Στολίσκος για την ελευθερία στη Γάζα: ακτιβισμός με ρίσκα, αλλά πάντα εντός του πλαισίου του συστήματος

Καθόλου δεν θέλουμε να μειώσουμε την προσπάθεια ανθρώπων και συλλογικοτήτων από τη χώρα μας και από άλλες χώρες που πρόκειται, όπως έχουν δηλώσει, να πάρουν ακόμη μία φορά εφέτος πραγματικά ρίσκα προκειμένου να συμβάλουν στο σπάσιμο του θαλάσσιου αποκλεισμού της Γάζας. Δεν νομίζουμε ότι χρειάζεται εμείς να υποδείξουμε τους πραγματικούς κινδύνους από τη δολοφονική συμπεριφορά του σιωνιστικού κράτους. Ούτε βέβαια, αν κάποιοι είναι πεισμένοι ότι με αυτόν τον τρόπο προσφέρουν και μάλιστα με τη μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στον αγώνα για την απελευθέρωση των λαών, θα τους προτείναμε να κάτσουν στ’ αυγά τους λόγω κινδύνων. Ούτε, από την άλλη, ακόμη και την πιθανή αναβολή της επιχείρησης θα την κρίναμε με ευκολία σαν ατολμία ή φυγομαχία.
Σίγουρα μετά και το μακέλεμα από το σιωνιστικό Ισραήλ ειρηνικών διαδηλωτών στα υψίπεδα του Γκολάν για δεύτερη φορά μέσα σε 20 μέρες και με δεδομένη την περσινή σφαγή στο Μαβί Μαρμαρά του πρώτου στολίσκου της ελευθερίας, ο καθένας αντιλαμβάνεται πως το μαντρόσκυλο του ιμπεριαλισμού δεν θα αποδεχτεί εύκολα το μερικό έστω ξεδόντιασμά του, όπως θα ήθελαν χάριν συνολικότερων σχεδιασμών για την περιοχή οι ΗΠΑ του Ομπάμα. Και το ζήτημα από κει και πέρα είναι σε ποιες πλάτες μπορεί να στηριχθεί μια τέτοια πρωτοβουλία έτσι ώστε ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα να υπάρχει κέρδος για την πάλη του λαού της Παλαιστίνης και συνολικότερα για την πάλη των λαών.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Τα πάντα για την απεργία!

Η γενική απεργία στις 15 Ιούνη μπορεί και πρέπει να αποτελέσει την ευκαιρία εκείνη για έναν γενικό ξεσηκωμό της εργατικής τάξης και όλων των πλατιών λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας. Να αποτελέσει το έναυσμα ώστε ο κόσμος της δουλειάς και του μόχθου να βγει μαζικά και μαχητικά και να πλημμυρίσει τους δρόμους και τις πλατείες σε όλη τη χώρα και να δείξει την πραγματική του δύναμη.
Ήδη εδώ και δύο εβδομάδες οι πλατείες είναι γεμάτες από πλατιά λαϊκά στρώματα που αγωνίζονται ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα της τρόικας και που εφαρμόζει η κυβέρνηση της υποτέλειας.
Η επίθεση στον λαό και στους νέους της χώρας έχει πάρει μορφή χιονοστιβάδας, όπου τα αντιλαϊκά μέτρα γίνονται όλο και πιο άγρια και οδηγούν τις εργαζόμενες μάζες σε μαζική ανεργία, σε μεγαλύτερη φτώχεια και ανέχεια. Όλος ο αστικός πολιτικός κόσμος σύσσωμος στηρίζει αυτή την αγριότητα των βάναυσων και βάρβαρων μέτρων, ενώ οι όποιες διαφωνίες τους εκδηλώνονται στις λεπτομέρειες.
Πρωταγωνιστής και οργανωτής της αγριότητας των μέτρων είναι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Μια κυβέρνηση που έχει συγκεντρώσει επάνω της την οργή και το μίσος των λαϊκών μαζών και έχει αρχίσει να νιώθει για πρώτη φορά την πίεση, την ασφυκτική πίεση του λαού μας. Αυτή η πίεση που ασκούν οι λαϊκές μάζες μπορεί να αυξηθεί ακόμη περισσότερο. Σε κάθε χτύπημα της κυβέρνησης το λαϊκό και εργατικό κίνημα να απαντά με το δικό χτύπημα. Ήδη μεγάλα τμήματα του λαού αντιστέκονται στις πλατείες της χώρας και ακόμη περισσότερα θα μπουν στον δρόμο της μαζικής αντίστασης. Σε κάθε χώρο, σε κάθε κλάδο και συνολικά με την απεργία στις 15 Ιουνίου να οργανώσουμε τον μεγάλο ξεσηκωμό. Να εκφράσουμε τη μεγάλη μας οργή και το ταξικό μας μίσος απέναντι στο αστικό κηφηναριό και στο πολιτικό τους προσωπικό.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Για τη στάση της Αριστεράς απέναντι στις πλατείες

Οι δύο εκδοχές της υποταγής στο συσχετισμό

Οι διαμαρτυρίες των πλατειών γεννήθηκαν πάνω σε ένα διπλό υπόβαθρο: την ένταση της καπιταλιστικής επίθεσης και των συνεπειών του ξεπουλήματος της χώρας από τη μία και την επί μακρόν ύπαρξη πολιτικού, αριστερού κενού από την άλλη.
Λίγη σημασία έχει να ψάξει κανείς να βρει πώς ακριβώς οργανώθηκε το πρώτο κάλεσμα στις πλατείες και από πού κρατάει η σκούφια αυτών που πήραν την πρωτοβουλία. Δεν έχει και σημασία, άλλωστε. Σημασία έχει ότι με βάση το διπλό υπόβαθρο που περιγράφτηκε, δόθηκε η ευκαιρία σε ένα τεράστιο δυναμικό εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων σε όλη τη χώρα να εκφράσει την οργή του για τη βίαιη και ταχύτατη επιδείνωση των συνθηκών ζωής του που για σημαντικά τμήματα των εργαζομένων φτάνει στην απόγνωση και την απελπισία.
Το σύστημα από την πρώτη στιγμή αγκάλιασε τις διαμαρτυρίες των πλατειών με… στοργή και τρυφερότητα. Με τις εκτιμήσεις και την ωριμότητα που αυτό διαθέτει, προσπάθησε να χειραγωγήσει προκαταβολικά τις διαμαρτυρίες αυτές θέτοντας τα δικά του όρια νομιμότητας: «έξω η πολιτική, τα κόμματα, τα σωματεία, τα σύμβολα και η οργανωμένη δράση», «μπράβο στις ενωτικές, εθνικού τύπου διαδηλώσεις» και άλλα εξόχως πολιτικά και βολικά. Ηταν ο τρόπος του για να κουνήσει προκαταβολικά και προειδοποιητικά το δάχτυλο στους διαμαρτυρόμενους σε σχέση με τις γραμμές που δε θα έπρεπε να ξεπεραστούν έτσι ώστε η «στοργή» να μη μετατραπεί σε οργή και επίθεση του συστήματος και των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης που διαθέτει απέναντι στις λαϊκές κινητοποιήσεις. Ολο αυτό, βέβαια, καθόλου ασφαλές δεν ήταν –και ούτε είναι- γιατί σε τέτοιες συνθήκες γενικευμένης λαϊκής οργής τα πράγματα δεν είναι εύκολα ελεγχόμενα και όποιος παίζει με τη φωτιά μπορεί και να καεί.
Αυτό το τελευταίο φαίνεται ότι το έχουν ιδιαίτερα υπόψη τους και οι δυνάμεις της Αριστεράς, όπως έδειξε η στάση τους…

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Οι δύο γραμμές

Χιλιάδες λαού συρρέουν καθημερινά στις πλατείες της χώρας μας για να διαδηλώσουν την αντίθεση και την οργή τους για την επίθεση που δέχονται. Αυτό είναι η κινητήρια δύναμη που ωθεί τον λαό. Η διάθεσή του να αντιπαλέψει τα βάρβαρα μέτρα που προωθούνται εναντίον του, να ανατρέψει την πολιτική που τα υπηρετεί.
Το αποκορύφωμα ήταν την περασμένη Κυριακή, όταν εκατοντάδες χιλιάδες λαού κατέκλυσαν το κέντρο της Αθήνας αλλά και άλλων πόλεων. Αυτό είναι, ήδη, μια νίκη του λαού. Όχι βέβαια ότι ο λαός πέτυχε κιόλας τους στόχους του, αλλά έπεται συνέχεια.
Το ουσιώδες είναι ότι αυτό από μόνο του αποτέλεσε πολιτικό γεγονός μεγάλης σημασίας, που ήδη επιδρά σε πολιτικές διεργασίες και εξελίξεις. Είναι μάλιστα πολύ πιθανό, αν επαναληφθεί και την επόμενη Κυριακή το ίδιο ή και πολυπληθέστερο ή ακόμη αν στις 15 του μήνα οι εργατικές κινητοποιήσεις «ενωθούν» με τις «πλατείες», οι επιδράσεις να είναι καταλυτικές.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Σύνταγμα, Ιούνης 2011 «Η πλατεία ήταν γεμάτη»… κόσμο, οργή και αντιθέσεις

Πλημμύρισαν οι δρόμοι! Οι πλατείες. Ποτάμια λαού, άντρες και γυναίκες, νέοι, γέροι και παιδιά γέμισαν το Σύνταγμα. Και όχι μόνο. Από τις 25 του Μάη. Είτε βρίσκονταν εκεί για ώρες είτε πέρασαν. Και ήταν δεκάδες χιλιάδες, όπως την Κυριακή στις 29 ή στις 31 του Μάη, όταν «ενώθηκε» το Σύνταγμα με τα Προπύλαια, ή και εκατοντάδες χιλιάδες όπως την επόμενη Κυριακή, στις 5 του Ιούνη, που το λαϊκό ποτάμι «άπλωσε» ακόμα περισσότερο. Αλλά και καθημερινά, μέχρις αργά, μετά τα μεσάνυχτα. Τι «παρακίνησε» άραγε όλον αυτό τον λαό, να βγει στον δρόμο; Τι τον ξεσήκωσε; Ήταν άραγε το «Facebook» και ο «Σκάι» που «έβγαλε» πολύ περισσότερο κόσμο (λες και είναι πρόβατα) από «εμάς», όπως ισχυρίζονται κάποιοι... αριστεροί; Ήταν παράγοντες του συστήματος, ακόμα και της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης, που παίζουν, όντως, ένα παιχνίδι (με τη φωτιά, είναι η αλήθεια!), επιθυμώντας διόδους εκτόνωσης, «ατομικής» έκφρασης (sic), μακριά από οργανώσεις, κόμματα, συλλογικότητες και συνδικάτα, και προβάλλουν το απολιτίκ και το «ακομμάτιστο»; Δεν είναι άραγε, πέρα απ’ τα παιχνίδια και τις επιδιώξεις που έχουν οι παραπάνω, η ίδια η ασφυκτική, μαύρη πραγματικότητα και το ακόμα πιο ανασφαλές και αβέβαιο μέλλον, που τους επιβάλλει ένα σύστημα πέρα για πέρα σάπιο και εκμεταλλευτικό, τα μνημόνια και τα μέτρα της κυβέρνησης και των αφεντικών της, αυτά που έβγαλαν, και θα βγάλουν και σε μεγαλύτερη έκταση, τον λαό στον δρόμο; Δεν είναι η αίσθηση πως «δεν πάει άλλο»;

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Θεσσαλονίκη, Λευκός Πύργος Να ενωθεί η πλατεία με την απεργία !

Συνεχίζεται κάθε ημέρα η συγκέντρωση κόσμου, κυρίως νεολαίας, στο πλακόστρωτο του Λευκού Πύργου, ενώ αρκετές σκηνές παραμένουν στα γύρω παρτέρια, σε μια διαρκή εκδήλωση αντίθεσης στη βάρβαρη πολιτική της κυβέρνησης και της τρόικας και με διακηρυγμένο στόχο την εναντίωση στο επερχόμενο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που θα απογειώσει την αντιλαϊκή καταιγίδα.
Την Κυριακή 5 Ιούνη, το απόγευμα, πραγματοποιήθηκε μια πολύ μεγάλη συγκέντρωση που εξελίχθηκε σε διαδήλωση στο κέντρο της πόλης, με εκτιμήσεις να την υπολογίζουν ακόμη και σε 40 χιλιάδες. Στη διαδήλωση ακούστηκαν πιο δυνατά πολιτικά συνθήματα εναντίωσης στην αντιλαϊκή επίθεση και στο μνημόνιο, ενώ έντονη ήταν η παρουσία εργαζόμενων και κόσμου από τις λαϊκές συνοικίες.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΑΡΤΑ

Εκατοντάδες αρτινοί πολίτες, εργαζόμενοι, άνεργοι και νεολαίοι δίνουν κάθε μέρα το ραντεβού τους το βράδυ στην κεντρική πλατεία, κομμάτι κι αυτοί ενός κινήματος αγανάκτησης και οργής που έχει απλωθεί σ' όλη τη χώρα, αντιδρώντας με αυτόν τον τρόπο στα νέα μέτρα του Μνημονίου 2 που προωθεί η κυβέρνηση σύμφωνα με τις επιταγές της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ.
Πολλοί, στο πέρασμα αυτών των ημερών, προσπάθησαν να «χρωματίσουν» την πλατεία. Πρώτοι τα διάφορα φασιστοειδή, χρυσαυγίτες, ΛΑΟΣ κ.λπ. θέλησαν να την ντύσουν στα γαλανόλευκα. Η ελληνική σημαία, το σήμα κατατεθέν, οι πατριωτικές κορόνες, μέχρι και η εμφάνιση επαίσχυντων κειμένων που δεν γίνονται αποδεκτά από τους συγκεντρωμένους παρουσιάζονται ως αποφάσεις της συνέλευσης στα τοπικά ΜΜΕ και τα site.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΒΟΛΟΣ

Εδώ και δυο βδομάδες η παραλία του Βόλου έχει γίνει σταθερό σημείο συνάντησης για εκατοντάδες κόσμο. Στις 25/5 έγινε η πρώτη μεγάλη συγκέντρωση 1.000 περίπου ατόμων. Από τότε ορίστηκαν καθημερινά οι συγκεντρώσεις με αρκετή μαζικότητα. Παρ’ όλα αυτά, δεν υπήρξε κάποια οργανωμένη συζήτηση που θα έθετε το περιεχόμενο των συγκεντρώσεων. Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Εργαζομένων και Ανέργων μοίρασε προκήρυξη που έβαζε το ζήτημα του αγώνα ενάντια στο μνημόνιο και φάνηκε ξεκάθαρα η αναγκαιότητα διεξαγωγής συζητήσεων με τον κόσμο για το πώς μπορούμε να οργανώσουμε καλύτερα τις συγκεντρώσεις μας.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΧΑΝΙΑ

Αναμφισβήτητα, αυτό που ζούμε στην πόλη μας τις τελευταίες βδομάδες είναι κάτι πρωτόγνωρο. Εκατοντάδες Χανιώτες κάθε ηλικίας με σημαντική παρουσία της νεολαίας, συγκεντρώνονται κάθε βράδυ στην πλατεία της Δημοτικής Αγοράς και συζητούν για τα προβλήματά τους και καταθέτουν την άποψή τους και τη διαθεσιμότητά τους να παλέψουν ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση. Η οργή του κόσμου έχει ξεχειλίσει το ποτήρι και άλλος χρόνος αναμονής δεν υπάρχει. Η πόλη όπως και όλη η Ελλάδα μαστίζεται από τον εφιάλτη της ανεργίας. Τα βασικά αγροτικά προϊόντα του νομού δεν δίνουν πλέον εισόδημα. Τα μαγαζιά κλείνουν το ένα μετά το άλλο ενώ οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι βλέπουν κάθε μέρα το μισθό τους και τη σύνταξή τους να συρρικνώνεται.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΗΡΑΚΛΕΙΟ

Αισιόδοξα τα μηνύματα από την πλατεία Ελευθερίας στο Ηράκλειο. Με αυξομειώσεις, η συμμετοχή κυμάνθηκε από 500 περίπου άτομα μέχρι και 10.000 περίπου την Κυριακή 5/6. Την Κυριακή έγινε με αυθόρμητο τρόπο και η μεγαλύτερη σε όγκο διαδήλωση των τελευταίων δεκαετιών- θάφτηκε από τα ΜΜΕ - μεγαλύτερη και από εκείνη για τα μέτρα Γιαννίτση. Ο κόσμος (γύρω στα 10.000 άτομα) μπορεί στην πλειοψηφία του να συμμετείχε για πρώτη φορά, αλλά σίγουρα δεν βρισκόταν τυχαία, αφού η διαδήλωση έγινε σε δρόμους εντελώς έρημους από περαστικούς και με τα μαγαζιά κλειστά (21:30΄, ημέρα Κυριακή).
Εκτός από τα κόμματα εξουσίας, που δεν τολμούν να εμφανισθούν, από την πλατεία απουσιάζουν, από θέση και άποψη, το ΚΚΕ αλλά δυστυχώς και το ΜΛ-ΚΚΕ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΠΕΤΡΑΛΩΝΑ

Την Τετάρτη 8 Ιούνη πραγματοποιήθηκε μαζική συνέλευση κατοίκων των Πετραλώνων, του Θησείου και του Κουκακίου. Πάνω από 120 άτομα παραβρέθηκαν στη συνέλευση η οποία κράτησε αρκετές ώρες, αλλά και μετά, στα πηγαδάκια που συνέχισαν τη συζήτηση στην πλατεία, η συμμετοχή ήταν μεγάλη, με τον κόσμο να παραμένει στην πλατεία. Φάνηκε καθαρά η διάθεση ενός κόσμου να δραστηριοποιηθεί, να συζητήσει διάφορα ζητήματα που έχουν ανοιχτεί ή ανοίγονται από εδώ και εμπρός σχετικά με το κίνημα και την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, να παρακολουθήσει και να κινητοποιηθεί -και αυτό μόνο θετικά μπορεί να θεωρηθεί.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Μπορούμε να συντρίψουμε το νέο «σύμφωνο λεηλασίας»! Καμία εμπιστοσύνη στις μανούβρες του συστήματος Η αντίσταση είναι υπόθεση του λαού και όχι σωτήρων όποιας απόχρωσης

Απίστευτο και όμως συμβαίνει! Είναι από τις λίγες φορές στην πρόσφατη ιστορία των αγώνων μας που βρισκόμαστε τόσο κοντά στο να πετύχουμε μια μεγάλη νίκη σε βάρος του κατεστημένου, της κυβέρνησης, του ΔΝΤ και της ΕΕ.
Όλον αυτό τον χρόνο που μας πέρασε (για να μην πάμε πιο πίσω) βιώσαμε για τα καλά στο πετσί μας τι σημαίνει ΔΝΤ, τι σημαίνει «βοήθεια» από την ΕΕ, τι σημαίνει «σωτηρία» από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Χρειάστηκε να χάσουμε πολλά, να επιδεινωθεί η θέση μας και το βιοτικό μας επίπεδο για να καταλήξουμε στο ότι δεν υπάρχει άλλη λύση απ’ το να πάρουμε την υπόθεση της αντίστασης στα χέρια μας. Βγήκαμε στους δρόμους, στις πλατείες, με επιμονή, με υπομονή προκειμένου να διοχετεύσουμε την οργή και την αγανάκτησή μας σε μια και μόνη πολιτική κατεύθυνση: ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΠΙΣΩ ΤΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΜΕΤΡΑ ΤΟΥΣ!
Εκτός από οργή και αγανάκτηση, αρχίσαμε να συσσωρεύουμε εμπειρίες από τις ήττες και τις διαδοχικές επιθέσεις που δεχτήκαμε στο όνομα του μνημονίου και δεν καταφέραμε να αποκρούσουμε.
Δεν μπορούμε να καθόμαστε αδιαμαρτύρητα να μας βιάζουν. Δεν μας έδιναν λύση οι εκλογές τους. Δεν μας ικανοποιεί η προοπτική του ν’ αλλάξει ο Μανωλιός… Δεν αποτελούσε για μας παρά μόνο εκτόνωση η φαεινή ιδέα περί δημοψηφίσματος απ’ όπου και να προερχόταν. Δεν ψάχνουμε για δήθεν νέους μεσσίες, «άφθαρτους», που θα μας έπαιρναν από το χέρι. Αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε ότι χρειαζόμαστε πιο ριζικές λύσεις, πιο ριζοσπαστική προοπτική την οποία να υπηρετήσουμε και να προωθήσουμε εμείς οι ίδιοι. Χωρίς μεσολαβητές και καλοθελητές.
Η ανάγκη και όχι ο μιμητισμός μάς οδήγησε να ενώσουμε τις φωνές μας σε μια κατεύθυνση: να μην περάσει αυτό που ονομάζουν «μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα».
Να υποχρεώσουμε σε υποχώρηση όλους αυτούς, εντός και εκτός Ελλάδας, που λυσσομανάνε να κάνουν αυτό το πρόγραμμα νόμο του κράτους, που θα αλυσοδένει τη χώρα για δεκαετίες και θα μας μετατρέψει σε μπανανία, σε σύγχρονους δούλους των καπιταλιστών και υπηρέτες των ιμπεριαλιστών.
Απ’ όσα βιώσαμε αυτές τις μέρες στο Σύνταγμα, στους γύρω δρόμους, στα Προπύλαια, σε πλατείες της περιφέρειας, στους εργασιακούς χώρους, στους χώρους όπου συγκεντρώνονται άνεργοι και μετανάστες, στα σχολεία, άρχισε να φαίνεται ότι σαν λαός είμαστε διαθέσιμοι. Είμαστε όμως ακόμα στην αρχή! Οι επόμενες βδομάδες είναι πολύ κρίσιμες.

Από το πρωτοσέλιδο της Προλεταριακής Σημαίας που κυκλοφορεί σήμερα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »