Εκδήλωση των Αγωνιστικών Κινήσεων και της Ταξικής Πορείας Λάρισας για την εκπαίδευση

Στις 3/9 πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών και της Ταξικής Πορείας Λάρισας για τις εξελίξεις στον τομέα της εκπαίδευσης. Μια εκδήλωση που με την μαζικότητά της και τη συμμετοχή των παρευρισκομένων εκπαιδευτικών και όχι μόνο, διαψεύδει όλους εκείνους που προσπαθούν να μας πείσουν πως τίποτα δεν γίνεται, πως ο κόσμος δεν είναι έτοιμος για να κατέβει στο δρόμο. Για όποιον ήταν παρών στην εκδήλωση, ήταν ξεκάθαρο πως ο κλάδος των εκπαιδευτικών είναι αποφασισμένος να μην ξεπουλήσει το δικαίωμά του στη δουλειά, το δικαίωμά του στη ζωή, ούτε να παζαρέψει τις κατακτήσεις του λαού μας για δωρεάν εκπαίδευση για όλους. Από τις τοποθετήσεις των ομιλητών και τη συζήτηση που ακολούθησε προέκυψε το συμπέρασμα πως η επίθεση που έχει εξαπολύσει το σύστημα δεν άφορά απλώς κάποιους κλάδους της κοινωνίας αλλά είναι μια προσπάθεια ανατροπής όλων των κατακτήσεων της εργατικής τάξης και του λαού. Μια προσπάθεια που δεν θα σταματήσει εάν δεν πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας, εάν δεν υπερασπιστούμε τα κεκτημένα δικαιώματα μας και εάν δεν παλέψουμε για την ανασυγκρότηση του εργατικού-λαϊκού κινήματος.
Βέβαια, ποτέ καμία εκδήλωση όσο επιτυχημένη και εάν είναι δεν θα μπορούσε να μας τροφοδοτήσει με τόσο ενθουσιασμό και αισιοδοξία, γιατί ξέρουμε ότι οι αγώνες κρίνονται στους χώρους δουλειάς και στο δρόμο. Και αυτό το γεγονός είναι που μας ενθαρρύνει ακόμα περισσότερο. Γιατί η μαζική παρουσία εκπαιδευτικών στην εκδήλωση δεν ήταν αποτέλεσμα αυτοματισμού ή όπως σε άλλες εκδηλώσεις, αποτέλεσμα κάποιου τρανταχτού ονόματος-κράχτη. Η συμμετοχή του κόσμου ήταν το επιστέγασμα της συνεπούς παρουσίας μας τους δυο τελευταίους μήνες στις καθημερινές κινητοποιήσεις των απολυμένων εκπαιδευτικών των ΕΠΑΛ. Χωρίς την πρόθεση υπερβολής, πιστεύουμε πως με την παρουσία μας στον αγώνα των εκπαιδευτικών και παρόλο τις όποιες αδυναμίες είχε και έχει η παρέμβασή μας, έχουμε καταφέρει να στήσουμε σχέσεις εμπιστοσύνης με τους εργαζόμενους, πράγμα που γίνεται φανερό και από τη στάση τους απέναντι μας τόσο στις συνελεύσεις, τα συντονιστικά και τις παρεμβάσεις όσο και από τη στάση τους στην εκδήλωση που την αγκάλιασαν και την στήριξαν σαν να ήταν δικιά τους. Ακόμα πιστεύουμε πως έχουμε καταφέρει να μπολιάσουμε τις απόψεις και τις ιδέες μας στο μαχητικό πνεύμα των εργαζομένων, κάτι που αντανακλάται στα συνθήματα στις πορείες και στις τοποθετήσεις των εκπαιδευτικών στα συντονιστικά.
Η συνέλευση της ΕΛΜΕ Λάρισας στις 4/9 αποφάσισε πενθήμερες κυλιόμενες απεργίες από τις 16 Σεπτεμβρίου, με περιφρούρηση των κινητοποιήσεων. Πρόταση που υπερψηφίστηκε τελικά λαμβάνοντας 360 ψήφους, έναντι της πρότασης που κατέθεσαν ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚ και ΠΑΜΕ για 48ωρη απεργία στις 18-19/9, η οποία έλαβε 16 ψήφους. Στο πλαίσιο της ίδιας απόφασης, στις 12 και 13 του μήνα τα σχολεία, θα γίνουν ενημερωτικές συνελεύσεις με τη συμμετοχή μαθητών και γονέων.
Αυτή είναι μια μάχη που έχουμε μπροστά μας και είναι κοινή πεποίθηση όλων μας πως πρέπει να την κερδίσουμε κόντρα σε λογικές ηττοπάθειας και αποχώρησης από το μετερίζι του αγώνα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Με αφορμή μια απεργία που θα έπρεπε να γίνει… χθες

Δημήτρης Μάνος νηπιαγωγός 

μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ; (ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΝΗΡΑ Ή ΜΗ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ).

Μια σειρά ερωτημάτων με ίδια κατάληξη.
«Που είναι όλος ο κόσμος και οι απολυμένοι της εκπαίδευσης»; Το ερώτημα ακούστηκε πολλές φορές σε όλες τις κινητοποιήσεις του καλοκαιριού. Το ερώτημα ακούγονταν ακόμα και όταν οι κινητοποιήσεις αυτές ήταν μαζικές με τρόπο παραλλαγμένο: «μα που είναι ο υπόλοιπος κόσμος»; Ακόμα: «αντέχει ο κόσμος να βρίσκεται συνέχεια στους δρόμους»; και η φυσική κατάληξη: «αντέχει μια μεγάλη απεργία» κλπ. Για τον πολύ «κόσμο», τον «ανυποψίαστο» μέχρι σήμερα ή καλύτερα εκείνον τον «κόσμο» που επέλεγε –όχι τυχαία ή από μαζοχισμό- να υιοθετήσει τις αυταπάτες που σέρβιρε το κυρίαρχο σύστημα αλλά σήμερα αποδεσμεύεται από αυτές, τα ερωτήματα χρήζουν μια απάντησης άλλου είδους και ύφους., Τι όμως να πει κανείς όταν ακούγονται, υιοθετούνται και διαδίδονται από τις συνδικαλιστικές παρατάξεις ακόμα και της αριστεράς; Και μάλιστα ως άλλοθι για να μπλοκαριστεί τελικά μια αγωνιστική απόφαση διαρκούς απεργιακού αγώνα; Δεν αποτελούν μήπως μια παραλλαγή της προπαγάνδας των κυρίαρχων αστικών συνδικαλιστικών δυνάμεων για τη βάση «που δεν τραβάει»;
Η συζήτηση που προσπαθεί να αιτιολογήσει την κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος με ένα σχηματικό τρόπο (φταίνε οι ηγεσίες ή ο κόσμος τάχα;) πολλές φορές οδηγείται σε αδιέξοδο.
Στην πραγματικότητα υφίσταται μια οργανική σχέση ανάμεσα στις ηγεσίες και στον κόσμο του κινήματος , είναι και αυτό με τη σειρά του ένα «σύστημα», ένα πλαίσιο σχέσεων όπου η κατάσταση του «κόσμου» δεν είναι άσχετη με την κατάσταση των «ηγεσιών». Η μία πλευρά αντανακλά την άλλη. Ποια όμως από τις δύο πλευρές διαμορφώνει τελικά τους όρους αυτής της διπολικής σχέσης;

Η αρχαία σκουριά.
Το ότι το σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης έχει την πρωτοβουλία στην επίθεση που… το ίδιο διεξάγει είναι μια αλήθεια που δύσκολα θα αμφισβητούσε κανείς (αν και υπάρχουν απόψεις που δείχνουν να αγνοούν αυτή την πραγματικότητα η να την υποτιμούν). Επίσης δεν χωρά καμία αμφιβολία ότι διαθέτει όλους εκείνους τους ιδεολογικούς, πολιτικούς, κατασταλτικούς και άλλους μηχανισμούς ελέγχου για να παραλύει και να αδρανοποιεί τις λαϊκές μάζες. Πολύ περισσότερο αυτό ισχύει για ένα μικροαστικό στρώμα εργαζομένων σε έναν από τους βασικότερους ιδεολογικούς μηχανισμούς του συστήματος όπως η εκπαίδευση. Δεν λέμε «παιδεία» γιατί κάτι τέτοιο περιλαμβάνει και περιλαμβάνεται στο όραμα της ριζικής κοινωνικής ανατροπής. Εκεί λοιπόν, στην εκπαίδευση όπου το σύστημα είχε από καιρό χρεωθεί να κάνει διάφορες αντιδραστικές τομές και ανατροπές που δεν αφορούν μόνο τους εκπαιδευτικούς δεν δόθηκαν οι μάχες που απαιτούσε η «κατάσταση». Ένα ερώτημα εδώ όμως υπερκαλύπτει όλα τα ερωτήματα που έχουν τεθεί: Οι ηγεσίες –τουλάχιστον της αριστεράς- στο συνδικαλιστικό κίνημα με τις στάσεις τους τις επιλογές και τελικά τις αναλύσεις τους διευκόλυναν ή έβαζαν ανάχωμα σε αυτή την «άλωση των συνειδήσεων» και πολύ περισσότερο διαμόρφωναν τους όρους και το πλαίσιο για μια άλλη αγωνιστική συνείδηση; (ταξική τελικά αν και… εξ αντανακλάσεως στο μικροαστικό σώμα των εκπαιδευτικών);
Ως οργανωμένα σύνολα τα πολιτικοσυνδικαλιστικά σχήματα της όποιας αριστεράς διευκόλυναν ή ενίσχυαν την αυταπάτη ότι ο χώρος της εκπαίδευσης -παρά την επίθεση για τον πλήρη έλεγχο και την προσαρμογή του από το σύστημα- θα μπορούσε να σταθεί και να λειτουργήσει αυτόνομα στο δικό του θερμοκήπιο(προτάσεις για άλλα αναλυτικά προγράμματα και βιβλία, προτάσεις για δωδεκάχρονο, για «άλλο σχολείο»).
Ως προς τις κατευθύνσεις του αγώνα υπήρχε ή όχι μια σύγχυση για το ποια θα είναι η κύρια κατεύθυνση όταν αυτή χάνονταν μέσα στην ατέλειωτη χαρταπιά των αιτημάτων και των προτάσεων που κατέβαζαν οι ομοσπονδίες; Χαρακτηριστικό παράδειγμα όταν η επίθεση μετά τα μνημόνια σάρωνε τα πάντα και έκλεινε σχολεία το σύνθημα για «ενιαίο δωδεκάχρονο» αντικαταστήθηκε από το «ενιαίο δεκατετράχρονο», προωθημένα πράγματα, πραγματικά «αλλού»…
Τι σήμαινε πχ εκείνο το περίφημο «υπάρχει συνδικαλιστική κάλυψη» όταν οι νηπιαγωγοί καλούνταν να κάνουν (μόνοι τους!) ατέλειωτες στάσεις εργασίας για να ακυρώσουν στην πράξη την αύξηση του ωραρίου; Τι συνδικαλιστική κάλυψη μπορεί να διατεθεί αλήθεια σήμερα για την πρώτη φουρνιά απολυμένων συναδέλφων; Και από ποιον;
Ευθύνη βέβαια για το αν συγκροτήθηκε μια άλλη κατεύθυνση στο κίνημα ενάντια σε αυτή την «αρχαία θεσμική σκουριά» έχει –στο μέτρο που της αναλογεί- και η άποψη που εκτίθεται εδώ. Και ας μην ήταν η κυρίαρχη ή η πλειοψηφική. Όμως σε ότι μας αφορά δεν μας φταίει κανένας «κόσμος»…
Κι όλα αυτά ίσχυαν και διαμόρφωσαν ένα σώμα απόψεων, στάσεων, πρακτικών συνηθειών όπου άνθισε η λογική της ανάθεσης και της… εξουσιοδότησης σε τρίτους και έγιναν κτήμα του «κόσμου» σε όλη τη μεγάλη περίοδο όπου η επίθεση του συστήματος διεξάγονταν μεν αλλά όχι με τους καταιγιστικούς ρυθμούς που σήμερα γνωρίζουμε.
Αυτές οι συνήθειες, πρακτικές, λογικές και στάσεις του «κόσμου» ανατροφοδοτούσαν τις ηγεσίες με το ίδιο υλικό που τον είχαν πριν τροφοδοτήσει. Και δοκιμάστηκαν σκληρά , χωρίς δυνατότητα μάλιστα επιστροφής, από τη βαρβαρότητα που σήμερα βιώνουμε. Σήμερα φωνάζουν για την λογική της ανάθεσης που κυριαρχεί όταν όλοι πριμοδοτούσαν , πριμοδοτούν και φυσικά συμμετέχουν και πανηγυρίζουν για τις εκλογικές επιτυχίες της αριστεράς στα ΠΥΣΠΕ και τους αιρετούς. Τους λέει τίποτα πως ειδικά στην «καθυστερημένη» επαρχία πριν οι απολυμένοι καθηγητές αναζητήσουν τα ΔΣ ή πολύ περισσότερο τις επιτροπές αγώνα αναζήτησαν «ως συνήθως» πρώτα τους αιρετούς; Δεν ιδρώνει το αυτί. Εξακολουθούν να δίνουν τη μάχη των ΠΥΣΠΕ ακόμα και τώρα που η… δικτατορία του survey και τα… βασιλικά υπουργικά διατάγματα τα παρακάμπτουν θριαμβευτικά!

Η εκπαίδευση στο κίνημα είναι η πιο επίμονη του είδους.
Όταν εκδηλώθηκε συνολικότερα η βαρβαρότητα της επίθεσης έγινε στο καθένα φανερό πως όπως έσκασε η φούσκα των τραπεζών αποκαλύπτοντας τη γύμνια της καπιταλιστικής ληστείας έτσι έσκασε και η φούσκα όλων των συλλογικοτήτων και των εργαλείων αντίστασης που υποτίθεται ότι διαθέταμε. Δεν έφταιγε η μορφή, έφταιγε το περιεχόμενο. Απαιτούνταν ένα άλλο πλαίσιο εκπαίδευσης και επανεκπαίδευσης του «κόσμου» στη λογική του αγώνα και της αντίστασης.
Ένα πλαίσιο που θα προέτασσε το κόστος του αγώνα και της αντίστασης σε σχέση με το κόστος της υποταγής ή της αναμονής. Που θα πρόβαλλε την ανάγκη μερικότερων θυσιών για να κερδηθεί το γενικότερο, που θα «αφηγούνταν» ένα αγώνα όχι μιας ριξιάς αλλά παρατεταμένο, με τις συνέχειες και τις αναγκαστικές του «στάσεις» ή ασυνέχειες και όπου θα συνυπολογίζονταν τα ρίσκα και οι πιθανότητες να αγνοηθεί η μέχρι σήμερα «νομιμότητα».
Τι προτάθηκε από το σύνολο των ηγεσιών της αριστεράς; Ο εύκολος δρόμος «ή τώρα ή ποτέ». Οι εκλογές και το «κάτω η κυβέρνηση». κλπ. Βλέποντας την πραγματικότητα αντεστραμμένα αντί να δοθεί απάντηση στο «εδώ και τώρα» παρεμβλήθηκαν ανάμεσα στην ανάγκη για οργάνωση της αντίστασης σήμερα και τους στόχους της γενικότερης κοινωνικής ανατροπής, κυβερνητικά σχέδια, ενδιάμεσα προγράμματα και προτάσεις –ξανά!-ενός άλλου σχολείου την ώρα που το υπαρκτό σχολείο των κατακτήσεων και των δικαιωμάτων κατεδαφίζεται. Και στο τέλος είπαν και στον «κόσμο» πως δεν είναι καιρός για κλαδικούς αγώνες αλλά για γενική πολιτική απεργία, για αναμονή μέχρι να συγκροτηθεί η «λαϊκή συμμαχία» και άλλες τέτοιες προφάσεις εν αμαρτίαις. Ξανά στην αναμονή λοιπόν ο «κόσμος». Και ξανά στη διαφυγή η αριστερά.

Ο «βολονταρισμός» του Μαΐου.
Όλα τα παραπάνω εκφράστηκαν συγκεκριμένα αλλά και γενικά με το γνωστό πραξικόπημα στην ολομέλεια προέδρων της ΟΛΜΕ που ανέτρεψε τις αποφάσεις των Γενικών συνελεύσεων και υποτάχθηκε στην επιστράτευση. Άμεσο αποτέλεσμα αυτής της υποχώρησης ήταν το πρώτο μεγάλο κύμα διαθεσιμοτήτων με την κατάργηση των ειδικοτήτων στην Τεχνική εκπαίδευση Πόσο αιθεροβάμονες και βολονταριστές ήταν εκείνοι που από την αρχή επέμεναν ότι ο κλάδος έπρεπε να σπάσει στην επιστράτευση και να προχωρήσεις στη απεργία; Ή αντίθεα πόσο «πραγματιστές»;
Ανακαλύφτηκε η μεγάλη αλήθεια ότι δεν ήταν το ίδιο αποφασισμένοι να σπάσουν την επιστράτευση όλοι οι εκπαιδευτικοί που ψήφισαν-με μεγάλες πλειοψηφίες- την απόφαση για απεργία. Η πρώτη παρατήρηση σε μια τέτοια «ανακάλυψη» είναι ότι λίγες γενικές συνελεύσεις – με ευθύνη των δυνάμεων της αριστεράς- δοκίμασαν τα μέλη τους με συγκεκριμένες αποφάσεις για την υλοποίηση της απεργίας και το σπάσιμο της επιστράτευσης, άρα από πού βγαίνει ένα τέτοιο συμπέρασμα;
Αλλά ακόμα και αν δεχτούμε μια τέτοια πλευρά της πραγματικότητας και διαχωρίσουμε τον κόσμο σχηματικά σε ένα ενεργητικό κομμάτι που θα προχωρούσε στο σπάσιμο της επιστράτευσης, σε ένα «κεντρώο» που θα παρακολουθούσε και ανάλογα θα έπραττε και σε ένα τρίτο πιο εχθρικό και παθητικό, ποια θα ήταν η ευθύνη των ηγεσιών της αριστεράς στην εκπαίδευση; Δεν θα ήταν να διευρύνει το πρώτο, να περιορίσει το δεύτερο και να ουδετεροποιήσει το τρίτο;

Θα ενωθεί ο Μάης με τον Σεπτέμβρη;
Ανάλογη τακτική αποφυγής ακολουθείται και σήμερα.
Από `κει που θα έκλειναν τα σχολεία στις 11 Σεπτέμβρη φτάσαμε στην πρόταση για απεργία στις 16, στην καλύτερη περίπτωση, στη χειρότερη μια σαρανταοκτάωρη και στο βάθος καραδοκεί το «καπέλο» της απεργίας της ΑΔΕΔΥ για να τραβήξει σε μάκρος και να υπονομεύσει το εναρκτήριο λάκτισμα της απεργίας. Και οι απολυμένοι συνάδελφοι τι θα κάνουν όλο αυτό το διάστημα στα πρώην σχολειά τους; Γιατί για το σύστημα ο στόχος είναι σαφής και δηλωμένος: να συνηθίσει την πληγή των απολύσεων το σώμα των εκπαιδευτικών. Για να ανοίξει ο δρόμος για τα χειρότερα.
Όμως ο «κόσμος» έχει ήδη ξεκινήσει κάνει την αυτοκριτική του. Το ακούς στις κινητοποιήσεις, συζητήσεις και συνευρέσεις του καλοκαιριού όπου συνάδελφοι –πολύ συγκινητικά- εντοπίζουν την απουσία τους –όλα αυτά τα χρόνια- από τις διαδικασίες του κινήματος απαιτώντας ταυτόχρονα πιο έντονο παρόν από την αριστερά. Είναι όλοι εκείνοι που αρχίζουν να εγκαταλείπουν την «γκρίνια» για τους συνδικαλιστές. Όλος αυτός ο «κόσμος» που ενώ -σε ένα διαφορετικό πλαίσιο- είχε μια ΔΕΔΟΜΕΝΗ στάση απέναντι στα πράγματα εξαναγκάζεται και εκβιάζεται από- στο σημερινό πλαίσιο- επίθεσης του συστήματος να ανακαλύψει και να κατακτήσει μια ΑΛΛΗ ποιότητα. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι. Όχι κάποιοι άλλοι…
Που είναι λοιπόν ο κόσμος; Εκεί που αντέχει να είναι. Αυτές οι αντοχές είναι αναγκαίο να ενισχυθούν, να ενταχθούν σε ένα πλαίσιο και προοπτική αγώνα που σήμερα δεν μπορεί παρά να είναι η απεργία διαρκείας. Δεν είναι οι διαφυγές για λειτουργικές καταλήψεις και αντιμαθήματα. Δεν είναι οι αδιέξοδες προτάσεις για καταλήψεις σχολείων με τους μαθητές χωρίς απεργία. Ένα κίνημα που δεν μπορεί να επιβάλλει και να υπερασπίσει την απεργία θα τα βάλει με τον αντιτρομοκρατικό νόμο με πλάτη τους μαθητές; Δεν ενισχύει αυτό τον οπορτουνισμό μερίδας του «κόσμου» που εννοεί να βάλουμε μπροστά τους μαθητές και να κρυφτούμε πίσω από αυτούς ανέξοδα; Εδώ έχουμε άλλο ένα δείγμα αρνητικής ανατροφοδότησης στάσεων παραίτησης ανάμεσα στις ηγεσίες και τον «κόσμο» Είναι σίγουρο πως θα εκπλήξουν πολλούς οι αντοχές των συναδέλφων όταν δοκιμαστούν στο πεδίο του αγώνα.. Με στόχο βέβαια αυτός να πάρει πανεκπαιδευτικό χαρακτήρα και να ενωθεί με τους αγώνες που ήδη έχουν ξεκινήσει στην υγεία-περίθαλψη. Επιβάλλεται να εγκαταλειφτούν τα εύκολα σχήματα εξήγησης που είναι επινοήσεις του συστήματος όπως ο περίφημος «καναπές».
Ή μήπως το φοβικό σύνδρομο απέναντι στον κόσμο που σήμερα αφυπνίζεται κρύβει την πραγματική ανησυχία να φανεί η έλλειψη και η υστέρηση μιας αριστεράς που δίπλα στο τζάκι των περασμένων ονειροπολήσεων απέναντι στους πραγματικούς αγώνες και τις αναμετρήσεις επικαλείται τον… «πονοκέφαλο»;
Σεπτέμβρης 2013

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΓΙΑ ΤΟ «ΝΕΟ» ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΓΥΡΝΑΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΠΙΣΩ!

Φανή Ζυμβρακάκη 

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

Το Υπουργείο Παιδείας προχώρησε σε νέες εξαγγελίες εν μέσω καλοκαιριού για το νέο επαγγελματικό και το γενικό λύκειο, οι οποίες μάλιστα θα ισχύσουν για τα παιδιά που θα φοιτήσουν στην Α’ Λυκείου το ακαδημαϊκό έτος 2013-2014. Οποιαδήποτε κριτική μπορεί να ασκηθεί στα επιμέρους σημεία του νομοσχεδίου ή στην τακτική που χρησιμοποιεί το Υπουργείο για να το προωθήσει και να το συνδέσει με νέους αριθμούς «πλεονάζοντος» προσωπικού και καταργημένες ειδικότητες εκπαιδευτικών, η κριτική αυτή έχει μικρή αξία, εάν δεν συνδεθεί και δεν ειδωθεί ως σημαντικό κομμάτι στο παζλ της υλοποίησης της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής και της επίθεσης στην εκπαίδευση.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Να σταματήσει το κρυφτό στην ΟΛΜΕ και να προωθηθεί η απόφαση του συνεδρίου για απεργία διαρκείας Τι προετοιμάζαμε το καλοκαίρι; Τη «48ωρη και να δούμε»;

Ξεκίνησαν πάλι οι μαραθώνιες συνεδριάσεις της ΟΛΜΕ, για να βρουν μερικές δυνάμεις τον τρόπο να υπονομεύσουν την προοπτική της απεργιακής σύγκρουσης με την κυβέρνηση. Μέθοδος τους η πρόταση για 48ωρη απεργία. Οι εμπνευστές της πρότασης ελπίζουν ότι η υπονομευμένη στα μάτια του κλάδου 48ωρη θα λειτουργήσει αποσυσπειρωτικά, ότι οι συνάδελφοι θα την αντιληφθούν ως «μία από τα ίδια» και δε θα ακολουθήσουν, ώστε να ολοκληρωθεί ο κύκλος της αυτοεκπληρούμενης προφητείας: η ηγεσία στέλνει το μήνυμα της μη μάχης, ο κόσμος το αντιλαμβάνεται και παγώνει και μετά η ηγεσία δηλώνει ότι είχε δίκιο που δεν κλιμακώνει γιατί ο κόσμος δεν τραβάει!

Το κρυφτό πρέπει να τελειώνει. Κυβέρνηση και τρόικα έχουν απολύσει 14.000 συναδέλφους μας. Ετοιμάζουν χιλιάδες ακόμα απολύσεις και την πλήρη ωρομισθικοποίηση όποιου «μόνιμου» προσωπικού απομείνει. Οξύνουν με απανωτές εξετάσεις τους ταξικούς φραγμούς στη μόρφωση και στέλνουν τα παιδιά έξω από την εκπαίδευση – στην κατάρτιση και την απλήρωτη και ανασφάλιστη εργασία. Είναι αυτά «αιτία πολέμου» ή οι σκληρές συνδικαλιστικές φράσεις είναι απλή ρητορεία, κενή πραγματικού περιεχομένου; Σε αυτή τη λαίλαπα απαντάμε με κλιμάκωση «48ωρη και να δούμε»; Μας δουλεύουν; Τι οργανώναμε όλο το καλοκαίρι με συσκέψεις και τοπικές κινητοποιήσεις; Τη «48ωρη και να δούμε»; Ή απλώς μιλάμε για τη Σεπτεμβριάτικη εκδοχή των κακόφημων… «όρων και προϋποθέσεων» και του… «απαράδεκτου εκβιασμού της κυβέρνησης από τους απεργούς»; Δηλαδή μια ιδιότυπη ντελικάτη απεργοσπασία με υποτιθέμενη αγωνιστική φρασεολογία;

Η πραγματικότητα είναι διάφανη. Απέναντι στον πόλεμο του συστήματος πρέπει να απαντήσουμε: ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ. Η πρότασή μας:

• Να ξεκινήσει 4ήμερη απεργία 10-13 Σεπτέμβρη με νέες γενικές συνελεύσεις στις 13 Σεπτέμβρη με δηλωμένη πρόθεση για συνέχιση με 5μερες επαναλαμβανόμενες που θα συνοδεύονται από συνελεύσεις που θα τις αποφασίζουν. Η απεργία πρέπει να ξεκινήσει πριν την έναρξη των μαθημάτων και τον αγιασμό. Κάθε μέρα που περνάει υπάρχει ο κίνδυνος να ενισχύει την ψυχολογία του τετελεσμένου. Η 11 ή 12 Σεπτέμβρη μπορεί να είναι μέρα ενημέρωσης μαθητών.

• Να δημιουργηθούν απεργιακές επιτροπές όσο το δυνατόν πιο αποκεντρωμένες με στόχο να φτάσουν στο επίπεδο του σχολείου. Οι απεργιακές επιτροπές αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες απεργιακής φρουράς, δημιουργίας πανό και παρεμβάσεων στην κοινωνία, δημιουργίας απεργιακών ταμείων, οργάνωσης εκδηλώσεων αλλά και συναυλιών πολιτικής και οικονομικής στήριξης της απεργίας

• Οι ΕΛΜΕ που θα αποφασίσουν στις συνελεύσεις τους ότι κινούνται στην κατεύθυνση της απεργίας διαρκείας, να είναι σε συνεννόηση και να προσπαθήσουν να υλοποιήσουν την κατεύθυνση αυτή σε απευθείας συντονισμό μεταξύ τους ως πρωτοβάθμια σωματεία, σε περίπτωση που η ΟΛΜΕ «τα στρίψει».

Κανένας μαθητής έξω απ’ τα σχολεία – κανείς καθηγητής στην ανεργία

Με αγώνες για δουλειά υγεία και παιδεία θα σταματήσουμε τη σύγχρονη δουλεία

deltioake.blogspot.com                                                                                                                28/8/2013

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Υποχρεωτικές μετατάξεις: διαβατήριο ανασφάλειας, δουλείας, απόλυσης, ανεργίας.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΤΕΛΟΣ ΣΤΟΝ ΕΦΙΑΛΤΗ

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ - ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΠΟΥ ΞΕΡΙΖΩΝΕΙ ΤΗ ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

Το υπουργείο Παιδείας συνεχίζει κατακαλόκαιρο να υλοποιεί έναν από τους βασικούς του στόχους, την παραγωγή -με διάφορους τρόπους και μορφές- πλεονάσματος εκπαιδευτικών. Με την πρόσφατη υπουργική απόφαση χαρακτηρίζει πάνω από 6000 καθηγητές πλεονάζοντες και μετατάσσει υποχρεωτικά 4962 στην Α/θμια και σε διοικητικές θέσεις (Δ/νσεις - ΙΕΚ), καλώντας μέχρι την Παρασκευή 23/8 από συγκεκριμένες ειδικότητες αιτήσεις προτίμησης.
Πρόκειται για (ακόμη) ένα μέτρο της κυβέρνησης και των τροϊκανών αφεντικών της, στην κατεύθυνση διαπίστωσης-πιστοποίησης, αυθαίρετα και τρομοκρατικά, ενός αριθμού των εκπαιδευτικών που περισσεύουν. Ουσιαστικά το υπουργείο Παιδείας και με τον τρόπο αυτό κάνει πράξη το σχέδιο του να χαρακτηρίζει υπεράριθμους τους καθηγητές και κατόπιν να τους μετατάσσει-διαθέτει όπου το ίδιο επιλέξει. Σε άλλη εκπαιδευτική βαθμίδα, σε διοικητικές θέσεις στο δημόσιο, …στα σπίτια τους.
Αποτελεί πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας και των κυβερνητικών επιδιώξεων να ερμηνεύεται η κίνηση αυτή σαν προσπάθεια εξασφάλισης-διασφάλισης της εργασίας των εκπαιδευτικών. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει. Είναι μέτρο που κινείται στην ίδια τροχιά με τα προηγούμενα (αύξηση ωραρίου, κλείσιμο συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων, καρατόμηση Τομέων των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ, διαθεσιμότητα -απόλυση των συναδέλφων των αντίστοιχων ειδικοτήτων κλπ) συνεχίζοντας και εντείνοντας το χτύπημα και τη διάλυση της μονιμότητας και της σταθερότητας που χαρακτήριζε την εργασία μας, αντικαθιστώντας τη με προσωρινότητα και ελαστικότητα. Μια κατεύθυνση «ωρομισθικοποίησης» του μόνιμου προσωπικού στην εκπαίδευση που απαιτεί την εξαφάνιση κάθε εγγύησης που υπήρχε στο σώμα των συνθηκών που καθόριζαν την εργασιακή μας σχέση. Το αύριο θα έχει μόνο διαθεσιμότητα- μετάταξη –μετάθεση –απόλυση -ανεργία-εξαθλίωση.
Η αίτηση προτίμησης που καλούνται (όλοι οι συνάδελφοι των ειδικοτήτων αυτών) να κάνουν, ενέχει δήλωση αποδοχής της λογικής της υπεραριθμίας. Τόσο ατομικά, καθώς αυτός που αιτείται αποδέχεται ότι περισσεύει αλλά και συνολικά εντός του κλάδου νομιμοποιείται το πλεόνασμα εκπαιδευτικών πετώντας στα σκουπίδια την αλήθεια, την πραγματικότητα που είναι και θέση του κλάδου, ότι κανένας εκπαιδευτικός δεν περισσεύει.
Οι ασάφειες, τα ερωτήματα των συναδέλφων για τη διαδικασία που το υπουργείο δεν δίνει απαντήσεις, δεν είναι μόνο και κυρίως προχειρότητα και βιασύνη, αλλά αποτελούν συνειδητή επιλογή του υπουργείου που θα κόψει και θα ράψει στα μέτρα του τα όποια αποτελέσματα προκύψουν, συνεχίζοντας να προωθεί την διαίρεση του κλάδου, για να συνεχίζει να βασιλεύει η βαρβαρότητα της πολιτικής του. Δεν είναι δυνατόν να ζητάμε να γίνουν με διαφάνεια και αξιοκρατία …οι απολύσεις μας!!!
Είναι γεγονός ότι η εξέλιξη αυτή έχει δημιουργήσει στους συναδέλφους αναστάτωση, στεναχώρια, αγωνία, σημάδια κατάθλιψης, συνέπειες των ηττών που έχει τόσο ο κλάδος όσο και συνολικά ο λαός μας. Μόνο που δε χωρά καμιά παράλυση και αναμονή του «μοιραίου» που έρχεται. Απαιτείται σωστή ανάγνωση των κυβερνητικών επιδιώξεων και εμπέδωση ότι αυτές δεν πρόκειται να σταματήσουν αν δεν τις σταματήσουμε ΕΜΕΙΣ με τους αγώνες μας. Τίποτα δεν είναι τετελεσμένο, αλλά τα μέτρα αυτά μπορούν και πρέπει να ανατραπούν.
Ο Σεπτέμβρης πλησιάζει και οικοδομούνται οι όροι, αυξάνονται οι προϋποθέσεις για να οργανώσουμε μαζικό παρατεταμένο απεργιακό αγώνα με όλα τα σχολεία κλειστά. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά μόνος αυτός τη σύγκρουσης με τη βαρβαρότητα, της αναμέτρησης με την πολιτική που διαλύει την εργασία μας και τη δημόσια-δωρεάν παιδεία.
Ο κλάδος μπορεί και πρέπει να γίνει ο κορμός του παλλαϊκού ξεσηκωμού για την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης - ΕΕ - ΔΝΤ. Οι μαθητές που «μετατάσσονται» υποχρεωτικά από το Γενικό Λύκειο στη δουλεία της μαθητείας, οι γονείς τους που σπρώχνονται καθημερινά στον καιάδα της ανεργίας και της εξαθλίωσης, οι εργαζόμενοι στην Υγεία, στην Τοπική αυτοδιοίκηση είναι οι συνοδοιπόροι μας σ’ αυτό το δρόμο που πρέπει να βαδίσουμε. Δεν υπάρχουν εναλλακτικοί οδοί διαφυγής και όσοι επιχειρούν να τις κατασκευάσουν οδηγούν το κλάδο και τη λαϊκή υπόθεση για μια ακόμη φορά στην ήττα. Δεν πρέπει να τους αφήσουμε όπως συνέβη το Μάη.

ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΝ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΛΑΤΕΙΕΣ

ΟΙ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΟΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ

· Για να ανατραπεί το πολυνομοσχέδιο και οι υπουργικές αποφάσεις που το κάνουν πράξη
· Για να γυρίσουν στα σχολεία όλοι οι συνάδελφοι μας μόνιμοι και αναπληρωτές.
· Για να υπερασπίσουμε τη δουλειά μας και το δικαίωμα στη δουλειά.

ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

ΕΝΟΤΗΤΑ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - ΑΓΩΝΑΣ

deltioake.blogspot.com                                                                                                              18/8/2013

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΜΑΖΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ! ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ!

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ: ΑΘΗΝΑ 12Μ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 12.30 ΠΡΩΗΝ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΘΡΑΚΗΣ

ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ σε ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ!

Η αντιδραστική επέλαση συνεχίζεται. Μετά τους εργαζόμενους της ΕΡΤ και τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς, έρχεται η σειρά των εργαζομένων στους ΟΤΑ, των μόνιμων εκπαιδευτικών και εργαζομένων σε Υπουργεία (ενώ στη σειρά βρίσκονται οι εργαζόμενοι στον Τομέα της Υγείας) για να ταΐσουν τη δίψα της τρόικα και της κυβέρνησης. Που επιδιώκουν:

• Να χτυπήσουν έναν τομέα εργαζομένων που είχε κατακτήσει ένα επίπεδο εργασιακών σχέσεων (με σημαντικότερη κατάκτηση τη μονιμότητα).
• Να διαλύσουν οποιαδήποτε δομή που είχε έστω και ψήγματα δωρεάν κοινωνικών παροχών: παιδεία – υγεία – δημοτικές υπηρεσίες.

Οι καλοκαιρινές λίστες των απολυμένων, που ετοιμάζονται, ανοίγουν το δρόμο για απρόσκοπτες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, όποτε το θελήσουν κυβέρνηση – τρόικα. Οι απολύσεις αυτές θα επεκταθούν από το Σεπτέμβρη μέσω:

• Συγχωνεύσεων και καταργήσεων σχολείων, τμημάτων, νοσοκομείων και υπηρεσιών.
• Της αξιολόγησης που προετοιμάζεται πυρετωδώς, και η οποία θα έρθει για να τρομοκρατήσει και να υποτάξει τους εργαζόμενους, να διαλύσει την όποια ενότητα υπάρχει και να προωθήσει τις απολύσεις σε ατομικό επίπεδο.
• Των πειθαρχικών που αποτελούν ήδη καθημερινότητα και είναι φανερό πως θα πολλαπλασιαστούν. Με τη φασιστική λογική που θεωρεί εκ των προτέρων ένοχο κάθε υπάλληλο καταργώντας το στοιχειώδες δικαίωμα του τεκμηρίου αθωότητας.

Οι χιλιάδες νέες απολύσεις θα προστεθούν στο στρατό των ανέργων, οι οποίοι ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας και απελπισίας.
Τα τελευταία χρόνια ο λαός έχει δώσει το παρόν μαζικά σε πολλές κινητοποιήσεις. Από τις πρωτοβουλίες γειτονιάς, τις πλατείες, την Κερατέα και τις Σκουριές, ως τις μεγάλες απεργίες. Ολόκληροι κλάδοι έχουν δώσει μεγάλους αγώνες. Κάθε φορά, έχουν να αντιμετωπίσουν τους κρατικούς μηχανισμούς και τα βαρίδια που διάφορες συνδικαλιστικές ηγεσίες έχουν δέσει στα πόδια των εργαζομένων. Το γεγονός πως στον κλάδο των εκπαιδευτικών έμειναν αναπάντητα τα μέτρα της κυβέρνησης και η απεργία που όφειλε να γίνει δεν έγινε ποτέ, αποθράσυνε ακόμα περισσότερο την κυβέρνηση.
Μπροστά στην πρόκληση του συστήματος δεν μπορούμε να μείνουμε με σταυρωμένα χέρια. Το δίλημμα: οργάνωση της αντίστασης για ένα καλύτερο μέλλον ή υποταγή στη βαρβαρότητα, θα έρχεται καθημερινά μπροστά μας..
Από τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα. Σήμερα ΠΡΕΠΕΙ να οργανώσουμε τον αγώνα για το δικαίωμα στη δουλειά, για το δικαίωμα στη ζωή. Για την ανατροπή της πολιτικής των απολύσεων, της εξαθλίωσης, της κατάργησης των ελευθεριών!

• Οργανώνουμε μαζικό και παρατεταμένο αγώνα – ΟΧΙ στις ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ και την ΑΝΕΡΓΙΑ, με όπλο τη ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ και την ΑΠΕΡΓΙΑ
• Όχι στις απολύσεις, στα κλεισίματα και τα πειθαρχικά!
• Μόνιμη σταθερή δουλειά για όλους!
• Γενικές συνελεύσεις παντού – Να συγκροτήσουμε επιτροπές αγώνα σε κάθε χώρο
• Ενάντια στον κοινωνικό αυτοματισμό να σφυρηλατήσουμε κοινούς αγώνες των εργαζομένων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα ενάντια στις απολύσεις και την ανεργία
• Κάτω η επιστράτευση και οι απαγορεύσεις των αγώνων των εργαζομένων

6/7/2013

Ταξική Πορεία – Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών 

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η γενική απεργία, η επιστράτευση και οι μουτζαχεντίν

Μέσα σε καθεστώς επιστράτευσης των εκπαιδευτικών, των εργαζομένων στο Μετρό και των ναυτεργατών, πραγματοποιήθηκε η γενική απεργία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στις 13 Ιούνη ενάντια στο κλείσιμο της ΕΡΤ και τις απολύσεις.
Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών έθεσαν στις ΕΛΜΕ που παρεμβαίνουν, την ανάγκη να καλέσουν τα ΔΣ των ΕΛΜΕ σε συμμετοχή στην απεργία. Ανεξάρτητα με αυτό κάλεσαν επίσης όλους τους συναδέλφους σε συμμετοχή χρησιμοποιώντας το κάλεσμα της ΑΔΕΔΥ, μιας που η ΟΛΜΕ είχε αρνηθεί να βγάλει αντίστοιχη απόφαση.
Μετά από αυτό, επέτρεψαν οι γνωστές κριτικές που ξεκινούσαν από αναφορές για «μάταιες αυτοθυσίες» και «Ιφιγένειες» και έφταναν μέχρι τον «τυχοδιωκτισμό» και τον «αριστερισμό». Οι κριτικές αυτές ήταν άλλες κακοπροαίρετες και εκπορεύονταν από γνωστούς κύκλους τα μόνιμης ηττοπάθειας και άλλες ήταν καλοπροαίρετες και εκπορεύονταν από αγωνιστές που αντιλαμβάνονταν την απεργία αυτή χωρίς νόημα και τα ρίσκα που θα παίρνονταν χωρίς πραγματικό αντικείμενο. Θα επιδιώξουμε να απαντήσουμε στους δεύτερους και μόνο σε αυτούς. Η «σύνεση» των εργατοπατέρων δε μας αφορά ούτε και μας ενδιαφέρει. Ας ξεκαθαρίσουμε, λοιπόν, μερικά πράγματα:
- Η γενική απεργία αλλά και η γενικευμένη οργή για το κλείσιμο της ΕΡΤ και τις απολύσεις των εργαζομένων έθεσαν αντικειμενικά το χαρακτήρα της απεργίας και την απομάκρυναν από το χαρακτηρισμό της απεργίας – «τουφεκιάς» χωρίς νόημα και σημασία.
- Οι επιστρατευμένοι κλάδοι γίνονται όλο και περισσότεροι. Η κυβέρνηση προσθέτει όποιον κλάδο αντιστέκεται. Αποτελεί σοβαρή εσωτερική ήττα του κινήματος η παραδοχή ότι είναι δεδομένο πως οι επιστρατευμένοι κλάδοι βγαίνουν από το μέτωπο αγώνα και απλώς περιμένουν την κυβερνητική άρση της επιστράτευσης.
- Το κάλεσμα σε απεργία επιστρατευμένων δε διαφέρει ποιοτικά πολύ από το κάλεσμα σε απεργία των εργατών και εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι –σε κάθε απεργία και χωρίς επιστράτευση- βρίσκονται στο δίλημμα αν θα απεργήσουν αντιμετωπίζοντας τον άμεσο κίνδυνο να χάσουν τις δουλειές τους.
- Οι αγώνες από το μέλλον δε θα έχουν καμία σχέση με το πρόσφατο παρελθόν αλλά θα θυμίζουν αρκετά το βαθύ παρελθόν. Κάθε συμμετοχή σε αγώνα, σχεδόν κάθε απεργία και διαδήλωση δε θα είναι μια απλή υπόθεση και θα θέτει διλήμματα, θα δημιουργεί φοβίες αλλά και προκλήσεις σε κάθε σωματείο, οργάνωση, παράταξη, αγωνιστή. Οι εγγυήσεις και οι ασφάλειες θα γίνονται ολοένα και λιγότερες, θα καλούμαστε όλοι όλο και πιο συχνά να τοποθετηθούμε σε πεδία δύσκολα και ναρκοθετημένα.
- Σε αυτές τις συνθήκες, τα αγωνιστικά τμήματα του λαού, πρέπει να χαλυβδώσουν, να αντιληφθούν τα χαρακτηριστικά της περιόδου, να εμπιστεύονται τις λαϊκές δυνάμεις, να δρουν ψύχραιμα και με την αποφασιστικότητα της πρωτοπορίας. Είναι απολύτως κατανοητό ότι ένα ανένταχτο αγωνιστικό δυναμικό ψάχνει στηρίγματα, αλλά ταυτόχρονα είναι δεδομένο ότι η κατάσταση είναι έκτακτη και τα στηρίγματα διαμορφώνονται πάνω στα μονοπάτια των συγκρούσεων με τον αντίπαλο αλλά και με αυτό που «ήμασταν» ως κίνημα.
- Στην απεργία αυτή ανένταχτοι πρωτοπόροι εκπαιδευτικοί που ήθελαν να απεργήσουν. Αν αυτοί καλούνταν από τους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους σε μη συμμετοχή στην απεργία, το αποτέλεσμα θα ήταν να σπρωχτούν πολλά βήματα πίσω σε σχέση με τια αγωνιστικές τους διαθέσεις. Ουσιαστικά, μια τέτοια κίνηση τους σπάει.
- Είναι σίγουρο ότι ο αμυντισμός που εκφράστηκε στην απεργία αυτή και που δημιούργησε ένα νούμερο κάποιων εκατοντάδων απεργών (νούμερο που δύσκολα εξακριβώνεται με βάση το γεγονός ότι διευθυντές σχολείων μαζικά δεν έδωσαν στοιχεία στις διευθύνσεις ενώ κάποιες περιφέρειες κάλεσαν προφορικά να μη συλλεχθούν στοιχεία), έχει να κάνει με τις αγκυλώσεις που δημιούργησε η συνδικαλιστική ηγεσία κατά τη γνωστή απόπειρα της απεργίας στις πανελλαδικές. Πάλι καλά που σε μαζικό επίπεδο και ανοιχτά δεν τόλμησαν οι εργατοπατέρες να χρησιμοποιήσουν τα νούμερα αυτά για να δικαιώσουν τις αθλιότητές τους στις 15 Μάη.
- Η τακτική της κυβέρνησης να μην προβεί σε κύμα διώξεων αποκαλύπτει ότι –όσο και αν έχει ενταθεί η επίθεση στα πολιτικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα- δεν είναι τόσο εύκολο για την κυβέρνηση και το σύστημα να απολύσει αγωνιζόμενους απεργούς, και μάλιστα στο πλαίσιο μιας γενικής απεργίας. Αποκαλύπτει, επίσης, ότι δεν τους είναι εύκολο να ανοίξουν δύο μέτωπα ταυτόχρονα.
- Το παραπάνω, βέβαια, δε μας εφησυχάζει. Το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να είναι σε εγρήγορση απέναντι σε οποιοδήποτε μελλοντικό ενδεχόμενο πιέσεων και τρομοκράτησης των συναδέλφων που απέργησαν.
Δυστυχώς, ο αντίπαλος σύντομα θα μας ξαναθέσει μπροστά σε δύσκολα διλήμματα. Δυστυχώς όσο και αν αναβάλλεται η απάντηση στη σύγκρουση, ο αντίπαλος έχει ξεκινήσει το μονομερή πόλεμο. Οι αγωνιστικές δυνάμεις αν από τη μία μεριά πρέπει να συμβάλουν στη συγκρότηση αποτελεσματικών και επίμονων αντιστάσεων, άλλο τόσο πρέπει να συμβάλουν στο να ξεκαθαριστεί ο χαρακτήρας της επίθεσης, και –άρα- και τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει το λαϊκό κίνημα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών Χαιρετίζουμε τους απεργούς συναδέλφους μας

ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΕΡΤ- Καμία απόλυση πουθενά

Κάτω η πολιτική της φτώχειας, της ανεργίας, των ιδιωτικοποιήσεων και της κρατικής τρομοκρατίας

• Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών χαιρετίζουμε τους συναδέλφους μας που απέργησαν στη γενική απεργία της 13ης Ιούνη, αγνοώντας την επιστράτευση και το κλίμα απειλών και τρομοκρατίας. Και παρά τη στάση της ΟΛΜΕ αλλά και πολλών ΔΣ ΕΛΜΕ που απέφυγαν να καλέσουν σε απεργιακή συμμετοχή. Δεν πρόκειται βέβαια για κάποια «ηρωική» στάση, αλλά για την αναγκαία στις σημερινές συνθήκες ταξική συμπαράταξη με τους χιλιάδες υπό απόλυση εργαζόμενους της ΕΡΤ και όχι μόνο.
• Η τακτική της κυβέρνησης να μην προβεί σε κύμα διώξεων αποκαλύπτει ότι –όσο και αν έχει ενταθεί η επίθεση στα πολιτικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα- δεν είναι τόσο εύκολο για την κυβέρνηση και το σύστημα να απολύσει αγωνιζόμενους απεργούς, και μάλιστα στο πλαίσιο μιας γενικής απεργίας. Αποκαλύπτει, επίσης, ότι δεν τους είναι εύκολο να ανοίξουν δύο μέτωπα ταυτόχρονα.
• Το παραπάνω, βέβαια, δε μας εφησυχάζει. Το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να είναι σε εγρήγορση απέναντι σε οποιοδήποτε μελλοντικό ενδεχόμενο πιέσεων και τρομοκράτησης των συναδέλφων που απέργησαν.
• Σε κάθε περίπτωση, για μας είναι καθαρό ότι το δίλημμα στο οποίο βρεθήκαμε οι επιστρατευμένοι εκπαιδευτικοί κατά την τελευταία γενική απεργία είναι αντίστοιχο με το δίλημμα που συναντάει η συντριπτική πλειοψηφία των εργατών και εργαζόμενων του ιδιωτικού τομέα σε κάθε απεργία (και χωρίς να είναι επιστρατευμένοι). Το αν θα απεργήσουν σε ένα καθεστώς άγριας εργοδοτικής τρομοκρατίας.
• Η επίθεση θα ενταθεί κι άλλο. Οι αγώνες από το μέλλον θα έρχονται σε σύγκρουση με την αστική νομιμότητα. Είναι πια φανερό ότι όλο και πιο συχνά θα βρισκόμαστε σε αντίστοιχα διλήμματα που συνοψίζονται στη φράση: οργάνωση της αντίστασης για ένα καλύτερο μέλλον ή υποταγή που οδηγεί στον καθημερινό εφιάλτη.
• Καλούμε όλους τους συναδέλφους στο άμεσο μέλλον να συμβάλουν στην οργάνωση των αντιστάσεων, στην ανασυγκρότηση του κινήματος, στην υπεράσπιση της ζωής, των βασικών δικαιωμάτων και των ελευθεριών!

Για ενωτικούς – ασυμβίβαστους – νικηφόρους αγώνες

deltioake.blogspot.com

15/6/2013

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών Η μάχη που δε δόθηκε και οι μάχες που θα δοθούν! Να πετάξουμε τα βαρίδια – να αναμετρηθούμε με τον αντίπαλο

Η πίκρα και η στενοχώρια που άφησαν το φιάσκο της πρόσφατης απεργίας που δεν έγινε και ο εξευτελισμός των εννοιών «απόφαση – σωματείο – δέσμευση» από τη συνδικαλιστική ηγεσία του κλάδου πρέπει να ξεπεραστούν γρήγορα. Μαθαίνοντας και από τις αρνητικές εμπειρίες μας, είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να αντλήσουμε συμπεράσματα και να προχωρήσουμε. Γιατί οι αναμετρήσεις που έχουν ανοίξει είναι αναμετρήσεις ιστορικής εμβέλειας, είναι αναμετρήσεις ζωής. Και γιατί ο αντίπαλος δεν πρόκειται να μας αφήσει ήσυχους. Σύντομα, θα μας ξανατεθούν ακόμα πιο πιεστικές προκλήσεις, σύντομα θα έρθουμε αντιμέτωποι με ακόμα πιο σαρωτική επίθεση. Και πρέπει να είμαστε σε καλύτερη θέση. Πιο ώριμοι, πιο καθαροί, πιο αποφασισμένοι.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ στο πλευρό των εκπαιδευτικών

Από την πρώτη στιγμή της ανακοίνωσης από τη μεριά της κυβέρνησης για επιστράτευση των εκπαιδευτικών, οι Αγωνιστικές Κινήσεις ανέδειξαν την αναγκαιότητα οικοδόμησης “κοινού πανεκπαιδευτικού μετώπου” αλληλεγγύης στον αγώνα τους. Στη σημερινή φάση της γενικευμένης επίθεσης του συστήματος στα δικαιώματα του λαού, ο μόνος τρόπος απάντησης είναι η δημιουργία κατάλληλων συσχετισμών στην όξυνση της ταξικής πάλης. Για να μπορέσει αυτό να επιτευχθεί, τίθεται ολοένα και πιο επιτακτικά η οργάνωση της εργατικής τάξης και του λαού απέναντι στον κοινό εχθρό. Οι φοιτητές και τα υπόλοιπα κομμάτια της νεολαίας, ως οι μελλοντικοί εργαζόμενοι, είναι αυτοί που θα αντιμετωπίσουν τον “εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα” και ταυτόχρονα είναι αυτοί που θα κληθούν να οικοδομήσουν τους κατάλληλους όρους αντίστασης. Ειδικότερα σε μία χώρα, όπου όσο θα βαθαίνει η εξάρτηση, τόσο η επίθεση σε βάρος των εργαζομένων θα εντείνεται.
Αυτό ακριβώς προσπάθησαν οι Αγωνιστικές Κινήσεις να ανοίξουν στις σχολές: “Ότι δηλαδή οι φοιτητές θα πρέπει να σταθούν στο πλευρό των εκπαιδευτικών, παλεύοντας ταυτόχρονα για τα δικά τους ζητήματα. Ότι η νίκη του ενός είναι νίκη όλων. Ότι μονάχα αν ενωθούν οι διάφορες εστίες αντίστασης, θα οικοδομηθεί, στο προχώρημα της ταξικής πάλης, το Μέτωπο Αντίστασης στην επίθεση που βιώνουμε”.
Σε αυτή την κατεύθυνση και με γρήγορα αντανακλαστικά (δεδομένου των διακοπών του Πάσχα), οι Αγωνιστικές Κινήσεις, όπου παρεμβαίνουν, έθεσαν το ζήτημα για “Έκτακτες Γενικές Συνελεύσεις σε όλες τις σχολές”.
Αυτό το οποίο φάνηκε, όμως, δεν ήταν η απροθυμία των φοιτητών για αγώνα, αλλά η αδυναμία της Αριστεράς να δώσει την κατεύθυνση του αγώνα. Αν και έγιναν προσπάθειες από τις Αγωνιστικές Κινήσεις για Γενικές Συνελεύσεις και για Κοινή Δράση μεταξύ όσων αναφέρονται στο κίνημα, φάνηκε ότι μόνο οι Αγωνιστικές Κινήσεις έβαζαν αυτή την κατεύθυνση. Σε γενικές γραμμές, η στάση των δυνάμεων ήταν αντίστοιχη με αυτή που κράτησαν οι κομματικοί φορείς τους στις συνελεύσεις των εκπαιδευτικών, τηρουμένων των αναλογιών και των ιδιαιτεροτήτων.
Από τη μια, οι κυβερνητικές δυνάμεις έκλειναν τα μάτια και τα αφτιά μπροστά σε όσα συνέβαιναν και από την άλλη, οι δυνάμεις της Αριστεράς αναδείκνυαν το ότι “δεν υπάρχουν οι όροι και οι προϋποθέσεις για ανάπτυξη κινήματος”. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα τόσο από τις προτάσεις που κατατέθηκαν στα Διοικητικά Συμβούλια, όσο και από τα μαζέματα υπογραφών και καλέσματα για Γενικές Συνελεύσεις, τα οποία υπονομεύτηκαν.
Αποτέλεσμα ήταν να μη διεξαχθούν Γενικές Συνελεύσεις στη συντριπτική πλειοψηφία των σχολών και σε όσες έγιναν, υπό την πίεση των Αγωνιστικών Κινήσεων, δεν υπήρχε απαρτία.
Χαρακτηριστικό ήταν ότι η μοναδική “στήριξη” από μεριάς φοιτητών στον αγώνα των εκπαιδευτικών, ήταν απλές αποφάσεις Διοικητικών Συμβουλίων αλληλεγγύης (που λειτουργούσαν ως περιφερόμενο χαρτί σε κάποιες ΕΛΜΕ) και ένα πανό με την υπογραφή “ΦΣ Αθήνας”, κάτω από το ΤΙΤΑΝΙΑ, που διεξαγόταν το μάζεμα των προέδρων των ΕΛΜΕ.
Φάνηκε, για άλλη μια φορά, η απροθυμία και αδυναμία της Αριστεράς να δώσει απαντήσεις στα πραγματικά προβλήματα που τίθενται, τόσο σε επίπεδο λόγου όσο και πράξης. Ξανά το φοιτητικό κίνημα δεν μπόρεσε να βρεθεί στο πλευρό του αγωνιζόμενου λαού, προμηνύοντας, ως ένα βαθμό, και την εξέλιξη της απεργίας των εκπαιδευτικών. Ο μόνος και βασικός παράγοντας που έλειπε από τα πανεπιστήμια για την έκβαση της απεργίας, ήταν η διάθεση και η μαζικότητα των εκπαιδευτικών στις Συνελεύσεις τους και στα σχολεία. Ενδεχόμενα, τα μηνύματα από τις σχολές και η στάση των δυνάμεων, να έδιναν στοιχεία, από τη μία, για την απροθυμία της Αριστεράς, στο σύνολό της, να συγκρουστεί με την κυβέρνηση και, από την άλλη, για το επερχόμενο ξεπούλημα της απεργίας.
Η στάση των Αγωνιστικών Κινήσεων ήταν αυτή που άρμοζε στον οποιονδήποτε θέλει να αναφέρεται, έστω και στοιχειωδώς, στην Αριστερά και το κίνημα. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο! Αναδείχτηκε, παρόλα αυτά, στους φοιτητές, ποιοι είναι αυτοί που πραγματικά θέλουν να δημιουργήσουν αγώνα και να συνδέσουν την πάλη των φοιτητών στο πλευρό του λαού και ποιοι όχι. Αυτό φάνηκε και στο μάζεμα των προέδρων, όπου οι Αγωνιστικές Κινήσεις δεν κουβάλησαν ένα πανό για αυτοπροβολή, αλλά ήταν μέσα στην αίθουσα που γινόταν η συνεδρίαση και φώναζαν συνθήματα, μαζί με τους εκπαιδευτικούς, ενάντια στην κοροϊδία που εξελισσόταν.
Η επίθεση που δέχτηκαν οι εκπαιδευτικοί και η στάση των συνδικαλιστικών ηγεσιών, είναι μόνο ένα παράδειγμα της φάσης που διανύουμε, αλλά και των καθηκόντων που απαιτούνται. Σε αυτή τη νέα φάση, που αποκαλύπτεται το πραγματικό πρόσωπο της αστικής δημοκρατίας, η βαναυσότητα του συστήματος και οι αδυναμίες του υπάρχοντος συνδικαλισμού, απαιτούν απαντήσεις. Τέτοιου είδους απαντήσεις πρέπει να δώσει μία κομμουνιστική οργάνωση, όπως η δική μας, και στη σπουδάζουσα νεολαία. Τη στιγμή που οικοδομείται μέρα με τη μέρα το πανεπιστήμιο του Μνημονίου, οι φοιτητές πρέπει να αναπτύξουν την πάλη τους με αποφασιστικούς, μαχητικούς και ξεκάθαρους στόχους ευθείας σύγκρουσης με τη βάρβαρη πολιτική και σύνδεση του αγώνα τους με το λαό.
Οι απαιτήσεις πολλές, οι αδυναμίες περισσότερες και οι δυνατότητες σίγουρες!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΓΩΝΑ ΣΤΙΣ ΕΛΜΕ, ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ

ΜΑΖΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ!

• ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΔΩΡΕΑΝ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΜΑΣ
• ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ!

ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ ΤΗΣ 13/5 ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΛΜΕ ΤΗΣ 14/5

Η απόφαση για επιστράτευση όλων των εκπαιδευτικών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης είναι πλέον δεδομένη. Το σύστημα και η κυβέρνηση του με την απόφαση τους αυτή κλιμακώνουν την πολιτική της φασιστικοποίησης με την οποία αντιμετωπίζουν τους εργάτες, το λαό, τη νεολαία. Επιδιώκουν να συντρίψουν την συνδικαλιστική συγκρότηση των εκπαιδευτικών και τα σωματεία μας, και ταυτόχρονα να χτυπήσουν συνολικά το δικαίωμα στην απεργία, τα δημοκρατικά δικαιώματα των μαζών. Η «ανάπτυξη» που μας τάζουν είναι τέτοια που μόνο με το λαό δεμένο χειροπόδαρα μπορούν να την επιβάλλουν. Πρώτο και βασικό συμπέρασμα για τους εκπαιδευτικούς και όλο το λαό είναι ότι αντιπαράθεση με αυτή την πολιτική μπορεί να γίνει μόνο με μαζικούς και αγωνιστικούς όρους. Ψωμί, δουλειά, σχολείο, δημοκρατία, μπορούν να διεκδικηθούν και να κερδηθούν μόνο με αποφασιστικούς, μαζικούς αγώνες και συγκρούσεις.  
Το ίδιο το δικαίωμα στον αγώνα μόνο με αγώνα θα το υπερασπίσουμε και θα το κατακτήσουμε!

Απέναντι λοιπόν στη βάρβαρη και φασιστικού χαραχτήρα πρόκληση που σήμερα αντιμετωπίζουμε και με την οποία η κυβέρνηση επιχειρεί να θωρακίσει την κλιμάκωση της επίθεσης της σε μαθητές και εκπαιδευτικούς:

1. Απαιτείται η πιο πλατιά κινητοποίηση των εργαζομένων και της νεολαίας Σωματεία, σύλλογοι και κάθε προοδευτικός φορέας και άνθρωπος, χρειάζεται να ξεσηκωθούν και με συλλαλητήρια, στάσεις εργασίας και κάθε πρόσφορο μέσο, να καταγγείλουν την κυβερνητική επιχείρηση αλυσοδέματος του λαού. Η επιστράτευση κάθε αγωνιζόμενου κλάδου, η φασιστική αντιμετώπιση των αγωνιζόμενων κατοίκων της Χαλκιδικής και το σημερινό ΜΑΤοκύλισμα τους, δεν πρέπει να γίνουν καθεστώς. Ο ξεσηκωμός αυτός πρέπει να απαιτήσει την άρση της επιστράτευσης των εκπαιδευτικών. Γιατί μόνο έτσι θα υπερασπιστεί το δημόσιο και δωρεάν σχολείο για τα παιδιά του λαού και το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Αλλά και γιατί η απαίτηση της άρσης της επιστράτευσης είναι σήμερα η υπεράσπιση του δικαιώματος της απεργίας και του μαζικού αγώνα. Η ήττα αυτής της φασιστικού χαραχτήρα κυβερνητικής επιχείρησης θα είναι νίκη όλου του λαού.
2. Κέντρο και κορμός αυτού του αγώνα δεν μπορεί να είναι άλλος από την μαζική απεργία διαρκείας των εκπαιδευτικών. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος για να αποκρουστεί και να ανατραπεί η πολιτική που συντρίβει τα σχολεία και τα δικαιώματα των εκπαιδευτικών. Ταυτόχρονα η πραγματοποίηση της απεργίας, πλαισιωμένη από την ευρύτερη λαϊκή κινητοποίηση υπεράσπισης της, θα είναι η αποφασιστική και έμπρακτη ανατροπή της κυβερνητικής απόφασης. Απαιτείται λοιπόν η μαζικότερη από ποτέ συμμετοχή του κλάδου στις Γ.Σ. των ΕΛΜΕ την Τρίτη 14 Μάη για να αποφασίσουν:
• Την έγκριση του απεργιακού αγώνα που εισηγείται η ΟΛΜΕ, και
• Την άρνηση της επιστράτευσης που αποφάσισε η κυβέρνηση
Αυτή πρέπει να είναι και η απόφαση που θα διακηρυχτεί από τη Συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ την Τετάρτη 15/5. Η απεργία είναι υπόθεση των εργαζομένων! Δεν την εκχωρούμε στο κράτος και στην κυβέρνηση!
3. Ο συντονισμός και η κοινή στάση και δράση, στη βάση των παραπάνω, όλων των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων πριν από όλα στα πλαίσια της ΟΛΜΕ και των ΕΛΜΕ αλλά και σε Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα, σωματεία, συλλόγους, γειτονιές, είναι αναγκαίος όρος για να ανατραπεί η κυβερνητική απόφαση, για να νικήσουν οι εκπαιδευτικοί, οι μαθητές, ο λαός!

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

12-5-2013

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΓΙΑ ΜΑΖΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΩΝ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ! Συνελεύσεις και απεργία!

Καθημερινές είναι πια οι διώξεις με δεκάδες συναδέλφους σε όλη τη χώρα να οδηγούνται σε απόλυση. Παράλληλα εξελίσσεται η επιχείρηση κατασκευής «επιόρκων» για να γίνει ακόμα πιο βαριά η πολιτική της τρομοκρατίας και να επιταχυνθεί η πορεία των μαζικών απολύσεων. Εξάλλου προωθούνται ταυτόχρονα οι διαδικασίες για την υλοποίηση της αξιολόγησης, της επιχείρησης δηλαδή που θέλει να επιβάλλει ισόβια υποταγή στους εκπαιδευτικούς που κρίνονται μαζικά και προκαταβολικά «ανεπαρκείς», για τα διαλυμένα σχολειά των μνημονίων. Την ίδια ώρα έχει αναγγελθεί η κατάργηση των διορισμών μονίμων και αναπληρωτών, η ουσιαστική κατάργηση της οργανικότητας και των δωρεάν βιβλίων. Όσο για τα δώρα, τη σύνταξη, το εφάπαξ, την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και αυτό που ονομάζεται πραγματικός μισθός, μοιάζουν κιόλας με ανάμνηση!

Αυτά μέχρι χθες…
Χτες (25/4) το μεσημέρι ανακοίνωσαν την αύξηση του διδακτικού ωραρίου κατά μέσο όρο τρείς ώρες την εβδομάδα. Το βράδυ «συμπλήρωσαν» την ανακοίνωση αυτή με Προεδρικό Διάταγμα που προβλέπει πώς θα εφαρμοστούν οι υποχρεωτικές μεταθέσεις παντού στην Ελλάδα, ως τις 15 Ιουνίου! Προφανώς «αύριο» θα ανακοινώσουν την ανάκληση χιλιάδων οργανικών θέσεων (η διαδικασία έχει κιόλας ξεκινήσει στην Αβάθμια). Και «μεθαύριο», θα εισβάλλουν στα σχολεία, επιθεωρητές και αξιολογητές για να μας ανακρίνουν, να μας διαχωρίσουν, να μας ζητήσουν δηλώσεις νομιμοφροσύνης και συμμετοχής σε όλα τα εγκλήματα που η πολιτική τους προωθεί ενάντια στους μαθητές μας και το λαό… Μπορεί όμως να διοργανωθούν συσσίτια σε στρατόπεδα ή να κληρωθούν κάρτες ιατρικής περίθαλψης για κάποιους τυχερούς. Μπορεί ακόμα να διοριστούν αναπληρωτές μέσω ΕΣΠΑ …στις 29 Ιούνη(!), όπως ακριβώς ανακοινώθηκε η πρόσληψη αναπληρωτών ειδικής αγωγής που θα παρουσιαστούν στις 26/4, δηλαδή τη μέρα που κλείνουν τα σχολεία για τις γιορτές του Πάσχα!!

Και να είμαστε σίγουροι: Τόσο μέσα στις διακοπές του Πάσχα, όσο και μέσα στο καλοκαίρι έρχονται νέα αντιδραστικά μέτρα που αφορούν το νέο λύκειο και την ΤΕΕ, ενώ πληθώρα αντεργατικών εγκυκλίων προετοιμάζονται για να εξειδικεύσουν παραπέρα την επίθεση.

Συνάδελφοι σε ποιο μέλλον (να) πάμε;…
«Ιθαγενείς» (με τα καθρεφτάκια τους), διωκόμενοι, τρομοκρατημένοι, πεινασμένοι, ανθρωποφύλακες στοιβαγμένων και επίσης πεινασμένων παιδιών, νομάδες της επικράτειας, κυνηγοί σεμιναρίων και «προσόντων» και ο καθένας μόνος του με τον αξιολογητή του; ή
Εργαζόμενοι με δικαιώματα και αξιοπρέπεια, που τα διεκδικούμε και τα υπερασπιζόμαστε με τη συλλογική μας δύναμη, μαζί με τους μαθητές μας και όλο το λαό;
Η αλήθεια είναι ότι… Το σύστημα κατάφερε να μας φέρει την πρώτη εκδοχή του μέλλοντος πολύ κοντά πια, ενώ η δεύτερη και πιο ζοφερή εκδοχή του, πλησιάζει όλο και πιο κοντά μας όσο δεν την αντιπαλεύουμε.

Αλήθεια συνάδελφοι πόσο μακρινή θα είναι αυτή η δεύτερη εκδοχή το Σεπτέμβρη αν δεν δώσουμε τώρα τη μάχη που έχουμε μπροστά μας;

Με τους δίπλα μας, το λαό και τους μαθητές μας, πώς θα γίνουμε σύμμαχοι και συναγωνιστές; Δηλώνοντας υποταγή στις απολύσεις και στη διάλυση του σχολείου γιατί αυτό απαιτούν τα «δελτία των 8», που «εκφράζουν» το λαό; Ή παλεύοντας και υπερασπίζοντας έτσι τα συμφέροντα όλων των εργαζομένων και της νεολαίας;

• ü Από «τους πάνω» (τρόικα, κυβέρνηση, υποταγμένη συνδικαλιστική ηγεσία, ΜΜΕ) μόνο και άλλα δεινά μπορούμε να περιμένουμε. Η κυβέρνηση, τα κόμματα και οι μηχανισμοί του συστήματος σφαγιάζουν δικαιώματα, γκεμπελίζουν, τρομοκρατούν, ισοπεδώνουν, βασισμένοι στην αδράνειά μας, στην υποχώρηση μας. Όμως δεν είναι ανίκητοι αν εμείς κινηθούμε αποφασιστικά κι ανυποχώρητα και κυρίως ενωμένοι!

• Δεν υπάρχουν «σωτήρες» των εργαζομένων και των λαών. Το τι έχουμε και τι χάνουμε κάθε φορά, καθορίζεται από τη δικιά μας μαζική αποφασιστική παρουσία και πάλη. Δεν θα μας σώσει μια «άλλη κυβέρνηση» ή μια «άλλη ΟΛΜΕ». Φτάσαμε ως εδώ με την ολέθρια λογική της ανάθεσης και της κοινοβουλευτικοποίησης του κινήματος!

1. Αμέσως μετά το Πάσχα πρέπει να κινητοποιηθούμε με συνελεύσεις, με απεργίες και μέσα στις εξετάσεις!. Να μην κάνουμε «μια ακόμα διαμαρτυρία» ,ή το γνωστό «αγώνα των 40 αιτημάτων», ούτε «συμβολικές» (δηλαδή εικονικές) κινητοποιήσεις, αλλά πραγματικό αγώνα, βασισμένο σε μαζικές αποφάσεις των ΓΣ των ΕΛΜΕ και Διδ. Συλλόγων. Αγώνα για την ανατροπή της αύξησης του ωραρίου και της αξιολόγησης, για να πάρουν πίσω διώξεις και απολύσεις, για να μην περάσει η κατάργηση της οργανικότητας και των δωρεάν βιβλίων, για να καλυφθούν όλα τα κενά στα σχολεία και όλες οι λειτουργικές τους δαπάνες χωρίς ούτε ένα ευρώ από την τσέπη των γονιών.
2. Προτείνουμε-απαιτούμε άμεση σύγκληση της Συνέλευσης των Προέδρων των ΕΛΜΕ και των Διδ. Συλλόγων. Αλήθεια αν όχι τώρα σε ποιές συνθήκες τα ΔΣ της ΟΛΜΕ-ΔΟΕ θα κρίνουν αναγκαία τη σύγκληση αυτή;

ΟΛΟΙ στην απεργιακή συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς Μουσείο 11 πμ.

26/4/2013 

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΕΛΜΕ Πειραιά Για την Ενότητα Αντίστασης Ανατροπής, για το εκλογικό αποτέλεσμα και για τη συνέχεια

Συγκροτήθηκε λίγες μέρες πριν από τις εκλογές της ΕΛΜΕ Πειραιά η Ενότητα Αντίστασης Ανατροπής από τις Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών και την Αγωνιστική Παρέμβαση της ΕΛΜΕ Πειραιά. Προηγήθηκαν συζητήσεις ανάμεσα στις δύο παρατάξεις και συνολικότερες ζυμώσεις που είχαν ως αποτέλεσμα τη συγκρότηση αυτή αλλά και την αποχώρηση ενός τμήματος –με αναφορά στο ΣΥΡΙΖΑ- από την Παρέμβαση και την προσχώρηση του τμήματος αυτού στις ΣΥΝΕΚ (του Συνασπισμού).
Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών της ΕΛΜΕ Πειραιά τοποθετήθηκαν ανοιχτά –και ενώ οι συζητήσεις ήταν σε εξέλιξη- για τους λόγους που τις ώθησαν να δουν θετικά ένα τέτοιο εγχείρημα. Η ένταση της επίθεσης του συστήματος, η διαλυτική κατάσταση που υπάρχει συνδικαλιστικά, η απομάκρυνση μεγάλου μέρους των συναδέλφων από μια μόνιμη συλλογική δράση, η απογείωση των εκλογικών–κοινοβουλευτικών αυταπατών που τροφοδοτείται από την απομάκρυνση αυτή και η οποία ανατροφοδοτεί το διαλυτικό κλίμα, η κινηματική κοινή δράση που υπήρχε με την Αγωνιστική Παρέμβαση Πειραιά και η πεποίθηση, τέλος, ότι οι εκπαιδευτικοί θα αναζητήσουν το δρόμο της αντίστασης και του αγώνα ήταν οι βασικοί λόγοι που οδήγησαν στην κατεύθυνση αυτή.
Οι δύο παρατάξεις θα συνεχίσουν την αυτόνομη λειτουργία τους, αλλά συμφωνήθηκε να γίνονται συχνά κοινές συνεδριάσεις για να συμφωνούνται οι κινήσεις του επόμενου διαστήματος. Αντίστοιχα, δεν κρύφτηκαν οι διαφορετικές προσεγγίσεις που υπάρχουν. Σε ανακοίνωση των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών αναφέρεται:
«Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν ρίσκα, καθώς οι δύο παρατάξεις έχουν διαμορφώσει διαφορετικές αντιλήψεις σε αρκετά ζητήματα (συνδιοικητικά, στάση απέναντι στην ΟΛΜΕ, δωρεάν μαθήματα κ.λπ.). Γνωρίζουμε, όμως, επίσης ότι η εξυπηρέτηση της ανάγκης ενός κινηματικού εργαλείου κοινής δράσης μπορεί να προσφέρει σημαντικά πράγματα στο κίνημα. Και όσο το κοινό σχήμα προσπαθεί να εξυπηρετήσει αυτή την ανάγκη τόσο και ο ανοιχτός διάλογος γύρω από τις διαφορετικές προσεγγίσεις θα γίνεται πιο συναγωνιστικός και εποικοδομητικός.»
Το πολιτικό πλαίσιο που καταλήχθηκε, η αφίσα, τα ψηφίσματα που κατατέθηκαν στη συνέλευση κινούνται όλα σε σωστή, αγωνιστική κατεύθυνση. Η παρουσία της Ενότητας Αντίστασης Ανατροπής στη μαζική εκλογοαπολογιστική συνέλευση ήταν πολύ ικανοποιητική και έπαιξε ρόλο στο ιδιαίτερα θετικό εκλογικό αποτέλεσμα. Οι επιθέσεις-κριτικές που έγιναν στο σχήμα συνεργασίας από άλλες δυνάμεις (βασικά ΠΑΜΕ – ΣΥΝΕΚ) μάλλον ήταν αμήχανες και όχι πολιτικές.
Για τη συνέχεια είναι εύγλωττη η πρώτη μετεκλογική ανακοίνωση της Ενότητας Αντίστασης Ανατροπής:
«Η Ενότητα Αντίστασης Ανατροπής θα κάνει ό,τι μπορεί για να ενισχύσει την κατεύθυνση των ανειρήνευτων αγώνων, για να στηρίξει την πιο πλατιά κοινή δράση στο κίνημα, για να συμβάλει στη συλλογική αγωνιστική συγκρότηση των συναδέλφων σε κάθε σχολείο μέσα από σωματειακές επιτροπές αγώνα και κάθε είδους εργαλεία βάσης και στην απαιτούμενη ανασυγκρότηση του σωματείου σε αγωνιστική, ταξική και δημοκρατική βάση. Ενάντια στη χρεοκοπημένη λογική της ανάθεσης και της συνδιαχείρισης, θα υπηρετήσουμε την ανάγκη να περάσουν οι αγώνες στα χέρια των εργαζομένων.»

*Με βάση νομικές εκκρεμότητες, οι καθηγητές των σχολείων του Κορυδαλλού μπορούν να επιλέξουν αν θα συμμετέχουν στην ΕΛΜΕ Πειραιά ή στην ΕΛΜΕ Κορυδαλλού. Η ΔΑΚΕ φέτος επέλεξε να μην κατεβάσει ψηφοδέλτιο στην ΕΛΜΕ Κορυδαλλού (όπου πέρυσι είχε πάρει 70 ψήφους) για να βελτιώσει το αποτέλεσμά της στην ΕΛΜΕ Πειραιά.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Κάλεσμα προς τον κόσμο του κινήματος και της Αριστεράς στους χώρους της Α’βάθμιας και Β’βάθμιας Εκπ/σης

Να γυρίσουμε μαζικά τις πλάτες μας στις εκλογές για τα όργανα συνδιοίκησης Π/ΚΥΣΠΕ – Π/ΚΥΣΔΕ – Να στηρίξουμε το πραγματικό κίνημα

Συναγωνίστριες, συναγωνιστές

Αυτές τις μέρες κατατίθενται τα ψηφοδέλτια για τις εκλογές των συνδιοικητικών οργάνων της Εκπαίδευσης. Οι εκλογές αυτές θα γίνουν μέσα στον τραγικό χειμώνα που έρχεται, με την επίθεση στα δικαιώματά μας να οξύνεται, με τη φτώχεια και την εξαθλίωση να αγγίζει όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού, με την περιστολή των ελευθεριών και των δημοκρατικών δικαιωμάτων να θυμίζει άλλες σκοτεινές περιόδους.

Ισως, η υπενθύμιση της περιόδου που ζούμε θα αρκούσε για να αποκαλυφθεί το γελοίο της υποτιθέμενης «δημοκρατικής» και «συμμετοχικής» επιλογής της διοίκησής μας. Θα θέλαμε, όμως, να πούμε και λίγες κουβέντες παραπάνω…

Η συνδιοίκηση αποτέλεσε ένα «κόλπο γκρόσο» του κεφαλαίου και ιδιαίτερα της σοσιαλδημοκρατίας για να «βάλει στο βρακί της» το αγωνιστικό συνδικαλιστικό κίνημα, για να αμβλύνει τα ταξικά του χαρακτηριστικά, για να ενσωματώσει, να θεσμοποιήσει και να κάνει ακίνδυνη την αμφισβήτηση, για να συσκοτίσει και να αποκρύψει το ρόλο του αστικού κράτους ως όργανο ταξικής επιβολής και κυριαρχίας στον κόσμο της εργασίας.

Και κάλεσε τους «εκπροσώπους των εργαζομένων» (ως μειοψηφία, ασφαλώς – δύο στους πέντε) στα στημένα τραπέζια των Π/ΚΥΣΠΕ – Π/ΚΥΣΔΕ, των οποίων ο ρόλος είναι η πιο αποτελεσματική εφαρμογή των αντιδραστικών κυβερνητικών αποφάσεων.

Πάνω σε αυτή την πλατφόρμα, ασφαλώς, άνθισε το παιχνίδι των μικροεξυπηρετήσεων και των μικροεκβιασμών από τους κυβερνητικούς «συνδικαλιστές» - αιρετούς στα όργανα αυτά. Σε μεγάλο κομμάτι των εκπαιδευτικών, η απεύθυνση στο σωματείο αντικαταστάθηκε από την απεύθυνση στον αιρετό. Ενισχύοντας ακόμα παραπέρα τη σύγχυση και την απαξίωση της έννοιας του συνδικαλισμού και της συλλογικής πάλης. Αντικαθιστώντας την έννοια του αγωνιστή – συνδικαλιστή με την έννοια του παράγοντα… καλοχαιρέτα.

Λέγεται ότι η συμμετοχή στα όργανα αυτά μας «βοηθάει να μαθαίνουμε τι ετοιμάζεται». Όμως, ειδικά στην περίοδο που διανύουμε όλα είναι διάφανα. Ο αντίπαλος κυνικά προανακοινώνει το σύνολο των εφιαλτικών του μέτρων ενάντια στους εκπαιδευτικούς και σε όλο το λαό.

Λέγεται ακόμα, ότι η συμμετοχή σε αυτά τα όργανα «μπορεί να περιορίσει τις διοικητικές αυθαιρεσίες». Ομως το μόνο που μπορεί να περιορίσει τις διοικητικές αυθαιρεσίες είναι το συγκροτημένο κίνημα, οι μαζικοί αγώνες των ανθρώπων – ενάντια στους οποίους τα όργανα αυτά έχουν να επιδείξουν (δυστυχώς) αποτελεσματικό έργο.

Συναγωνίστριες, συναγωνιστές

• Ας σκεφτούμε αν και πόσο φρεναρίστηκε η επίθεση του συστήματος (ή έστω οι διοικητικές αυθαιρεσίες) τα δύο τελευταία χρόνια, που οι εκπρόσωποι της Αριστεράς στα ΠΥΣΔΕ – ΠΥΣΠΕ είναι ιδιαίτερα πολλοί…
• Ας σκεφτούμε πόσος αδιέξοδος κόπος, πόσες μάταιες ώρες χάνονται από αγωνιστές της Αριστεράς που είναι αιρετοί στα όργανα αυτά, αντί αυτός ο κόπος να καταναλώνεται εκεί που μπορεί να έχει αποτέλεσμα, στη συγκρότηση, δηλαδή του κινήματος…
• Ας σκεφτούμε πόσοι συνάδελφοι μπερδεύουν τα όργανα αυτά με τα πραγματικά συνδικαλιστικά όργανα ΕΛΜΕ – Διδασκαλικούς Συλλόγους και τι συνέπειες έχει αυτό…
• Ας σκεφτούμε γιατί η διοίκηση προβάλλει, δίνει άδειες και γενικά έχει στα όπα – όπα τις εκλογές αυτές…
• Ας σκεφτούμε ότι «η αλεπού» δεν έχει καμία δουλειά σε αυτό το –όνομα και πράγμα- παζάρι…
• Ας σκεφτούμε ότι η εποχή είναι τέτοια, που απαιτείται πλήρες διαζύγιο από κάθε μηχανισμό του αντιπάλου, που απαιτείται ολοκληρωτικός διαχωρισμός από το σάπιο κόσμο του…
• Ας σκεφτούμε ότι αυτές τους κρίσιμες μέρες, δεν πρέπει να πάει ούτε λεπτό χαμένο από την κοπιώδη αλλά μοναδική αποτελεσματική προσπάθεια να συγκροτηθούν οι αντιστάσεις μας, οι αγώνες μας, το κίνημά μας.

Συναγωνίστριες, συναγωνιστές

Με βάση τα παραπάνω σας καλούμε να γυρίσουμε μαζί και μαζικά την πλάτη στις υποψηφιότητες για τα Π/ΚΥΣΠΕ – Π/ΚΥΣΔΕ. Να κάνουμε και τις μέρες των εκλογών μαζική καμπάνια αποκάλυψης των αντιδραστικών αυτών οργάνων και καλέσματος του κόσμου της εκπαίδευσης σε αποχή από τις εκλογές αυτές.

Και με πλατιά, κοινή και αγωνιστική δράση, να στηρίξουμε ενωτικά και συναγωνιστικά τις γενικές μας συνελεύσεις, τα συνδικαλιστικά μας όργανα και τους μεγάλους αγώνες που έρχονται αυτό το δύσκολο χειμώνα. Ξεκινώντας από αυτό το γύρο συνελεύσεων, τη γενική απεργία στις 26/9 και την κλιμάκωση και γενίκευση των απεργιακών κινητοποιήσεων.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΠΑΡΑΤΕΤΑΜΕΝΟΣ ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ «ΑΣΠΙΡΙΝΕΣ»!

Την ώρα που η τεράστια αντιλαϊκή και αντεργατική λαίλαπα σαρώνει τα πάντα στο πέρασμα της.
Την ώρα που η Τρόικα απαιτεί έξη μέρες εργασία και 11 ώρες ανάπαυση και οι άρρωστοι δεν βρίσκουν φάρμακα…
Την ώρα που προνήπια πετάγονται έξω από το σχολείο, μαθητές ψάχνουν τα… σχολεία τους που έχουν συγχωνευτεί…
Την ώρα που ξεπροβάλλει έντονα ο κίνδυνος να διδάξουμε σε παγωμένες αίθουσες και σε σχολεία χωρίς πόρους και χρηματοδότηση..
Την ώρα που η λαιμητόμος των απολύσεων και στην εκπαίδευση επικρέμεται απειλητική…
Αυτή την ώρα η κυβερνητική πλειοψηφία της ΔΟΕ που αρνήθηκε επίμονα και συστηματικά την οργάνωση ενός διαρκούς αγώνα του κλάδου ενάντια στην πολιτική των μνημονίων και των περικοπών με αφορμή το νομοσχέδιο για την κακόφημη αξιολόγηση προκηρύσσει 24ωρη απεργία με το άνοιγμα των σχολείων! Διαλαλώντας, βέβαια, εμετικά προς πάσα κατεύθυνση και κυρίως προς την κυβέρνηση πως θα περιοριστεί στην 24ωρη απεργία και πως παλεύει για μια «άλλη», «διαφορετική» αξιολόγηση «του εκπαιδευτικού έργου και του εκπαιδευτικού».

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι.
Σε αντίθεση με τις εκφρασμένες θέσεις μεγάλης μερίδας της «εκπαιδευτικής αριστεράς» πως πέρασε πια η εποχή των κλαδικών αγώνων και πως μπορούμε να απαιτούμε από τα συνδικάτα μας μόνο γενικές πολιτικές απεργίες (αλήθεια ποιος θα τις προκηρύξει;) πιστεύουμε πως ο κλάδος των εκπαιδευτικών είναι σε θέση να προχωρήσει σε ένα διαρκή και καλά οργανωμένο απεργιακό αγώνα. Μπορεί μάλιστα ο αγώνα αυτός –λόγω της ιδιαιτερότητας της εκπαίδευσης στην κοινωνία- να αποτελέσει το πυροδότη ενός γενικότερου ξεσηκωμού.
Μόνο που η 24ωρη απεργία που προκηρύχτηκε για τις 12 του Σεπτέμβρη δεν έχει καμία σχέση με τα παραπάνω αλλά την προκήρυξαν για να εκθέσουν για άλλη μια φορά την βάση του κλάδου που «δήθεν δεν τραβά…», χωρίς προοπτική και χωρίς βέβαια κανένα συντονισμό με την υπόλοιπη εκπαίδευση…

Συνάδελφοι συναδέλφισσες.
Έφτασε πια ο καιρός που οι μορφές των αγώνων μας πρέπει να ανταποκρίνονται στο περιεχόμενο που απαιτούν οι ανάγκες. Απέναντι σε αυτή την μεγάλη επίθεση που δεχόμαστε έχουμε ανάγκη μιας αντίστοιχης απάντησης. Απάντηση που δεν μπορεί να δοθεί όταν αποδεχόμαστε τη λογική του εξουσιοδοτημένου συνδικαλισμού, όταν δεν υπάρχει ενότητα στη δράση όλων των αγωνιστικών δυνάμεων που μπορούν να ενωθούν.
Χρειάζεται να… διεκδικήσουμε και πάλι τα σωματεία μας, να απαιτήσουμε και να πιέσουμε να γίνουν γενικές συνελεύσεις που θα συζητήσουν, θα σχεδιάσουν και θα στηρίξουν έναν παρατεταμένο και διαρκή απεργιακό αγώνα. Με αιχμή την απόκρουση της αξιολόγησης /χειραγώγησης και πλαίσιο διεκδίκησης την υπεράσπιση των σταθερών εργασιακών σχέσεων και των μόνιμων διορισμών, μισθούς και συντάξεις στο κόστος της ζωής, την δωρεάν δημόσια εκπαίδευση Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την ανατροπή αυτής της βάρβαρης πολιτικής στην εκπαίδευση και στην κοινωνία.!
Η πρωτοβουλία πρέπει να περάσει στις αγωνιστικές και ριζοσπαστικές δυνάμεις του κλάδου από…χθες! 

 Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΚΑΝΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΧΩΡΙΣ ΡΕΥΜΑ – ΣΥΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΠΕΡΑΜΑ

Κάλεσμα σε εκπαιδευτικούς, γονείς, μαθητές, εργαζόμενους και ανέργους του Περάματος καθώς και σε συλλογικότητες και φορείς που δραστηριοποιούνται στην περιοχή απηύθυνε ο «Συντονισμός ενημέρωσης και δράσης εκπαιδευτικών από σχολεία Κερατσινίου, Περάματος, Δραπετσώνας», στον οποίο συμμετέχουν οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών Πειραιά.
Η πρωτοβουλία πάρθηκε στην κατεύθυνση συνέχισης και ενίσχυσης δράσεων που πραγματοποιήθηκαν λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα όταν με κινητοποίηση στη ΔΕΗ, η ΕΛΜΕ Πειραιά είχε απαιτήσει την άμεση επανασύνδεση του κομμένου ρεύματος στα σπίτια δυο μαθητών. Η Διοίκηση της ΔΕΗ Καμινίων είχε αρνηθεί, παρά την πολύωρη διαμαρτυρία των συγκεντρωμένων με αποτέλεσμα, μετά από συζήτηση να αποφασιστεί η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης από την ΕΛΜΕ Πειραιά για την επανασύνδεση του ρεύματος σε σπίτι μαθητή.
Οι Αγωνιστικές Κινήσεις είχαν από τότε τονίσει την ανάγκη πραγματοποίησης συνελεύσεων που θα συσπειρώσουν τμήματα της εργατικής τάξης της περιοχής με στόχο να πάρουν οι ίδιοι στα χέρια τους την υπόθεση της δημιουργίας ενός μαζικού δικτύου αγωνιστικής αλληλεγγύης καθώς και την επιβολή της κοινής δράσης όλων των αντίστοιχων πρωτοβουλιών ανεξάρτητα από τις διαφωνίες και ενάντια σε άγχη πολιτικής κεφαλαιοποίησης.
Η σύσκεψη πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 17 Φλεβάρη στο δημαρχείο. Συμμετείχαν εργαζόμενοι, άνεργοι, μαθητές και συνταξιούχοι. Επίσης συμμετείχαν μέλη των λαϊκών συνελεύσεων Πειραιά, Περάματος και Κερατσινίου. Η συζήτηση χαρακτηρίστηκε από τη συμμετοχή όλων με τοποθετήσεις, ερωτήσεις, παρατηρήσεις και τη διάθεση η κουβέντα να οδηγήσει σε μια τοπική κινητοποίηση η οποία θα προπαγανδιστεί ανοικτά στο λαό του Περάματος. Επίσης, ζητήθηκε από μια οικογένεια μαθητή η επανασύνδεση του κομμένου ρεύματος.
Για το επόμενο διάστημα έχει αποφασιστεί παρέμβαση στη λαϊκή και τις γειτονιές του Περάματος, τοπική κινητοποίηση και κεντρική κινητοποίηση στον Πειραιά σε συντονισμό με αντίστοιχες πρωτοβουλίες. Η επανασύνδεση στο σπίτι του μαθητή έχει ήδη πραγματοποιηθεί την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο με τη συμμετοχή κόσμου από την περιοχή και την κάλυψη της ΕΛΜΕ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Προς τους απεργούς εργάτες στην Ελληνική Χαλυβουργία

Η Ταξική Πορεία, μετωπικό σχήμα παρέμβασης στους εργασιακούς χώρους που παλεύει στην κατεύθυνση της ανασυγκρότησης του ταξικού εργατικού κινήματος, οι Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ, φοιτητικό σχήμα που παρεμβαίνει στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ και οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών, εκφράζουν την αλληλεγγύη και τη συμπαράστασή τους στον αγώνα που ξεκινήσατε εδώ και ένα μήνα. Θεωρούμε πως ο αγώνας σας είναι και αγώνας ολόκληρης της κοινωνίας ενάντια στην βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική που γκρεμίζει τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Είναι ένας αγώνας αναγκαίος, ενάντια στις επιταγές των ιμπεριαλιστών που επιχειρούν να ξεπεράσουν την κρίση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος με το τσάκισμα της εργατιάς και των λαών. Ένας αγώνας που πρέπει να στηριχτεί αλλά και να εμπνεύσει όλους μας.
Θέλοντας να στηρίξουμε τον αγώνα σας ηθικά και οικονομικά, ώστε να συνεχίσετε με σθένος και ψυχή, στη Θεσσαλονίκη και στα πλαίσια της απεργιακής κινητοποίησης της 1ης Δεκέμβρη, συγκεντρώσαμε, με την πολύ σημαντική ανταπόκριση εκατοντάδων εργαζομένων, το ποσό των 540 ευρώ. Γιατί η νίκη σας θα είναι νίκη όλης της εργατικής τάξης, της νεολαίας και του λαού.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΠΑΛΗ ΤΑΞΙΚΗ

ΝΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΣΤΗ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗ!

1 Δεκέμβρη 2011

ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΑΕΙ-ΤΕΙ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

...για την απεργία της 5/10

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ Ή ΥΠΟΤΑΓΗ

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι
Αυτό το ερώτημα η πραγματικότητα όλο τον τελευταίο χρόνο το φέρνει διαρκώς μπροστά μας, όλο και πιο έντονα. Τώρα πια δεν μπορεί να υπάρχουν αυταπάτες.
Η κυβέρνηση, όλα τα κόμματα του συστήματος μαζί με τους παρατρεχάμενούς τους, απαιτούν ατελείωτα ιδρώτα, αίμα και δάκρυα να καταβάλλουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία στο λογαριασμό των διεθνών αρπακτικών της ΕΕ και του ΔΝΤ, στις τσέπες των τραπεζιτών, των βιομηχάνων, του κεφαλαίου.
Μας ζητούν να θυσιάσουμε κάθε δικαίωμα, κάθε στοιχειώδη κατάκτηση της ζωής μας με αντίτιμο την παντοτινή υποδούλωση της χώρας και την μετατροπή κάθε εργαζόμενου σε δούλο. Απαιτούν αδιαμαρτύρητα να συρθούμε στο πυκνό σκοτάδι του εργασιακού- κοινωνικού μεσαίωνα που ήδη στήνουν.
Μόνο που ενώ η οργή μας περισσεύει, της φράζει το δρόμο για να γίνει πράξη η χρόνια παράλυση των σωματείων, η υποταγή των συνδικαλιστικών ηγεσιών που είτε κηρύττουν «παύση αγώνων», είτε επιμηκύνουν τον χρόνο των κινητοποιήσεων ώστε να είναι αποσπασματικές τουφεκιές χωρίς συνέχεια και κλιμάκωση, «κουρεύοντας» έτσι δραστικά τις ελπίδες των εκπαιδευτικών.
ΌΜΩΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΟΥΤΕ ΝΑ ΘΡΗΝΟΥΜΕ, ΟΥΤΕ ΝΑ ΓΚΡΙΝΙΑΖΟΥΜΕ !

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Κάτω τα χέρια από τη συνδικαλιστική δράση – Κλιμάκωση του αγώνα για να μπλοκαριστούν οι συγχωνεύσεις

Η κυβέρνηση τρέμει τις κινητοποιήσεις ενάντια στις συγχωνεύσεις – κλεισίματα σχολείων. Δεν μπορεί αλλιώς να εξηγηθεί ο χοντροκομμένος τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε την κινητοποίηση – κατάληψη της Περιφέρειας την Παρασκευή 18/3. Το Υπουργείο, τόσο σε Δελτίο Τύπου, όσο και μέσω φιλικού του συγκροτήματος, στοχοποίησε τους μαθητές που συμμετείχαν στην κινητοποίηση αλλά και αγωνιστές εκπαιδευτικούς μαζί με ολόκληρους πολιτικούς και συνδικαλιστικούς χώρους.
Παρακάμπτουμε το γκροτέσκο του πράγματος που προκύπτει από την υποκρισία της (ψευδούς) αναφοράς σε βανδαλισμούς και καταστροφές από αυτούς που καταστρέφουν (μέσω των συγχωνεύσεων) πάνω από 1200 σχολεία στη χώρα. Από αυτούς που διαλύουν το παρόν και το μέλλον των σημερινών και αυριανών εργαζόμενων (ή μάλλον άνεργων)…
Και μένουμε στην ουσία:
• Παίζουν με τη φωτιά και στο ζήτημα αυτό. Οι χοντροκοπιές τους αποδεικνύουν ότι η κλιμάκωση των αγώνων και η ένταση της κοινής δράσης εκπαιδευτικών, μαθητών και γονιών μπορεί να ματαιώσει το αντιλαϊκό – αντιεκπαιδευτικό σχέδιο κυβέρνησης, ΕΕ και ΔΝΤ για συγχωνεύσεις σχολείων – συμπτύξεις τμημάτων.
• Η στοχοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης δε στοχεύει μόνο τους άμεσους αποδέκτες της αλλά αφορά κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο που αγανακτεί με την κατάσταση, κάθε φωνή που αντιστέκεται και δρα.
Η τρομοκρατία δε θα περάσει. Η βαρβαρότητα της πολιτικής τους θα στρατεύει κάθε μέρα νέους αγωνιστές στα κινήματα αντίστασης όσες απειλές κι αν χρησιμοποιούν, όσα χημικά κι αν πετάνε στις διαδηλώσεις, όσες συλλήψεις κι αν κάνουν. Όσο κι αν στοχοποιήσουν τον «εχθρό λαό»…

 20/3/2011

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

http://deltioake.blogspot.com

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Οταν η διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονά του.....

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

"Οταν η διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονά του, το να κάμη ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάζη τα άρματα και να τιμωρή τους τυράννους του, είναι το πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητον από όλα τα χρέη του".
Ρήγας Φεραίος , Τα Δίκαια του Ανθρώπου, άρθρο 35

25 Μαρτίου 2011. Σήμερα 190 χρόνια μετά το 1821 ο τόπος μας και ο λαός μας, οι εργαζόμενοι και οι νέοι άνθρωποι δεν μπορούν να γιορτάσουν την επέτειο αυτή.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »