Για την πρόταση του ΚΚΕ(μ-λ), άρθρο στη σημερινή Προλεταριακή Σημαία

Να προωθήσουμε, να στηρίξουμε τη μετωπική αριστερή συνεργασία στο κίνημα και στους αγώνες!

Όλοι θα συμφωνούσαμε ότι ιδιαίτερα τα τρία τελευταία χρόνια ήταν γεμάτα από ταξικές αναμετρήσεις και συγκρούσεις, σαν έκφραση της άγριας καπιταλιστικής επίθεσης που δέχονται όλα αυτά τα χρόνια οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα.
Το γεγονός ότι όλες αυτές οι μικρές και μεγάλες μάχες που έδωσε μέχρι τώρα ο λαός δεν ήταν νικηφόρες δεν αναιρεί το ότι η εργατική τάξη, η νεολαία, οι αγρότες, τα φτωχά στρώματα της πόλης θέλουν να αντισταθούν, θέλουν να ανατρέψουν την επίθεση για να ανοίξει ο δρόμος σε μια ελπιδοφόρα προοπτική για την κοινωνία.
Το ΚΚΕ(μ-λ) συμμετέχοντας με όλες του τις δυνάμεις σε όλους αυτούς τους μικρούς και μεγάλους αγώνες, με βάση τη γενικότερη αντίληψή του και τη φυσιογνωμία του, έβγαλε και βγάζει συμπεράσματα για τους ουσιαστικούς λόγους και αιτίες που το κίνημα του λαού δεν κατορθώνει να πετύχει νίκες και να ανατρέψει έστω σε πλευρές της, την άγρια επίθεση.
Από την άλλη πλευρά, και στη βάση αυτών των συμπερασμάτων, κινήθηκε και κινείται μέσα στο κίνημα και στην ταξική πάλη με μια λογική και πρακτική που έχει δύο πλευρές.
Την πλευρά της ενότητας, της συνεργασίας, της κοινής δράσης με αγωνιστικά σχήματα, συλλογικότητες, οργανώσεις στη βάση κοινών στοχεύσεων και αιτημάτων όπου ήταν δυνατό.
Εδώ και χρόνια οι δυνάμεις του ΚΚΕ(μ-λ), των Αγωνιστικών Κινήσεων, της Ταξικής Πορείας συμμετέχουν σε σχήματα γειτονιών και εργασιακών χώρων προκειμένου να διευρύνουν τις βάσεις στήριξης των κινητοποιήσεων αυτών και να δώσουν στον λαό τη δυνατότητα να οργανώνεται, να διεκδικεί, να μαθαίνει να αγωνίζεται, να εκτιμά τη συλλογικότητα σε βάρος του αδιέξοδου ατομικισμού. Όλα αυτά τα χρόνια συμπορεύτηκε με άλλους αγωνιστές και άλλες δυνάμεις σε διαδηλώσεις, σε κεντρικές απεργίες, δίνοντας από κοινού τη μάχη ενάντια στην κρατική καταστολή, υπερασπίζοντας τις δημοκρατικές ελευθερίες, το δικαίωμα στη διαδήλωση.
Εκτός όμως από την πλευρά της ενότητας, της κοινής δράσης, της συνεργασίας, το ΚΚΕ(μ-λ) ακολούθησε και τη στάση της πάλης, της αντιπαράθεσης με το σύνολο αυτού που παρουσιάζεται σαν κυρίαρχη Αριστερά, αλλά και με ιδιαίτερες συνιστώσες τής –επίσημης και μη– Αριστεράς.
Αντιπαράθεση που αρκετές φορές μάς έφερε απέναντι σε μια σειρά ρεύματα και πρακτικές τής αναρχοαυτονομίας, στον βαθμό που αυτά στρέφονταν ενάντια στο κίνημα.
Το ΚΚΕ(μ-λ), ακόμη και όταν συνεργαζόταν με άλλες δυνάμεις, δεν έκρυψε ποτέ ότι πάλευε για την επαναθεμελίωση του κομμουνιστικού κινήματος και για την ανασυγκρότηση του ταξικού εργατικού κινήματος. Ποτέ δεν έκρυψε ότι συμμετέχει στην ταξική πάλης και στο κίνημα, σε συνεργασίες, σε κοινή δράση, με στόχο αφενός να ευνοήσει τη λαϊκή αντίσταση και αφετέρου την ανατροπή της γραμμής της ηττοπάθειας, της υποταγής, του κυβερνητισμού, της υποτίμησης της αντιιμπεριαλιστικής πάλης, της απαξίωσης της ανάγκης αντίστασης του λαού στο όνομα μεγαλόπνοων ρεφορμιστικών φαντασιώσεων που χαρακτηρίζουν την κυρίαρχη Αριστερά.
Το ΚΚΕ(μ-λ) ποτέ δεν έκρυψε ότι παλεύει στην κατεύθυνση της συγκέντρωσης λαϊκών δυνάμεων, μέσα από την αντίσταση και το κίνημα, στην προοπτική της αναμέτρησης με το σύστημα και τον ιμπεριαλισμό.
Ποτέ δεν έκρυψε ότι η σημερινή Αριστερά, με την κατεύθυνση και την κυρίαρχη ιδεολογία της, ούτε θέλει ούτε μπορεί να αντισταθεί, στην κατεύθυνση της ανατροπής του συστήματος. Ακόμη χειρότερα, κάνει ό,τι μπορεί για να μην πάρει τις ευθύνες της ούτε στο επίπεδο της αντίστασης του λαού στην επίθεση, αφήνοντας ουσιαστικά τον λαό άοπλο και ανυπεράσπιστο απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και την ιμπεριαλιστική θηριωδία.
Ήδη από τις αρχές του καλοκαιριού, η οργάνωσή μας, με νωπές τις εμπειρίες του Συντάγματος (θετικές και αρνητικές) και με βάση τις εκτιμήσεις μας για όξυνση της επίθεσης αλλά και με βάση τα συμπεράσματα από τη στάση των μαζών και των άλλων δυνάμεων, προχώρησε σε μια εσωτερική διαδικασία με αντικείμενο τις πρωτοβουλίες που καλείται να πάρει στη βάση της κατεύθυνσης που σύντομα περιγράψαμε. Το βασικότερο συμπέρασμα που καταλήξαμε ήταν ότι χωρίς να έχουν ανατραπεί οι αρνητικοί συσχετισμοί μέσα στην Αριστερά αλλά και στην κοινωνία, με βάση την όξυνση της επίθεσης, σε συνδυασμό με την ορμητική είσοδο των μαζών στην ταξική πάλη, πολλά από τα σημερινά δεδομένα θα ανατραπούν και θα τροποποιηθούν πολλά απ' όσα σήμερα θεωρούνται παγιωμένα σαν αντίληψη και πρακτική στο κίνημα.
Στα μέσα του περασμένου Σεπτέμβρη, σε μια πλατιά πανελλαδική σύσκεψη στελεχών του ΚΚΕ(μ-λ) υιοθετήσαμε αυτό που στη συνέχεια παρουσιάσαμε προς τα έξω, από τις αρχές του Οκτώβρη, σαν ανοιχτή πρόταση κεντρικής και επιμέρους μετωπικής πολιτικής συνεργασίας.
Όλο αυτό το διάστημα, και ιδιαίτερα μέχρι το τέλος του 2011, έγιναν ανοιχτές εκδηλώσεις, συσκέψεις, συγκεντρώσεις σε διάφορα σημεία της χώρας όπου στο κάλεσμα του ΚΚΕ(μ-λ) για συζήτηση της πρότασης ανταποκρίθηκαν, άλλοτε συστηματικά και άλλοτε ευκαιριακά, μια σειρά δυνάμεις και αγωνιστές.
Αν κάτι φάνηκε, είναι ότι η πρότασή μας στέκει στα πόδια της, όπως και ότι αρκετά από τα συμπεράσματα που εμείς βγάλαμε από την προηγούμενη φάση άρχισαν να γίνονται κοινά με αρκετό κόσμο της Αριστεράς. Φάνηκε ότι η πρότασή μας υπηρετεί αναγκαιότητες του κινήματος, ανεξάρτητα από τον «ντόρο» που δημιούργησε.
Αυτό που επίσης αναδείχθηκε μέσα από αυτές τις διαδικασίες, αλλά και από διμερείς επαφές, είναι ότι η δύναμη που έβλεπε θετικά σημεία στην πρότασή μας και εμφανίζονταν έτοιμη να ανταποκριθεί σε πρακτικά βήματα υλοποίησής της ήταν το Μ-Λ ΚΚΕ. Δεν υποτιμούμε επίσης και τις δεκάδες παρεμβάσεις στο διαδίκτυο, αλλά και στις ανοιχτές εκδηλώσεις ανένταχτων αγωνιστών που, ανεξάρτητα από επιμέρους επιφυλάξεις, έβλεπαν με θετικό τρόπο την όλη πρόταση.
Είναι γνωστό σε όσους αγωνιστές συμμετέχουν στο κίνημα, ότι το ΚΚΕ(μ-λ) και το Μ-Λ ΚΚΕ, λόγω ακριβώς και της ξεχωριστής τους συγκρότησης και διαδρομής τις προηγούμενες δεκαετίες, έχουν αρκετά σημεία που διαφοροποιούνται, που εκφράζονται πρακτικά και άμεσα σε αντιλήψεις για την ανάπτυξη του κινήματος, για τις προτεραιότητες και τις στοχεύσεις που υπηρετούν την οικοδόμηση του επαναστατικού υποκειμένου.
Σημεία σοβαρά που δεν επέτρεπαν και δεν επιτρέπουν την ενότητα των δύο οργανώσεων, που δεν επέτρεπαν τη μόνιμη και σταθερή πολιτική συνεργασία και συμπόρευση μεταξύ τους.
Το ιδιαίτερα θετικό που φάνηκε μέσα από τις διμερείς επαφές, αλλά και τις όποιες κοινές συμπορεύσεις και κοινές πρωτοβουλίες στο διάστημα που προηγήθηκε, είναι ότι η πρόθεση του ΚΚΕ(μ-λ) να δρομολογήσει μια ανοιχτή πρωτοβουλία μετωπικής δράσης που θα δοκιμαστεί και θα σφυρηλατηθεί μέσα στο κίνημα βρήκε ανταπόκριση καταρχάς στο Μ-Λ ΚΚΕ και ανένταχτους αγωνιστές. Συνέπεια των προηγούμενων είναι να βρίσκεται στο τελικό στάδιο η επεξεργασία της διακήρυξης της κοινής πρόθεσης των δύο οργανώσεων, μαζί με ανένταχτους αγωνιστές, να στηρίξουμε από κοινού μια τέτοια πρωτοβουλία, με ένα πολιτικό πλαίσιο στόχων και εκτιμήσεων που, ναι μεν θα εκφράζει καταρχάς αυτούς που τη στηρίζουν, αλλά θα μένει ανοιχτό για όποιον επιθυμεί να ενταχθεί σε αυτή. 
Μία πρωτοβουλία που όταν μορφοποιηθεί και ξεκινήσει την κοινή της παρέμβαση στο κίνημα θα δημιουργεί ταυτόχρονα το έδαφος με αργά αλλά σταθερά βήματα να δοκιμάζονται και να απαντώνται οι συγκλίσεις, οι αποκλίσεις και οι στοχεύσεις, με βάση τη σωρεία των ζητημάτων που θα προκύπτουν μέσα από την όξυνση της ταξικής πάλης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Χανιά. Εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ)

Τη Δευτέρα 5 Δεκέμβρη έγινε στην πόλη μας εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ) με θέμα τις πολιτικές εξελίξεις, τις κατευθύνσεις της πάλης και την πρόταση μετωπικού συντονισμού, κοινής δράσης και αγώνα. Η εκδήλωση, την οποία παρακολούθησαν δεκάδες αγωνιστές, ήταν ιδιαίτερα ζωντανή. Αμέσως μετά την εισήγηση, αρκετοί σύντροφοι και συναγωνιστές πήραν τον λόγο και τοποθετήθηκαν τόσο για τις πολιτικές εξελίξεις όσο και για τη συγκεκριμένη πρόταση της οργάνωσής μας. Παρ' όλο που η κομματική οργάνωση Χανίων φρόντισε με δημόσιο κάλεσμα από τον τοπικό Τύπο, με μοίρασμα καλέσματος στην απεργία της 1ης Δεκέμβρη και με ιδιαίτερη πρόσκληση σε οργανώσεις της Αριστεράς που δραστηριοποιούνται στην πόλη μας, ΑΡΑΝ, ΝΑΡ, καμιά οργάνωση δεν ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα.
Όλοι οι ομιλητές που τοποθετήθηκαν αναφέρθηκαν στις σημερινές συνθήκες που βιώνει ο λαός μας με βάση τη βάρβαρη επίθεση που έχουν εξαπολύσει το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο στα εργατολαϊκά δικαιώματα και κατακτήσεις, αλλά και στους πολλαπλούς κινδύνους που ελλοχεύουν για τον λαό μας εξαιτίας της εξάρτησης της χώρας και της πολιτικής της υποτέλειας που ακολουθεί η σημερινή κυβέρνηση και οι προηγούμενες. Με ιδιαίτερα θετικά λόγια τοποθετήθηκαν πάνω στο ζήτημα που θέτει η πρόταση. Παρά το ότι οι δυσκολίες είναι υπαρκτές, είναι επιτακτική ανάγκη η κοινή δράση και ο συντονισμός να αναβαθμιστούν. Αυτό ακούγεται σαν αυτονόητο, το αναζητάει ένας κόσμος που θέλει να αντισταθεί και δεν έχει στήριγμα, αλλά ουσιαστικά μέχρι σήμερα δεν έχει περπατήσει.
Αυτό που τονίστηκε από τη μεριά της εισήγησης είναι ότι το ΚΚΕ(μ-λ) γνωρίζει ότι για να γίνει πράξη η πρότασή του πρέπει να υπερνικηθούν εμπόδια, προκαταλήψεις και αρνητικά προηγούμενα. Όμως είναι επιβεβλημένη ανάγκη των καιρών και όσοι αντιλαμβάνονται και θέλουν να υπηρετήσουν τον λαό και το κίνημα θα πρέπει να συμβάλουν σε αυτήν την κατεύθυνση. Τοποθετώντας έτσι το ζήτημα, η συζήτηση τώρα ανοίγει και η οργάνωσή μας έχει τη διάθεση, την επιμονή και την ωριμότητα να στηρίξει μια τέτοια κατεύθυνση και θα το κάνει.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Πολιτική εκδήλωση στο Ηράκλειο

Πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 2 Δεκέμβρη, στο «Πολύκεντρο Νεολαίας», στο Ηράκλειο, η πολιτική εκδήλωση που οργάνωσε η κομματική οργάνωση του ΚΚΕ(μ-λ) της πόλης. Σκοπός της εκδήλωσης ήταν η προώθηση της πρότασης του ΚΚΕ(μ-λ) για τη συγκρότηση μόνιμου, κεντρικού, μετωπικού συντονισμού, συζήτησης, κοινής δράσης και μαζικού αγώνα, στο φόντο των πολιτικών εξελίξεων.
Στην κεντρική τους εισήγηση οι δύο σύντροφοι, αφού περιέγραψαν το πλαίσιο των πολιτικών εξελίξεων στη χώρα μας και διεθνώς, επιχειρηματολόγησαν στο ποια στοιχεία πρέπει να έχει η πρόταση για ένα αριστερό μέτωπο αντίστασης και πάλης του λαού μας.
* Ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, στην εξάρτηση και στην υποδούλωση της χώρας και του λαού.
* Για την ανάγκη ενίσχυσης της αντιιμπεριαλιστικής κατεύθυνσης και της διεθνιστικής αλληλεγγύης στο κίνημα.
* Για την ανάγκη να προσανατολιστούν ιδεολογικά και πολιτικά οι οργανώσεις του λαού και της νεολαίας σε μια κατεύθυνση συνολικής αντιπαράθεσης με το σύστημα, συγκροτώντας σε μια πορεία τους όρους της επαναστατικής τους προοπτικής.
* Γιατί δεν «χωράμε» στις προτάσεις λαϊκής εξουσίας, αντιμνημονιακού μετώπου, αντικαπιταλιστικού προγράμματος, των ΚΚΕ, ΣΥΝ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Την εκδήλωση παρακολούθησαν δεκάδες αγωνιστές, ανένταχτοι αριστεροί, καθώς και εκπρόσωποι από άλλες οργανώσεις που είχαν προσκληθεί (Μ-Λ ΚΚΕ, ΚΟΕ, ΚΟΑ).
Δεν ήλθαν, αν και είχαν προσκληθεί (παρ’ όλο που σε κινηματικές διαδικασίες βρισκόμαστε συχνά μαζί) και θα θέλαμε την άποψή τους για την πρότασή μας, συνιστώσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (ΝΑΡ, ΑΡΑΝ) -και, θεωρούμε, όχι τυχαία.
Στη συζήτηση και στις τοποθετήσεις που ακολούθησαν, υπήρχε γενικά μια συμφωνία όσον αφορά την περιγραφή της επίθεσης του συστήματος, της σημασίας της αντίστασης της εργατικής τάξης και του λαού, τις ευθύνες της Αριστεράς στο να βγει μπροστά και να ανοίξει δρόμους...
Όταν όμως η τοποθέτηση πλησίαζε στο πιο συγκεκριμένο, στο τι πρωτοβουλίες και ιεραρχήσεις πρέπει να μπουν σήμερα, αναδεικνύονταν και διαφορετικές εκτιμήσεις για την κατάσταση, τις προτεραιότητες, καθώς και μια επιρροή από λογικές «αριστερών» προτάσεων.
Οι σύντροφοι από το Μ-Λ ΚΚΕ αναφέρθηκαν στα ρήγματα που υπάρχουν στο ιμπεριαλιστικό μέτωπο, στην αναγκαιότητα να έχουμε ξεκάθαρο ποιους έχουμε απέναντι (την εξαρτημένη αστική τάξη και τους ιμπεριαλιστές προστάτες) και στην ανάγκη ενίσχυσης των λαϊκών αντιστάσεων. Όσον αφορά την πρόταση συντονισμού και κοινής δράσης, τοποθετήθηκαν θετικά με το πλαίσιο και την κατεύθυνση που βάζει, καθώς και με τα χαρακτηριστικά της κίνησης.
Ο εκπρόσωπος από την ΚΟΕ ανέφερε στην τοποθέτησή του πως η χώρα βρίσκεται σε οικονομική και πολιτική κατοχή (όχι στρατιωτική), και γι' αυτό απαιτείται η πιο πλατιά ενότητα του λαού για να φύγει η χούντα, ενάντια στα χαράτσια, με χαρακτηριστικά που αναδείχτηκαν στις πλατείες κ.λπ. Δεν καλύπτονται (θεωρούν λίγο) το να καλούμε τον κόσμο να αντισταθεί και ότι το «ουστ» και η μούντζα δεν αφορούσε μόνο τον Γιωργάκη, αλλά το σύνολο του πολιτικού συστήματος.
Ο εκπρόσωπος από την ΚΟΑ αναφέρθηκε στην ανάγκη αντίστασης και αγώνα για την ανατροπή των αντιλαϊκών μέτρων. Όμως η ανατρεπτική Αριστερά πρέπει να θέτει και εργατικά, προγραμματικά προτάγματα. Απουσιάζει, π.χ., το πρόγραμμα που να απαντά στο ερώτημα, εντάξει, έξω από την ΕΕ, και μετά πού, τι είναι το εναλλακτικό που προτείνουμε; Τόνισε επίσης ότι είναι σημαντικό να ξαναγίνουν τα συνδικάτα ταξικά και πρέπει να καλούμε τους εργάτες να το παλέψουν μέσα από αυτά. Επίσης ότι οι προτάσεις τους για διαγραφή του χρέους κ.λπ. αφορούν σε μια εργατική κυβέρνηση και όχι για άμεσα, όπως δεν ξεκαθαρίζεται από άλλους...
Τοποθετήθηκαν και άλλοι συναγωνιστές και σύντροφοι. Διάχυτη ήταν η αγωνία να μπει ένα φρένο στην επίθεση, να γίνουν αποτελεσματικοί οι αγώνες, να πάει μπροστά η κομμουνιστική υπόθεση.
Γενικά είμαστε ικανοποιημένοι από τη συμμετοχή και την κουβέντα που έγινε. Ακόμη πιο ικανοποιημένοι, από τον τρόπο που κινήθηκε η οργάνωση, από τις ιδιαίτερες συζητήσεις που έγιναν και από τη θετική αποδοχή που συναντούσε η πρότασή μας. Θα μπορούσε ο κόσμος που παρευρέθηκε να ήταν πολύ περισσότερος, γιατί, πραγματικά, απευθυνθήκαμε πλατιά και γιατί είχαμε τέτοια μηνύματα. Μηνύματα αγωνίας από έναν κόσμο για τη ζωή του που βλέπει να του τη ρημάζουν κάθε μέρα, αλλά και πίεσης, για να μπει μπροστά η Αριστερά.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Εκδήλωση στην Ξάνθη Για τις πολιτικές εξελίξεις και την πρόταση του ΚΚΕ(μ-λ)

Έγινε με αρκετή επιτυχία, την Κυριακή 4 Δεκέμβρη, η πολιτική εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ) στην Ξάνθη. Την εισήγηση για την πολιτική κατάσταση έκανε ο Σ. Χατζησάββας, ενώ ακολούθησε η εισήγηση του Τ. Σαπουνά ο οποίος ανέπτυξε την πρόταση για τη συγκρότηση ενός μετωπικού συντονισμού κοινής δράσης και αγώνα.
Στην εκδήλωση συμμετείχαν αρκετοί αγωνιστές, κυρίως νέοι, και εκπρόσωποι από άλλες οργανώσεις (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, ν.ΚΑ, ΣΥΝ). Τόσο από τους εισηγητές όσο και από τους εκπροσώπους των οργανώσεων, αλλά και από τους άλλους συναγωνιστές, αναδείχθηκε πλήθος ζητημάτων και έγινε ζωντανή συζήτηση. Η κρίση στην ΕΕ, το περιεχόμενο της αντιιμπεριαλιστικής πάλης και γενικά της πάλης του λαού, η επίθεση του συστήματος, η στάση της Αριστεράς, οι προτάσεις και τα προτάγματά της, οι μορφές και το περιεχόμενο της κοινής δράσης ήταν τα βασικά ζητήματα που απασχόλησαν τη συζήτηση.
Οι περισσότεροι ομιλητές στάθηκαν θετικά απέναντι στην πρόταση του ΚΚΕ(μ-λ), τονίζοντας ότι η ανάγκη πλέον για σταθερές κεντρικές πολιτικές συνεργασίες είναι έκδηλη. Υπήρξαν όμως και προβληματισμοί από άλλους αγωνιστές, μήπως αυτή η πρόταση σημαίνει απομάκρυνση του ΚΚΕ(μ-λ) από συνεργασίες που στήνονται «από τα κάτω», όπως η Πρωτοβουλία Αντίστασης Ξάνθης, κάτι που φυσικά αποκλείστηκε κατηγορηματικά από τους εισηγητές.
Πέρα από συμφωνίες ή διαφωνίες σε διάφορα ζητήματα, αυτό που αναδείχθηκε ήταν ότι υπάρχει ανάγκη να συνεχιστεί η πολιτική συζήτηση ανάμεσα σε οργανώσεις και αγωνιστές, την ίδια στιγμή που θα πρέπει να επιδιώκεται με σταθερό τρόπο η κοινή δράση.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΣΤΗ ΞΑΝΘΗ 4 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2011 ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ

Σύντροφοι και συντρόφισσες, συναγωνιστές, φίλες και φίλοι
Η κατεύθυνση της κοινής δράσης για την αντιμετώπιση της επίθεσης διαπερνά και διαπνέει την οργάνωση μας από τα πρώτα χρόνια δεκαετίας του 1980 ενώ σε μια πρώτη φάση μετά και την περιορισμένη ζωή του εγχειρήματος της Κομουνιστικής Αριστεράς το 1985, μορφοποιείται το 1990, σε εκείνα τα πέτρινα για τις κομμουνιστικές ιδέες χρόνια, στην κεντρικού χαρακτήρα πρότασή μας που τιτλοφορούνταν «να στηρίξουμε την κοινή δράση των πραγματικών αριστερών δυνάμεων ενάντια στην καπιταλιστική επίθεση».
Λίγα χρόνια αργότερα συμβάλλαμε ενεργά και μαχητικά στο πρώτο εγχείρημα κεντρικής μετωπικής κοινής δράσης, με τη Μαχόμενη Αριστερά. Εγχείρημα, που παρά το γεγονός των διαφορετικών κριτικών και απολογισμών που έκανε ο καθένας μας κατά τη διάρκεια της δράσης της και μετά την διάλυσή της, σήμερα μπορούμε να πούμε με απόλυτη σιγουριά πως προσπάθησε και ως ένα σημείο τα κατάφερε να θέσει το ζήτημα της κοινής δράσης, όχι στα στενά πλαίσια των οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, αλλά σε έναν ευρύτερο κόσμο που παρακολουθεί ή και δρα μαζί της. Γιατί ήταν και είναι μια πρόταση που πατάει στις ανάγκες των καιρών. Γι αυτό άλλωστε από τότε και μετά, πολλοί ακόμα κι αν δεν το εννοούν, από την επίσημη ή όχι αριστερά, πίνουν νερό στη λογική και πρακτική της κοινής δράσης. Η τελευταία φορά που το ΚΚΕ(μ-λ) έθεσε τα ζήτημα, μετά την διάλυση της Μαχόμενης Αριστεράς, ήταν το 2000, χωρίς ευτυχή κατάληξη.
Από τότε , ωστόσο πάνε έντεκα χρόνια. Έντεκα χρόνια, που το ΚΚΕ(μ-λ), συμμετείχε και συμμετέχει σε δεκάδες πρωτοβουλίες θεματικού ή τοπικού χαρακτήρα. Σε πρωτοβουλίες κοινής δράσης στις γειτονιές και στους χώρους ζωής και σπουδών, σε πρωτοβουλίες κεντρικού πολιτικού χαρακτήρα περιορισμένης όμως χρονικά ή θεματικά δράσης. Και να είσαστε σίγουροι πως θα το κάνει ακόμα πιο έντονα. Τι είναι όμως αυτό που σήμερα το «αναγκάζει», ή αν το θέλετε μας «επιβάλλει» την επαναφορά της πρότασής μας για Κεντρικό, Μόνιμο, Μετωπικό Συντονισμό, για τη δημιουργία ενός Πανελλαδικού Εργαλείου Κοινής Δράσης;
Οι αναγκαιότητες που επέβαλλαν αυτή την επαναφορά, ή καλύτερα την επικαιροποίηση της δεν είναι άλλες από την άρδην αλλαγή των αντικειμενικών συνθηκών που επηρεάζουν και θα επηρεαστούν από τις εκτεταμένες διεργασίες στο υποκειμενικό επίπεδο, στη συνείδηση και τη στάση των οργανωμένων δυνάμεων και των μαζών. Όλα αυτά μπορούν να συνοψιστούν στα παρακάτω αλληλοτροφοδοτούμενα επίπεδα.
Το πρώτο είναι πως έχουμε εισέλθει σε μια φάση επιτάχυνσης της στρατηγικής επίθεσης του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος στους εργάτες, στους λαούς. Επιτάχυνση που την προκάλεσε η συνάντηση της επίθεσης με την πολύπλευρη και καθολική κρίση αυτού του συστήματος και στο φόντο της πάλης των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για το ξαναμοίρασμα του κόσμου. Τμήμα της είναι η απογείωση της επίθεσης που βιώνει η εργατική τάξη, η νεολαία και ο εργαζόμενος λαός στη χώρα μας τα τελευταία δύο χρόνια. Μέσα σε αυτό το δίχρονο, και ο δρόμος προβλέπεται μακρύς και δύσκολος, συντελείται ένα ραγδαίο βάθεμα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης της χώρας που παίρνει το χαρακτήρα υποδούλωσης και νεοαποικισμού. Απανωτά μνημόνια, μεσοπρόθεσμα, φορομπηξία, ακρίβεια, αλυσοδένουν το λαό και τη χώρα σε πορεία οικονομικής και κοινωνικής οπισθοδρόμησης. Συντελείται με τη σφραγίδα του ιμπεριαλισμού, μια άνευ προηγουμένου και ταχύτατη κοινωνική καταβύθιση, της εργατικής τάξης και του λαού μας σε επίπεδα πρωτόγνωρης φτώχειας, ανεργίας, εξαθλίωσης και εξανδραποδισμού. Απειλείται η ίδια η επιβίωση του λαού μας. Και σ’ αυτό πρέπει κανείς να συνυπολογίσει σοβαρά το γεγονός πως αυξάνονται συνεχώς και οι κίνδυνοι να χρησιμοποιηθεί ο λαός μας και η νεολαία σαν αναλώσιμο υλικό στις ιμπεριαλιστικές διενέξεις που ήδη αναφλέγουν την ευρύτερη περιοχή.
Το δεύτερο είναι πως αυτή ακριβώς η κοινωνική καταβύθιση, που μόνο με τις αντίστοιχες τεκτονικές κινήσεις των γήινων λιθοσφαιρικών πλακών μπορούν να παρομοιαστεί, αλλάζει άρδην τα δεδομένα μέσα στο λαό. Γιατί όπως οι κινήσεις των λιθοσφαιρικών πλακών έτσι και οι κοινωνικές τεκτονικού χαρακτήρα κινήσεις που εξελίσσονται, δημιουργούν τους όρους για ηφαιστειακές κοινωνικές εκρήξεις και κοινωνικούς σεισμούς. Ήδη έχουμε πάρει μια πρόγευση όλως αυτών μέσα σ’ αυτά τα δύο χρόνια. Η ορμητική έξοδος του λαού στις 5 του Μάη που ακυρώθηκε από τα γεγονότα στη Μαρφιν, ο ξεσηκωμός στις 28-29 του περασμένου Ιούνη, αλλά και στις 19-20 Οκτώβρη, η αυθόρμητη εν πολλοίς μαζική λαική αντίδραση στις 28 του Οκτώβρη. Όπου ο λαός μας καλέστηκε και ένιωσε πως αξίζει η προσπάθεια, μας εξέπληξε όλους. Στις πλατείες, στις απεργίες, στις διαδηλώσεις. Ο λαός μας λοιπόν για να αντιμετωπίσει την επίθεση, βγαίνει στο δρόμο της αντίστασης και της πάλης, έχοντας ταρακουνήσει το τελευταίο διάστημα αρκετές φορές τους πολιτικούς εκπροσώπους του καθεστώτος της εξάρτησης. Μπορεί αυτή του η κίνηση να είναι κατά κύματα, να έχει άμπωτες και πλημμυρίδες, αλλά πρέπει να είναι κανείς τυφλός για να μην δει την είσοδο του λαού στο στίβο της πολιτικής πάλης. Ωστόσο είναι φανερό πως αυτό δεν φτάνει για να ανατρέψει την επίθεση ή να προκαλέσει ρήγματα σε αυτή, και κόντρα σε αυτούς που νομίζουν πως δεν καταλαβαίνει, έχει αρχίσει αυτό το γεγονός να το διαπιστώνει και ο ίδιος ο λαός.
Γιατί στη κίνησή του αυτή έχει να αντιμετωπίσει και την βασική αιτία που επέτρεψε την διεξαγωγή μιας τέτοιας βάρβαρης επίθεσης. Την ήττα του κινήματός του, την ήττα του εργατικού επαναστατικού κινήματος, του κινήματος των λαών. Μιας ήττας που τις συνέπειες της, τις συναντούμε καθημερινά και παντού. Στον ιδεολογικό, πολιτικό και οργανωτικό αφοπλισμό του λαϊκού κινήματος που εκφράζεται ποικιλοτρόπως. Ο λαός μας, η εργατική τάξη μαζί με την επίθεση έχει να αντιπαλέψει και την ανυπαρξία ή την ουσιαστική διάλυση των εργαλείων της πάλης του, των σωματείων. Έχει να αντιπαλέψει την εδώ και δεκαετίες μετατροπή από τον αστισμό και με τη βοήθεια της επίσημης αριστεράς των σωματείων και του συνδικαλιστικού κινήματος σε κράχτη της ταξικής συνεργασίας. Έχει να αντιπαλέψει την λογική και την πρακτική της ανάθεσης του αγώνα σε κάποιους εκπροσώπους, σε κάποιους ειδικούς ή και αυτοπαρουσιαζόμενους μεσίες. Έχει να αντιπαλέψει όλα αυτά που βάζουν φρένο στην οργάνωση αλλά και στο ξεκαθάρισμα των εχθρών και των φίλων του. Που στις κρίσιμες στιγμές λειτουργούν πυροσβεστικά, παραπέμπουν στις καλένδες την κλιμάκωση των αγώνων, σπέρνοντας την απογοήτευση και την ηττοπάθεια. Κρίσιμο λοιπό είναι το ζήτημα της κλιμάκωσης των προσπαθειών ανασυγκρότησης του ταξικού προσανατολισμού του εργατικού- λαικού κινήματος, μιας και συνδέεται άρρηκτα πια με την επιβίωση του λαού. Αυτό το καθήκον γίνεται ακόμα πιο επιτακτικό για όσους θέλουν να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της επίθεσης, μιας και τμήματα της εργατικής τάξης κάτω από την καθοριστική επίδραση της επίθεσης, έχουν ήδη αρχίσει να κινούνται σ’ αυτήν την κατεύθυνση, ξεπερνώντας αναστολές και πρότερες δεσμεύσεις. Ο ηρωικός απεργιακός αγώνας στην Ελληνική Χαλυβουργία, η συγκρότηση στην παρανομία σχεδόν εργοστασιακής επιτροπής στην ΑΓΝΟ και η προσπάθεια αντιμετώπισης της εργοδοτικής τρομοκρατίας είναι μόνο δύο από τα πολλά επεισόδια που δείχνουν πως «τίποτε μπορεί να μην έχει αλλάξει αλλά τίποτε δεν είναι όπως παλιά».
Το τρίτο είναι πως όλη αυτή η κατάσταση συνδέεται με την κατάσταση στην υπαρκτή αριστερά στη χώρα μας. Η επίθεση του συστήματος με βάση και τα ρεφορμιστικά χαρακτηριστικά της επίσημης αριστεράς δυναμώνει από τη μια τις τάσεις προσαρμογής και υποταγής της στο καθεστώς της εξάρτησης όπως αυτό διαμορφώνεται σήμερα με την κλιμάκωση των άγριων και αντιδραστικών του χαρακτηριστικών. Έτσι το ΚΚΕ μέσω της «λαϊκής εξουσίας» στρίβει δια του αρραβώνος από την επιτακτική ανάγκη να ορθωθεί φραγμός στην επίθεση των ιμπεριαλιστών και της ντόπιας υποτελούς αστικής τάξης. Δανείζεται μάλιστα χρεωκοπημένες θεωρίες (αλληλεξάρτηση), κλείνοντας τα μάτια μπροστά στο βάθεμα της εξάρτησης και για να μην συγκρουστεί μαζί της. Ο ΣΥΝ μετά από την ενωτικό του κρεσέντο που κατέληξε σε πολυδιάσπαση αναζητά την «παλιά καλή σοσιαλδημοκρατία» για να συμμαχήσει μαζί της. Φαντασιώνεται «αριστερές διακυβερνήσεις» σε συνθήκες καταιγιστικής επίθεσης. Μπορεί και γι αυτόν να έχει περάσει ο καιρός της ευρωλαγνείας που τόσα κόστισε στο κίνημα αλλά πρώτα φεύγει το χούι και μετά ο άνθρωπος όπως λέει και ο λαός μας. Έτσι συνεχίζει να επιμένει στην ξεφτισμένη προοπτική μιας μεταρρυθμιστικής και προπαντός ουτοπικής μετάλλαξης της ευρωπαικής ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας, σε σπίτι των λαών. Αυτά από τη μια. Από την άλλη οι συνθήκες της άγριας επίθεσης βάζει όλες τις δυνάμεις αυτές, σε μια ισχυρή δοκιμασία, μιας και απογυμνώνει κοινωνικά και πολιτικά όλα τα στοιχεία πάνω στα οποία στοιχειοθετούσαν την μεταρρυθμιστική τους αντίληψη και πρακτική.
Ταυτόχρονα βλέπουμε αντίστοιχα σημάδια προσαρμογής και ανακάλυψης εύκολων λύσεων και σε αρκετά τμήματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Εκφράσεις τέτοιων δυσάρεστων εξελίξεων είναι η όλη η φιλολογία περί «αντιφατικών κυβερνήσεων», που θα υλοποιούν έστω μετά από κινηματική πίεση «μεταβατικά αντικαπιταλιστικά προγράμματα». Ένας πολιτικός προσανατολισμός που εκτός από την κληρονομημένη από πριν αγνόηση του ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα της εποχής μας και της εξάρτησης, αδυνατεί να μετρήσει τους πραγματικούς συσχετισμούς δύναμης και πολύ περισσότερο να χαράξει τροχιά ανατροπής τους.
Παράλληλα ολοένα και ευρύτερος κόσμος της αριστεράς αντιλαμβάνεται την αναντιστοιχία μεταξύ αυτού που θα έπρεπε να είναι η αριστερά, οργανωτής της λαϊκής και εργατικής πάλης, και σ΄ αυτό που κυριαρχεί σ΄ αυτήν. Μια αριστερά που της φαίνεται λίγη η αντίσταση γιατί θέλει να θέσει δήθεν τα μεγάλα ζητήματα. Μια αριστερά που φυλλομετρά τα ημερολόγια, για να διαγράψει την ημερομηνία των προηγούμενων εκλογών και να σημειώσει την ημερομηνία των επόμενων. Έχοντας παραιτηθεί από την σύγκρουση με την επίθεση του συστήματος και από την προοπτική της ανατροπής του, έχει μετατρέψει τις εκλογές από πεδίο ανάδειξης (όταν είναι και τέτοιο) της εξωκοινοβουλευτικής πάλης, σε χρηματιστήριο εξαργύρωσης της πάλης αυτής για μια θέση στον βάλτο του αστικού πολιτικού συστήματος. Μια αριστερά που όταν και όπως μιλά για τα μεγάλα ζητήματα, για την προοπτική, δεν βρίσκεις πουθενά την επαναστατική αντίληψη. Αλλά μόνο προτάσεις «λαικής εξουσίας», «ριζοσπαστικές», «κομμουνιστικές», που δια μαγείας θα εφαρμοστούν χωρίς να ανοίξει μύτη, μπερδεύοντας επίτηδες ή από σύγχιση το ζήτημα της αλλαγής της διακυβέρνησης μιας χώρας με το ζήτημα της εξουσίας, σπέρνοντας αυταπάτες για τον δρόμο και τα εμπόδια που θα βρει ο λαός μας στη χάραξη μιας πορείας εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης.
Είμαστε σίγουροι πως στις εποχές που έρχονται μια τέτοια αντίληψη και πρακτική θα συναντά όλο και πιο συχνά τα αδιέξοδα που θα της βάζει η πραγματικότητα της επίθεσης, η ίδια ανάγκη του λαού μας που αναζητά διέξοδο και προοπτική και ψάχνει τις αιτίες της σημερινής αναποτελεσματικότητας και αδυναμίας με πολλαπλάσια απαιτητικότητα και επιμονή σε σχέση με πριν.
Το τέταρτο στοιχείο αφορά εμάς τους ίδιους σαν οργάνωση. Αισθανόμαστε πιο σίγουροι, πιο έμπειροι, από τη δράση μας όλο το προηγούμενο διάστημα αλλά και από τις παλιότερες απόπειρες να εκφραστεί Κεντρικά η αναγκαιότητα του Μετωπικού Συντονισμού οργανώσεων, κινήσεων και ανένταχτων αγωνιστών. Πιο σίγουροι και πιο έμπειροι για να κινηθούμε με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα αλλά και πιο προσεκτικά σ΄ αυτό τον δύσκολο αλλά και ελπιδοφόρο μονοπάτι.
Για να μην παρεξηγηθούμε, δεν θεωρούμε πως η πρότασή μας αυτή περικλείει ή ολοκληρώνει το μεγάλο κεφάλαιο της οικοδόμησης του Μετώπου Αντίστασης και Πάλης του λαού ενάντια στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και την καπιταλιστική επίθεση. Για να υψωθεί το εργατικό και λαικό κίνημα στο ύψος που απαιτείται για να αντιμετωπίσει συνολικά την επίθεση του ιμπεριαλιστικού- καπιταλιστικού συστήματος υπάρχουν πολλές και σοβαρές προυποθέσεις. Αυτή η υπόθεση συνδέεται με μια μακρά πορεία ανασυγκρότησης της εργατικής τάξης σαν τάξης για τον εαυτό της, άρα και την έκφραση των συμφερόντων της στο πολιτικό πεδίο. Και αυτό με τη σειρά του έχει πολλές και σοβαρές απαιτήσεις. Το ξαναζωντάνεμα της μόνης ελπίδας για τους λαούς, της σοσιαλιστικής προοπτικής, που εμπεριέχει την κριτική αποτίμηση της μεγάλης πορείας νίκης και ήττας του κομμουνιστικού κινήματος του προηγούμενου αιώνα. Την εξαγωγή συμπερασμάτων από την παλινόρθωση. Εμείς ωστόσο είμαστε ακράδαντα πεισμένοι πως αυτή η διαδικασία δεν είναι του εργαστηρίου, δεν είναι ζήτημα γραφείου, αλλά ζήτημα ταξικής πάλης. Μέσα στην και μέσα από την σημερινή και αυριανή πάλη που διεξάγει η εργατική τάξη και ο λαός μας για να υπερασπίσει το δικαίωμα στη ζωή, οικοδομούνται και οι όροι μιας άλλης πορείας της χώρας. Δεν βαυκαλιζόμαστε λοιπόν πως η πρόταση μας απαντά ή μπορεί να απαντήσει σε όλα αυτά, θεωρούμε ωστόσο ότι μπορεί να συμβάλλει στο προχώρημα αυτής της υπόθεσης, αυτής της προοπτικής.
Σ’ αυτά λοιπόν που συντελούνται η πρότασή μας έρχεται να συμβάλλει:
• Στην ανάδειξη και ισχυροποίηση της πάλης ενάντια στην ιμπεριαλιστική υποδούλωση της χώρας και στην προοπτική της συνολικής αναμέτρησης με το καθεστώς της εξάρτησης. Στην ανάπτυξη του αγώνα ενάντια στην ΕΕ το ΔΝΤ και το ΝΑΤΟ, ενάντια στις αμερικανονατοικές βάσεις, και στο άνοιγμα της προοπτικής πετάγματος έξω από τη χώρα μας των ιμπεριαλιστών, της εξόδου της χώρας μας από όλους τους ιμπεριαλιστικούς συνασπισμούς. Στην ανάπτυξη της διεθνιστικής αλληλεγγύης με όλους τους λαούς που αγωνίζονται ενάντια στη σύγχρονη ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα.
• Στην δημιουργία ενός μόνιμου, μαχητικού, συνεκτικού και συντονισμένου κινήματος αντίστασης στην άγρια επίθεση. Να υποβοηθήσει, να ευνοήσει την οργάνωσης της πάλης του λαού μας, ενάντια στην καπιταλιστική επίθεση. Στην ανασυγκρότηση των εργαλείων της πάλης του, στο στέριωμα και την ανάπτυξη των νέων μορφών αυτοοργάνωσής του που ήδη φυτρώνουν στις γειτονιές και στους χώρους δουλειάς. Για να μην γίνει η χώρα μας μια απέραντη ζώνη εκμετάλλευσης του λαού μας από το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο, για να ανατραπούν οι μεσαιωνικές εργασιακές σχέσεις, η πολιτική της φτώχειας, της αμορφωσιάς, τη ανεργίας που συνθλίβει την νέα αλλά και τις παλιότερες γενιές.
• Στην ανατροπή της κυρίαρχης γραμμής της ταξικής συνεργασίας, των εκλογικών αυταπατών, εν τέλει της υποταγής στον καπιταλιστικό δήθεν μονόδρομο και στην ανάδειξη στον αντίποδα αυτών της μόνης διεξόδου για το λαό μας: της αγωνιστικής επαναστατικής προοπτικής.
Μα που διαφέρει αυτή η πρόταση από τις τόσες –που είναι και έτοιμες- που κυκλοφορούν; Μα στον πολιτικό προσανατολισμό, που την διαπερνά. Βάζοντας στο στόχαστρο τις αιτίες της κακοδαιμονίας αυτού του τόπου την ιμπεριαλιστική εξάρτηση και την υποτελή αστική τάξη και όχι αγνοώντας τον ιμπεριαλισμό. Θέτοντας την οικοδόμηση του Μετώπου Αντίστασης σα ζωτική ανάγκη και σε αντιπαράθεση με τις λογικές που βλέπουν λίγη την αντίσταση ενώ πολλή μεγάλη την προοπτική των εκλογών. Στο ότι πιστεύει πως ο δρόμος αυτός δεν ανοίγεται από ειδικούς, από μεσσίες, δεν ανοίγεται μέσω των εκλογών και μέσω ποσοστών, δεν ανοίγεται με προτάσεις που τουλάχιστον συσκοτίζουν τους όρους για την πραγματοποίησή τους. Ο δρόμος αυτός ανοίγεται από τις μάζες, και για τις μάζες και βρίσκεται σε ανειρήνευτη αντίθεση με το σύστημα της εξάρτησης, της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης.
Μια τέτοια πρόταση δεν είναι της μιας ριξιάς. Πρέπει να είναι συνεχώς ανοιχτή, πραγματικά ανοιχτή στο να υποδεχτεί νέες δυνάμεις που θα μπαίνουν στην τροχιά της αναμέτρησης με το σύστημα. Να θεωρεί φυσιολογικό μια διαρκή πορεία συνδιαμόρφωσης των χαρακτηριστικών της, που δεν θα αναιρούν ωστόσο τον αριστερό αγωνιστικό, αντιιμπεριαλιστικό-αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό της ούτε και τα χαρακτηριστικά του συντονισμού και της κοινής δράσης. Ειδικά για το τελευταίο να πούμε πως εμείς δεν βλέπουμε άλλο πεδίο συνάντησης και δοκιμασίας όλων των απόψεων, μαζί και των δικών μας, από το πεδίο της ταξικής πάλης. Άρα ο συντονισμός και η κοινή δράση των οργανώσεων και των αγωνιστών έχει να αναμετρηθεί σε αυτή την πορεία με αντιλήψεις που θέλουν την πάλη να διεξάγονται στη βάση των ιδεοληψιών και των υποκειμενισμών του καθένα Δεν θα είναι λοιπόν εύκολο το προχώρημά της πρότασης. Δεν θα είναι εύκολο γιατί όλοι μας παλεύουμε σε συνθήκες που συνεχώς θα πιέζουν ολοένα και περισσότερο αλλά και σε συνθήκες που το περιβάλλον εξακολουθεί να είναι εμποτισμένο από τις λογικές και τις πρακτικές της ήττας, όπως αυτές και αν εκφράζονται.
Είμαστε όμως πεισμένοι πως σε μια τέτοια προσπάθεια μπορούν και πρέπει να συσπειρωθούν συλλογικότητες και αγωνιστές, με γνώμονα και κριτήριο την ανταπόκριση στις απαιτήσεις που θέτει και τα μέτωπα που ανοίγει η ταξική πάλη. Μ’ αυτά εξάλλου έχουμε όλοι μας να αναμετρηθούμε. Όχι στα γραφεία μας, αλλά προσπαθώντας να συνδεθούμε με το λαό, να διδαχτούμε από αυτόν, να συμβάλλουμε στην υπόθεσή του. Άλλωστε αυτός και οι ανάγκες του κινήματός του αποτελούσαν πάντα και θα αποτελέσουν τον μοναδικό κριτή αυτής της προσπάθειας. Γι αυτό και αξίζει τον κόπο να την προωθήσουμε. Αν θέλουμε να έχουμε τη δική μας συμβολή στην οικοδόμηση μιας άλλης προοπτικής για το λαό και τη χώρα μας.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Εκδήλωση στην Αθήνα για την πρόταση του ΚΚΕ(μ-λ)

Πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 23 Νοέμβρη στην ΑΣΟΕΕ η εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ) για την προώθηση της πρότασης κοινής δράσης και συνεργασίας. Στην εκδήλωση συμμετείχαν αρκετές δεκάδες αγωνιστές και εκπρόσωποι του Μ-Λ ΚΚΕ, του ΝΑΡ, της ΑΡΑΣ, του ΕΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Ολοι οι εκπρόσωποι των δυνάμεων που τοποθετήθηκαν συμφώνησαν πάνω στην κρισιμότητα της κατάστασης και στην ανάγκη να συνεχίσει ο λαός τον αγώνα που έχει ξεκινήσει ενάντια στη βάρβαρη πολιτική των μνημονίων. Οπως, επίσης, και στην ανάγκη να τραβήξει η Αριστερά έναν άλλο δρόμο, να βγει μπροστά και να παίξει το ρόλο που πρέπει στο κίνημα που αναπτύσσεται.
Ιδιαίτερα, ο εκπρόσωπος του Μ-Λ ΚΚΕ, μετά από μια σύντομη τοποθέτηση πάνω στη διεθνή και εσωτερική κατάσταση, τόνισε την ανάγκη ανάπτυξης των λαϊκών αντιστάσεων και ενίσχυσης της αριστερής και κομμουνιστικής τάσης σε αυτούς τους αγώνες. Στάθηκε θετικά απέναντι στην πρόταση και θύμισε την παλιότερη προσπάθεια συνεργασίας των δύο οργανώσεων η οποία έμεινε στη μέση, κάτι που, όμως, δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να επαναληφθεί η προσπάθεια.
Ο εκπρόσωπος του ΝΑΡ έκρινε επίσης θετικά την πρόταση, θεωρώντας ότι αποτελεί συμβολή στην κοινή δράση των δυνάμεων της Αριστεράς. Αναφέρθηκε στην αντίστοιχη θέση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ανέπτυξε σύντομα τους βασικούς πολιτικούς άξονες και στόχους στους οποίους κατέληξε η πρόσφατη πανελλαδική της Συνδιάσκεψη.
Αντίστοιχη ήταν και η τοποθέτηση του εκπροσώπου της ΑΡΑΣ, ο οποίος αναφέρθηκε και στο εγχείρημα του ΕΝΑΝΤΙΑ, το οποίο, κατά την άποψή του, είχε επίσης συμβάλλει στην ίδια κατεύθυνση.
Πιο οξύς ήταν ο εκπρόσωπος του ΕΚΚΕ, ο οποίος προσπάθησε να αντικρούσει τις κριτικές που έγιναν από την εισήγηση στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τονίζοντας ότι στις σημερινές συνθήκες η περιχαράκωση οργανώσεων και συλλογικοτήτων δεν αποτελεί λύση. Επέμεινε, δε, στη θέση ότι το πλαίσιο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι το μόνο που μπορεί να δώσει προοπτική στον αγώνα του λαού.
Ακολούθησαν κι άλλες τοποθετήσεις και ερωτήσεις από τον κόσμο που παρακολούθησε την εκδήλωση, που όλες, ουσιαστικά, κατέθεταν την αγωνία για το κίνημα, την Αριστερά, τον ίδιο το λαό.
Τα ζητήματα που άνοιξαν απαντήθηκαν, όσο ήταν δυνατό στο πλαίσιο μιας εκδήλωσης, από τις τοποθετήσεις μελών του ΚΚΕ(μ-λ) και από το κλείσιμο. Αυτό που, σε γενικές γραμμές, έγινε φανερό, ήταν ενώ όλοι πίνουν νερό στο όνομα της κοινής δράσης, είναι ζητούμενο το ποιοι πραγματικά την εννοούν και πώς.
Προφανώς το πρόβλημα δεν είναι οι διαφορετικές απόψεις, εκτιμήσεις, αιτήματα και τακτικές. Αυτά υπήρχαν πάντα και θα συνεχίσουν να υπάρχουν μέχρι να τα λύσει το ίδιο το κίνημα (και να γεννήσει άλλα, βέβαια!). Το πρόβλημα, επίσης, δεν είναι ότι αλλάζουν θέσεις και εκτιμήσεις που μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν αδιαπραγμάτευτες.
Το πρόβλημα είναι ότι δε μπορεί να εκτιμάς ότι αυτό που πρέπει να γίνει είναι να συνεργαστούν οι δυνάμεις της Αριστεράς και ταυτόχρονα να θέτεις ένα ολόκληρο πλαίσιο ως προϋπόθεση για να γίνει κάτι τέτοιο και να θεωρείς την παραμικρή παρέκκλιση από αυτό καταστροφική. Είναι μεγάλη αντίφαση από τη μεριά συνιστωσών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να παρουσιάζονται ως οι πλέον ενωτικοί -σε αντίθεση με το …απομονωμένο ΚΚΕ(μ-λ)- αλλά να θεωρούν ότι όποιος δε θέτει το αίτημα για πτώση της κυβέρνησης οδηγείται στο ρεφορμισμό!
Υπάρχει στις μέρες μας μια μεγαλύτερη ευκολία στη συγκρότηση αιτημάτων και θέσεων προγραμματικού ή στρατηγικού χαρακτήρα, υποτίθεται ως απάντηση στην υπαρκτή αγωνία του λαού όχι μόνο για την εξέλιξη της επίθεσης, αλλά και για τα μεγάλα ζητήματα της προοπτικής. Το γεγονός ότι η συζήτηση αυτή ανοίγει σε όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του λαού είναι, φυσικά, θετικό, ενώ είναι φυσιολογικό να απαιτούνται απαντήσεις εδώ και τώρα. Το λάθος είναι οι δυνάμεις που θέλουν να λέγονται αριστερές και πρωτοπόρες να βιάζονται να δώσουν αυτές τις απαντήσεις όπως όπως, προσπαθώντας, ουσιαστικά, να διανύσουν μια μακρά πορεία ανασυγκρότησης του κινήματος μέσα σε λίγους μήνες.
Η κοινή δράση και η συνεργασία είναι ένα βασικό εργαλείο και όπλο στη μακρά αυτή πορεία. Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε όλοι όχι μόνο τη σοβαρότητα της κατάστασης, αλλά και την πραγματική φάση της Αριστεράς και του κινήματος και να προσπαθήσουμε να ευνοήσουμε και να ενισχύσουμε τις λαϊκές αντιστάσεις που ξεσπούν έτσι κι αλλιώς.
Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται η πρόταση του ΚΚΕ(μ-λ) και η εκδήλωση στην ΑΣΟΕΕ ήταν ένα πρώτο βήμα για την προώθησή της. Μια διαδικασία που δεν τελειώνει σε μια εκδήλωση, αλλά θα προχωρά με μεγαλύτερη ακόμα ένταση όσο η επίθεση εντείνεται και όσο οι αντιστάσεις δυναμώνουν.
Ακολουθούν στις επόμενες αναρτήσεις η εισήγηση και οι τοποθετήσεις του ΝΑΡ και του Μ-Λ ΚΚΕ, για των άλλων οργανώσεων τις τοποθετήσεις δεν είχαμε γραπτό κείμενο. Είχαμε σκοπό να τις δημοσιεύσουμε και στην έντυπη Προλεταριακή Σημαία, η πληθώρα της ύλης όμως δεν μας το επέτρεψε. Πιθανόν να γίνει στο επόμενο φύλλο.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η εισήγηση στην εκδήλωση της Αθήνας για την παρουσίαση - συζήτηση της πρότασης του ΚΚΕ(μ-λ)

Η εισήγηση από μεριάς του ΚΚΕ(μ-λ) έγινε από τον σ. Ανδρέα Βογιατζόγλου.

Εισήγηση

Σύντροφοι, συναγωνιστές και φίλοι

Σας καλωσορίζουμε στην κεντρική εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ) που έχει σαν βασικό της θέμα την πολιτική πρόταση συντονισμού και κοινής δράσης που έχει δημοσιοποιήσει εδώ και ένα διάστημα η οργάνωσή μας. Καλωσορίζουμε επίσης τους συντρόφους από τις άλλες οργανώσεις και τους αγωνιστές των διαφόρων σχημάτων και πρωτοβουλιών στους οποίους πρώτα απευθυνθήκαμε και καλέσαμε να συμβάλουν με τη δική τους γνώμη και εμπειρία στη διαμόρφωση και κυρίως στην υλοποίηση μιας τέτοιας πρότασης.

Γιατί λοιπόν ξαναβγαίνουμε σήμερα στο προσκήνιο με μια πρόταση κεντρικού συντονισμού; Τι άλλαξε; Τι έχει μεσολαβήσει;

Κατά πρώτον, οι συνθήκες και τα δεδομένα της άγριας επίθεσης. Τα πράγματα έχουν σκληρύνει πολύ, η αφύπνιση των λαών και η εμφάνισή τους στο προσκήνιο είναι ολοφάνερη, ο πολιτικός χρόνος τρέχει πολύ πιο γρήγορα, οι αντιστάσεις πληθαίνουν, ανατροπές και εξελίξεις αναμένονται όχι μόνο στο πλαίσιο του συστήματος, αλλά και στο πλαίσιο αυτού του όλου μορφώματος που ονομάζεται Αριστερά «μας».

Διευρυμένα τμήματα λαού αναζητούν διεξόδους και απαντήσεις έξω από τα όρια του συστήματος και δεν τρομοκρατούνται τόσο εύκολα από τους αντιδραστικούς εκβιασμούς για μονόδρομους.

Πέραν όμως των αντικειμενικών δεδομένων που έτσι ή αλλιώς εδώ και δεκαετίες πιέζουν προς την κοινή δράση και τη συνεργασία, ας μην υποτιμούμε και το ότι καταλήγουμε σ’ αυτή την πρόταση γιατί και εμείς αισθανόμαστε πιο έτοιμοι, πιο αποφασισμένοι, πιο έμπειροι. Εχουμε επίσης την εκτίμηση ότι η όλη μας παρουσία και παρέμβαση στο κίνημα για δεκαετίες έχει διαμορφώσει ένα έδαφος για να πατήσουμε και να δούμε πιο ψηλά και πιο μπροστά. Μπορούμε και θέλουμε να υπηρετήσουμε τις ανάγκες του κινήματος και μέσα από τη συμμετοχή μας και τη στήριξη σε μετωπικά εγχειρήματα κοινής δράσης και συντονισμού.

Οι κινήσεις μας, οι δράσεις μας οφείλουν να ζωογονούνται, να εμπνέονται από την ανάπτυξη του κινήματος και την όξυνση της ταξικής πάλης. Να πάψουν οι εκλογικές καταμετρήσεις να είναι το μοναδικό κριτήριο για το αν βαδίζουμε σωστά ή λάθος. Ας διδαχτούμε ότι όποτε βάζαμε το οργανωτικό μπροστά από την πολιτική και τις εντυπώσεις πάνω από την ουσία στο με ποιους και γιατί συνεργαζόμαστε, το κάρο βγήκε απ’ το δρόμο.

Ας διδαχτούμε ότι ο δρόμος για τους αγωνιστές και τους κομμουνιστές που βγαίνουν από ήττα δεν είναι καθόλου εύκολος, ιδιαίτερα αν επιδιώκουν να απογαλακτιστούν από το ρεβιζιονισμό, να πετάξουν έστω αργά αλλά σταθερά από πάνω τους όλες τις συνέπειες της ήττας, να αναμετρηθούν με τον εαυτό τους, με το παρελθόν τους, κρατώντας τα επαναστατικά χαρακτηριστικά και πετώντας τα αντιδραστικά, τα αστικά, τα ρεβιζιονιστικά.

Το ΚΚΕ(μ-λ), ιδιαίτερα μετά το ΄85, πασχίζει να μετατραπεί από μέρος του προβλήματος σε μέρος της λύσης. Πασχίζει να διδαχτεί από τις πρόσφατες δικές του εμπειρίες, απ’ την εμπειρία του κομμουνιστικού κινήματος και του μ-λ κινήματος και έχει καταφέρει αρκετά, αλλά ο δρόμος και ο δικός του και των άλλων κομμουνιστών είναι μακρύς. Ωστόσο, με τα εφόδια που αποκτά προγραμματίζει τις κινήσεις του και τις πρωτοβουλίες. Και μία απ’ αυτές είναι η πρόταση που απευθύνει. Είμαστε όμως έτοιμοι για βήματα προς τα μπρος προσεκτικά και όχι για νέα άλματα και απερίσκεπτες αποφάσεις. Και αυτό γιατί δεν έχουν ανατραπεί τα συνολικά δεδομένα του κινήματος και των συσχετισμών, ούτε η Αριστερά «μας», παρά τις δικές μας προσπάθειες αλλά και άλλων, έχει κατορθώσει να αποβάλει από πάνω της όλα τα χρόνια χαρακτηριστικά της που την έχουν μεταλλάξει από όπλο του λαού σε ένα ιδιόμορφο συμπλήρωμα του καθεστώτος. Υπ’ αυτό το πρίσμα, η πρότασή μας φιλοδοξεί να συνενώσει δυνάμεις, συλλογικότητες, σήματα, αγωνιστές που έχουν βγάλει καταρχήν παρόμοια συμπεράσματα με μας για τα χαρακτηριστικά και την πολιτική των υπαρκτών σήμερα αριστερών πολιτικών σχηματισμών, «ενωτικών» και μη. Που έχουν τουλάχιστον επιφυλάξεις, αντιρρήσεις, αποστάσεις, αλλά δεν μπορούν να τις πάνε πιο πέρα με έναν εποικοδομητικό τρόπο γιατί «δεν υπάρχει κάτι άλλο».

Υπάρχει όμως και ένα άλλο ερώτημα. Γιατί απευθύνουμε ένα τέτοιο ιδιαίτερο προσκλητήριο συνεργασίας ενώ υπάρχουν τόσες «λύσεις» και τόσες «επιλογές»; Μα, πολύ απλά, γιατί αυτό που παρουσιάζεται σαν «κυρίαρχη» και πρόσφατα «ανακάμπτουσα» Αριστερά δεν υπηρετεί τις πολιτικές αναγκαιότητες και προτεραιότητες που κατά τη γνώμη μας θα έπρεπε να τίθενται για το κίνημα, για την ταξική πάλη. Και οι δύο τάσεις της «κυρίαρχης» Αριστεράς, και για παρόμοιους λόγους αλλά και για τους ιδιαίτερους της καθεμιάς αποδείχτηκαν πολύ λίγες για να εκφράσουν, να οργανώσουν, να στηρίξουν, να ευνοήσουν την αντίσταση του λαού στην άγρια επίθεση.

Ενώ ο λαός σταδιακά, με την οργή και την αγανάκτησή του, έδωσε πολλές ευκαιρίες σ’ αυτή την Αριστερά, εκείνη ούτε μπόρεσε αλλά και ούτε ήθελε να τις αξιοποιήσει και να δώσει προοπτική νίκης. Είναι η κύρια υπεύθυνη που μέχρι στιγμής ο λαός δεν έχει πετύχει νίκες και δεν έχει κατορθώσει να προκαλέσει ρήγματα στην επίθεση. Για να μην αναφερθούμε σε περιπτώσεις που έπαιξε το ρόλο του πυροσβέστη γιατί τρόμαξε μπροστά στη λαϊκή οργή και αγανάκτηση.

Την πρότασή μας λοιπόν την αντιλαμβανόμαστε σαν ένα προσκλητήριο αγώνα και κοινής δράσης προς όλες τις δυνάμεις που θέλουν να συνδιαμορφώσουν μαζί με το λαό ένα πολιτικο-κοινωνικό σημείο αναφοράς για εκείνα τα λαϊκά στρώματα που θέλουν και που δεν έχουν άλλο δρόμο παρά να αντισταθούν στην επίθεση και στην προοπτική να την ανατρέψουν.

Βέβαια, ένα τέτοιο σημείο αναφοράς, ακόμα και αν ευοδωθεί στις συνθήκες τού σήμερα, θα απέχει πολύ από το να είναι ένα ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ που χρειάζεται ο λαός για να αποκτήσει πραγματική εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του και να πάρει την υπόθεση στα χέρια του. Ωστόσο θα είναι μια συμβολή προς αυτή την κατεύθυνση.

      1)  Μέσα από την προσπάθεια που θα κάνει για να αναβαθμιστεί μέσα στο κίνημα η αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση. Μέσα από τις προσπάθειες στους εργαζόμενους και τη νεολαία να δώσει στην πάλη για ανεξαρτησία, στην πάλη ενάντια στην εξάρτηση, το ουσιαστικό ταξικό κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενο. Τέτοιο που να ανταποκρίνεται στην ανάγκη ενός λαού να γίνει αφέντης στη χώρα του, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Η πρότασή μας φιλοδοξεί να συσπειρώσει δυνάμεις που μέσα από πρωτοβουλίες στο κίνημα και στο λαό θα αντιπαρατεθούν στις κυρίαρχες απόψεις μέσα στην Αριστερά «μας». Απόψεις που μέσα από τη δήθεν πάλη για «άλλη Ευρώπη» ή μέσα από την προοπτική της «λαϊκής εξουσίας» ουσιαστικά αποδέχονται τους όρους και τις σχέσεις εξάρτησης και υποδούλωσης της χώρας. Απόψεις που στην «καλύτερη» περίπτωση «παλεύουν» για αλλαγή προστάτη.

Με την πρότασή μας θέλουμε να δώσουμε πνοή και ζωντάνια σε αντιπολεμικές πρωτοβουλίες, σε πρωτοβουλίες ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, πρωτοβουλίες που θα αγκαλιάζουν λαϊκά στρώματα, που θα στέλνουν μήνυμα αντίστασης και αγώνα και που θα στρέφονται ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς οικονομικούς, στρατιωτικούς, πολιτικούς συνασπισμούς που ακούνε στο όνομα ΝΑΤΟ, ΕΕ, ΔΝΤ και ό,τι άλλο «θεσμικό» ή εξωθεσμικό εφεύρημα έχουν σκαρώσει οι ιμπεριαλιστές προκειμένου να υποδουλώνουν λαούς και χώρες, να προωθούν τη μοιρασιά των αγορών και των σφαιρών επιρροής.

2) Ταυτόχρονα η πρόταση, μέσα από τις προσπάθειες που θα γίνουν, θέλει να συμβάλει στη δημιουργία ενός μόνιμου, μαχητικού, συνεκτικού και συντονισμένου κινήματος αντίστασης στην άγρια επίθεση. Καμία από τις δυνάμεις της επίσημης Αριστεράς δεν πίστευε και δεν πιστεύει στη δυνατότητα του λαού να αντισταθεί πραγματικά, ουσιαστικά. Δεν πιστεύουν στην αντίσταση, τη θεωρούν λίγη και “ανεπαρκή”. “Προφάσεις εν αμαρτίαις”, γι' αυτό και την προσπερνούν βλέποντας “μακριά” . Μέχρι τις κάλπες δηλαδή! Τόσο μακριά! Για να μην αναλάβουν το κόστος και το τίμημα του να ευνοήσουν την αντίσταση που θα τους φέρει σε σύγκρουση με το σύστημα και τους εκφραστές του, φαντασιώνονται “αριστερές” και “μεταβατικές” κυβερνήσεις, δήθεν για να μη ματαιοπονεί ο λαός και συγκρούεται “τζάμπα”.

Στην ουσία το “μέλλον” και την “προοπτική” που υπόσχονται τα έχουν δείξει πολλές φορές και αμετακίνητα. Τόσο μέσα από τα μοντέλα εξουσίας που υπερασπίζονταν μέχρι πρόσφατα όσο και μέσα από τη θεωρία του “ειρηνικού περάσματος”.

Μόνες οι δυνάμεις του ΚΚΕ(μ-λ) ή άλλων οργανώσεων μεμονωμένα δεν επαρκούν για να επωμισθούν το βάρος της οικοδόμησης του κινήματος αντίστασης. Χρειάζεται συντονισμός και αναβάθμιση κοινών προσπαθειών μέσα στο κίνημα. Χρειάζεται να ζωντανέψουν τα απονεκρωμένα κύτταρα οργάνωσης του λαού, όσο και κυρίως να δημιουργηθούν νέες εστίες και κέντρα αυτοοργάνωσης, διευρυμένες εστίες αντίστασης πρώτα και κύρια μέσα στους εργασιακούς χώρους που στενάζουν κάτω από μια φρικώδη τρομοκρατία.

Η προσπάθεια αυτή δεν είναι απολιτική, ούτε χωρίς πολιτικούς στόχους. Θα πηγαίνει χέρι χέρι με τη συνδιαμόρφωση στόχων διεκδίκησης αιτημάτων αντίστασης και πρακτικών αλληλεγγύης που θα μπορούν να αγκαλιαστούν από τις μάζες, που θα φέρνουν την πρωτοβουλία στις μάζες.

3) Ο κόσμος αυτός γεύτηκε και θα γευτεί την πρακτική όσων χαϊδεύουν τα αυτιά των αριστερών με τα συνθήματα της “ενότητας”. Είδε τα περιορισμένα όρια των “εγχειρημάτων” των πόλων και των συνασπισμών και ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο ποσοτικό αλλά και ποιοτικό. Είδε δηλαδή ότι η κάθε ευκαιριακή συνάντηση των «πολλών», όσο και αν δίνει προσωρινή εκτόνωση, δεν επαρκεί να αντέξει στις μεγάλες πιέσεις των καιρών. Χρειάζεται και ανάλογο πολιτικό περιεχόμενο για να σταθούν μεγαλεπήβολα εγχειρήματα.

Είμαστε βέβαιοι ότι ο δρόμος για την ανασυγκρότηση, για την επαναθεμελίωση του ταξικού εργατικού κινήματος θα είναι όχι μόνο μακρύς αλλά γεμάτος μπρος-πίσω, συγκρούσεις, ανασυνθέσεις, αντιπαραθέσεις, συμφωνίες σε μια ενότητα των αντιθέτων. Οσο μας αφορά, αυτό που επιδιώκουμε με τη συμμετοχή μας και τη συμβολή μας στο γίγνεσθαι είναι αυτή η μακρά πορεία ανασύνθεσης να έχει ως τελικό επίδικο και αντικείμενο την ανασυγκρότηση της τάξης και την ανατροπή του συστήματος.

Η διαδικασία αυτή της διαμόρφωσης ενός τέτοιου πολιτικού περιεχομένου γίνεται κάτω από άσχημους όρους, γι' αυτό και αργεί. Γι' αυτό και δεν καταφέρνει πάντα κάτι το διαφορετικό, αλλά αναπαράγει συνήθειες, χούγια και κατευθύνσεις του παρελθόντος. Είναι λοιπόν οι συνθήκες ιδιαίτερα απαιτητικές και πιεστικές. Σίγουρα ζητάνε αναβάθμιση των λεγόμενων μίνιμουμ συμφωνιών, αλλά ταυτόχρονα παραμένει μακρινή η προοπτική των μάξιμουμ προγραμματικών συμφωνιών που συνδέονται με το κομμουνιστικό επαναστατικό υποκείμενο, την ενότητα της εργατικής τάξης, την ανασυγκρότησή της, την υπόθεση της χειραφέτησης της κοινωνίας από τα δεσμά του καπιταλισμού και την οικοδόμηση της νέας σοσιαλιστικής προοπτικής.

Θα ήταν πολύ υπερφίαλο και ακραία υποκειμενικό να ισχυριστούμε ότι με την προώθηση της πρότασης και με την όποια αποκρυστάλλωσή της σήμερα δίνουμε απαντήσεις σε τέτοιας κλίμακας απαιτήσεις. Το λιγότερο όμως που μπορούμε να κάνουμε είναι, με την προώθηση της πρότασής μας, όσο θα ευνοούμε τη συνεργασία και την κοινή δράση άλλο τόσο θα επιδιώκουμε να ανέβει το επίπεδο της αντιπαράθεσης και της γόνιμης κριτικής μέσα στο κίνημα και σε σχέση με το κίνημα. Μια αντιπαράθεση που δεν θα αντιστρατεύεται την ενότητα, αλλά θα την υπηρετεί μέσα απ' τη σωστή σχέση ενότητας και πάλης. Ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε την πληθώρα ιδεολογικών και πολιτικών ρευμάτων που έστω καλυμμένα και στο όνομα του αντιοργανωτισμού και της απολιτικής επιδιώκουν την πλαγιοκόπηση τμημάτων ιδιαίτερα της νεολαίας.

Μέσα λοιπόν από την πρότασή μας αυτή θέλουμε να διαμορφωθούν άλλοι όροι και διευρυμένες βάσεις ώστε σε μια πορεία να γίνει εφικτή μια ουσιαστική ιδεολογική-πολιτική κομμουνιστική αντεπίθεση και με στόχο την ενίσχυση της κομμουνιστικής τάσης στο κίνημα και της κομμουνιστικής προοπτικής στην κοινωνία.

Εν τω μεταξύ, όπως φαίνεται από το προτεινόμενο πολιτικό πλαίσιο στόχων και εκτιμήσεων, η πρότασή μας θέλει να ταράξει τα νερά, να προκαλέσει συζήτηση, να βγάλει συμφωνίες και να ανοίξει μπροστά στο κίνημα και στο λαό τις συνθέσεις, τις διαφορές, τις ανεπάρκειες. Συνεπώς, σαν όρο έχει να προωθείται μέσα από ανοιχτές διαδικασίες, φανερές συμφωνίες και διάφανες διαφωνίες.

Είμαστε σίγουροι ότι η πρότασή μας έχει αποδέκτες. Είμαστε βέβαιοι ότι θα διαμορφώνει δυναμική στο βαθμό που θα αρχίσει να υλοποιείται κεντρικά και επιμέρους. Όπως είπαμε, είμαστε βέβαιοι ότι επίκεινται εξελίξεις και ανατροπές. Τα σημερινά αριστερά μορφώματα κουβαλούν πολλές αντιφάσεις και μπόλικη ηττοπάθεια. Η πρότασή μας είναι ένας δρόμος και για να δοκιμαστεί και να ανατραπεί αυτή η ηττοπάθεια. Γι' αυτό και μένει ανοιχτή και φιλόξενη ώστε να υποδέχεται και νέες ζωντανές δυνάμεις που θα διαμορφώνει το κίνημα και θα ξεπετάει στο προσκήνιο η ταξική πάλη.

Έγινε, νομίζουμε, κατανοητό ότι οι καιροί μάς πιέζουν. Αυτό στ' αφτιά κάποιων αγωνιστών θα μπορούσε να εκληφθεί ως δήλωση αδυναμίας. Εμείς δεν συμφωνούμε μ' αυτή την ερμηνεία. Όπως εμείς αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα, το να αναγνωρίζουμε την πίεση σημαίνει ότι παίρνουμε τις απαραίτητες πρωτοβουλίες ώστε να την αντιμετωπίσουμε και να δυναμώσουμε απέναντί της.

Οι κύριες πιέσεις που αναμένονται να ενταθούν πάνω στους αγωνιστές, τους επαναστάτες, τους κομμουνιστές είναι αυτές που θα ασκήσει το σύστημα στον παροξυσμό που βρίσκεται. Οι πιέσεις θα έρθουν κυρίως μέσα από την όξυνση της ταξικής πάλης. Μοναδικό “καταφύγιο” ή “αντίδοτο” είναι η σύνδεση με τις μάζες και η εμπιστοσύνη ότι η ταξική πάλη όσο οξύνεται θα αδυνατίζει το σημερινό σύστημα, θα το κλονίζει και θα βάζει τους όρους για την αντίστροφη πορεία.

Οι λαϊκές μάζες θα είναι τελικά οι κριτές όσο κι αν σήμερα βρίσκονται σε θέση άμυνας, όσο και αν αυτό διαρκέσει. Οι μάζες θα κρίνουν ποιες απόψεις, ποιες πρακτικές, ποιες ιδεολογίες, ποιες συμπεριφορές είναι αυτές που υπηρετούν τη λαϊκή υπόθεση και αυτές θα τις εμπνεύσουν, θα τις ανοίξουν προοπτικές στο τώρα, στο σήμερα, στο άμεσο μέλλον.

Ας προετοιμαστούμε μπροστά στις τραγωδίες που απειλούν λαούς και χώρες, μεταξύ αυτών και εμάς. Για να προετοιμαστούμε όμως πρέπει να αναγνώσουμε σωστά τις συνθήκες, τα δεδομένα, τους ταξικούς αντιπάλους και τους ταξικούς συσχετισμούς. Η “νέα” κυβέρνηση, που επιβλήθηκε ας πούμε κατ' επίφαση της συνταγματικής τάξης και στα όρια της εκτροπής, είναι μια φιλόδοξη προσπάθεια του συστήματος που δεν ξεκίνησε χτες και ούτε θα εξαντληθεί αύριο. Είναι μια απόπειρα του συστήματος, συγκεντρώνοντας τις δυνάμεις του να κάνει πιο αποτελεσματικά και με λιγότερες αντιδράσεις τη βρόμικη δουλειά που άφησε ημιτελή η κυβέρνηση Παπανδρέου. Είναι όμως και ένα κυβερνητικό σχήμα που θ' αρχίσει να δοκιμάζεται χωρίς καθόλου ανοχή από την κοινωνία, όσο και αν σήμερα φαντάζει αιφνιδιασμένη και αμήχανη μετά τις μεγάλες εκρήξεις των μηνών που πέρασαν και οδήγησαν εδώ που οδήγησαν. Μια κυβέρνηση που, όταν οι λαϊκές αντιδράσεις μπροστά στα άγρια και βάρβαρα μέτρα που ψηφίστηκαν, που άρχισαν να υλοποιούνται και που δεν θα έχουν τελειωμό ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της αντίστασης, δεν θα έχει καθόλου καλό τέλος. Και που, αντί να προετοιμάσει το έδαφος για σταθερότερες πολιτικές λύσεις, θα γίνει ο πυροδότης εκρήξεων, ανακατατάξεων και ανατροπών που θα διευρύνουν την αστάθεια του συστήματος. Στο κάτω κάτω, και μόνο οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί μπορούν να τινάξουν στον αέρα τη σημερινή κυβέρνηση που ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί.

Χρέος όλων μας λοιπόν είναι να πάρουμε τις ευθύνες μας και τις πρωτοβουλίες ώστε μαζί με την προώθηση της πρότασης, μαζί με όσους συμφωνούν μ' αυτήν, να πάρουμε και τις πρωτοβουλίες για διεύρυνση του μετώπου πάλης όχι μόνο ενάντια στα χαράτσια, όχι μόνο ενάντια στις εφεδρείες, την ιδιωτικοποίηση, την ανεργία, όχι μόνο ενάντια στην κρατική καταστολή αλλά και κόντρα σ' αυτό το αντιδραστικό κυβερνητικό μέτωπο και στα όσα θέλει να παγιώσει. Μόνο εφόσον ο λαός μας βρεθεί μαζικά ξεσηκωμένος να αντιδράει στα φανερά και κρυφά σχέδια του ιμπεριαλισμού και του σάπιου εξαρτημένου ντόπιου καθεστώτος μπορεί να αποφύγει τα χειρότερα. Τα πολύ χειρότερα, δηλαδή, που προμηνύει το βάθεμα της κρίσης στην Ευρώπη και το αδιέξοδο κουβάρι στο οποίο έχουν εμπλακεί οι ιμπεριαλιστές ανταγωνιζόμενοι για τα μερτικά τους στον πλανήτη. Τα διλήμματα που μας θέτουν είναι του τύπου “μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα” όσο οι συσχετισμοί παραμένουν στο πλαίσιο αυτό και οι λαοί στο περιθώριο.

Η πορεία του λαού προς την εξαθλίωση, την πείνα, την ανέχεια, τη δυστυχία δεν θα ανακοπεί από το νόμισμα που θα επιλεγεί. Θα επιταχυνθεί από τους σχεδιασμούς των ισχυρών για να ελέγξουν την κρίση τους. Θα εξαρτηθεί από το αν ο λαός μαζί με τους αγωνιστές και τους επαναστάτες επιλέξει τον δύσκολο αλλά επί της ουσίας μοναδικό δρόμο που τον βγάζει από το καπιταλιστικό αδιέξοδο, από το ιμπεριαλιστικό σφαγείο. Το δρόμο της προετοιμασίας των όρων για το διώξιμο των ιμπεριαλιστών από τη χώρα και την περιοχή, για να γίνει ο λαός κυρίαρχος στον τόπο του με την εργατική τάξη στο τιμόνι της αναζήτησης και εμπέδωσης μιας καινούριας σοσιαλιστικής κοινωνίας.

Συντροφοι, συναγωνιστές, φίλοι

Γνωρίζουμε ότι η υπόθεση της προώθησης και αποκρυστάλλωσης της πρότασης δεν θα είναι μια γρήγορη και εύκολη διαδικασία. Εχει να υπερνικήσει εμπόδια και αρνητικά προηγούμενα. Εχει να αφομοιώσει δημιουργικά διαφορετικές προσεγγίσεις και προτεραιότητες που έχουν καταγραφεί και έχουν δημιουργήσει δεδομένα στο κίνημα. Αυτή την υπόθεση, λοιπόν, αν την αναλαμβάνουμε είναι όχι τόσο γιατί το έδαφος είναι στρωμένο από πριν, αλλά γιατί κυρίως πρέπει και το επιβάλλουν οι συνθήκες. Συνεπώς χρειάζεται και ωριμότητα και ψυχραιμία και υπομονή. Χρειάζεται επιμονή στην ανάδειξη των σημείων συμφωνίας και διαμόρφωσης όρων και πεδίου να αντιμετωπίζονται και να αναδεικνύονται οι διαφορές. Θα χρειαστεί συντονισμένη προσπάθεια αλλά και γείωση με την ταξική πάλη για να υπερνικηθούν οι αγκυλώσεις, οι υποκειμενισμοί, οι μικροκομματισμοί. Θα υποστηρίξουμε και θα επιμείνουμε στην πρότασή μας με την προϋπόθεση ότι αυτό που θα διαμορφώσουμε ως πολιτικό αποτέλεσμα και αποκρυστάλλωμα να πετύχει την αναβάθμιση της αγωνιστικής, αντιρεφορμιστικής και πραγματικά αριστερής γραμμής στο κίνημα.

Είμαστε αισιόδοξοι!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ(μ-λ) ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Σύντροφοι και συντρόφισσες, αγαπητοί φίλοι

Είναι γεγονός ότι οι εξελίξεις θέτουν πάρα πολλά καθήκοντα στις δυνάμεις που θέλουν να υπηρετήσουν το κίνημα.

Είναι, επίσης, γεγονός ότι τα καθήκοντα αυτά δεν μπορούν να απαντηθούν όλα με την «ίδια ταχύτητα», ούτε και έχουν την ίδια ιεράρχηση

Θα λέγαμε -με μια έννοια, εδώ, μέσα και μεταξύ μας- πως το βασικό καθήκον σήμερα είναι ότι πρέπει να γίνει ανατροπή του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος, να γίνει επανάσταση.

Έτσι κι αλλιώς, το ζήτημα που τίθεται σε κάθε επίπεδο είναι το «ποιος – ποιον».

Στις μέρες μας ενώ οι πολιτικές εξελίξεις τρέχουν με μεγάλη ταχύτητα, ενώ βιώνουμε μια τρομακτική συμπύκνωση του ιστορικού χρόνου, ταυτόχρονα γνωρίζουμε ότι η παραπάνω διαπίστωση δεν φτάνει, όταν γίνεται σε ένα έδαφος που η ήττα του χτες αναμετριέται με τις ανάγκες ανασυγκρότησης του σήμερα. Σε μια πραγματικότητα που ακόμα οι συγχύσεις και η κυριαρχία αστικών και ρεφορμιστικών απόψεων-για χρόνια-  είναι υπό αναίρεση αλλά δεν έχουν ηττηθεί.

 Αν όμως βγούμε από αυτό το αμφιθέατρο ή από άλλους χώρους συνάντησης των «πολιτικοποιημένων», η ίδια η ζωή μας δείχνει ποιο είναι το βασικό καθήκον:

Είναι η ανάγκη συγκρότησης ενός μαζικού μετώπου αντίστασης στην ιμπεριαλιστική και καπιταλιστική επίθεση.

Η δημιουργία δικτύων λαϊκής αγωνιστικής αλληλεγγύης.

Οι αγώνες και ο συντονισμός σωματείων, οργανώσεων, τοπικών σχημάτων, πρωτοβουλιών γειτονιάς, εργατικών κινήσεων, ανεξάρτητων ανθρώπων ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑ με στόχο την ανατροπή της αντιλαϊκής επίθεσης.

 Με λίγα λόγια, η υπεράσπιση του ίδιου του δικαιώματος στη ζωή.

Είναι τόσο αντιφατικές αυτές οι τοποθετήσεις όσο από μια πρώτη ματιά φαίνονται και ακούγονται
Όχι.
Είναι καθαρό σε μας ότι η πραγματική ανάπτυξη των αγώνων, δημιουργεί το έδαφος για το ανέβασμα της πάλης σε άλλο πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο. Η πραγματική ανάπτυξη των αγώνων θα δημιουργήσει άλλα καθήκοντα που ούτε μπορούμε σήμερα να φανταστούμε. Θα απαιτήσει μορφοποιήσεις και συγκρότηση που να κάνουν εφικτή την «έφοδο στον ουρανό».
Η αποτελεσματική ανταπόκριση σε αυτό το καθήκον ΖΩΗΣ της εργατικής τάξης και του λαού θα οξύνει την κρίση του συστήματος για τον απλό λόγο ότι κάθε κερδισμένο λαϊκό δικαίωμα, κάθε νικηφόρος αγώνας είναι παράγοντας όξυνσης της καπιταλιστικής κρίσης.
Γι’ αυτό η γνωστή φιλολογία για «αριστερή διέξοδο» από την κρίση –με όποια παραλλαγή κι αν εμφανίζεται - είναι μια φιλολογία που, είτε εκούσια είτε ακούσια, φλερτάρει πότε με το κίνημα και πότε με γέφυρες με το σύστημα.
Όσοι παρεμβαίνουν στο κίνημα είναι υποχρεωμένοι να απαντήσουν καθαρά σε μερικά ερωτήματα:

• Υπάρχουν δυνατότητες κυβερνητικού προγράμματος μεταρρυθμίσεων προς όφελος τους λαού στις σημερινές συνθήκες;
• Υπάρχει δυνατότητα αυτόνομου λαϊκού και εργατικού κινήματος ή μόνο συμπληρωματικού σε αστικές εκδοχές;
• Υπάρχουν δυνάμεις της αστικής τάξης που βλέπουν σε μια ανεξάρτητη και «φιλολαϊκή» διαχείριση; 
• Η απάντηση είναι στο κίνημα ή σε νέο-σοσιαλδημοκρατικές κυβερνητικές λύσεις με ολίγη από κίνημα;                                                                                                      
• Θα τελειώνουμε τις απεργίες  σαλπίζοντας εκλογές και δημοψηφίσματα ή θα προσπαθούμε να τις συνεχίζουμε;
• Ήρθε η ώρα της αριστεράς, που οφείλει να φορέσει το εκλογικό της κοστούμι η να ετοιμάσει το μεταβατικό της πρόγραμμα και να πάει στο ραντεβού με την ιστορία;
• Θα βγαίνουμε στο δρόμο και θα «παλεύουμε» να πέσει η κυβέρνηση ελπίζοντας ότι θα τσιμπήσουμε κάτι από την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού ή θα παλεύουμε για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής;
• Πού αλλού, εκτός από κομμάτια της αστικής τάξης, απευθύνεται το αίτημα για «επαναδιαπραγμάτευση του χρέους»;                             
• Αναγνωρίζει η Αριστερά ότι ο λαός και η εργατική τάξη χρωστάνε στον ιμπεριαλισμό;                                                       
• Αν η κυβέρνηση επαναδιαπραγματευτεί το χρέος, αν το «κούρεμα» πετύχει, η επίθεση θα κοπάσει;

Όσο μας αφορά, έχουμε δώσει τις απαντήσεις μας καθαρά.
Η καπιταλιστική κρίση και η επιθετικότητα του συστήματος δεν αφήνει κανένα περιθώριο φιλολαϊκών διαχειρίσεων. Το σύστημα πιέζει σε πλήρη ευθυγράμμιση και βγάζει «εκτός νόμου» όποιον δεν είναι απολύτως στοιχισμένος. Η ελληνική αστική τάξη χρωστάει την ύπαρξή της στον ιμπεριαλισμό και έχει δεσμούς εξάρτησης με ΗΠΑ και ΕΕ. 
ΔΕΝ υπάρχουν στους κόλπους της αστικής τάξης παραλήπτες των μηνυμάτων καλής θέλησης «για να βγούμε από την κρίση». 
Μόνη λύση για μας είναι η ανάπτυξη του κινήματος αντίστασης και της ταξικής πάλης. 
Και τότε τι; Μόνο κίνημα βλέπουμε;
Πού είναι η ανάγκη «πολιτικής συγκρότησης» και κάλυψης του πολιτικού κενού;
Ποια μπορεί και πρέπει να είναι η απάντηση στα ζητήματα που τίθενται τόσο τα άμεσα όσο και αυτά που συνδέονται με την προοπτική του κινήματος; Μπορούμε να περιμένουμε μια τέτοια απάντηση από τις δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά και έτσι όπως αυτές είναι και κινούνται;
Μπορούμε να ευελπιστούμε ότι θα αντιληφθούν κατ’ αρχάς ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα που τίθεται και θα κινηθούν με βάση την κρισιμότητα των περιστάσεων;
Ότι θα ξεφορτωθούν την ιδεολογική και πολιτική σαβούρα που κουβαλάν και θα αναπροσανατολιστούν στην πολιτική γραμμή και τις κατευθύνσεις τους;
Ότι θα αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στο λαό και το κίνημα;
Η απάντηση σ’ αυτά τα ερωτήματα υπάρχει μέσα στα ίδια τα ερωτήματα και τα πραγματικά δεδομένα. Αν μπορούσαν θα το ‘χαν κιόλας κάνει ή το λιγότερο θα ‘χαν έμπρακτα προσανατολιστεί σε μια τέτοια κατεύθυνση. 
Η επιμονή του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ  να  κορυφώνουν την κόντρα τους με το σύστημα με το αίτημα «να γίνουν εκλογές», έστω κι αν παρουσιάζεται σαν ένα βήμα προς τη συγκρότηση του κινήματος και της εργατικής τάξης σαν τάξη για τον εαυτό της, αποπροσανατολίζει τον κόσμο. Οδηγεί τις λαϊκές μάζες από το δρόμο …στις κάλπες, δηλαδή από το γήπεδο του κινήματος στο γήπεδο του συστήματος.
Τα μεταβατικά προγράμματα που κάνουν οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, προγράμματα διαχείρισης τα λέμε εμείς, αν δεν είναι φαεινές, αυταπατώνται με αλλαγές στον διεθνή προσανατολισμό της χώρας, όταν μάλιστα στην ανάλυση τους απουσιάζει παντελώς και ο ιμπεριαλισμός και η εξάρτηση. Όχι μόνο δεν θέτουν με καλύτερους όρους τα ζητήματα της επαναστατικής προοπτικής, αλλά  ευνοούν και καλλιεργούν αυταπάτες.
Όλα αυτά συνολικά παρμένα είναι που ορίζουν σαν βασική για εμάς την κατεύθυνση ανασύστασης ανασυγκρότησης του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος:

· εργατικού, επειδή ένα τέτοιο κίνημα έχει σαν κοινωνική του βάση και πεδίο αναφοράς την εργατική τάξη. Επειδή η εργατική τάξη αποτελούσε πάντα και αποτελεί τη δύναμη κορμό της λαϊκής πάλης. Την σταθερή και αμετακίνητη βάση της αδιαπραγμάτευτης αντίθεσης με το σύστημα. Την κύρια δύναμη αναμέτρησης με το σύστημα και ανατροπής του και ταυτόχρονα τον φορέα οικοδόμησης μιας άλλης, μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας. Αυτά είναι που ορίζουν και σαν βασικό στόχο την «εκ νέου» συγκρότηση της εργατικής τάξης σε «τάξη για τον εαυτό της», σαν απαραίτητη προϋπόθεση για την εκπλήρωση του ρόλου της.
· Επαναστατικού, επειδή πραγματική και ολοκληρωμένη διέξοδος για τα προβλήματα και τις προσδοκίες των λαών μπορεί να ανοίξει μόνο με την επαναστατική ανατροπή της κυριαρχίας του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος.
· Κομμουνιστικού, επειδή το κομμουνιστικό κίνημα στην ιστορική του πορεία απέδειξε ότι είναι το μόνο κίνημα καθολικής άρνησης του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος, ότι είναι το μόνο κίνημα αποτελεσματικής και νικηφόρας αναμέτρησης με αυτό και αποφασιστικής συμβολής στην οικοδόμηση μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας. Επειδή ακόμη και στις σημερινές δύσκολες συνθήκες των ολότελα αρνητικών συσχετισμών σε παγκόσμια κλίμακα, στα βουνά του Νεπάλ, στα δάση της Ινδίας και σε άλλες περιοχές του κόσμου αποδείχνει ότι βρίσκεται πάντα στο πλευρό των λαϊκών μαζών. Ότι μπορεί να εμπνεύσει, να συσπειρώσει τις λαϊκές δυνάμεις. Ότι είναι διατεθειμένο να συγκρουστεί αποφασιστικά με τις δυνάμεις του συστήματος, ότι μπορεί ακόμη να ανοίγει δρόμους για το μέλλον.
· Ανασύσταση, επειδή η συγκρότηση του λαϊκού κινήματος και η ανύψωση της λαϊκής πάλης στο ανώτερό της επίπεδο προϋποθέτει την διαμόρφωση και πειστική προβολή της δυνατότητας για ολοκληρωμένη διέξοδο και προοπτική αυτής της πάλης.
Επειδή αυτή η διέξοδος συνδέεται αναπόσπαστα με την προοπτική του σοσιαλισμού. Και αυτό με τη σειρά του συνδέεται με την αναγκαιότητα πειστικής ερμηνείας των όρων και των αιτίων της παλινόρθωσης, της ήττας. Επειδή τα διδάγματα και τα συμπεράσματα που θα εξαχθούν, θα πρέπει να ενσωματωθούν στη διαμόρφωση της σημερινής φυσιογνωμίας, των στόχων και της πολιτικής του κινήματος.
Και επειδή για να μπορέσουμε να τα κάνουμε όλα αυτά, θα πρέπει πρώτα να απορρίψουμε όλη τη ρεβιζιονιστική, ρεφορμιστική και οπορτουνιστική σαβούρα που έχει φορτωθεί στις πλάτες του κινήματος επί δεκαετίες και το τελματώνει.
· Επειδή τέλος η συγκρότηση των λαϊκών δυνάμεων στο επίπεδο που απαιτείται, ώστε να αντισταθούν και μέσα από την πάλη τους να αναπτυχθούν σε δύναμη συνολικής αντιπαράθεσης με το σύστημα, προϋποθέτει την εκπλήρωση όλων αυτών των καθηκόντων, όλων των στόχων.

Έχετε πρόταση; Μας ρωτούν πολλοί. Άλλοι για να μας στριμώξουν κι άλλοι για να καταλάβουν την άποψη μας.

Η πρότασής μας μέχρι τώρα επικεντρώθηκε στην προώθηση και δημιουργία εστιών αντίστασης παντού στην κατεύθυνση συγκρότησης του Μετώπου Αντίστασης μέσα από την Κοινή Δράση.

Σήμερα θεωρούμε ως επιβεβλημένη αναγκαιότητα να καλέσουμε σε μια μάχιμη, μαχητική, πολιτική, συγκροτημένη και κινηματική κατεύθυνση ρήξης και απόρριψης της κληρονομιάς της ήττας και της υποταγής που μας κληροδότησαν οι προηγούμενες δεκαετίες.
Καλούμε και προτείνουμε τη συγκρότηση ενός μόνιμου μετωπικού συντονισμού, συζήτησης, κοινής δράσης και μαζικού αγώνα.

Το πρώτο που θέλουμε εδώ να διευκρινίσουμε είναι πως στην πρόταση αυτή δεν οδηγηθήκαμε επειδή έτσι μας ήρθε. Να κάνουμε κι εμείς μια πρόταση καλών και ευγενικών ενωτικών προθέσεων, αλλά στη βάση των εκτιμήσεων για την πολιτική κατάσταση και τα ζητήματα που θέτει. Των προβλημάτων που αντιμετωπίζει το κίνημα, της κατάστασης που υπάρχει στα πλαίσιά του, το πώς μπορεί να προχωρήσει και μέσα από ποιους δρόμους.

Θεωρούμε ότι το πρωταρχικό πεδίο όπου κρίνεται καθημερινά η πορεία των πραγμάτων, όπου κυοφορούνται και διαμορφώνονται οι απαντήσεις είναι αυτό της ταξικής πάλης. Αυτής που καθημερινά διεξάγεται σε όλα τα πεδία και με όλους τους τρόπους ανάμεσα στις δυνάμεις του συστήματος από τη μια και της εργατικής τάξης, του λαού και της νεολαίας από την άλλη. Καμιά απάντηση δεν μπορεί να δοθεί, κανένα κίνημα δεν μπορεί να αναπτυχθεί και καμιά προοπτική να πάρει υπόσταση, αν δεν στηριχτεί και στηρίζει τον αγώνα για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο λαός.

Τα παραδείγματα που μπορούν να αντληθούν από τα γεγονότα του δεκαημέρου 10-20 Οκτώβρη  δείχνουν, αυτή τη σχέση, ανάμεσα στις πραγματικές αναγκαιότητες της ταξικής πάλης όπως την προσδιορίζει η κοινωνική και πολιτική κατάσταση από τη μια, με την πρότασή μας από την άλλη.

Οι καταλήψεις σε δημόσιες υπηρεσίες και υπουργεία,  που μπορεί να ξεκίνησαν με την υπόδειξη των συνδικαλιστικών ηγεσιών –για να «ξεφορτωθούν» οι ίδιες το πρόβλημα–

αλλά με τροφοδότη την αγανάκτηση και την οργή των εργαζομένων, έδειξαν σημαντικές δυνατότητες να εξελιχθούν σε πραγματικούς αγώνες.    Σκόνταψαν όμως στην ανοιχτή υπονόμευση των συνδικαλιστών των κυρίαρχων δυνάμεων (π.χ. υπουργείο Παιδείας) και τελικά στην ίδια την απουσία ενός πολιτικού-κινηματικού δυναμικού που θα έβαζε την απαιτούμενη «πλάτη» για να πάνε παραπέρα.

Ανάλογα παραδείγματα κατάπνιξης-βραχυκύκλωσης αγώνων υπήρξαν στην ΠΟΕ-ΟΤΑ, λίγο νωρίτερα στην ΕΘΕΛ ή ακόμα και σε ολόκληρους κλάδους (ΟΛΜΕ, ΔΟΕ) και πιο πριν στα πανεπιστήμια. Δεν είναι λοιπόν μόνο η πολιτική τρομοκρατία του συστήματος και η κρατική βία και καταστολή που επεμβαίνουν για να καταστέλλουν τις φωτιές του λαϊκού ξεσηκωμού που κάθε τόσο ανάβουν. Είναι και η «εσωτερική» πολιτική καταστολή που πατά στον οργανωτικό και πολιτικό αφοπλισμό των μαζών, είτε για να μην εκδηλωθεί καν η φωτιά του αγώνα είτε για να τη σβήσει στην αρχή της, παραγράφοντας σαφείς διαθέσεις, κινήσεις και αποφάσεις των εργαζομένων.

Για ποιο κίνημα λοιπόν μπορούμε να μιλάμε αν δεν επιχειρήσουμε την μαζικότερη δυνατή και αποφασιστική αντιμετώπιση της καταστολής, της καταπίεσης, της τρομοκρατίας που προωθεί το σύστημα.

Για ποια ενότητα  μπορούμε να μιλάμε αν δεν προσπαθήσουμε να δώσουμε την αποτελεσματικότερη δυνατή απάντηση στην επίθεση του κεφαλαίου και του κυβερνητικού μπλοκ εξουσίας, που χωρίς προσχήματα αναγκάζεται σήμερα να συμπεριλάβει το σύνολο των δυνάμεων του αστισμού.

Σε ποια προοπτική αναφερόμαστε, αν δεν αγωνιστούμε άμεσα και αποφασιστικά ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που κομματιάζουν χώρες και λαούς. Αν δεν αναπτύξουμε την πάλη μας ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο.

Για μας είναι ξεκαθαρισμένο πως οτιδήποτε επιμένει να κινείται έξω απ’ αυτό το πεδίο και παραγνωρίζοντας τις αναγκαιότητες που θέτει, είναι καταδικασμένο να παραμείνει εγκεφαλικό, ιδεαλιστικό, στείρο, μηχανιστικό και ανίκανο να συμβάλει στην υπόθεση του λαού και του κινήματος.

Το δεύτερο στοιχείο της αντίληψης που μας οδηγεί σε μια τέτοια κατεύθυνση είναι η αναγνώριση της πραγματικότητας που υπάρχει στα πλαίσια των δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά.

Το δεδομένο ότι υπάρχουν σημαντικές ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές.

Το να κρύβεται κανείς πίσω από το δάχτυλό του και να καμώνεται πως δεν τις βλέπει, το να τις ξορκίζει στο όνομα τάχα της «ενότητας» απλά υποκρίνεται. Πολύ περισσότερο όταν έχουμε σαν δεδομένο ότι ο καθένας ευνοεί τη δική του ενότητα. Η αναγνώριση λοιπόν αυτής της πραγματικότητας σημαίνει κάτι πολύ απλό:

Ότι ο μόνος παράγοντας που μπορεί να υπαγορεύσει διαφοροποιήσεις, τροποποιήσεις ή και αλλαγές θέσεων είναι οι απαιτήσεις του κινήματος, όπως αυτές γεννιούνται, διαμορφώνονται και αναδείχνονται στο πεδίο της ταξικής πάλης.

Τρίτο εξ ίσου σημαντικό είναι το γεγονός ότι υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες αγωνιστές στη χώρα μας, τόσο μέσα σε κόμματα, οργανώσεις, κινήσεις, όσο και «γύρω» και έξω απ’ αυτές. Αγωνιστές, αριστεροί, προοδευτικοί, κομμουνιστές, που θέλουν να αντισταθούν, που είναι διατεθειμένοι να στοιχηθούν στην υπόθεση του λαού και του κινήματος.

Ποιο είναι αλήθεια το πεδίο «συνάντησης» κατ’ αρχάς όλων αυτών των αγωνιστών; Αυτό που θα τους δώσει τη δυνατότητα να δουν «πόσοι πολλοί είναι»,  να εκδηλώσουν τις διαθέσεις τους,  να ισχυροποιηθούν μέσα απ’ αυτό ισχυροποιώντας ταυτόχρονα και το κίνημα;

Η ζωή έχει δώσει κιόλας τις απαντήσεις της.

 Η ορμητική και ταυτόχρονα ελπιδοφόρα παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα στο προσκήνιο,  όπως τη ζήσαμε με τις πλατείες,   με τις 48ωρες απεργίες του Ιούνη και του Οχτώβρη,  με τις λαϊκές διαδηλώσεις στην 28 Οχτώβρη,  έχει ανεβάσει τον «πήχη» των απαιτήσεων.  Και έχει τροποποιήσει δραστικά και τις δυνατότητες.

Αν λοιπόν οι δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά έχουν να κάνουν κάτι ως προς αυτό είναι να συμβάλλουν στη διαμόρφωση δρόμων προσπέλασης αυτού του κόσμου, αυτών των αγωνιστών στο πεδίο «συνάντησής» τους.

Στο πεδίο της Αντίστασης, στο πεδίο της Κοινής Δράσης. 

Σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλες και φίλοι

Με βάση όλα τα παραπάνω,

με την εργατική τάξη και το λαό της χώρας να αντιμετωπίζουν άμεσα προβλήματα επιβίωσης

τη νεολαία να σέρνεται στην ανεργία, στη σύγχρονη δουλεία και στη μετανάστευση χωρίς να της αφήνουν ούτε ένα πόντο όνειρο για τη ζωή της,

θεωρούμε  επιβεβλημένη αναγκαιότητα να καλέσουμε σε μια μάχιμη, μαχητική, πολιτική, συγκροτημένη και κινηματική κατεύθυνση ρήξης και απόρριψης της κληρονομιάς της ήττας και της υποταγής που μας κληροδότησαν οι προηγούμενες δεκαετίες.
Καλούμε και προτείνουμε τη συγκρότηση ενός μόνιμου μετωπικού συντονισμού, συζήτησης, κοινής δράσης και μαζικού αγώνα.

Η πρόταση μας αυτή έχει σαν βάση αναφοράς της:
• Την ανάγκη και τη δυνατότητα του λαού μας να παλέψει μαζικά ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την εξάρτηση της χώρας, στηριγμένος στις δικές του δυνάμεις. Συγκροτώντας ξανά «από την αρχή» την πολιτική κατεύθυνση της αγεφύρωτης αντίθεσής του με το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό, με το κράτος και τα κόμματα του συστήματος.
• Την ανάγκη να ενισχυθεί η αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση και η διεθνιστική αλληλεγγύη μέσα στο λαό και στο κίνημα. Να ενισχυθεί και να κάνει βήματα η κατεύθυνση του αντιιμπεριαλιστικού μετώπου με όλους τους λαούς της περιοχής, αλλά και η ανάδειξη της πάλης των λαών και ιδιαίτερα αυτών που μάχονται σήμερα σε επαναστατική κατεύθυνση, παντού στον κόσμο.
• Την άμεση αναγκαιότητα ανάδειξης ενός πλαισίου στόχων πάλης για την ανατροπή της επίθεσης, για την συνολική αντιπαράθεση στον ιμπεριαλισμό και σε όλες τις πολιτικοστρατιωτικές δυνάμεις του, που εκφράζουν επιβάλλουν και διευρύνουν την εξάρτηση και την υποδούλωση της χώρας και του λαού

( ΔΝΤ, ΕΕ, ΝΑΤΟ, αμερικανονατοϊκές βάσεις)
• Την πεποίθηση ότι στη βάση μιας τέτοιας κατεύθυνσης, πριν από όλα η εργατική τάξη της χώρας, έλληνες και μετανάστες εργάτες, αλλά και συνολικά ο λαός και η νεολαία θα ανασυνθέσουν και θα συγκροτήσουν - μέσα στην πάλη τους και από την πάλη τους - τις οργανώσεις  και τις δυνάμεις τους σε ιδεολογική και πολιτική βάση συνολικής αντιπαράθεσης με το σύστημα συγκροτώντας σε μια πορεία τους όρους της επαναστατικής τους προοπτικής.

      Η πρότασή μας απευθύνεται σε κάθε πολιτική οργάνωση, συλλογικότητα, σε κάθε ανένταχτο αγωνιστή, που συμμερίζεται τις αναγκαιότητες και τους στόχους στη βάση των οποίων γίνεται.

      Επιδιώκουμε να παλευτεί σε σύνδεση με τις αυξημένες πολιτικές και κινηματικές ανάγκες της περιόδου και οι διαδικασίες συζήτησής της να γίνουν οπωσδήποτε με ανοιχτούς και δημόσιους όρους.

      Θεωρούμε αναγκαίο να υπηρετεί και να ευνοεί κάθε στιγμή τις «από τα κάτω» πρωτοβουλίες, να βρίσκεται σε σχέση διαλεκτικής αλληλοτροφοδότησης με αυτές. Για αυτό η όποια καταρχήν διαμόρφωση μπορέσει να προκύψει από την πρότασή μας πρέπει να είναι διαρκώς ανοιχτή στη δυναμική που θα διαμορφώνει το κίνημα και η ταξική πάλη.

      Το κύριο στοιχείο που πρέπει να χαρακτηρίζει το προχώρημα της είναι να συμβάλλει σε πραγματικά βήματα του κινήματος και της λαϊκής πάλης!

Σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλες και φίλοι

Η πρόταση μας στοχεύει και φιλοδοξεί να συγκροτείται πολιτικά και κινηματικά ένα διαρκώς διευρυνόμενο δυναμικό των αγώνων, έτσι ώστε:
* Να παλεύει μέσα στους χώρους δουλειάς τον στόχο της πολιτικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος στη βάση της ανεξαρτησίας από το κράτος και τους θεσμούς του και για την ταξική αναγέννησή του.
* Να διαμορφώνει σε κεντρικό επίπεδο πολιτικούς όρους αναφοράς για τους αγώνες του λαού και της νεολαίας με τη λογική της Κοινής Δράσης, με την ανάδειξη των πολιτικών στόχων της πάλης απέναντι στο σύστημα και στον ιμπεριαλισμό, με πρωτοβουλίες συζήτησης για τα πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα του κινήματος.
Είμαστε βέβαιοι ότι η θολούρα, η απογοήτευση, η υπόκλιση στον σημερινό συσχετισμό, που εμφανίζεται με «μαχητικές», συμμοριοποιημένες, απολίτικες ή όποιες άλλες μορφές, δεν θα απαντηθούν με τις μεταξύ τους συγκρούσεις,  ούτε θα ξεπεραστούν αν υπαχθούν στον διάχυτο κυβερνητισμό.

Δεν είναι αυτή η πολιτικοποίηση, η λαϊκότητα και η ελπίδα που έχει να δώσει μια Αριστερά της μάχης, του κινήματος και της επαναστατικής προοπτικής! Ούτε είναι αυτός ο δρόμος της αντιπαράθεσης με το σύστημα, της υπεράσπισης των λαϊκών ελευθεριών  και της αναγκαίας αμφισβήτησης και σύγκρουσης με τα διαρκώς πιο στενά όρια που θέλει να επιβάλει ο αστικός πολιτικός κόσμος στη μαζική και πολιτική πάλη.

Αυτό που  έχουμε καθαρό είναι το εξής:

Την πορεία των πραγμάτων δεν θα την κρίνουν οι υπολογισμοί και καιροσκοπισμοί της α ή β πολιτικής δύναμης.

Θα την κρίνει η πορεία όξυνσης της ταξικής πάλης και οι απαιτήσεις που όλο και πιο έντονα θα θέτει.
Η πάλη των λαϊκών μαζών το μήνα που πέρασε και οι επόμενες μάχες που άμεσα έρχονται αναδείχνουν τα πραγματικά ζητούμενα και δίνουν υλικές δυνατότητες για την αντιμετώπισή τους.

Ανεξάρτητα από τις υποκειμενικές εκτιμήσεις και στάσεις που τελικά ο καθένας θα επιλέξει,  είμαστε βέβαιοι ότι αυτό το βήμα  ΜΕΤΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ – ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ το απαιτούν οι συνθήκες και θα παλέψουμε για να γίνει!

Με αποφασιστικότητα, επαναστατική αισιοδοξία και εμπιστοσύνη στις αστείρευτες δυνάμεις του λαού μας!!!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ(μ-λ) ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Πραγματοποιήθηκε με επιτυχία η πολιτική εκδήλωση που οργάνωσε την Κυριακή 20/11, η Κομματική Οργάνωση Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ(μ-λ) στο Εργατικό Κέντρο. Θέμα της εκδήλωσης οι πολιτικές εξελίξεις, οι κατευθύνσεις πάλης και η πρόταση αγωνιστικού συντονισμού και κοινής δράσης. Εκ μέρους των διοργανωτών μίλησαν ο Δ.Παυλίδης και ο Γ.Ματσούκας. Στην πρόσκληση για συμμετοχή στην εκδήλωση ανταποκρίθηκαν εκπρόσωποι από άλλες αριστερές οργανώσεις, καθώς και ανένταχτοι αγωνιστές. Εκ μέρους των συντρόφων του Μ-Λ ΚΚΕ μίλησε ο Θανάσης Τσιριγώτης, από το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα ο Ντίνος Παντελίδης καθώς και εκπρόσωπος της ΑΡΑΝ. Παρεμβάσεις έγιναν επίσης από συναγωνιστές απο τις τοπικές Πρωτοβουλίες που δραστηριοποιούνται στις γειτονιές της Θεσσαλονίκης. Σχεδόν όλοι όσοι πήραν τον λόγο, εκτίμησαν σαν θετική την πρόταση του ΚΚΕ(μ-λ) και συμφώνησαν στην ανάγκη αναβάθμισης της κοινής δράσης, μέσα στο εργατικό κίνημα, τις λαϊκές αντιστάσεις και τα κοινωνικά μέτωπα.

Ακολουθεί η εισήγηση του Δ. Παυλίδη

Από την περασμένη Τετάρτη έχουμε μια νέα (τρόπος του λέγειν) κυβέρνηση με επικεφαλής έναν αρχιτραπεζίτη, ευγενικό στην επιφάνεια αλλά πιστό μαντρόσκυλο της Τρόικας και έναν από τους αρχιτέκτονες του αλυσοδέματος της χώρας στην ζώνη του ευρώ. Και μια συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, ΝΔ μαζί με το φασιστικό ΛΑΟΣ, ένα αντιδραστικό μέτωπο ενάντια στον αγωνιζόμενο λαό. Πίσω από τις λεπτομέρειες, τα διάφορα καμώματα, τις φαιδρότητες, τα μπρος πίσω κλπ κρύβεται μια ωμή πραγματικότητα. Έγινε εν τέλει πράξη η πολύμηνη απαίτηση και διαρκής πίεση των ξένων αφεντικών, κύρια των δυτικοευρωπαίων ιμπεριαλιστών και της ντόπιας ολιγαρχίας για την συγκρότηση μιας συμμαχικής κυβέρνησης για να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η ογκούμενη λαϊκή οργή και να περάσουν πιο εύκολα όλα τα μέτρα, τα πακέτα και τα κουρέματα που οδηγούν στην εξαθλίωση την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία. Η κυβέρνηση Παπαδήμου δεν ήταν έμπνευση της στιγμής, ατύχημα η απλά μια επιλογή απελπισίας. Ψήνονταν από καιρό συστηματικά στο παρασκήνιο και στα διάφορα επιτελεία εντός και εκτός των συνόρων, από το καλοκαίρι τουλάχιστον του 2010, όταν άρχισε να γίνεται φανερό πως η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, αργά η γρήγορα, δεν θα άντεχε από μόνη της να σηκώσει το φορτίο του αντιλαϊκού Αρμαγεδώνα.
Η υπόθεση με το δημοψήφισμα που ανήγγειλε ο Παπανδρέου λειτούργησε σαν πυροδότης αυτών των σχεδιασμών, έτσι ώστε να βγούνε στην επιφάνεια και εκβιαστικά να απαιτήσουν άμεση υλοποίηση. Άλλωστε η μια από τις σημαντικές πλευρές της κίνησης του Παπανδρέου ήταν ακριβώς η επιδίωξη να στριμωχτούν οι υπόλοιπες αστικές πολιτικές δυνάμεις σε μια συναινετική στάση και ταυτόχρονα να υφαρπαχτεί με εκβιασμό η λαϊκή έγκριση, χωρίς να γίνουν εκλογές τις οποίες όχι μόνο το ΠΑΣΟΚ αλλά και πολλοί άλλοι δεν τις ήθελαν και δεν τις θέλουν για ευνόητους λόγους. Η άλλη σημαντική πλευρά ήταν η απέλπιδα προσπάθεια του Παπανδρεϊκού επιτελείου να εκμεταλλευτεί τις αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών (εντός και εκτός Ευρώπης) έτσι ώστε να δοθεί χρόνος και ευκαιρία για μια επαναδιαπραγμάτευση των όρων και των πολιτικών που την είχαν στριμώξει στον τοίχο. Έγινε όμως στην χειρότερη στιγμή, δηλαδή ακριβώς στην στιγμή που η πυρκαγιά της κρίσης του ευρωπαϊκού χρέους άρχισε να εξαπλώνεται σαν την φωτιά σε ξερά χόρτα. Βερολίνο, Παρίσι και Βρυξέλλες είδαν πως η κίνηση για δημοψήφισμα μπορούσε να λειτουργήσει σαν δυναμίτης στις εξελίξεις και την αντιμετώπισαν με τον τρόπο που όλοι γνωρίζουμε. Σφίγγοντας την θηλιά της έκτης δόσης και δείχνοντας την πόρτα για αποπομπή της χώρας από την ζώνη του ευρώ. Χρησιμοποίησαν την κίνηση για να θέσουν ανοικτά τους όρους τους και εν τέλει να υπαγορεύσουν τον σχηματισμό της κυβέρνησης που από καιρό ζητούσαν. Έτσι που ήρθαν τα πράγματα ούτε οι Αμερικανοί που καιρό τώρα κατανοούσαν και χτύπαγαν φιλικά στην πλάτη τον Παπανδρέου μπορούσαν να κάνουν τίποτε περισσότερο από το να πάρουν αποστάσεις. Τα υπόλοιπα τα είδατε σε ζωντανή σύνδεση και αυτό αποτελεί ένα καλό μάθημα για το πώς σχηματίζονται κυβερνήσεις όταν τα ξένα αφεντικά της ελληνικής ολιγαρχίας το αποφασίσουν.
Αν και η κυβέρνηση Παπαδήμου πατάει στην κυριολεξία στα αναμμένα κάρβουνα της λαϊκής οργής και βρίσκεται μπροστά σε κατακλυσμιαίες εξελίξεις που έτσι και αλλιώς την ξεπερνούν, κουβαλώντας στο εσωτερικό της, αντιφάσεις, αντιθέσεις και λεπτές ισορροπίες θα ήταν λάθος να την υποτιμήσουμε, ή να πιστέψουμε πως στα σίγουρα έχει σύντομη ημερομηνία λήξης. Γιατί ανεξάρτητα από τι λέει και τι δεν λέει ο Σαμαράς και το κομμάτι εκείνο της Νέας Δημοκρατίας που τον στηρίζει στο φινάλε εκείνο που θα μετρήσει θα είναι το αίσθημα αυτοσυντήρησης της ελληνικής αστικής τάξης και οι εντολές των ξένων αφεντικών. Από την άλλη αποτελεί μια «πρόβα τζενεράλε», μια δοκιμή για μαύρους, αντιδραστικούς πολιτικούς συνασπισμούς ακόμα και αν γίνουν σύντομα οι εκλογές. Δοκιμάζονται αντοχές και διαθέσεις τόσο για τους πάνω όσο και για να συνηθίζουν στην ιδέα οι από κάτω. Ορισμένοι μιλάνε για εκτροπή. Υπάρχουν τέτοια στοιχεία. Αν και προς το παρόν κρατιούνται τα προσχήματα και οι συνταγματικές πρόνοιες δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να εφησυχάζουμε. Όλα είναι στο πρόγραμμα αν δεν μπορεί να χειραγωγηθεί με κλασσικούς πολιτικούς τρόπους η λαϊκή οργή και αντίσταση. Έχουμε μπει σε μια περίοδο τρομακτικής επιτάχυνσης των κοινωνικών και άρα πολιτικών εξελίξεων, μεγάλων ανατροπών και αδιεξόδων για το σύστημα και γι' αυτό θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για εκπλήξεις και απροσδόκητα γεγονότα και καταστάσεις. Τίποτε δεν μπορεί να αποκλειστεί.
Η ελληνική ολιγαρχία, συνεπής στις παραδόσεις και την φυσιογνωμία της ούτε που διανοείται να σκεφτεί άλλον δρόμο. Γαντζωμένη στην κουπαστή, προσπαθεί με νύχια και δόντια να διασώσει την εξουσία της πάνω στον λαό και τον πλούτο της που έχει αποθηκεύσει στα σεντούκια των ξένων τραπεζών και στις οφσόρ, προσφέροντας όποιο αντίτιμο της ζητηθεί για να παραμείνει στην ζώνη του ευρώ. Δηλαδή. Τους εργαζόμενους, την νεολαία, τους άνεργους, την εργασία και την δύναμη τους, την απόγνωση και την ανάγκη τους. Με μισθούς και μεροκάματα Βουλγαρίας, Κίνας , τριτοκοσμικούς για να δουλεύουν όσο και όποτε θέλουν τα αφεντικά. Την δημόσια περιουσία, τον πλούτο της χώρας, το έδαφος, το υπέδαφος, τον ήλιο και τον αέρα, τις δημόσιες επιχειρήσεις όλα δηλαδή και αν γίνεται σε πακέτο, στο σφυρί, έναντι πινακίου φακής. Έχουν φτάσει πλέον να παζαρεύουν και την ολοκληρωτική εκχώρηση της σε ευρωπαίους μάνατζερ, να την βάλουν ενέχυρο στους Τροϊκανούς, να την στείλουν στις Βρυξελλες για να την τεμαχίσουν και να την πουλήσουν από εκεί. Και έχουν το θράσος και αποπάνω αυτό να το αποκαλούν πατριωτισμό και να εγκαλούν όσους αγωνίζονται, αντιστέκονται και δεν συμφωνούν σαν αντίπαλους της πατρίδας. Παλιά μου τέχνη κόσκινο. Μια ζωή τα ίδια, ή για την ακρίβεια πολλές ζωές τα ίδια. Οι απόγονοι των Τσολάκογλου και των δοσίλογων, των μαυραγοριτών και των συνεργατών στην τριπλή κατοχή, αυτοί που αρνήθηκαν να αντισταθούν παρά τις επίμονες εκκλήσεις των κομμουνιστών και τις ηρωικές θυσίες του λαού μας, αυτοί που λούφαξαν η την κοπάνησαν στο εξωτερικό και γύρισαν πάνω στα εγγλέζικα τανκς και νίκησαν με την βοήθεια του Τρούμαν και των αμερικάνικων ναπάλμ, αυτοί που πλούτισαν με το λαθρεμπόριο, αυτοί που μεταπολεμικά φτιάχτηκαν από την ξένη βοήθεια την ώρα που η νεολαία της χώρας έτρεχε στα σκλαβοπάζαρα της Ευρώπης, αυτοί που μας βαλαν στην ΕΟΚ και έκαναν την χώρα ξέφραγο αμπέλι, δεν υπήρξαν ποτέ αληθινοί πατριώτες. Αλλά και τώρα τα τελευταία χρόνια. Φλόμωσαν τον λαό με ψέματα για ισχυρή Ελλάδα την ίδια ώρα που παραφούσκωναν τους λογαριασμούς στην Ελβετία και αγόραζαν ακίνητα στο Λονδίνο και το Παρίσι, την ίδια ώρα άφηναν τον λαό και την χώρα έρμαιο στις πολυεθνικές, το χρηματιστικό κεφάλαιο, στους ξένους τοκογλύφους, στους έμπορους όπλων. Συμφώνησαν στην καταστροφή της αγροτικής παραγωγής, διέλυσαν την παραδοσιακή ελαφριά μεταποίηση και βιομηχανία, παρέδωσαν στο ξένο κεφάλαιο στρατηγικούς κλάδους της οικονομίας, ξεπούλησαν δημόσιο πλούτο.
Στην προπαγάνδα αυτή περί ισχυρής Ελλάδας που άνθισε στα χρόνια του Σημιτισμού, του Ολυμπισμού, του Χρηματιστηρίου και του γιούρο (οικονομικού και ποδοσφαιρικού) δυστυχώς τσίμπησαν και ορισμένοι από την Αριστερά. Έδινε και έπαιρνε η θεωρία για την ιμπεριαλιστική Ελλάδα που εξορμά στα Βαλκάνια και όχι μόνο, καβάλα στα άλογα των τραπεζών και των επιχειρήσεων. Μέχρι και ελληνικές πολυεθνικές έπρεπε να βρεθούνε σαν τον Πετζετάκι για να γίνουν πειστικές οι θεωρίες. Τώρα ο Πετζετάκις σέρνεται στα δικαστήρια για τα χρέη του ενώ οι εργαζόμενοι (όσοι απέμειναν) είναι για μήνες απλήρωτοι, οι τράπεζες ξεπουλάνε τις θυγατρικές τους στα Βαλκάνια, οι σύγχρονοι Εδουάρδοι Λω έχουν εγκατασταθεί στην Αθήνα δίνοντας εντολές και οι θεωρίες για την ιμπεριαλιστική Ελλάδα αξίζουν όσο και οι προβλέψεις του Καζαμία για το 2082. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν αρκετοί (τώρα μπήκε στο κλαμπ και η ηγεσία του ΚΚΕ) να ξορκίζουν την θεωρία της εξάρτησης στο όνομα μιας δήθεν καθαρόαιμης ταξικής ανάλυσης λες και το ζήτημα της ανεξαρτησίας αυτής της χώρας δεν αποτέλεσε διαχρονικά ένα βαθιά ταξικό ζήτημα όπως και πάλι ξανά-αναδείχνεται στις ημέρες μας.
Όταν έχουν συμφέρον τα ίδια επιτελεία που άλλοτε κάνουν το άσπρο-μαύρο, μερικές φορές είναι εξόχως αποκαλυπτικά. Το αμερικανικό Στράτφορ, δηλαδή μια από τις πιο γνωστές δεξαμενές σκέψης που συμβουλεύει την αμερικάνικη κυβέρνηση και την ΣΙΑ σε μια έκθεση του που κυκλοφόρησε πρόσφατα λέει τα πράγματα με το όνομα τους σχετικά με την συμμετοχή της χώρας στην ΕΟΚ-Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρώ. Μια ανάλυση που ορισμένοι μάλιστα λίγο σκωπτικά την ονόμασαν σοσιαλιστική.
Η ευρωζώνη εν συνεχεία αποτέλεσε έναν εξαιρετικό μηχανισμό της Γερμανίας για την ανάπτυξη του εμπορίου με τις χώρες-μέλη της ευρωπαϊκής περιφέρειας μέσω του ελευθέρου εμπορίου, το οποίο ασφαλώς ευνοούσε τις γερμανικές εξαγωγές και το εμπορικό ισοζύγιο αφού η Γερμανία πουλούσε φθηνότερα λόγω μεγάλης εσωτερικής αγοράς και παραγωγής!
Ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας, η οικονομική ολοκλήρωση μέσω του ευρώ έδωσε την ευκαιρία εισόδου στην ελληνική αγορά σε όποιον Ευρωπαίο το επιθυμούσε, με αποτέλεσμα σχεδόν όλοι οι παραγωγικοί τομείς της οικονομίας της χώρας να βρεθούν σε εξαιρετικά δυσχερή θέση λόγω χαμηλού κόστους εισαγωγών κάτι που οδήγησε σε μαρασμό και απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας, κυρίως στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Η Γερμανία, σύμφωνα με το STRATFOR, χειρίστηκε το ευρώ με έναν τρόπο ο οποίος οδήγησε την Ελλάδα σε τραγικό αδιέξοδο και το 2010 την ανάγκασε να επιβάλλει μέτρα λιτότητας στους Έλληνες πολίτες, για να σώσει ποιους; Τους άπληστους πιστωτές που δεν δίσταζαν να δανείζουν συνεχώς χρήματα στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι οι οικονομικοί της δείκτες δεν δικαιολογούσαν τέτοιο δανεισμό και την ελληνική άρχουσα τάξη!
Στην ανάλυση αναγνωρίζεται ότι από την Ευρωπαϊκή Ένωση, στα 20 χρόνια ευημερίας, ωφελήθηκε οικονομικά η ελληνική ελίτ και όχι ο απλός λαός, ο οποίος είναι άκρως αμφιλεγόμενο αν κέρδισε κάτι από τον Ε.Ε. και την ευρωζώνη σε σχέση με αυτό που θα κέρδιζε εκτός ευρωζώνης! Η οικονομική ελίτ κέρδισε από τον υπέρογκο δανεισμό.
Λέει και αλλά ενδιαφέροντα πράγματα η έκθεση αλλά δεν είναι της στιγμής. Αυτό που θέλουμε να σημειώσουμε εδώ, είναι πως αυτά δεν γράφονται η λέγονται για πρώτη φορά, και εμείς δεν περιμέναμε τους Αμερικάνους για να μας ανοίξουν τα μάτια. Αυτά έχουν επισημανθεί είτε σαν προοπτική, είτε σαν διαδραματιζόμενη εξέλιξη από πολύ παλιά. Είτε πριν μας βάλει στην ΕΟΚ ο Καραμανλής ο πρεσβύτερος για να κολυμπήσουμε στα βαθιά είτε όταν μας έβαζε στο ευρώ ο Σημίτης με συμβούλους σαν τον Παπαδήμο. Το ΚΚΕ(μ-λ) αλλά και άλλες δυνάμεις στην Αριστερά αντιτάχθηκαν σταθερά σε όλες τις πολιτικές που έδεσαν την χώρα στο άρμα της μονοπωλιακής ιμπεριαλιστικής Ευρώπης. Δεν συμμορφωθήκαμε στην λεγόμενη Ευρωπαϊκή Ιδέα ακόμη και στις πιο δύσκολες εποχές και δεν δεχτήκαμε να μπούμε στην κολυμπήθρα του Ευρωπαϊσμού. Αυτό δεν είναι απλά ένας τίτλος τιμής (που είναι και τέτοιος) αλλά κυρίως είναι μια παρακαταθήκη για το παραπέρα. Γι' αυτό είμαστε ικανοποιημένοι που στην λαϊκή συνείδηση αλλά και σε άλλους πολιτικούς σχηματισμούς της Αριστεράς ισχυροποιείται μέρα με την μέρα η εναντίωση στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ. Ικανοποιημένοι όμως αλλά όχι λωτοφάγοι. Γιατί στην πολύχρονη καθεστωτική προσπάθεια διαπαιδαγώγησης του λαού μας στα ευρωπαϊκά νάματα (για να θυμηθούμε και μερικές παλιές εκφράσεις) συνήργησαν πολλοί από αυτούς που σήμερα έχουν ανέβει στα κάγκελα του αντί-ευρωπαϊσμού, και από πάνω μας κάνουν και κριτική πως δεν είμαστε και πολύ τσεκουράτοι με το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και για να μην ανοίξουμε πιο παλιά τεφτέρια ας μείνουμε μόνο στα πρόσφατα και σε ένα σημείο, για να μην τρελαθούμε στο τέλος-τέλος. Όταν το ΚΚΕ(μ-λ) καλούσε σε αποχή από το τσίρκο των Ευρωεκλογών μας αντιμετώπιζαν σαν εξωγήινους πολλοί από την ποικιλώνυμη Αριστερά. Δεν θα ρωτήσουμε τι ρόλο βαράει δυο χρόνια τώρα αυτό το λεγόμενο Κοινοβούλιο και οι αριστεροί ευρωβουλευτές όταν όλα αποφασίζονται, απροκάλυπτα και με κυνικό τρόπο από την γερμανική και γαλλική κυβέρνηση. Θα αναρωτηθούμε όμως τι στάση θα κρατήσουν όλοι αυτοί όταν οι Μπαρόζο, Ρομπάι και λοιποί (αν υπάρχουν μέχρι τότε) θα προκηρύξουν τις επόμενες εκλογές για να δώσουν ξανά δημοκρατική βιτρίνα στην φυλακή των ευρωπαϊκών λαών, στο μεγάλο κάτεργο των εργαζόμενων, στην αντιδραστική Ιερή λυκοσυμμαχία.
Δυο χρόνια η αστική τάξη και τα ξένα αφεντικά της διαμέσου των κομμάτων της, των διανοούμενων της και των Μαζικών Μέσων Προπαγάνδας προσπαθούν να ενοχοποιήσουν τον λαό μας, τους εργαζόμενους, την νεολαία για την οικονομική κρίση και την παταγώδη αποτυχία των πολιτικών και του μοντέλου που αυτοί έκτισαν. Προσπαθούν να ξαναστήσουν την θεωρία της ψωροκώσταινας και του απείθαρχου και τεμπέλη Έλληνα. Γκεμπελική προπαγάνδα και άθλια ψέματα. Ο λαός μας πότε δεν ρωτήθηκε και ποτέ δεν αποφάσισε πραγματικά για όσα εφαρμόστηκαν τουλάχιστον για τις τελευταίες δεκαετίες για να μείνουμε μόνο σε αυτές. Αυτά επιβλήθηκαν με το ζόρι από την ολιγαρχία και τους ιμπεριαλιστές. Η Ελλάδα ούτε ψωροκώσταινα είναι, ούτε ο λαός της, αν γίνει αφέντης στον τόπο του και στον μόχθο του, δεν μπορεί να προκόψει και να ζήσει με αξιοπρέπεια. Αυτά όμως με την προϋπόθεση πως θα ξεριζωθεί η εξουσία της ολιγαρχίας και θα φύγει η ξένη ακρίδα, θα αναλάβει την διεύθυνση της οικονομίας και της κοινωνίας η αληθινή πλειοψηφία, ο εργαζόμενος λαός. Θα εγκαθιδρυθεί ένα σύστημα κοινωνικής δικαιοσύνης , παραγωγής για τις ανάγκες της πλειοψηφίας, αξιοποίησης του πλούτου της χώρας.
Κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες από το εκδοτικό «Εκτός των Τειχών» μια ανάλυση του Δημήτρη Μάνου για την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση που μαίνεται στα τέσσερα σημεία του πλανήτη. Σας συνιστώ να το διαβάσετε, παρά τις δυσκολίες που μπορεί να δημιουργεί αντικειμενικά μια ειδική μελέτη σχετικά με την οικονομία. Χρειάζεται περισσότερος θεωρητικός εξοπλισμός και προσπάθεια για να ενημερωθούν οι εργαζόμενοι και ο λαός για την αλήθεια και να απαντηθούν τα πολλά ερωτήματα και οι στρεβλές απόψεις που δημιουργεί η αστική προπαγάνδα. Πίσω από την κρίση του χρέους, πίσω από την καταιγίδα των οικονομικών εξελίξεων πρέπει να δείξουμε πειστικά πως και η κρίση αυτή δεν αφορά τις παραγωγικές δυνατότητες της ανθρωπότητας, την δύναμη και την όρεξη των ανθρώπων να δουλέψουν για να ζήσουν και να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους. Η κρίση που μαίνεται και καταστρέφει κοινωνίες, χώρες, ανθρώπινες ζωές και παραγωγικές δυνατότητες είναι κρίση του καπιταλιστικού συστήματος που σαν καρκίνος υπονομεύει το μέλλον της ανθρωπότητας. Ένα σύστημα που για μια ακόμη φορά αποδείχνεται πως είναι εμπόδιο στην πρόοδο και στην ευημερία. Η κρίση δεν ήρθε από το πουθενά, από το υπερπέραν, δεν είναι θεόσταλτη ούτε αποτέλεσμα μιας φυσικής καταστροφής ή μιας άτυχης συγκυρίας. Κυοφορήθηκε στα σπλάχνα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, στην καρδιά του συστήματος που βασίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Επεκτάθηκε γοργά και παγκόσμια μιας και συναντήθηκε με τα πολιτικά αδιέξοδα, τις συγκρούσεις των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και τα εμπόδια και όρια που αυτές αντιμετώπισαν στην προσπάθεια τους να εγκαθιδρύσουν την παγκόσμια κυριαρχία. Και θα φτάσει στα ακρότατα σημεία της μέσα και από πολεμικής αναμετρήσεις αν οι λαοί δεν σηκώσουν το ανάστημα τους και δεν μπουν εμπόδιο σε αυτόν την πορεία των πραγμάτων.
Η Ελλάδα για λόγους συγκυριακούς αλλά και γεωπολιτικούς σαν σημείο δοκιμασίας των ενδοϊμπεριαλιστικών αναμετρήσεων μπορεί να βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα αλλά από την αρχή τονίζαμε συνεχώς, σε αντίθεση με την αστική προπαγάνδα, πως η ελληνική περίπτωση αποτελεί μια λεπτομέρεια σχετικά με το βάθος και την πραγματική έκταση της καπιταλιστικής κρίσης. Αυτή έχει σφιχταγκαλιάσει όλο τον καπιταλιστικό κόσμο ακόμα πλέον και εκείνες τις δυνάμεις στην Ασία που νόμιζαν πως θα έχουν τους συνεχείς γοργούς αναπτυξιακούς ρυθμούς. Πρόσφατα ο ΟΟΣΑ ανήγγειλε πως πηγαίνουμε ξανά σε μια νέα ύφεση, ενώ οι ρυθμοί ανάπτυξης που διαπίστωσε για τα παγκόσμια οικονομικά κέντρα ( ΗΠΑ, Ευρώπη και Ιαπωνία) στο 2011 είναι κάτι παραπάνω από ασθενικοί, στην ουσία αρνητικοί. Αλλά και εκεί που καταγράφονται πιο ψηλοί ρυθμοί, η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία και πρώτα και κύρια οι εργαζόμενοι ζούνε σε ένα διαρκή χειμώνα, εξαπλώνεται η ανεργία και η φτώχεια, διαλύονται πλήρως τα υπολείμματα του μεταπολεμικού κοινωνικού κράτους. Στην ίδια την Γερμανία που η αστική τάξη της δίνει μαθήματα οικονομικής αρετής και ηθικής το 15% των παιδιών μεγαλώνουν σε οικογένειες που βρίσκονται κάτω από το επίσημο ώριο της φτώχειας, δηλαδή με μηνιαίο εισόδημα 929 ευρώ. Στην Αγγλία η ανεργία ειδικά στους νέους καταρρίπτει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο και ήδη το επίσημο ποσοστό πέρασε το 8%. Ακόμα και στην Αυστραλία που πολλοί απεγνωσμένοι Έλληνες προσπαθούν να μεταναστεύσουν οι κοινωνιολόγοι και οι ψυχολόγοι ψάχνονται τελευταία για να εξηγήσουν την πρωτοφανή αύξηση των αυτοκτονιών. Το τι γίνεται στην καρδιά του τέρατος το βλέπουμε σε απευθείας μετάδοση. Η αντίσταση που επιμένει στους δρόμους από την δυτική ως την ανατολική ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ενδεικτική των οξυμένων κοινωνικών προβλημάτων που βιώνει η αμερικάνικη εργατική τάξη, οι άνεργοι, οι νέοι, τα εκατομμύρια των μαύρων και των λατίνος. Να μην συνεχίσουμε με τον Ευρωπαϊκό νότο η με την ανατολική Ευρώπη η πολύ περισσότερο, με τον τρίτο και τον τέταρτο κόσμο. Ο μεγάλος ασθενής αναδείχνεται όμως αυτές τις ημέρες πως είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και αυτό γιατί επιπρόσθετα αντιμετωπίζει μπροστά της στην πραγματική διάσταση τους, τα εγγενή ελαττώματα της, τις βασικές αντιφάσεις της, τα αδιέξοδα των εσωτερικών αντιθέσεων, το διευρυνόμενο χάσμα κέντρου-περιφέρειας. Δηλαδή τα ανυπέρβλητα εμπόδια μιας διακρατικής οικονομικής και νομισματικής ένωσης που στην πραγματικότητα είναι μια λύκο-συμμαχία, ανοικτός εχθρός των λαών της και των αδύναμων μελών-κρατών της. Ταυτόχρονα και σε συνάρτηση με τις κυοφορούμενες πολιτικές ανακατατάξεις διεθνώς, οι βασικές ιμπεριαλιστικής δυνάμεις εντός ΕΕ δείχνουν να αναπτύσσουν διαφορετικές προσεγγίσεις, τακτικές και προσανατολισμούς. Μπορεί όλα αυτά να είναι σε αρχικό στάδιο αλλά αποτελούν υπονομευτικούς παράγοντες για τις αναγκαίες σφιχτές οικονομικές και πολιτικές συμφωνίες που επιβάλλει η ραγδαία εξέλιξη της κρίσης.
Δυστυχώς δεν έχουμε τον χρόνο ώστε να επαναφέρω στην μνήμη σας, διαβάζοντας μερικά αποσπάσματα από τις τοποθετήσεις του ΚΚΕ(μ-λ) ή ορισμένα ειδικά άρθρα του Βασίλη Σαμαρά στις ημέρες που ετοιμάζονταν η υιοθέτηση του ευρώ και η επίσημη κυκλοφορία του το 2001 και 2002 αλλά και πιο μπροστά. Όταν σε πείσμα του γενικού ρεύματος υπογραμμίζονταν οι εγγενείς αντιφάσεις του εγχειρήματος όπως και τα δεινά που έρχονταν για το λαό μας και τους άλλους λαούς της Ευρώπης. Η κρίση αποκάλυψε και εκτίναξε τα εσωτερικά προβλήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης κυρίως όμως της νομισματικής ένωσης, της γνωστής ΟΝΕ και του ευρώ. Αποκάλυψε πως αποτελεί έναν μηχανισμό μεταφοράς πλούτου από την περιφέρεια στο κέντρο, υποδούλωσης και καταστροφής των αδύναμων οικονομιών, εργαλείο κυριαρχίας των ευρωπαϊκών μονοπωλίων και πολυεθνικών. Εκτίναξε όμως και τις αντιθέσεις μέσα στον ίδιο τον πυρήνα της ευρωζώνης όχι μόνο γιατί διεξάγεται μια λυσσαλέα μάχη για το ποιος θα επωμιστεί το κόστος αλλά και το ποιος και πως θα ηγεμονεύσει πολιτικά και οικονομικά. Ο Κάμερον προχθές στο Βερολίνο ξαναέθεσε ευγενικά την προοπτική επιστροφής της ΕΕ σε ένα χαλαρό δίκτυο συνεργασίας αφού πρώτα διαπιστώθηκε πλήρης διαφωνία με τους σχεδιασμούς της γερμανικής κυβέρνησης. Ο λεγόμενος γαλλογερμανικός άξονας δοκιμάζεται όλο και πιο σκληρά. Άτυπα και σταδιακά σχηματίζονται μπλοκ στην Ευρωζώνη. Στην Γερμανία άνοιξε διόλου τυχαία η συζήτηση για το σχέδια Β, τις δυο ζώνες, την δυνατότητα αποπομπών για τα απείθαρχα μελή κλπ. Μέχρι και την διάλυση της ξεχασμένης Λατινικής Νομισματικής Ένωσης θυμήθηκαν ορισμένοι στις αρχές του περασμένου αιώνα, για να δείξουν δήθεν πως και τέτοια ενδεχόμενα δεν είναι πρωτοφανή. Θα δούμε τι πρόκειται να συμβεί και ακριβείς προβλέψεις είναι δύσκολο να γίνουν. Αυτό όμως που μπορούμε να πούμε με σχετική σιγουριά πλέον είναι πως βρισκόμαστε σε φάση σημαντικών ανατροπών και ανασχηματισμών. Το φρακάρισμα και τα αδιέξοδα είναι πολύ μεγάλα και είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πως όλα είναι μια συνηθισμένη τρικυμία και μετά από αυτήν όλα τα γυαλικά θα επανέλθουν άθικτα στην θέση τους.
Η ευρωζώνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση όσο περνά ο καιρός γίνεται όλο και πιο αποκρουστική για τους λαούς και τους εργαζόμενους στην Ευρώπη. Ταυτίζεται με το ιστορικό κοινωνικό πισωγύρισμα στους μισθούς, στις εργασιακές σχέσεις, στην διάλυση του κράτους πρόνοιας, στην επέκταση της φτώχειας και των κοινωνικών προβλημάτων. Πολύ περισσότερο αν τελικά επιβληθούν, πράγμα διόλου εύκολο, τα γερμανικά σχέδια για ενιαία δημοσιονομική πολιτική, έλεγχο των προϋπολογισμών, ποινές και επιτροπείες. Το Σπήγκελ έγραφε προχθές πως ανατέλλει μια νέα Ευρώπη στην θέση της παλιάς η οποία υπήρξε ένα ενωσιακό κατασκεύασμα που στεγάζεται στα υποβλητικά αρχηγεία των Βρυξελλών, συλλογή οραμάτων για ειρήνη, ευημερία και ελευθερία, Ευρώπη των μεγάλων διακηρύξεων και των δυσνόητων συνθηκών, το βαβυλωνιακό τέρας που καταναλώνει τόνους χαρτιού κάθε μέρα για να εκδίδει τις ανακοινώσεις της σε 23 γλώσσες, που δεν υπάρχει πια προαναγγέλλοντας στην ουσία τις γερμανικές πρωτοβουλίες. Ανεξάρτητα από αυτούς ή άλλους σχεδιασμούς ή ενδεχόμενα το σίγουρα είναι πως αυτό το κατασκεύασμα χειρότερο μπορεί να γίνει για τους λαούς, καλύτερο όχι. Όσο πιο γρήγορα λοιπόν τελειώνουν οι λαοί με αυτό το αντιδραστικό συνασπισμό τόσο το καλύτερο. Και φυσικά εμείς πρέπει να αγωνιζόμαστε, στο βαθμό που περνά από το χέρι μας, αυτό να γίνει με πρωταγωνιστές τα εργατικά και λαϊκά κινήματα και όχι τις αστικές αντιδραστικές δυνάμεις, τους ιμπεριαλιστές τους εθνικιστές κλπ.
Η εργατική τάξη στις ευρωπαϊκές χώρες, οι εργαζόμενοι, η νεολαία και αλλά λαϊκά κοινωνικά στρώματα είναι αλήθεια πως προσπαθούν να αντισταθούν σε αυτές τις εξελίξεις με αγώνες που όσο πέρνα ο καιρός πυκνώνουν, γίνονται πιο μαχητικοί, αποφασιστικοί και ριζοσπαστικοί. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς προφήτης για να δει πως στο επόμενο διάστημα θα υπάρξουν μεγάλα κοινωνικά ξεσπάσματα στους δρόμους και στους χώρους εργασίας. Από αυτήν την σκοπιά πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι, παρά το γεγονός πως δεν φαίνεται προς το παρόν να υπάρχουν εκείνες οι πολιτικές και οργανωτικές προϋποθέσεως για ριζικές ανατροπές.
Ο Ομπάμα πήρε στο τηλέφωνο για να ευχαριστήσει τον Παπανδρέου για την συνεργασία που είχανε. Για να φανεί πως οι Αμερικανοί δεν είναι αγνώμονες αλλά και να διαμηνυθεί πως προσδοκούν να συνεχίσει να έχει πολιτικό ρόλο. Γιατί τουλάχιστον στην εξωτερική πολιτική η κυβέρνηση Παπανδρέου πρόσφερε σημαντικές υπηρεσίες στην Ουάσιγκτον με αποκορύφωμα την ανοικτή συνδρομή στην εγκληματική επέμβαση στην Λιβύη. Πολύ περισσότερο προχώρησε στην στενή στρατιωτική και πολιτική συνεργασία με το σιωνιστικό δολοφονικό κράτος του Ισραήλ σε μια περίοδο που αυτό αντιμετώπιζε μια ολοένα και πιο μεγάλη απομόνωση ύστερα από τον πρώτο κύκλο των αραβικών εξεγέρσεων. Μια κίνηση απόλυτα τυχοδιωκτική και επικίνδυνη μιας και μπλέκει ευθέως την χώρα σε ενδεχόμενα πολεμικών συγκρούσεων με γειτονικές χώρες και με τους αραβικούς λαούς. Σε μια περίοδο που στην πάντα ανήσυχη περιοχή της Μέσης Ανατολής και της ανατολικής Μεσογείου η κατάσταση βρωμάει μπαρούτι και στα ήδη πολλά διαφιλονικούμενα ζητήματα και ανοικτά μέτωπα προστέθηκε και ο παράγοντας των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων από υδρογονάνθρακες.
Παρά το γεγονός πως ο λαός μας πιεσμένος και απασχολημένος από τις εσωτερικές εξελίξεις δεν έχει μάτια για να δει τι γίνεται τριγύρω οφείλουμε να έχουμε μόνιμα ανοικτό το μέτωπο της αντιιμπεριαλιστικής πάλης, να προειδοποιούμε για τους κινδύνους και να παρακολουθούμε προσεκτικά τις εξελίξεις. Γιατί οι καπιταλιστές και οι ιμπεριαλιστές ιστορικά αλλά και πρόσφατα έχει αποδειχτεί πως μπροστά στα οικονομικά και πολιτικά αδιέξοδα είναι πάντα έτοιμοι για να εξαπολύσουν πολέμους και επεμβάσεις και ήδη στην περιοχή έχουν στοχοποιηθεί η Συρία και το Ιράν.
Όπως είπαμε και στην αρχή η αντιδραστική συγκυβέρνηση Παπαδήμου, φτιάχτηκε για να υλοποιηθεί με ταχύτητα η δέσμη των μέτρων που έχουν επιβάλλει οι ιμπεριαλιστές-δανειστές και να προχωρήσει αποφασιστικά η αντιλαϊκή καταιγίδα. Η ανακοίνωση του προϋπολογισμού δεν αφήνει περιθώρια για άλλες σκέψεις. Πρόκειται για έναν σχέδιο κοινωνικής κατεδάφισης, μεγαλύτερης ανεργίας, ξεπουλήματος και ιστορικών κοινωνικών ανατροπών σε βάρος των εργαζομένων, των μεσοστρωμάτων, της νεολαίας, δηλαδή της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Το σχεδιασμένο κούρεμα εφόσον γίνει και δεν σκαλώσει, δεν θα αποτελεί ελάφρυνση και λύση όπως διατείνονται οι κυβερνητικοί. Με νομικές αλλαγές, με μεγάλα επιτόκια, με νέες δεσμεύσεις το λεγόμενο κούρεμα στην βάση της συμφωνίας της συνόδου κορυφής του Οκτώβρη θα επιφέρει νέες βαριές αλυσίδες για τον λαό και την χώρα. Επίσης θα σημάνει νέα σκληρά μέτρα περικοπών στους μισθούς και κυρίως στις συντάξεις, νέες επώδυνες αλλαγές και φορολογίες.
Οι εργαζόμενοι, η νεολαία, συνολικά ο λαός μας που αγωνίζεται δυο χρόνια σχεδόν ενάντια σε αυτήν την τρομακτική επίθεση που ξεκίνησε με την επιβολή του Μνημονίου πρέπει να κλιμακώσει τους αγώνες του, να μην αφήσει ήσυχη ούτε μέρα την αντιδραστική συγκυβέρνηση, να ανοίξει νέους δρόμους για το πολιτικό και οργανωτικό ανέβασμα της πάλης του. Η μεγάλη μάχη για το χαράτσι στους λογαριασμούς της ΔΕΗ που διεξάγεται αυτό το διάστημα σχεδόν από σε άκρη της χώρας, ο πολλαπλασιασμός των τοπικών συσπειρώσεων αγώνα σε γειτονιές και συνοικίες, ο σημαντικός απεργιακός αγώνας των εργατών στην Ελληνική Χαλυβουργία και οι καθημερινές αναμετρήσεις σε χώρους δουλειάς και στους δρόμους αποτελούν τα νέα προμηνύματα των αγώνων που έρχονται. Εκεί πρέπει να δώσουμε όλες τις προσπάθειες μας, εκεί βρίσκεται η διέξοδος και η πηγή της αισιοδοξίας που πρέπει να μεταδώσουμε παντού.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »