Η «νέα Αίγυπτος» επιφυλάσσει εκπλήξεις και … εκρήξεις!

Του Τάσου Σαπουνά

Σε έκρυθμη κατάσταση βρίσκεται εδώ και δύο εβδομάδες η Αίγυπτος. Αφορμή έχει σταθεί το διάταγμα του προέδρου της χώρας Μόρσι, σύμφωνα με το οποίο οι αποφάσεις του ίδιου δεν επιδέχονται αναθεώρησης και ελέγχου από κανένα θεσμικό κρατικό όργανο, καθώς επίσης και της απόφασής του να επιταχύνει την επικύρωση του σχεδίου συντάγματος που έχει εκπονήσει η κυβερνητική πλειοψηφία ερήμην όλων των αντιπολιτευόμενων δυνάμεων.
Με αφορμή, λοιπόν, την ανάληψη υπερεξουσιών από τον πρόεδρο Μόρσι, ένας αρκετά ετερόκλητος συνασπισμός από όλες τις σημαντικές αντιπολιτευόμενες ομάδες, από τον γνωστό (από την επιτροπή ατομικής ενέργειας) φιλοδυτικό Μπάραντεϊ, έως σοσιαλδημοκρατικές ή και διαφορετικής απόχρωσης αριστερές δυνάμεις, αρκετές από τις οποίες συμμετείχαν και συνέβαλαν στην αιγυπτιακή εξέγερση, κάλεσαν και πρωτοστάτησαν σε μαζικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας. Έφτασαν να πολιορκούν τη βουλή και το προεδρικό μέγαρο ενώ συγκρούστηκαν σε αρκετές των περιπτώσεων με την αστυνομία που προσπαθούσε βίαια να τους διαλύσει. Όλες οι ομάδες, παρά τη διαφορετική τους οπτική, συγκλίνουν στο γεγονός πως με το προεδρικό αυτό διάταγμα ο Μόρσι μετατρέπεται σε έναν νέο Μουμπάρακ, απειλεί τον αιγυπτιακό λαό με μια νέα περίοδο απαγόρευσης στοιχειωδών δημοκρατικών ελευθεριών. Ταυτόχρονα και προς ενίσχυση των επιχειρημάτων τους, η Μουσουλμανική Αδελφότητα, της οποία ηγείται ο πρόεδρος Μόρσι, ενσωμάτωσε στο νέο προτεινόμενο από αυτήν σύνταγμα διατάξεις αντιδημοκρατικές (όπως αυτή που αναιρεί το δικαίωμα στην ανεξιθρησκεία που υπήρχε -έστω τυπικά- στο προηγούμενο) και παράλληλα διατήρησε τη Σαρία (ισλαμικό νόμο) ως πηγή κάθε νόμου. Από αυτή την άποψη, οι εκατοντάδες χιλιάδες λαού που βγαίνουν ξανά όχι μόνο στην ιστορική πλατεία Ταχρίρ αλλά και στις πλατείες όλων των μεγάλων αιγυπτιακών πόλεων εφορμούν από το γεγονός των ανεκπλήρωτων στόχων της προπέρσινης εξέγερσης. Πιστοποιούν πως μέσα στην αιγυπτιακή κοινωνία η εξέγερση έχει χαράξει βαθιά διαχωριστική γραμμή με το παρελθόν. Πως ακόμα και με δεδομένο, πια, το γεγονός πως αυτή δεν μπόρεσε να περάσει σε μια νέα ποιότητα (κάτι για το οποίο απαιτούνταν πολλά πράγματα, κυρίως υποκειμενικά), εν τούτοις διαμόρφωσε ένα σημαντικά ευνοϊκό έδαφος για την άνθιση αριστερών αντιλήψεων και πρακτικών.
Ωστόσο, αυτή είναι η μία όψη των πραγμάτων ή, για να το πούμε αλλιώς, η μία αντίθεση που εξελίσσεται εδώ και καιρό μέσα στην αιγυπτιακή κοινωνία. Ανάμεσα σ’ αυτούς που, χωρίς να έχουν πρωτοστατήσει στην εξέγερση, αποδείχτηκαν ικανοί πολιτικά (στη βάση του τι είχαν διαμορφώσει από τα πριν) να ενσωματώσουν τον κυματισμό της εξέγερσης και να χρησιμοποιήσουν την ενέργειά της ώστε να επικυρώσουν και κοινοβουλευτικά την εδώ και χρόνια, όπως φαίνεται, ανάδειξή τους σε πρώτη δύναμη στην αιγυπτιακή κοινωνία (με καταθλιπτική υπεροχή στην ύπαιθρο και σημαντική στις πόλεις). Και σε εκείνες τις σημαντικές μερίδες του αιγυπτιακού λαού που είναι συγκεντρωμένες στις πόλεις, που πρωτοστάτησαν στην εξέγερση και συνεχίζουν να προσβλέπουν σε ένα προχώρημα της εξεγερσιακής διαδικασίας (κάτι που εμπεριέχει και προϋποθέτει, σε ένα βαθμό, και ταξική αντίληψη). Επιπλέον σημαντικό στοιχείο που μετράει στην κίνηση των μαζών είναι πως η κοινωνικοοικονομική κατάσταση έχει μείνει στάσιμη, αν δεν έχει επιδεινωθεί, για τους εργαζόμενους πληθυσμούς των μεγάλων πόλεων.
Επισημαίνουμε το παραπάνω, διότι υπάρχει και η άλλη αντίθεση, αυτή που αντανακλάται μεταξύ προέδρου-κυβέρνησης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας από τη μια και των στηριγμάτων του παλαιού καθεστώτος στους κρατικούς μηχανισμούς (δικαστές, στρατό κ.λπ.) από την άλλη. Μάλιστα, τα στηρίγματα του παλαιού καθεστώτος συνέχιζαν να συμπεριφέρονται προκλητικά. Λίγους μήνες πριν, το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο, που αποτελείται από ανώτατους δικαστές του καθεστώτος Μουμπάρακ, διέλυσε την εκλεγμένη βουλή με γελοίες αιτιάσεις αλλά με πραγματική αιτία την πλειοψηφία που διέθεταν σ’ αυτήν οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι (ή Μουσουλμανική Αδελφότητα) καθώς και τη Συντακτική Συνέλευση που επεξεργαζόταν το νέο σύνταγμα, για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Το ίδιο δικαστήριο είχε επίσης ακυρώσει την απόλυση του γενικού εισαγγελέα που είχε επιτρέψει να μην τιμωρηθεί κανείς για τη δολοφονία 800 πολιτών κατά τη διάρκεια της εξέγερσης. Μάλιστα, ένας από τους λόγους που επικαλείται η κυβερνητική πλευρά σχετικά με το διάταγμα που δίνει υπερεξουσίες στον Μόρσι είναι και το γεγονός πως στις 2 Δεκεμβρίου ήταν η μέρα που το Ανώτατο Δικαστήριο θα εξέταζε τη νομιμότητα και τη δεύτερης Συντακτικής Συνέλευσης και θα τη διέλυε πριν προλάβει να πάρει αποφάσεις για το νέο σύνταγμα. Και δεν φαίνεται να έχει απόλυτα άδικο. Όταν με τα γεγονότα στη χερσόνησο του Σινά ο Μόρσι αισθάνθηκε ότι του δίνεται μια ευκαιρία, καθαίρεσε μ’ αφορμή το γεγονός αυτό ένα σημαντικό μέρος της στρατιωτικής ηγεσίας που αποτελούνταν εξ ολοκλήρου από ανθρώπους του παλαιού καθεστώτος. Έτσι και τώρα, η επιτυχής έκβαση του μεσολαβητικού ρόλου που ανέλαβε (σε συνεννόηση με τις ΗΠΑ) μεταξύ Ισραήλ-Παλαιστινίων και η συμφωνία της 21ης Νοεμβρίου που υπογράφτηκε στο Κάιρο θεωρήθηκαν από τον Μόρσι σαν κατάλληλη ευκαιρία να ελέγξει ένα ακόμη τμήμα του κρατικού μηχανισμού (δικαστές) αλλά και για να βάλει τη σφραγίδα της άποψης των Αδελφών Μουσουλμάνων στο νέο σύνταγμα. Μόνο που υποτίμησε αυτό που και ο ίδιος είχε αναφέρει λίγες μέρες πριν και με αφορμή το Ισραήλ, πως «η Αίγυπτος του σήμερα δεν είναι η Αίγυπτος του χθες». Σ’ αυτό το σημείο είναι που θέλουμε, ολοκληρώνοντας, να κάνουμε ορισμένες επισημάνσεις ακόμα, που εκ των πραγμάτων ανοίγουν ορισμένα ζητήματα προς διερεύνηση.
Είναι φανερό πως με βάση τα προηγούμενα, την αιγυπτιακή κοινωνία τη διατρέχει από πάνω έως κάτω ένα ισχυρό κύμα ρευστότητας και «επαναδιατύπωσης» όλων των μέχρι πριν λίγο «σταθερών». Κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις επιχειρούν να τοποθετηθούν και να τοποθετήσουν τον εαυτό τους σε μια νέα κατάσταση. Σε μια χώρα με μεγάλο ειδικό βάρος στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο, που επηρεάζει τις κινήσεις και τις συμπεριφορές όλων των παικτών της περιοχής συμπεριλαμβανομένου και του Ισραήλ. Μια χώρα που ο προσανατολισμός της κάθε άλλο παρά αμελητέος είναι για όποιον ιμπεριαλιστή θέλει να παρεμβαίνει με αξιώσεις στην περιοχή. Έτσι, από την ίδια τη φύση των εξελίξεων και αυτών που διακυβεύονται, η κυρίαρχη για τη χώρα αυτή αντίθεση μεταξύ ιμπεριαλισμού-λαού εκφράζεται «κομματιασμένη» ή και διαστρεβλωμένη. Έτσι τη βρίσκουμε μέσα και στην αντίθεση των προοδευτικών κομματιών της αιγυπτιακής κοινωνίας με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους αλλά και μέσα στην ευρύτερη αντίθεση της αιγυπτιακής κοινωνίας (μαζί και των Αδελφών Μουσουλμάνων) με το παλιό καθεστώς. Γι αυτό και δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει η διασταύρωση και η περιπλοκή των αντιθέσεων. Ή η προσπάθεια χρησιμοποίησης, την οποία αναφέρουμε εδώ σαν αίσθηση μέσα από αυτά που διαβάζουμε και χωρίς άλλα πιο συγκεκριμένα στοιχεία, των μεγάλων διαδηλώσεων της αντιπολίτευσης από τις δυνάμεις του παλαιού καθεστώτος, για να προωθηθεί ένα συνολικό πισωγύρισμα (πράγμα όμως που δεν θα είναι καθόλου εύκολο και αναίμακτο). Φυσικά να πούμε και το εξής: δεν τα επισημαίνουμε αυτά για να καταδικάσουμε αφ' υψηλού την κίνηση των μαζών που βλέπουν -και σωστά- αυτά για τα οποία πάλεψαν να παραμένουν ανεκπλήρωτα, αλλά για να υπογραμμίσουμε την πολυπλοκότητα της κατάστασης έτσι όπως αυτή εξελίσσεται. Άλλα και για να τονίσουμε πως το τι θα γίνει από δω και πέρα δεν είναι από αυτά που μπορούν να εκτιμηθούν έστω και με σχετική σιγουριά.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΚΚΕ Ακροβασίες, αναζητήσεις, αλλά τα όρια στενεύουν!

«…Η ένταξη όμως σε μια διακρατική ένωση καπιταλιστικών κρατών σημαίνει αυτονόητα δεσμεύσεις και εθελοντική παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων από την αστική τάξη. Για παράδειγμα, ένα κράτος-μέλος δεν μπορεί μόνο του να χαράζει πολιτική στην οικονομία, ποιους κλάδους θα αναπτύξει ή τι προϊόντα θα παράξει, αλλά ακολουθεί τους κανόνες που αποφασίζονται στα υπερεθνικά όργανα. Ταυτόχρονα, η δεδομένη στον καπιταλισμό ανισομετρία (το επίπεδο και οι ρυθμοί της καπιταλιστικής ανάπτυξης διαφοροποιείται από χώρα σε χώρα) κάνει τα λιγότερο ισχυρά κράτη να μοιάζουν εξαρτημένα από τα ισχυρότερα, χωρίς στην πραγματικότητα να είναι. Για παράδειγμα, η Ελλάδα παρουσιάζεται σαν εξαρτημένη από τη Γερμανία. Το ίδιο όμως θα μπορούσε να ισχυριστεί και η Βουλγαρία για την Ελλάδα, αφού η ελληνική αστική τάξη εξάγει κεφάλαια στη γείτονα χώρα και έχει εξαγοράσει επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας…».

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Το σύγχρονο δουλεμπόριο καλά κρατεί…

Οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στις εργολαβίες του ΑΠΘ επανέφεραν, με τον πιο δραματικό τρόπο, στο φως της δημοσιότητας τις σύγχρονες μορφές δουλείας που προωθούνται εντατικά σε ιδιωτικό αλλά και δημόσιο τομέα: τον δανεισμό ή ενοικίαση εργαζομένων και την εργολαβία.
Το φρούτο αυτό δεν είναι σημερινό. Ήδη από το 2008 περισσότεροι από 50.000 εργαζόμενοι, στην πλειονότητά τους νέοι, εργάζονται κάτω από αυτό το καθεστώς, διαμέσου εταιρειών προσωρινής απασχόλησης (ΕΠΑ). Ποσό που υπολογίζεται ότι έχει διπλασιαστεί τα επόμενα χρόνια με το «πάγωμα» των προσλήψεων από το 2009 και μετά. Εξάλλου ο πρώτος νόμος που προέβλεπε την ίδρυση τέτοιων εταιρειών ψηφίστηκε το 2001.
Δεν είναι καν αποκλειστικά ελληνικό: στις περισσότερες χώρες της ΕΕ αντιστοιχεί περίπου στο 1% - 2% της συνολικής απασχόλησης. Μόνο στη Γερμανία από το 2008 μέχρι το 2011 ο αριθμός των ενοικιαζόμενων εργαζομένων ανήλθε στο ένα εκατομμύριο.
Τι σημαίνει όμως ενοικίαση εργαζόμενου ή παροχή εργασίας μέσω ΕΠΑ; Η ΕΠΑ προσλαμβάνει τον εργαζόμενο, υπογράφει σύμβαση μαζί του και τον αμείβει. Όμως ο εργαζόμενος παρέχει την εργασία του σε μια δεύτερη επιχείρηση, τη «χρήστρια», η οποία ασκεί το διευθυντικό δικαίωμα.
Πολλά τα παραδείγματα τέτοιων μορφών σύγχρονου δουλεμπορίου: Η Εθνική Τράπεζα είναι η πρώτη διδάξασα που εξασφαλίζει ήδη από το 2001, μέσω εταιρειών-μαϊμού, φτηνό, χωρίς δικαιώματα προσωπικό, το οποίο απολύει πριν συμπληρώσει 18μηνο και το επαναπροσλαμβάνει μέσω άλλων θυγατρικών εταιρειών. Έτσι, οι εργαζόμενοι δεν κατοχυρώνουν δικαιώματα και δεν μπορούν να διεκδικήσουν συμβάσεις αορίστου χρόνου. Αλλά και στις υπόλοιπες τράπεζες το κύκλωμα καλά κρατεί με πάνω από 3.000 «ενοικιασμένους» εργαζόμενους, σε ποσοστό 5% του συνόλου των εργαζομένων. Εργαζόμενους χωρίς ασφαλιστική κάλυψη, αυξήσεις στους μισθούς, επιδόματα και παροχές, αφού προσλαμβάνονται ως υπάλληλοι γραφείου και όχι τράπεζας και επομένως δεν καλύπτονται από τις κλαδικές συμβάσεις.
Ακολουθούν όλες οι μεγάλες επιχειρήσεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα: ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΛΤΑ, εργολαβίες καθαριότητας σε ΟΛΘ, ΟΣΕ, ΑΠΘ κ.α. Στις εργολαβίες της ΔΕΗ τα μεροκάματα ανέρχονται σε 20 -25 ευρώ, πληρώνονται με καθυστέρηση 2-3 μηνών, πολλές φορές χάνονται μισθοί, δώρα άδειες και επιδόματα αδείας.
Οχτώ μήνες απλήρωτοι παρέμειναν οι εργαζόμενοι στις εργολαβίες συντήρησης της Εγνατίας την περασμένη άνοιξη, ενώ αντίστοιχες ήταν οι καθυστερήσεις στις πληρωμές των εργαζομένων στις εργολαβίες του ΜΕΤΡΟ Θεσσαλονίκης, μέχρι την οριστική παύση του έργου.
Η εργολαβοποίηση είναι από της κύριες αιτίες αύξησης της επικινδυνότητας και των ατυχημάτων στην εργασία σε όλη την δραστηριότητα του εργοστάσιου Αλουμίνιον ΑΕ. καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι. Οι εργολάβοι, για να μειώσουν το κόστος, μειώνουν το προσωπικό και διώχνουν εργαζόμενους με πείρα για να τους αντικαταστήσουν με άλλους, χαμηλότερα αμειβόμενους και άπειρους.
Στα ξενοδοχεία και στις τουριστικές μονάδες το φαινόμενο τείνει να γίνει καθεστώς. Το «νοικιασμένο» προσωπικό με ημερομίσθια πείνας αναγκάζεται να δουλέψει τους μήνες αιχμής από 12 ως 16 ώρες τη μέρα και με ρεπό κάθε δέκα μέρες! Και είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα ξενοδοχείου που απέλυσε όλες τις καμαριέρες για να τις επαναπροσλάβει με το καθεστώς της «ενοικίασης» ως καθαρίστριες. Με το νέο καθεστώς αμείβονταν με την εθνική συλλογική και όχι με την κατά πολύ ανώτερη κλαδική, χωρίς καν τη βεβαιότητα ότι θα έχουν δουλειά και την επόμενη χρονιά, αφού δεν αποτελούσαν πια προσωπικό του ξενοδοχείου.
Η πιο άγρια εκμετάλλευση ωστόσο γίνεται στις εταιρείες καθαρισμού. Παραβιάζεται κάθε έννοια εργατικού δικαίου: δεν υπάρχουν συμβάσεις, μισθοί, δώρα, ασφάλιση, άδειες. Και η εκμετάλλευση εντείνεται καθώς είναι ο κλάδος με το μεγαλύτερο ποσοστό αλλοδαπών εργαζομένων που είναι πιο ευάλωτοι και ανασφαλείς. Τον Δεκέμβρη του 2008 η Κωνσταντίνα Κούνεβα έγινε θύμα δολοφονικής επίθεσης με βιτριόλι, ακριβώς επειδή κατήγγειλε τις πρακτικές της δουλεμπορικής εταιρείας ΟΙΚΟΜΕΤ, μιας από τις μεγαλύτερες του κλάδου
Η ανάθεση της καθαριότητας δημοσίων υπηρεσιών, νοσοκομείων, πανεπιστημίων, δήμων, επιχειρήσεων κρατικών συμφερόντων κ.λπ. σε εταιρείες εργολαβίας εντάσσεται στα πλαίσια της γενικότερης στρατηγικής ιδιωτικοποίησης πολλών υπηρεσιών του δημοσίου και μάλιστα ορισμένες φορές ακόμα και ενάντια στη λογική της μείωσης του εργατικού κόστους, η οποία βρίσκεται πάντοτε στο επίκεντρο της δικαιολόγησης τέτοιου είδους επιλογών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι εργολαβίες στο ΑΠΘ, όπου οι εργαζόμενοι αμείβονται με μισθό πολύ χαμηλότερο απ’ όσο αν απασχολούνταν απευθείας απ’ το ΑΠΘ, ενώ οι εργολαβίες κοστίζουν στο πανεπιστήμιο αρκετά εκατομμύρια, γιατί κάθε εργολαβία περιλαμβάνει τόσο τον ΦΠΑ όσο και το κέρδος του εργολάβου που αγγίζουν το 33% του πραγματικού κόστους.
Γιατί γίνεται όλη αυτή η διαδικασία; Σίγουρα όχι προς όφελος των εργαζομένων, που νοικιάζονται με ατομικές συμβάσεις και με μισθούς πείνας. Και φυσικά δεν πρόκειται για μια κίνηση που ανοίγει την πόρτα για μόνιμη δουλειά, παρά τα όσα διακηρύττουν τα διαφημιστικά αυτών των εταιρειών. Κάθε άλλο. Σύμφωνα πάλι με γερμανική έκθεση, «οι πιθανότητες για απασχόληση μέσω ενοικίασης για ανέργους είναι κατά 20% μεγαλύτερες από άλλους τρόπους, όμως τελικά η συντριπτική πλειονότητα μένει μόνιμα στην ενοικίαση». Στη Γερμανία μόνο το 7% των ενοικιαζόμενων εργαζομένων βρίσκει μόνιμη δουλειά.
«Η χρήση εργαζόμενων διαμέσου εταιρειών προσωρινής απασχόλησης, αντί της πρόσληψης νέου προσωπικού, είναι επικερδής, καθώς αποφεύγεται το κόστος προσλήψεων και απολύσεων». Είναι το «μότο» γνωστής εταιρείας παροχής υπηρεσιών απασχόλησης, η οποία απασχολεί περισσότερους από 2.000 εργαζόμενους με καθεστώς υπενοικίασης στη χώρα μας. Χαμηλότερες δαπάνες εργασίας για την επιχείρηση-χρήστη, λοιπόν, δημιουργία προσωπικού πολλαπλών ταχυτήτων, αν και εργάζονται στον ίδιο χώρο, και κατ’ επέκταση αποδυνάμωση της συλλογικής εκπροσώπησης και της συλλογικής διαπραγμάτευσης.
Στόχος να μετατρέψουν τους εργαζόμενους σε σύγχρονους δούλους. Χωρίς εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, φτηνούς, «ευέλικτους». Κατακερματισμένους, αποδιαρθρωμένους και γι’ αυτό πιο ευάλωτους. Και αυτό είναι στρατηγικός στόχος του κεφαλαίου, ντόπιου και ξένου. Δες την κοινοτική οδηγία που απαιτεί από τα κράτη-μέλη να απαγορεύουν κάθε εμπόδιο στη σύσταση και τη δράση ΕΠΑ, το μνημόνιο 1, που προβλέπει την ενίσχυση ευέλικτων και επισφαλών μορφών απασχόλησης, το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013-16, που προβλέπει επέκταση του αντικειμένου δραστηριότητας των δουλεμπορικών (ΕΠΑ και ιδιωτικά γραφεία εργασίας). Γι’ αυτό και θα επιδιώξουν το επόμενο διάστημα αυτές οι σχέσεις εργασίας να γενικευτούν, να γίνουν κανόνας και να συμπαρασύρουν και τους μισθούς των μονίμων υπαλλήλων.
Μόνο οι εργαζόμενοι μπορούν να τους σταματήσουν, να ανατρέψουν την επιλογή τους αυτή. Με σωματεία κύτταρα αγώνα που θα συσπειρώνουν και θα οργανώνουν όλους τους εργαζόμενους ενός εργασιακού χώρου, ανεξαρτήτως εργασιακού καθεστώτος (μόνιμος, συμβασιούχος, εργολαβικός, «νοικιασμένος» κ.λπ.). Οικοδομώντας μέτωπο αντίστασης στην επίθεση, διεκδίκησης μόνιμης και σταθερής δουλειάς, ανατροπής της πολιτικής των μνημονίων, του κεφαλαίου και της εξάρτησης από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα (ΕΕ και ΔΝΤ).

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Εκλογές στο Υπουργείο Παιδείας

Την Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου 2012 πραγματοποιήθηκαν στην Κεντρική Υπηρεσία του Υπουργείου Παιδείας & Θρησκευμάτων, Πολιτισμού & Αθλητισμού, εκλογές για την ανάδειξη Διοικητικού Συμβουλίου (ΔΣ) του συλλόγου των διοικητικών υπαλλήλων, καθώς επίσης και για την ανάδειξη αντιπροσώπων στην Ομοσπονδία (ΠΟΣΥΠ).
Οι τελευταίες μέρες ήταν αρκετά επεισοδιακές. Μάλιστα, στη διάρκεια της εκλογοαπολογιστικής συνέλευσης (η πρώτη συνέλευση που πραγματοποιήθηκε μετά από 11 μήνες!), τα μέλη του απερχόμενου ΔΣ, έφτασαν στο σημείο να «ξεκατινιαστούν» μεταξύ τους, υποβιβάζοντας σκοπίμως την ίδια τη συνέλευση και συγκαλύπτοντας τις ευθύνες τους για την πολύμηνη απραξία τους αλλά και την εχθρική στάση τους στις αγωνιστικές διαθέσεις και πρωτοβουλίες των εργαζομένων του υπουργείου. Οι περισσότεροι από αυτούς, κυρίως μέλη της ΠΑΣΚΕ, αποχώρησαν από τη συνέλευση, ενώ οι υπόλοιποι (“δυσαρεστημένοι” της ΠΑΣΚΕ μαζί με τους εναπομείναντες υποψηφίους της ΔΑΚΕ και όλους όσους πιστεύουν ότι η κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος δεν είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών) κατέβασαν συνδυασμό με το όνομα «Όλοι μαζί». Όλοι μαζί οι «μνημονιακοί», λοιπόν, και από κοντά και η Εκκλησία, αφού στο συνδυασμό υπήρχε και παπάς ως υποψήφιος.
Όλη αυτή η φαγωμάρα έφτασε μέχρι τις παραμονές των εκλογών, αφού ο πρώην πρόεδρος του ΔΣ (ΠΑΣΚΕ) παρέδωσε άλλη λίστα εγγεγραμμένων και άλλη η γραμματέας (ΔΑΚΕ). Χρειάστηκαν πολλές πιέσεις μέχρι να δώσουν τελικά μια ενιαία λίστα, αλλά και αυτή ήταν ελλιπής αφού δεν εμφανίζονταν εργαζόμενοι που είχαν ήδη κάνει αίτηση εγγραφής στο σύλλογο και είχαν πληρώσει τη συνδρομή τους.
Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέβηκε μαζί με κάποιους ανεξάρτητους εργαζόμενους ως ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ (ΑΚΕ) και το ΠΑΜΕ ως ΕΣΑΚ-ΔΕΕ.
Η Πρωτοβουλία εργαζομένων στο υπουργείο Παιδείας ξεκίνησε να παρεμβαίνει πριν από δύο περίπου χρόνια, αμέσως μετά «τον ερχομό του ΔΝΤ». Έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στις καταλήψεις του υπουργείου το 2011, παρέμβαινε τακτικά με προκηρύξεις και ανακοινώσεις και προσπαθούσε πάντα ν’ αναδείξει τη σημασία της οργανωμένης αντίστασης και της πάλης ενάντια στα μνημόνια, με μαζική, ενεργή συμμετοχή στις Γ.Σ., αγωνιστικές αποφάσεις και μάχη για την υλοποίησή τους.
Οι εκλογές αποτέλεσαν, λοιπόν, για την Πρωτοβουλία μια ευκαιρία για περισσότερη συζήτηση με τους εργαζόμενους, τονίζοντας την ανάγκη της συμμετοχής όλων στα συλλογικά όργανα και στον αγώνα, ως το μόνο δρόμο για να σταματήσει η επίθεση στα δικαιώματά μας που κλιμακώνεται συνεχώς.
Παρ’ όλα αυτά, τα αποτελέσματα των εκλογών δείχνουν ξεκάθαρα ότι η λογική της ανάθεσης εξακολουθεί να παίζει σημαντικό ρόλο στην εκλογική συμπεριφορά των εργαζομένων. Υποψήφιοι του συνδυασμού «Όλοι μαζί» οι οποίοι ήταν και στο προηγούμενο ΔΣ και η πολιτική τους συμπεριφορά τούς έχει χαρακτηρίσει, εξελέγησαν πάλι. Οι απολύσεις έχουν έρθει και θα έρθουν κι άλλες, και αυτοί, από τη μια, καλλιεργούν αυταπάτες στον κόσμο ότι θα φροντίσουν να μην απολυθεί κανείς από τους ψηφοφόρους τους και, από την άλλη, τον τρομοκρατούν με έμμεσο ή άμεσο τρόπο, λέγοντάς του πως αν κινηθεί μπορεί να στοχοποιηθεί.
Ο δρόμος που έχει να διανύσει η Πρωτοβουλία είναι μακρύς και δύσκολος. Θα συνεχίσει να παρεμβαίνει, ακριβώς όπως έκανε μέχρι τώρα, αλλά με μεγαλύτερη ένταση γιατί και τα προβλήματα εντείνονται, αλλά και γιατί είναι κοινή πεποίθηση όλων όσων συμμετέχουν σε αυτή ότι η διέξοδος είναι, ενίσχυση των συλλογικών οργάνων, η αντίσταση και ο αγώνας.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ
ΓΙΑ Δ.Σ. και Ε.Ε.
Ψήφισαν : 320 - Έγκυρα : 310 - Άκυρα, λευκά : 10
Έλαβαν:
Συνδυασμός Ψήφοι Έδρες Ποσοστό
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ 197 5 63,54%
ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ 70 2 22,50%
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ 32 - 10,32%
ΕΣΑΚ-ΔΕΕ 11 - 3,54%


ΓΙΑ Π.Ο.Σ.Υ.Π.
Ψήφισαν : 320 - Έγκυρα : 310 - Άκυρα, λευκά : 10
Έλαβαν:
Συνδυασμός Ψήφοι Έδρες Ποσοστό
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ 183 8 59,03%
ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ 77 3 24,83%
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ 37 2 11,93%
ΕΣΑΚ-ΔΕΕ 13 - 4,19%

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Η ακαταμάχητη γοητεία του κυβερνητισμού βάζει τέλος στη Βαβυλωνία

Με την παρουσία μιας σειράς γνωστών και μη εξαιρετέων του πασοκικού ναυαγίου, σαν τον εγκάθετο της ΓΣΕΕ της δεκαετίας του '80, Ραυτόπουλο, και τις εγγραφές νέων μελών να συνεχίζονται μέχρι την ώρα της κάλπης, ολοκληρώθηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο η συνδιάσκεψη μετατροπής του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ σε ενιαίο κόμμα μετά από εκλογή Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής (Π.Σ.Ε.) για προετοιμασία συνεδρίου την άνοιξη.
Στην Π.Σ.Ε. εκλέχτηκαν με 2008 ψήφους και ποσοστό 74,29% 168 μέλη με την πλειοψηφία της ηγετικής ομάδας και 58 μέλη με 695 ψήφους (25,71%) από την Αριστερή Πλατφόρμα (Αριστερό Ρεύμα, ΔΕΑ, ΚΕΔΑ, ΑΠΟ και μέρος του Κόκκινο).

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αγωνιστικά σκιρτήματα σε ζοφερό τοπίο

Πριν από τέσσερα χρόνια η χώρα συγκλονίστηκε από τον ξεσηκωμό της νεολαίας που προκάλεσε η στυγνή δολοφονία ενός 15χρονου μαθητή, του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Μέσα σε ένα ασφυκτικό παρόν κι ένα σκοτεινό μέλλον, μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενοι και άνεργοι νέοι, τα παιδιά αυτού του τόπου, βγήκαν στους δρόμους, διαδήλωσαν την οργή τους για το απάνθρωπο σύστημα της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης, της καταστολής, της ισοπέδωσης, του θανάτου. Οι εικόνες της Αθήνας του Δεκέμβρη του 2008 ήταν ένα ξεκάθαρο μήνυμα γι’ αυτά που συντελούνται στις συνειδήσεις των λαϊκών και εργαζόμενων μαζών.
Τέσσερα χρόνια μετά, το τοπίο είναι ακόμη πιο ζοφερό. Η επίθεση των δυνάμεων του συστήματος έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο, εντείνεται και επεκτείνεται χωρίς φραγμό, σε μια προσπάθεια να φορτώσει τα βάρη της κρίσης του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού στο λαό και τους εργαζόμενους. Την ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες λαού σπρώχνονται στην ανεργία, στη φτώχεια, την εξαθλίωση και το περιθώριο, το ντόπιο αστικό πολιτικό προσωπικό στήνει σιδερένιους φράχτες και παρατάσσει ορδές καταστολής για να προστατέψει τα συμφέροντα της ντόπιας άρχουσας τάξης και -κυρίως- των ιμπεριαλιστών που την ορίζουν. Το χάσμα ολοένα και μεγαλώνει, η ανεμπιστοσύνη διευρύνεται και η οργή ξεχειλίζει.
Σε αυτό το τοπίο της διευρυνόμενης αγανάκτησης, εκεί που μέχρι πρόσφατα υπήρχε για το αστικό πολιτικό σύστημα η δυνατότητα ενός στοιχειώδους ελέγχου, σήμερα ξεσπούν ολοένα και πιο συχνά αγώνες και αντιστάσεις. Εμφανίζονται προσπάθειες μιας νέας συγκρότησης απέναντι στον εχθρό, με αποδυναμωμένες τις παραμορφωτικές παρεμβολές των κάθε λογής παρατρεχάμενών του, καθώς -ακόμη και γι’ αυτούς- τα περιθώρια στενεύουν και ο ρόλος τους αμφισβητείται.
Οι αγώνες που ξεσπούν στους χώρους δουλειάς είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτών των αγωνιστικών σκιρτημάτων. Αγώνες που εκπλήσσουν με τη διάρκεια και την αποφασιστικότητά τους, αλλά και με βάση την πλήρη παράδοση των όπλων από τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες. Με την πλάτη στον τοίχο και με τα πάντα γύρω τους να ισοπεδώνονται, οι εργαζόμενοι αμφισβητούν όλο και πιο συνειδητά το «μοντέλο» του σύγχρονου δούλου στο οποίο σπρώχνονται να προσαρμοστούν, αρνούνται να παραδώσουν τις ζωές τους, να σκύψουν το κεφάλι. Με βάση το ταξικό τους ένστικτο, αναζητούν τη συλλογικότητα, στρέφονται στο συνάδελφό τους, συζητούν για το πώς θα αντισταθούν. Αναζητούν ξανά τα σωματεία τους, προσπαθούν να στήσουν νέα, ανακαλύπτουν ξανά το συνδικαλισμό. Όχι αυτόν που κυριαρχούσε για δεκαετίες και πελέκησε τα πόδια της εργατικής τάξης, αλλά αυτόν που μπορεί να εξοπλίσει τους εργαζόμενους και να υπηρετήσει την ανάγκη του αγώνα, της αντίστασης, της διεκδίκησης.
Δεν είναι χωρίς εμπόδια και προβλήματα αυτή η αναζήτηση. Γιατί το «παλιό», ο υποταγμένος, βολεμένος, εργοδοτικός, κρατικός συνδικαλισμός εξακολουθεί να είναι εδώ, να μπαίνει εμπόδιο μπροστά σε καθετί «νέο».
Πρώτο, γιατί η χρόνια κυριαρχία των αστικών και ρεφορμιστικών αντιλήψεων στο εργατικό κίνημα, η απαξίωση των σωματείων και της ζωντανής, ενεργητικής συμμετοχής των εργαζομένων σε αυτά, η κυριαρχία λογικών ανάθεσης σε κάποιους, δήθεν ειδικούς, της υπεράσπισης των συμφερόντων της εργατικής τάξης, έχουν δημιουργήσει συνολικά μια διαλυτική κατάσταση στο εργατικό κίνημα.
Δεύτερο, γιατί, παρά τα σοβαρά πλήγματα που έχει δεχτεί ο υποταγμένος συνδικαλισμός, φροντίζει να κρατιέται με νύχια και με δόντια στη θέση του. Να υπονομεύει τις εργατικές διαθέσεις, αλλά και τις ίδιες τις εργατικές κινητοποιήσεις. Να αξιοποιεί την επιθετικότητα του συστήματος για να καλλιεργήσει τη διστακτικότητα και το φόβο. Να συντηρεί ένα κύκλωμα πελατειακών σχέσεων. Και, βέβαια, να σπέρνει νέες αυταπάτες για τη δυνατότητα ανάκαμψης αυτού του συστήματος προς όφελος και των εργαζομένων, για τη δήθεν υγιή επιχειρηματικότητα, για την προοπτική ενός «άλλου αέρα» στην ΕΕ κόντρα στους «Μερκελιστές» και άλλα τέτοια. Με κορυφαία αυταπάτη, τη δυνατότητα εκλογικής διεξόδου από αυτό το μεσαίωνα στον οποίο βυθίζει το λαό η καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.
Τρίτο, γιατί η κατάσταση διάλυσης και αποσυγκρότησης που αναφέραμε ευθύνεται για τη συνδικαλιστική και οργανωτική απειρία των εργαζομένων, και κυρίως των νέων. Το πώς ξεκινά, στήνεται και οργανώνεται ένας αγώνας είναι διαδικασίες άγνωστες για τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων. Διαδικασίες τις οποίες καλείται να ανακαλύψει από την αρχή. Και πάνω σε αυτήν την άγνοια και την αποσυγκρότηση (και, φυσικά, πάνω στο γενικότερο αρνητικό συσχετισμό και τα αποτελέσματα της ήττας του λαϊκού-εργατικού κινήματος) πατά η εργοδοσία για να ξεδιπλώσει την αντεργατική της επίθεση. Αξιοποιώντας την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, τη διευρυμένη δυνατότητά της να απολύει και να προσλαμβάνει με μηδενικό κόστος, τον τρόμο των εργαζομένων μπροστά στην απόλυση αλλά και το τεράστιο «απόθεμα» ανέργων. Στήνοντας εργοδοτικά σωματεία για να νομιμοποιήσει τις κάθε λογής επιλογές της και να μπλοκάρει τους εργαζόμενους.
Ωστόσο, όσοι βρέθηκαν στο ΙΚΕΑ, στη PHONEMARKETING, στα SPRIDER και τόσους άλλους εργασιακούς χώρους που κινητοποιήθηκαν, όσοι έζησαν από κοντά την απεργία στη Χαλυβουργία, κατάλαβαν ότι οι αγώνες αυτοί είναι προϊόν της αυθόρμητης κίνησης των ίδιων των εργαζομένων, της οργής που ξεχείλισε, της ανάγκης που ωρίμασε και στηρίχτηκαν στην αποφασιστική στάση των ίδιων των εργαζομένων. Και αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό δείγμα για τις διαθέσεις των εργαζόμενων μαζών. Είναι δείγμα αυτού που έρχεται και το οποίο τόσο πολύ φοβίζει τους παράγοντες του συστήματος, ντόπιους και ξένους. Και αποτελεί καθήκον των αγωνιστικών, ταξικών δυνάμεων, της επαναστατικής Αριστεράς, να βρεθούν κοντά και να στηρίξουν με κάθε τρόπο αυτές τις προσπάθειες. Να συμβάλουν στην πολιτική, ιδεολογική και πολιτική ενίσχυση των εργαζομένων, ώστε να αντιληφθούν τον ταξικό χαρακτήρα της επίθεσης αλλά και τις πραγματικές αναγκαιότητες του αγώνα για την ανατροπή της, την οικοδόμηση ενός πλατιού λαϊκού-εργατικού μετώπου αντίστασης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

O ΟΗΕ και η Παλαιστίνη Η επόμενη μέρα μετά την… «ιστορική ημέρα»

Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενέκρινε την προπερασμένη Πέμπτη, 29 του Νοέμβρη, την αναβάθμιση της Παλαιστινιακής Αρχής σε κράτος με την ιδιότητα του παρατηρητή (non-member observer state). Μια πολιτική, διπλωματική αλλά και συμβολική κίνηση που προσθέτει ένα ακόμα στοιχείο στον εντεινόμενο ανταγωνισμό των ιμπεριαλιστών τόσο σε σχέση με αυτό καθαυτό το παλαιστινιακό ζήτημα όσο και γενικότερα με τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής. Μια κίνηση που έρχεται να προσθέσει ελάχιστα έως καθόλου, παρά τις περί του αντιθέτου φιλοδοξίες της Παλαιστινιακής Αρχής και του Αμπάς, στην ενίσχυση της φωνής των Παλαιστινίων απέναντι στη διεθνή κοινότητα.
Για την ιστορία, υπέρ του αιτήματος τάχτηκαν 138 χώρες, εννέα ψήφισαν κατά και 41 χώρες απείχαν. Ανάμεσα σε αυτούς που εκφράστηκαν θετικά ήταν οι βασικοί ανταγωνιστές των ΗΠΑ σήμερα: Ρωσία και Κίνα. Αλλά και οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ των οποίων η Γαλλία, η Ισπανία, η Ιταλία, η Ελλάδα και η Κύπρος, το σύνολο του αραβικού κόσμου, των ασιατικών χωρών και της Νότιας Αμερικής έδωσαν θετική.
Από την άλλη, εντελώς αναμενόμενη ήταν η αρνητική ψήφος του Ισραήλ και των ΗΠΑ. Το «όχι» του Καναδά εξηγήσιμο και της Τσεχίας μπορεί να ερμηνευτεί με κάποια προσπάθεια. Όσο για τον Παναμά αλλά και τα μικρά νησιωτικά κράτη Παλάου, Ναουρού, Μικρονησία και Νήσοι Μάρσαλ, μάλλον ήρθαν να συμπληρώσουν ένα πενιχρό νούμερο.
Από τις χώρες που απείχαν, προαποφασισμένη ήταν η στάση της Βρετανίας, που είχε βάλει όρους στην Παλαιστινιακή Αρχή, και αναμενόμενη της Γερμανίας για παρόμοιους λόγους. Την αποχή, τέλος, επέλεξαν όλα σχεδόν τα κράτη του πάλαι ποτέ Ανατολικού Συνασπισμού και η Αυστραλία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία έχει εκφραστεί «ενιαία» υπέρ της λύσης των δύο κρατών, τώρα εμφανίστηκε τελικά τρίγλωσση και με την πλειονότητα να τάσσεται υπέρ.
Ωστόσο, αυτό που παίχτηκε τις τελευταίες μέρες στον ΟΗΕ σε σχέση με το Παλαιστινιακό είχε προδιαγραφεί αρκετό διάστημα πριν. Συγκεκριμένα, από τη στιγμή που ο Μαχμούντ Αμπάς και η Παλαιστινιακή Αρχή (ΠΑ) που εκπροσωπεί έθεσαν το ζήτημα για ψηφοφορία. Κατ’ αρχάς, είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς πως η πρωτοβουλία ανήκει αποκλειστικά στον Αμπάς και την ΠΑ. Με βάση λοιπόν αυτά που μπορεί να παρατηρήσει κανείς σαν μια πρώτη προσέγγιση και σε συνδυασμό με τη γενικότερη συγκυρία, ανακύπτουν μια σειρά ερωτήματα. Η καταγραφή συσχετισμών σε αυτό το επίπεδο, όπως μπορεί να θεωρηθεί και αυτή η ψηφοφορία, μοιάζει να δίνει συντριπτικό αποτέλεσμα ενάντια στην πολιτική ΗΠΑ και Ισραήλ. Είναι όμως έτσι;
Η πρώτη αντίδραση των ΗΠΑ μετά την ψηφοφορία, μέσω της υπουργού Εξωτερικών Χ. Κλίντον, ήταν αρκετά χλιαρή και πάντως δεν πρόδιδε καμιά ιδιαίτερη ανησυχία. Χαρακτήρισε την απόφαση «ατυχή και αντιπαραγωγική», που βάζει περισσότερα εμπόδια στο δρόμο για την ειρήνη, και επανέλαβε την πάγια θέση των ΗΠΑ πως «οι άμεσες επαφές ανάμεσα στα δύο μέρη (με επιδιαιτητές φυσικά τις ΗΠΑ) μπορούν να επιτύχουν την ειρήνη».
Η αναβάθμιση του διεθνούς καθεστώτος της Παλαιστινιακής Αρχής από «οντότητα» σε «κράτος-μη μέλος» του ΟΗΕ, ανάλογο καθεστώς με αυτό που κατέχει το Βατικανό, πόσο διαφοροποιεί τη στάση της περίφημης «διεθνούς κοινότητας» απέναντι στους Παλαιστινίους; Πώς θα επιδράσει αυτή η εξέλιξη στον παλαιστινιακό λαό; Με πόσα και ποια ακόμη ανταλλάγματα θα συνοδευτεί αυτή η αναβάθμιση;
Ωστόσο, και ο τρόπος που γιορτάστηκε το γεγονός από τους Παλαιστίνιους αποτυπώνει σε μεγάλο βαθμό και τις αντιθέσεις στο εσωτερικό τους. Στη Δυτική Όχθη οι πανηγυρισμοί ήταν εντονότεροι σε σχέση με την πολύπαθη και πρόσφατα, για μια ακόμη φορά, αιματοκυλισμένη Γάζα. Είναι γνωστό άλλωστε πως η ηγεσία της Χαμάς αρχικά ήταν αντίθετη προς την κίνηση του Μαχμούτ Αμπάς να επιδιώξει την ψηφοφορία στον ΟΗΕ για να αποκτήσει η Παλαιστίνη μια έμμεση και εικονική (όπως λεγόταν) «κρατική υπόσταση». Το γεγονός ότι η Χαμάς συνεχάρη τον Μαχμούντ Αμπάς, ακόμη και αν αυτό το έκανε χωρίς μεγάλο ενθουσιασμό, κάνει πολλούς αναλυτές να μιλούν για νέους δρόμους και δυνατότητες ως προς την ενότητα του παλαιστινιακού κινήματος! Ο Μαχμούντ Αμπάς και η Παλαιστινιακή Αρχή (ΠΑ) είναι ελάχιστα δημοφιλείς στην Παλαιστίνη αυτή τη στιγμή – για πολλούς και διαφόρους λόγους. Είναι λογικό επομένως να δεχτούμε ότι η όλη αυτή εξέλιξη (αλλά και η μεθόδευσή της), η οποία μπορεί μεν να μην αποδειχθεί νίκη του παλαιστινιακού λαού, σίγουρα όμως δείχνει να είναι νίκη και ενίσχυση της γραμμής Αμπάς, ενίσχυση της «μετριοπάθειας» που εκπροσωπεί και η οποία είναι ανεκτή από πολλούς, ακόμη και από τους Ισραηλινούς.
Η 29η Νοεμβρίου του 2012 γίνεται έτσι κι αλλιώς μια ημερομηνία συμβολική. 65 χρόνια μετά το σχέδιο διχοτόμησης των Ηνωμένων Εθνών, που προέβλεπε τη διαίρεση της Παλαιστίνης σε δύο χώρες, και 45 χρόνια μετά την έναρξη της ισραηλινής κατοχής της Δυτικής Όχθης, της Γάζας και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, η Παλαιστίνη γίνεται ένα «μη μέλος-κράτος» του ΟΗΕ. Αλλά τι μπορεί να σημαίνει αυτή η «αναβάθμιση» όχι τόσο στο συμβολικό όσο στο πρακτικό επίπεδο; Άλλωστε, αυτό που είναι σημαντικό μετά από μια τέτοια «ιστορική ημέρα» είναι το τι θα συμβεί την επόμενη μέρα. Σε ό,τι αφορά την ουσία, και όπως αυτή θα εκφραστεί σε πρακτικό επίπεδο, αυτή η ψηφοφορία μάλλον δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι σημαντικό.
Για παράδειγμα, και σε ό,τι αφορά την ΕΕ: Το γεγονός ότι χώρες όπως η Γαλλία και η Ιταλία ψήφισαν υπέρ είναι, με διπλωματικούς όρους, ένα βήμα πλησιάσματος προς τους Παλαιστίνιους και απομάκρυνσης από το Ισραήλ. Το ότι η Γερμανία και Βρετανία απείχαν, και δεν ψήφισαν κατά, είναι κάτι ανάλογο. Από το σημείο αυτό ωστόσο μέχρι το «Έχουμε χάσει την Ευρώπη», που αναφέρει η ισραηλινή εφημερίδα «Haaretz», η απόσταση είναι τεράστια. Γιατί, από την άλλη, όταν πρόκειται για συγκεκριμένα πολιτικά βήματα, τόσο η Γαλλία όσο και άλλες χώρες της ΕΕ είναι ενεργοί, ενεργότατοι υποστηρικτές του Ισραήλ.
Η Γαλλία, ως γνωστόν, αναβάθμισε πρόσφατα το καθεστώς του Ισραήλ στην ΕΕ, δίνοντας στο Ισραήλ εικονική ένταξη στην ΕΕ και την πρόσβαση σε περισσότερα όργανα της ΕΕ. Επίσης, όταν το Ισραήλ εξαπέλυσε τον περασμένο μήνα μια ακόμα βάρβαρη επίθεση στη Γάζα, βομβαρδίζοντας και σκοτώνοντας παιδιά και αμάχους, η ΕΕ, μέσω της Κάθριν Άστον, της Ύπατης Εκπροσώπου για τις Εξωτερικές Υποθέσεις και την Πολιτική Ασφάλειας (κάτι σαν υπουργός Εξωτερικών της ΕΕ), εξέφρασε μόνο τη λύπη της για αυτές τις ενέργειες του Ισραήλ. Από την άλλη, και ταυτόχρονα, με πολύ μεγάλη δριμύτητα καταδίκασε τη Χαμάς και τον παλαιστινιακό λαό! Καταδίκασε την άσκηση του δικαιώματός του να αντισταθεί σε έναν πανίσχυρο κατακτητή που σε κάθε ευκαιρία και με οποιοδήποτε πρόσχημα δολοφονεί. Η Άστον προχώρησε και λίγο… περισσότερο, λέγοντας στον Νετανιάχου ότι το Ισραήλ έχει, όπως και κάθε άλλη χώρα, το δικαίωμα στην αυτοάμυνα και ότι θα πρέπει να «απαντήσει» με τον ανάλογο τρόπο. Σε μη διπλωματική γλώσσα, αυτό σημαίνει «προχωρήστε και κάνετε ό,τι θέλετε και όπως το θέλετε».
Ακόμα και αν οι συμβολισμοί είναι καλοί, αυτό που μετράει στην ουσία είναι οι πρακτικές που τους συνοδεύουν. Και η ουσία είναι πως, όταν ήδη αποτελείς πεδίο ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, ακόμα και οι συμβολισμοί που σου προσφέρουν, όσο θετικοί και να φαίνονται, έρχονται σε τελική ανάλυση αυτούς τους ανταγωνισμούς να εξυπηρετήσουν.
X.B.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η δίκη των τριών αγωνιστών, μια δίκη από άλλες εποχές!

Στις 28 Νοέμβρη από τις 11 το πρωί άρχισε να συγκεντρώνεται κόσμος έξω από τα δικαστήρια για να συμπαρασταθεί και να απαιτήσει την αθώωση των τριών αγωνιστών που συνελήφθησαν μετά τη διαδήλωση κατά της 3ης Ελληνογερμανικής Συνέλευσης, με τον Φούχτελ.
Αρχίζοντας η δίκη, ένιωθες ότι παρακολουθείς δίκη από άλλες εποχές, μια δίκη που στήθηκε για να τρομοκρατήσει εργαζόμενους που αντιστέκονται και να αποδείξει στους ιμπεριαλιστές ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να περάσει τα μέτρα σφαγής του λαού, ότι μπορεί και στηρίζει το πολιτικό σύστημα. Η παρουσία των ΜΑΤ έξω από τα δικαστήρια, έξω από την αίθουσα όπου γινόταν η δίκη, οι πρόσθετες διμοιρίες με πλήρη εξοπλισμό λίγο πριν βγει η απόφαση έξω από την αίθουσα, η παράταξη των αστυνομικών μπροστά από το ακροατήριο σε αλυσίδα την ώρα της ανακοίνωσης της απόφασης ήταν κάποια δείγματα της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής.
Ο αστυνομικός, μάρτυρας κατηγορίας και κατασκευαστής του κατηγορητηρίου, παραδέχτηκε ότι δεν ήταν παρών στα γεγονότα και εξήγησε: «Μου τηλεφώνησε ο αξιωματικός μου και μου έδωσε εντολή να δω τα βίντεο των τηλεοπτικών σταθμών και του διαδικτύου για να βρω τους υπευθύνους για το επεισόδιο κατά του Γερμανού προξένου. Είδα πολλές φορές και για πολλές ώρες τα βίντεο και αποδείχθηκε ότι οι τρεις ήταν υπεύθυνοι για το επεισόδιο κατά του Γερμανού προξένου». Στην ερώτηση της δικηγόρου «Πώς τον γνωρίσατε τον Αγαπητό, τον ξέρατε; Σας ρωτώ, γιατί εμείς που τον ξέρουμε είδαμε πολλές φορές το βίντεο για να τον γνωρίσουμε», ο μάρτυρας κατηγορίας απάντησε: «Από πίσω, από το μπουφάν και τα μαλλιά του»!
Έτσι απλά, σαν να έλεγε κάτι πολύ φυσιολογικό, είπε πώς προέκυψε το κατηγορητήριο και οι κατηγορούμενοι. Δεν υπήρξε εντολή εισαγγελέα, ούτε μετά τις συλλήψεις, δεν υπήρξε τηλεφωνική επικοινωνία με τον εισαγγελέα υπηρεσίας για την κράτησή τους. «Πλήρης αυτονόμηση της αστυνομίας από τις δικαστικές αρχές, που ξεπερνάει κάθε όριο στοιχειώδους λειτουργίας της δικαιοσύνης», όπως ανέφερε μια δικηγόρος.
Όσο γελοίες και αστήρικτες ήταν οι κατηγορίες τόσο εξοργιστικό ήταν να βλέπεις αγωνιστές στο εδώλιο του κατηγορουμένου γιατί συμμετείχαν σε διαδήλωση, γιατί απεργούν, με κατηγορητήριο επί παραγγελία της αντιτρομοκρατικής, γιατί πρέπει να τρομοκρατήσουν όσους αγωνίζονται. Με διπλό μήνυμα έγινε και η επιλογή των συλληφθέντων. Δυο εργαζόμενους των ΟΤΑ, τον Θωμά Κυρατζόπουλο και τον Σαράντη Αρβανίτη, που βρίσκονται σε κινητοποιήσεις, για να τρομοκρατήσουν και να κάμψουν το ηθικό όλων αυτών, που έκαναν τον θυμό οργή, την οργή αντίσταση και διεκδικούν το δικαίωμα στη δουλειά. Τον δάσκαλο Θανάση Αγαπητό, συνδικαλιστή και αγωνιστή της Αριστεράς γνωστό για τη συμμετοχή του στο κίνημα, για να νιώσουν απειλή αυτοί που αγωνίζονται στον δρόμο, που είναι αναγνωρίσιμοι.
Το κατηγορητήριο όπως κατασκευάστηκε έτσι γκρεμίστηκε. Με 26 μάρτυρες υπεράσπισης από σωματεία, ομοσπονδίες, αγωνιστές, εκατοντάδες ψηφίσματα αλληλεγγύης, με μια μαζικότατη και δυναμική συγκέντρωση έξω από τα δικαστήρια, με ένα κύμα αλληλεγγύης που εκφράστηκε με πολλούς τρόπους και απέδειξε ότι δεν αφήνει κανέναν μόνο του.
Οι κατηγορούμενοι υπερασπίστηκαν το δικαίωμά τους στην απεργία, στη διαδήλωση και διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους. Ο Θανάσης Αγαπητός έκλεισε την απολογία του δηλώνοντας: «Δεν πρόκειται να κάτσω σπίτι μου. Δεν θα παρακολουθώ από την τηλεόραση αυτούς που μας οδηγούν στη φτώχεια».
Η εισαγγελέας της έδρας που προσπαθούσε σε όλη τη διάρκεια της δίκης να πείσει ότι δεν δικάζεται κανένα δικαίωμα, ότι δεν είναι μια πολιτική δίκη αλλά ποινική, έβγαλε έναν πολιτικότατο λόγο υπεράσπισης της κυβερνητικής πολιτικής και εγκάλεσε τους κατηγορούμενους γιατί δημιουργούν πρόβλημα στην εφαρμογή της.
Η απόφαση του δικαστηρίου ήταν αθώωση και των τριών από όλες τις κατηγορίες και καταχειροκροτήθηκε.
Νίκησε η αλληλεγγύη!
Και επειδή ο στόχος δεν επιτεύχθηκε, η τρομοκράτηση δεν πέρασε, η αλληλεγγύη φούντωσε, οι κινητοποιήσεις στους ΟΤΑ συνεχίζονται, οι εργαζόμενοι είδαν τη νίκη της μαζικής τους αντίστασης, κατάλαβαν τη δύναμή τους, ασκήθηκε έφεση υπέρ του νόμου από την εισαγγελέα Ιωάννα Κατσή, την εισαγγελέα που άσκησε και τη δίωξη κατά των 11 εργολαβικών απεργών του ΑΠΘ.
Δεν θα τρομοκρατήσουν τον λαό, θα τον συσπειρώσουν, θα τον βγάλουν πιο μαζικά στον δρόμο της αλληλεγγύης στους δικαζόμενους, στον δρόμο της αντίστασης στις αντιδραστικές εκτροπές, της υπεράσπισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων, της διεκδίκησης των εργασιακών δικαιωμάτων, στον αγώνα για την ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής. Η πλατιά αλληλεγγύη, το δυνάμωμα της κοινής δράσης θα συνεχίσουν πιο αποφασιστικά, πιο μαζικά μέχρι την τελική νίκη, μέχρι την οριστική αθώωση των αγωνιστών!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Όταν ο πνιγμένος πιάνεται από Χρυσά Αυγά

Όταν ένα κόμμα εξουσίας μεταπίπτει σε απόκομμα του αστικού πολιτικού σκηνικού, είναι κατανοητό να αναζητεί τρόπους επανασυσπείρωσης όσου κόσμου τού απέμεινε κάνοντας ανοίγματα στα αντανακλαστικά των κοινωνικών στρωμάτων που μέχρι πρότινος μπορούσε να χειρίζεται. Έτσι μάλλον σκέφτηκε ο Βενιζέλος και αποφάσισε να «επενδύσει» στην ξενοφοβική βία και στο ρατσισμό που με συστηματικό τρόπο το κόμμα του και τα υπόλοιπα αστικά σχήματα καλλιέργησαν εδώ και χρόνια. Κήρυξε λοιπόν έναν... ανένδοτο ενάντια στη Χρυσή Αυγή και το νεοναζισμό που πολύ σύντομα κινδυνεύει να γίνει ανέκδοτο.
Οι ίδιοι (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ) που συστηματικά με την πολιτική τους και τα ιδεολογήματα που τους ήταν απαραίτητα να την ντύσουν έστρωσαν το έδαφος στην ανασυγκρότηση ενός ρεύματος (νεοφασισμός) που είχε μηδαμινή έκφραση τόσο εκλογικά όσο και κυρίως κοινωνικά αναλαμβάνουν τώρα να το ελέγξουν όσο εκείνοι εκτιμούν, με όρους όχι Μυκόνου, όπως μας πληροφορεί ο συνταγματολόγος καθηγητής, αλλά με την απειλή της αποπομπής του εκτός νόμου. Κι επειδή το γελοίο της πρωτοβουλίας φάνηκε όταν ένας συνταγματολόγος του όγκου του Βενιζέλου αγνοούσε ότι δεν μπορεί να τεθεί συνταγματικά εκτός νόμου, τροποποίησε... μυκονιάτικα την πρωτοβουλία ώστε να οριστεί από τον ποινικό κώδικα και τον κανονισμό της Βουλής ποιος και πότε κινείται εντός του συνταγματικού πλαισίου. Βεβαίως, θα έπρεπε πρώτα να προσδιορίσει ο πρόεδρος του υπολοίπου ΠΑΣΟΚ ποιες είναι οι αντισυνταγματικές εκτροπές που επιτρέπονται, μιας και η κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει αλλά και η τρόικα ολοένα και συχνότερα κινούνται εκτός συνταγματικών πλαισίων.
Όπως και να ’χει, αποτελεί πραγματική πρόκληση για το λαό αυτοί που διέλυσαν με τα μνημόνια και την πολιτική τους τη ζωή ενός ολάκερου λαού… Αυτοί που επανέφεραν τους εργαζόμενους σε συνθήκες σχεδόν προκαπιταλιστικές… Αυτοί που έχουν τσακίσει με τους κατασταλτικούς τους μηχανισμούς κάθε αντιστεκόμενο σε αυτή την πολιτική, στέλνοντας στο νοσοκομείο διαδηλωτές και απεργούς… Αυτοί που εκμεταλλεύονται με τον πλέον βάρβαρο τρόπο την αναγκαστική μετανάστευση εκατομμυρίων ανθρώπων, χρησιμοποιώντας τους ως το πλέον αποδοτικό για την παραγωγή υπεραξίας κομμάτι των εργαζόμενων και στη συνέχεια τους σακατεύουν στα αστυνομικά τμήματα ή τους ξεφτιλίζουν στα πογκρόμ τύπου «Ξένιος Ζευς», για να καταλήξουν στην καλύτερη περίπτωση φυλακισμένοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης τύπου Αμυγδαλέζα, να τολμούν να παρουσιάζονται ως διώκτες των παρακρατικών-φασιστικών οργανώσεων που φρόντισαν να δραστηριοποιήσουν για να ανακόψουν την αφύπνιση των λαϊκών μαζών.
Πρόκειται, λοιπόν, για μια κίνηση αποπροσανατολισμού και λαϊκισμού του ΠΑΣΟΚ που, υιοθετώντας αιτήματα ενός κομματιού της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, αποδεικνύει για άλλη μια φορά πόσο απολίτικα κάποιοι από αυτούς εκστομίζουν αιτήματα που μπορούν να υιοθετηθούν ακόμη και από κομμάτια της κυβέρνησης ή υπάρχουν και δεύτερες σκέψεις, όχι απαραίτητα δευτερεύουσες;
Πιστεύουμε ότι συνολικά στις σημερινές αδιέξοδες για το σύστημα και τους φορείς του συνθήκες που αναπαράγουν και πολλαπλασιάζουν κοινωνικές συγκρούσεις, η ΧΑ και κάθε ανάλογη παρακρατική, φασιστική παραφυάδα αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερο ρόλο. Τα μηνύματα από τις εξεγέρσεις στη Β. Αφρική αλλά και τη Μ. Ανατολή κάνουν τόσο τους ιμπεριαλιστές όσο και τα κατά τόπους υποχείρια να ανησυχούν και να αναζητούν τρόπους περιφρούρησης της εξουσίας τους και των ταξικών συσχετισμών που κατάφεραν με την πρόσφατη πολιτική τους να επιβάλουν.
Όμως πάντα -κι όσο βέβαια δεν αποτελεί επιλογή τους η αναβάθμιση των εξουσιών αυτών των ομάδων- θέλουν να μπορούν να ελέγχουν τις ομάδες αυτές αλλά και να θέτουν όρια «συμπεριφορών». Δεν μπορεί δηλαδή ο κάθε Κασιδιάρης να απειλεί αυτούς που τον έκαναν «άνθρωπο» από κτήνος σε χειμερία νάρκη, που ήταν τόσα χρόνια, ούτε να υποκαθιστά τον προϊστάμενό του αστυνομικό διευθυντή στο ρόλο που του αναθέτει το αστικό κράτος. Πρέπει να υπάρχει μια... τάξη και ιεραρχία.
Πέρα όμως από τη διάθεση να επιβάλει κάποια όρια... ασυδοσίας εκ μέρους αναλόγων ομάδων, δεν θα πρέπει να ξεφεύγει από κανέναν ότι μέχρι τώρα το ιδεολόγημα που έχει επενδυθεί στη δράση των φασιστών με συνεχή άρθρα ακόμη και δημοκρατικών ΜΜΕ είναι η σύμπλευση και αλληλοτροφοδότηση στη βία από «τα δύο άκρα». Μια θεωρία καθόλου καινούργια, που όμως ξαναβγήκε από την ντουλάπα των σκελετών μόλις οι λαϊκές διεκδικήσεις απέκτησαν μαζικότητα, μαχητικότητα και διάρκεια. Πόσο λοιπόν... ξεχάστηκε σε αυτή την πρωτοβουλία αυτή η ανάγνωση; Φοβούμαστε πως μάλλον το αντίθετο έχει συμβεί. Η επίκληση του ποινικού κώδικα ώστε να ορισθούν οι εντός συνταγματικού τόξου δράσεις, οι συχνές επιθέσεις στο ΚΚΕ για το κατά πόσο σέβεται το σύνταγμα, η ταύτιση των λαϊκών διαδηλώσεων με τη βία και τη δράση των φασιστών μάς κάνει όχι απλώς να ανησυχούμε για το πραγματικό περιεχόμενο τέτοιων πρωτοβουλιών από έναν εκπρόσωπο του κεφαλαίου και αδίστακτο εκτελεστή των λαϊκών κατακτήσεων, αλλά να είμαστε βέβαιοι ότι η πραγματική πρόθεση της πρωτοβουλίας Βενιζέλου δεν έχει ακόμη αποσαφηνιστεί. Η βομβιστική επίθεση στα γραφεία της ΧΑ στον Ασπρόπυργο την επομένη της εξαγγελίας της μας κάνει ακόμη πιο ανήσυχους. Η ιστορία τόσο στη χώρα μας (βόμβες στα «Έλλη» και «Ρεξ» με συμμετοχή του Μιχαλολιάκου) όσο και σε Ιταλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες μάς δείχνει ότι τέτοιες ενέργειες όχι μόνο είναι μέσα στη λογική τους, ακόμη και σε δικά τους γραφεία, για να αναδείξουν ότι… κινδυνεύουν, αλλά εντάσσονταν πάντα στο σχεδιασμό των κρατικών μηχανισμών όταν θέλουν να μετατοπίσουν αντιδραστικότερα το πολιτικό κλίμα, ποντάροντας και στις σημερινές αδυναμίες της Αριστεράς και του κινήματος.
Κλείνοντας τις δεύτερες σκέψεις που μας ακολουθούν, θέλουμε να επισημάνουμε και μια ακόμη πλευρά που θα πρέπει να μας απασχολήσει. Βρισκόμαστε σε μια περίοδο όπου στο σύνολο των αστικών κομμάτων -αλλά και στο φάσμα της Αριστεράς σε άλλη βεβαίως κατεύθυνση- γίνονται ανακατατάξεις και αναζητείται πολιτική απάντηση στο αδιέξοδο της κυβερνητικής κρίσης. Η απαξίωση του μεγαλύτερου μέρους, αν όχι όλου, του πολιτικού προσωπικού που μπορεί να διαχειριστεί τις εντολές των ιμπεριαλιστών έχει φτάσει σε πρωτόγνωρα όσο και ανησυχητικά, για τους ίδιους τους ιμπεριαλιστές βεβαίως, επίπεδα, κάτι που καθιστά επιτακτική την αναζήτηση δυνάμεων ικανών όχι κυρίως να αναλάβουν με διάρκεια τη διακυβέρνηση όσο να δράσουν ως αναχώματα στη λαϊκή αγανάκτηση. Η διάλυση του ΠΑΣΟΚ, η εμφάνιση αριστερής πτέρυγας στη ΔΗΜΑΡ, η αναζήτηση κεντροαριστερού σχήματος και πέρα από τον Λοβέρδο, η συγκράτηση της πλήρωσης της ΣΥΡΙΖΑίικης δεξαμενής από... προδομένους ΠΑΣΟΚους, το άγχος για την τύχη της ΝΔ με βάση την εξαθλίωση αλλά και η μετατόπιση ενός κόσμου σε ανοχή ή στήριξη ακροδεξιών απόψεων δεν μπορεί να μην απασχολεί τα επιτελεία μέσα και έξω από τη χώρα. Η κίνηση του Βενιζέλου μπορεί, με βάση και τις εμπειρίες από άλλες απόπειρες, να έχει επίδραση και σε αυτό το πεδίο του αστικού σκηνικού. Η απειλή του Μιχαλολιάκου ότι αν βγει εκτός νόμου θα αλλάξει όνομα και ίσως να αφήσει και κάποια από τα βαρίδια που σήμερα του δημιουργούν... πρόβλημα δεν είναι εκτός πραγματικότητας (προηγούμενο του ΛΑΟΣ). Βεβαίως στη Γερμανία, μετά μια αποτυχημένη απόπειρα να βγει εκτός νόμου το φασιστικό κόμμα -λόγω της σύμπλεξης κρατικών υπηρεσιών με το ναζιστικό κόμμα NPD- το ξανασκέπτονται αν θα το ξαναεπιδιώξουν. Ας θυμίσουμε ότι μέχρι σήμερα στη Γερμανία μόνο δύο κόμματα έχουν τεθεί εκτός νόμου, το ακροδεξιό Σοσιαλιστικό Κόμμα του Ράιχ (SRP) το 1952 και το... σταλινικό KPD, το 1956.
Υπάρχει επιδίωξη να ανακατευτεί η τράπουλα στο χώρο της ακροδεξιάς από την άποψη να γίνει πιο... συνταγματική ή για να μπει τρικλοποδιά στη συνοχή του Σαμαρά; Μένει να το δούμε. Εκείνο όμως που εμείς θεωρούμε σίγουρο είναι ότι η φασιστική, παρακρατική δράση γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτικής επιβίωσης αυτού του συστήματος, που πάντα θα θέλει να το χαλιναγωγεί, εμμένοντας ακόμη σε συνταγματικές λύσεις, και συνεπώς είναι παραπάνω από βέβαιο ότι το να ξαναγυρίσουν οι φασίστες στις τρύπες τους δεν μπορεί να είναι έργο κανενός συστημικού φορέα (κόμμα, θεσμός, μηχανισμός). Αποτελεί έργο των λαϊκών μαζών, όπως άλλωστε το έδειξε και η ιστορία. Οι αυταπάτες που καλλιεργούνται ότι μπορεί να πληγεί ο φασισμός με το αίτημα να κλείσουν τα γραφεία της ΧΑ ή να τεθεί εκτός νόμου, όπως και η απολίτικη αντιμετώπιση του τύπου βομβιστικών ανταλλαγών, μόνο προς όφελος των λαϊκών μαζών δεν είναι.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Οργή στην ευρωπαϊκή πολιτιστική πρωτεύουσα

Είτε παραιτηθεί είτε όχι στο τέλος του χρόνου ο δήμαρχος του Μάριμπορ, σχετική πλέον σημασία έχει. Αυτό που ήταν να γίνει έγινε. Άναψε το φυτίλι σε μια εύφλεκτη κοινωνική κατάσταση, έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται ραγδαία σε όλη τη Σλοβενία, ως αποτέλεσμα των σκληρών οικονομικών και κοινωνικών περικοπών της κυβέρνησης του Γιάνεζ Γιάνσα. Οι πρωτοφανείς μαζικές και οργισμένες διαδηλώσεις στην πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2012, ειδικά γύρω από το δημαρχείο της πόλης, επεκτάθηκαν γρήγορα στην πρωτεύουσα Λιουμπλιάνα και αλλού και έστειλαν ένα καθαρό μήνυμα γι' αυτό που έρχεται και στην πρώην ήσυχη Σλοβενία των δύο εκατομμυρίων κατοίκων. Η λιτότητα, η φτώχεια και η ανεργία, που αποτελούν τις συνταγές και τα αποτελέσματα της κυβερνητικής πολιτικής των εντολοδόχων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γεννάνε τη μαζική αγανάκτηση και αντίθεση της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Από την άνοιξη, με τις πρώτες περικοπές μισθών στο δημόσιο τομέα, είχε φανεί πως η Σλοβενία μπαίνει σε περίοδο κοινωνικής αναταραχής. Η απεργία στις 18 του Απρίλη ήταν η μαζικότερη από τότε που η χώρα έγινε ανεξάρτητη και η εκλογική ανατροπή πριν λίγες ημέρες για τον νέο εθιμοτυπικό Πρόεδρο πιστοποίησε πως υπάρχουν σοβαρές ανακατατάξεις και μεταβολές στους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς. Οι ανακοινώσεις του πρωθυπουργού στις αρχές του Οκτώβρη για νέες περικοπές στους μισθούς το 2013 φαίνεται πως ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.
Ο Γιάνσα θορυβημένος μίλησε για τον κίνδυνο επανάληψης του ελληνικού σεναρίου, την ίδια στιγμή που έστελνε τις ειδικές αστυνομικές δυνάμεις να καταστείλουν τις διαδηλώσεις. Με την ανεργία να καλπάζει, την ύφεση να έχει εγκατασταθεί και το ζουρλομανδύα του ευρώ και των μέτρων λιτότητας να αλυσοδένουν την οικονομία, είναι απόλυτα σίγουρο πως οι Σλοβένοι ακολουθούν κατά πόδας τον ελληνικό δρόμο είτε έτσι είτε αλλιώς.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Συγχώνευση-κλείσιμο νοσοκομείων: ο λαός και οι εργαζόμενοι στο στόχαστρο

Ανάμεσα στα τόσα δικαιώματα που βάλλονται αυτή την περίοδο είναι και το δικαίωμα του λαού στην περίθαλψη. Φυσικά η έννοια της περίθαλψης είναι ευρύτερη και περιλαμβάνει μια σειρά παραμέτρους με κυριότερες την πρόσβαση σε νοσοκομείο, σε γιατρό, σε εξετάσεις, σε φάρμακο. Εδώ θα μας απασχολήσει η νοσοκομειακή περίθαλψη.
Πολλοί ισχυρίζονται (και έχουν δίκιο) ότι απ' όπου «πέρασε» το ΔΝΤ έκλεισαν -μεταξύ των άλλων- και νοσοκομεία. Η διαπίστωση αυτή είναι σωστή αλλά στην περίπτωση της χώρας μας δεν θα πρέπει να «αθωώνεται» τόσο η ΕΕ όσο και το κεφάλαιο γι' αυτή την επιλογή. Είναι και οι τρεις συνυπεύθυνοι. Γεγονός είναι ότι το περιβόητο κράτος πρόνοιας (αυτό που αποτέλεσε βασική γραμμή πλεύσης του καπιταλισμού για μια ολόκληρη περίοδο) πνέει –αν δεν έχει ήδη πεθάνει- τα λοίσθια. Βλέπετε δεν υπάρχει σήμερα αντίπαλο δέος (παρά μόνο εν δυνάμει), ούτε ισχυρό εργατικό, επαναστατικό, κομμουνιστικό κίνημα. Προς τι, λοιπόν, οι «παραχωρήσεις», για την ακρίβεια οι κατακτήσεις της εργατικής τάξης και των λαών, αφού δεν μπορούν αυτοί να τις υπερασπιστούν αποτελεσματικά;
Αλλά ας έρθουμε στο προκείμενο. Μια πρώτη γεύση για το τι σημαίνει συγχώνευση μας δίνει η εμπειρία των νοσοκομείων του ΙΚΑ που έκλεισαν. Νοσοκομεία παλιά, γνωστά και μάχιμα, που πολλοί ίσως και να μην πίστευαν ότι θα μπορούσαν ποτέ να διαλυθούν κυριολεκτικά. Η εμπειρία από την εξέλιξη αυτή είναι διδακτική και απ' την καλή και απ' την ανάποδη. Και για το σύστημα και τις επιδιώξεις του και για τον λαό, τους εργαζόμενους που την βιώνουν πλέον στο πετσί τους.
Ήδη έχει προ πολλού δημοσιοποιηθεί ο κατάλογος των επόμενων υποψήφιων νοσοκομείων για κλείσιμο-συγχώνευση. Νοσοκομεία που βρίσκονται τόσο στα μεγάλα αστικά κέντρα (Αθήνα και Θεσσαλονίκη) όσο και στην επαρχία. Πρόκειται για δεκάδες(!!!) με αναφορά σε εκατοντάδες χιλιάδες λαού και σε δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους σε αυτά. Έτσι απλά πιστεύουν τρόικα, κεφάλαιο και κυβέρνηση ότι θα τα διαγράψουν απ' τον χάρτη. Τι αξία έχουν, άλλωστε, οι ανθρώπινες ζωές μπροστά στα κέρδη ή τις ζημιές του συστήματος;
Ο σχεδιασμός των δυνάμεων αυτών είναι σαφής. Από τα 132 νοσοκομεία που λειτουργούν σήμερα στη χώρα πρέπει να μείνουν γύρω στα 80(!!!) με ότ,ι αυτό συνεπάγεται. Αυτό πρακτικά σημαίνει για την επαρχία μόνο ένα νοσοκομείο σε κάθε πρωτεύουσα νομού ενώ για Αττική και Θεσσαλονίκη πολύ λιγότερα απ' τα σημερινά. Μάλιστα χρησιμοποιούν εδώ και χρόνια το παράδειγμα περιοχών όπου σε ακτίνα κάποιων χιλιομέτρων βρίσκονται 3 νοσοκομεία (π.χ. Λασίθι, Ηλεία) χωρίς να λαμβάνεται υπ' όψη κανένα άλλο κριτήριο (πυκνότητα πληθυσμού, γεωμορφολογία της περιοχής κ.λπ.), ούτε ότι ο κόσμος δεν απευθύνεται σε μικρά νοσοκομεία για σοβαρά προβλήματα υγείας γιατί γνωρίζει ότι δεν θα είναι καλυμμένος τόσο από το επίπεδο στελέχωσης όσο και υποδομών. Ο φταίχτης είναι πρόδηλα γνωστός...
 Η αγωνία των κατοίκων στις περιοχές της επαρχίας όπου σχεδιάζεται να κλείσουν νοσοκομεία ήδη εκφράζεται, ενώ και οι εργαζόμενοι σε αυτά τα νοσοκομεία είναι ανάστατοι. Είναι κυριολεκτικά ζήτημα ζωής και θανάτου το αν θα υπάρχει σε κοντινή απόσταση νοσοκομείο για τον πάσχοντα ή θα χρειάζεται να περιπλανηθεί επί ώρες ή και μέρες μέχρι να το προσεγγίσει. Μάλλον τότε θα 'ναι πολύ αργά. Ανάλογη είναι η στάση των κατοίκων και στα αστικά κέντρα παρά την άναρχη χωροταξική κατανομή των νοσηλευτικών μονάδων. Όπως σε όλα τα θέματα, η αστική «μας» τάξη δεν μπορεί να σχεδιάσει πραγματικά τίποτε. Ή, καλύτερα, μπορεί να σχεδιάσει μόνο ένα πράγμα σήμερα: πώς θα κλείσει νοσοκομεία.
Από εκεί και ύστερα, οι χιλιάδες νοσοκομειακές κλίνες που θα χαθούν αποτελούν το μέτρο της «φροντίδας» του συστήματος για τους ασθενείς υπηκόους του. Και ταυτόχρονα η κατάργηση-συγχώνευση κλινικών, εργαστηρίων, λειτουργιών, υποδομών αποτελεί δείγμα της «έγνοιας» για την περίθαλψη του λαού. Η επισκευή της εργατικής δύναμης κοστίζει, και σήμερα -την περίοδο της κρίσης- αντιμετωπίζεται σαν περιττό βάρος, γι' αυτό και μετακυλίεται στους ίδιους τους ασθενείς. Ο καθένας αντιλαμβάνεται, λοιπόν, ότι το να κλείσεις ραντεβού με κάποιον νοσοκομειακό γιατρό έγκαιρα θα είναι περίπου σαν να παίζεις κορόνα - γράμματα τη ζωή σου – εκτός και αν έχεις να πληρώσεις αδρά απευθυνόμενος είτε στα ιδιωτικά απογευματινά ιατρεία των νοσοκομείων είτε στον ιδιωτικό τομέα. Πόσοι όμως έχουν αυτή τη δυνατότητα σήμερα;
Για τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία τα πράγματα ξεκαθαρίζουν πλέον. Η περίοδος του «μην ανησυχείτε» έχει δόσει τη θέση της σε μια βαθιά ανησυχία. Το εργασιακό τους μέλλον γίνεται επισφαλές αφού σε περίπτωση συγχώνευσης-κατάργησης δεν είναι διασφαλισμένη η οργανική τους θέση. Μάλιστα οι νέοι οργανισμοί που θα ισχύσουν από 1/1/2013 για τα νοσοκομεία δεν θα αρκεστούν μόνο στη συρρίκνωση-κατάργηση λειτουργιών και τμημάτων αλλά και στη μείωση θέσεων εργασίας. Θα είναι και αυτή μια φόρμουλα για απολύσεις εργαζομένων (πέρα απ' τις γενικότερες αντιδημοσιοϋπαλληλικές επιλογές – 150.000 απολύσεις σε 3 χρόνια, αξιολόγηση). Μάλιστα διοικήτρια νοσοκομείου της Αθήνας δήλωσε σε παράσταση διαμαρτυρίας εργαζομένων ότι καταβάλλει προσπάθειες(!!!) να μη χαθούν στους επικείμενους οργανισμούς θέσεις απασχόλησης. Ο καθένας καταλαβαίνει τι σημαίνει αυτό και τι ακριβώς σχεδιάζεται.
Αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων υπήρξε και η κινητοποίηση που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 30/11 στο υπουργείο Υγείας. Κινητοποίηση που προέκυψε σαν πρωτοβουλία σωματείων εργαζομένων νοσοκομείων από την επαρχία (Ικαρία, Νάξος, Πρέβεζα, Μεσσολόγγι κ.ά.) και που ανάγκασε την ηγεσία της ΠΟΕΔΗΝ να την καλύψει τυπικά με απόφασή της, χωρίς φυσικά να τη «δουλέψει» πουθενά και εντασσόμενη στη λογική της διάσπασης του ενιαίου μετώπου πάλης όλων των εργαζομένων στα νοσοκομεία.
Είναι χαρακτηριστικό ότι κάποια νοσοκομεία «δεν πήραν μυρωδιά» για την κινητοποίηση αυτή, ενώ στο πλαίσιο της ΠΟΕΔΗΝ αυτή η «κάλυψη» εμφανίζεται ως ζήτημα που αφορά τμήμα των εργαζομένων στα νοσοκομεία και όχι το σύνολο αυτών. Και είναι αυτή η λογική και πρακτική που πρέπει να χτυπιέται μέσα στους κόλπους των εργαζομένων για να δοθεί η μάχη απ' όλους με τους καλύτερους δυνατούς όρους.
Για να μην κλείσει κανένα νοσοκομείο.
Για να μην απολυθεί κανείς εργαζόμενος.
Για πλήρη και δωρεάν περίθαλψη για όλον τον λαό.

Σ. Π.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

7ο Νοσοκομείο ΙΚΑ Πατησίων

Ο αγώνας των εργαζόμενων του 7ου νοσοκομείου, αλλά και των κατοίκων των γύρω περιοχών, κράτησε πάνω από ενάμιση χρόνο. Ξεκίνησε ουσιαστικά τον Φλεβάρη του 2011 με την ανακοίνωση του νομοσχεδίου για τις συγχωνεύσεις, με το οποίο τα νοσοκομεία του ΙΚΑ περνούσαν στο ΕΣΥ και υπό τη διοίκηση άλλων νοσοκομείων. Το σωματείο εκείνη την περίοδο μετρούσε μόλις λίγους μήνες λειτουργίας και συστάθηκε σε πείσμα των διοικήσεων αλλά και των ΠΑΣΚΕ –ΔΑΚΕ που προσπάθησαν από την αρχή να το υπονομεύσουν. Από την Αριστερά η μόνη συνδικαλιστική δύναμη που παρενέβαινε ήταν η Ταξική Πορεία.
Από τον Φλεβάρη του ’11 λοιπόν το σωματείο ανέλαβε να σπάσει τις αυταπάτες ότι η συγχώνευση (με το Αγία Όλγα) δεν αποτελεί μόνο «διοικητική μεταρρύθμιση» αλλά το πρώτο βήμα για το κλείσιμό του. Κάλεσε παράλληλα εκτός από τους εργαζόμενους να κινητοποιηθούν και οι κάτοικοι στο όνομα της υπεράσπισης του δικαιώματός τους στη δωρεάν υγεία. Ανταποκρίθηκαν συλλογικότητες και κάτοικοι με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια επιτροπή υπεράσπισης των νοσοκομείων στα Πατήσια με αιχμή το 7ο. Παράλληλα προσπάθησε να συντονιστεί με τα άλλα δύο νοσοκομεία της περιοχής (Γ. Ν. Πατησίων, Παμμακάριστος) κάτι που δεν ήταν εύκολο, μια και οι πλειοψηφίες στα αντίστοιχα σωματεία θεωρούσαν ότι μπορεί και να τη γλιτώσουν δίνοντας βάση στις παρελκυστικές διαβεβαιώσεις των διοικήσεων (Αγία Όλγα, Α΄ ΥΠΕ). Παρ’ όλα αυτά στο Γ .Ν. Πατησίων εργαζόμενοι δημιούργησαν επιτροπή αγώνα και συμμετείχαν σε όλες τις κινητοποιήσεις, αναγκάζοντας έτσι και την πλειοψηφία του σωματείου τους να συμμετέχει ή ακόμη και να διοργανώσει κάποιες.
Όλο αυτό το διάστημα πραγματοποιήθηκαν δεκάδες συνελεύσεις, συγκεντρώσεις και πορείες από τους εργαζόμενους και τους κατοίκους που στη συντριπτική τους πλειονότητα ήταν μαζικές. Το ίδιο το σωματείο λειτουργούσε και έπαιρνε αποφάσεις σχεδόν μόνιμα με τη διαδικασία των συνελεύσεων. Οι εργαζόμενοι συμμετείχαν με δικό τους μπλοκ στις περισσότερες απεργιακές κινητοποιήσεις, προχώρησαν πέρυσι τον Οκτώβρη σε 15νθήμερη κατάληψη των διοικητικών υπηρεσιών καλώντας τους ασθενείς να μην πληρώνουν το 5ευρω. Τον Σεπτέμβρη που μας πέρασε πραγματοποίησαν κατάληψη, μαζί με κατοίκους, του γραφείου της διοίκησης στο Αγία Όλγα η οποία απειλήθηκε σοβαρά με επέμβαση των ΜΑΤ.
Από την πρώτη στιγμή οι διοικήσεις του Αγία Όλγα και της Α' ΥΠΕ ακολούθησαν την τακτική από τη μια κατευνασμού, αλλά και των απειλών, απέναντι στους εργαζόμενους, και από την άλλη της αποδυνάμωσης του νοσοκομείου μη αντικαθιστώντας προσωπικό που έφυγε είτε γιατί μεταπήδησε στον ΕΟΠΠΥ είτε γιατί μετακινούνταν παράτυπα στο κεντρικό νοσοκομείο είτε λόγω συνταξιοδοτήσεων κ.λπ. Έκλειναν μεθοδικά κλινικές δημιουργώντας παράλληλα σοβαρούς κινδύνους για την υποστήριξη των ασθενών, ιδιαίτερα της μονάδας αιμοκάθαρσης.
Η τελική επίθεση ξεκίνησε το καλοκαίρι με τις αναγκαστικές πλέον μετακινήσεις εργαζόμενων προς το Αγία Όλγα και φυσικά με την οριστική ανακοίνωση τον Σεπτέμβρη από τον Λυκουρέντζο του κλεισίματος του νοσοκομείου (μαζί με το 1ο το οποίο επίσης έχει κλείσει), την ίδια στιγμή που ο υποδιοικητής -υπεύθυνος για το 7ο- του Αγία Όλγα διαβεβαίωνε ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει!!!
Οι κινητοποιήσεις από τότε εντάθηκαν απ’ όλες τις πλευρές και μάλιστα για πρώτη φορά με τη συμμετοχή δυνάμεων και συνδικαλιστικών φορέων (σύλλογος δασκάλων, ΕΛΜΕ, ενώσεις γονέων κ.λπ.) είτε από τον χώρο της υγείας είτε από τη γειτονιά που ως τότε δεν συμμετείχαν .
Μεγάλοι απόντες από την αρχή ήταν οι δυνάμεις του ΚΚΕ και των φορέων που ελέγχει. Συμμετείχαν ελάχιστα σε κοινές κινητοποιήσεις, κατά κύριο λόγο σε αυτές που καλούσε το σωματείο του Γ. Ν. Πατησίων. Μόνο μια φορά παρουσιάστηκαν σε κινητοποίηση που καλούσε το 7ο. Όσο υπήρχε η επιτροπή που αναφέραμε στην αρχή του κειμένου δεν συζητούσαν καν και μόνο μετά το περασμένο καλοκαίρι άρχισαν να συμμετέχουν σε όλες τις συσκέψεις και τα συλλαλητήρια από κοινού.
Όπως βέβαια μεγάλη απούσα ήταν και η ΠΟΕΔΗΝ η οποία διά του προέδρου της εκφράστηκε εχθρικά απέναντι στο σωματείο χαρακτηρίζοντάς το «αριστερίστικο»!
Ο αγώνας των εργαζομένων είχε και μια άλλη πολύ σοβαρή διάσταση, πέρα από αυτή του μη κλεισίματος. Αυτή της υπεράσπισης της δουλειάς τους η οποία είναι άμεσα συνδεδεμένη με το μη κλείσιμο του νοσοκομείου. Τίποτα δεν τους εξασφαλίζει ότι θα συνεχίσουν να δουλεύουν με τη μεταφορά τους στο κεντρικό, μια και εξακολουθούν ακόμη να θεωρούνται εργαζόμενοι του 7ου! Λογικά θα έλεγε κανείς ότι η μεταφορά του ενός νοσοκομείου στο άλλο θα οδηγούσε σε αύξηση των κλινών. Έτσι προσπάθησε να το παρουσιάσει το υπουργείο. Θα έπρεπε ο επικείμενος νέος οργανισμός του Αγία Όλγα να προβλέπει τουλάχιστον 440 κλίνες. Αυτό που ακούγεται, και δεν διαψεύδεται, είναι ότι στην καλύτερη περίπτωση θα έχει 310 αντί των 440 που έχει μαζί με το 7ο. Οπότε θα δημιουργηθούν υπεράριθμοι εργαζόμενοι και υποψήφιοι για απόλυση πλέον είναι όλοι οι εργαζόμενοι και όχι μόνο αυτοί του 7ου. Σε όλες τις προσπάθειες που έγιναν για συμμετοχή των εργαζόμενων του Αγία Όλγα η πλειοψηφία του εκεί σωματείου ήταν από απούσα έως εχθρική. Γνωρίζοντας από την αρχή η ΠΑΣΚΕ τις προθέσεις της κυβέρνησης προσπάθησε ακόμη και να διχάσει τους εργαζόμενους.
Μεγάλες παρούσες ήταν οι αντιλήψεις περί αγώνων και λειτουργίας των σωματείων που έχουν επικρατήσει δεκαετίες τώρα στους εργαζόμενους. Αντιλήψεις που έσπαγαν σε μεγάλο βαθμό χάρη στις «μικρότερες» νίκες (αποτροπή μετακινήσεων, δεδουλευμένα που τους χρώσταγε το ΙΚΑ κ.λπ ) κυρίως όμως χάρη στη ουσιαστική και συνεχή λειτουργία του σωματείου που έδινε λόγο στους εργαζόμενους και οδηγούσε αρκετούς από αυτούς να συμμετέχουν ενεργά σε ό,τι γινόταν. Χωρίς να σημαίνει αυτό ότι δεν έγιναν λάθη ή ότι δεν υπήρχαν περίοδοι που οι λογικές «ανάθεσης» έπαιρναν το πάνω χέρι.
Όπως παρούσες ήταν οι αντιλήψεις, οι καχυποψίες και οι ρεφορμιστικές αυταπάτες που κατατρέχουν το κίνημα και στην πλευρά των κατοίκων. Προβλήματα που οδήγησαν στη διάλυση της επιτροπής κατά του κλεισίματος των νοσοκομείων λίγους μήνες μετά από τότε που φτιάχτηκε και στην ανάληψη του ρόλου του συντονισμού όλων των φορέων από το σωματείο! Παρ’ όλα αυτά η επιτροπή πρόλαβε να θέσει τις βάσεις του αγώνα και να κάνει γνωστό το πρόβλημα στις γύρω γειτονιές. Οι πρώτες κινητοποιήσεις και συνελεύσεις διοργανώθηκαν από αυτή.
Για τις δυνάμεις του ΚΚΕ είπαμε ήδη. Από την υπόλοιπη Αριστερά υπήρχαν οι αντιλήψεις του ΣΥΡΙΖΑ ή δυνάμεών του που μιλούσαν για … «συγχωνεύσεις με ορθολογικό τρόπο» που ουσιαστικά υπονόμευαν τον αγώνα. Αντιδρούσαν στο να έχουν οι συνελεύσεις κατοίκων αποφασιστικό ρόλο και να γίνονται πορείες μετά το τελείωμά τους. Παράλληλα υπήρξε μια προσπάθεια ανάληψης της πρωτοκαθεδρίας από την τοπική λαϊκή συνέλευση. Από τις εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις σε χώρους που υπήρχε δυνατότητα να επηρεάσουν (π.χ. σύλλογος δασκάλων) υπήρξε μεγάλη καθυστέρηση με τη δικαιολογία της… μη ενημέρωσης και του «τι να πρωτοκάνουμε»! Αυτό που φάνηκε για άλλη μια φορά ήταν ότι η πλειονότητα των δυνάμεων της Αριστεράς διάλεξε, αντί να δώσει τη μάχη από την αρχή, να τη δώσει αφού παρθούν οι οριστικές αποφάσεις από την κυβέρνηση ή στην καλύτερη περίπτωση λίγο πριν από το τέλος.

Θα πρέπει να επισημάνουμε κάποια πράγματα και για τη δική μας δράση. Κινηθήκαμε στην κατεύθυνση του συντονισμού των εργαζόμενων με τους κατοίκους. Βάλαμε τα πράγματα από την αρχή στη σωστή τους διάσταση, ότι δηλαδή οι εργαζόμενοι θα πρέπει να παλέψουν για τη διάσωση της δουλειάς τους, η οποία όμως περνάει μέσα από τον αγώνα για τη διάσωση του νοσοκομείου σε συνεργασία με τους κατοίκους και ότι οι κάτοικοι δεν παλεύουν αποκλειστικά εκφράζοντας αλληλεγγύη προς τους εργαζόμενους, όπως λεγόταν από ΣΥΡΙΖΑ μεριά κυρίως, αλλά για το δικαίωμά τους να έχουν νοσοκομεία και δωρεάν υγεία. Από την αρχή σωστά εκτιμήσαμε ότι η μάχη για τη διάσωση του 7ου είναι πολιτικά και κινηματικά σημαντική με την έννοια ότι πρόκειται για το πρώτο νοσοκομείο που πάει για κλείσιμο και ότι η μάχη για τη διάσωσή του θα λειτουργούσε «πιλοτικά» και για όλες τις άλλες περιπτώσεις που ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και σε όλη την Ελλάδα. Κύριος στόχος μας ήταν ο αγώνας αυτός να πάρει μαζικά χαρακτηριστικά με την άμεση και ουσιαστική συμμετοχή των εργαζόμενων από μέσα και των κατοίκων απ’ έξω. Παρ’ όλα αυτά υπήρξαν αδυναμίες. Παρά τη σωστή εκτίμηση, για μεγάλο διάστημα υποτιμήθηκε η σπουδαιότητα του αγώνα αυτού, δεν μπορέσαμε από την αρχή να εκτιμήσουμε τα προβλήματα που προέκυψαν, όχι με δική μας ευθύνη, στην κοινή μας δράση με άλλες δυνάμεις και να τα αντιμετωπίσουμε έγκαιρα ώστε να μη διαλυθεί η επιτροπή. Έτσι ουσιαστικά αφέθηκε το σωματείο να δρα μόνο του και να αναλάβει αυτό τον συντονισμό όλων των φορέων.
Συμπερασματικά θα λέγαμε ότι ο αγώνας που έδωσαν οι εργαζόμενοι του 7ου νοσοκομείου ήταν ένας πρωτόγνωρος αγώνας για τη διάσωση της δουλειάς τους αλλά και του ίδιου του νοσοκομείου. Αποδείχτηκε ότι όταν οι εργαζόμενοι παίρνουν τις υποθέσεις τους στα χέρια τους, όταν τα σωματεία λειτουργούν ως όργανα πάλης και όχι ως πυροσβέστες και διαμεσολαβητές ή ως ιμάντες μεταφοράς της όποιας «ταξικής» γραμμής, μπορούν να έχουν επιτυχίες και νίκες. Μπόρεσαν και κράτησαν το νοσοκομείο για πάνω από έναν χρόνο όρθιο. Και αν είχαν καλύτερη υποστήριξη απ’ έξω και δεν αποφάσιζαν κάποιοι να ρίξουν δυνάμεις παρά μόνο στο παρά πέντε (ή και πέντε!) πολύ πιθανόν τα πράγματα να ήταν καλύτερα τώρα. Έχει μεγάλη σημασία η συμμετοχή των κατοίκων στον αγώνα να μη κλείσουν νοσοκομεία. Με πιθανότητες όμως δεν μπορούμε να μιλάμε. Η πραγματικότητα από μεριάς προθέσεων συστήματος αλλά και από την κινηματική άποψη είναι πιο σκληρή. Έχουμε πολύ δρόμο ακόμη να διανύσουμε ώστε να ηττηθεί η λογική της ήττας στο κίνημα, της ανάθεσης των αγώνων στους φωστήρες, της ακατάσχετης προτασεολογίας και όλων αυτών των αντιλήψεων και πρακτικών που στο τέλος οδηγούν τους εργαζόμενους στην απογοήτευση, την αδράνεια και την υποταγή.
Πρέπει όμως να πούμε ότι αυτός ο ενάμισης χρόνος δεν πήγε χαμένος και για άλλους λόγους. Υπάρχουν εργαζόμενοι που, ενώ πριν από δύο χρόνια δεν μπορούσαν να διανοηθούν ότι θα έκαναν οποιονδήποτε αγώνα ή θα συμμετείχαν σε απεργίες, και τη μάχη έδωσαν αλλά και -παρά την ήττα- θεωρούν ότι από εδώ και πέρα δεν θα μπορούν να κάνουν αλλιώς!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Πανηγυρίζει η αστική ολιγαρχία, ματώνει ο λαός Μόνιμη εξαθλίωση και μόνιμα δεσμά

Κυκλοφορεί από το Σάββατο

Πανηγυρισμοί σε «χαμηλούς τόνους», κατόπιν εντολής Σαμαρά, από την κυβέρνηση και τους κάθε είδους απολογητές του συστήματος για τη συμφωνία στο Eurogroup της 27ης Νοεμβρίου. Από την άλλη βέβαια ο λαός βομβαρδίζεται καθημερινά για την επιτυχία των διαπραγματεύσεων που θα φέρουν δήθεν «ανάκαμψη», «ανάπτυξη» και την «αναγέννηση» του λαού και της χώρας. Πανηγυρίζει το αστικό πολιτικό προσωπικό της χώρας επειδή αξιολογήθηκε «επαρκώς» η βάρβαρη πολιτική του από τα ξένα ιμπεριαλιστικά αφεντικά και θα πάρει τις δανειακές δόσεις που θα τις επιστρέψει όμως αμέσως και με το παραπάνω στους δανειστές, υποθηκεύοντας τα δικαιώματα του λαού και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας με αντάλλαγμα νέους δανειακούς δεσμούς.
Η κυβέρνηση Σαμαρά και τα κόμματα που τη στηρίζουν (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) πανηγυρίζουν γιατί «πέτυχαν» τη μεταφορά πραγματικών αξιών από το πετσόκομμα μισθών και συντάξεων, από τη διάλυση της όποιας δημόσιας υγείας, παιδείας, κοινωνικής ασφάλισης είχαν απομείνει και από τις ιδιωτικοποιήσεις στον «ειδικό λογαριασμό αποπληρωμής του χρέους» με την πλήρη εποπτεία των ιμπεριαλιστών επιτρόπων ενώ θα «εισπράττουν» δανειακές δόσεις που θα πηγαίνουν στο χρηματιστικό κεφάλαιο-τράπεζες, στην πληρωμή των ξένων μονοπωλίων (φαρμακευτικές εταιρείες , κατασκευαστικές κ.ά.).
Πανηγυρίζουν γιατί με την επαναγορά των ομολόγων μέχρι τις 13 Δεκέμβρη θα πληρώσουν, στη λεγόμενη δευτερογενή αγορά, δύο και τρεις φορές παραπάνω την αξία τους, για να αποκομίσουν τεράστια πραγματικά κέρδη τα διεθνή «κοράκια» του χρηματιστικού κεφαλαίου.
Πανηγυρίζουν για τη «βιωσιμότητα του χρέους» που θα βρεθεί στο 124% του ΑΕΠ το 2020 και στο 115% το 2022 και θα «εξασφαλιστεί» πάνω στα ερείπια των δικαιωμάτων του λαού, στην κόλαση της ανεργίας του 30%, στη μείωση του ΑΕΠ τα τελευταία χρόνια κατά 25%, ενώ από την άλλη ΕΕ και ΔΝΤ «συμφώνησαν» ότι η χώρα θα έχει ρυθμούς «ανάπτυξης» από το 2014 και μετά της τάξης του 4% κάθε χρόνο(!) για να επιτευχθεί ο στόχος της «βιωσιμότητας».
Η αντιπαράθεση ανάμεσα στους ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς (ΗΠΑ, ΕΕ), καθώς και ο συμβιβασμός που πέτυχαν, δεν σχετίζονται μόνο με το χρέος, αλλά -πρωτίστως- με την αναδιανομή των αγορών ανάμεσά τους. Και αυτό δείχνει την πραγματική διάσταση του προβλήματος που έχουν να αντιμετωπίσουν η εργατική τάξη, ο λαός και η νεολαία. Δείχνει το πραγματικό μέγεθος της ανάγκης για ανάπτυξη αντιστάσεων.

Ο χαρακτήρας της απόφασης και οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί
Είναι φανερό ότι η «πολιτική συμφωνία» όπως οι ίδιοι οι εκπρόσωποι των ιμπεριαλιστών της ΕΕ και του ΔΝΤ χαρακτηρίζουν τις αποφάσεις της 27 Νοέμβρη είναι αποτέλεσμα ενός ακόμη προσωρινού συμβιβασμού, μετά τα αδιέξοδα του προηγούμενου Eurogroup και της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ για τον προϋπολογισμό. Η απειλή στη «συνοχή» της ΕΕ και της Ευρωζώνης σαν σημαντικού πυλώνα του ιμπεριαλιστικού συστήματος, όχι μόνο για τις ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις αλλά και των ΗΠΑ, έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην επίτευξη άλλης μίας προσωρινής συμφωνίας. Ταυτόχρονα στα πλαίσια των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών είναι δεδομένη η πολιτική απόφαση να μην αρχίσει να «ξηλώνεται το πουλόβερ» της ΕΕ και της ΟΝΕ με διώξιμο ή αποχωρήσεις χωρών, στην συγκεκριμένη περίπτωση της Ελλάδας, γιατί αυτό πέρα από το οικονομικό κόστος θα σήμαινε και την αρχή του τέλους για το ιμπεριαλιστικό οικοδόμημα. Είναι φανερή η κατεύθυνση της ηγεμονεύουσας δύναμης σήμερα στα πλαίσια της ΕΕ Γερμανίας να συντηρηθεί το οικοδόμημα της ΕΕ με την πλήρη ιμπεριαλιστική εποπτεία σε όλες τις χώρες και ειδικότερα στις πιο εξαρτημένες. Αυτή η επιτροπεία αποτελεί και την προσπάθεια αντιπαράθεσης στη διείσδυση του ΔΝΤ στην Ευρώπη, που αποτελεί σημαντική επιτυχία της πολιτικής Ομπάμα και βάζει σε δοκιμασία τα οικονομικά συμφέροντα αλλά και τον πολιτικό έλεγχο των χωρών της ΕΕ από τους Γερμανούς ιμπεριαλιστές, με τα διάφορα σχέδια «χαλάρωσης» που προβάλλουν, τόσο το ΔΝΤ αλλά και οι ΗΠΑ, με συνεχή και επιτακτικό τρόπο.
Η κατεύθυνση των συνεχών συμβιβασμών ανάμεσα στις κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις έχει αποτελέσει την εποχή της κρίσης μία προσωρινή διέξοδο για να μην γίνουν εκρηκτικές οι αντιθέσεις και οδηγήσουν σε απρόβλεπτες εξελίξεις που θα φύγουν από τον έλεγχό τους. Από την άλλη όμως δεν ανακόπτουν την ένταση του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που αποτελεί προϊόν της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης του συστήματος και την περιπλοκή του με το πολιτικό ζήτημα των παγκόσμιων συσχετισμών και της κυριαρχίας στο γεωστρατηγικό επίπεδο. Οι προσωρινοί συμβιβασμοί αποτελούν «σταθμούς» διαμόρφωσης νέων συσχετισμών για την κάθε ιμπεριαλιστική δύναμη και τροφοδότη ακόμη μεγαλύτερης έντασης στη μεταξύ τους σύγκρουση, με βάση τα νέα αδιέξοδα που παρουσιάζονται μετά από κάθε «ιστορική συμφωνία».
Καμία ιμπεριαλιστική δύναμη δεν είναι διατεθειμένη να παραιτηθεί από τους στόχους της για διεύρυνση της κυριαρχίας της, για αρπαγή αγορών και ελέγχου αγορών και χωρών, από την προσπάθεια περιορισμού των ανταγωνιστών της. Και επειδή ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός δεν μπορεί να περιοριστεί στο οικονομικό πεδίο, γιατί η πραγματική κυριαρχία εξασφαλίζεται με τον πλήρη έλεγχο σε όλα τα επίπεδα, οξύνονται όλα τα ανοικτά μέτωπα των συγκρούσεων, που το πληρώνουν με το αίμα τους οι λαοί.
Τα αδιέξοδα του ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος οδηγούν όλες τις δυνάμεις του στην κλιμάκωση της επίθεσής τους απέναντι στους λαούς, οδηγώντας σε αφανισμό όχι μόνο τα δικαιώματά τους, αλλά και την ίδια τους τη ζωή. Με την πλήρη αδιαφορία και απαξίωση στη δυνατότητα των εργαζόμενων να αναπαράγουν την εργατική τους δύναμη, για να μπορέσουν να ζήσουν, οι δυνάμεις του ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος φανερώνουν τον αδίστακτο και βάρβαρο χαρακτήρα τους, αποδεικνύουν πόσο επικίνδυνοι είναι για τους λαούς και πόσο επείγουσα είναι η ανάγκη είναι η συγκρότηση του μετώπου πάλης των λαών για την ανατροπή τους.

Η αστική ολιγαρχία σε σκοτοδίνη, ματώνει τον λαό
Τα αστικά επιτελεία παρακολουθούν με «δέος» τον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό για την κυριαρχία τους στη χώρα μας και δεν διστάζουν να ομολογούν ότι «όταν μαλώνουν στον βάλτο τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια» αποδεικνύοντας έτσι πόσο υποτακτικοί και επικίνδυνοι είναι για τον λαό και τη χώρα. Η «πολιτική απόφαση» στο Eurogroup της 27 Νοεμβρίου κάνει σαφές στην αστική ολιγαρχία ότι η προτεραιότητα για την Ελλάδα δεν βρίσκεται στο οικονομικό επίπεδο και στο ενδιαφέρον των ιμπεριαλιστών για την διάσωσή της αλλά στο πολιτικό και γεωστρατηγικό επίπεδο, στα πλαίσια του ανταγωνισμού τους. Αυτό σημαίνει ότι η αξιολόγησή της δεν θα περιοριστεί μόνο στη δυνατότητά της να εξαθλιώνει τον λαό και να ξεπουλάει τη χώρα για να «τα ακουμπάει» στους ιμπεριαλιστές δανειστές, σαν μεσαιωνικός φοροεισπράκτορας, αλλά και από τις θέσεις που θα πάρει σε όλο το φάσμα των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών για τα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή. Και εκεί ο χαρακτήρας της διπλής εξάρτησης της αστικής ολιγαρχίας από ΗΠΑ και ΕΕ μετατρέπει όλα τα ζητήματα που βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη σε πραγματικό «βραχνά» και προσπαθεί να αντιπαρέλθει τις «συμπληγάδες» με συνεχείς ελιγμούς υποταγής, χωρίς κανένα σχέδιο και πυξίδα.
Το αστικό πολιτικό προσωπικό, φθαρμένο από τη λαϊκή οργή και αγανάκτηση και χωρίς μεγάλα περιθώρια «ανανέωσής» του, έχει δημιουργήσει, αυτή την περίοδο ένα πολιτικό κέντρο γύρω από τον Σαμαρά αναζητώντας παράλληλα με αγωνία νέες συγκροτήσεις τόσο προς τα κεντροδεξιά όσο και προς τα κεντροαριστερά, για να αποκαταστήσει έτσι τους όρους μίας νέας αστικής διοίκησης, μετά την ανατροπή που έφεραν οι εκλογές του Μάη και του Ιούνη με την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ και την τεράστια πτώση της ΝΔ.
Τα αδιέξοδά της η αστική ολιγαρχία προσπαθεί να τα «ισοφαρίσει» με τη συνεχή κλιμάκωση της επίθεσης ενάντια στον λαό οδηγώντας τον σε εξαθλίωση που όμοιά του δεν έχει γνωρίσει στα μεταπολεμικά χρόνια. Τα νούμερα των στατιστικών υπηρεσιών των ιμπεριαλιστικών οργανισμών (ΟΟΣΑ, Eurostat ) αλλά και της έκθεσης της Τράπεζας της Ελλάδας για την πορεία των οικονομικών δεικτών δεν φανερώνουν μόνο πόσο θα χειροτερέψει η κατάσταση για τον λαό αλλά δείχνουν ότι μπαίνουμε σε μία περίοδο πραγματικού αφανισμού της ίδιας της ζωής του.
Στις κινητοποιήσεις των εργαζόμενων για την υπεράσπιση της δουλειάς και της ζωής τους στους ΟΤΑ, στους εργολαβικούς του ΑΠΘ και σε άλλους χώρους η κυβέρνηση εξαπολύει τις δυνάμεις και τους μηχανισμούς καταστολής για να χτυπήσουν, να συλλάβουν, να δικάσουν και να καταδικάσουν όσους αντιστέκονται, προωθώντας ακόμα περισσότερο τη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής, κτυπώντας το δικαίωμα του λαού να οργανώνεται και να παλεύει.

Η οργή του λαού αναζητεί διέξοδο
Ο λαός μας και οι λαοί σε όλο τον κόσμο τίποτα καλό δεν έχουν να περιμένουν από τις ιμπεριαλιστικές συμφωνίες και συμβιβασμούς. Υπογράφονται με το αίμα και τον ιδρώτα των λαών, πάνω στα ερείπια των δικαιωμάτων και των κατακτήσεών τους, στηρίζονται στη καταλήστευση των χωρών και των πλουτοπαραγωγικών πηγών τους.
Ο λαός και η νεολαία όχι μόνο δεν πανηγυρίζουν μαζί με το αστικό πολιτικό προσωπικό και τους κολαούζους τους αλλά παίρνουν ήδη τον δρόμο του αγώνα, της αντίστασης και της πάλης ενάντια στα βάρβαρα μέτρα των απολύσεων, της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Ο αγώνας των εργαζόμενων στους ΟΤΑ αλλά και σε όλο τον δημόσιο τομέα ενάντια στις απολύσεις, παρά τα εμπόδια και την υπονόμευση της συμβιβασμένης συνδικαλιστικής ηγεσίας, την κυβερνητική τρομοκρατία αλλά και το χαμηλό επίπεδο οργάνωσης και συγκρότησης του εργαζόμενου κόσμου αποτελεί μία κατεύθυνση που δείχνει τον δρόμο της αγωνιστικής αντιπαράθεσης με το σύστημα. Για τον λαό, τη νεολαία και την εργατική τάξη ο μονόδρομος της αντίστασης, της διεκδίκησης και ανατροπής προβάλλει ως μοναδική διέξοδος απέναντι σε ένα εφιαλτικό παρόν και ένα μη βιώσιμο μέλλον. Ο μονόδρομος αυτός κάνει πιο άμεσα και επιτακτικά τα καθήκοντα όλων των αγωνιστών του κινήματος αλλά και του ΚΚΕ(μ-λ) στην ενίσχυση της κατεύθυνσης αυτής έτσι ώστε να αποτελέσει ένα ισχυρό ρεύμα μέσα στον λαό και στο κίνημα σε αντιπαράθεση με τον ρεφορμισμό μιας Αριστεράς που λίγο-πολύ αποδέχεται τον καπιταλιστικό μονόδρομο και προσπαθεί να διορθώσει τις «ανορθολογικές παρεκτροπές» αναλαμβάνοντας κυβερνητικές ευθύνες. Αλλά και απέναντι σε μια Αριστερά που αποποιείται τις πολιτικές ευθύνες της για την ανασυγκρότηση του εργατικού-λαϊκού κινήματος απωθώντας έτσι σε ένα απροσδιόριστο μέλλον την αναμέτρηση με τον αστισμό και τον ιμπεριαλισμό.
Ο λαός έχει να βαδίσει τον δικό του δρόμο της αναμέτρησης με το σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης, έξω και ενάντια σε εκλογικές και κυβερνητικές αυταπάτες, για να ανατρέψει τη σημερινή βαρβαρότητα που καταστρέφει τη ζωή του και να ανοίξει την προοπτική της απελευθέρωσής του από την καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική σκλαβιά.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΙΚΕΑ Τρομοκρατικές απολύσεις μετά το κλείσιμο της απεργίας

Ευθεία επίθεση σε όσους εργαζόμενους πρωτοστάτησαν στην απεργία και αρνούνται να υπογράψουν τη μείωση του μισθού τους κατά 11% εξαπέλυσε η εργοδοσία των καταστημάτων ΙΚΕΑ προχωρώντας σε απολύσεις. Εκμεταλλευόμενη το γεγονός ότι η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων δέχτηκε τελικά να προσυπογράψει τη μείωση των μισθών, η εργοδοσία θέλει να πάρει τη ρεβάνς αλλά και να προλάβει την επανάληψη αντίστοιχων κινητοποιήσεων το επόμενο διάστημα, καλλιεργώντας κλίμα ανοιχτής τρομοκρατίας.
Φυσικά, στη στάση της αυτή συνέβαλε και η στάση του επιχειρησιακού σωματείου κατά τη διάρκεια της απεργίας. Έτσι, αφού δεν πέρασε η πρότασή του να δεχτούν οι εργαζόμενοι τις μειώσεις μισθών και αφού αναγκάστηκε από τις αντιδράσεις των εργαζομένων να συρθεί στην προκήρυξη απεργίας, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να αποτύχει η απεργία αυτή. Έτσι, παρότι η απεργία κράτησε μια ολόκληρη εβδομάδα, το κατάστημα του Κηφισού δεν έκλεισε ούτε για μία μέρα! Αλλά και όσοι πελάτες δεν γνώριζαν ότι γίνεται απεργία και ερχόντουσαν στο κατάστημα, με το ζόρι καταλάβαιναν ότι υπάρχει απεργία σε εξέλιξη, καθώς το σωματείο δεν μπήκε καν στον κόπο να αναρτήσει ένα πανώ!!! Και βέβαια, ας μην μιλήσουμε για το τι (δεν) έκανε το σωματείο προκειμένου να διευρύνει το μέτωπο στήριξης του αγώνα αυτού. Μένει να δούμε τι στάση θα κρατήσει μπροστά στη νέα αυτή εξέλιξη της εργοδοτικής προκλητικότητας και τρομοκρατίας.
Ανεξάρτητα, όμως, από τη στάση του σωματείου, όλοι όσοι βρέθηκαν στο πλευρό των εργαζομένων του ΙΚΕΑ αυτές τις ημέρες, οφείλουν τώρα -και ειδικά τώρα- να εκφράσουν ξανά την ταξική τους αλληλεγγύη, να καταγγείλουν τις απολύσεις και το κλίμα τρομοκρατίας. Να στηρίξουν τους εργαζόμενους της επιχείρησης απέναντι στην προσπάθεια της εργοδοσίας να σπείρει το φόβο και την ηττοπάθεια, αλλά και απέναντι στη συνολικότερη προσπάθεια των δυνάμεων του συστήματος να τσακίσουν τους αγώνες και τις διαθέσεις των εργαζομένων.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Θεσσαλονίκη Χιλιάδες διαδηλωτές είπαν ΟΧΙ στο χρυσό θάνατο της Χαλκιδικής

Ήταν πραγματικά μια μεγάλη και πολύχρωμη κινητοποίηση, πάνω από έξι χιλιάδες, το Σάββατο στις 24 του Νοέμβρη. Μια διαδήλωση που έκανε αίσθηση όχι μόνο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης αλλά και πέρα απο αυτό. Ήρθαν πολλοί από τη Χαλκιδική, άνθρωποι κάθε ηλικίας, αρκετοί από Κιλκίς και Θράκη, περιοχές που έχουν αντίστοιχο πρόβλημα, και πολλοί Θεσσαλονικείς, με η χωρίς καταγωγή από τη Χαλκιδική. Με ευρηματικά συνθήματα, τραγούδια, χάπενιγκς κ.λπ, οργανώθηκε μια εντυπωσιακή διαδήλωση που ξεκίνησε από το Δημαρχείο και διαμέσω της Τσιμισκή και της παραλιακής κατέληξε στο Λευκό Πύργο, αποσπώντας τη θετική στάση της πλειοψηφίας του κόσμου που βρέθηκε το μεσημέρι του Σαββάτου στους κεντρικούς δρόμους της πόλης.
Την κινητοποίηση οργάνωσαν το συντονιστικό των κατοίκων από τη Χαλκιδική σε συνεργασία με την επιτροπή της Θεσσαλονίκης, με την υποστήριξη τοπικών φορέων, κυρίως πρωτοβουλιών και επιτροπών κατοίκων από τις γειτονιές της πόλης. Συμμετείχαν επίσης τα συντονιστικά από το Κιλκίς και τη Θράκη καθώς και το συντονιστικό των φορέων από την Ευκαρπία.
Η κινητοποίηση ενάντια στο εργοστάσιο-ορυχείο του θανάτου στις Σκουριές ήταν ένα πρώτο σημαντικό βήμα για να αναπτυχθεί στη Θεσσαλονίκη -και όχι μόνο- ένα διαρκές κίνημα αλληλεγγύης και υποστήριξης του αγώνα του λαού της Χαλκιδικής. Αναγκαία προϋπόθεση για να γίνει νικηφόρος αυτός ο αγώνας και να καταφέρει να διώξει τους εγκληματίες της καναδικής Ελντοράντο μαζί με τους έλληνες συνεταίρους της.
Η αστυνομία, κατ' εντολή της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη, έκοψε την πρόσβαση μπροστά από το καναδικό προξενείο στην περιοχή της Δραγούμη. Το πιο χαρακτηριστικό όμως ήταν η συντονισμένη σιωπή των επίσημων, ιδιωτικών και κρατικών ΜΜΕ, που ούτε είδαν ούτε άκουσαν τίποτα για τη μεγάλη διαδήλωση. Απόδειξη πως οι Έλληνες συνεταίροι των Καναδών κάνουν τα πάντα για να προχωρήσουν την επένδυση, είναι αδίστακτοι και αποφασισμένοι. Η αόρατη διαδήλωση όμως, όπως εύστοχα ονομάστηκε, πέτυχε το στόχο της. Δημιούργησε καλύτερους όρους για το κίνημα αλληλεγγύης και φυσικά ενίσχυσε το πείσμα και τη θέληση των κατοίκων της Χαλκιδικής να συνεχίσουν τον αγώνα τους. Στη συγκέντρωση μπροστά στο Δημαρχείο η «Πρωτοβουλία για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία» μοίρασε κείμενο αλληλεγγύης στον αγώνα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Απολύσεις στους διοικητικούς υπαλλήλους των ΑΕΙ-ΤΕΙ Αλληλεγγύη στον αγώνα των εργαζομένων!

Λίγο καιρό μετά την ψήφιση του μνημονίου 3, η εφαρμογή όλων των αντιλαϊκών μέτρων συνεχίζεται αμείωτη. Ο προσανατολισμός του συστήματος για πλήρη επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα έχει περάσει για τα καλά και στον δημόσιο τομέα. Μετά τις απολύσεις μέσω εφεδρείας, ο χορός ξανάνοιξε με τις απολύσεις στους εργαζομένους στους ΟΤΑ, αλλά και στους εργολαβικούς και διοικητικούς υπαλλήλους των ΑΕΙ-ΤΕΙ. Για τους τελευταίους, τα δεδομένα δίνονται εύκολα από την περίπτωση του Παντείου, όπου 14 από τους 30 εργαζομένους είδαν την πόρτα της εξόδου. Η άμεση απάντηση των εργαζομένων έδωσε ένα πρώτο ελπιδοφόρο μήνυμα. Την ώρα που στο Πάντειο η απεργία και η κατάληψη των διοικητικών υπηρεσιών κρατάει πάνω από δύο εβδομάδες, οι εργαζόμενοι στα υπόλοιπα ΑΕΙ και ΤΕΙ προχώρησαν σε κινητοποιήσεις παρ' ότι σε μερικές περιπτώσεις (π.χ. ΑΣΟΕΕ) οι υπεύθυνοι και οι πρυτάνεις τούς έδιναν εγγυήσεις ότι δεν θα απολυθούν… σε αυτήν τη φάση.
Ο αγώνας αυτός των εργαζομένων δεν μπορεί να μείνει ξεκρέμαστος, αλλά, όπως και κάθε άλλος αγώνας, οφείλει να βρεθεί στους δρόμους και με τα υπόλοιπα κομμάτια των εργαζομένων, αλλά και της κοινωνίας συνολικά. Δεν πρέπει να υπάρχουν διαχωρισμοί ανάμεσα σε εργολαβικούς, διοικητικούς μόνιμους ή συμβασιούχους, σε εργαζομένους σε ΑΕΙ-ΤΕΙ και δήμους, ανάμεσα σε εργαζομένους στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Το ζητούμενο είναι ένα, η διεκδίκηση του δικαιώματος στη δουλειά και στην ίδια τη ζωή, τη ζωή με αξιοπρέπεια.
Σε αυτόν τον αγώνα οφείλουν να πάρουν θέση και οι φοιτητές και σπουδαστές. Οι απολύσεις και η επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα είναι εικόνες από το μέλλον της σπουδάζουσας νεολαίας, αλλά και από το παρόν που ζουν οι γονείς τους, όπως και οι νέοι εργαζόμενοι και τους αφορά άμεσα. Οφείλει το φοιτητικό κίνημα να κάνει πέρα τις απόψεις που βάζουν οι δυνάμεις του συστήματος και θέλουν τους φοιτητές αμέτοχους, αλλά και την αδράνεια της πλειοψηφίας των δυνάμεων της Αριστεράς. Οι φοιτητές και οι σπουδαστές πρέπει να μπουν στις συλλογικές τους διαδικασίες, να παλέψουν για τα δικαιώματά τους, να βγουν στους δρόμους, δείχνοντας και με αυτόν τον τρόπο την αλληλεγγύη τους σε αυτόν τον αγώνα των εργαζομένων.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

5/12: Δίκη του διαδηλωτή Μάριου Ζέρβα, στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων – αναβολή επ΄ αόριστον

Για την Τετάρτη 5/12, είχε οριστεί η δίκη του Μάριου Ζέρβα, στο Πρωτοδικείο της Αθήνας. Ο 28χρονος δάσκαλος κολύμβησης, είχε συλληφθεί κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης, της γενικής απεργίας της 11 Μάρτη του 2010, στην Αθήνα, όταν οι δυνάμεις καταστολής επιτέθηκαν άγρια και απρόκλητα, στους διαδηλωτές. Είχε κατηγορηθεί για «κατοχή και ρίψη μολότοφ, διατάραξη κοινής ειρήνης και απόπειρα βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης». Κατηγορίες αβάσιμες, που βασίζονταν αποκλειστικά στις μαρτυρίες αστυνομικών των ΜΑΤ, και σε «πειστήρια» όπως… «ένα μπουκάλι σαμπουάν» και «γυαλιά κολύμβησης»! Κατηγορίες, οι οποίες διαψεύδονταν, από πλήθος στοιχείων, που αποδείκνυαν την αθωότητά του (φωτογραφίες και μαρτυρίες). Είχε προφυλακιστεί, επί 43 ημέρες, στις φυλακές Κορυδαλλού, για ν΄ αφεθεί τελικά ελεύθερος, μετά από βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών και επιβολή περιοριστικών όρων, ύστερα κι από ένα ολόκληρο κίνημα συμπαράστασης και αλληλεγγύης. Κατά την εκδίκαση του – σχεδόν 3 χρόνια, μετά τη σύλληψή του – απουσίαζε ο αστυνομικός των ΜΑΤ, που έκανε τη σύλληψη, ενώ πλήθος κόσμου, βρέθηκε στα δικαστήρια για να εκφράσει την αλληλεγγύη του. Η δικηγόρος του, ζήτησε άρση των περιοριστικών όρων (απαγόρευση εξόδου απ’ τη χώρα, τακτική παρουσία ανα δεκαπενθήμερο, στο αστυνομικό τμήμα), πετυχαίνοντας το δεύτερο.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

1982 - 2012 Εκδήλωση για τα 30 χρόνια του ΚΚΕ(μ-λ)

Το Σάββατο 24 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση για τα 30 χρόνια από τότε που «με ατμομηχανή την ΚΟΘ του τότε ΚΚΕ(μ-λ), μια ομάδα συντρόφων αποφάσισε να πάει κόντρα στην αποσύνθεση του παλιού ΚΚΕ(μ-λ) και να συνεχίσει την οργανωμένη δράση της προκειμένου να δώσει σάρκα και οστά σε μια σύγχρονη κομμουνιστική οργάνωση». Το ΚΚΕ(μ-λ) παλεύει όλα αυτά τα χρόνια, εκτός από την υπεράσπιση του κομμουνιστικού κινήματος και της επαναστατικής κατεύθυνσης, να υπερασπιστεί την ανάγκη η εργατική τάξη, όλος ο εργαζόμενος λαός, μέσα από τη δική τους οργάνωση, απορρίπτοντας τις λογικές ανάθεσης και του ρεφορμισμού, να αντισταθούν στην επίθεση του συστήματος κατά όλων όσων έχει κατακτήσει με σκληρούς αγώνες. Επίθεση που κρατάει για πάνω από 30 χρόνια και σήμερα ζούμε την κορύφωσή της. Γι’ αυτό και οι ομιλίες δεν μπορούσαν παρά να αναφερθούν και στα σημερινά, στο πως βλέπει η οργάνωση την παρέμβαση των κομμουνιστών σε μια εποχή που οι ιμπεριαλιστές, οι αστικές τάξεις στη χώρα μας αλλά και παντού στο κόσμο, πέρα από την κατάργηση των κατακτήσεων με τον ανταγωνισμό τους δημιουργούν σοβαρούς κινδύνους ματοκυλίσματος των λαών . Αρκετός ήταν ο κόσμος που ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα της οργάνωσης. Η εκδήλωση ξεκίνησε με τους χαιρετισμούς κομμάτων και οργανώσεων από το εξωτερικό: Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας/Μαρξιστικό Λενινιστικό, Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδίας (Μαοϊστικό), Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας (Κόκκινη Δράση), Μαρξιστική Λενινιστική Οργάνωση Κόκκινο Μονομάτι (Ιράν), Μαρξιστική Λενινιστική Μαοϊστική Επαναστιτική Ομάδα Μελέτης (ΗΠΑ), Ταξική Λίγκα Νεολαίας Μεξικού, Επαναστατική-Κομμουνιστική Λίγκα Νεολαίας Αυστρίας, Ιδρυτική Επιτροπή του (μαοϊστικού) Κομμουνιστικού Κόμματος Αυστρίας, Λαϊκό Μέτωπο Τουρκίας. Ακολούθησε ο χαιρετισμός από το Μ-Λ ΚΚΕ και στη συνέχεια οι ομιλίες των συντρόφων Β. Σαμαρά και Α. Βογιατζόγλου. Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η στιγμή που ο σ.Σαμαράς αναφέρθηκε στο Βασίλη Γεμιστό, του συντρόφου που "στάθηκε μπροστάρης και καθοδηγητής σ’ αυτή την προσπάθεια". Μετά τις ομιλίες ακολούθησε φαγητό και ζωντανή λαϊκή μουσική από μαθητικό συγκρότημα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η εισήγηση του σ. Ανδρέα Βογιατζόγλου

Τον περασμένο Ιούνη συμπληρώθηκαν 30 χρόνια από τότε που, με ατμομηχανή την ΚΟΘ του τότε ΚΚΕ(μ-λ), μια ομάδα συντρόφων αποφάσισε να πάει κόντρα στην αποσύνθεση του παλιού ΚΚΕ(μ-λ) και να συνεχίσει την οργανωμένη δράση της προκειμένου να δώσει σάρκα και οστά σε μια σύγχρονη κομμουνιστική οργάνωση.
Δεν τηρήσαμε βέβαια τις ημερομηνίες με αυστηρότητα, όχι μόνο γιατί δεν το επέτρεψαν οι συνθήκες των προηγούμενων μηνών που ήταν πλήρεις σημαντικών εξελίξεων, αλλά κυρίως γιατί στις προθέσεις μας δεν ήταν μια εκδήλωση μνήμης και αποτίμησης αλλά μια εκδήλωση όπου θα εκθέταμε τις σκέψεις μας για τις κατευθύνσεις μας για το παρόν και το μέλλον της κομμουνιστικής προοπτικής της εργατικής τάξης, του λαϊκού επαναστατικού κινήματος και της σοσιαλιστικής διεξόδου.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η ομιλία του σ. Βασίλη Σαμαρά

Αγαπητοί σύντροφοι, συντρόφισσες, φίλοι και φίλες,
Χαιρετίζω την παρουσία σας σ' αυτήν την εκδήλωση που γίνεται για τη συμπλήρωση 30 χρόνων από την Συνδιάσκεψη Ανασυγκρότησης του ΚΚΕ(μ-λ) το 1982.
Δεν πρόκειται να κάνω κάποιο απολογισμό εδώ. Αυτό είναι ένα ζήτημα μιας άλλης διαδικασίας. Ούτε και θα κάνω μια πλήρη αναφορά σ’ αυτά που προηγήθηκαν εκείνης της απόφασης και στην πορεία που διανύσαμε από τότε μέχρι τα σήμερα.
Θα αναφερθώ, ωστόσο, σε βασικά στοιχεία που οδήγησαν στο πάρσιμο μιας τέτοιας πρωτοβουλίας αλλά και στο πώς αυτή προχώρησε και τι προσέφερε.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »