ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα και κυρίως οι τριτοβάθμιες οργανώσεις ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ τους τελευταίους 6 μήνες δεν έχουν κάνει απολύτως τίποτα. Το γεγονός ότι υποχρεώθηκαν να κηρύξουν απεργία στις 26 Σεπτέμβρη σε τίποτα δεν αλλάζει την απεργοσπαστική τους συμπεριφορά. Καμία προετοιμασία δεν έχει προηγηθεί και καμία συνέχεια δεν προβάλλεται, ώστε οι εργατικές αγωνιστικές κινητοποιήσεις και κυρίως οι απεργιακές να πάρουν οργανωμένο, συστηματικό χαρακτήρα και πάνω από όλα να γίνουν πρακτικά υπόθεση των ίδιων των εργαζομένων. Οι απεργίες για να είναι μαζικές και να ασκούν την αναγκαία πίεση οφείλουν να είναι προετοιμασμένες και οπωσδήποτε να έχουν συνέχεια και με καθαρούς στόχους και επιδιώξεις. Στόχοι ανατροπής των αντεργατικών μέτρων, στόχοι να μην περάσουν αυτά ή εκείνα τα αντεργατικά μέτρα, επίσης στόχοι διεκδίκησης που να βελτιώνουν τη ζωή των εργαζόμενων. Τον ίδιο χαρακτήρα οφείλουν να έχουν και οι κινητοποιήσεις και σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαίο να είναι μαζικές και μαχητικές, με επίσης καθαρούς στόχους αντίστασης και διεκδίκησης.
Οι κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις των εργαζόμενων μαζών και ακόμη περισσότερο οι απεργιακές κινητοποιήσεις κρίνονται κυρίως από το αποτέλεσμα. Αν δηλαδή κατορθώσουν να κερδίσουν λίγα ή περισσότερα από αυτά που διεκδικούσαν. Αυτό είναι το πιο σπουδαίο, να αποδεικνύεται στην πράξη ότι ο εργατικός και λαϊκός αγώνας μπορεί να φέρει αποτέλεσμα. Σε τελική ανάλυση, αυτό που καθορίζει την επιτυχία ή όχι ενός συγκεκριμένου αγώνα είναι ο συσχετισμός δύναμης. Αν οι εργαζόμενες μάζες έχουν δημιουργήσει έναν ισχυρό συσχετισμό δύναμης, τότε έχουν πολλές πιθανότητες να κερδίσουν. Οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ είναι φύσει και θέσει ενάντια σε κινητοποιήσεις και απεργίες με τα χαρακτηριστικά που αναφέρθηκαν. Γι’ αυτό την υπόθεση των απεργιακών αγώνων θα πρέπει οι εργαζόμενοι να την παίρνουν στα δικά τους χέρια, να γίνει δηλαδή δική τους υπόθεση.
Για την ηγεσία του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ, προϋπόθεση για να γίνει ένας κοινός αγώνας, απεργιακός ή όποια άλλη κινητοποίηση, είναι να υπάρξει κοινό πλαίσιο στόχων τόσο άμεσων όσο και στρατηγικών. Δηλαδή, για να γίνει μια κοινή απεργιακή συγκέντρωση και πορεία, δεν είναι αρκετός ο στόχος να μην περάσουν αυτά τα μέτρα ή να ανατραπούν εκείνα κ.τ.λ. Απαιτείται από την ηγεσία του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ να μπουν και στόχοι εξόδου της Ελλάδας από την ΕΕ καθώς και στόχοι για τη λαϊκή εξουσία. Αποτέλεσμα, πάντα να γίνονται δύο ή και περισσότερες απεργιακές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις. Κανείς δεν εμποδίζει και ούτε μπορεί να εμποδίσει μια δύναμη να προβάλει σε κοινούς αγώνες τα δικά της συνθήματα, αιτήματα και στόχους. Η ηγεσία του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ το γνωρίζει αυτό πολύ καλά και όμως λειτουργεί με τον τρόπο που όλοι γνωρίζουμε. Δεν είναι δυνατόν στο σημείωμα αυτό να αναλυθεί η συγκεκριμένη συμπεριφορά –το έχουμε κάνει πολλές φορές και αναλυτικά- μπορούμε όμως να σημειώσουμε ότι δεν είναι ότι διαφωνεί η ηγεσία μόνο με τους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ. Το ίδιο διαφωνεί και με το σύνολο των οργανώσεων της Αριστεράς. Οι κοινοί αγώνες του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας μπορούν να οδηγήσουν στη σύγκρουση με τις δυνάμεις του συστήματος, οι κοινοί αγώνες οδηγούν ταυτόχρονα και στη σύγκρουση ιδεών και η ηγεσία του ΚΚΕ αποφεύγει και το ένα και το άλλο. Εμείς, σε ό,τι μας αφορά, επιμένουμε και θα προωθούμε για πάντα το στόχο η εργατική τάξη και ο λαός να δίνουν ενωμένοι τον αγώνα, μικρό ή μεγάλο.
Οι συνθήκες βαρβαρότητας που ζούμε απαιτούν όσο ποτέ άλλοτε να βγουν οι μάζες στο προσκήνιο και να πάρουν τον αγώνα στα δικά τους χέρια. Η Αριστερά, οι δυνάμεις της Αριστεράς μπορούν να δώσουν νόημα και αξία στην ύπαρξή τους μέσα στους αγώνες και στις συγκρούσεις με τις δυνάμεις της αντεργατικής και αντιλαϊκής επίθεσης. Η κοινή δράση σε αυτήν την κατεύθυνση όλων των δυνάμεων της Αριστεράς προβάλλει όλο και πιο επιτακτικά αναγκαία, και αυτό είναι το κεντρικό πολιτικό ζήτημα της πάλης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η χώρα πιόνι στο σκάκι του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού Ο κόσμος της δουλειάς στο έλεος της αδηφαγίας του κεφαλαίου

Η υποχώρηση του συσχετισμού, σε βάρος του λαού στη χώρα μας, έχει βασική της έκφραση την υποχώρηση της αντιιμπεριαλιστικής κατεύθυνσης στο μαζικό λαϊκό κίνημα. Από τη δεκαετία του '80 ακόμη, το παπανδρεϊκό «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» μετατράπηκε γρήγορα σε λατρεία της «Ευρώπης των λαών», στην οποία διεκδικούμε από μέσα, και, κατόπιν, στον γνωστό μέχρι πρόσφατα ευρωμονόδρομο.
Λίγο μετά την ταραγμένη από την αντιιμπεριαλιστική πάλη του λαού μας δεκαετία του '70, που συντάραξε τα αστικά και ρεφορμιστικά επιτελεία, τη φιλοευρωπαϊκή πολιτική της εξάρτησης στήριξαν ανοικτά τόσο το αρχικά απείθαρχο αστικό ΠΑΣΟΚ όσο και η ρεφορμιστική Αριστερά. Σαφώς και με ιδιαίτερο πάθος η ευρωκομμουνιστική του Κύρκου τότε, αλλά και σύμπασα μετά το '87 στα χρόνια του ενιαίου Συνασπισμού που συμπεριλάμβανε και τη σημερινή λάβρα «κομμουνιστική» ηγεσία του ΚΚΕ.
Να πώς φθάσαμε σήμερα στη διάλυση και στα μεγάλα προβλήματα που μπαίνουν για την ανασυγκρότηση του μαζικού λαϊκού κινήματος, μόνου ικανού να φρενάρει τη βάρβαρη επίθεση που απειλεί τη ζωή και το μέλλον του λαού μας. Φθάσαμε στο σημείο ο λαός να φοβάται και να εκβιάζεται συστηματικά μη τυχόν και βρεθεί έξω από την ευρωζώνη, το ευρώ και την ΕΕ. Παρ' ότι στα έργα και στις ημέρες του ευρώ και της ΕΕ είναι ήδη το ρήμαγμα της υπαίθρου και το στοίβαγμα στις μεγαλουπόλεις, της ανεργίας πλέον, η αποβιομηχάνιση της χώρας και η μετατροπή της σε τουριστικό θέρετρο από τα μονοπώλια της ελεύθερης ευρωπαϊκής αγοράς, η καταχρέωσή της από τις ανισότιμες συναλλαγές, αλλά και από τη ρεμούλα και την έλλειψη κάθε εθνικού παραγωγικού σχεδιασμού από τους ΕΟΚανθρώπους του αστικού «εκσυγχρονισμού», η ισοπέδωση των βασικών εργατολαϊκών κατακτήσεων που επιταχύνεται ιλιγγιωδώς τα δύο τελευταία χρόνια, αλλά καλά κρατεί σαν κατεύθυνση από την αρχή της ένταξης, ειδικά στο ευρώ και στην ευρωζώνη. Παρ' όλα αυτά, η ξενόδουλη αστική τάξη και τα ιμπεριαλιστικά της αφεντικά μπορούν και τρομοκρατούν τον λαό συνδέοντας την έξοδο από το ευρώ με πλήρη χρεοκοπία, παρ' ότι είναι ήδη σε εξέλιξη εσωτερική στάση πληρωμών με οδυνηρές συνέπειες για τον λαό.
Ας όψεται η Αριστερά μας, που ακόμη και σήμερα, συνεχίζει στην ίδια γραμμή. Από τη μια ο αντιφατικός ΣΥΡΙΖΑ αυτοδιαφημίζεται πως με την πολιτική του εγγυάται τον ευρωμονόδρομο, ενώ οι ντούροι κομμουνιστές του ΚΚΕ δεν βλέπουν καμιά ανάγκη αντιιμπεριαλιστικής συγκρότησης του λαού και επιλέγουν το σεχταρισμό προκειμένου να μην παίζουν με το επικίνδυνα πυρακτωμένο στις μέρες μας πεδίο της ταξικής πάλης…

Η πάλη ενάντια στην εξάρτηση συγκροτεί τα μέτωπα της λαϊκής πάλης
Είναι λοιπόν αναγκαίο να μιλήσουμε ξανά με τον πιο απλό και κατανοητό τρόπο αλλά και με ταξική σαφήνεια για τα ζητήματα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, που δεν κρύβεται πια, πως καθορίζουν τόσο τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα όσο και το σύνολο των ζητημάτων που αφορούν τη ζωή και το μέλλον του λαού μας.
Να μη διστάσουμε να συγκρουστούμε ανοικτά και με τον πιο αποφασιστικό τρόπο με τις φανερές πλέον φιλοϊμπεριαλιστικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ που θέλουν να εμφανίζονται σαν Αριστερά και να ψαρεύουν στα θολά νερά. Αλλά και με αυτούς που, είτε με τροτσκιστικές ιδεοληψίες είτε με σύγχρονες αστικές θεωρίες, σαν αυτή της παγκοσμιοποίησης ή των ολοκληρώσεων, θεωρίες που άνθισαν πριν από μερικά χρόνια, είτε απλά με θολά και ασαφή σεχταριστικά οχήματα σαν το ΚΚΕ, προσφέρουν σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ τα θολά νερά για να αρμενίζει δρώντας διαλυτικά για το μαζικό κίνημα.
Όχι, κάθε άλλο παρά έχουμε κάποιο βίτσιο με ενδοαριστερό εμφύλιο. Είμαστε με την κοινή δράση γιατί είναι απαραίτητη για τη λαϊκή αντίσταση και το έχουμε δείξει όπου έχουμε μπορέσει. Όμως ο συμβιβασμός με απόψεις που αποπροσανατολίζουν το μαζικό κίνημα δίνει αέρα στα πανιά των δυνάμεων του συστήματος, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Καμμένος, Χρυσή Αυγή, που ανοικτά υπηρετούν με τον πιο αντιδραστικό τρόπο, όλοι τους και ο καθένας χωριστά, την πολιτική του επικίνδυνου πια αλυσοδέματος της χώρας με τα ιμπεριαλιστικά δεσμά με ταυτόχρονη εξαθλίωση του λαού. Δεν θα το αναπτύξουμε σε αυτό το άρθρο, μα σίγουρα χρειάζεται να γίνει ξεκάθαρο και κατανοητό στον καθένα πως οι αγώνες σε κάθε μέτωπο της λαϊκής πάλης για την υπεράσπιση της ζωής και του δίκιου του λαού μας ενισχύονται και αποκτούν αποφασιστικότητα και δυναμική νίκης μόνο όταν καταφέρνουν να παίρνουν θέση ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση. Ταυτόχρονα η κατάκτηση του πολιτικού στόχου, της ανατροπής της εξάρτησης από το μαζικό κίνημα, διαμορφώνει όρους, συμμαχίες και συσχετισμούς για τις αναγκαίες πραγματικές συγκρούσεις που μπορούν να διασφαλίσουν την προοπτική της κοινωνικής απελευθέρωσης του λαού μας.

Η γεωπολιτική διάσταση στην αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης
Στην περίπτωση της χώρας μας η σύνδεση της κρίσης με τον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό σε σχέση αλληλοτροφοδότησης ήταν έκδηλη από την αρχή. Ο συμβιβασμός ΗΠΑ - ΕΕ στο πλαίσιο της τρόικας αποτελεί τη βάση αναζήτησης ενός νέου συμβολαίου μοιράσματος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, πάντα στο πλαίσιο της Δύσης, αλλά στη βάση των νέων γεωπολιτικών δεδομένων της περιοχής όπως αυτά εξελίσσονται στο πεδίο του πυρακτωμένου ανταγωνισμού και της γενικευμένης κρίσης του συστήματος.
Παρ' ότι η κρίση στη χώρα μας δεν είναι μόνο ή κυρίως οικονομική όπως εμφανίζεται, είναι γεγονός πως μιλάμε πλέον για μια κατεστραμμένη οικονομία από τις πολιτικές της τρόικας και σαν κατάληξη του ΕΟΚικού παραδείσου που πράγματι ήταν παράδεισος για το κεφάλαιο και εξακολουθεί να είναι για βασικές μερίδες του. Φυσικά από την πλευρά μας δεν αντιμετωπίζουμε τα πράγματα με όρους συνωμοσίας του ΓΑΠ ή κάποιων άλλων. Ούτε φυσικά η τρόικα είχε στόχο την καταστροφή, παρ' ότι όντως ήταν γνωστό ότι η συνταγή σκοτώνει. Όμως η συνταγή ήταν ταξικά αναγκαία! Άλλωστε για ανάλογα ταξικά αναγκαίους λόγους η παραγωγική αποδιάρθρωση της χώρας εξελισσόταν χρόνια πριν. Αξίζει μάλιστα να θυμίσουμε πως, πριν φθάσουμε στην «καταστροφή», εισπράχτηκαν πολλές εκατοντάδες δισ. από το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο που, μαύρα και άσπρα, συνεχίζουν να κρύβονται σε ασφαλή καταφύγια και δεν θα αργήσουν να εμφανιστούν όταν αρχίσει το πλιάτσικο. Και βέβαια η «καταστροφή» είναι προφανώς καταστροφή για τον κόσμο της δουλειάς και τα δικαιώματά του, μα είναι κοσμογονία εφόσον διασφαλίζεται ο έλεγχος και η σταθερότητα από τους ισχυρούς της Δύσης και δημιουργία ενός μικρού έστω Ελντοράντο μελλοντικών κερδών σε κάποιους τομείς.
Το ζήτημα για μας είναι για ποια σταθερότητα μιλάνε οι εκπρόσωποι του συστήματος, ποιος ο ρόλος της χώρας στο πλαίσιο αυτής της σταθερότητας και τι θα σημάνουν όλα αυτά για τη ζωή του λαού. Θα θυμίσουμε εδώ για να δείξουμε αυτό που αναφέραμε πως η κρίση δεν είναι αμιγώς ούτε κυρίως οικονομική, την περίπτωση Καραμανλή. Όχι, δεν κοιμόταν ο Καραμανλής και ο Αλογοσκούφης, ούτε είχαν φιλολαϊκές προθέσεις όταν έλεγαν μέχρι τις αρχές του 2009 πως η οικονομία της χώρας είναι θωρακισμένη και δεν φοβάται την παγκόσμια κρίση. Ποντάριζαν τότε σε κάποια γεωπολιτικά δεδομένα, όταν ευρύτερα στο πλαίσιο της αστικής τάξης μιλούσαν για ενεργειακό κόμβο και διαμετακομιστικό κέντρο που θα αναβάθμιζε από κάθε άποψη τη χώρα κ.λπ. Όμως ο Μπράιζα έγινε πολύ σαφής τότε για τα όρια ανοχής των ΗΠΑ και έτσι τα ρωσογερμανικά σχέδια που τα καλόβλεπε και ο Μπερλουσκόνι και άλλοι της ΕΕ δεν περπάτησαν. Η Βουλγαρία μπλοκάρισε τη συμφωνία για τους ρώσικους αγωγούς που ήταν τότε έτοιμοι για υλοποίηση, ενώ ο Γ. Παπανδρέου, πριν εκλεγεί καν, μιλούσε για κίνδυνο ρύπανσης του Αιγαίου. Οπωσδήποτε για τους οπαδούς της πράσινης οικονομίας του ΓΑΠ κάτι τέτοιο αποκλείεται να συμβεί με μη ρώσικους αγωγούς που ξανά σχεδιάζονται κόντρα στον South Stream ή από τις νέες πηγές και κυρίως τους νέους δρόμους μεταφοράς μέσω του τριγώνου Ισραήλ - Κύπρος - Ελλάδα.
Σίγουρα και ο Καραμανλής ποντάριζε για λογαριασμό της αστικής τάξης σε σχεδιασμούς που δεν προέκυψαν, μα εν τω μεταξύ και ακριβώς λόγω της σύνδεσής της με τον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό η κρίση βάθαινε απότομα και ανεξάρτητα από ανικανότητες ή εκδουλεύσεις ήρθαν τα μνημόνια και η κρίση στη χώρα δημιουργεί πλέον τα δικά της δεδομένα. Δεδομένα που σίγουρα δεν θα μπορούσαν να έχουν σχεδιαστεί από καμιά μεριά. Όμως και η κρίση από την αρχή όπως ομολογούνταν έγινε ευκαιρία για το κεφάλαιο και τα δεδομένα κάθε στιγμή τα χειρίζονται οι ιμπεριαλιστές ανάλογα με τον συσχετισμό που διαθέτουν και οι ντόπιοι καρχαρίες λυσσομανούν στα λαϊκά δικαιώματα και προσαρμόζονται σε αυτά τα δεδομένα για να εφορμήσουν όταν δοθεί το σάλπισμα για το ρεσάλτο, όπως λέει το «Ποντίκι» στις 6 Σεπτεμβρίου.
Αναφέρεται στο σχετικό άρθρο το «Ποντίκι» στο ρεσάλτο για τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου από τα διάφορα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα στο πλαίσιο του ενεργειακού τους ανταγωνισμού. Σε άρθρο στην προηγούμενη Π.Σ. αναφερθήκαμε στην επικίνδυνη εμπλοκή της αστικής τάξης στα αμερικανονατοϊκά σχέδια μέσω της συμμαχίας με το Ισραήλ. Σχέδια που δημιουργούν τριβές και συγκρούσεις και στο πλαίσιο της δυτικής συμμαχίας και σίγουρα δεν αφορούν τον ενεργειακό ανταγωνισμό που διεξάγεται με οικονομικούς όρους στο πλαίσιο μιας ελεύθερης αγοράς. Αυτά τα χαρούμενα δεν λέγονται καν και από κανέναν πια. Ο ανταγωνισμός είναι άγριος και διεξάγεται (εδώ και χρόνια άλλωστε) με όρους ιμπεριαλιστικούς όπως είθισται να συμβαίνει στον κόσμο που ζούμε. Να λοιπόν γιατί πέρα από τη βαθιά φτώχεια που θεωρείται δεδομένο απ’ όλους τους προστάτες (το είπε και ο Πέρες στο «Mega») ότι πρέπει να υποστεί ο λαός μας, ούτε τα ζητήματα της ειρήνης και της δημοκρατίας είναι δεδομένα εφ' όσον αργεί η συγκρότηση του λαϊκού κινήματος να φτάσει στα επίπεδα που απαιτούν οι περιστάσεις. Είναι και ο λαός και η χώρα μας αναλώσιμοι από κάθε άποψη μέσα ή έξω από την ΕΕ εφ' όσον καθυστερεί η συγκρότηση της λαϊκής πάλης σε ανώτερο επίπεδο. Αυτή η συγκρότηση που σίγουρα έχει τις απαιτήσεις της θα δώσει τεράστια δυναμική στο κίνημα γιατί απλά θα εμπνέει εμπιστοσύνη, θα είναι στέρεα και θα ξέρει πού πάει.
Γνωρίζουμε πως αυτή τη στιγμή όλα αυτά φαντάζουν μη ρεαλιστικά ή τουλάχιστον μακρινά. Σίγουρα είναι δύσκολα και απαιτούν πράγματα από κάποιους της Αριστεράς, μα ας ελπίσουμε η πραγματικότητα γρήγορα να αποκαλύψει σε ακόμη περισσότερους αυτή την ιστορική αναγκαιότητα για το μέλλον του λαού και της χώρας μας.

Η πρόσφατη συζήτηση για έξοδο από την ΕΕ
Αναφερθήκαμε στην αρχή του άρθρου για τον εκβιασμό του «σουταρίσματος» από την ΕΕ, ωστόσο πέρα από τον εκβιασμό υπάρχει και πραγματική συζήτηση για κάτι τέτοιο εδώ και καιρό. Από οικονομική άποψη τα δεδομένα πλέον είναι τέτοια που δίνουν ατράνταχτα επιχειρήματα στους οπαδούς του λεγόμενου GREXIT.
Είναι πλέον φανερό πως οι οπαδοί της παραμονής στο ευρώ που επικρατούν μετά τη σαφή τοποθέτηση της Μέρκελ, χρησιμοποιούν ανοικτά πια γεωπολιτικά επιχειρήματα. Ο Αθανάσιος Έλλις στην «Καθημερινή» της Κυριακής 9-9 αναφέρει: «Η κρίση χρέους στην Ελλάδα μονοπωλεί τη διεθνή ειδησιογραφία την τελευταία διετία. Όλες οι αναλύσεις επικεντρώνουν αποκλειστικά στα ελλείμματα και το τεράστιο χρέος της χώρας που "απειλεί" την ευρύτερη ευρωπαϊκή οικονομία. Όμως η μονοδιάστατη αυτή προσέγγιση αγνοεί το εύλογο ερώτημα αν η Ευρώπη και η Δύση γενικότερα "αντέχουν" μια πολιτικά ασταθή και οικονομικά αδύναμη χώρα στο πολιτικό, πολιτιστικό και θρησκευτικό σταυροδρόμι της Ανατολικής Μεσογείου, τη στιγμή μάλιστα που η ευρύτερη περιοχή βρίσκεται σε αναβρασμό, από τις συνεχιζόμενες συγκρούσεις στη Συρία, μέχρι το ενδεχόμενο ισραηλινής επίθεσης κατά του Ιράν». Παρακάτω μας παραθέτει δηλώσεις υψηλόβαθμων Γερμανών παραγόντων: «Κοιτάξτε τον χάρτη και δείτε πού βρίσκεται η Ελλάδα. Πρέπει να ανοίξουμε το ντιμπέιτ για την Ελλάδα πέραν των καθαρά οικονομικών κριτηρίων» λέει ο αντιπρόεδρος των Γερμανών χριστιανοδημοκρατών, Μιχαέλ Μάιστερ. Προβληματισμό για αποσταθεροποίηση της ήδη εύθραυστης Α. Μεσογείου εξέφρασε και ο Άρμιν Λάσετ, μέλος του κόμματος της Μέρκελ, εκτιμώντας πως «σε ένα τέτοιο σενάριο η Ρωσία είναι σε ετοιμότητα να δώσει δισ. ευρώ στην Ελλάδα» για να συμπληρώσει πως «κρίνονται πολύ περισσότερα πράγματα από το ερώτημα αν η Ελλάδα ανταποκρίνεται ή όχι στα κριτήρια του προγράμματος». Σε ανάλογο πνεύμα ο επικεφαλής της ένωσης εργοδοτικών συνδέσμων της Γερμανίας και πρώην υφ. Οικονομικών, ο Ραϊγχαρντ Γκένερ, υποστήριξε ότι «η βοήθεια στην Ελλάδα είναι απαραίτητη λόγω της γεωπολιτικής σημασίας της χώρας αυτής για την ΝΑ Ευρώπη και τη Μεσόγειο». Ο Έλλις αναφέρεται και στο ισραηλινό ενδιαφέρον για τα ελληνικά πράγματα και στο ενδιαφέρον συνολικά της Δύσης για τους νέους ενεργειακούς δρόμους που ανοίγονται μέσω Ελλάδας. Γενικότερα μια σειρά δημοσιεύματα με βάση τις υπόγειες και φανερές κινήσεις όλων των πλευρών γίνονται αποκαλυπτικά. Δυστυχώς τέτοια δημοσιεύματα δεν είναι συχνά στον τύπο της Αριστεράς. Όμως η ανησυχία στον λαό μας είναι δεδομένη και είναι κρίσιμη αναγκαιότητα να υπάρξει αριστερή ταξική τοποθέτηση σε μια σειρά σχετικά ζητήματα. Από τις ΑΟΖ μέχρι το κρίσιμο ζήτημα της ανάπτυξης σχέσεων φιλίας, αλληλεγγύης και αντιιμπεριαλιστικής ενότητας με τους γύρω λαούς.
Η σταθερότητα που επιδιώκουν οι ιμπεριαλιστές του ΝΑΤΟ και της ΕΕ αφορά σταθερότητα του ελέγχου τους. Όμως η ειρήνη, η δημοκρατία και η πρόοδος του λαού μας δεν διασφαλίζονται με τη συνεργασία της αστικής τάξης με το δολοφονικό Ισραήλ, ούτε με τα μνημόνια που δεν τελειώνουν ούτε με τις ΑΟΖ ούτε με τις ΕΟΖ. Ούτε βέβαια μας πείθει ο Δένδιας και ο Παυλόπουλος οι οποίοι προσπαθούν να διαχωριστούν κάπως από τα ανεπίσημα τάγματα εφόδου του επίσημου Ξενίου Διός που αποκαλύπτει τον ελεεινό πολιτισμό της βαρβαρότητας που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη αστική τάξη. Μια αστική τάξη που παραμένει ξενόδουλη και ανοικτός εχθρός των ξένων και ντόπιων παραγωγών του πλούτου. Μόνο με την ταξική αντιιμπεριαλιστική συγκρότηση μπορεί ο κόσμος της δουλειάς στη χώρα μας να υπερασπιστεί τη ζωή του απέναντι στη σύγχρονη βαρβαρότητα των ντόπιων και ξένων δυναστών του που επελαύνει.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Επισιτιστική κρίση

Μεγάλος θόρυβος έχει ξεσπάσει, ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες, γύρω απ’ την επικείμενη απειλή επισιτιστικής κρίσης. Διεθνείς παράγοντες, όπως οι επικεφαλής του Παγκόσμιου Προγράμματος για τα Τρόφιμα (WFP) του ΟΗΕ, του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας (FAO ), του Διεθνούς Ταμείου για την Αγροτική Ανάπτυξη (IFAD) κ.ά καλούν σε «συναγερμό» με αφορμή την εκτίναξη των τιμών του καλαμποκιού, των σιτηρών, και της σόγιας το τελευταίο διάστημα .
Σύμφωνα με στοιχεία του FAO, τον Ιούλιο υπήρξε νέα άνοδος των τιμών των βασικών ειδών διατροφής κατά 6% . Το κύμα αυτό των αυξήσεων είναι το τρίτο μέσα σε 4 χρόνια από την προηγούμενη επισιτιστική κρίση του 2007-2008, που ήταν και αφορμή για το ξέσπασμα μαζικών διαδηλώσεων στην Αίγυπτο, στο Καμερούν και στην Αϊτή. Οι αυξήσεις αυτές, έστω κι αν σταματήσουν στα επίπεδα που είναι σήμερα, θα επιδεινώσουν δραματικά το βιοτικό επίπεδο δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, ιδιαίτερα στις φτωχές χώρες όπου ήδη η κατάσταση είναι αδύνατον να περιγραφεί με λέξεις. Σήμερα υπολογίζεται ότι πάνω από 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι πεινούν ενώ τα επόμενα 20 -25 χρόνια αυτός ο αριθμός θα διπλασιαστεί. Οι παραπάνω οργανισμοί (που είναι στην υπηρεσία του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου) προβλέπουν τη μεγαλύτερη δυστυχία που προετοιμάζεται για τους εξαθλιωμένους και γι΄αυτό «εγκαλούν» τις χώρες του G20 για βοήθεια, καλώντας όμως ταυτόχρονα και τις φτωχότερες χώρες να επεκτείνουν τη βοήθεια σε μικρής κλίμακας αγρότες και να παράσχουν προγράμματα σίτισης και στέγασης μικρών παιδιών!! Η φιλευσπλαχνία τους σ’ όλο της το μεγαλείο!
Ας δούμε όμως κάποια δεδομένα πιο συγκεκριμένα πάνω στο ζήτημα των αιτιών της επισιτιστικής κρίσης .
Οι κάθε λογής οργανισμοί και παράγοντες του καπιταλιστικού–ιμπεριαλιστικού συστήματος υποστηρίζουν, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι η σημερινή κατάσταση με την αλματώδη αύξηση στις τιμές των τροφίμων οφείλεται κατ' αποκλειστικότητα στην κλιματική αλλαγή και στην παρατεταμένη ξηρασία. Φυσικά δεν αμφισβητούμε εμείς ότι υπάρχουν μια σειρά συγκυριακά φαινόμενα (σήμερα και πάντα) που επηρεάζουν την ποσότητα και την ποιότητα της γεωργικής και κτηνοτροφικής παραγωγής. Δεν αμφισβητούμε, δηλαδή, ότι η ξηρασία που πλήττει τις ΗΠΑ (λέγεται ότι είναι η χειρότερη των τελευταίων 50 χρόνων) επηρεάζει την παραγωγή, ότι η σοδειά στη Ρωσία και στους σιτοβολώνες της Μαύρης Θάλασσας θα είναι φέτος σημαντικά μειωμένες. Μάλιστα, όπως εκτιμά και το υπουργείο Γεωργίας των ΗΠΑ, η παγκόσμια παραγωγή σίτου θα είναι μειωμένη κατά 2,5 εκατομμύρια τόνους λόγω της μειωμένης παραγωγής στη Ρωσία.
Από κει και πέρα όμως, σίγουρα όλα τα παραπάνω δεν είναι αρκετά για να απαντήσουν στο πρόβλημα αλλά, αντίθετα, αποπροσανατολίζουν. Γιατί ζούμε στον 21ο αιώνα, δεν ζούμε στην πρωτόγονη εποχή, στην εποχή των σπηλαίων. Γιατί η γνώση του ανθρώπου και οι τεχνολογικές δυνατότητες βρίσκονται σ’ αυτό το επίπεδο ώστε θα μπορούσαμε να μιλάμε για επαρκή σίτιση ολόκληρης της ανθρωπότητας κι όχι για υποσιτισμό, αν υπήρχε πολιτική βούληση.
Το πρόβλημα που υπάρχει σήμερα είναι οι ίδιες οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής . Είναι η προσπάθεια των μονοπωλίων να έχουν τον πλήρη έλεγχο στη διεθνή αγορά τροφίμων, στη διανομή των προϊόντων, στη σποροπαραγωγή . Είναι η προσπάθεια του χρηματιστικού κεφαλαίου να αποκομίσει ακόμη μεγαλύτερα κέρδη ιδιαίτερα σε τέτοιες συνθήκες κρίσης. Είναι η προσπάθεια των ιμπεριαλιστικών χωρών να έχουν τον πλήρη έλεγχο της αγοράς, να επιβάλλουν περιορισμούς, πρόστιμα, κανόνες, «συμφωνίες» προς τις εξαρτημένες χώρες για την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων.
Κάποια επιπλέον στοιχεία:
Στις χώρες των G20 αντιστοιχεί το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής αγαθών στα οποία παρουσιάζονται αυξήσεις, οι μεγαλύτερες σε ποσοστό 85%-90%. Οι ΗΠΑ καλύπτουν το 50% της παγκόσμιας ανάγκης σε καλαμπόκι και σόγια. Οι ΗΠΑ είναι η μεγαλύτερη εξαγωγική χώρα αγροτικών προϊόντων .
Μέσα σε 6 βδομάδες οι τιμές παράδοσης καλαμποκιού και σόγιας αυξήθηκαν κατά 40% στο χρηματιστήριο εμπορευμάτων στο Σικάγο. Είναι πρόσφατη η εξαγγελία του Ομπάμα για απορρόφηση της σοδειάς των πληγέντων από ξηρασία παραγωγών από τη βιομηχανία βιοκαυσίμων, σε τέτοιες τιμές μάλιστα που στέλνουν τη λειψή παραγωγή καλαμποκιού και σόγιας για βιοντίζελ και όχι στην κατανάλωση. Να σημειωθεί ότι στις ΗΠΑ το 40% του παραγόμενου καλαμποκιού διοχετεύεται στην παραγωγή αιθανόλης.
Στη Νότια Αφρική, περιοχή όπου το καλαμπόκι προορίζεται για ανθρώπινη κατανάλωση και όχι για την κτηνοτροφία, ο πληθωρισμός σημείωσε άνοδο της τάξης του 5,5% τον Ιούνη, με το ποσοστό του τιμαρίθμου να ανέρχεται τον Αύγουστο στο 13,5 % (εφημ. Καθημερινή) .
Αυτά που ισχυρίζονται σήμερα οι υποστηριχτές του συστήματος , ότι δήθεν η εκτίναξη των τιμών οφείλεται στη μειωμένη παραγωγή, στη σχέση δηλαδή προσφοράς και ζήτησης, ανατρέπεται από τα λόγια του ίδιου του Τόργκνι Χόλμγκρεν, εκτελεστικού διευθυντή του Διεθνούς Ινστιτούτου Ύδατος της Στοκχόλμης: “Έως και τα μισά τρόφιμα που παράγουμε δεν τα καταναλώνουμε ποτέ”. Το ¼ του νερού που χρησιμοποιείται παγκοσμίως χρησιμοποιείται για να παράγονται πάνω από 1 δισεκατομμύριο τόνοι τρόφιμα που κανένας δεν τα τρώει. Οι κακές συνθήκες αποθήκευσης στις αναπτυσσόμενες χώρες και το γεγονός ότι τα τρόφιμα πετιούνται στις αναπτυγμένες χώρες έχουν ως αποτέλεσμα να χάνεται το 1/3 της παγκόσμιας παραγωγής. Στη χώρα μας όλοι έχουμε γνωρίσει τις χωματερές. Να πετιέται ο κόπος και ο ιδρώτας του αγρότη την ίδια ώρα που ομοειδή προϊόντα εισαγόμενα κατακλύζουν την ντόπια αγορά και χιλιάδες άνθρωποι δεν έχουν τη δυνατότητα να τα αγοράσουν.
Ο Έλληνας αγρότης έχει ζήσει στο πετσί του την πολιτική της Ε.Ε. και της ΚΑΠ. Μια πολιτική που τον οδήγησε στην εγκατάλειψη της υπαίθρου, στο ξεκλήρισμα, στην απαξίωση της γεωργικής και κτηνοτροφικής παραγωγής. Έτσι φτάσαμε στο σημείο με τις εξευτελιστικές τιμές, τις εισαγωγές, τις απαγορεύσεις και τα πρόστιμα συνυπευθυνότητας, η διατροφή των Ελλήνων σήμερα να καλύπτεται μόλις κατά το 1/3 από την ελληνική παραγωγή και κατά τα 2/3 από εισαγωγές. Οι εισαγωγές κρέατος και γάλακτος να κοστίζουν παραπάνω από 1 δισεκατομμύριο ευρώ από τις εισαγωγές πετρελαίου. Σήμερα το 30% του ελληνικού εδάφους απειλείται από ερημοποίηση, ενώ οι πεδιάδες της κεντρικής και βόρειας Ελλάδας παραμένουν ακαλλιέργητες, όταν το 2004 εξασφάλιζαν αυτάρκεια της χώρας σε σιτηρά. Οι προσπάθειες για έρευνα τις οποίες επικαλούνται ότι κάνουν οι ιμπεριαλιστικές χώρες, δήθεν για τη βελτίωση και την αύξηση της γεωργικής και και κτηνοτροφικής παραγωγής, δεν αποσκοπούν να καλύψουν διατροφικές ανάγκες της ανθρωπότητας αλλά επιδιώκουν τον ασφυκτικό έλεγχο των αγορών στα πλαίσια του ανταγωνισμού τους και την υπερεκμετάλλευση των εξαρτημένων χωρών. Έτσι, προκειμένου να κερδίσουν, δεν διστάζουν να κατακλύσουν την αγορά με επικίνδυνα για την υγεία των λαών τρόφιμα. Κρέατα με διοξίνες, μεταλλαγμένα κ.λπ.
Το πρόβλημα της πείνας είχε αντιμετωπιστεί παρά τις δυσκολίες που υπήρχαν, πριν από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα, σε μια σειρά χώρες του πλανήτη όπου η εργατική τάξη είχε πάρει την εξουσία και προσπαθούσε να οικοδομήσει τη δική της κοινωνία. Σήμερα που ο συσχετισμός είναι αρνητικός, που κυριαρχούν οι πιο επικίνδυνες εκμεταλλευτικές δυνάμεις, το πρόβλημα της πείνας εξαπλώνεται ραγδαία και μάλιστα και στις μητροπόλεις του καπιταλισμού. Η γη συνεχίζει να έχει τη δυνατότητα να παράγει και να μπορεί να καλύψει με επάρκεια τις σημερινές και μελλοντικές ανάγκες με βούληση και σωστή διαχείριση.
Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι δεν είναι τα συγκυριακά φαινόμενα που εκτοξεύουν τις τιμές των τροφίμων στα ύψη και σπρώχνονται οι λαοί στην πείνα και την εξαθλίωση. Είναι η αχόρταγη μανία του καπιταλιστικού συστήματος που ενδιαφέρεται μόνο για το κέρδος και όχι για την ευημερία της ανθρωπότητας.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Συνταξιοδοτικά ώριμοι, έφεδροι, διαθέσιμοι, ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΙ

Τι προωθείται
Πόσα ονόματα, άραγε, μπορούν να μηχανευθούν τρόικα και κυβέρνηση για να κρύψουν τι πραγματικά προωθούν! Γιατί ούτε η συνταξιοδοτική ωριμότητα ούτε η εφεδρεία ούτε η διαθεσιμότητα (όροι που πλασάρονται και αναπαράγονται καθημερινά) μπορούν να επισκιάσουν τις εκτεταμένες ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ που προωθούν.
Η πρόσφατη μάλιστα ειδησεογραφία αναφορικά με τη συνάντηση Σαμαρά-Ντράγκι στις Βρυξέλλες αποκάλυψε και κάτι που όλοι γνώριζαν. Ότι οι απολύσεις που προωθούνται στον στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα δεν γίνονται για δημοσιονομικούς-οικονομικούς λόγους αλλά για λόγους «τιμωρίας» της χώρας αλλά και σπασίματος ενός «ταμπού» που ονομάζεται πλήρης και σταθερή δουλειά ή αλλιώς ΜΟΝΙΜΟΤΗΤΑ.
Επιμένουν, δηλαδή, να τσακίσουν -τρόικα, κεφάλαιο και κυβέρνηση- τον πυρήνα της συγκρότησης ενός δυναμικού περίπου 400.000 εργαζομένων που μέχρι πρότινος δούλευε με σχετική «σιγουριά» και σταθερότητα. Σήμερα αποτελούν γι' αυτούς το «κακό παράδειγμα» σε μια αγορά εργασίας που έχει μόνο αρνητικές μεταβλητές για τους εργαζόμενους (διεύρυνση του διευθυντικού δικαιώματος, το είπαν) και καμία σταθερά γι' αυτούς.
150.000 απολύσεις, πάνω από το 1/3 των εργαζόμενων στον δημόσιο τομέα της οικονομίας, μέσα σε 3 χρόνια, δεν είναι σίγουρα μικρό νούμερο, ούτε μεγάλο το διάστημα. Θέλουν πολλά και γρήγορα και αυτό είναι που τους τρομάζει.
Προαναγγέλλουν αξιολόγηση υπηρεσιών και υπαλλήλων από τον Νοέμβρη χρησιμοποιώντας τη ως όχημα κατηγοριοποίησης των εργαζομένων, ως «άλλοθι» για το μεγάλο έγκλημα, με επιπτώσεις και σε αυτούς που θα φύγουν (κυρίως) αλλά και σε αυτούς που θα μείνουν.
Η ΝΔ δείχνει να ευθυγραμμίζεται στον στόχο και αναζητάει τον τρόπο, το ΠΑΣΟΚ αντιτίθεται -έτσι λέει- σε γενικευμένες απολύσεις και η ΔΗΜΑΡ αναζητά «ισοδύναμα» και βάζει τον Μανιτάκη να απειλεί με παραίτηση. Το ζήτημα έχει σίγουρα ένα «ποιοτικό στοιχείο», αυτό που προαναφέραμε, απαραίτητη προϋπόθεση για την ποσοτικοποίηση-γενίκευσή του. Κάτι που κατανοεί η τρόικα και πιέζει, αν μη τι άλλο, να γίνει η αρχή.

Η συνδικαλιστική ηγεσία
Είναι ολοφάνερο σε κάθε εργαζόμενο ότι το ζήτημα δεν τίθεται για κάποιο απώτερο χρόνο αλλά στην ημερήσια διάταξη. Το άσχημο είναι ότι ενώ κάτι τέτοιο γίνεται κατανοητό από την ανώτερη και ανώτατη συνδικαλιστική ηγεσία, η αδράνεια και η απραξία κυριαρχούν στη στάση τους. Θα πει κάποιος, μήπως ενεργοποιούνται στα υπόλοιπα μέτωπα που έχουν ανοίξει από τη λυσσαλέα επίθεση (ωράριο, μισθοί, δώρα, συντάξεις, εφάπαξ, όρια ηλικίας, εισφορές, χαράτσια, κ.λπ.) και εκτιμούν λάθος το θεμελιώδες ζήτημα της δουλειάς. Η απάντηση είναι προφανής.
Οι ηγεσίες της ΑΔΕΔΥ και των ομοσπονδιών δείχνουν να περιμένουν τη χαριστική βολή -κατάργηση de facto της μονιμότητας και απολύσεις- για να προχωρήσουν σε αντιδράσεις ενός επιπέδου. Κατανοούν ότι το ζήτημα που έχει τεθεί έχει όλες τις προϋποθέσεις να συσπειρώσει το ΣΥΝΟΛΟ των δημοσίων υπαλλήλων κονιορτοποιώντας τον συντεχνιασμό και τις ιδιαιτερότητες που πάνω τους βάσισαν την ύπαρξη και αναπαραγωγή τους σαν στρώμα.
Από την άλλη μεριά απεύχονται μια γενικευμένη αντίδραση- αντίσταση της χαμηλόμισθης-χαμηλόβαθμης δημοσιοϋπαλληλίας που θα θέσει το ζήτημα στην πραγματική του διάσταση και θα τους στείλει στη γωνιά, θλιβερούς θεατές και αδύναμους να καθορίζουν το παραμικρό σε μια τέτοια σύγκρουση.
Αυτοί είναι οι βασικοί λόγοι που τους αναγκάζουν να μην παίρνουν καμία πρωτοβουλία, να μη θέτουν στην πραγματικότητα στόχους πάλης, να μην προχωρούν από χθες σε αγώνες και κινητοποιήσεις που δεν θα κυριαρχεί το χαρακτηριστικό της αποσπασματικότητας και της εκτόνωσης αλλά της κλιμάκωσης και της διάρκειας, στοιχεία απολύτως απαραίτητα για να φέρουν αποτελέσματα και να οδηγήσουν σε αναδίπλωση, ανάσχεση και εν τέλει σε ανατροπή της αντεργατικής λαίλαπας.
Ο συσχετισμός θα κρίνει το αποτέλεσμα.
Έτσι συνέβαινε πάντα, έτσι θα συμβεί και τώρα. Αν σε γενικότερο επίπεδο ο συσχετισμός δυνάμεων παραμένει αρνητικός, το ζήτημα των απολύσεων στο Δημόσιο δεν είναι και από τα πλέον εύκολα για τις δυνάμεις του συστήματος.
Πολύ περισσότερο που οι εργαζόμενοι είναι ανάστατοι και δεν αποκλείεται να δούμε και «ακραίες» μορφές αντίδρασης στην προσπάθεια επιβολής των απολύσεων. Τα στοιχεία της ενότητας και αποφασιστικότητας, της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης πρέπει να κυριαρχήσουν δημιουργώντας ένα ισχυρό μέτωπο αντίστασης-ανατροπής των απολύσεων σε κάθε κλάδο και χώρο δουλειάς του Δημοσίου.
Και μόνο τα ανάλογα παραδείγματα από τον ιδιωτικό τομέα να σκεφτεί κανείς, είναι εύκολο να βγάλει το συμπέρασμα ότι όταν οι εργαζόμενοι βρεθούν με την πλάτη στον τοίχο δεν θα έχουν άλλη επιλογή από το να αγωνισθούν. Και είμαστε σίγουροι ότι θα το κάνουν. Το ερώτημα είναι αν θα νικήσουν κιόλας.
Γι' αυτό πασχίζουμε.
Σ. Π.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Μαζική αντίσταση για να μην περάσουν τα δίδακτρα και η κατάργηση του δωρεάν βιβλίου

Πριν ακόμα τελειώσει το καλοκαίρι η κυβέρνηση έδειξε τις διαθέσεις της όσον αφορά την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Από τη μια, μέσω των αλλαγών που έκανε στον νόμο-πλαίσιο, που ψηφίστηκε τον Αύγουστο του 2011, φρόντισε να αναθερμάνει τη συμμαχία με τους πρυτάνεις και τους μεγαλοκαθηγητές. Από την άλλη, ακολουθώντας τις προσταγές της τρόικας, έβαλε στο τραπέζι νέα, ακόμα πιο «προωθημένα» μέτρα: δίδακτρα και κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων. Μια πρώτη διαπίστωση είναι ότι, με την ανυπαρξία γενικών συνελεύσεων και κινητοποιήσεων από μεριάς φοιτητών, το σύστημα έχει προσωρινά πλεονέκτημα κινήσεων. Με γρήγορους ρυθμούς υλοποιεί τη βασική του επιδίωξη: να αποκλείσει τη συντριπτική πλειονότητα της νεολαίας από τις σπουδές, οδηγώντας τη στην ανεργία και στη μετατροπή της σε φθηνό εργατικό δυναμικό, να προσαρμόσει το πανεπιστήμιο στις συνθήκες των νέων σχέσεων εργασίας και του μνημονίου.
Ταυτόχρονα, μπαίνει τέλος σε όλη τη φιλολογία της προηγούμενης περιόδου, περί «μεγάλης νίκης» του μπλοκαρίσματος των εκλογών για τα συμβούλια διοίκησης. Τα ζητήματα που ανοίγει η επίθεση σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να απαντηθούν με τη στενή κινητοποίηση των μελών της Αριστεράς στα πανεπιστήμια, μαζί με μερικούς πρυτάνεις και καθηγητές, δεν υπάρχουν τέτοιες «συμμαχίες» που θα πιέσουν την κυβέρνηση. Δεν υπάρχουν «κόλπα» που χωρίς οι φοιτητές να βρίσκονται στο προσκήνιο θα εμποδίσουν την εφαρμογή του νέου νόμου διά εκπροσώπων. Για του λόγου το αληθές, οι αλλαγές στον νόμο-πλαίσιο προβλέπουν ψηφοφορία για τα συμβούλια διοίκησης ηλεκτρονικά, ή με επιστολή σε περίπτωση μπλοκαρίσματος της διαδικασίας, ενώ αφήνουν ανέγγιχτο τον ρόλο των πρυτάνεων μέχρι να ολοκληρωθεί η θητεία τους. Πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι οι όποιες αντιδράσεις των καθηγητών έχουν να κάνουν με τη διατήρηση των δικών τους συμφερόντων και ρόλων. Η αρχική μορφή του νόμου τους περιόριζε σε έναν βαθμό, καθώς στόχευε σε μια πιο ευέλικτη μορφή διοίκησης που θα εφάρμοζε την επίθεση με γρήγορους ρυθμούς. Ασχέτως αν έμειναν απόλυτα ικανοποιημένοι με τις αλλαγές, θα παίξουν τον ρόλο του εκπρόσωπου της κυβέρνησης μέσα στα πανεπιστήμια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Όσον αφορά τα δίδακτρα, φαίνεται να είναι μια από τις απαιτήσεις της τρόικας για την εξοικονόμηση των 11,5 δισ . Αρχικά, η επιβολή τους φάνηκε να αφορά μόνο τους μεταπτυχιακούς, έπειτα τους «αιώνιους» και τελικά όλους τους φοιτητές. Μπορεί τα ετήσια ποσά να μοιάζουν αρχικά σχετικά μικρά (300 ευρώ στα ΑΕΙ, 200 ευρώ στα ΤΕΙ), αλλά η εμπειρία σε άλλες χώρες (βλέπε Αγγλία) δείχνει πως μπορούν να εκτιναχτούν από τη μια χρονιά στην άλλη και να γίνουν τελικά απαγορευτικά. Μπορεί το υπουργείο Παιδείας να διαψεύδει προς το παρόν αυτό το μέτρο, υπό τον φόβο του πολιτικού κόστους, αλλά θα επιχειρήσει να το εφαρμόσει και μάλιστα άμεσα. Ήδη με την ψήφιση του νόμου της Γιαννάκου το δωρεάν σύγγραμμα βρισκόταν υπό αίρεση, καθώς σαν κεκτημένο αποτελούσε «παγκόσμια πρωτοτυπία». Ακολούθησε το ηλεκτρονικό σύγγραμμα της Διαμαντοπούλου που θα εξασφάλιζε την «ολόπλευρη γνώση» που έρχεται τώρα να γίνει «καθόλου σύγγραμμα». Με το απαιτούμενο «σπρώξιμο» από την τρόικα, τα δωρεάν βιβλία καταργούνται για όλους τους φοιτητές από το φετινό εαρινό εξάμηνο. Αυτά τα μέτρα δείχνουν πως η επίθεση στην εκπαίδευση έχει έντονα ταξικό χαρακτήρα, καθώς πλέον ο φοιτητής καλείται να πληρώσει όχι μόνο για το σύγγραμμα, τη σίτιση, τη στέγαση, αλλά ακόμη και για να βρίσκεται στο πανεπιστήμιο. Το ζήτημα για το σύστημα δεν είναι πόσα χρήματα θα συγκεντρωθούν τελικά, αλλά ο αποκλεισμός ενός τεράστιου κομματιού της νεολαίας από τις σπουδές.
Η έλλειψη οργανωμένης αντίδρασης από τους φοιτητές έχει τα δικά της αίτια. Έχει να κάνει με την έλλειψη εμπιστοσύνης των φοιτητών στα όργανά τους, καθώς μέσα στους συλλόγους δεν ανοίγονται τα πραγματικά ζητήματα που αφορούν την πλειονότητα, αλλά όσα βρίσκονται στην ατζέντα της κυρίαρχης Αριστεράς. Τρανταχτό παράδειγμα οι κινητοποιήσεις του περσινού Σεπτέμβρη, όπου ανάγονταν σε κυρίαρχα αιτήματα η «πτώση της κυβέρνησης», η «διαγραφή του χρέους» και η «ολόπλευρη γνώση». Αυτού του είδους η συζήτηση αφήνει τον φοιτητόκοσμο σε ρόλο θεατή που απλά θα ψηφίσει «κατάληψη» και όλα τα υπόλοιπα θα τα αναλάβουν οι ειδικοί-συνδικαλιστές. Αυτή η κατάσταση μαζί με την πρωτοφανή πίεση της επίθεσης, τις απανωτές εκλογές και την αναμονή της κυβερνητικής σωτηρίας, οδήγησαν τους φοιτητές στην απογοήτευση, στο σκύψιμο του κεφαλιού και στην αναζήτηση ατομικής διεξόδου. Σε αυτά έρχεται να προστεθεί το μουδιασμένο κλίμα που επικρατεί στους εργασιακούς χώρους και στην έλλειψη γενικής απεργίας και εργατικών κινητοποιήσεων για μήνες.
Αυτό που είναι αναγκαίο, για να μπορέσουν να ξαναλειτουργήσουν οι σύλλογοι, είναι μια πολιτική κατεύθυνση που να ξεκαθαρίζει τον χαρακτήρα της εποχής και τους στόχους πάλης. Να ξεκαθαρίζει ότι η επίθεση από εδώ και πέρα θα γίνεται ολοένα και πιο σκληρή σε όλους τους τομείς και ότι η νεολαία θα πρέπει να δώσει μια παρατεταμένη μάχη με το σύστημα για να μπορεί να σπουδάζει και να δουλεύει με δικαιώματα. Ότι ο καθένας μόνος του και ανοργάνωτος θα αντιμετωπίσει σύντομα μεγάλα αδιέξοδα. Ότι οι μόνοι σύμμαχοι είναι οι υπόλοιποι αγωνιζόμενοι φοιτητές και εργαζόμενοι και όχι όσοι πλασάρονται σαν σωτήρες και τάζουν εύκολες λύσεις. Σε αυτή τη βάση πρέπει να αναπτυχτεί κίνημα που να δίνει απαντήσεις στα καθημερινά ζητήματα και να εμπνέει νέους αγωνιστές. Η προοπτική του κινήματος θα πρέπει να είναι ο νέος κόσμος που μπορεί να οικοδομήσει ο λαός με την πάλη του απέναντι σε όλα τα αδιέξοδα του ατομικού δρόμου.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Νέα χρονιά, νέοι αγώνες

Φτάσαμε στο νέο ακαδημαϊκό έτος και αφού η νεολαία κατάφερε (όποια μπόρεσε) να αντεπεξέλθει στον κυκεώνα των πανελληνίων εξετάσεων, ειδικά φέτος που όπως φάνηκε από την πρώτη στιγμή το υπουργείο προσπάθησε να πετάξει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι νεολαίας έξω από τα πανεπιστήμια, ήρθε η ώρα να ξεκινήσει τη σταδιοδρομία της στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Σίγουρα το κεφάλαιο που ανοίγεται έχει και πολλές χαρές, πολλές συγκινήσεις και πολλές νέες εμπειρίες, όμως θα ήταν κοροϊδία τη σημερινή περίοδο να μην αναφερθεί κάποιος στα προβλήματα που υπάρχουν και καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Από τη μία λοιπόν έχουμε το τσάκισμα των δικαιωμάτων που συμβαίνει συνολικά στην κοινωνία και προφανώς αφορά και τη νεολαία σαν κομμάτι του λαού. Και από την άλλη έχουμε την επίθεση στην εκπαίδευση, που ειδικά το τελευταίο διάστημα έχει ενταθεί.
Κάθε νέος σήμερα βιώνει μέσα από την οικογένεια και τον περίγυρό του την πίεση από τη συνεχώς εντεινόμενη επίθεση και το χάσιμο μέρα με τη μέρα δικαιωμάτων. Η κυβέρνηση καθημερινά κάτω από τις επιταγές των ξένων δυνάμεων ΔΝΤ, ΕΚΤ, ΕΕ περνάει μέτρα επί μέτρων. Πριν καλά καλά προλάβει ο Σαμαράς να δηλώσει πως αυτό είναι το τελευταίο πακέτο μέτρων, διαψεύδεται την επομένη ακριβώς στιγμή από την τρόικα (μέσω μέιλ) και τις επιβολές των ξένων ιμπεριαλιστών. Και δεν πρόκειται να σταματήσουν μέχρι να φτάσουν τα δικαιώματά μας στο μηδέν, μέχρι να ξεπουλήσουν και την τελευταία σπιθαμή δημόσιας περιουσίας. Μας θέλουν να δουλεύουμε με μισθούς πείνας για να πλουτίζουν κάποιες μικρές μειονότητες, τη στιγμή που ο λαός θα ζει στην ανέχεια. Αυτή είναι η ουσία της ανάπτυξης που ευαγγελίζονται, ανάπτυξη για τους λίγους και φτώχεια και εξαθλίωση για τους πολλούς.
Παράλληλα η επίθεση εντείνεται και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Το προηγούμενο καλοκαίρι ή κυβέρνηση πέρασε έναν νόμο που με την εφαρμογή του θα διαλύσει περαιτέρω τη δημόσια δωρεάν παιδεία και θα δημιουργήσει ένα πανεπιστήμιο για λίγους και εκλεκτούς. Βέβαια αντιδράσεις και κινητοποιήσεις υπήρξαν, όμως δεν έγινε δυνατό να ανατραπεί. Και αυτό με κύρια ευθύνη των ΔΑΠ και ΠΑΣΠ που τον στήριζαν με τα μπούνια, αλλά και της ΚΝΕ-ΜΑΣ με την αδιέξοδη λογική της περί μη εφαρμογής του νόμου. Οι ευθύνες όμως δεν σταματάνε εκεί αφού φέρουν και το μερίδιό τους και πιο μικρές δυνάμεις, είτε αυτή είναι η ΑΡΕΝ, που περίμενε πότε θα πέσει η κυβέρνηση για να γίνουν εκλογές και να δούμε επιτέλους τον ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση, είτε είναι η ΕΑΑΚ, που ακολουθώντας τη λογική πως αν δεν πέσει η κυβέρνηση δεν μπορούμε να έχουμε νίκη, έκοψε επί της ουσίας τα πόδια του κινήματος. Φέτος λοιπόν η κυβέρνηση επιστρέφει δριμύτερη, φέρνοντας την εφαρμογή του νόμου-πλαισίου (αφού πρώτα προσπαθεί να τα βρει με τους πρυτάνεις πετώντας τους ένα «κομμάτι της πίττας» παραπάνω). Πιστή εντολοδόχος της τρόικας, συζητάει ήδη της επιταγές της για την επιβολή διδάκτρων, αλλά και για το κόψιμο των δωρεάν συγγραμμάτων και για τις καταργήσεις ολόκληρων σχολών και τμημάτων. Τη στιγμή που ήδη τα προβλήματα είναι τεράστια από την έλλειψη καθηγητών, υλικοτεχνικής υποδομής και όχι μόνο. Θα πρέπει να έχουμε ξεκάθαρο λοιπόν πως τα μέτρα, όσο σταδιακά και αν περνάνε, μας αφορούν όλους, γιατί θα μας αγγίξουν όλους. Αν, για παράδειγμα, μπορέσουν να καθιερώσουν τα δίδακτρα ακόμα και για τους μεταπτυχιακούς, ανοίγει η κερκόπορτα για την καθολική επιβολή διδάκτρων.
Είναι αναγκαίο σήμερα να χτιστεί ένα μέτωπο αντίστασης για να μπορέσουμε να βάλουμε φραγμό στην επίθεση και να διεκδικήσουμε το μέλλον που μας αξίζει. Να βρεθούμε δίπλα σε κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι της κοινωνίας, αλλά να συγκροτήσουμε και εμείς τις δικές μας αντιστάσεις στον χώρο που βρισκόμαστε, παίζοντας με τη σειρά μας τον ρόλο του πυροδότη για κινηματικά γεγονότα. Ξέρουμε πως δεν είναι μία εύκολη διαδικασία, αλλά στη φάση που βρισκόμαστε οι εύκολες λύσεις όχι μόνο λύσεις δεν είναι, αλλά ούτε καν ανακουφίζουν προσωρινά. Αντίθετα, στο μόνο πεδίο που έχουμε εμείς την πρωτοβουλία είναι ο δρόμος του αγώνα, έξω από λογικές συνδιαλλαγής με το σύστημα και τους εκπροσώπους του. Δεν έχουμε ανάγκη από σωτήρες, είτε δεξιούς είτε «αριστερούς». Ο μόνος υπεύθυνος να σώσει τον λαό είναι ο ίδιος ο λαός. Ως Αγωνιστικές Κινήσεις θεωρούμε πως αυτή είναι η διαδικασία για τη συγκρότηση ενός νικηφόρου φοιτητικού αλλά και λαϊκού κινήματος. Προσανατολιζόμαστε στη δημιουργία πρωτοβουλιών που θα εμπλέκουν όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο και θα δίνουν έκφραση στον καθένα που θέλει να αγωνιστεί με σημαία μας την κοινή δράση για τη συσπείρωση δυνάμεων στην κατεύθυνση του αγώνα. Προωθούμε τις αντιφασιστικές πρωτοβουλίες σαν στοιχείο του λαϊκού κινήματος, ενάντια στα τσιράκια του συστήματος που σπέρνουν τον αποπροσανατολισμό αλλά δεν χάνουν την ευκαιρία να χτυπούν αγωνιστές και τους πιο αδύναμους, τη στιγμή που με το άλλο τους χέρι στα κρυφά βάζουν πλάτη στις αντιλαϊκές πολιτικές. Καλούμε τον κάθε φοιτητή να συνταχθεί μαζί μας:

Για την ανατροπή των μνημονίων και της αντιλαϊκής πολιτικής.
Για να σπάσουμε τα δεσμά της εξάρτησης και του ιμπεριαλισμού.
Για την ανατροπή του νόμου-πλαισίου και του πανεπιστημίου του μνημονίου.
Για τα δικαιώματά μας στη δημόσια και δωρεάν παιδεία.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Πανεπιστήμιο Αιγαίου Αντιδράσεις στην κατάργηση της δωρεάν σίτισης

Στις 18 Ιουνίου η κυβέρνηση δημοσίευσε υπουργική απόφαση με την οποία ρύθμιζε την παροχή δωρεάν σίτισης στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, οριοθετώντας την βάσει οικονομικών κριτηρίων. Στην πανεπιστημιακή μονάδα της Σάμου μέχρι πέρυσι είχαν δικαίωμα να τρώνε στη λέσχη όλοι οι φοιτητές της σχολής, χωρίς κανέναν περιορισμό. Με το καινούριο ακαδημαϊκό έτος θα σιτίζονται μόνο 400 άτομα δωρεάν και οι υπόλοιποι θα πληρώνουν 3 ευρώ τη μερίδα!
Να σημειώσουμε ότι στη Σάμο ζούμε τουλάχιστον 800 φοιτητές και ότι ο αριθμός όσων τρώμε καθημερινά στη λέσχη είναι κατά πολύ μεγαλύτερος από τις 400 κάρτες σίτισης που θα δοθούν. Επίσης τον τελευταίο χρόνο, λόγω των πολύ δύσκολων οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε εμείς και οι γονείς μας από τα συνεχή αντιλαϊκά μέτρα, τις μειώσεις των μισθών, τη φοροληστεία, ο αριθμός των σιτιζόμενων φοιτητών έχει γιγαντωθεί σε σημείο οι ουρές στο εστιατόριο να φτάνουν έξω από το κτήριο.
Παράλληλα γίνονται και άλλες περικοπές, μειώνεται ο αριθμός των φοιτητών που θα δικαιούνται δωμάτιο στην εστία σε μια εποχή που οι άνεργοι είναι πάνω από 1 εκατομμύριο, ενώ είναι χιλιάδες όσοι δουλεύουν αλλά έχουν μήνες να πληρωθούν. Μια εποχή που οι αιτήσεις για δωρεάν στέγαση πληθαίνουν και ήδη τον προηγούμενο χρόνο κόπηκαν 100 αιτήσεις! Είναι προφανές ότι φέτος θα γίνουν ακόμα περισσότερες αιτήσεις και θα κοπούν ακόμα περισσότερες. Ακόμα, σταματάει τα δρομολόγια ένα λεωφορείο που χρηματοδοτούσαν το πανεπιστήμιο και ο δήμος και εξυπηρετούσε σε συγκεκριμένα μαθήματα που γίνονται σε κτήριο μακριά από το κέντρο της πόλης, αφήνοντας στους φοιτητές που θέλουν να παρακολουθήσουν αυτά τα μαθήματα μόνη επιλογή να μεταφερθούν με δικό τους όχημα (αν υπάρχει τέτοιο).
Τα παιδιά των λαϊκών τάξεων αντιλαμβάνονται πλέον ότι αυτή η επίθεση τους βάζει αδιαπέραστους οικονομικούς φραγμούς για να συνεχίσουν να σπουδάζου. Ηδη είναι πολλοί οι συμφοιτητές μας που έχουν εγκαταλείψει τις σπουδές τους, έχουν επιστρέψει στα πατρικά τους σπίτια, δουλεύουν ή προσπαθούν να βρουν δουλειά και έρχονται μόνο στις εξεταστικές.
Από τις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρίου η αγανάκτηση ήταν έντονη και, παρ’ όλο που βρισκόμαστε μέσα στην εξεταστική, πάρθηκαν πρωτοβουλίες, έγιναν συζητήσεις και παρεμβάσεις. Στις συζητήσεις έλλειψε ο προβληματισμός, η απογοήτευση και η απάθεια που κυριαρχούσαν σε παλιότερες συνελεύσεις. Η συζήτηση επικεντρώθηκε με αποφασιστικότητα στις άμεσες κινήσεις για να προστατευτούν τα κεκτημένα στν σίτιση και τη στέγαση.
Αυτή η αγωνιστική διάθεση έχει οδηγήσει τα ΔΣ των συλλόγων να προκηρύξουν συνελεύσεις μέσα στην εξεταστική περίοδο.
Εχει επίσης σημασία να πούμε για την υποκρισία της κοινωνικής-φοιτητικής μέριμνας και της λογικής ότι η κρατική μέριμνα για στέγαση και σίτιση πηγαίνει μόνο σε εκείνους που την έχουν «πραγματικά» ανάγκη, αφού, παρ’ όλο που αυτή η αλλαγή στο καθεστώς της σίτισης γίνεται με αφορμή την υπουργική απόφαση στην οποία καθορίζονται οι φοιτητές που έχουν «πραγματικά» ανάγκη τη σίτιση, το Πανεπιστήμιο Αιγαίου έχει καθορίσει από πριν σε πόσους θα δώσει σίτιση, πριν γίνουν οι αιτήσεις ακόμη, κάνοντάς μας ξεκάθαρο ότι η όποια φοιτητική μέριμνα θα προσφέρεται μόνο και εφόσον υπάρχουν λεφτά στα ρημαγμένα από το PSI και την υποχρηματοδότηση ταμεία των πανεπιστήμιων. Το αμέσως επόμενο διάστημα με τη συμβολή αγωνιστών φοιτητών θα επιδιωχθεί οι ως τώρα ζυμώσεις να γίνουν μαζικές φοιτητικές κινητοποιήσεις για την ανατροπή αυτών των αντιδραστικών μέτρων.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η 3η Σεπτέμβρη αναζητάει άξιους συνεχιστές!..

Χαρτοπόλεμος ανακοινώσεων ανάμεσα σε ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή την  εκδήλωση και την ομιλία Τσίπρα στη Νίκαια στις 3 Σεπτέμβρη, στην εκδήλωση του «Νέου αγωνιστή» και του ΣΥΡΙΖΑ, με φόντο τα συνθήματα «Λαϊκή κυριαρχία, εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική απελευθέρωση» που υποτίθεται ότι αποτέλεσαν τον «μπούσουλα» συγκρότησης του ΠΑΣΟΚ.
Παραπάνω από φανερή η προσπάθεια της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, μετά τα αποτελέσματα της 17 Ιούνη, να αποτελέσει την κυρίαρχη δύναμη στον χώρο της «δημοκρατικής παράταξης της Αριστεράς», να διεκδικήσει σύμβολα, συνθήματα και κυρίως την επιρροή που έχασε το ΠΑΣΟΚ, να ενισχύσει τη φυσιογνωμία της «υπεύθυνης αξιωματικής αντιπολίτευσης». Εξάλλου αυτή η κατεύθυνση έχει «δυνατές» ρίζες από την εποχή  του «κοινού πορίσματος ΚΚΕ-ΕΑΡ» που αποτέλεσε και τη βάση συγκρότησης του τότε Συνασπισμού.
Από την άλλη μεριά τα αδιέξοδα στην προσπάθεια ανασύστασης-ανασυγκρότησης για την ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ και του Βενιζέλου συνεχίζονται, με την όξυνση των αντιθέσεων ανάμεσα στα «πρωτοκλασάτα» στελέχη, αλλά κυρίως με τη «συνεπή» στάση στήριξης όλων των αντεργατικών-αντιλαϊκών μέτρων και πολιτικών στο πλαίσιο της κυβέρνησης Σαμαρά και την πλήρη υποταγή στις ιμπεριαλιστικές επιταγές.
Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο τα περιθώρια να δοθούν, σήμερα, νέα χαρακτηριστικά στο ΠΑΣΟΚ περιορίζονται στην πρόσθεση έβδομης ακτίνας στον ήλιο του. Παράλληλα η αποστασιοποίηση Λοβέρδου, Χρυσοχοΐδη και λοιπών και η προσπάθεια να συγκροτηθεί ένα νέο εθνικό σχέδιο «διάσωσης της χώρας» δείχνουν ότι το γαϊτανάκι των ανακατατάξεων στον χώρο αυτόν θα κρατήσει για καιρό και θα έχει πολλά «επεισόδια». Εξ άλλου δεν έχει κλείσει και το κεφάλαιο ΔΗΜΑΡ και η προσέγγισή της με το ΠΑΣΟΚ για τη συγκρότηση ενός κεντροαριστερού κόμματος, κυβερνητικής διαχείρισης. Σήμερα μάλιστα και στο πλαίσιο των συζητήσεων των τριών (Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη) για τα νέα βάρβαρα μέτρα που ετοιμάζονται να πάρουν ενάντια στον εργαζόμενο λαό, φαίνεται να διαμορφώνεται και μία «συναντίληψη» των δύο (Βενιζέλου-Κουβέλη) που θα μπορούσε να αποτελέσει και «οδηγό» για το μέλλον.
Τα αποτελέσματα των εκλογών τόσο στις 6 Μάη όσο και στις 17 Ιούνη σημαδεύτηκαν από την αποστασιοποίηση εκατομμυρίων λαού από τα αστικά κόμματα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Μία στάση που όξυνε ακόμα περισσότερο τα αδιέξοδα του αστικού πολιτικού σκηνικού, όξυνε παραπέρα την κρίση του και εξέφρασε την αδυναμία του πλέον να ελέγξει, εντός του πλαισίου του συστήματος της επίθεσης και της εξάρτησης, τον λαό. Η γενικότερη αυτή αδυναμία, όλο το προηγούμενο διάστημα των κινητοποιήσεων και των αγώνων του λαού, «γέννησε» και την ανάγκη των κάθε είδους αναχωμάτων στη λαϊκή οργή και αγανάκτηση, που λειτούργησαν σχετικά «αποτελεσματικά», αλλά ταυτόχρονα έβαλαν σε νέα προβλήματα τη λειτουργία του αστικού πολιτικού συστήματος. Με μεγαλύτερο από αυτά την αδυναμία των βασικών πυλώνων (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ) της αστικής κυριαρχίας και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης να «αναστηλωθούν». Η αδυναμία αυτή θα μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο όσο οξύνεται η επίθεση εναντίον των μεσοστρωμάτων, που βλέπουν το επίπεδο ζωής τους να καταβυθίζεται και αναζητούν εναγωνίως την επιστροφή στις «παλιές καλές μέρες». Ταυτόχρονα η επίθεση και οι επιπτώσεις της σπάνε τους δεσμούς που δημιουργήθηκαν, όλο το προηγούμενο διάστημα, ανάμεσα στην αστική τάξη και στα ανώτερα τμήματα των μεσοστρωμάτων, δεσμοί που σφυρηλατήθηκαν ιδιαίτερα από τη διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Ενώ η όξυνση του ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων βάζει σε δοκιμασία όλους τους μέχρι σήμερα προσανατολισμούς και τις δεσμεύσεις των αστικών πολιτικών δυνάμεων και όχι μόνο.
Η σταθερή αγνόηση του Τσίπρα από τους παράγοντες της ΕΕ και της ευρωζώνης, Γιούνκερ και Ρομπάι, παρά τους σταθερούς ευρωπαϊκούς προσανατολισμούς του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ από την άλλη η «εθιμοτυπική» συνάντησή του με τον Πέρεζ, πρόεδρο του Ισραήλ, πιστό μαντρόσκυλο των ΗΠΑ στην περιοχή, φανερώνουν τις «αναντιστοιχίες» της περιόδου και τη δυσκολία στη «διάταξη» των πολιτικών δυνάμεων, στις σχέσεις τους με τους ιμπεριαλιστές, τροφοδοτώντας έτσι και νέα αδιέξοδα στο πολιτικό σκηνικό.
Από την άλλη η «ευκολία» της εκτίμησης για τη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε… ΠΑΣΟΚ για να λυθεί το πρόβλημα της κεντροαριστερής έκφρασης και κυβερνητικής εναλλακτικής λύσης, δεν προκύπτει από τα δεδομένα, πολιτικά και οικονομικά της περιόδου. Χωρίς να έχει ανατραπεί, προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, η διπλή εξάρτηση της χώρας από ΗΠΑ και Ευρωπαίους, που καθόρισε το μεταπολιτευτικό πολιτικό σκηνικό, η σημερινή όξυνση της κρίσης και του ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστών για κυριαρχία και εκτόπιση του αντιπάλου δημιουργεί συνθήκες απότομων αλλαγών και ανατροπών. Από την άλλη οι καταρρεύσεις του 1989-1991 και η κλιμάκωση της στρατηγικού χαρακτήρα επίθεσης στην εργατική τάξη και στους λαούς δεν αφήνει περιθώρια κοινωνικών συμβιβασμών, έστω και αντιδραστικού χαρακτήρα, όπως αυτών που πέτυχε το ΠΑΣΟΚ, ιδιαίτερα την δεκαετία του '80. Αυτά τα ζητήματα δεν αφορούν μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και κάθε προσπάθεια αναζήτησης της κεντροαριστεράς και των χαρακτηριστικών που θα έχει. Ιδιαίτερα όταν, όπως τη γνωρίσαμε στη χώρα μας, βουτήχτηκε μέχρι το κεφάλι στην αντιλαϊκή επίθεση και στην ιμπεριαλιστική υποταγή. Εξ άλλου ο Παπαδημούλης με αφορμή την παρουσία της Σοφίας Γιαννακά (πρώην βουλευτίνας του ΠΑΣΟΚ) στην ομιλία Τσίπρα στη Νίκαια δήλωσε ότι «η κυρία Γιαννακά δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ», βάζοντας… όρια.
Από τη μία πλευρά (ΣΥΡΙΖΑ) γίνεται προσπάθεια να τονιστούν τα «αντινεοφιλελεύθερα» χαρακτηριστικά, ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός και η παραγωγική ανασυγκρότηση, ενώ από τις άλλες πλευρές (Βενιζέλος, ΔΗΜΑΡ, Λοβέρδος κ.λπ.) τονίζουν ιδιαίτερα τα «εθνικά» χαρακτηριστικά μιας τέτοιας αναστήλωσης. Κοινός παρανομαστής και των δύο η απεύθυνση σε μερίδες της αστικής τάξης και των μεσοστρωμάτων που «ασφυκτιούν» από την ύφεση στην οικονομία, που έχει προκαλέσει η πολιτική των μνημονίων και θα οξύνει ακόμα περισσότερο η νέα δέσμη μέτρων. Όλες οι πλευρές και όλοι οι παράγοντες  γνωρίζουν ότι χωρίς σοβαρά ερείσματα στην αστική τάξη, έστω σε μερίδες της, και χωρίς την υποστήριξη των μεσοστρωμάτων στην προοπτική μιας «εθνικής ανόρθωσης», δεν υπάρχουν σοβαρά περιθώρια για επιτυχία κεντροαριστερών λύσεων. Όμως «εδώ ήρθαμε» καθώς μια τέτοια προοπτική ενός νέου «κοινωνικού συμβολαίου» δεν μπορεί να φανεί στον ορίζοντα της επίθεσης. Εξάλλου η αδυναμία, στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, να βρεθεί μία τέτοια «διέξοδος», δεν είναι άσχετη και από την ένταση των αντιδραστικών κατευθύνσεων που διαμορφώνονται από τις κυρίαρχες δυνάμεις του συστήματος. Δεν βρήκε μία κουβέντα να πει η ΔΗΜΑΡ για την άγρια κατασταλτική επίθεση της κυβέρνησης ενάντια στους μετανάστες με τον κωδικό «Ξένιος Ζεύς». Ενώ τα «αστέρια» της κεντροαριστερής συμφωνίας (ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ κ.λπ.) Καμίνης και Μπουτάρης κάνουν «πρωταθλητισμό» αντιδραστικότητας απέναντι στις πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες του λαού, σε απολύσεις εργαζομένων και υποταγής σε κάθε επιδίωξη του κεφαλαίου και των μνημονιακών «κανόνων».
Σε αυτή την κρίσιμη περίοδο για τα δικαιώματα, τις κατακτήσεις και την ίδια την ζωή του εργαζόμενου λαού οι «καντρίλιες» του κεντροαριστερού χώρου και της «αντινεοφιλελεύθερης» Αριστεράς λίγη σημασία έχουν, ουσιαστικά. Δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να αποτελέσουν «λύσεις» και να βάλουν τέλος στα βάσανά του, γιατί ο προσανατολισμός τους είναι η «επιστροφή» σε αυτό που χάθηκε, πιστεύοντας ότι μπορούν, στη σημερινή περίοδο, να αναστηλώσουν τα ερείπια που αφήνει πίσω της η επίθεση, μέσα σε ένα «υγιές»… καπιταλιστικό περιβάλλον. Η προοπτική για τον κόσμο της δουλειάς είναι στους δρόμους της αντίστασης, της οργάνωσης και της αλληλεγγύης , στους δρόμους της ανατροπής της επίθεσης, έξω από κάθε αυταπάτη, αναμονή και πισωγύρισμα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

«Δημοκρατικός» φασισμός και «φασιστική» δημοκρατία

Τώρα που παρατηρείται άνοδος (εκλογική; κοινωνική;) του φασισμού, με τη Χρυσή Αυγή να εκτοξεύεται από το 0,0..% στο 7%, στο 10%, στο 12% (;), θα ήταν ίσως χρήσιμο ένα παιχνίδι αντιστροφής των όρων «δημοκρατία» και «φασισμός». Ενα «παιχνίδι» που τόσο καλά γνωρίζουν να παίζουν τα κυρίαρχα ΜΜΕ, η κυβέρνηση και οι κυρίαρχοι θεσμοί.
«Δημοκρατία» έχουμε όταν η Χρυσή Αυγή «επιβάλλει την τάξη» στη θέση ενός κράτους που δήθεν αδυνατεί να εφαρμόσει το νόμο, κυνηγώντας, χτυπώντας και δολοφονώντας μετανάστες (γιατί ζουν παράνομα, με την έννοια ότι δεν θα έπρεπε να ζουν καθόλου), ενώ σειρά θα έχουν και οι «διαφορετικοί». «Φασισμός» είναι να επιμένεις στο δικαίωμα να ζεις σε μια ξένη χώρα νόμιμα και με όλα τα δικαιώματα ενώ δεν είσαι λαμόγιο αλλοδαπός επενδυτής (για να έχεις κάθε δικαίωμα). «Φασίστες» είναι οι απεργοί χαλυβουργοί που κλείνουν το εργοστάσιο και «δεν αφήνουν τον κόσμο να δουλέψει», ενώ «δημοκράτης» είναι ο Μάνεσης που «δίνει δουλειά στον κόσμο εφαρμόζοντας το νόμο». «Δημοκρατία» είναι οι 1.500.000 άνεργοι στο βαθμό που υπομένουν στωικά και αδιαμαρτύρητα την εξαθλίωσή τους ως τις επόμενες εκλογές (για να ανανεώνεται ο εκβιασμός και η κοροϊδία).
«Δημοκρατία» έχουμε όταν απαγορεύονται και καταστέλλονται βίαια οι διαδηλώσεις, όταν διώκονται όσοι αντιστέκονται στα βάρβαρα (μήπως δημοκρατικά αποφασισμένα;) μέτρα αντί να περιμένουν τη «σειρά τους» ως τις επόμενες εκλογές. «Φασισμός» είναι το κλείσιμο δρόμων που «δεν αφήνει τον κόσμο να πάει στη δουλειά του» (έστω, όσους έχουν δουλειά ακόμα), αλλά και οι απεργίες και οι καταλήψεις «που παραλύουν την κοινωνία και στρέφονται ενάντια στους πολίτες». «Δημοκρατία» είναι οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι να μην μπορούν να πάρουν ένα γιαούρτι αλλά, παρ’ όλα αυτά, να τα εκτοξεύουν ενάντια σε όσους ευθύνονται για αυτήν την κατάσταση (το τελευταίο είναι «φασισμός»). «Δημοκρατία» είναι η υπεύθυνη αντιπολίτευση, ενώ «φασισμός» η απαίτηση για αγώνες.
Επίσης, και με την έννοια του πατριωτισμού μπορεί να γίνει ανάλογο παιχνίδι.
«Πατριωτισμός» είναι να αγαπάς το ντόπιο αφεντικό και να μισείς τον αλλοδαπό εργάτη, να δέχεσαι το «άδικο αλλά αναγκαίο» των ισχυρών και να αδιαφορείς για το δίκαιο και αναγκαίο των αδυνάτων. «Πατριωτισμός» είναι να καμαρώνεις τη σημαία κι ας σου έχουν κλέψει το βρακί, να σε ενδιαφέρει η «σωτηρία και το μεγαλείο» μιας κατά φαντασίαν χώρας και να αδιαφορείς για την πραγματική χώρα και τον εργαζόμενο λαό. «Πατριωτισμός» είναι να δηλώνεις με κάθε επισημότητα ότι θα «ανακαταλάβουμε τις πόλεις μας» από τους μετανάστες την ίδια στιγμή που ξεπουλάς τη χώρα στους δυτικούς ιμπεριαλιστές.
Κι άλλα πολλά μπορεί να συνδυάσει κανείς σε αυτό το παιχνίδι αντιστροφής των εννοιών. Ιδιαίτερα τώρα που μια καθαρά φασιστική και ναζιστική οργάνωση πέτυχε τη δημοκρατική νομιμοποίησή της στη Βουλή, σε μια κοινωνία της παραζάλης, της κρίσης σε όλους τους τομείς, όπου επιβάλλεται η θολούρα, η μη σκέψη και ο ανορθολογισμός.
Ο φασισμός και η Χρυσή Αυγή είναι πάντα με τη «δημοκρατία και την ελευθερία» να καταστέλλει τη δημοκρατία και την ελευθερία των άλλων, είναι πάντα με τον ραγιάδικο συμβολικό πατριωτισμό. Με «εύκολες λύσεις» στα δύσκολα προβλήματα (τα βάζει πάντα με τον οδηγό όταν αργεί το λεωφορείο). Μια καμουφλαρισμένη συστημική δύναμη που αντιπροσωπεύει τον πιο ακραίο, τον πιο επιθετικό καπιταλισμό. Ενώ η όποια επιρροή τού φασισμού στην εργατική τάξη σημαίνει ότι η ίδια δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της ως τέτοια, με την κύρια ευθύνη να βαραίνει τις πολιτικές δυνάμεις που μιλούν στο όνομά της.
Το πρόβλημα με το φασισμό στην Ελλάδα δεν ήταν ποτέ η κοινωνική υποστήριξη που απολαμβάνει. Αδυνατεί από τη φύση του να κινητοποιήσει τις μάζες. Το πρόβλημα είναι η ανοχή και η αποδοχή απέναντι στη φασιστική δράση μερικών εκατοντάδων οργανωμένων φασιστών. Το πρόβλημα είναι ο ρόλος που κάθε φορά τούς αναθέτει το σύστημα. Οσο, όμως, η Αριστερά, το εργατικό και λαϊκό κίνημα δεν βρίσκει απαντήσεις που να λύνουν τα πραγματικά προβλήματα της ζωής, αυτή η ανοχή και αποδοχή θα υπάρχει, ίσως και να μεγαλώνει. Γιατί η κρίση, η ανεργία, η φτώχεια, η εγκληματικότητα, το μεταναστευτικό αντιμετωπίζονται από το σύστημα με τρόπο αντιδραστικό, που ευνοεί αντικειμενικά τις φασιστικές και ρατσιστικές απόψεις.   
Μια κοινωνία αποπροσανατολισμένη, που «τρώγεται» με τον εαυτό της, είναι ο φασισμός. Και είναι πάντα προς το συμφέρον των κυρίαρχων τάξεων η ύπαρξη μιας τέτοιας κατάστασης, ιδιαίτερα σε περίοδο κρίσης. Οι θιασώτες των αποκρατικοποιήσεων ενισχύουν το κράτος τους. Ανεξάρτητα από το πόσο δημοκρατικός θα είναι ο μανδύας.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ετοιμάζουν άμεσα Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου για απαγορεύσεις και καταστολή των διαδηλώσεων!

Επείγεται η νέα τρικομματική συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ να περάσει την επίθεσή της σε ανώτερο κατασταλτικό και νομοθετικό επίπεδο απέναντι στις μορφές πάλης του λαού μας. Δεν αρκούν, βλέπετε, τα ΜΑΤ και τα χημικά, οι oμάδες ΔΙΑΣ – ΔΕΛΤΑ κι οι ασφαλίτες, οι προσαγωγές και οι συλλήψεις, το κλίμα τρομοκράτησης, η συκοφάντηση ή η αποσιώπηση των ΜΜΕ, τα νέα σχέδια και οπλικά συστήματα που κάθε φορά ετοιμάζουν. Ο φόβος του συστήματος μπροστά σ΄ ένα αυριανό λαϊκό ποτάμι αντίστασης απαιτεί άλλη αντιμετώπιση. Πιο «αναβαθμισμένη», πιο σκληρή, πιο νομότυπη.
Ετσι, ενώ δεν πέρασε ούτε ένας μήνας από τη δημοσιοποίηση των σχεδίων «αναδιάρθρωσης της ΕΛΑΣ και των ομάδων ΔΙΑΣ» και την ανακοίνωση της χρήσης εκτοξευτήρων νερού υπό ισχυρή πίεση («αυρών») –δήθεν προς αντικατάσταση των χημικών, που θα χρησιμοποιούνται… παράλληλα- απέναντι στους διαδηλωτές, ενώ ήδη χρησιμοποιήθηκαν πλαστικές σφαίρες για να χτυπηθούν οι αγωνιζόμενοι κάτοικοι στις Σκουριές της Χαλκιδικής (9/9), ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, Δένδιας, δηλώνει ευθαρσώς σε συνέντευξή του στη ΝΕΤ, στις 11/9, την πρόθεση της κυβέρνησης να προχωρήσει τις επόμενες ημέρες σε Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (χωρίς, δηλαδή, να συζητηθεί και να ψηφιστεί στη Βουλή) η οποία θα θέτει νέους «όρους περιορισμού» (sic) των διαδηλώσεων. Και την ανάλογη αντιμετώπιση των διαδηλωτών, προφανώς, σε περίπτωση… μη συμμόρφωσής τους. Ο Δένδιας και η κυβέρνηση, μιλώντας για το… απαράδεκτο των… 150, των 50 ή και των 30 (!!!) ατόμων που «κλείνουν τους δρόμους» -και υποτιμώντας τη νοημοσύνη του λαού μας- στοχεύουν στους χιλιάδες και δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές, σαν κι αυτούς που πλημμύριζαν τους δρόμους και τις πλατείες της Αθήνας (όπως κι όλης της χώρας) ειδικά τα τελευταία χρόνια. Στις γενικές απεργίες, στο Σύνταγμα και τις άλλες πλατείες, σε αγώνες εργαζομένων και κατοίκων, σε διαδηλώσεις της νεολαίας ή των μεταναστών. Γιατί εμείς τέτοιες διαδηλώσεις είδαμε κι όχι κάποιων… δεκάδων!!! Γιατί η 12η Φλεβάρη στην Αθήνα -για να πάρουμε το τελευταίο παράδειγμα- για την οποία όταν αναφέρονται, κυβέρνηση και ΜΜΕ, εστιάζουν στις «ζημιές», ήταν μια παλλαϊκή, πολύωρη κινητοποίηση που «έπρεπε» να διαλυθεί. Οπως και τόσες άλλες πρωτύτερα. Γιατί αυτές ακριβώς οι διαδηλώσεις, όπου ο λαός βρίσκεται μαζικά στους δρόμους, διεκδικεί κι αντιστέκεται, είναι που τρομάζουν το σύστημα, την κυβέρνησή του και τα ξένα αφεντικά τους. Και γι’ αυτό τις έχει ήδη αντιμετωπίσει με την ανάλογη καταστολή και βία.
Σε μια προσπάθεια «δικαιολόγησης» των αποφάσεων που θα πάρει η κυβέρνηση –σε συνεργασία και συνενοχή και με τη λεγόμενη τοπική αυτοδιοίκηση- επιστρατεύτηκε και η θεωρία των «άκρων». Ετσι, στην ίδια συνέντευξη στη ΝΕΤ, ο Δένδιας εξισώνει τους αγωνιστές κατοίκους των Σκουριών Χαλκιδικής, που παλεύουν ενάντια στα επιζήμια μεταλλεία χρυσού, με τους φασίστες της Χρυσής Αυγής, τα «τάγματα εφόδου» της και την εγκληματική, αντιλαϊκή τους δράση. Οι δίκαιοι λαϊκοί αγώνες (κι όχι μόνο, οι πολιτικοί χώροι!) χαρακτηρίζονται ως «ακραίοι» που πρέπει να αντιμετωπιστούν απ’ το «κράτος δικαίου» και το… «δημοκρατικό πολίτευμα», όπως ονομάζουν την πολιτική διαχείριση του ταξικού, αντιλαϊκού και εκμεταλλευτικού τους συστήματος.
Από κοντά ήρθε κι η πρόταση στη Βουλή την επόμενη μέρα (12/9) του αναπληρωτή υπουργού Εσωτερικών, Αθανασίου, για το χαρακτηρισμό της χρήσης της «κουκούλας» στις διαδηλώσεις (αυτής που κρύβει τα χαρακτηριστικά του προσώπου) ως «ιδιώνυμο αδίκημα». Δηλαδή, άσχετα απ΄ το αν έχει διαπραχθεί κάποιο αδίκημα, και μόνο με την «υπόνοια» της προετοιμασίας του! Βεβαίως, όπως γίνεται και με τον λεγόμενο «κουκουλονόμο», θα ενοχοποιείται και θα ποινικοποιείται και η κάλυψη προσώπου απ’ τους διαδηλωτές με χειρουργικές μάσκες ή μαντίλια, για προστασία απ’ τα χημικά αέρια της αστυνομίας.
Τα μαύρα αυτά σχέδια κι επιδιώξεις των «από πάνω» και της διαχείρισής τους πρέπει να βρουν αντιμέτωπο και αποφασισμένο ένα μαζικό λαϊκό κίνημα, που θα υπερασπίζεται στην πράξη τις ίδιες τις δυνατότητες και τις μορφές πάλης του. Και που θα επιμένει να μαζικοποιεί τις διαδηλώσεις, τις απεργίες και τις άλλες μορφές αγώνα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Οταν η ζωή γίνεται Ιστορία Εφυγε ο κινηματογραφιστής Κρις Μάρκερ

Στις 30 του περασμένου Ιούλη, σε ηλικία 91 χρονών, έφυγε από τη ζωή ο πρωτοπόρος κινηματογραφιστής Κριστιάν Φρανσουά Μπουσέ Βιλνέβ ή, κατά κόσμον, Κρις Μάρκερ, πιθανότατα γνωστός στους αναγνώστες της εφημερίδας αυτής από το έργο του «Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο». Αυτό όμως για το οποίο έγινε ευρύτερα γνωστός ήταν η μοναδική και πρωτοποριακή για την εποχή του χρήση της εικόνας, του ήχου και του κειμένου στις ταινίες του, με αποκορύφωμα την 30 λεπτών ταινία La Jetee, που γυρίστηκε το 1962 και επηρέασε έκτοτε πολλούς μεταγενέστερους σκηνοθέτες αλλά και καλλιτέχνες από άλλους χώρους. Ανιχνεύοντας τη φιλμογραφία του, θα λέγαμε ότι ο Μάρκερ υπήρξε από εκείνες τις περιπτώσεις που η ιστορία και τα γεγονότα που έζησε επιδρούν με χαρακτηριστικό τρόπο στη δημιουργία του, αλλά ταυτόχρονα και ο ίδιος εντάσσεται πλήρως σε αυτή την κίνηση της ιστορίας, την καταγράφει αλλά ανοίγει και νέους δρόμους με τους πειραματισμούς του σχετικά με τη μορφή και το περιεχόμενο του φιλμ αλλά και άλλων μέσων ώστε να θεωρείται «πολυμεσικός» καλλιτέχνης (ντοκιμαντέρ, μυθοπλασία, ρεπορτάζ, ηχητικά ντοκουμέντα, δοκιμιογραφία κ.ά.) πολύ προτού καθιερωθεί ο όρος. Προσπαθεί, όπως ο ίδιος έχει πει, να καταγράψει τη μεταβατικότητα των εποχών, ιδιαίτερα τη διαδικασία κατά την οποία η πραγματική ζωή μετασχηματίζεται σε Ιστορία.
Ενταγμένος στο πνεύμα δημιουργίας και αναζήτησης της δεκαετίας του 60’, από τους πρωτεργάτες διανοούμενους της «Αριστερής Οχθης» του Παρισιού, γυρίζει το 1963 στους δρόμους του Παρισιού το Le Joli Mai, συμπυκνώνοντας τις απόψεις αμέτρητων Παριζιάνων για τη ζωή, τον έρωτα, για πολιτικά ζητήματα. Δύο χρόνια πριν είχε γυρίσει το Cuba Si! που περιέχει 2 συνεντεύξεις του Φιντελ Κάστρο και καταλήγει με το φιάσκο της απόβασης των αμερικανικών δυνάμεων στον Κόλπο των Χοίρων, γεγονός που οδηγεί στην απαγόρευσή της από τη γαλλικη κυβέρνηση μέχρι το 1963.
Το 1966 ιδρύει την εταιρεία Société pour le Lancement des Oeuvres Nouvelles για την παραγωγή πολιτικών ταινιών, χρηματοδοτώντας το 1967 το «Μακριά από το Βιετνάμ», όπου συμμετείχαν οι Γκοντάρ, Ανιές Βαρντά, Αλέν Ρενέ, Γιόρις Ιβενς και ο ίδιος ο Μάρκερ. Το 1971 ο Μάρκερ κινηματογραφεί το ντοκιμαντέρ Le Train en Marche για τον ρώσο σκηνοθέτη Alexander Ivanovich Medvedkin και το «ΚινηματοΤρένο» του (Cine Train) το οποίο γύριζε τη δεκαετία του ’30 τη Σοβιετική Ενωση φτιάχνοντας ντοκιμαντέρ και επιμορφώνοντας τις μάζες σχετικά με την επανάσταση. Στην Μπεζανσόν, κινηματογραφώντας την απεργία και την κατάληψη σε ένα μεγάλο εργοστάσιο χημικών προϊόντων, θα δημιουργήσει μαζί με εργάτες την κινηματογραφική ομάδα Medvedkin θέτοντας την αναγκαιότητα διαφορετικής πολιτιστικής έκφρασης της εργατικής τάξης.
Κάποιες από τις πιο σημαντικές ύστερες ταινίες του είναι το Sans Soleil του 1983, το ντοκιμαντέρ για τον Ακίρα Κουροσάβα Α.Κ. το 1985 καθώς και το Level Five του 1997 όπου ο Μάρκερ πειραματίζεται με τα νέα μέσα ψηφιακής τεχνολογίας δημιουργώντας ένα CD-ROM που απαρτίζεται από ένα κολάζ στιγμιοτύπων, φωτογραφιών, βίντεο, ήχων και κειμένων. 
Στο έργο του Μάρκερ, η ιστορία σχετίζεται με τη μνήμη, η βαθύτερη λειτουργία της οποίας τον απασχόλησε διεξοδικά σε ολόκληρο το έργο του. Το σίγουρο είναι πως το έργο του θα παραμείνει ζωντανό στη δική μας μνήμη και όλων αυτών που τους απασχόλησε η προοπτική ενός αγωνιστικού κινηματογράφου στα χέρια του λαού.

Π.Γ. 

Φιλμογραφία:

2007: Leila Attacks (μικρού μήκους)
 
2000: Un maire au Kosovo (ντοκιμαντέρ μικρού μήκους)

1997:Level Five (ντοκιμαντέρ)

1995: Casque bleu (ντοκιμαντέρ)

1993: The Last Bolshevik (ντοκιμαντέρ)

1993: Le 20 heures dans les camps (ντοκιμαντέρ μικρού μήκους)

1990: Zoo Piece (ντοκιμαντέρ μικρού μήκους)

1990: Cat Listening to Music (μικρού μήκους)

1990: An Owl Is an Owl Is an Owl (ντοκιμαντέρ μικρού μήκους)

1986: Mémoires pour Simone (ντοκιμαντέρ)

1985: A.K. (ντοκιμαντέρ)

1985: Matta '85 (ντοκιμαντέρ μικρού μήκους)

1985: From Chris to Christo (ντοκιμαντέρ μικρού μήκους)

1984: 2084 (ντοκιμαντέρ μικρού μήκους)

1983: Sans Soleil (ντοκιμαντέρ) (ως Κρις Μάρκερ)

1981: Junkopia (ντοκιμαντέρ μικρού μήκους)

1977: Grin Without a Cat (ντοκιμαντέρ) (ως Κρις Μάρκερ)

1974: La solitude du chanteur de fond (ντοκιμαντέρ)

1973: The Train Rolls On (ντοκιμαντέρ μικρού μήκους)

1973: On vous parle du Chili: Ce que disait Allende (ντοκιμαντέρ μικρού μήκους)

1973: Puisqu'on vous dit que c'est possible (ντοκιμαντέρ)

1973: L'ambassade (μικρού μήκους)

1972: Three Cheers for the Whale (ντοκιμαντέρ μικρού μήκους)

1971: Cuba: Battle of the 10,000,000 (ντοκιμαντέρ)

1971: On vous parle de Prague: Le deuxième procès d'Artur London (μικρού μήκους)

1970: On vous parle de Paris: Maspero. Les mots ont un sens (ντοκιμαντέρ μικρού μήκους)

1970: On vous parle du Brésil: Carlos Marighela (ντοκιμαντέρ μικρού μήκους)

1969: Classe de lutte (ντοκιμαντέρ μικρού μήκους)

1969: On vous parle du Brésil: Tortures (ντοκιμαντέρ μικρού μήκους)

1969: Jour de tournage (ντοκιμαντέρ μικρού μήκους)

1968: Cinétracts (ντοκιμαντέρ) (uncredited)

1968: Be Seeing You (ντοκιμαντέρ)

1968: La sixième face du pentagone (ντοκιμαντέρ μικρού μήκους)

1967: Far from Vietnam (ντοκιμαντέρ) (επιμέλεια)

1967: The Koumiko Mystery (ντοκιμαντέρ)

1967: Rhodiacéta

1966: Si j'avais quatre dromadaires (ντοκιμαντέρ)

1963: Le joli mai (ντοκιμαντέρ)

1962: La Jetée (μικρού μήκους)

1961: ¡Cuba Sí! (ντοκιμαντέρ)

1961: Description d'un combat (ντοκιμαντέρ)

1959: Les astronautes (μικρού μήκους)

1957: Letter from Siberia (ντοκιμαντέρ)

1956: Dimanche à Pekin (ντοκιμαντέρ μικρού μήκους)

1953: Les statues meurent aussi (ντοκιμαντέρ μικρού μήκους)

1952: Olympia 52 (ντοκιμαντέρ

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η ΤΡΟΪΚΑ ΠΙΕΖΕΙ ΚΑΙ ΑΠΕΙΛΕΙ Νέα επέλαση στα εργασιακά δικαιώματα! ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ!

Εντείνει τις πιέσεις του το ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο για την πλήρη ισοπέδωση των εργασιακών δικαιωμάτων στη χώρα. Μέσα από τον εκβιασμό για την επόμενη δόση και πάντα με το πρόσχημα της «ανταγωνιστικότητας», οι εκπρόσωποι της τρόικας απαιτούν από την κυβέρνηση την άμεση εφαρμογή νέων μέτρων στον ιδιωτικό τομέα. Μέτρα που μετατρέπουν τους εργαζόμενους σε δούλους, έρμαια στις ορέξεις του κεφάλαιου και της εργοδοσίας, και τη χώρα σε μια τεράστια «ειδική οικονομική ζώνη» (όπως προτείνει και ο πρόεδρος των γερμανών βιομηχάνων) όπου το ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο θα μπορεί να καταληστεύει κατά το δοκούν.
Η «διαρροή» του non-paper (του ανεπίσημου εγγράφου) της τρόικας προς το υπουργείο Εργασίας όχι μόνο δεν ήταν τυχαία, αλλά ήρθε να προλειάνει το έδαφος γι’ αυτό που μια εβδομάδα μετά μετέφεραν (επισήμως πλέον) ως απαίτηση οι τροϊκανοί στον Βρούτση:
- Αύξηση των ημερών εβδομαδιαίας εργασίας από 5 σε 6 για όλους τους κλάδους.
- Καταστρατήγηση του ωραρίου εργασίας μέσα από:

- Αποσύνδεση των ωρών εργασίας από τις ώρες λειτουργίας της επιχείρησης.
- Κατάργηση κάθε περιορισμού σχετικά με τον ελάχιστο και μέγιστο χρόνο ανάμεσα σε πρωινές και βραδινές βάρδιες.
- Πλήρη ελευθερία στους εργοδότες να αποφασίζουν πότε θα χορηγούν τις ετήσιες άδειες στα εποχικά επαγγέλματα.

- Καταστρατήγηση κάθε έννοιας συλλογικής σύμβασης και συλλογικής διαπραγμάτευσης και του τρόπου με τον οποίο καθορίζονται οι κατώτεροι μισθοί. Η τρόικα απαιτεί να οριστεί μονομερώς από την κυβέρνηση ένας ενιαίος ελάχιστος νόμιμος μισθός μετά από «διαβούλευση» με τους κοινωνικούς εταίρους, η οποία όμως δεν θα μπορεί να οδηγήσει σε... αύξηση του σημερινού κατώτατου μισθού πείνας των 586 €.
- Παραπέρα μείωση των αποζημιώσεων απόλυσης.
- Αναθεώρηση των όρων λειτουργίας και της δικαιοδοσίας της Επιθεώρησης Εργασίας με στόχο τη διευκόλυνση της εργοδοσίας στην πρόσληψη και απόλυση υπαλλήλων.
Ουσιαστικά, αυτό που επιχειρείται είναι η κατάργηση κάθε περιορισμού στη δυνατότητα του κεφάλαιου να ξεζουμίζει την εργατική τάξη. Οτιδήποτε είχε αναγκαστεί να παραχωρήσει κάτω από την πίεση των αγώνων και του ευνοϊκότερου για τις εργαζόμενες μάζες συσχετισμού, τώρα το παίρνει πίσω. Αυτή η συνολική τάση που χαρακτηρίζει την κίνηση του κεφάλαιου παντού στον κόσμο, στη χώρα μας γίνεται με ραγδαίους ρυθμούς λόγω των χαρακτηριστικών της ντόπιας άρχουσας τάξης, της ολόπλευρης εξάρτησής της από τον ευρωπαϊκό και αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, της αδυναμίας της να ψελλίσει την παραμικρή αντίρρηση στη σφοδρή αντεργατική-αντιλαϊκή επέλαση που σήμανε το ξέσπασμα της κρίσης του συστήματος.
Μόνο γέλια και ειρωνικά σχόλια μπορούν να προκαλέσουν οι «αντιδράσεις» της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ στις απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών. Αυτοί που στήριξαν όλο το αντιδραστικό πλέγμα νόμων που οδήγησαν τα πράγματα μέχρι εδώ, τα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς νόμους, αυτοί που νομοθέτησαν την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, τη συρρίκνωση κάθε προστατευτικής για τους εργαζόμενους διάταξης και νόμου, αυτοί που στήριξαν και στηρίζουν την πολιτική που διόγκωσε την ανεργία, αυτοί που στηρίχτηκαν προεκλογικά από τις δυνάμεις του συστήματος γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, έρχονται σήμερα να καταθέσουν τις «αντιρρήσεις» τους.
Πραγματική κόλαση θα επακολουθήσει στους χώρους δουλειάς και συνολικότερα στη λεγόμενη «αγορά εργασίας» εάν περάσουν τα μέτρα αυτά. Το ήδη ελαστικοποιημένο-καταπατημένο ωράριο εργασίας θα δώσει τη θέση του στην πλήρη διάλυση κάθε έννοιας σταθερότητας στη δουλειά. Ο εργαζόμενος όχι μόνο δεν θα ξέρει πότε πηγαίνει και πότε φεύγει από τη δουλειά, αλλά δεν θα έχει καν το δικαίωμα να ρωτάει. Το 5ήμερο θα δώσει τη θέση του στο 6ήμερο και το 40ωρο θα δώσει τη θέση στο ποιος-ξέρει-πόσες-ώρες-κάθε-μέρα. Η δυνατότητα κάθε εργαζόμενου να ορίζει τη ζωή του και το πώς θα τη διαχειριστεί θα περάσει πλέον στον εργοδότη, με ελάχιστους πλέον περιορισμούς.
Η ψήφιση αυτών των μέτρων, μαζί με όσα ακόμη συμπεριλαμβάνονται στο πακέτο των 11, 5 (και βάλε) δισ. ευρώ, θα συμπληρώσει τον εφιάλτη της ανεργίας, της φτώχειας και της ανασφάλειας που ήδη ζουν εκατοντάδες χιλιάδες λαϊκές οικογένειες. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτό το «πακέτο» μέτρων (ακόμη κι αν δεν ψηφιστεί σε αυτή τη φάση) έρχεται να συμπληρώσει τα υπόλοιπα μέτρα που δρομολογούνται: τις 150.000 απολύσεις στο Δημόσιο, το παραπέρα πετσόκομμα των μισθών στις ΔΕΚΟ, την αύξηση του ελάχιστου αριθμού ενσήμων για συνταξιοδότηση από τις 4.500 στις 6.000 ένσημα, την αύξηση του ανώτερου ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 65 στα 67, τις περικοπές στις συντάξεις, στο ΕΚΑΣ και τα προνοιακά επιδόματα, τους περιορισμούς στη χορήγηση επιδόματος ανεργίας, την κατάργηση των εποχικών επιδομάτων και τόσων άλλων.
Φυσικά, θα παρατηρήσει κάποιος, όλα αυτά εφαρμόζονται ήδη στην πράξη και σε ευρεία κλίμακα, καθώς η εργοδοσία -αποθρασυμμένη από τα τεράστια ποσοστά ανεργίας- καταπατά ασύστολα την εργατική νομοθεσία. Ωστόσο, η θέσπιση αυτών των μέτρων, η νομοθετική τους κατοχύρωση, ανάβει το πράσινο φως στις δυνάμεις του κεφάλαιου για ένα νέο, πιο άγριο κύκλο εφόρμησης. Αποτελεί μια πολιτική κίνηση κατοχύρωσης και διεύρυνσης της επικυριαρχίας του κεφάλαιου στην εργατική τάξη, αλλά και ταυτόχρονα μια κίνηση αξιοποίησης της επικυριαρχίας αυτής για τον οριστικό εξανδραποδισμό της εργατικής τάξης και την αποσάθρωση κάθε στοιχείου συγκρότησής της.
Η «ελαστικοποίηση», η «ευελιξία», η «ανταγωνιστικότητα» δεν αποτελούν παρά τους εύσχημους όρους πίσω από τους οποίους κρύβεται η επιδίωξη του κεφάλαιου για απόλυτη εξουσία πάνω στην εργατική τάξη, η επιδίωξή του να διαφεντεύει πλήρως τον εργαζόμενο, όχι μόνο κατά την ώρα εργασίας αλλά και συνολικότερα, αλλάζοντάς του συνήθειες, σχέσεις, στοιχειώδεις ανάγκες και ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτή η επίθεση δεν αφορά μόνο τη μείωση του κόστους της εργατικής δύναμης, αλλά τη συνολικότερη πολιτική κυριαρχία του κεφάλαιου πάνω στην εργασία.
Γι’ αυτό και ο στόχος για την ανατροπή της επίθεσης αυτής δεν αποτελεί συνδικαλιστικό ζήτημα αλλά βαθιά ταξικό, πολιτικό ζήτημα. Ζήτημα που υπηρετεί τη συνολικότερη υπόθεση της ανατροπής της κυριαρχίας του κεφάλαιου πάνω στην εργασία και του ιμπεριαλισμού πάνω στη χώρα. Όποιος δεν το κατανοεί ή θέλει να το αποφύγει ως τέτοιο, αντικειμενικά δεν μπορεί να υπηρετήσει την υπόθεση της εργατικής τάξης. Και -αργά ή γρήγορα- θα οδηγηθεί στην ήττα ή στη συνθηκολόγηση.
Ξεσηκωμός παντού! Εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, άνεργοι, νεολαία, όλοι στους δρόμους! Για την ανατροπή των βάρβαρων μέτρων, για την ανατροπή της πολιτικής των μνημονίων. Ενάντια στην υποταγή και τη συνδιαχείριση. Ενάντια στις αυταπάτες περί «ανάπτυξης» και «ανταγωνιστικότητας». Για το σπάσιμο των δεσμών της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Για την έξοδο της χώρας από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Για την ανατροπή της αστικής και της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας!
Με αυτούς τους στόχους πρέπει να πορευτούμε και για την πανεργατική απεργία στις 26 Σεπτέμβρη που αναγκάστηκαν να προκηρύξουν οι υποταγμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες. Με αυτούς τους στόχους θα υπηρετήσουμε την υπόθεση της ανασυγκρότησης του εργατικού, λαϊκού, κομμουνιστικού κινήματος.

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ!

ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ!

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Καλύτεροι μισθοί για καλύτερη απόδοση;

Εδώ και καιρό έχει αναδειχθεί από τα ΜΜΕ αλλά και από αριστερά κόμματα ως επίμαχο θέμα, που καταδεικνύει το μέγεθος της επίθεσης, η απαίτηση της τρόικας να περικόψει τα ειδικά μισθολόγια. Στην κατηγορία αυτή συνήθως εννοούνται οι εν γένει ένστολοι που το αστικό κράτος διαθέτει, αλλά και επίλεκτα τμήματα του μηχανισμού όπως καθηγητές τριτοβάθμιας αλλά και δικαστές, ενώ σε αυτό το κομμάτι έχουν προστεθεί και οι νοσοκομειακοί γιατροί και το διδακτικό προσωπικό των ΑΕΙ-ΤΕΙ για τους οποίους ισχύει ό,τι για κάθε εργαζόμενο που καταληστεύεται από την επίθεση. Στη σημερινή φάση της επίθεσης των τροικανών ιμπεριαλιστών είναι σίγουρο ότι κανένας κλάδος όσο ψηλά και αν βρίσκεται δεν μπορεί να μείνει στο απυρόβλητο.
Η καταβαράθρωση των μικρομεσαίων είναι ενδεικτική. Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη αλλά μάλλον ένδειξη ότι η κρίση βαθαίνει και πλήττει ακόμη και κομμάτια ανώτερων αστικών στρωμάτων, πόσο μάλλον τους αναλώσιμους (οι εν γένει ένστολοι και ασφαλίτες) που το κάθε αστικό κράτος συντηρεί ώστε να μπορεί να επιβάλλει την αντιλαϊκή του πολιτική. Η προσπάθεια που γίνεται από το αστικό προσωπικό και τα ΜΜΕ να συγκινηθεί ο λαός γιατί αυτοί που επέλεξαν να καταταγούν στα σώματα ασφαλείας χάνουν μέρος του μισθού τους είναι κατανοητή. Πρέπει να παρέμβει ώστε να αμβλύνει τις αντιδράσεις εκ μέρους αυτού του μηχανισμού και να φορτίσει την περικοπή με παράλληλη λαϊκή συμπαράσταση για τα «παιδιά» με τα κράνη και τις μηχανές που παλεύουν για έναν ψωρομισθό ενάντια στο έγκλημα και στην παραβατικότητα.
Παράλληλα οι δικαστικοί θυμήθηκαν ότι η περαιτέρω μείωση του μισθού τους αντίκειται στο σύνταγμα, ενώ κατά την κρίση τους οι απολύσεις και το πετσόκομμα του εργατικού μισθού επιβάλλονται κατά το ταξικό τους σύνταγμα. Πόσος φαρισαϊσμός πρέπει να σπαταληθεί ώστε οι διαμαρτυρίες τους να μη συναντήσουν την αδιαφορία του κόσμου της εργασίας που κυριολεκτικά πεινάει.
Εκείνο που ενοχλεί είναι η πρεμούρα ακόμη και αριστερών κομμάτων να τρέξουν να φωτογραφηθούν και να παρευρεθούν στις διαδηλώσεις των σωμάτων ασφαλείας. «Η κυβέρνηση, η αστική τάξη και η ΕΕ που έχουν αναθέσει στους ένστολους τον ρόλο του σκληρότερου θύτη σε βάρος του λαού, ταυτόχρονα μειώνουν σταθερά τον μισθό τους, ενώ το ύψος του πλέον θα συνδέεται με την "απόδοσή" τους, ενισχύοντας έτσι μαζί και με άλλες ρυθμίσεις τον αντιλαϊκό κατασταλτικό ρόλο των ένοπλων μηχανισμών. Έτσι οι ένστολοι μετατρέπονται και σε θύματα.
Οι ένστολοι, όπως όλοι οι εργαζόμενοι, έχουν κάθε δικαίωμα να αντιδρούν, να αγωνίζονται ενάντια στα μέτρα που υποβαθμίζουν τη ζωή τους, το μέλλον των παιδιών τους» λέει σε ανακοίνωση του το ΚΚΕ, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ παρατηρεί: «Οι εργαζόμενοι δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν μεταξύ τους. Και οι ένστολοι εργαζόμενοι είναι κομμάτι του λαού μας που βρίσκονται απέναντι σε μια πρωτοφανή επίθεση, την επίθεση των νέων μέτρων λιτότητας που εφαρμόζει η κυβέρνηση κατ' εντολή της τρόικας που στόχο έχει την εξαθλίωση των Ελλήνων εργαζομένων και τη μετατροπή της χώρας μας σε μπανανία, σε μια χώρα που θα έχει βιοτικό επίπεδο πολύ χαμηλότερο από αυτό που είχαμε τα τελευταία 30 χρόνια, ίσως συγκρίσιμο με το επίπεδο χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας».
Η θεωρία του μπάτσου που... αναγκάζεται μετατρεπόμενος σε θύμα να πνίγει κάθε διαδήλωση στα αέρια ή να ανοίγει κεφάλια με όση δύναμη διαθέτει ώστε να αξιολογείται από τα αφεντικά του επαρκής, μάλλον έχει ξεφτίσει πλέον. Όπως επίσης ότι είναι και αυτοί εργαζόμενοι και παιδιά του λαού. Γι' αυτό και μια κομμουνιστική οργάνωση θα πρέπει να αποτρέπει τη νεολαία να καταταγεί σε αυτά τα σώματα.

Το κυρίαρχο σε αυτά τα στρώματα δεν είναι βέβαια ότι εργάζονται για λογαριασμό του αστικού κράτους και συνεπώς έχουν κι αυτοί ως εργαζόμενοι δικαιώματα. Το κυρίαρχο είναι ότι πρόκειται για τα στρώματα που σε μια ταξική κοινωνία εκμετάλλευσης αναλαμβάνουν τον ρόλο καταστολής και επιβολής της αντιλαϊκής πολιτικής. Δεν μπορεί να βρεθούν στην ίδια πλευρά οι ροπαλοφόροι, οι ΔΙΑδες και όλα αυτά τα μαντρόσκυλα που εξαπολύει το κράτος με απεργούς και με κάθε έναν που αντιστέκεται. Ούτε βέβαια θα πρέπει να ξεπερνιέται έτσι εύκολα ότι χιλιάδες παιδιά εγκλωβισμένα στη μέγκενη της ανασφάλειας και της ανεργίας προτιμούν να μην καταταγούν σε αυτά τα σώματα και να παλέψουν όπως μπορούν. Η λαϊκή καταγωγή καθώς και το στοιχείο της εργασίας δεν αποτελούν συγχωροχάρτι γι' αυτά που νιώθουν όχι μόνο στην πλάτη και στα κεφάλια τους οι εργαζόμενοι, αλλά και για τη φασιστική πολιτική που ενστερνίζονται αυτοί οι κρατικοί υπάλληλοι. Για τη σκαιά συμπεριφορά τους απέναντι σε κάθε λαϊκό άνθρωπο καθώς και για την ακόμη σκληρότερη δράση που άμεσα θα αναλάβουν απέναντι στα λαϊκά στρώματα.
Παρόμοιος είναι και ο ρόλος που αναλαμβάνουν οι καραβανάδες και ο επαγγελματικός στρατός σε βάρος άλλων λαών. Ανάλογη αν και από διαφορετική θέση μέσα σε αυτόν τον μηχανισμό είναι και η στάση απέναντι σε δικαστές. Πρόκειται για το ανώτερο κλιμάκιο που μελετά, επεξεργάζεται και προτείνει ώστε οι αντιλαϊκοί νόμοι των κυβερνήσεων να αποκτούν νομιμότητα και συνταγματικότητα. Πρόκειται για αυτούς που αναλαμβάνουν να αναπαράγουν και να επιβάλλουν στη νεολαία της αξίες ενός κόσμου που πατά στην εκμετάλλευση, την εξαθλίωση, τον πόλεμο. Ενώ όσον αφορά τους καθηγητές της τριτοβάθμιας, δεν παύει να είναι το στρώμα που ανεξάρτητα από τις επιμέρους διαφοροποιήσεις του προωθούν την πολιτική του συστήματος στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και την υποταγή των πανεπιστημίων στην κυρίαρχη πολιτική.
Ας ασχοληθεί λοιπόν το ίδιο το σύστημα και οι εκφραστές του με την τύχη και τα μισθολογικά που θα ορίσει για τα τσιράκια του. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα λόγο να ανησυχούν για την τύχη τους και τα εισοδήματά τους. Αντιθέτως θα πρέπει να καταλάβουν ότι για να επιβιώσουν αυτοί και οι οικογένειές τους θα πρέπει να αντιπαρατεθούν στον ρόλο που έχουν αυτά τα στρώματα στην κοινωνία. Δεν έχουν κανέναν λόγο να μπερδευτούν στα ιδεολογήματα που τμήματα της ίδιας της Αριστεράς αλλά και της αναρχίας κατασκευάζουν, υιοθετώντας συνθήματα όπως το «3 και 60 παίρνετε και τον κόσμο δέρνετε» ή ότι όλοι εργαζόμενοι είμαστε. Να είναι σίγουροι και με μικρότερο μισθό και τα κεφάλια θα τα σπάνε και τα όπλα θα χρησιμοποιήσουν, όπως στους Καλτέζα, Αλέξη. Η μόνη διέξοδος για όποιον από αυτούς εξακολουθεί να τον βαραίνει η συνείδησή του για τον ρόλο που πληρώνεται να κάνει, είναι να φύγει από αυτά τα σώματα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η εκπαίδευση στο στόχαστρο, οι δάσκαλοι οργισμένοι και το ΔΣ της ΔΟΕ καθησυχαστικό

Το έχει καταλάβει καλά ο ελληνικός λαός πως συνολικά η εκπαίδευση αποτελεί σημαντικό στόχο της άγριας επίθεσης που βιώνει. Οι απαιτήσεις των ξένων αφεντικών, οι δηλώσεις και οι κινήσεις της κυβέρνησης δείχνουν πως από 'δω και πέρα οι αρνητικές εξελίξεις σε σχολεία και σχολές θα είναι καταιγιστικές. Φυσικά, όλα τα τελευταία χρόνια η εκπαίδευση βομβαρδιζόταν αλλά ο τωρινός βομβαρδισμός θα είναι σαρωτικός. Το συνολικό κοινωνικό πισωγύρισμα που βλέπουμε σε όλα τα πεδία της ζωής μας απαιτεί «τελικές λύσεις» στο θέμα του δικαιώματος στην εκπαίδευση. Έτσι, τα πτυχία δε θα έχουν μόνο κόστος για να τ' αποκτήσεις αλλά θα είναι και ασύμφορο να τα έχεις, αφού ως φορολογικό τεκμήριο θα επιβαρύνει τις τσέπες των πτυχιούχων.
Το ξερίζωμα του δικαιώματος στην εκπαίδευση αρχίζει ήδη από τα νηπιαγωγεία. Χιλιάδες προνήπια μένουν φέτος εκτός σχολείου, νηπιαγωγεία και δημοτικά κλείνουν, οι τάξεις συγχωνεύονται με αποτέλεσμα να είναι καθεστώς τα υπεράριθμα τμήματα, τα κενά εκπαιδευτικών είναι χιλιάδες ενώ η οικονομική ασφυξία θα θέσει τη συντριπτική πλειοψηφία των σχολείων εκτός λειτουργίας. Το φετινό χειμώνα τα παιδιά θα ξεπαγιάσουν μέσα στις σχολικές αίθουσες. Οι μετακινήσεις των μαθητών έχουν σταματήσει σε πολλές περιοχές της χώρας. Χαρτί και κιμωλίες κυκλοφορούν στα σχολεία με δελτίο ενώ είναι φανερό πως θα κληθούν οι γονείς να πληρώσουν ξανά. Η αύξηση του ωραρίου διδασκαλίας των εκπαιδευτικών είναι προδιαγεγραμμένη και απομένει ο τρόπος που θα γίνει. Οι υποχρεωτικές μετακινήσεις εκπαιδευτικών είναι πια δεδομένες. Όλο και περισσότερο η διοίκηση (προϊστάμενοι, σύμβουλοι, διευθυντές) πιέζουν προς διάφορες κατευθύνσεις τους εκπαιδευτικούς δημιουργώντας ασφυκτικό κλίμα στη δουλειά τους. Πειθαρχικά, πιέσεις, παρατηρήσεις και έλεγχοι είναι καθημερινό φαινόμενο. Οι εξωφρενικές ενέργειες της διοίκησης είναι και αυτές δεδομένες, με τελευταία την ανάκληση 100 περίπου τοποθετήσεων εκπαιδευτικών στην Αθήνα με απόφαση του περιφερειάρχη. Είναι ολοφάνερο πως το πλάνο των απολύσεων στο δημόσιο περιλαμβάνει χιλιάδες απολύσεις εκπαιδευτικών, διαφορετικά δεν βγαίνει. Συνολικά όλο το πλέγμα των παροχών που τεκμηρίωναν το δικαίωμα στην εκπαίδευση διαλύεται όπως και το σύνολο των εργασιακών δικαιωμάτων και ελευθεριών που οι εκπαιδευτικοί είχαν κατακτήσει με αγώνες.
Είναι ξεκάθαρο πως ο σχεδιασμός του συστήματος στην εκπαίδευση περιλαμβάνει νοσηρές παρεμβάσεις μεγάλης κλίμακας που μας οδηγούν με γρήγορους ρυθμούς αιώνες πίσω. Κλειστά και διαλυμένα σχολειά, μαζική εγκατάλειψη σπουδών ακόμη και των λεγόμενων υποχρεωτικών, εξαθλιωμένοι και υποταγμένοι δάσκαλοι, όλα τα παραπάνω συνθέτουν το τοπίο της νέας εκπαιδευτικής ερημιάς που θέλουν να απλώσουν οι δυνάστες μας, Έλληνες και ξένοι.
Οι χιλιάδες εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας έχουν συνειδητοποιήσει πού πάει το πράγμα αλλά αναρωτιούνται μέχρι πού θα φτάσει. Συζητάνε για το «αν μπορούμε να κάνουμε κάτι» και όχι για το «τι πρέπει να κάνουμε». Σ' αυτό τον αναβρασμό που συνδυάζεται με οργή και φόβο και ζητά βοήθεια για να βρει μαχητική διέξοδο, η συνδικαλιστική ηγεσία της ΔΟΕ καλλιεργεί συστηματικά τον εφησυχασμό. Την ίδια ώρα που καλεί σε 24ωρη απεργία την υπονομεύει, λέγοντας πως δεν θα ήθελε να γίνονται απεργίες αλλά αποζητά μια άλλη αξιολόγηση στην εκπαίδευση. Παράλληλα δημοσιεύει καθησυχαστικές ανακοινώσεις μετά τη συνάντηση με τον υπουργό Παιδείας, μεταφέροντας ασχολίαστα τα λόγια του πως μια σειρά κυβερνητικές επιλογές, όπως οι απολύσεις, δεν αφορούν τους εκπαιδευτικούς ή ότι θα ισχύσουν αργότερα, όπως η αύξηση του ωραρίου.
Μέσα σε αυτό το κλίμα υπονόμευσης της ίδιας της έννοιας της απεργίας από την ηγεσία της ΔΟΕ, η κινητικότητα των δυνάμεων της αριστεράς και όσων έχουν αναφορά στο κίνημα είναι πολύ πίσω από τις ανάγκες. «Κουβαλούν», δε, τα χαρακτηριστικά μιας προηγούμενης περιόδου που σήμερα δεν μπορούν να καλύψουν καμία πραγματική ανάγκη του κινήματος. Έτσι, από το «δεν απεργούμε με την ΑΔΕΔΥ» περάσαμε σήμερα στο αίτημα της γενικής απεργίας. Κανείς δε θα μπορούσε να διαφωνήσει με τη γενική απεργία ως αναγκαιότητα αλλά πρέπει να είναι ξεκάθαρο πως ούτε θέλουν ούτε μπορούν να την εξαγγείλουν οι ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και οι άλλες ομοσπονδίες (π.χ., ΟΛΜΕ-ΔΟΕ). Δεν μπορεί να εξαγγελθεί από καμία παράταξη και από καμία διακήρυξη. Απαιτείται συστηματική προσπάθεια ώστε κλάδοι εργαζομένων να μπουν μπροστά με τους αγώνες και την αλληλεγγύη τους και να σηκώσουν στην πλάτη τους μια μεγάλη, γενική, παρατεταμένη απεργία και μάχη.
Είναι απαραίτητο να έχουμε ξεκάθαρο στο μυαλό μας πως μεγάλη απεργία σημαίνει πρωτοβουλίες αγώνα παντού, συνεργασία και συνεννόηση των κινηματικών δυνάμεων, ουσιαστική λειτουργία των σωματείων και μαζικοποίηση των γενικών συνελεύσεων. Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών θα κινηθούν σ' αυτή την κατεύθυνση. Ο κύβος ερίφθη για όλους!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Με το χτύπημα του κουδουνιού… ΤΕΛΟΣ ΑΚΙΝΗΣΙΑΣ–ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΑΓΩΝΩΝ

• Σεπτέμβρης 2010: «…Η δυσκολότερη σχολική χρονιά μετά τη μεταπολίτευση», Aννα Διαμαντοπούλου, υπουργός Παιδείας
• Σεπτέμβρης 2011: «…Η δυσκολότερη σχολική χρονιά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο», Β. Κουλαϊδής γραμματέας υπ. Παιδείας
• Σεπτέμβρης 2012: Πόσο πίσω θα γυρίσει το ρολόι για τα σχολεία όλων των βαθμίδων;
Ο υπουργός Παιδείας Αρβανιτόπουλος επιχειρεί να απαντήσει στο παραπάνω ερώτημα δηλώνοντας ότι «η δωρεάν παιδεία αποτελεί μια ακριβοπληρωμένη σπατάλη σε βάρος του έλληνα φορολογούμενου». Οπότε περικοπές παντού! Στις λειτουργικές δαπάνες των σχολικών μονάδων (άδεια τα ταμεία των σχολικών επιτροπών - παγωμένος προβλέπεται ο χειμώνας), στις μετακινήσεις των μαθητών (σε πολλές περιοχές ήδη έχουμε στάση μεταφορών), στους διορισμούς εκπαιδευτικών (225, με τις συνταξιοδοτήσεις να είναι περίπου 3.300!), στους μισθούς των εκπαιδευτικών (τέλος σε ό,τι έμεινε στα δώρα – νέα μείωση του εισαγωγικού μισθού), στον αριθμό τμημάτων (μέσω συμπτύξεων - με 30 μαθητές, σύμφωνα με πρόσφατη υπουργική απόφαση). Η φτώχεια των σχολείων συναντά τη φτώχεια δασκάλων και καθηγητών, για να ολοκληρωθεί με τη φτώχεια των μαθητών και των γονιών τους.
Ομως τα παραπάνω δεν τους είναι αρκετά. Η τρικομματική κυβέρνηση προετοιμάζει και νέο χτύπημα στις εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών. Αύξηση διδακτικού και εργασιακού ωραρίου, αναδιάρθρωση οργανικών θέσεων με μετακινήσεις σε όλη την επικράτεια, νέο κύμα συγχωνεύσεων-καταργήσεων σχολικών μονάδων κυρίως στην τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση, δραστική μείωση των 140 ειδικοτήτων που υπάρχουν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (πάλι η τεχνική εκπαίδευση έχει μπει στο στόχαστρο). Με το δίλημμα «αύξηση του διδακτικού ωραρίου ή απολύσεις» εκβιάζει ο υπουργός Παιδείας, για να καταφέρει και τα δύο. Είτε με εφεδρεία, είτε διά της συνταξιοδοτικής ωρίμανσης, είτε απλά και ωμά απολύοντας. Οχημα για τις επιδιώξεις αυτές που ανατρέπουν τις εργασιακές σχέσεις, η αξιολόγηση, που αναμένεται εντός του Οκτωβρίου. Είναι φανερό ότι οι εκπαιδευτικοί, αν περάσουν όλα αυτά, θα κάνουν μια τελείως διαφορετική δουλειά από αυτήν που ήξεραν.
Από την άλλη, η κατάσταση στο εσωτερικό του κλάδου δεν είναι καλή. Το καθημερινό αγκομαχητό για να βγουν οι υποχρεώσεις χωρίς υγεία, περίθαλψη, κοινωνικές δομές, η πίεση μέσα και έξω από τα σχολεία, η κινηματική απραξία, η αποσυγκρότηση των σωματείων έχει δημιουργήσει ένα αίσθημα ήττας και ανημποριάς που προσεγγίζει πολλές φορές την κρίση πανικού. Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι με βάση τα προηγούμενα ότι η κατεύθυνση των κρατούντων να διαιρούν για να βασιλεύουν ρίχνοντας το μικρόβιο της διάσπασης μέσα στον κλάδο φαίνεται να «μολύνει» συνειδήσεις εκπαιδευτικών που ζητούν να την πληρώσουν οι άλλοι (οι τεμπέληδες, οι της τεχνικής κ.λπ.) για να τη «γλιτώσουν» οι ίδιοι.
Αυτή τη διαλυτική κατάσταση στον κλάδο ενισχύει και η στάση της συνδικαλιστικής ηγεσίας στην ΟΛΜΕ. Η αγωνιστική (!!) της πρόταση στον κλάδο είναι: απογευματινό συλλαλητήριο και 24ωρη απεργία όταν θα ψηφίζεται το νέο πακέτο μέτρων και μετά γενικές συνελεύσεις για να συζητηθεί πρόγραμμα δράσης (;;;). Τι να σχολιάσει κανείς για την κατάντια τους που οδηγούν τον κλάδο στην ήττα, παραδίδοντάς τον στη βαρβαρότητα.
Απαιτείται η ΕΝΟΤΗΤΑ του κλάδου. Η γνώση ότι ΟΛΟΙ οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται στο στόχαστρο και ενωμένοι πρέπει να υπερασπιστούν τη ζωή τους. Ταυτόχρονα, πρέπει να δυναμώσει η ενότητα και με όλους τους άλλους εργαζόμενους, τους μαθητές και τους γονείς τους. Και πρώτα από όλα με τους εργαζόμενους στην υγεία και στους δήμους, όπου οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί το σύστημα είναι κοινές με τις μεθόδους που χρησιμοποιεί στην εκπαίδευση. Οι κοινοί αγώνες εργαζόμενων σε σχολεία, υγεία και δήμους ενάντια στις απολύσεις, τις συγχωνεύσεις, τη φτώχεια και τις περικοπές μπορούν να δημιουργήσουν την απαιτούμενη δύναμη αντίστασης που θα οδηγήσει το σύστημα σε μεγάλη και κεντρική πολιτική ήττα. Ο κλάδος των εκπαιδευτικών μπορεί να αποτελέσει τον πυροδότη ενός τέτοιου γενικευμένου και με διάρκεια απεργιακού αγώνα.
Είναι λοιπόν ώρα ευθύνης για τις αγωνιστικές δυνάμεις του κλάδου, ώρα της κοινής δράσης, του συντονισμού των πρωτοβουλιών για οργάνωση-αντίσταση από τα κάτω. Είναι ώρα για να γίνουν μικρά και μεγαλύτερα πρακτικά βήματα εμπλοκής και συσπείρωσης όλο και μεγαλύτερου κομματιού εκπαιδευτικών, στην κατεύθυνση της οικοδόμησης των πολιτικών, σωματειακών, κινηματικών προϋποθέσεων για την ανασύσταση του συνδικαλιστικού κινήματος. Να πραγματοποιηθούν άμεσα συζητήσεις σε κάθε σχολείο, γενικές συνελεύσεις στις ΕΛΜΕ με αποφάσεις παρατεταμένου απεργιακού αγώνα. Είναι ανάγκη και υποχρέωση.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Το αθηναϊκό underground 1964-1983

Μέχρι τα μέσα Οκτώβρη στο CAMP (Ευπόλιδος 4 & Απελλού 2, πλατεία Κοτζιά) θα διεξάγεται έκθεση κυρίως με εικαστικά εκθέματα αλλά και έντυπα από τη λεγόμενη Αθηναϊκή Σκηνή. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν εκθέματα από την Παράγκα του Σίμου, παρ’ ότι προγενέστερη της περιόδου, έργα του Πητ Κουτρουμπούση, του Liber κ.ά. Πολλά από τα εκθέματα αυτά ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές ή πρόκειται για προσωπικά τεκμήρια διαφόρων μορφών της περιόδου που δύσκολα θα βρει κάποιος ξανά. Επίσης στον τρίτο όροφο υπάρχουν μόνιμες προβολές έργων των Ζερβού, Ρεντζή, Κωστή Τριανταφύλλου, Φέρρη κ.ά.
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού έγινε και μια σειρά από ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις-συζητήσεις πάνω σε θέματα που άπτονται του underground, με συμμετοχή ανάμεσα σε άλλους των Θανάση Ρεντζή, Τέου Ρόμβου, Νάνου Βαλαωρίτη, Βλάση Ρασσιά, Κώστα Φέρρη, Αλέξη Ταμπουρά.
Η έκθεση προβληματίζει και βάζει σε σκέψη το θεατή για τα όρια του underground κυρίως σε σχέση με το avant-garde. Κατά την άποψή μου, στο πλαίσιο της συγκεκριμένης έκθεσης αυτά συγχέονται. Αλλωστε και ο Θανάσης Ρεντζής κράτησε αποστάσεις από τον όρο underground όσο τον αφορά αλλά και ο ψυχεδελικός/pop-art καλλιτέχνης Στέργιος Δεληάλης (γνωστός –και- για το εξώφυλλο στο δίσκο του Δ. Σαββόπουλου, Το περιβόλι του τρελού).
Υπαρξισμός, υπερρεαλισμός, ψυχεδέλεια, pop-art, αναρχισμός, νέα κοινωνικά υποκείμενα ή μουσικά ρεύματα συνθέτουν το φάσμα των έργων που παρουσιάζονται. Ο Σίμος ο Υπαρξιστής συναντάει τον Νίκο Μπαλή κι ο Νάνος Βαλαωρίτης τον Λεωνίδα Χρηστάκη. Κοινός τόπος, η Αθήνα και οι κοινωνικές, πολιτιστικές και πολιτικές ανησυχίες που εκκινούν τη δεκαετία του ’50 και οξύνονται στις δεκαετίες ’60-70 κυρίως γύρω από κύκλους νεολαίας.
Underground; Και ναι και όχι!
Ενδιαφέρουσα που αξίζει (τουλάχιστον) μια επίσκεψη; Σίγουρα ναι!
Η πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση συνοδεύεται κι από ένα βιβλίο με ορισμένες ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις επί του θέματος από... τη διόλου underground «Athens Voice».

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »