Η χρεοκοπία της γραμμής της εξάρτησης αποκαλύπτει το πολιτικό σύστημα της υποτέλειας

Η υποτέλεια και η εξαχρείωση που όλο το τελευταίο διάστημα αναδεικνύει το αστικό πολιτικό προσωπικό μαζί με τα ΜΜΕ του και τους κάθε λογής κολαούζους του είναι αναμφίβολα πιο έντονη και απροκάλυπτη από κάθε άλλη φορά από τη μεταπολίτευση ως τα σήμερα. Την ίδια συμπεριφορά βέβαια έχουν όλο το τελευταίο διάστημα και οι «κοινωνικοί άρχοντες» του τόπου, αυτοί που συγκροτούν ό,τι ονομάζεται «άρχουσα τάξη» της χώρας. Τα «μεγάλα» και «βαριά» ονόματα της ελληνικής κοινωνίας, είτε ως τέτοια είτε διά των ενώσεών τους (ΣΕΒ κ.λπ.), όχι μόνο παρακολουθούν ως αμήχανοι θεατές τον εξευτελισμό του πολιτικού «τους» προσωπικού αλλά, ακόμα περισσότερο, σπεύδουν –και δημοσίως- να απαιτήσουν τη γρήγορη συμμόρφωσή του στις έξωθεν εντολές!
Σπεύδουν δηλαδή να αποδεχθούν και να «διεκδικήσουν» την εφαρμογή των αποφάσεων της 26/10. Και τι άραγε σημαίνει αυτό; Ποιο είναι το πραγματικό πολιτικό περιεχόμενο αυτής της περιβόητης «ιστορικής απόφασης» -που δεν έχει ακόμα «καθαρογραφεί»- συνολικά για την υπόσταση της χώρας; Στην «ήπια» εκδοχή της, σημαίνει ότι η χώρα υπάγεται πλήρως, κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά, στις απαιτήσεις και στις αποφάσεις των ιμπεριαλιστικών κέντρων για τις επόμενες δεκαετίες, με αντίτιμο την παραμονή της στην ευρωζώνη. Δηλαδή, σύμφωνα με αυτή την «ήπια» εκδοχή της υποτέλειας, θα είναι «ευχής έργο» να μετατραπεί όλη η χώρα σε μια «ειδική ζώνη» εκμετάλλευσης, να κατοχυρωθεί η παραγωγική της διάλυση και να μπει σε «φακέλους», που θα είναι στην ιμπεριαλιστική ιδιοκτησία, όποιος πλούτος υπάρχει στη χώρα, να γενικευτεί η κοινωνική ερήμωση, να γίνει «συνταγματικός νόμος» η εργατική-λαϊκή εξαθλίωση και η άμεση ιμπεριαλιστική επιτροπεία. Με βάση αυτές τις προϋποθέσεις, το ΔΝΤ, οι γαλλικές τράπεζες, οι γερμανοί βιομήχανοι θα συνεχίσουν να «έχουν τη χώρα» σε μια κάποια πίσω αυλή του λεγόμενου πρώτου κόσμου, όπου η αστική «μας» τάξη θα επιδοθεί σε έναν εκσυγχρονισμένο μαυραγοριτισμό με τα δισεκατομμύρια που έχει αποθησαυρίσει όλα τα προηγούμενα χρόνια. Φυσικά η εμβέλεια της αυλής θα είναι σαφώς πιο περιορισμένη από αυτήν που φαντασιώνονταν τα προηγούμενα χρόνια, με τις δραστηριότητες στα Βαλκάνια, με τη μετατροπή της Ελλάδας σε «διεθνή κόμβο» των ενεργειακών αγωγών και άλλα συναφή. Εξάλλου, όλα αυτά είναι στον αέρα ή, πιο σωστά, στη δίνη ανοιχτών αντιπαραθέσεων των ιμπεριαλιστών στην περιοχή και παγκόσμια. Και, σε κάθε περίπτωση, ήδη η κυβέρνηση Καραμανλή που αναζητούσε αγωγούς με τους Ρώσους για να φτιάξει ρόλο στην περιοχή πήρε ένα γερό μάθημα (ανατροπή) από τους Αμερικάνους. Πόσω μάλλον σήμερα που λυσσομανά διεθνώς η κρίση και βγαίνουν ολοένα μεγαλύτερα ιμπεριαλιστικά μαχαίρια. Ετσι –«τι να κάνουμε;»- ο αστικός ρεαλισμός της υποταγής στα ιμπεριαλιστικά δεδομένα και στις ανατροπές που αυτά φέρνουν δεν σταματά ακόμα και όταν φτάνει η χώρα στο σημείο να τρώει τις σάρκες της. Γι' αυτό βάλθηκαν να «πείσουν» έναν ολόκληρο λαό ότι αυτή η προοπτική είναι η «σωτηρία» του, ότι πρέπει να δεχτούμε και να υποστούμε τα πάντα με στόχο η ζωή μας και το μέλλον των παιδιών μας και των επόμενων γενεών να δεθεί και να εξαρτηθεί απόλυτα από τα δάνεια των διεθνών ληστών, των εγκληματιών και αρχιφονιάδων του πλανήτη!
Ταυτόχρονα, εκτός από αυτή την «ήπια» εκδοχή του μέλλοντός μας, που με την πιο άγρια και ασύστολη πολιτική τρομοκρατία απαιτούν από το λαό να αποδεχτεί, ολοένα και περισσότερο διαγράφεται πιο έντονα μια πιο σκληρή εκδοχή. Μια εκδοχή που δεν θα προκύψει γιατί δεν θα είμαστε «αρκούντως πειθήνιοι και υποτακτικοί» στις ιμπεριαλιστικές εντολές, αλλά γιατί τα ίδια τα ιμπεριαλιστικά κέντρα θα αποφασίσουν πως έτσι και αλλιώς η χώρα «δεν χωράει» σε καμιά πίσω αυλή τους. Θα αποφασίσουν δηλαδή με βάση τις αντιθέσεις τους μέσα στη λεγόμενη ΕΕ, με βάση την ιδιαίτερη κρίση της Ευρωζώνης, με βάση τις αμερικανοευρωπαϊκές συγκρούσεις, πως η χώρα μας είναι ακόμα περισσότερο αναλώσιμη από όσο προβλέπει η «ήπια» εκδοχή! Τα μεγέθη της κρίσης στην ευρωζώνη και διεθνώς, η όλη διαδικασία, ένταση και περιπλοκή των διεθνών αντιθέσεων φέρνουν ολοένα και πιο πολύ τη μια εκδοχή κοντά στην άλλη, κάνουν δυσδιάκριτα τα όριά τους! Και βέβαια σε αυτή τη δεύτερη εκδοχή τα πράγματα δεν σταματούν εκεί που φτάνουν οι… κομψές αναλύσεις για την ένταξη της χώρας στο «ευρώ του Νότου» ή έστω σε αυτό που περιγράφεται με τον όρο της «ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας». Ούτε σήμερα ούτε βέβαια και «τότε» το ζήτημα δεν είναι και δεν θα είναι το «νόμισμα» καθεαυτό ή μόνο οικονομικό. Η δυναμική των εξελίξεων του πλέγματος κρίση-ανταγωνισμοί θέτει ήδη ζήτημα υπόστασης της ίδιας της χώρας!
Αλήθεια, γιατί ποτέ δεν υλοποιήθηκε η «ιστορική συμφωνία» της 21ης Ιουλίου; Και γιατί για την «πιο ιστορική συμφωνία» της 26ης Οκτωβρίου εκφράζονται ήδη διεθνώς πολλές αμφιβολίες για τη υλοποίησή της; Ποιος δεν βλέπει ότι ο συγχρονισμός και η συναίνεση που απαιτείται από μια σειρά «οίκους», τράπεζες, πολιτικά κέντρα και ιμπεριαλιστικά κράτη για να πραγματοποιηθούν συντονισμένα τέτοια βήματα στις σημερινές συνθήκες είναι περίπου ανέφικτος; Και ποιος μπορεί να πιστεύει με βάση αυτά ότι αύριο μια ενδεχόμενη διάσπαση της σημερινής ΕΕ και ευρωζώνης θα γίνει συντεταγμένα; Οτι δηλαδή η ΕΚΤ, ο EFSF και η Κομισιόν θα αφεθούν απερίσπαστοι να «σχεδιάσουν» σε… χρηματοπιστωτικό επίπεδο τις νέες νόρμες και κανονισμούς που θα διέπουν τη νέα διάταξη; Ποιος πραγματικά πιστεύει, δηλαδή, ότι θα ομονοήσουν οι αντιμαχόμενες μερίδες του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου τόσο εντός των κρατών της ευρωζώνης και της ΕΕ όσο και μεταξύ τους τα ιμπεριαλιστικά κράτη της ΕΕ και ακόμα αυτά τα τελευταία με τις ΗΠΑ; Ισως υπάρχουν –ακόμα- θιασώτες τέτοιων «κανονικών» εξελίξεων, που επιδιώκουν με λογιστικούς λογαριασμούς όχι μόνο να μελετήσουν αλλά και να «οργανώσουν» τις σχέσεις ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστών, τις σχέσεις κυριαρχίας, υποτέλειας και υποδούλωσης που αυτοί επιβάλλουν σε χώρες σαν την Ελλάδα. Μια τέτοια εκδοχή αποτέλεσαν μέχρι πρότινος οι «προοδευτικοί οικονομολόγοι» της ΕΛΕ, που είχαν έτοιμα τα βιβλία για να βρούνε «τι πραγματικά χρωστάμε». Ας είναι! Σημασία έχει πως όλα τούτα δεν τα «πιστεύουν» και κυρίως δεν τα κάνουν οι ίδιοι οι ιμπεριαλιστές, τα κράτη τους και τα πολιτικά τους κόμματα που κρατούν και ορίζουν τα νήματα των εξελίξεων. Και το ταμπλό της κρίσης και των ανταγωνισμών, με βασικό επίκεντρό του αυτό της ευρωζώνης, γίνεται ολοένα πιο σύνθετο, καθώς φιλοδοξία παρέμβασης σε αυτό εκφράζουν ήδη Κινέζοι και Ρώσοι!
Σε ένα τέτοιο, λοιπόν, πεδίο αντιθέσεων, το ενδεχόμενο μιας «έξωσης» της Ελλάδας από το «ακριβό» ευρώ δεν μπορεί να περιγραφεί με όρους «μετακόμισης» σε ένα άλλο, πολύ πιο υποβαθμισμένο για την αστική τάξη οικονομικό πεδίο. Ούτε επίσης μια τέτοια εξέλιξη περιλαμβάνει «μόνο» συνθήκες εξαθλίωσης και πείνας για το λαό. Οι συγκρούσεις που θα διαμορφωθούν σε μια τέτοια κατάσταση αφορούν συνολικότερα ζητήματα για τις τύχες της χώρας και του λαού και δεν μπορούν να περιγραφούν και να προσδιοριστούν προκαταβολικά με «ασκήσεις επί χάρτου».

Η χρεοκοπία της «πολιτικής τάξης»

Με κάθε «σοβαρότητα» ο αστικός πολιτικός κόσμος εδώ και πολλές μέρες διεκδικεί ρόλο μαριονέτας και ενεργούμενου στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Ενας απερίγραπτος θίασος μεγαλόσχημων κομπάρσων παριστάνει ότι κυβερνά ή ότι διεκδικεί να κυβερνήσει τη χώρα. Η αηδία που προκαλούν στο λαό ξεπερνάει ακόμα και τη γελοιοποίησή τους: Η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, επειδή «δεν άντεχε» να ψηφίζει άλλα αντιλαϊκά μέτρα, έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνησή της, ώστε αυτή να… αποχωρήσει και να έρθει μία κυβέρνηση συνεργασίας η οποία -με τη στήριξη και των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ- θα ψηφίσει…. μέτρα πολύχρονης εξόντωσης του λαού! Ο ΓΑΠ χαράματα απέναντι στις Κάνες των ιμπεριαλιστών κάνει δηλώσεις-απομαγνητοφώνηση των δηλώσεων Μέρκελ, Σαρκοζί! Ο Σαμαράς, για να μας «σώσει» από το μνημόνιο, δέχεται συμμετοχή στην έκτακτη κυβέρνηση που θα περάσει νέο πολυετές μνημόνιο! Και όταν οι ιμπεριαλιστές τού ζητούν και την υπογραφή του στο γραπτό προσύμφωνο για την κυβέρνηση, εκρήγνυται η «εθνική του αξιοπρέπεια»: «όλα κι όλα, εγώ δεσμεύτηκα δημόσια και προφορικά ότι θα στηρίξω τις απαιτήσεις σας. Και φυσικά το εννοώ ότι θα το κάνω. Με προσβάλλετε!». Στα… διαλλείματα της παράστασης -για να ξεκουραστούν οι πρωταγωνιστές- ο Καρατζαφέρης και η Μπακογιάννη έκαναν τα δικά τους νούμερα «υπευθυνότητας», ενώ βοήθειες δίνει και ο Κουβέλης που τουλάχιστον ως την Τρίτη 8/11 «επιφυλασσόταν» να τοποθετηθεί αν θα στηρίξει ή όχι τη «νέα κυβέρνηση»…
Κι όμως δεν είναι θίασος! Είναι τα κόμματα και οι πολιτικοί παράγοντες που εδώ και δεκαετίες ασκούν την κυβερνητική εξουσία και τη διοίκηση της χώρας. Το κύριο σε καμιά περίπτωση δεν είναι η όποια ανικανότητά τους. Και το πιο αληθινό και ουσιαστικό είναι πως ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και Σια είχαν πάντα, από τη συγκρότησή τους το 1974, την ίδια γραμμή που έχουν και σήμερα: τη γραμμή της εξάρτησης και της υποτέλειας στους αμερικάνους και τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές. Αυτός ήταν πάντα ο θεμέλιος λίθος της πολιτικής τους είτε ήταν στην κυβέρνηση είτε ήταν στην αντιπολίτευση. Με αυτή τη γραμμή προέκυψαν όλες οι μεγάλες «εθνικές επιτυχίες»: Η ένταξη στην ΕΟΚ, η συμφωνία «αποχώρησης» των βάσεων, η επέκταση της ΝΑΤΟϊκής κυριαρχίας στο Αιγαίο, η ένταξη στην ΟΝΕ, τα Ιμια και η συμφωνία της Μαδρίτης, η συμβολή στο διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας και η διάλυση κάθε σχέσης καλής γειτονίας (ακόμα και με αστικούς όρους) με τις βαλκανικές χώρες, η επόμενη συμβολή στην εισβολή στο Ιράκ, η Ολυμπιάδα, η «στρατηγική» συμμαχία με το Ισραήλ…
Ο κατάλογος είναι πρόχειρος και ενδεικτικός για να θυμίσουμε ότι το όλο πλέγμα των σχέσεων εξάρτησης είναι εκτός της τρέχουσας πολιτικής (και της θεωρούμενης αριστερής συμπεριλαμβανόμενης) φιλολογίας. Για να θυμίσουμε δηλαδή ότι το ζήτημα δεν είναι μόνο η ΕΕ –ή πολύ περισσότερο το ευρώ- και δεν είναι μόνο οικονομικό. Ομως, έστω και έτσι και για συντομία θα θέσουμε ένα μόνο ζήτημα. Λέγεται από όλες τις αστικές δυνάμεις -και όχι μόνο- πως αυτές τις μέρες διακυβεύεται η μεγαλύτερη επιτυχία της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες, η ένταξη στην ΕΟΚ/ΕΕ/ΟΝΕ! Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τι λένε! Μα ακριβώς αυτή η ένταξη και οι πολυετείς «προσαρμογές», «εκσυγχρονισμοί» και «αναδιαρθρώσεις» που αυτή η ένταξη προϋπέθετε και συνεπαγόταν διαρκώς όλα αυτά τα χρόνια είναι που οδήγησαν –εκτός των άλλων- στη σημερινή κατάσταση της διαλυμένης παραγωγικής οικονομικής βάσης, στην παραρτημοποίηση της χώρας! Δηλαδή αυτή ακριβώς η πορεία συνέβαλε καθοριστικά στο να δημιουργηθούν οι όροι υποδούλωσης και μετατροπής της χώρας σε προτεκτοράτο που σήμερα αντιμετωπίζουμε! Αποδεικνύεται δηλαδή ότι η «μεγάλη ιδέα» της αστικής τάξης και όλων των πολιτικών της δυνάμεων δεν ήταν παρά η ιδέα ενίσχυσης της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας στη χώρα, αποδυνάμωσης-διάλυσης των στοιχειωδών όρων για την ίδια τη χώρα και το λαό. Στις συνθήκες μιας προηγούμενης περιόδου, για μια σειρά λόγους και συσχετισμούς ο ιμπεριαλισμός και η αστική τάξη «έκρυβαν» την καταστροφή που εξελισσόταν, κυρίως γιατί η σχέση εξάρτησης αναπαραγόταν σχετικά ικανοποιητικά και για τις δύο πλευρές. Σήμερα στις συνθήκες κρίσης και έντασης του ανταγωνισμού τα πράγματα έχουν έρθει σε οριακό σημείο. Οι ιμπεριαλιστές –και ο καθένας για λογαριασμό του- απαιτούν και επιβάλλουν όρους προτεκτοράτου για τη χώρα. Και η αστική τάξη προσαρμόζεται καθημερινά ολοένα και πιο πολύ σε ό,τι απαιτούν.
Αναδεικνύεται έτσι πλατιά στο λαό η χρεοκοπία της γραμμής της εξάρτησης. Αναδεικνύεται δηλαδή πως η αστική τάξη και το σύστημα στο πλαίσιο του οποίου καλείται να ζήσει και να υπάρξει ο λαός δεν μπορεί να διασφαλίσει τίποτε για το λαό και τη χώρα. Δεν μπορεί να διασφαλίσει δουλειά, ψωμί, ελευθερία, ειρήνη, ούτε με την πιο σχετική, με την καπιταλιστική έννοια των όρων αυτών! Αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενο της χρεοκοπίας του πολιτικού συστήματος απέναντι στο λαό και τη νεολαία. Τα κόμματα του συστήματος στη χώρα πέρασαν τα τελευταία σχεδόν 40 χρόνια «διαβεβαιώνοντας» το λαό πως αν «είμαστε με τους νικητές», αν λειτουργούμε στο πολιτικό, οικονομικό, στρατιωτικό πλαίσιο που αυτοί μας ορίζουν, όλα θα πάνε καλά! Στη βάση αυτής της θέσης χτίστηκαν οι κατά περιόδους «αφηγήσεις» τους και έγιναν όσα έγιναν στη χώρα και στο λαό. Από τη διάλυση της αγροτικής παραγωγής ως τις αντιδραστικές ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις και την εκπαίδευση και από τις πολλαπλές «αγορές του αιώνα» στα αμερικονονατοϊκά εξοπλιστικά προγράμματα ως τους διακανονισμούς των εθνικών λεγόμενων ζητημάτων και των σχέσεων με τους γειτονικούς λαούς. Τώρα –και στην πραγματικότητα ήδη από το 2004- όχι μόνο δεν μπορούν πια να στήσουν «αφηγήσεις», αλλά αποκαλύπτονται και είναι όργανα του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που προωθεί μια εφιαλτική κατάσταση για το λαό μας, τη χώρα και όλους τους λαούς της περιοχής. Και είναι τόσα βαθιά η ξενοδουλεία συνολικά όλων των τμημάτων και παραγόντων της αστικής τάξης, που ακόμα και αυτοί που δυστροπούν με τις σημερινές εξελίξεις το μόνο που έχουν να «προτείνουν» και να αντιτάξουν είναι η αναζήτηση «λύσεων» στη Ρωσία ή την Κίνα! Δηλαδή η σκέψη τους –στην πραγματικότητα η γκρίνια τους- εξαντλείται στην αναζήτηση, στην ευχή ύπαρξης ενός άλλου -πιο «στοργικού»- προστάτη!

Ο λαός μας αντιμέτωπος με τη νεοαποικιοκρατία

Δεν μπορεί μια χώρα και ένας λαός να υπάρχει, να ζει και να κάνει προκοπή όντας υποθηκευμένος και υποτελής στις απαιτήσεις και τα συμφέροντα των διεθνών τυράννων! Αυτό διδάσκει η ιστορία του ιμπεριαλισμού, η ιστορία των λαών του κόσμου. Αυτό διδάσκει και η Ιστορία του δικού μας λαού, αυτό το δίδαγμα αντιμετωπίζουμε και σήμερα με τον πιο σκληρό τρόπο καθώς (και) ο λαός μας αναμετριέται με τις πολιτικές επαναποικιοποίησης που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των απαντήσεων του ιμπεριαλιστικού κόσμου απέναντι στη βαθιά και συνολική κρίση που ο ίδιος αντιμετωπίζει. Ο αγώνας για την κοινωνική απελευθέρωση, για την επανάσταση και το σοσιαλισμό είναι στη χώρα μας άρρηκτα δεμένος με την ανατροπή της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Η ανατροπή της εξουσίας της αστικής τάξης στη χώρα μας είναι αδύνατη χωρίς την ανατροπή της στρατιωτικής, οικονομικής, πολιτικής κυριαρχίας των ΗΠΑ και των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών μέσα στη χώρα! Αυτοί στην πραγματικότητα αποτελούν τα βάθρα της αστικής εξουσίας. Αυτό σήμερα είναι τόσο φανερό όσο ήταν το Δεκέμβρη του '44, όταν τα τανκς του Σκόμπυ ανέλαβαν να αποκαταστήσουν το ζήτημα της εξουσίας στη χώρα. Και είναι μέσα στην τροχιά των εξελίξεων αυτή η πραγματικότητα να γίνει ακόμα πιο επώδυνα απτή για το λαό και την εργατική τάξη της χώρας, με πολλούς τρόπους το επόμενο διάστημα.
Η ήττα της γραμμής της εξάρτησης σήμερα, η αποκάλυψη της χρεοκοπίας της πλατιά στο λαό πρέπει και μπορεί να αποτελέσει αφετηρία για να δυναμώσει και να συγκροτηθεί η κατεύθυνση της αντιιμπεριαλιστικής γραμμής και πάλης μέσα στο κίνημα. Πρέπει ακόμα να αποτελέσει τη βάση της αναγκαίας πολιτικής ρήξης με τη γραμμή του ρεφορμισμού που σε διάφορες παραλλαγές ανακηρύσσει την αποδοχή-υποταγή του λαού στην ιμπεριαλιστική κυριαρχία. Εξάλλου, αυτή ακριβώς η ρεφορμιστική γραμμή αποτέλεσε όλες τις τελευταίες δεκαετίες και την πιο σημαντική βοήθεια για να στερεώσουν οι αστικές πολιτικές δυνάμεις την κυριαρχία τους, το καθεστώς της εξάρτησης και της υποτέλειας. Αυτή η φιλοϊμπεριαλιστική κληρονομιά της ρεφορμιστικής Αριστεράς (της «ΕΟΚ των εργαζομένων», της «αμοιβαίας και επωφελούς συνεργασίας με τις χώρες της ΚΟΜΕΚΟΝ», της αναζήτησης των «εθνικών» τμημάτων της αστικής τάξης με τα οποία θα προχωρούσε η «πραγματική αλλαγή» κ.ο.κ.) είναι και σήμερα δρώσα και παρούσα –με τους αναγκαίους μετασχηματισμούς- στη γραμμή των ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ - και όχι μόνο. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν διανοείται καν πως η προοπτική της χώρας και του λαού βρίσκεται έξω από την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, την ιμπεριαλιστική προστασία. Η ηγεσία του ΚΚΕ έχει ανακηρύξει την «ιμπεριαλιστική Ελλάδα» και εν είδει τροτσκιστικής γκρούπας περιφέρει το «επιχείρημα» ότι η θέση της εξάρτησης «αθωώνει» την αστική τάξη της χώρας! Λες και μια ξενόδουλη αστική τάξη δεν είναι απόλυτα εχθρική απέναντι στο λαό και την εργατική τάξη της χώρας (της). Με αυτά και όποια ανάλογα κατασκευάσματα και παρά την καταιγιστική πραγματικότητα, το μόνο που επιδιώκουν είναι να αποφύγουν τη σύγκρουση με τα ιμπεριαλιστικά στηρίγματα της αστικής εξουσίας που αποτελούν τελικά και το θεμέλιο λίθο της αστικής πολιτικής νομιμότητας.
Ωστόσο, ο λαός ζει και αντιμετωπίζει την πραγματικότητα. Βρίσκεται σε αγωνιστικό ξεσηκωμό και, ανεξάρτητα από τις καμπές που θα περάσει η πάλη του, είναι και θα είναι υποχρεωμένος να αναγνωρίσει τους πραγματικούς του εχθρούς και να συγκροτήσει το αντιιμπεριαλιστικό επαναστατικό κίνημα που χρειάζεται για να υπερασπίσει τη ζωή του και να ανοίξει το δρόμο για το μέλλον του.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Οργανωμένα, μαζικά, συλλογικά και με αλληλεγγύη Να μην περάσει το χαράτσι για τα σπίτια!

Παρά την κυβερνητική κρίση, τα αποφασισμένα μέτρα καλά κρατούν και εφαρμόζονται. Ανάμεσα σε αυτά είναι και τα χαράτσια για τα σπίτια που έρχονται μέσω ΔΕΗ. Ποσά μεγάλα, που προστίθενται στα προηγούμενα της εφορίας και απομυζούν ακόμη περισσότερο το εισόδημα των εργαζομένων. Εισόδημα όμως που έτσι κι αλλιώς έχει μειωθεί κατά πολύ και σε πάρα πολλές περιπτώσεις δεν υπάρχει καν εξαιτίας της ανεργίας.
Οι αντιδράσεις του κόσμου, στις γειτονιές κυρίως αλλά και σε εργασιακούς χώρους, αρχίζουν να αποκτούν οργανωμένα χαρακτηριστικά. Υπάρχουν ήδη αρκετές πρωτοβουλίες και συνελεύσεις που δημιουργήθηκαν ή κινηθήκαν στη λογική της μη πληρωμής των προηγούμενων χαρατσιών. Η εμπειρία που αποκτήθηκε είναι σημαντική και πρέπει να αξιοποιηθεί.
Μια πρώτη διαπίστωση που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι ότι ο λαός όχι απλώς δεν θέλει, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν αποδέχεται τους λόγους που προβάλλονται για την επιβολή τους, αλλά κυρίως δεν μπορεί να τα πληρώσει, γι’ αυτό και πλαισιώνει αυτές τις κινήσεις. Τα μηνύματα που υπάρχουν ως τώρα είναι ότι με την περίπτωση του χαρατσιού της ΔΕΗ η μαζικότητα θα είναι ακόμη μεγαλύτερη. Και αυτό γιατί τα όρια αποπληρωμής του είναι ασφυκτικά, τα ποσά μεγάλα και το ενδεχόμενο διακοπής της ηλεκτροδότησης, πέρα από απειλή από μεριάς κράτους, έχει να κάνει με την καθημερινότητα του λαού, με άμεσες συνέπειες, και δεν μπορεί να γίνει εύκολα αποδεκτό.
Σε όλη την Ελλάδα πραγματοποιούνται συνελεύσεις, συγκεντρώσεις και πορείες συνδυασμένες με παρεμβάσεις ή ακόμη και καταλήψεις στα κατά τόπους γραφεία της ΔΕΗ όπου εμποδίζονται διακοπές ή και επιβάλλονται επανασυνδέσεις. Οι κινήσεις αυτές παράλληλα ανέδειξαν το ήδη μεγάλο πρόβλημα, μια και φάνηκε η έκταση της δυσκολίας από μεγάλο αριθμό εργαζομένων και ανέργων να πληρώσουν το ρεύμα, των ήδη πολλών διακοπών, πρόβλημα που με τα χαράτσια θα γίνει ακόμη πιο έντονο. Οπότε στην πορεία προκύπτει το πρόβλημα της δικτύωσης και της καλύτερης οργάνωσης του κινήματος στην κατεύθυνση της μεγαλύτερης μαζικοποίησης των τοπικών κινήσεων και της δημιουργίας δικτύων που θα βρίσκονται σε ετοιμότητα για την παρεμπόδιση διακοπών, με όρους μαζικότητας και όχι με τη λογική των «Ζορό» και της «εν κρυπτώ» επανασύνδεσης.
Αν και σε όλες τις συνελεύσεις αναζητούνται και καλύψεις νομικού τύπου (τρόποι πληρωμής μόνο του ρεύματος, εξώδικα κ.λπ.), μια και το ίδιο το κράτος και η ΔΕΗ φροντίζουν να κόβουν κάθε τέτοιου είδους παραθυράκι, τελικά επικρατούν λογικές κινηματικού τύπου, παρά και τη λογική κάποιων από την Αριστερά να επιμένουν σε λογικές ανάθεσης σε δήμους ή δίκτυα δικηγόρων ή και στον… εαυτό τους (ΚΚΕ/ΠΑΜΕ). Άλλωστε η εμπειρία από την προηγούμενη προσπάθεια στις εφορίες έδειξε ότι όσοι στηρίχτηκαν κυρίως στον νόμο ή στην προπαγάνδιση των ελάχιστων επιπτώσεων τελικά είχαν αποτελέσματα αρνητικά.
Οι παρεμβάσεις των δήμων, που καλώς γίνονται, μπορεί να λειτουργούν θετικά στην ενθάρρυνση ενός κόσμου στο να μην πληρώσουν, αλλά θα πρέπει να γίνεται ξεκάθαρο από το κίνημα ότι δεν μπορούμε να σταθούμε μόνο σε αυτές δημιουργώντας έναν εφησυχασμό ότι το κράτος θα μείνει απαθές και θα περιμένει τις αποφάσεις των δικαστηρίων. Όπως σε κάθε αγώνα θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι μπορεί να έχει επιπτώσεις οι οποίες όμως μπορούν να ξεπεραστούν μόνο με τη μαζικότητα και την άμεση συμμετοχή όλων στην «πηγή» του προβλήματος.
Η δημιουργία κινήματος για το συγκεκριμένο χαράτσι μπορεί να έχει κάποιες ιδιαίτερες δυσκολίες, κυρίως με βάση το ότι η ύπαρξη ηλεκτρικού ρεύματος στα σπίτια αφορά την ποιότητα ζωής του λαού, κάτι στο οποίο στηρίζονται και οι κρατικοί εκβιασμοί, αλλά ακριβώς αυτή την ιδιαιτερότητα μπορεί να «εκμεταλλευτεί» το κίνημα ώστε να οργανωθεί σε καλύτερη βάση, πιο οργανωμένα, πιο μαζικά, πιο συλλογικά και με έντονο το στοιχείο της αλληλεγγύης μεταξύ των εργαζόμενων. Ήδη αρκετές συνελεύσεις, συγκεντρώσεις και παρεμβάσεις έχουν πραγματοποιηθεί και προγραμματίζονται ακόμη περισσότερες το επόμενο διάστημα. Τα έως τώρα μηνύματα είναι θετικά και απ’ ό,τι φαίνεται αυτή η ιστορία θα πάρει μαζικές διαστάσεις. Περισσότερο απ’ όσο το προηγούμενο της εφορίας, το οποίο δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι συνεχίζεται, μια και τρέχουν ακόμη οι δόσεις.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

«Παγκοσμιοποιημένη» είναι η κρατική τρομοκρατία

Σε ολοένα και περισσότερα μήκη και πλάτη της Γης, στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις (στις ίδιες τις Η.Π.Α.), στη λεγόμενη δημοκρατική Δύση, στις εξαρτημένες χώρες –όπως ή δική μας– σε κοινοβουλευτικές δημοκρατίες ή δικτατορίες, γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες μιας ολοένα και αυξανόμενης –ποιοτικά και ποσοτικά– κρατικής τρομοκρατίας και βίας απέναντι στους λαούς. Μιας τρομοκρατίας και βίας που βρίσκεται σε ευθεία αναλογία τόσο με την επίθεση στους ίδιους τους όρους ζωής των λαών, στα στοιχειώδη δικαιώματά τους μέσα σε συνθήκες έντασης της κρίσης του εκμεταλλευτικού συστήματος, όσο και με τη διαδικασία αφύπνισής τους, διαδικασία η οποία βγάζει ολοένα και περισσότερες μάζες στους δρόμους. Ολο και πιο φανερά, ολοένα και πιο συχνά, όλο και πιο απροσχημάτιστα, ο παράγοντας λαός αντιμετωπίζεται ως ο «εσωτερικός εχθρός», με χρήση των πολυποίκιλων δυνάμεων καταστολής, με ξυλοδαρμούς, με χημικά αέρια και νέα, αναβαθμισμένα τεχνικά μέσα, με απαγορεύσεις και συλλήψεις.
Ετσι, στις 25/10, στο Οκλαντ της Καλιφόρνια των Η.Π.Α., ο 24χρονος διαδηλωτής Σκοτ Ολσεν, μέλος της οργάνωσης «Βετεράνοι υπέρ της ειρήνης» (ήταν βετεράνος του ιμπεριαλιστικού πολέμου στο Ιράκ το 2006), που ζητάει τον τερματισμό της κατοχής σε Ιράκ και Αφγανιστάν, δέχεται ευθεία βολή κανίστρου δακρυγόνου στο κεφάλι και μεταφέρεται σε κωματώδη κατάσταση στο νοσοκομείο. Είχε συμμετάσχει σε διαδηλώσεις που διοργάνωνε το κίνημα «Occupy Oakland», οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας του οποίου ξεκίνησαν στις 10/10, και η κατάστασή του εξακολουθεί να παραμένει κρίσιμη.
Στις 4/11, άλλος ένας διαδηλωτής –βετεράνος επίσης– ο Κεϊβάν Σαμπεγί, διακομίστηκε στη μονάδα εντατικής θεραπείας του Νοσοκομείου του Οκλαντ πολύ σοβαρά τραυματισμένος απ’ τα ρόπαλα των αστυνομικών που επιτέθηκαν στους διαδηλωτές. Μάλιστα, του απαγγέλθηκαν κατηγορίες για «αντίσταση κατά της αρχής» και «παραμονή σε χώρο όπου γίνονταν επεισόδια»! Οι μαζικές διαδηλώσεις 10.000 λαού, εργαζόμενων, νεολαίων, μαθητών, δασκάλων και γονιών στο Οκλαντ, που συνοδεύονταν από καταλήψεις δρόμων, πλατειών και γραφείων πολυεθνικών εταιρειών –ενώ στις 2/11 πραγματοποιήθηκε και γενική απεργία- χτυπήθηκαν άγρια απ’ τις δυνάμεις καταστολής. Η αστυνομία χρησιμοποίησε τα γνωστά «δακρυγόνα» χημικά αέρια αλλά και όπλα με πλαστικές σφαίρες, καθώς και τα λεγόμενα «ηχητικά όπλα». Οπως η συσκευή τύπου LRAD (Ακουστική Συσκευή Μεγάλης Εμβέλειας), που προκαλεί εκκωφαντικούς θορύβους, με ό,τι συνεπάγεται αυτό για την ακοή των αποδεκτών, όπλο που προκαλεί επίσης ναυτίες και εμετούς στους πληγέντες, ενώ αναφέρεται πως είναι ικανή να προκαλέσει σοβαρές ζημιές και σε άλλα ζωτικά όργανα… Περισσότερες από 100 συλλήψεις διαδηλωτών έγιναν επίσης από την αστυνομία. Η καταστολή των διαδηλώσεων είχε βέβαια την τιμητική της και σε άλλες πόλεις, όπως στο Σαν Ντιέγκο και στην Οκλαχόμα, όπου αναφέρθηκε θάνατος διαδηλωτή από «άγνωστα αίτια».
Αλλά και στη Ρώμη, στις 28/10, μετά από εντολή του δημάρχου Τζιάνι Αλεμάνο, αποφασίστηκε η απαγόρευση των διαδηλώσεων για ένα μήνα στους κεντρικούς δρόμους της πόλης και στο ιστορικό κέντρο, επιτρέποντας μόνο τις… καθιστικές διαμαρτυρίες που θα μπορούν να πραγματοποιούνται μόνο σε συγκεκριμένους χώρους. Ανακοίνωσε μάλιστα και κατάλογο με τους χώρους αυτούς!
Πριν από την απαγόρευση αυτή και μετά τις διαδηλώσεις της 15/10, όπου συμμετείχαν δεκάδες χιλιάδες κόσμου, είχε προηγηθεί μια ολόκληρη τρομοκρατική επιχείρηση με στόχο, κυρίως, άτομα από το χώρο της αυτονομίας–αναρχίας, αλλά με πολύ ευρύτερους αποδέκτες. Δυνάμεις των ιταλικών ΕΚΑΜ (Digos/ROS) πραγματοποίησαν εισβολές σε σπίτια και κατειλημμένους χώρους και προχώρησαν σε κατασχέσεις και προσαγωγές. Την ίδια στιγμή, ο υπουργός Εσωτερικών, Μαρόνι, προετοιμάζει μέτρο άμεσης προφυλάκισης όσων συλληφθούν με αντικείμενα που θα μπορούσαν (!!!) να χρησιμοποιηθούν εναντίον των αστυνομικών στις διαδηλώσεις.
Οκλαντ, Ρώμη, Σύνταγμα, Κερατέα και όπου αλλού, παντού όπου ο λαός βγαίνει μαζικά στο δρόμο για να διεκδικήσει τα δίκια του, ίδια είναι η αντιμετώπισή του από το σύστημα της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης. Μια αντιμετώπιση που σκληραίνει, οξύνεται κι αναβαθμίζεται, αλλά που λογαριάζει χωρίς τον… ξενοδόχο, που είναι ακριβώς ο ίδιος ο παράγοντας λαός!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ελεύθεροι τρεις πολιτικοί πρόσφυγες από τη Δυτική Σαχάρα

Στις 3/11, τρεις πολιτικοί πρόσφυγες από τη Δυτική Σαχάρα αφέθηκαν ελεύθεροι ύστερα από πολύμηνη στοχοποίηση και «διοικητική κράτηση». Οι καταγγελίες που είχαν κάνει δημόσια στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» σχετικά με επανειλημμένες εισβολές αστυνομικών στο σπίτι τους στην Κυψέλη, που συνοδεύονταν και με τους αντίστοιχους ξυλοδαρμούς, είχε σαν αποτέλεσμα να τους στοχοποιήσουν. Σε μπλόκο της ομάδας «Δίας» σ’ ένα αστικό λεωφορείο στην Πατησίων, στις 27 του περασμένου Ιούλη, στο οποίο επέβαιναν, όπου η πλειοψηφία των επιβατών ήταν μετανάστες, οι αστυνομικοί κατέβασαν βίαια μόνο αυτούς περνώντας τους χειροπέδες και τους μετέφεραν στο… γνωστό Αστυνομικό Τμήμα του Αγίου Παντελεήμονα. Αφού τους ξυλοκόπησαν, τους απήγγειλαν κατασκευασμένες κατηγορίες και τους παρέπεμψαν στο Αυτόφωρο Τριμελές Πλημμελειοδικείο.
Οι ίδιοι δήλωναν πολιτικοί πρόσφυγες και κατέθεσαν αίτηση πολιτικού ασύλου. Ενώ η δίκη τους αναβαλλόταν για την 1/9 (στην οποία αθωώθηκαν οι δύο, ενώ ο τρίτος κρίθηκε ένοχος για «οπλοκατοχή μαχαιριού», χωρίς καν να υπάρχει έκθεση σωματικής έρευνας) και το δικαστήριο ζήτησε την άρση της κράτησής τους, η αστυνομία προχώρησε σε διοικητική κράτησή τους γιατί δεν είχαν τα «νόμιμα χαρτιά». Τους «διασκόρπισε» μάλιστα σε τρία διαφορετικά αστυνομικά τμήματα (Καλλιθέας, Ομόνοιας, Αμπελοκήπων), ενώ τον έναν απ' αυτούς, που είχε κρατηθεί παλαιότερα για 180 ημέρες, τον κράτησε συνολικά περισσότερο χρονικό διάστημα απ' όσο προβλέπεται, εκδίδοντας απόφαση για κράτησή του για άλλες 180 ημέρες! Σύμφωνα με το Προεδρικό Διάταγμα 117, για όσους έχουν υποβάλει αίτηση χορήγησης πολιτικού ασύλου προβλέπεται χρόνος κράτησης 90 ημερών ή συνολικά 180 ημερών αν έχουν ξανακρατηθεί. Φαίνεται πως η… ερμηνεία κι αυτής ακόμα της αστικής νομοθεσίας είναι πολύ σχετική. Μόνο μετά από συνεχείς αιτήσεις του πρόσφυγα αυτού, μετά από προσφυγή του στο «Συνήγορο του Πολίτη» αλλά και κινήσεις αλληλεγγύης, αφέθηκε τελικά ελεύθερος, καθώς και οι δύο συμπατριώτες του.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Υπόθεση Σεϊσίδη: Εισαγγελική διάταξη απορρίπτει τη μήνυσή του προς τον αστυνομικό που τον πυροβόλησε

Παρ' όλο που ο αναρχικός Σίμος Σεϊσίδης αθωώθηκε στις 12/10 απ’ το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο για την κατηγορία που του αποδιδόταν, ότι έκανε απόπειρα ανθρωποκτονίας πυροβολώντας τον αστυνομικό Μπόκο κατά τη διάρκεια καταδίωξής του, στα Πετράλωνα, η μήνυσή του προς τον αστυνομικό αυτό, που τον πυροβόλησε πισώπλατα στο πόδι κατά την καταδίωξη αυτή, με αποτέλεσμα να του το… κόψουν, έχει απορριφθεί από την εισαγγελική διάταξη 48/2011 με το αιτιολογικό πως «ο πυροβολισμός τελέστηκε σε άμυνα, προκειμένου να αποκρουστεί η άδικη επίθεση σε βάρος του αστυνομικού». Η διάταξη αυτή είχε εκδοθεί στις 16/9, ημέρα που ξεκίνησε η δίκη του. Τώρα, οι ισχυρισμοί πάνω στους οποίους στηρίζεται η διάταξη έρχονται σε πλήρη αντίφαση με την απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου. Ο πληρεξούσιος δικηγόρος του Σεϊσίδη, Κώστας Παπαδάκης, προσέφυγε έναντι της διάταξης προκειμένου να μην μπει η υπόθεση στο αρχείο και συγκαλυφθούν οι ευθύνες. Να τιμωρηθεί ο αστυνομικός που τον πυροβόλησε.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Κύπρος: Απεργία πείνας 67 κρατουμένων μεταναστών

Στις 24 του Οκτώβρη, οι 52 από τους 65 μετανάστες που κρατούνται για περισσότερους από 6 μήνες (κατά παράβαση ακόμα κι αυτού του Ανωτάτου Δικαστηρίου) στο «Μπλοκ 10» των Κεντρικών Φυλακών της Κύπρου, κατηγορούμενοι, για «παράνομη διαμονή στη χώρα», και με «άρνηση επαναπατρισμού» για κάποιους, ξεκίνησαν απεργία πείνας. Ακολούθησαν δύο απόπειρες αυτοκτονίας, ενός αλγερινού μετανάστη, πατέρα δύο παιδιών, στις 27/10, ο οποίος ζητούσε να επιστρέψει στην πατρίδα του, κι ενός Σύριου, στις 28/10, ο οποίος κρατούνταν για περισσότερο από ένα χρόνο κι επίσης επιθυμούσε την επιστροφή στην πατρίδα του. Ενώ και οι δύο μεταφέρθηκαν σε… ψυχιατρική κλινική, άλλοι 15 μετανάστες ξεκίνησαν, στις 1/11, απεργία πείνας στα κρατητήρια Λακατάμειας.
Εκεί, μάλιστα, είχε πεθάνει πριν από λίγες εβδομάδες κι ένας γεωργιανός μετανάστης. Την ίδια στιγμή, κι ενώ το θέμα έχει υποβαθμιστεί απ' τα κυπριακά ΜΜΕ, τους ασκούνταν πιέσεις, εκβιασμοί και απειλές για στέρηση του δικαιώματος των παιδιών τους να φοιτήσουν σε σχολεία, με στόχο να σταματήσουν την απεργία πείνας. Η απεργία τους τελικά σταμάτησε στις 3/11, μετά τις δηλώσεις του γενικού διευθυντή του υπουργείου Εσωτερικών πως θα επιλύσει τα αιτήματά τους, που δεν είναι άλλα απ’ την απαίτηση της διακοπής στέρησης των στοιχειωδών δικαιωμάτων τους.
Η «τύχη» των μεταναστών εργατών, θυμάτων της ιμπεριαλιστικής θηριωδίας και της εξαθλίωσης των χωρών τους, είναι η ίδια στις χώρες που τους «υποδέχονται». Είναι αυτή της αιματηρής εκμετάλλευσης απ' το κεφάλαιο, για την αποκομιδή υπερκερδών, της εξαθλίωσής τους, της περιθωριοποίησής τους, όποτε «περισσεύουν», της κρατικής, παρακρατικής, αστυνομικής και ρατσιστικής βίας. Τόσο στην Κύπρο της «αριστερής» (τρομάρα της!) διακυβέρνησης του ΑΚΕΛ όσο και στην Ελλάδα, στην Ιταλία και τις ιμπεριαλιστικές χώρες της «προηγμένης» Δύσης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Νέος πρωθυπουργός για μια παλιά πολιτική

Εχουν επιτέλους νέο πρωθυπουργό! Μετά την πλήρη απαξίωση του.. παλιού πρωθυπουργού, της παλιάς κυβέρνησης, του ίδιου του Προέδρου της Δημοκρατίας, του πολιτικού συστήματος συνολικά, το καταρρακωμένο αστικό μπλοκ εξουσίας βρήκε το κουράγιο να πανηγυρίσει με ανακούφιση τη «μεγάλη επιτυχία». Τον εντοπισμό της «ισχυρής προσωπικότητας», μετά από πέντε μέρες ακούραστων αναζητήσεων, παλινωδιών, υπόγειων διαπραγματεύσεων, απειλών και εκβιασμών εντός και εκτός Ελλάδας, που θα ηγηθεί της πιο αντιδραστικής κυβέρνησης και της πιο βάρβαρης πολιτικής που γνώρισε ο τόπος εδώ και πολλές δεκαετίες. Μια κυβέρνηση που θα υπογράφει και θα υλοποιεί τις αποικιοκρατικές δανειακές συμβάσεις και τα μέτρα υποδούλωσης και εξόντωσης της χώρας και των κατοίκων της με συναινετικές διαδικασίες. Μια συναίνεση που αφορά αποκλειστικά τα κόμματα του κεφαλαίου και της υποταγής στους «δανειστές», αφού γνωρίζουν ότι συναίνεση με το λαό δεν πρόκειται να υπάρξει.
Φαντασιώνεται ο αστικός πολιτικός κόσμος ότι «έλυσε το πρόβλημά του». Μηνύματα χαράς και αγαλλίασης αναμεταδίδονται από τα «παπαγαλάκια» των ΜΜΕ. Πρόκειται όμως για φθηνή επικοινωνιακή τακτική που δεν πείθει κανέναν. Γνωρίζουν πολύ καλά τα κόμματα της εξουσίας και οι παρατρεχάμενοί τους ότι όλα τα εκρηκτικά στοιχεία που τους ανάγκασαν να ενωθούν απέναντι στο λαό θα συνεχίσουν να βάζουν εμπόδια στα σχέδιά τους, θα απειλούν τους ίδιους και την πολιτική τους. Η κρίση του πολιτικού συστήματος θα αποδειχθεί αθεράπευτη, η καπιταλιστική κρίση θα οξύνεται διαρκώς και σε τέτοιο βαθμό που καμία «ισχυρή προσωπικότητα», καμία «ισχυρή κυβέρνηση», κανένα «μεταβατικό σχήμα» δεν θα είναι ικανό να συγκρατήσει τη λαϊκή οργή που έχει βάθος και αποκτά ολοένα και πιο πολιτικά χαρακτηριστικά. Η πρόσκαιρη «λύση της στιγμής» (παραίτηση Παπανδρέου, νέα κυβέρνηση και νέος πρωθυπουργός μνημονιακού προσανατολισμού με συμφωνία ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ), σαν απάντηση στα λαϊκά ξεσπάσματα στις 19, 20 και 28 Οκτώβρη φανερώνει ήδη τα όριά της. Θυσιάζει καταρχήν το «αντιμνημονιακό» μασκάρεμα του Σαμαρά και της ΝΔ, ακυρώνοντας τα όποια «εναλλακτικά σχέδια» διακυβέρνησης είχε. Οι αστικές εφεδρείες και οι «εναλλακτικές επιλογές» περιορίζονται δραματικά, ανακυκλώνοντας και αυξάνοντας τα αδιέξοδα για το πολιτικό-οικονομικό κατεστημένο.
Γνωρίζουν οι ντόπιοι «πολιτικοί λειτουργοί» του ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ ότι το εκρηκτικό μίγμα αντιθέσεων και ανταγωνισμών μεταξύ των αρπακτικών του ιμπεριαλισμού θα συνεχίσει να καταβροχθίζει χώρες και λαούς ανεξάρτητα από την ύπαρξη ή μη «ισχυρών προσωπικοτήτων και συναινετικών κυβερνήσεως». Γνωρίζουν ότι τα βάρβαρα μέτρα για το «ξεπέρασμα της κρίσης», η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, που εκτοξεύει την ανεργία, και η διάλυση των παραγωγικών σχέσεων, που υποδουλώνει τους εργαζόμενους, δεν είναι απλά ζήτημα τήρησης συμφωνιών, συμβάσεων και συνθηκών, αλλά σημαίνουν τον εξευτελισμό και την εξόντωση ανθρώπων και χωρών. Γνωρίζουν ότι οι απειλές για χρεοκοπία και πτώχευση, τα διάφορα πολιτικά παιχνίδια και ελιγμοί δεν είναι σε θέση να συγκρατήσουν τη λαϊκή οργή, να εμποδίσουν ή να περιορίσουν την ορμητική είσοδο των λαϊκών μαζών στο προσκήνιο.
Γι’ αυτό δεν έχουν καμία σημασία οι «πανηγυρισμοί» εκ μέρους του συστήματος για το νέο πρωθυπουργό και τη «μνημονιακή» συναίνεση που επιτεύχθηκε. Ή, πιο σωστά, έχουν την ίδια σημασία που είχαν οι πανηγυρισμοί για την «τεράστια εθνική επιτυχία του κουρέματος» που θα μας έσωζε τάχα από τη... χρεοκοπία και την εξάρτηση! Γιατί κι αυτή η «επιτυχία», αλλά κι αυτή η «ισχυρή προσωπικότητα» του νέου πρωθυπουργού θα κουρελιαστούν σύντομα από τα νέα λαϊκά ξεσπάσματα που θα προκύψουν.
Απέναντι λοιπόν στη μαύρη συμμαχία ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, αλλά και στη ληστρική συμμορία ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ πρέπει να οικοδομήσουμε τη δικιά μας λαϊκή συμμαχία. Χωρίς εκλογικές αυταπάτες για «εθνοσωτήριους πρωθυπουργούς» ή «εθνοσωτήριες κυβερνήσεις». Με τη βεβαιότητα ότι οι ταξικοί συσχετισμοί αλλάζουν και αναδεικνύονται στους δρόμους του αγώνα, καταγράφονται στο επίπεδο της πολιτικής και οργανωτικής συγκρότησης και ωρίμανσης του λαού. Για να γίνει πραγματικά ο λαός κύριος του εαυτού του.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Παρελαύνει η λαϊκή αμφισβήτηση του αστικού πολιτικού συστήματος...

Κοιτώντας από μια χρονική απόσταση τα πράγματα και βλέποντας την οπερέτα του αστικού πολιτικού προσωπικού να φτιάξει κυβέρνηση συνεργασίας για να τσακίσει το λαό, ήταν απόλυτα δικαιολογημένη η συντονισμένη επιχείρηση του αστικού πολιτικού συστήματος να συκοφαντήσει τη μετατροπή της παρέλασης της 28ης Οκτώβριου σε μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις. Παρελάσεις που έγιναν διαδηλώσεις ενάντια στην πολιτική της τρόικας, της κυβέρνησης και των συνοδοιπόρων της, Ν.Δ. και ΛΑ.Ο.Σ. Κινητοποιήσεις-έκφραση αγανάκτησης και οργής σε δεκάδες πόλεις σε όλη τη χώρα όπου μπουλούκια εργαζομένων και νεολαίας πιάστηκαν χέρι χέρι και φώναζαν ΟΧΙ στις πολιτικές και τους πολιτικούς φορείς που κλέβουν τη ζωή τους.
Το αστικό πολιτικό σύστημα αμφισβητήθηκε. Οταν οι μαθητές γυρίζουν τα κεφάλια τους στους επισήμους που κάθονται σαν χεσμέ… δεξιά και κοιτούν αριστερά τον κόσμο που φωνάζει συνθήματα. Οταν οι παραστάτες τούς μουντζώνουν. Οταν τα σχολειά βγαίνουν από την παρέλαση και γίνονται ένα σώμα με τους διαδηλωτές για να διαδηλώσουν μετά όλοι μαζί. Οταν οι αποδοκιμασίες για τους λεγόμενους επισήμους (όσους πήγαν, γιατί πολλοί μυρίστηκαν το κλίμα και λούφαξαν) ακούγονταν πιο δυνατά από τους ήχους των μεγαφώνων που δίναν το βήμα. Οταν η εξουσία εξαναγκάζεται να τραπεί σε φυγή και στην εξέδρα των επισήμων ανεβαίνουν οι ήρωες της Αντίστασης. Οταν ματαιώνεται η στρατιωτική παρέλαση και τη θέση της παίρνει μια τεράστια διαδήλωση-καταδίκη της πολιτικής της τρόικας και της κυβέρνησης...
Κάτι ήξερε η Διαμαντόπουλου όταν πήρε απόφαση να απαγορευτεί η παρέλαση για τα σχολειά που είχαν κατάληψη πάνω από τέσσερεις μέρες, αλλά και οι μαθητές που την έγραψαν κανονικά και διαδήλωσαν!
Κοντολογίς, η 28η Οκτωβρίου του 2011 ήταν ένα άλλο μεγάλο επεισόδιο της αντιπαράθεσης του λαού και της νεολαίας του με το σύστημα, την πολιτική του και το πολιτικό του προσωπικό.
Τούτη τη φορά δεν ήταν μόνο οι αγανακτισμένοι, ούτε οι συνδικαλιστές και οι βολεμένοι που θέλουν σύμφωνα με το σύστημα να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους. Ούτε κάποιοι αριστεροί που η εξουσία προβοκατόρικα τους χρέωνε ότι εκμεταλλεύονται την παρουσία κόσμου για να κάνουν προπαγάνδα.
Ηταν χιλιάδες λαού που την ημέρα της παρέλασης βρήκαν την ευκαιρία να πουν ΟΧΙ στις πολιτικές των δανειστών, των ντόπιων υπαλληλίσκων τους, του αστικού πολιτικού συστήματος, των βουλευτών και των πολιτικάντηδων, όλου αυτού του εσμού που στηρίζει το ξεδόντιασμα του λαού και το ξεπούλημα της χώρας. Ενα ΟΧΙ που λίγες μέρες μετά γίνεται πανό και συνθήματα στα γήπεδα της χώρας και του εξωτερικού.
Στα όσα αναφέρθηκαν παραπάνω θα βρούμε απαντήσεις στο γιατί έσπευσε η κυβέρνηση να κάνει λόγο για «απόπειρα υπονόμευσης των δημοκρατικών θεσμών». Γι’ αυτό και ο πρόεδρος της Ν.Δ. δήλωσε ότι όσα έγιναν στις παρελάσεις «πλήγωσαν την εθνική μας περηφάνια και αμαύρωσαν την εικόνα των Ελλήνων», ενώ ο Καρατζαφέρης συμπλήρωσε ότι οι λαϊκές κινητοποιήσεις ήταν «διασάλευση του νόμου και της τάξης». Γι’ αυτό η Μπακογιάννη έσκουξε πως ό,τι έγινε στις παρελάσεις αποτελεί «εξευτελισμό για τη χώρα». Κι από κοντά η πορδ… ΔΗΜΑΡ λυπήθηκε για τις γιούχες στον Παπούλια κι έκανε λόγο για «ενέργειες που τραυματίζουν τη δημόσια εικόνα της χώρας».
Ετσι εξηγείται γιατί κάποιοι αρθρογραφούντες αστικών εφημερίδων-κολαούζοι του συστήματος προσπάθησαν να βαφτίσουν αντισυγκεντρώσεις τις λαϊκές κινητοποιήσεις στις παρελάσεις και μάλιστα να τολμήσουν, οι άθλιοι, να γράψουν ότι σε μια αντισυγκέντρωση δολοφονήθηκε και ο Γρηγόρης Λαμπράκης, με αφορμή τις μπουνιές που έφαγε ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μαγκούφης από έναν δικό του...
Στις αστικές φυλλάδες διατυπωνόταν την επομένη των παρελάσεων η άποψη ότι τα κόμματα εξουσίας προστατεύουν, και καλά, τη δυνατότητα των αντιπάλων τους να εκφράσουν την άποψή τους. Και θύμιζαν στα λιβελογραφήματά τους ότι φαινόμενα προπηλακισμών κάποιων πολιτικών συναντούσαν την ομόθυμη καταδίκη των πολιτικών κομμάτων. Εγραψαν ότι «οι λαϊκές αντιδράσεις τροποποιούν τους κανόνες της πολιτικής αντιπαράθεσης και στρώνουν το δρόμο της εκτροπής από τους δημοκρατικούς θεσμούς». Εγραψαν ότι «μετά τους αγανακτισμένους που αποκλείουν τη Βουλή ώστε να μην εκφραστεί η θέληση των εκλεγμένων αντιπροσώπων του ελληνικού λαού ακολούθησαν τα έκτροπα στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις σαν το αποκορύφωμα σειράς ενεργειών που στόχο έχουν το χαμήλωμα της δημοκρατίας».
Θορυβήθηκαν μπροστά στο γεγονός ότι κινδυνεύουν τα 37 μεταπολιτευτικά χρόνια αστικού δημοκρατικού βίου.
Τι τους φοβίζει στ' αλήθεια; Τι τους οδήγησε να εκλιπαρούν το αστικό πολιτικό προσωπικό να ομονοήσει σε κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» όλων των αστικών κομμάτων, που καταργεί στην πράξη τους κανόνες του αστικού πολιτικού παιχνιδιού της μεταπολίτευσης, το οποίο στηριζόταν στο δίπολο κυβέρνηση-αντιπολίτευση και εναλλαγή τους με εκλογές;
Μα, το πιο απλό και το πιο προφανές. Οτι οι πολιτικές των μνημονίων, του ξεθεμελιώματος των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων στη δουλειά και τη ζωή του λαού μας, η επιτήρηση, η λιτότητα δεκαετιών που υπόσχονται στο λαό είναι πολιτική που δεν θα περάσει ομαλά και με τους κανόνες της λεγόμενης δημοκρατικής ομαλότητας που είχαμε συνηθίσει τα προηγούμενα χρόνια.
Η ταξική αντιπαράθεση οξύνεται. Η βίαιη διάλυση των μεσοστρωμάτων, που ο πολιτικός εγκλωβισμός τους στα αστικά κόμματα λειτουργούσε την προηγούμενη περίοδο σαν αερόσακος ασφαλείας στους κραδασμούς των λαϊκών αντιδράσεων, τροποποιεί τα δεδομένα. Αδυνατίζει δραματικά τα αστικά κόμματα και παράλληλα εντάσσει νέες δυνάμεις στο λαϊκό κίνημα. Το χάσμα της αστικής τάξης με το λαό βαθαίνει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και παίρνει μόνιμα χαρακτηριστικά.
Το αστικό πολιτικό προσωπικό είναι απαξιωμένο από το λαό και ζαλισμένο στη δίνη των ασφυκτικών πιέσεων των ιμπεριαλιστών-δανειστών. Μετά και τις παρελάσεις καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να κλείσει στους τέσσερεις τοίχους και μπροστά από μία τηλεόραση το λαό να περιμένει μια φορά στο τόσο να εκφράζει την οργή και την αγανάκτησή του με την ψήφο του στο ένα ή στο άλλο αστικό κόμμα.
Καταλαβαίνουν ότι δεν τους παίρνει όπως παλιά. Και προχωρούν στη συγκρότηση ενός μαύρου μετώπου των αστικών πολιτικών δυνάμεων για να καθυποτάξουν το δυνάμωμα του λαϊκού κινήματος.
Ο λαός πρέπει και θα απαντήσει με τη συγκρότηση του δικού του ΜΕΤΩΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και θα κουρελιάσει τα αντιδραστικά σχέδια.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΚΚΕ: Κλιμάκωση της επίθεσης ή αποκλιμάκωσή της;

Αν κάποιος πάρει στα σοβαρά τα πρωτοσέλιδα του “Ριζοσπάστη”, τις δηλώσεις της Α. Παπαρήγα και τις κομματικές τους ανακοινώσεις, θα πιστέψει το λιγότερο ότι βρισκόμαστε λίγο πριν από την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας, λίγο πριν από τη μεγάλη έφοδο του εργαζόμενου λαού. Να ποιος είναι ο τίτλος του «Ρ» της περασμένης Τρίτης 8 Νοέμβρη: «Λαϊκό μέτωπο ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων» σαν «απάντηση στην κυβέρνηση του μάυρου μετώπου κεφαλαίου-αστικών κομμάτων – ΕΕ» και συνεχίζει: «Η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα με την πάλη τους να ρίξουν αυτήν την κυβέρνηση όσο γίνεται πιο γρήγορα και να επιβάλλουν εκλογές... Χρειάζεται κοινωνικό λαϊκό μέτωπο για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, την κοινωνικοποίησή τους, για την αποδέσμευση της Ελλάδας από την ΕΕ και από το ΝΑΤΟ και διαγραφή του χρέους». Τα παρπάνω αποσπάσματα από το πρωτοσέλιδο του “Ρ” είναι από τη συνέντευξη που έδωσε η Α. Παπαρήγα για τους δημοσιογράφους την προηγούμενη μέρα. Παρόμοιου χαρακτήρα είναι τα πρωτοσέλιδα του “Ρ” των τελευταίων ημερών, που προβάλλουν τις δυσκολίες του συστήματος όσο και τις αγωνιστικές διαθέσεις των λαϊκών μαζών. Και αντί να καλούν το λαό για κλιμάκωση των αγώνων του, αντί να συμβάλουν σε αυτή την κατεύθυνση για να μπορέσει ο εργαζόμενος λαός να ανατρέψει τα βάρβαρα μέτρα και να επανακαταχτήσει όλα όσα του πείρανε, τον καλούν για να επιβάλει τις εκλογές. Τόσο η ηγεσία του ΚΚΕ όσο και αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό που θέτουν σαν πρόταση στο λαό είναι οι εκλογές. Το ίδιο αίτημα έχει και η ΝΔ, και πλην του ΠΑΣΟΚ, όλα τα κόμματα της αστικής τάξης θέλουν εκλογές. Μάλιστα μετά τις τελευταίες εξελίξεις και το ΠΑΣΟΚ υποχρεώνεται να πάει στις εκλογές σε λίγους μήνες μετά το τέλος της συγκυβέρνησης. Πως είναι δυνατόν, άραγε, οι εκλογές να συμφέρουν ταυτόχρονα τα κόμματα της αστικής τάξης και τα κόμματα της Αριστεράς, ας πούμε αυτά του εργαζόμενου λαού; Πότε οι εκλογές έδωσαν λύσεις προς όφελος της εργατικής τάξης και του λαού, για να δώσουν σήμερα; Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, η αστική τάξη της χώρας και το πολιτικό της σύστημα βρίσκεται σε σοβαρή πολιτική κρίση. Σίγουρα, οι από πάνω δεν μπορουν να κυβερνήσουν τους από κάτω με τον παλιό τρόπο και οι από κάτω δεν αποδέχονται τους από πάνω. Η κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ βρέθηκαν σε πλήρη αδέξοδο, γιατί σε αδιέξοδο βρίσκεται το ίδιο το σύστημα της υποτέλειας και της εξάρτησης. Γιατί η χώρα έχει γίνει πεδίο άγριων αναταγωνισμών ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές, αλλά και σε διάφορες μερίδες του κεφαλαίου στο εσωτερικό της. Βρίσκονται επίσης σε αδιέξοδο γιατί οι εργαζόμενες μάζες αντιστέκονται και διαδηλώνουν την οργή τους, όλο και πιο μαζικά και μαχητικά, και τρέμουν όλοι οι από πάνω και οι απ’έξω την παραπέρα ανάπτυξη της πάλης του λαού μας. Και οι εκλογές όταν γίνουν, μόνο στα λαϊκά συμφέροντα δεν πρόκειται να δώσουν λύσεις. Αυτό είναι το σίγουρο. Εάν ήταν να δώσουν λύσεις για το λαό δεν θα γίνονταν. Η ηγεσία του ΚΚΕ έχει διαφορετική άποψη και γι’αυτό τον τελευταίο καιρό, ενώ το ίδιο καταγγέλει την εκλογολογία, είναι αυτό που περισσότερο κι από τα κόμματα του κεφαλαίου θέτει το ζήτημα των εκλογών σαν πρώτο στόχο. Ο βασικός λόγος που η ηγεσία του ΚΚΕ θέλει τις εκλογές και κυρίως παλεύει για να γίνουν οι εκλογές έχει να κάνει με το φόβο που του προκαλούν οι πολιτικές εξελίξεις και κυρίως το ενδεχόμενο κοινωνικών και κοινωνικών εκρήξεων και αναταραχών. Και ό,τι δεν ελέγχει και δεν μπορεί να το χαλιναγωγήσει, στέκεται απέναντί του. Απέναντι σε κάθε αυθόρμητο ξέσπασμα των λαϊκών στρωμάτων. Το ΚΚΕ με την πρόταση του για εκλογές, καλλιεργεί εκλογικές αυταπάτες στον κόσμο και αποδυναμώνει και αποπροσανατολίζει τη λαϊκή πάλη. Γράφει ο “Ρ’ : «Ο λαός να χρησιμοποιήσει σωστά το όπλο της ψήφου και στο ενδεχόμενο των εκλογών... ο λαός να επιβάλει θεαματική μείωση τις εκλογικής και συνολικά της πολιτικής δύναμης των αστικών κομμάτων... οι εκλογές μπορούν να σπρώξουν τα πράγματα προς τα μπρος, αν κερδίσει έδαφος η πολιτική ρήξης και ανατροπής, αν ενισχυθεί η κοινωνική λαϊκή συμμαχία σε βάρος της εξουσίας του κεφαλαίου, των μονοπωλίων, αν στηριχτεί η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ». Αυτά γράφει ο “Ρ” στις 27-4-2010, μια εβδομάδα πριν από τη μεγαλειώδη απεργία της 5ης Μάη. Στις 3-11 στη συνεδρίαση της Βουλής ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ Θ. Παφίλης τόνισε «... Εκλογές τώρα. Η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα να τις επιβάλουν και να τις υποδεχτούν με μαζικές κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα. Με τη δράση και με την ψήφο τους να καταφέρουν ένα ισχυρό πλήγμα στο αστικό πολιτικό σύστημα, να ανοίξουν το δρόμο για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, της εξόντωσης των μονοπωλίων». Να λοιπόν οι εκλογικές αυταπάτες σε όλο τους το μεγαλείο. Οι εκλογές για την ηγεσία του ΚΚΕ αποτελούν το κύριο χαρακτηριστικό της πάλης του. Και αυτό, όχι μόνο σαν εκλογικό αποτέλεσμα, ότι μπορούν να ανεβάσουν τα ποσοστά τους, αλλά κυρίως σαν χαραχτήρας της πάλης που πιστεύει το ΚΚΕ, ότι μπορούν να προκύψουν αλλαγές προς όφελος του λαού. Θα λέγαμε πως για το ΚΚΕ οι εκλογές, και μάλιστα κάθε φύσης εκλογές, είναι το παν. Ακόμα και για τα δημοψηφίσματα, ακόμα και γι’αυτά με τα οποία διαφωνούν, όπως αυτό που επιχείρησε να κάνει η κυβένηση του ΠΑΣΟΚ και ο αρχηγός της. Πιο συγκεκριμένα, στη συνεδρίαση της Βουλής για την ψήφο εμπιστοσύνης προς στον Γ. Παπανδρέου, ο Θ. Παφίλης ανάμεσα σε άλλα τόνισε «Εμείς λέμε όχι δημοψήφισμα αλλά να γίνουν εκλογές... αν όμως γίνει, καλούμε να συμμετάσχει μαζικά ο λαός, να πει ένα συντρηπτικό “Όχι” στο ίδιο το σύστημα και ένα συντριπτικό “Ναι” στη λαϊκή εξουσία και στη έξοδο από το ευρώ». Να λοιπόν, να συμμετάσχει ο λαός στο δημοψήφισμα, όταν ακόμα και το μεγαλύτερο μέρος των αστικών δυνάμεων και τα ΜΜΕ, εκτιμούσαν ότι η μεγάλη πλειοψηφία του λαού δεν θα πήγαινε να ψηφίσει.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Για την πολιτική απόφαση της 1ης συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ …τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα

Ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της 1ης Συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 29-30 Οκτώβρη, όπου εγκρίθηκε η πολιτική απόφαση, η οργανωτική απόφαση και έγινε εκλογή των οργάνων του σχήματος, κλείνοντας με αυτή τη διαδικασία έναν πρώτο κύκλο στο σχήμα αυτό της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και ανοίγοντας έναν επόμενο που φιλοδοξεί να είναι πιο ενιαίος, πιο συγκροτημένος και με πιο ξεκαθαρισμένη τη φυσιογνωμία του.
Δεν ξέρουμε πόσο ικανοποιημένοι είναι τα στελέχη και τα μέλη των οργανώσεων που συγκροτούν το σχήμα από τις αποφάσεις της συνδιάσκεψης και πόσο αυτές θα οδηγήσουν στη δημιουργία ενός συνεκτικού αριστερού πόλου ή θα αποτελούν μια πλατφόρμα που θα διευκολύνει μία κεντρική πολιτική παρουσία και θα ευνοεί τις εκλογικές παρουσίες του σχήματος. Η εκτίμηση αυτή στηρίζεται στις διαφορετικές προσεγγίσεις, εκτιμήσεις για πολλά πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα αλλά κυρίως σε μία διαφορετική πολιτική «συμπεριφορά» σε μια σειρά ζητήματα του κινήματος. Με πιο πρόσφατη την τελείως διαφορετική εκτίμηση για τις συγκρούσεις αναρχικών και περιφρούρησης του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα με την ανακοίνωση που βγήκε με τη συμφωνία των περισσοτέρων έναντι κάποιων άλλων συνιστωσών και μελών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που διαφώνησαν.
Οταν μάλιστα και οι πολιτικές εκτιμήσεις–αποφάσεις κινούνται σε λαθεμένη κατεύθυνση και ανατρέπονται από την πραγματική ζωή, τότε, όπως συμβαίνει και σε άλλους σχηματισμούς της Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ), η συγκρότηση ή ο διαχωρισμός θα παίρνουν οξυμένο χαρακτήρα και θα σπέρνουν τη σύγχυση και την απογοήτευση σε ένα μεγάλο δυναμικό του κινήματος. Και αυτό το δυναμικό, ιδιαίτερα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, όσο και αν σήμερα καταβάλλεται μεγάλη προσπάθεια να «συνηθίσει» στις εκλογικές μάχες και τις αντίστοιχες επιτυχίες, είναι σίγουρο ότι δεν συγκινείται καθόλου από την προοπτική του να αποτελεί μέρος μιας εκλογικής συγκόλλησης. Από την άποψη αυτή, η κριτική στις αποφάσεις της 1ης Συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει και τη σημασία ενός διαλόγου αλλά και αντιπαράθεσης στο πλαίσιο του κινήματος και των αγωνιστών του για τις ανάγκες της εποχής μας.
Κρίσιμα ζητήματα της εποχής μας, η «ανάγνωση» της καπιταλιστικής κρίσης διεθνώς και στον ελληνικό καπιταλιστικό σχηματισμό και προφανώς τα αντίστοιχα καθήκοντα για τους αριστερούς και τους κομμουνιστές, για τα σχήματα, τις οργανώσεις και τα κόμματα που αναφέρονται στην υπόθεση της εργατικής τάξης. Οπως επίσης κρίσιμο ζήτημα αποτελεί η εκτίμηση του χαρακτήρα των εξελίξεων (πολιτικών–οικονομικών) στη χώρα μας, η διάταξη των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, ο ρόλος των ιμπεριαλιστών.
Διαβάζουμε λοιπόν στις θέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στο σημείο 5: «Η πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους οδήγησε σε μια τεράστια υπερσυσσώρευση κεφαλαίων που εμφανίστηκε με τη μορφή μιας χρηματοπιστωτικής “φούσκας” έντεκα φορές μεγαλύτερης από το παγκόσμιο ακαθάριστο προϊόν. Αυτά τα απαξιωμένα κεφάλαια, σύμφωνα με τους “νόμους” της καπιταλιστικής παραγωγής, πρέπει να εκκαθαριστούν βίαια με χρεοκοπίες γιγαντιαίων επιχειρήσεων και τραπεζών, αλλά και ολόκληρων κρατών. Σε αυτή την τροχιά κινείται η παγκόσμια οικονομία, με ανυπολόγιστες συνέπειες για δισεκατομμύρια εργαζόμενων». Οι παραπάνω διαπιστώσεις θέλουν να «εξηγήσουν» τα ζητήματα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, αποκλείοντας από το σκεπτικό τους την ιμπεριαλιστική διάσταση του καπιταλιστικού συστήματος. Με αυτόν το λαθεμένο τρόπο ερμηνείας δεν είναι τυχαίο ότι καταλήγουν στην εκτίμηση για την «εκκαθάριση των απαξιωμένων κεφαλαίων», θεωρώντας ότι αυτό που συμβαίνει κυρίαρχα είναι οι «χρεοκοπίες» και σαν αποτέλεσμα αυτών των «χρεοκοπιών» οι επιπτώσεις στους λαούς.
Αν τα πράγματα ήταν τόσο «τακτοποιημένα» στο ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα, όπως στο κείμενο των θέσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τότε η ανθρωπότητα δεν θα είχε ζήσει δύο παγκόσμιους πολέμους, αμέτρητες επεμβάσεις και πραξικοπήματα, περιφερειακές συγκρούσεις μεταξύ χωρών για τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Η παραπάνω διατύπωση στις θέσεις δεν αποτελεί παρά τη «φυσική» συνέπεια στη λογική των δυνάμεων που συγκροτούν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ότι βρισκόμαστε στην εποχή της «παγκοσμιοποίησης» και όχι του ιμπεριαλισμού, πράγμα που δεν διατυπώνουν ανοιχτά μιας και η θεωρητική «τεκμηρίωση» έχει συντριβεί από την ίδια την πραγματικότητα. Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαίο ότι με βάση αυτή την τοποθέτηση κάποιοι μέσα από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ οδηγούνται στη στήριξη και τη συμμετοχή τους στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) σαν κατεύθυνση που μπορεί να αποτρέψει τη «χρεοκοπία» της χώρας, μειώνοντας τα «παράνομα» χρέη. Οπως επίσης δεν είναι καθόλου τυχαία και η υποτίμηση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων που «εκκαθαρίζουν» χώρες και λαούς, με κορυφαία περίπτωση αυτή της Λιβύης.
Και πώς να μη συμβαίνουν αυτά με εκτιμήσεις όπως η παρακάτω στο σημείο 7 της πολιτικής απόφασης: «Την ίδια στιγμή, ως αποτέλεσμα και της κρίσης, οξύνονται όλες οι αντιθέσεις του καπιταλιστικού συστήματος: ενδοϊμπεριαλιστικές, ενδοκλαδικές, μεταξύ και εντός των καπιταλιστικών ολοκληρώσεων. Εντείνεται ο εμπορικός, νομισματικός και διπλωματικός πόλεμος, ειδικά μεταξύ των τριών καπιταλιστικών κέντρων, των ΗΠΑ, της ΕΕ και της Κίνας, ενώ νέοι, μικρότεροι “παίκτες” εμφανίζονται απειλητικά στη σκηνή (Ινδία, Βραζιλία, Τουρκία κ.ά.). Ειδικά στην Ευρώπη, ανοίγει η βεντάλια των αντιθέσεων μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων (κυρίως μεταξύ Γερμανίας, Γαλλίας, Ιταλίας κ.ά.). Ξεσπούν νέα πολεμικά μέτωπα (Βόρεια Αφρική) πλάι στα παλιά που συνεχίζονται, ενώ διαμορφώνονται τάσεις και για επεμβάσεις στη Λατ. Αμερική». Είναι πραγματικά να απορείς πώς αντιλαμβάνονται τον κόσμο κάποιοι σήμερα όταν στα «καπιταλιστικά κέντρα» ξέχασαν (;!) τη Ρωσία, ίσως γιατί ο ΠΟΕ (Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου) δεν τη δέχεται ακόμη στους κόλπους του και όταν οι αντιθέσεις και οι ανταγωνισμοί στο ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα «τσουβαλιάζονται» όλοι μαζί -ενδοϊμπεριαλιστικοί, ενδοκλαδικοί κ.ά.- και βέβαια όταν οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Λιβύη αναφέρονται σαν «πολεμικά μέτωπα».
Μάλιστα η σύγχυση για το τι συμβαίνει σήμερα στον κόσμο μεγαλώνει με θέσεις όπως αυτή στο σημείο 6 των αποφάσεων: «Το κεφάλαιο, αυτή τη στιγμή, βρίσκεται σε μια κρίση στρατηγικής που αποτυπώνεται στην απουσία σαφούς σχεδίου εξόδου από την κρίση με ένα νέο κοινωνικό, τεχνολογικό και οργανωτικό υπόδειγμα, ώστε να εξασφαλίσει τη μεσοπρόθεσμη ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Οι μερίδες του κεφαλαίου συστρατεύονται σήμερα μόνο στην αναίρεση των κοινωνικών κατακτήσεων και συμβιβασμών μιας προηγούμενης περιόδου και η στρατηγική αυτή το μόνο που εγγυάται είναι το βάθεμα της κρίσης». Εδώ είναι ολοφάνερη η εκτίμηση ότι λόγω «απουσίας στρατηγικής» το κεφάλαιο συστρατεύεται «μόνο» (υπογράμμιση δική μας) στην «αναίρεση κοινωνικών κατακτήσεων». Μάλλον δεν ταιριάζει στην αντίληψη των συντακτών της απόφασης η εκτίμηση ότι η επίθεση στην εργατική τάξη και τους λαούς έχει στρατηγικό χαρακτήρα για το ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα. Είναι προφανές ότι όταν έχεις μια τέτοια εκτίμηση για τη στρατηγική, σε παγκόσμιο επίπεδο, του κεφαλαίου θέτεις και «ανάλογα» καθήκοντα στον εαυτό σου (ως οργάνωση, σχήμα, κόμμα) στα οποία η Αντίσταση είναι «λίγη» και «κατώτερη ποιοτικά». Γιατί, κατά τη δική μας άποψη, που έχουμε και την κατεύθυνση της Αντίστασης, αυτό που «εκκαθαρίζεται» σήμερα δεν είναι τα «απαξιωμένα κεφάλαια», ίσα ίσα αυτά συνεχώς αναπαράγονται μιας και στην εποχή του ιμπεριαλισμού δεν μπορεί να συμβεί κάτι «άλλο», αλλά η ζωντανή παραγωγική εργασία. Συμπιέζεται κάτω από το κόστος αναπαραγωγής της, σε όρια απόλυτης εξαθλίωσης, χωρίς δικαιώματα, απειλείται να μετατραπεί σε ένα απλό εργαλείο της καπιταλιστικής παραγωγής που θα «χρησιμοποιείται» όποτε και εάν το έχει ανάγκη το κεφάλαιο.
Αν στο κεφάλαιο της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης και της στρατηγικής του κεφαλαίου υπάρχουν σοβαρά ζητήματα στην πολιτική απόφαση της συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε ό,τι έχει να κάνει με την κρίση του ελληνικού καπιταλισμού, εκεί η πραγματικότητα «υποτάσσεται» στα δεδομένα σχήματα ανάλυσης των οργανώσεων που τη συγκροτούν. Διαβάζουμε στο σημείο 4 της απόφασης: «O ελληνικός καπιταλισμός τις τελευταίες δεκαετίες βάδισε πάνω στις ράγες του νόμου της συνδυασμένης αλλά και ανισόμετρης ανάπτυξης του καπιταλισμού. Από τη μια πλευρά αναπτύχθηκαν και κυριάρχησαν οι ηγεμονικές μερίδες του κεφαλαίου, ιδίως όσες συνδέονταν και με πολυεθνικά κεφάλαια, οι μερίδες που στήριξαν ανοιχτά την “Ευρωπαϊκή Προοπτική” αλλά και ευνοήθηκαν σκανδαλωδώς από την ένταξη στην ΕΕ και στο ευρώ. Από την άλλη, κλάδοι με χαμηλότερη παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα και ειδικά η πρωτογενής αγροτική παραγωγή οδηγήθηκαν σε κατευθύνσεις συρρίκνωσης ή ακόμη και καταστροφής, μη μπορώντας να αντέξουν στον ανταγωνισμό ή υπό το βάρος των κατευθύνσεων της ΕΕ». Από την τοποθέτηση αυτή απουσιάζει και η παραμικρή αναφορά στους όρους και τις σχέσεις του ελληνικού καπιταλισμού με το διεθνές κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό. Οι «ράγες της συνδυασμένης αλλά και ανισόμετρης ανάπτυξης» δεν πέρασαν ποτέ από την περιοχή των άνισων ανταλλαγών και της εξάρτησης, γι' αυτό και η παρακάτω διαπίστωση όχι μόνο δεν δίνει απάντηση στις πραγματικές αιτίες, αλλά δημιουργεί και σύγχυση για την πραγματική θέση του ντόπιου κεφαλαίου το οποίο μαζί με το αστικό πολιτικό προσωπικό έχει βγάλει στο «σφυρί» τους εργαζόμενους και τη χώρα.
«Ωστόσο, αυτή ακριβώς η στρατηγική οδήγησε στη σημερινή κρίση του ελληνικού καπιταλισμού, ενώ το ευρώ, η ΟΝΕ και η ένταξη στην ΕΕ από ούριοι άνεμοι στα πανιά του μετατράπηκαν σε θηλιά στο λαιμό του, σε επιπρόσθετους παράγοντες όξυνσης της κρίσης του».
Οσο για την τοποθέτηση ότι η «αγροτική παραγωγή συρρικνώθηκε» γιατί ήταν κλάδος με «χαμηλή παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα» και όχι γιατί ήταν απόφαση των ιμπεριαλιστών της ΕΕ στο πλαίσιο της παραρτημοποίησης της ελληνικής οικονομίας, με όλες τις συνέπειες που αυτή είχε στην παραγωγική δυνατότητα της χώρας, θεωρούμε ότι αποδεικνύει σε ποιο επίπεδο «ανάλυσης» μπορεί να φτάσει ένας πολιτικός χώρος της Αριστεράς που δεν θέλει και δεν μπορεί με τίποτα να αποδεχθεί την εξάρτηση ως σύστημα σχέσεων επιβολής στο οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Δεν πιστεύουμε ότι οι συντάκτες της απόφασης δεν γνωρίζουν ότι οι φτωχομεσαίοι αγρότες πλήρωναν «ποινές συνυπευθυνότητας» για τη μεγαλύτερη παραγωγή από αυτήν που καθόριζε η ΕΕ και μάλλον δεν πρέπει να έχουν ξεχάσει τις «χωματερές» όπου θάβονταν τα αγροτικά προϊόντα.
Κλείνοντας αυτό το σημείωμα για τις πολιτικές αποφάσεις της 1ης Συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θέλουμε να σημειώσουμε ότι δεν μπήκαμε στην κριτική των πολιτικών κατευθύνσεων του σχήματος μιας και κάτι τέτοιο έχει γίνει αρκετές φορές από τις στήλες της «Π.Σ.», αλλά κυρίως προσπαθήσαμε να μείνουμε στα ζητήματα και στις «αφετηρίες» που καθορίζουν αυτές τις κατευθύνσεις. Οι πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς που έχουν εξοβελίσει από τις θέσεις τους την ιμπεριαλιστική διάσταση του καπιταλιστικού συστήματος και όσα απορρέουν από αυτήν τόσο γενικότερα όσο και στη χώρα μας θα συνεχίσουν να παρεμβαίνουν στο κίνημα με κατευθύνσεις που θα δημιουργούν έδαφος για κάθε είδους αποπροσανατολισμό και σύγχυση. Ενώ θα ενισχύουν, ταυτόχρονα, την επιρροή των ρεφορμιστικών απόψεων των ΚΚΕ-ΣΥΝ που έχουν και μια πιο μακροχρόνια θητεία τόσο στην επεξεργασία όσο και στην παρουσίαση τέτοιων κατευθύνσεων.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Υπεράσπιση των συλλογικών συμβάσεων με συλλογικούς μαζικούς αγώνες

Της Μ. Κ.

Το τελευταίο διάστημα, με αφορμή την υπογραφή των μνημονίων και την είσοδο της χώρας στο ΔΝΤ, ο λαός βιώνει καθημερινά μια άγρια επίθεση που προσπαθεί να διαλύσει κάθε του δικαίωμα, που με κόπο, ιδρώτα και θυσίες έχει κατακτήσει. Μείωση μισθών, ανεργία, χαράτσια, αύξηση φόρων, μεθοδεύσεις για την κατάργηση στην πράξη της δωρεάν υγείας και παιδείας, είναι μόνο μερικά από αυτά που καλείται να αντιμετωπίσει. Και φυσικά απ' όλα αυτά δεν θα μπορούσε να λείπει η επίθεση στα εργασιακά.
Χωρίς κανένα πρόσχημα πλέον, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προωθεί την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων. Και επειδή τρόικα-κεφάλαιο επιβάλλουν «καθαρές» και γρήγορες κινήσεις, η κυβέρνηση φρόντισε να συμπεριλάβει σχετικό άρθρο στο πολυνομοσχέδιο-οδοστρωτήρα για το μισθολόγιο και την εφεδρεία.
Με το άρθρο 37 του πολυνομοσχεδίου και μέσα σε λίγες μόνο παραγράφους ανατρέπεται πλήρως το καθεστώς που ίσχυε για τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις.
Παύει να ισχύει η δυνατότητα επέκτασης μιας κλαδικής σύμβασης σε όλο τον κλάδο. Μέχρι τώρα, σύμφωνα με τον νόμο 1876/1990, για κάθε κλαδική σύμβαση που υπογραφόταν ανάμεσα στο κλαδικό σωματείο και την αντίστοιχη εργοδοτική ένωση υπήρχε η δυνατότητα επέκτασής της σε όλο τον κλάδο είτε έπειτα από γνωμοδότηση του Ανώτατου Συμβουλίου Εργασίας είτε ύστερα από αίτηση της συνδικαλιστικής οργάνωσης των εργαζομένων ή των εργοδοτών. Με το πολυνομοσχέδιο αυτή η δυνατότητα παύει να ισχύει, δίνοντας σε κάθε εργοδότη τη δυνατότητα να πάψει να δεσμεύεται από την αντίστοιχη κλαδική σύμβαση, με την απλή αποχώρησή του από την αντίστοιχη εργοδοτική ένωση. Αρχικά αυτή η αλλαγή προβλεπόταν να ισχύει μέχρι το τέλος του 2013, αλλά ο Βενιζέλος όρισε την επέκτασή της μέχρι και το 2014 τουλάχιστον.
Οι επιχειρησιακές συμβάσεις υπερισχύουν πλέον των κλαδικών συμβάσεων. Έτσι, σε μια επιχείρηση μπορεί πλέον να ισχύουν χειρότεροι όροι εργασίας και αμοιβής από αυτούς που ορίζει η αντίστοιχη κλαδική σύμβαση, αρκεί στην επιχείρηση αυτή να έχει υπογραφεί επιχειρησιακή σύμβαση.
Γι' αυτό και διευκολύνεται η υπογραφή επιχειρησιακών συμβάσεων αφού, πλέον, για επιχειρήσεις κάτω των 40 εργαζομένων δίνεται η δυνατότητα υπογραφής τους από ενώσεις προσώπων που θα καλύπτουν τα 3/5 των εργαζομένων.
Επιπλέον, επισπεύδεται η συγκρότηση σωματείων με διαδικασίες-εξπρές που θα διαρκούν μόλις έναν μήνα. Πρόκειται για μεθόδευση η οποία αποτελεί την έναρξη μιας περιόδου μαζικής εμφάνισης εργοδοτικών σωματείων τα οποία θα έχουν σαν αποκλειστικό τους σκοπό την υπογραφή επιχειρησιακών συμβάσεων κόντρα στις κλαδικές.
Υποτίθεται ότι το κατώτατο όριο το οποίο δεν μπορεί να ξεπεράσει μία επιχειρησιακή σύμβαση είναι η Γενική Συλλογική Σύμβαση της ΓΣΕΕ. Όμως, μόλις πριν από λίγες μέρες, βγήκε στο φως η απαίτηση της τρόικας για κατάργηση και της Γενικής Συλλογικής Σύμβασης! Και μάλιστα με το επιχείρημα ότι τα 751 ευρώ (μεικτά) του μηνιαίου μισθού είναι υπερβολικά πολλά για την ελληνική συγκυρία!!!
Προωθούνται και γενικεύονται με κάθε τρόπο οι ελαστικές σχέσεις εργασίας. Στον χώρο των φροντιστηρίων στη Θεσσαλονίκη, χώρος που χρόνια τώρα λειτουργεί υπό το καθεστώς αυτό (δεν τηρούνται οι συλλογικές συμβάσεις, συστήθηκε εργοδοτικό σωματείο προκειμένου να αποφασίζει σε βάρος των εργαζομένων), οι συνάδελφοι γίνονται έρμαια στα χέρια των εργοδοτών. Με πρόφαση λοιπόν την «οικονομική κρίση» πολλά φροντιστήρια προσπαθούν να χρεώσουν «τη ζημιά» και τελικά να την εισπράξουν από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Τους υποχρεώνουν να υπογράψουν μείωση των αποδοχών τους, την ίδια ώρα που η ανεργία έχει πάρει τρομακτικές διαστάσεις.
Η απάντηση είναι μία. Δεν μοιραστήκαμε τα κέρδη τους, ούτε την κρίση τους θα μοιραστούμε. Η λύση σίγουρα δεν είναι ατομική, μόνη πραγματική άμυνα είναι ο δικός μας, μαζικός, αποφασιστικός αγώνας για την ανατροπή των σχεδίων του κεφαλαίου. Δεν διαπραγματευόμαστε ατομικά, τέτοιου είδους «ηρωισμοί» δεν έχουν αποτέλεσμα, δεν συμβάλλουν στην ανάπτυξη του κινήματος και απογοητεύουν τους συναδέλφους.
Οργανωνόμαστε στο σωματείο μας, προσπαθώντας να το κάνουμε όσο το δυνατόν πιο μαζικό, και παλεύουμε συλλογικά. Προσπαθούμε να φτιάξουμε επιτροπές και πρωτοβουλίες αντίστασης έξω αλλά και μέσα στους εργασιακούς χώρους για να απαντήσουμε οργανωμένα στην οργανωμένη επίθεση που δεχόμαστε. Η αντίσταση των συναδέλφων δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, είναι η βαθιά κατανόηση της ανάγκης ότι πρέπει να αντισταθούμε σε αυτά τα βάρβαρα μέτρα χωρίς αυταπάτες ότι σωτήρες θα κάνουν τα πράγματα καλυτέρα. Τη δύναμη και το δίκιο τα έχουν οι εργαζόμενοι. Και μόνο αυτοί μπορούν να ανατρέψουν τα μέτρα και να υπερασπιστούν σε πραγματικά συλλογική βάση το δικαίωμα τους στη δουλεία, στον αξιοπρεπή μισθό, στην αξιοπρεπή ζωή.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

17 Νοέμβρη. Τιμούμε τη μέρα όπως της πρέπει. Συνεχίζουμε τον αγώνα για εθνική και κοινωνική απελευθέρωση

Αν υπάρχει κάποιος τρόπος να τιμήσουμε τη φετινή 17η του Νοέμβρη, είναι όπως τίμησε ο κόσμος την επέτειο της 28ης του Οκτώβρη: αποκαθιστώντας το πραγματικό της νόημα. Φέτος, περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, ένας λαϊκός άνθρωπος θα εμπνευστεί από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και από το πώς απάντησε ο λαός στα διλήμματα που του έθεσαν. Σήμερα το σύνθημα «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία-Ανεξαρτησία» δεν αντλεί τη δύναμή του από το παρελθόν, αλλά από το παρόν. Και το Πολυτεχνείο ξαναζεί σε κάθε μαζική εκδήλωση του λαϊκού δίκιου. Γιατί, τελικά, ποτέ δεν έπαψε το λαϊκό κίνημα να τίθεται με τα ίδια ερωτήματα αντιμέτωπο, αυτά της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης.
Η χώρα μετατρέπεται σε νεο-αποικία του ιμπεριαλισμού. Τα πιο εκβιαστικά διλήμματα μπαίνουν στον λαό για να αποδεχθεί τη σκλαβιά, να σκύψει το κεφάλι και να πειθαρχήσει, να αποδεχθεί τον χαμό του. Ευρωπαίοι και Αμερικάνοι, με συνόδους, συμφωνίες, αλλά κυρίως με κινήσεις παρασκηνίου, ερίζουν για το ποιος θα κατασπαράξει την Ελλάδα. Και η ελληνική αστική τάξη, στην προσπάθεια να σώσει τον εαυτό της, έχει απύθμενο θράσος απέναντι στους εργαζόμενους και επικίνδυνη δουλικότητα απέναντι στους ιμπεριαλιστές.
Σε μια εποχή που κάθε απόφαση που παίρνεται στο πολιτικό σκηνικό ελέγχεται απ' έξω, ακόμα και αν αυτή αφορά τον ανοιχτό εκβιασμό του λαού με το δημοψήφισμα – πόσο εύκολα άραγε δεν πάει η σκέψη στο δημοψήφισμα της Χούντας; Όπου ο Βενιζέλος δηλώνει ότι τα λεφτά μας φτάνουν μέχρι τον Γενάρη, με την προϋπόθεση ότι δεν θα υπάρξουν απεργίες και καταλήψεις. Όταν οι αλλαγές Μπεγλίτη στην ηγεσία του στρατού είναι μία ξεκάθαρη υπενθύμιση του παραδοσιακού αμερικάνικου ελέγχου της χώρας, προς κάθε κατεύθυνση, θυμίζοντας μέρες του '60. Τη στιγμή που ο γαλλογερμανικός άξονας ασκεί τους πιο ανοιχτούς εκβιασμούς στον λαό και απαιτεί υπογραφές υποτέλειας. Και η ελληνική αστική τάξη έχει μετατρέψει με την ανιστόρητη στάση της τη χώρα σε κατοικίδιο του πιο μισητού κράτους στη Μέση Ανατολή, του Ισραήλ, ποντάροντας εκεί τις τύχες στον ανταγωνισμό με τους Τούρκους. Για τα κοιτάσματα της Μεσογείου και όχι μόνο, σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι που η νέα γενιά μπορεί να κληθεί να το πληρώσει με το αίμα της. Θυμίζοντας μέρες του Πολέμου των 6 Ημερών και πόσο νοιάζονται τα αφεντικά για τους υποτελείς τους – βλέπε εισβολή στην Κύπρο το ΄74.
Και όλα αυτά κορυφώνονται με τη νέα κυβέρνηση των μη εκλεγμένων μαριονετών που θα φέρουν την «εθνική συναίνεση» στη σφαγή του λαού. Που θα ρίξουν κι άλλο το μεροκάματο, θα απολύσουν κι άλλους εργαζομένους, θα καταργήσουν τον κατώτατο μισθό. Θα κλείσουν και άλλα νοσοκομεία και άλλα σχολεία και άλλα πανεπιστήμια. Θα κόψουν με αποφασιστικότητα και χωρίς να υπολογίζουν το πολιτικό κόστος το ρεύμα από τον φτωχό. Θα χρησιμοποιήσουν την ανεργία σαν μοχλό πίεσης για να γίνει η Ελλάδα σκλαβοπάζαρο των ιμπεριαλισμών, «ανταγωνιστική» για επενδύσεις πολυεθνικών. Θα ξεπουλήσουν ό,τι απέμεινε από τον πλούτο του λαού, θα βάλουν τα χρήματα κατευθείαν στις τράπεζες της Δύσης, για να έρθουν τα ξένα μονοπώλια να μας πουλήσουν το ρεύμα και το νερό μας. Και φυσικά, αν χρειαστεί, θα παρακάμψουν το ίδιο τους το σύνταγμα, θα καταργήσουν τμήμα της αστικής δημοκρατίας και θα κηρύξουν κατάσταση έκτακτης ανάγκης για να εξασφαλίσουν τη σωτηρία της πατρίδας από την καταστροφή. Και όταν αυτοί μιλούν για «πατρίδα», εννοούν τα κέρδη του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου.
Και όταν μιλάμε εμείς για πατρίδα, μιλάμε για τα δικαιώματα του λαού.
Την ίδια στιγμή, η ρεφορμιστική Αριστερά, σε κάθε της απόχρωση, όπως και τότε, αντί να ετοιμάσει τον λαό γι’ αυτό που έρχεται, ζητάει «εκλογές», να «πέσει η κυβέρνηση», να «δείξει ο λαός τη δύναμή του στις κάλπες», να γίνει «αριστερή κυβέρνηση», να «διαγραφεί το χρέος» και κάθε λογής παραμύθια. Την ίδια στιγμή που δεν αναγνωρίζει ούτε την εξάρτηση ούτε τον ιμπεριαλισμό ούτε την ανάγκη να τεθεί το ζήτημα της ανεξαρτησίας από τους ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς. Εφευρίσκοντας κάθε τόσο και ένα καινούργιο κόλπο, μια καινούργια «μητέρα των μαχών» για να ξεφύγει από τα πραγματικά προβλήματα. Θυμίζοντας τη στάση της επίσημης Αριστεράς που δεν προετοίμασε τον λαό γι' αυτό που ερχόταν. Που πήγε κόντρα στην κατάληψη του Πολυτεχνείου. Που είπε το «Έξω το ΝΑΤΟ» αριστερισμό.
Ναι, το άρωμα της Επταετίας είναι εδώ, με άλλους τρόπους, με άλλα μέσα, αλλά με την ίδια στόχευση. Γιατί η Χούντα τελείωσε το '74, την τελείωσε το Πολυτεχνείο, αλλά η εξάρτηση και η υποδούλωση παρέμεινε. Γιατί αυτό το οποίο ζήτησε ο κόσμος τότε, την Ανεξάρτητη και τη Λαϊκή Ελλάδα με τους εργαζόμενους αφεντικά στον τόπο τους, δεν ήρθε. Γιατί η εξέγερση και τα συνθήματά της, οι νεκροί του '73, του '80 και του '85, δεν έχουν δικαιωθεί. Γιατί το Ψωμί, η Παιδεία, η Ανεξαρτησία είναι ακόμα ζητήματα πάλης.
Δεν μυρίζει όμως μόνο Χούντα. Μυρίζει, κάθε φορά που ο λαός βγαίνει και πλημυρίζει την Αθήνα και κάθε πόλη της Ελλάδας, γαρύφαλλο. Γιατί αυτός ο λαός ο χιλιοπροδομένος δεν έσκυψε ποτέ το κεφάλι. Γιατί ο τρόμος του συστήματος της υποδούλωσης και την υποτέλειας απέναντι στον λαό δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί. Γιατί το λαϊκό κίνημα μπορεί να είναι αδύνατο, αλλά διδάσκεται και δυναμώνει κάθε μέρα όλο και πιο πολύ. Στη δουλειά, στο σχολείο, στη σχολή, στη γειτονιά, μέχρι και στο γήπεδο. Θα δικαιωθούν εκείνοι οι απλοί άνθρωποι, που κόντρα στο τι είναι «λογικό», αναγνωρίζοντας τους εχθρούς και τους ψεύτικους φίλους, σπάζοντας τους φαινομενικά αποπνικτικούς συσχετισμούς, βάδισαν εμπρός.
Στις 17 του Νοέμβρη τιμούμε τη μέρα όπως της πρέπει: συνεχίσουμε αυτό που δεν έχουμε σταματήσει! Σηκώνουμε το κεφάλι. Φωνάζουμε Έξω οι ιμπεριαλιστές και οι υποτακτικοί τους, φωνάζουμε Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία, φωνάζουμε Ανεξαρτησία. Φωνάζουμε Έξω οι βάσεις, το ΔΝΤ, το ΝΑΤΟ, η ΕΕ, η τρόικα. Διαδηλώνουμε μαζικά, δημιουργούμε τα δικά μας Πολυτεχνεία. Τα αιτήματα του Νοέμβρη μπορεί να μένουν ακόμα αδικαίωτα. Αλλά ο αγώνας του Πολυτεχνείου θα δικαιωθεί σύντομα. Όταν το οργισμένο ποτάμι του λαού θα φωνάξει τα συνθήματά του!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Δε μας λείπουν οι εκλογές, μας λείπει το Μέτωπο Αντίστασης!

Η πρόταση μετωπικού συντονισμού και κοινής δράσης, που έχει διατυπώσει και προωθεί το ΚΚΕ(μ-λ) εδώ και μερικές μέρες, είναι μια προσπάθεια απάντησης από την πλευρά του λαού και της Αριστεράς στις ραγδαίες και αντιδραστικές πολιτικές εξελίξεις.
Η νέα κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-ΔΗΣΥ έχει αναλάβει πολύ συγκεκριμένα καθήκοντα στην προώθηση της επίθεσης ενάντια στο λαό και στην υποταγή και το ξεπούλημα της χώρας σε Ευρωπαίους και Αμερικάνους ιμπεριαλιστές. Μιας επίθεσης που δεν έχει τέλος, από την οποία το βαθιά βυθισμένο στην κρίση του καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα δεν πρόκειται να παραιτηθεί.
Μιας επίθεσης, όμως, που έχει βγάλει το λαό και τη νεολαία της χώρας μας στο δρόμο του αγώνα με ένταση, διάρκεια και μαζικότητα που είχε πολλές δεκαετίες να επιδείξει. Ακόμα κι αν ο αγώνας αυτός δεν έχει μετρήσει ακόμα έστω και μια νίκη, οι λαϊκές μάζες δείχνουν να επιμένουν και να προσπαθούν ξανά και ξανά, σπρωγμένες από την ίδια την κατάσταση, αντιλαμβανόμενες μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο ότι δεν έχουν άλλη διέξοδο.
Ισως το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι ο αγώνας αυτός γεννήθηκε και μεγαλώνει με την Αριστερά πολύ κάτω των απαιτήσεων, αν όχι απούσα ή και, ουσιαστικά, εμπόδιο. Η αντίδραση των δυο βασικών κομμάτων της Αριστεράς (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ) στις τελευταίες εξελίξεις είναι πολύ χαρακτηριστική. Ενώ το αστικό πολιτικό σύστημα αναζητά εναγωνίως λύσεις για να σταθεί όρθιο ώστε να φέρει σε πέρας τις επιταγές ΕΕ και ΔΝΤ και για να ελέγξει αυτό το λαό που δε λέει να κάτσει ήσυχος, το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ θέτουν τις εκλογές ως την κεντρική διέξοδο για το λαό! Κι αυτό γιατί έτσι θα εκφραστεί η αποδέσμευση από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και θα οξυνθεί η κρίση του συστήματος. Και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όσο κι αν το προσπαθεί, δεν ξεφεύγει και πολύ από τη γενική αυτή κατεύθυνση.
Και, προφανώς, η σχετική επιχειρηματολογία συνοδεύεται από πολλές σελίδες κυβερνητικών προγραμμάτων και προτάσεων διαχείρισης, οι οποίες, ουσιαστικά, προσπερνούν με αξιοσημείωτη ευκολία το ζήτημα της εξουσίας, της ταξικής πάλης, της φάσης του κινήματος, της κατάστασης της εργατικής τάξης.
Την περίοδο αυτή, όταν το σύστημα βρίσκεται στην επίθεση και ο λαός προσπαθεί να συγκροτήσει τις αντιστάσεις του, θα περίμενε κανείς από την Αριστερά να αντιληφθεί τις πραγματικές διεργασίες στους κόλπους του λαού και την αγωνιστική του διάθεση και να τραβήξει μπροστά, με στόχο, καταρχάς, την απόκρουση της επίθεσης. Το αναμφισβήτητο γεγονός ότι τα ζητήματα της ευρύτερης προοπτικής τίθενται ξανά από τον ίδιο το λαό δε σημαίνει ότι το κίνημα ξεπέρασε αυτόματα τα προβλήματά του και ανέτρεψε μεμιάς μια πορεία υποχώρησης ολόκληρων δεκαετιών και στην Ελλάδα και στον κόσμο.
Αντίθετα, οι απαιτήσεις που βάζει η ταξική πάλη αναδεικνύουν αυτά τα προβλήματα ακόμα περισσότερο. Και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να θεωρεί εαυτόν επαρκή για να τα απαντήσει. Και, σε κάθε περίπτωση, το να θεωρούνται οι εκλογές έστω και ένα βήμα προς τη συγκρότηση του κινήματος και της εργατικής τάξης σαν τάξη για τον εαυτό της, οδηγεί τις λαϊκές μάζες από το δρόμο …στις κάλπες, δηλαδή από το γήπεδο του κινήματος στο γήπεδο του συστήματος.
Η πίεση προς το σύστημα –εντός και εκτός συνόρων- μπορεί να έρθει μόνο από τους αγώνες κι αυτό έχει ήδη συμβεί εδώ και ενάμιση χρόνο. Και όπως δεν είναι οι εκλογές, δεν είναι ούτε τα προγράμματα διαχείρισης που λείπουν για να μετατραπεί η πίεση σε νικηφόρο αγώνα. Λείπει ένα Μέτωπο Αντίστασης με τη σφραγίδα της Αριστεράς, το οποίο να μπορεί όχι μόνο να εκφράσει πολιτικά το λαό, αλλά και να του διαλύσει τις αυταπάτες, να του θέσει στόχους που να απαντούν στις αγωνίες του, να πάρει τις πρωτοβουλίες εκείνες που θα ενισχύουν τους αγώνες και, φυσικά, να θέτει με καλύτερους όρους τα ζητήματα της προοπτικής της επαναστατικής ανατροπής. Αυτό απαιτούν οι συνθήκες, αυτό απαιτεί, ουσιαστικά, ο ίδιος ο λαός…

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Το δημοψήφισμα, οι μανούβρες του πολιτικού προσωπικού και τα αδιέξοδα του συστήματος

Έχει αξία να σταθούμε σε κάποια δεδομένα που διαμορφώνονται γύρω από την πολιτική κατάσταση στη χώρα και τα οποία δεν θα εκλείψουν εύκολα στην πορεία των εξελίξεων όπως και να πάνε τα πράγματα.
Το πρώτο είναι η πραγματικότητα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης όπως αυτή διαμορφώνεται από τις εξελίξεις στη χώρα και διεθνώς. Μιλάμε πλέον για υποδούλωση της χώρας. Ουσιαστικά καταργείται η δυνατότητα της αστικής τάξης να έχει κυβέρνηση με μια σχετική αυτονομία, έστω στο επίπεδο της διαχείρισης. Να γιατί δήλωναν οι εκπρόσωποι των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών πως τέτοια σωτηρία κανείς άλλος δεν θα τη θελήσει. Εδώ έχουμε φτάσει μέσα από μια πορεία της αστικής τάξης, που για να διασφαλίσει την κυριαρχία της στον λαό και έναν ρόλο στην περιοχή και διεθνώς κινήθηκε όπως κινήθηκε χρόνια τώρα, με αποτέλεσμα με την εκδήλωση της κρίσης να δώσει τη χώρα κυριολεκτικά βορά στον ιμπεριαλισμό.
Στη βάση αυτή εξηγείται η όλη κίνηση της πολιτικής της κυβέρνησης Παπανδρέου που υπηρετώντας περισσότερο επιλογές των ΗΠΑ πόνταρε στην υποστήριξή τους για λογαριασμό συνολικά της αστικής τάξης. Όμως από τη μια τα αποτελέσματα που συσσώρευσε σε μια πορεία η βίαια η υποταγή της οικονομίας της χώρας στην ΕΕ-ευρώ (με θυσία των εργαζόμενων και πλουτισμό των ολίγων για να μη ξεχνιόμαστε) και από την άλλη ο σφοδρός ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός μπροστά στη δίνη της κρίσης, έκαναν τα πράγματα δύσκολα για την κυβέρνηση από την αρχή.
Αποδείχτηκε για την ώρα πως οι βασικές δυνάμεις του σκληρού πυρήνα της ευρωζώνης παρά τις αντιθέσεις τους και τα εγγενή προβλήματα του ευρώ, ωστόσο επιδιώκουν με νύχια και με δόντια να κρατήσουν αυτή τους την κατάκτηση. Βασικά οι Γαλλογερμανοί, παρά τις κόντρες τους και τα ιδιαίτερα προβλήματα και επιδιώξεις τους, δείχνουν τουλάχιστον διάθεση να απαντήσουν στην κρίση της ευρωζώνης όχι εκβιαζόμενοι από τα περίστροφα και τα δημοψηφίσματα του ΓΑΠ, αλλά αντίθετα σε μια κατεύθυνση δημοσιονομικής πειθαρχίας και ουσιαστικής κατάργησης των κυβερνήσεων της περιφέρειας.
Αυτό είναι εύλογο, μια και η πανίσχυρη οικονομικά Γερμανία έχει ανάγκη το ευρώ τόσο οικονομικά αλλά κυρίως γεωπολιτικά. Μόνο που ακριβώς λόγω ισχύος μπόρεσε (και παρά τον εκβιασμό της επέμβασης στη Λιβύη) να επιβάλει μέχρι στιγμής τους όρους της. Βεβαίως το πράγμα έχει δρόμο και οι εξελίξεις στην Ιταλία και όχι μόνο το μαρτυρούν. Την ώρα που γράφεται αυτό το άρθρο παρά τις οδύνες, τις αναμονές και τις κάθε λογής ανατροπές δεν έχει προκύψει ακόμη πρωθυπουργός κοινής αποδοχής όπως δεσμεύτηκε η κυβέρνηση Παπανδρέου για να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης.
Ο τραγέλαφος που ξεκίνησε με το δημοψήφισμα έχει να κάνει και με τους τυχοδιωκτισμούς και την ποιότητα των πολιτικών ανδρών που ηγούνται των βασικών κομμάτων, μα κυρίως είναι αποτέλεσμα του πολιτικού αδιεξόδου που βρίσκεται το πολιτικό σύστημα και η αστική τάξη της χώρας. Αδιέξοδο τόσο απέναντι στον λαό που δεν φαίνεται διατεθειμένος να ανεχτεί έτσι απλά τη συνέχιση της επίθεσης όσο και απέναντι στους ιμπεριαλιστές που οι απαιτήσεις τους δεν έχουν όρια και από την άλλη κανένας τους, ούτε οι ΗΠΑ ούτε η ΕΕ, δεν εγγυάται καμιά σωτηρία παρά τους ψευδεπίγραφους τίτλους των σχεδίων τους.
Οι εξελίξεις τούτη την ώρα τρέχουν μα τα προηγούμενα είναι προφανή.
Είναι προφανές το γεγονός πως οι εξελίξεις κινούνται και θα κινούνται σ’ ένα ασφυκτικό πλαίσιο εξάρτησης και σφοδρών ιμπεριαλιστικών παρεμβάσεων που καμιά αστική δύναμη (δυστυχώς, ούτε η Αριστερά στα σοβαρά) δεν τολμά να αμφισβητήσει.
Από την άλλη, ιδιαίτερα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αλλά και η ΝΔ, όπως φάνηκε μετά την κωλοτούμπα του Παπανδρέου με το δημοψήφισμα, βρίσκονται σε δεινή σχέση ακόμη και με τον σκληρό πυρήνα των οπαδών τους. Η μόνιμη πολιτική αστάθεια, μετά τη μαζική αποχή από τις δημοτικές εκλογές πέρυσι, μετατρέπεται πλέον σε βαθιά πολιτική κρίση όλων των κομμάτων και συνολικά του πολιτικού συστήματος. Όταν θα κυκλοφορεί η εφημερίδα κατά πάσα πιθανότητα θα έχει οριστεί μια κάποια κυβέρνηση με βάση τους εκβιασμούς των ιμπεριαλιστών για να διαχειριστεί μια σειρά αδιέξοδα. Ενώ δεν είναι απίθανο η λεγόμενη σωτηρία της 26ης Οκτώβρη να έχει ήδη εκλείψει με βάση και τις συνολικότερες εξελίξεις στην ευρωζώνη (Ιταλία και όχι μόνο). Όμως το σίγουρο είναι ότι όπως και αν εξελιχθούν τα πράγματα, ας μην περιμένουμε επιστροφή σε καταστάσεις ήσυχες και σχετικά ομαλές. Και αυτό χωρίς καν να λογαριάζουμε τον λαϊκό ξεσηκωμό που μόνο προσωρινά μπορεί να καθυστερήσει ή να αποπροσανατολιστεί από τους εκβιασμούς των ιμπεριαλιστών ή τις κωλοτούμπες και τις μανούβρες του πολιτικού προσωπικού. Ακόμη λοιπόν και αν όλα πάνε καλά, όπως θα ήθελαν τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, αν βρεθεί κυβέρνηση και δοθεί η περιβόητη έκτη δόση, και αν δεν υπάρξει άμεσα άτακτη χρεοκοπία και συνεχίσουμε στον δρόμο της τακτικής και ελεγχόμενης, τίποτα δεν προμηνύει καμιά ηρεμία και σε κανένα επίπεδο.
Από αυτή την άποψη είναι ανοικτοί και οι κάθε λογής κίνδυνοι για τον λαό, αλλά και η δυνατότητα του λαού να παρέμβει ακόμη πιο καταλυτικά στις εξελίξεις στην πορεία και να βγει αποφασιστικά ο λαϊκός παράγοντας στο προσκήνιο.
Ως προς τους κινδύνους ενδεικτική είναι η σουλτανική κίνηση, όπως χαρακτηρίστηκε από απόστρατο στρατηγό, του ΓΑΠ να αλλάξει όλα τα κορυφαία στελέχη των ενόπλων δυνάμεων την ώρα που κατέρρεε η κυβέρνησή του. Απέδειξε ο ΓΑΠ ότι ούτε τρελός είναι, όπως λέει ο Σαρκοζί και πολλοί άλλοι, ούτε έχει σκοπό να εγκαταλείψει εύκολα ούτε κινείται χωρίς πλάτες. Ούτε βέβαια μας βοηθάνε εκτιμήσεις που δεν μπορούν να επαληθευτούν, ότι εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία.
Ακόμη και αν κάποιοι από τις ΗΠΑ, όπως λέει το «Ποντίκι» και άλλοι, του υποδείξανε, π.χ., την κίνηση του δημοψηφίσματος, είναι δύσκολο να φανταστούμε πως αυτοί ήταν οι εκφραστές της κεντρικής πολιτικής της υπερδύναμης.
Γιατί, εντάξει, οι ΗΠΑ θέλουν να βάλουν προβλήματα στην ευρωζώνη, θέλουν όμως να τη διαλύσουν τελείως; Και ύστερα, ποιος διασφάλιζε από την αρχή ότι ο ΓΑΠ θα έβγαινε στο τέλος έως και κερδισμένος παρά την ελεεινή κωλοτούμπα που τον ανάγκασαν να κάνει οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές; Ποιος, εκτός ίσως από τον ίδιο τον ΓΑΠ, δεν μπορούσε να υπολογίσει πως η ανοησία, όπως του καταλογίζεται πλέον και από τους στενούς του συνεργάτες, του δημοψηφίσματος σε μια απόφαση για τη σωτηρία της ευρωζώνης δεν θα ξεσήκωνε την οργή τους; Μας είναι πιο λογικό να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως ο ΓΑΠ νιώθοντας την ασφυξία από τη λαϊκή οργή πολύ πιο έντονα απ’ ό,τι τον Μάη, κινήθηκε τυχοδιωκτικά επιδιώκοντας στη χειρότερη περίπτωση ηρωική έξοδο. Σίγουρα υπολόγιζε σε κάποιες πλάτες, σίγουρα συνεργάζεται με φανερά και κρυφά επιτελεία επικοινωνιολόγων, ιντριγκαδόρων και κάθε λογής ανθρώπων του παρασκηνίου εντός και εκτός της χώρας.
Όμως σε τέτοιες συνθήκες απ’ όπου και αν έγιναν οι υπολογισμοί πέρα από τον ίδιο ΓΑΠ δεν θα μπορούσε να υπάρχει έλεγχος και έτσι το στοιχείο του τυχοδιωκτισμού αποδεικνύεται ότι αν δεν είναι το κυρίαρχο ωστόσο είναι σημαντικό. Και τέτοιους τυχοδιωκτισμούς είθισται να επιλέγουν ηγέτες σαν τον ΓΑΠ και γενικότερα ηγέτες αστικών τάξεων που είναι ιδιαίτερα στριμωγμένες.
Από την πλευρά μας θεωρούμε δεδομένη την αμερικανοδουλεία του ΓΑΠ, δεν μπαίνουμε όμως σε σενάρια συνωμοσιολογίας, ούτε αθωώνουμε τις επιλογές που έκανε για λογαριασμό της αστικής τάξης λόγω τρέλας. Ούτε βέβαια πολύ περισσότερο θα υποκύψουμε σε ιδεολογική τρομοκρατία που θέλει συνωμοσιολόγο όποιον τολμά να αποκαλύπτει το αντιδραστικό πλαίσιο της εξάρτησης.
Όχι, εμείς δεν περιμέναμε τα «Επίκαιρα» και τα wikileaks για να μιλήσουμε για το χαλί που έσυραν οι ΗΠΑ από τα πόδια του Καραμανλή. Μιλάμε και τώρα, όπως και τότε, με πολιτικούς όρους και αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε αποκαλύπτοντας με τόλμη και πολιτικά επιχειρήματα την ελεεινότητα και την επικινδυνότητα της ξενόδουλης αστικής τάξης. Και αυτό μπορεί να το κάνει κάθε πολιτική δύναμη, αρκεί να το θέλει και να το τολμά. Όλα τα άλλα για λαϊκές εξουσίες, σοσιαλισμούς και άλλα επαναστατικά είναι αέρας φρέσκος αν δεn μπαίνει στο στόχαστρο το σπάσιμο των δεσμών της εξάρτησης. Οι εξελίξεις είναι αποκαλυπτικές και η πάλη ενάντια στην εξάρτηση ανάγκη και για την άμεση πολιτικοποίηση του λαού για την υπεράσπιση της ζωής του κόντρα στην υποδούλωση της χώρας και για την απελευθερωτική προοπτική της πάλης του.
Όποιοι στ’ αλήθεια πιστεύουν στην επανάσταση και στη σοσιαλιστική προοπτική πρέπει σε κάθε τοποθέτησή τους να θέτουν με ουσιαστικό τρόπο στον λαό το ζήτημα της αντιιμπεριαλιστικής κατεύθυνσης της πάλης με σύμμαχο τους λαούς και όχι φυσικά λειψά και μονομερώς ενάντια μόνο στην ΕΕ ή σε μια λογική να απευθυνθούμε μαζί με την αστική τάξη στη Ρωσία ή στην Κίνα.
Ακόμη περισσότερο μέσα από μια τέτοια στόχευση μπορεί και πρέπει να σπάει η τρομοκρατία των παντοδύναμων ιμπεριαλιστών και του παντοδύναμου συστήματος που πάντα θα μπορεί να ελέγχει και να καθυποτάζει τελικά τον ξεσηκωμό των μαζών.
Σίγουρα η πάλη του λαού στη χώρα μας και των λαών διεθνώς έχει ελλείμματα, αλλά αυτά δεν απαντιούνται με απόκρυψη της πραγματικότητας ή με εκλογικές ή άλλες αυταπάτες που την παρακάμπτουν. Οι τελευταίες επισημάνσεις έχουν σημασία ιδιαίτερα σήμερα που ο λαός βγαίνει ολοένα και πιο μαζικά και αποφασιστικά στον δρόμο και αναζητεί την Αριστερά που όμως η ίδια πάει σε άλλη πλατεία ή προτείνει εκλογές.
Σήμερα λοιπόν μέσα στην αρνητικότητα των συσχετισμών και στην επικινδυνότητα των εξελίξεων αυτοί που θέλουν μπορούν να διακρίνουν δυνατότητες σοβαρής αντιιμπεριαλιστικής συγκρότησης του λαού μας. Να μη χαρίσουμε το πεδίο σε πατριδοκάπηλους, εθνικιστές της ΣΠΙΘΑ ή όποιους άλλους σωτήρες.
Απάντηση στην ιμπεριαλιστική υποδούλωση της χώρας μπορεί να δώσει μόνο η λαϊκή πάλη κόντρα συνολικά στο πλαίσιο της εξάρτησης. Ο λαός ολοένα και περισσότερο αντιλαμβάνεται πως η ΕΕ δεν είναι των λαών, και αν η ΕΕ παραμείνει ενωμένη θα είναι ακόμη πιο αντιδραστική και αντιλαϊκή ενότητα του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου της Ευρώπης σε βάρος των λαών. Ο λαός μας όσο βγαίνει στον δρόμο αποδεικνύει με σταθμό την απεργία στις 19-20 Οκτώβρη πως αποτελεί πλέον υπολογίσιμη ποσότητα με τάση και δυνατότητα να μπει πιο αποφασιστικά στο προσκήνιο. Είναι σίγουρο από αυτή την άποψη, μια και αναφερόμαστε στο δημοψήφισμα, πως η πίεση που άσκησε ο λαϊκός ξεσηκωμός στις 19 και 20 Οκτώβρη, που συνεχίστηκε σαν κλίμα με διάφορες εκφράσεις με πιο χαρακτηριστική αυτή στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης, ήταν καθοριστική στις εξελίξεις που ακολούθησαν.
Η κυβέρνηση και όλος ο αστικός πολιτικός κόσμος ένιωσαν και σωστά πως ο χειρισμός του λαού είναι αδύνατος αν δεν κάνουν κάτι. Έτσι ο ΓΑΠ στη βάση και των προηγούμενων δεδομένων πέταξε το δημοψήφισμα. Ο Σαμαράς για τον ίδιο λόγο, παρ' ότι τον πνίγουν οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές, προσπαθεί να μη χρεωθεί μέχρι να γίνουν οι εκλογές και όσο είναι τζάμπα μάγκας στην αντιπολίτευση τα παλιά και τα νέα μνημόνια.
Ο κλασικός κωλοτούμπας Καρατζαφέρης πάει να τη βγάλει με εντυπωσιασμούς, μα μέχρι στιγμής ζορίζεται και αν οι ιμπεριαλιστές δεν κόψουν απόλυτα κάθε περιθώριο υπεκφυγών του Σαμαρά πριν από τις εκλογές, θα ζοριστεί και άλλο. Η Μπακογιάννη που πήγαινε για επόμενος πρωθυπουργός ένεκα λαϊκής οργής για το μνημόνιο δεν πρόκειται να μπει ούτε στη Βουλή.
Ο λαός επιθυμεί την ανατροπή της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής και έχει δείξει διάθεση να παλέψει. Τα αδιέξοδα του συστήματος σε όποια αντιδραστική λύση και αν οδηγήσουν, δεν θα μπορέσουν για πολύ να μπλοκάρουν την πάλη του. Γιατί ο λαός μας ήδη ξέρει αρκετά πράγματα και θα μάθει από τις ίδιες τις εξελίξεις ακόμη περισσότερα. Βεβαίως χρειάζεται δυνατή επαναστατική Αριστερά που θα τολμά να θέσει ανοικτά και ξεκάθαρα τα προτάγματα της λαϊκής πάλης που θα κάνουν πιο ισχυρό τον λαό και τους αγώνες του.
Να δυναμώσουν οι κάθε λογής λαϊκές αντιστάσεις και κυρίως να διαμορφώσουμε κλίμα για νέες μαζικές απεργίες και διαδηλώσεις και μπροστά στο Πολυτεχνείο… Να ενωθούν πολιτικά οι λαϊκές αντιστάσεις στον στόχο κάτω τα αντιλαϊκά μέτρα, ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής.
Να μπαίνει συνεχώς στο στόχαστρο η ιμπεριαλιστική υποδούλωση της χώρας και να δυναμώνει συνεχώς η αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση, με στόχο να μπορέσει ο λαός σε μια πορεία να σπάσει τα δεσμά της εξάρτησης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ένας γνήσιος κομμουνιστής, ένας σπουδαίος άνθρωπος! 10 χρόνια χωρίς τον σ. Βασίλη Γεμιστό

10 χρόνια έχουν περάσει από τον άδικο χαμό του σ. Βασίλη Γεμιστού. 10 χρόνια έντονων πολιτικών εξελίξεων και όξυνσης της ταξικής πάλης, στα οποία πολλές φορές τον αναζητήσαμε και αναρωτηθήκαμε τι θα σκεφτόταν, τι θα έκανε, τι θα ιεραρχούσε. Γιατί ο σ. Βασίλης υπήρξε ηγετική φυσιογνωμία του αριστερού κινήματος, που τολμούσε να παράγει και να χαράζει γραμμή, να αναλύει και να συνθέτει τις όποιες κεντρικές εκτιμήσεις της οργάνωσης και να τις μετουσιώνει σε οδηγό κίνησης. Που επίμονα και αποφασιστικά πάλευε για τη συγκρότηση του λαϊκού εργατικού κινήματος, για την κομμουνιστική προοπτική. Είχε βαθιά εμπιστοσύνη στις αστείρευτες λαϊκές δυνάμεις και μετουσίωνε με αποφασιστικό τρόπο τη γραμμή της ανεξάρτητης και επαναστατικής συγκρότησης της εργατικής τάξης και της στήριξής της στις δικές της δυνάμεις.
Βρισκόταν πάντα στην πρώτη γραμμή, στην πρώτη αλυσίδα όλων των κινητοποιήσεων, από την πορεία για τη δολοφονία Καλτεζά, την επίσκεψη Κλίντον, τα εξεταστικά του ’98, τα αντιπολεμικά συλλαλητήρια, τις πορείες του Πολυτεχνείου… Παντού μπροστά, να δίνει κουράγιο και να προχωρά.
Ο Βασίλης Γεμιστός γεννήθηκε το 1955 στο χωρίο Χώνος του Ρεθύμνου, από αγροτική οικογένεια. Από τα μαθητικά του χρόνια ανακαλύπτει τις αριστερές δυνάμεις και τάσσεται στο πλευρό των καταπιεσμένων. Σπούδασε στη Γκρενόμπλ και το 1974 ήρθε σε επαφή με την ΠΠΣΠ. Το 1975 συγκροτείται η ΠΠΣΠ Γκρενόμπλ και εκλέγεται στο Γραφείο Πόλης. Έως το 1980 πρωτοστατεί σε όλους τους φοιτητικούς αγώνες και συνδέεται με επαναστατικές οργανώσεις της Γαλλίας, της Τουρκίας και του Ιράν. Ήδη από το 1980 κατανοεί την αντιπαράθεση που έχει εκδηλωθεί στο εσωτερικό του ΚΚΕ (μ-λ) και κατεβαίνει το 1982 στην Αθήνα όπου συνδέεται με τους συντρόφους που δίνουν την πάλη για την ανασυγκρότηση. Από τότε στάθηκε μπροστάρης στην προσπάθεια και μέχρι το τέλος της ζωής του υπήρξε καθοδηγητικό στέλεχος και εκλεγόταν αδιάκοπα στο ΠΓ του ΚΚΕ(μ-λ).
Ιδιαίτερη υπήρξε η συμβολή του σ. Βασίλη στην εργατική δουλεία. Εκτιμούσε σωστά τα χαρακτηριστικά της ολομέτωπης επίθεσης του συστήματος στην εργατική τάξη, επικέντρωσε στα κυρίαρχα στοιχεία της επίθεσης (8ωρο, εργασιακές σχέσεις, ασφαλιστικό) και πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις για την οικοδόμηση όρων αντίστασης μέσα από την κοινή δράση. Πρωτοστάτησε στο στήσιμο της συνδικαλιστικής δουλείας, εργατικών επιτροπών και σωματείων και ήταν μόνιμη η τριβή του με ανθρώπους του μεροκάματου.
Ο σ. Βασίλης με τη στάση ζωής του, την ακεραιότητά του, τη μαχητικότητά του αποτέλεσε πρότυπο για τους νεότερους αγωνιστές. Ζει στις καρδιές μας και του χρωστάμε να συνεχίσουμε εκείνο που εκείνος άφησε ανολοκλήρωτο, τη συμβολή μας στη συγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος της εποχής μας.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Νεπάλ Σοβαρές καταγγελίες για την ενσωμάτωση-διάλυση του Λαϊκού Στρατού

Οι επικεφαλής της πτέρυγας που αντιτάσσεται στις πρωτοβουλίες της ηγεσίας του ΕΚΚΝεπάλ (Μαοϊκού) προχώρησαν σε δημόσια καταγγελία της συμφωνίας ενσωμάτωσης-διάλυσης του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού που υπέγραψε ο πρόεδρος του κόμματος μαζί με τα αλλά καθεστωτικά κόμματα. Οι Μοχάν Μπαϊντία (Κιράν), αντιπρόεδρος του κόμματος, και ο Ραμ Μπαχαντούρ Θάπα (Μπαντάλ), γενικός γραμματέας, σε μαζική συγκέντρωση στο Κατμαντού, τις πρώτες ημέρες του Νοέμβρη, τόνισαν μεταξύ άλλων:
«Είναι γνωστό σε όλους ότι ένα έγγραφο συμφωνίας με τίτλο "Συμφωνία ανάμεσα στα πολιτικά κόμματα σε ζητήματα που περιλαμβάνουν τη διαδικασία ειρήνευσης", το οποίο υπέγραψαν από κοινού ο πρόεδρος του ΕΚΚΝ (Μαοϊκού), ο πρόεδρος του ΚΚΝ (ΕΜΛ), ο πρόεδρος του Νεπαλέζικου Κογκρέσου και ηγέτες του Ενιαίου Δημοκρατικού Μετώπου των Μαντέσι, δόθηκε στη δημοσιότητα. Η συμφωνία αυτή έχει πλήξει σοβαρά την αξιοπιστία και το κύρος του μεγάλου λαϊκού πολέμου που έκαναν οι μαοϊκοί για δέκα χρόνια, τις προσδοκίες, τις επιδιώξεις και τα όνειρα των μαρτύρων, των εξαφανισμένων και τραυματισμένων αγωνιστών και των εξαιρετικών δειγμάτων αφοσίωσης, ηρωισμού και θυσιών του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΛΑΣ). Αν και έχουν γίνει προσπάθειες να ωραιοποιηθεί αυτή η συμφωνία σαν συμφωνία ιστορική, η οποία μας εισάγει σε μια νέα εποχή, εντούτοις στην ουσία έχει γίνει σύμβολο υποταγής και προδοσίας του έθνους και του λαού. Αντιτασσόμαστε σθεναρά σε μια τέτοιου είδους συμφωνία.
1. Στην αρχή της συμφωνίας δηλώνεται ότι "η πολιτική διαδικασία που συμπεριλαμβάνει και τη συγγραφή του συντάγματος πρέπει να προχωρήσει και να φέρει την ειρηνευτική διαδικασία σε ένα λογικό τέλος". Η ειρηνευτική διαδικασία πρέπει να αποτελέσει αναπόσπαστο, αλληλένδετο και ενιαίο τμήμα της ενοποίησης του στρατού και της συγγραφής του συντάγματος.
2. Δηλώνεται ότι "οι μαχητές του μαοϊκού στρατού που θα επιλέξουν την ενσωμάτωσή τους θα πρέπει να αποδεχτούν σε προσωπικό επίπεδο τους κανόνες της υπηρεσίας ασφάλειας". Επίσης ότι "όλα τα όπλα που είναι αποθηκευμένα θα περιέλθουν αυτόματα στην ιδιοκτησία της κυβέρνησης μόλις αρχίσει η διαδικασία ενσωμάτωσης". Αυτές οι διατυπώσεις δείχνουν ξεκάθαρα ότι η ενσωμάτωση στον στρατό γίνεται σε ατομικό επίπεδο και άοπλα και όχι κατά ομάδες και ένοπλα. Οι αποφάσεις της Διαρκούς Επιτροπής και της Κεντρικής Επιτροπής λένε ξεκάθαρα ότι η ενσωμάτωση του ΛΑΣ θα γίνει κατά ομάδες και με τον οπλισμό τους σύμφωνα με τα ειδικά κριτήρια της ενσωμάτωσης στον στρατό. Επίσης στη Συμφωνία Ειρήνης και στο Προσωρινό Σύνταγμα αναφέρεται ξεκάθαρα ότι με την ενσωμάτωση του ΛΑΣ θα διατηρηθεί η ιδιότητα των μαχητών στον στρατό. Όμως φαίνεται ότι η συμφωνία αυτή είναι ενάντια σε όλες αυτές τις αποφάσεις.
3. Δηλώνεται επίσης ότι οι μαοϊκοί μαχητές θα έχουν την ευθύνη για «την ανάπτυξη, την προστασία των δασών, τη βιομηχανική ασφάλεια και τη διαχείριση κρίσεων». Είναι ενάντια στις αποφάσεις του κόμματος αλλά και την έννοια της ενσωμάτωσης. Ο ρόλος του ΛΑΣ δεν μπορεί να περιοριστεί σε δασοφυλακή ή σεκιούριτι. Οι κομματικές αποφάσεις λένε ότι ο ρόλος του ΛΑΣ μετά την ενσωμάτωση θα είναι η συνοριοφυλακή όπου θα δρα σαν κανονικός μάχιμος στρατός και παραμένουμε σε αυτές τις σωστές αποφάσεις.
4. Η αναλογία της ενσωμάτωσης των στρατών έχει κανονιστεί στο 65% για τις δυνάμεις ασφαλείας και 35% για τον ΛΑΣ. Η μείωση των δυνάμεων του ΛΑΣ που θα ενσωματωθούν έρχεται σε αντίθεση με τις κομματικές αποφάσεις στις οποίες αναφέρεται ότι η ενσωμάτωση θα γίνει με τέτοιον τρόπο που κάθε πλευρά θα έχει 50%.
5. Στο κόμμα μας έχει πολλές φορές τονιστεί ότι η πολιτική εθνικής ασφάλειας πρέπει να διαμορφωθεί προτού γίνει η ενσωμάτωση. Όμως σε αυτό το σημείο δεν γίνεται καμία αναφορά στην παραπάνω συμφωνία. Άποψή μας είναι ότι η πολιτική εθνικής ασφάλειας πρέπει να διαμορφωθεί πριν από την ενσωμάτωση του ΛΑΣ.

6. Αντιτασσόμαστε σθεναρά στο πακέτο που προτείνεται για όσους μαχητές επιλέξουν την αποκατάσταση, γιατί το θεωρούμε άδικο σε σχέση με τον ρόλο που αυτοί έχουν παίξει στην πολιτική αλλαγή στο Νεπάλ. Τονίζουμε ότι το σχετικό πακέτο αποκατάστασης θα πρέπει να ανταποκρίνεται στον ρόλο που έχει παίξει ο ΛΑΣ.
7. Αναφέρεται η δημιουργία ενός περιβάλλοντος που θα συμβάλει στην εφαρμογή παλαιότερων συμφωνιών, αναφέρεται ξεκάθαρα ότι οι ιδιωτικές και δημόσιες περιουσίες που παραμένουν υπό τον έλεγχο των μαοϊκών θα επιστραφούν με αποζημίωση, ενώ από την άλλη η συμφωνία δεν αναφέρει κάποια συγκεκριμένη αντίστοιχη διαδικασία για τους φτωχούς και ακτήμονες αγρότες, καλλιεργητές και ενοικιαστές αφού επιστρέψουν τη γη που κατέσχεσαν στη διάρκεια του λαϊκού πολέμου. Αντιτασσόμαστε σθεναρά και σε αυτό το ζήτημα και απαιτούμε να δοθεί άλλη γη στους ακτήμονες και φτωχούς καλλιεργητές.
8. Αναφέρονται απλά τα ζητήματα της αναδόμησης του κράτους και του νέου συντάγματος χωρίς να δίνεται η ανάλογη βαρύτητα. Όμως τα πολύ σοβαρά ζητήματα όπως το περιεχόμενο του συντάγματος και το ποια συναίνεση θα υπάρξει ανάμεσα στα πολιτικά κόμματα δεν αναφέρονται καθόλου. Αντιτασσόμαστε σθεναρά στο να μη δίνεται η απαραίτητη προσοχή στο νέο σύνταγμα στην κατοχύρωση των δικαιωμάτων των εργατών, αγροτών, ιθαγενών, νταλίτ, γυναικών, μαντέσι, μουσουλμάνων, κατοίκων καταπιεζόμενων περιοχών, της εθνικής αστικής τάξης. Από την άλλη υπάρχει σιωπή όσον αφορά την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα και την οικοδόμηση ανεξάρτητης και αυτοδύναμης εθνικής οικονομίας.

Συνολικά αυτή η συμφωνία δεν είναι προς το συμφέρον του έθνους και του λαού. Υποτιμά τον ΛΑΣ. Στο όνομα της ενοποίησης του στρατού οδηγεί στον αφοπλισμό του ΛΑΣ. Ο μεγάλος λαϊκός πόλεμος ξεκίνησε, ενώ στην πορεία σχηματίστηκε ο ΛΑΣ, για να υπερασπιστεί την εθνική ανεξαρτησία, να εγκαθιδρύσει τη λαϊκή δημοκρατία, να λύσει τα βασικά λαϊκά προβλήματα, να κατοχυρώσει δικαιώματα και να υπερασπίσει τα συμφέροντα των εργατών, αγροτών, γυναικών, νταλίτ, ιθαγενών, μαντέσι, μουσουλμάνων, κατοίκων απομακρυσμένων περιοχών, συμπεριλαμβανομένης και της εθνικής αστικής τάξης. Όμως ο ΛΑΣ διαλύεται προτού επιτευχθούν αυτοί οι στόχοι. Αντιτασσόμαστε σθεναρά.
Είμαστε υπέρ της πραγματικής ειρήνης και της συγγραφής ενός λαϊκού συντάγματος. Θέλουμε την έντιμη ενσωμάτωση του ΛΑΣ. Θεωρώντας την ενοποίηση του στρατού και τη συγγραφή νέου συντάγματος σαν αναπόσπαστο τμήμα της ειρηνευτικής διαδικασίας επικεντρώσαμε την προσοχή των ηγετών των διαφόρων πολιτικών κομμάτων στο πώς θα προχωρήσουμε. Όμως δεν μας πήραν στα σοβαρά. Δεν μπορεί να γίνει διαχείριση της σύγκρουσης και του κινήματος με τον αφοπλισμό του ΛΑΣ, αλλά με την επίλυση των λαϊκών πολιτικών και οικονομικών προβλημάτων. Αν δεν δοθεί προσοχή σε αυτά, κανείς δεν θα μπορέσει να σταματήσει τη δημιουργία ενός νέου ιστορικού μαζικού κινήματος. Κάνουμε έκκληση και ζητάμε από τα πολιτικά κόμματα να τα σκεφτούν αυτά με σοβαρό τρόπο.
Τέλος ζητάμε ιδιαίτερα και κάνουμε έκκληση σε όλες τις πατριωτικές, δημοκρατικές, αριστερές πλατιές μάζες να υψώσουν στεντόρεια φωνή –να συσχετίσουν το ζήτημα της ειρήνης και της ενοποίησης του στρατού με το ζήτημα του συντάγματος και να δώσουν σημασία στα λαϊκά συμφέροντα– ώστε να φτάσουμε σε μια νέα συμφωνία, όπου απορρίπτοντας την παραπάνω αντεθνική και αντιλαϊκή συμφωνία να στοιχηθούμε σε μια ιστορική εκστρατεία υπεράσπισης της εθνικής ανεξαρτησίας, εγκαθίδρυσης λαϊκής ομοσπονδιακής δημοκρατίας και οικοδόμησης ενός νέου Νεπάλ».

Η Συμφωνία των επτά σημείων (αποσπάσματα)
1. Ενσωμάτωση και αποκατάσταση των μαοϊκών μαχητών.
α) Θα επικαιροποιηθεί ο αριθμός των υπαρχόντων μαοϊκών μαχητών στις διάφορες περιοχές.
β) Ο αριθμός των μαοϊκών μαχητών που θα ενσωματωθεί θα είναι το ανώτερο 6.500. Η ενσωμάτωση θα γίνει υπό τη διεύθυνση του Νεπαλικού Στρατού, στον οποίο το 65% του προσωπικού του θα προέλθει από τον Νεπαλικό Στρατό και 35% από τους μαοϊκούς μαχητές. Η διεύθυνση του στρατού θα έχει την υποχρέωση να προχωρήσει σε δραστηριότητες που σχετίζονται με την ανάπτυξη, την προστασία των δασών, τη βιομηχανική ασφάλεια και τη διαχείριση κρίσεων.
γ) Οι μαχητές του μαοϊκού στρατού που θα επιλέξουν την ενσωμάτωσή τους θα πρέπει να αποδεχτούν σε προσωπικό επίπεδο τους κανόνες της υπηρεσίας ασφάλειας.
δ) Η βαθμολογική κατάταξη των μαοϊκών μαχητών που θα επιλέξουν την ενσωμάτωση θα γίνει με τους κανόνες της υπηρεσίας ασφάλειας. Η ενσωμάτωση των μαοϊκών μαχητών θα γίνει με τέτοιον τρόπο που να μην έχει αρνητικές επιπτώσεις στην καριέρα των υπαρχόντων αξιωματικών και άλλων βαθμοφόρων.
ε) Οι μαοϊκοί μαχητές που θα επιλέξουν την ενσωμάτωση θα αναλάβουν ευθύνες στην υπηρεσία ασφάλειας, αφού συμπληρώσουν την απαραίτητη εκπαίδευση.
στ) Όλα τα όπλα που είναι αποθηκευμένα θα περιέλθουν αυτόματα στην ιδιοκτησία της κυβέρνησης μόλις αρχίσει η διαδικασία ενσωμάτωσης.

2. Αποκατάσταση των μαοϊκών μαχητών.
α) Σε όσους μαχητές επιλέξουν την αποκατάσταση τους θα παρασχεθεί ένα πακέτο εκπαίδευσης, κατάρτισης και επαγγελματικών ευκαιριών. Ανάλογα με το είδος και το χρονικό διάστημα, το κόστος του πακέτου θα κυμαίνεται από 600.000 μέχρι 900.000 ρουπίες (5.500 ως 8.200 ευρώ).

6. Εφαρμογή παλαιότερων συμφωνιών και οικοδόμηση κλίματος εμπιστοσύνης.
α) Το ΕΚΚΝ (Μαοϊκό) θα πάρει επίσημη απόφαση να επιστρέψει τις ιδιωτικές και δημόσιες περιουσίες, που κατασχέθηκαν από το κόμμα κατά τη διάρκεια της ένοπλης σύγκρουσης, στους δικαιούχους τους μέχρι τις 23 Νοέμβρη. Θα δοθούν οι ανάλογες αποζημιώσεις στους ιδιοκτήτες που υπέστησαν ζημιές από την κατάσχεση των περιουσιών τους.
β) Τα δικαιώματα των αγροτών είναι εγγυημένα σύμφωνα με το γράμμα και το πνεύμα της Συνολικής Ειρηνευτικής Συμφωνίας, του Προσωρινού Συντάγματος του 2007 και επιστημονικών μεταρρυθμίσεων στη γη.
γ) Η παραστρατιωτική δομή της Κομουνιστικής Νεολαίας θα διαλυθεί και κάθε δημόσια ή ιδιωτική περιουσία που είχε κατασχεθεί από αυτήν θα επιστραφεί στους δικαιούχους μέχρι τις 23 Νοέμβρη.
δ) Οχήματα που είχαν χρησιμοποιηθεί από τους μαοϊκούς και είναι δηλωμένα στο Τμήμα Μεταφορών θα επιστραφούν μέχρι τις 23 Νοέμβρη. Μη δηλωμένα οχήματα θα κατασχεθούν.
ε) Οι τοπικές διοικήσεις θα ελέγχουν –και θα επιβάλουν αν είναι αναγκαίο– την εφαρμογή της συμφωνίας για την επιστροφή της κατασχεμένης περιουσίας στους δικαιούχους. Τα πολιτικά κόμματα θα πρέπει να συνεργαστούν με την κυβέρνηση για την εφαρμογή της.
7. Η συγγραφή του συντάγματος και η κυβέρνηση εθνικής συναίνεσης.
α) Για να μπορέσουμε να φέρουμε την ειρηνευτική διαδικασία σε ένα λογικό τέλος και να ολοκληρώσουμε το καθήκον της συγγραφής του συντάγματος θα πρέπει να συνεχιστεί ο διάλογος ανάμεσα στα πολιτικά κόμματα. Γι' αυτό τον λόγο θα δημιουργηθεί ένας υψηλού επιπέδου πολιτικός μηχανισμός.
β) Η διαδικασία συγγραφής του νέου συντάγματος θα επιταχυνθεί. Για να γίνουν προτάσεις στην αναδόμηση του κράτους, θα δημιουργηθεί μια επιτροπή ειδικών πάνω στη βάση της συναίνεσης στην Εθνοσυνέλευση και η διαδικασία ενός προσχεδίου συντάγματος θα ξεκινήσει εντός μηνός.
γ) Ανάλογα με την πρόοδο που έχει γίνει στη διαδικασία ειρήνευσης και τη συγγραφή του νέου συντάγματος θα ξεκινήσει και η διαδικασία σχηματισμού κυβέρνησης εθνικής συναίνεσης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »