Ανταποκρίσεις από τις αντιφασιστικές πορείες

Αθήνα

Την Τετάρτη το απόγευμα, πραγματοποιήθηκε αντιφασιστική συγκέντρωση στην Παναγή Τσαλδάρη, στην Αμφιάλη του Κερατσινίου. Για την ακρίβεια, υπήρξαν πολλά καλέσματα, από τα σωματεία του ΠΑΜΕ, τις οργανώσεις της αριστεράς και σχήματα του αναρχικού χώρου. Όλα στο σημείο δολοφονίας του Παύλου Φύσσα ή κοντά σε αυτό.
Το ΠΑΜΕ πραγματοποίησε την πορεία του χωριστά από τους υπόλοιπους.
Η πορεία των υπόλοιπων ξεκίνησε λίγο μετά. Η οργή για τη δολοφονία και για τη προσπάθεια του συστήματος, από τη κυβέρνηση και τα κόμματα που τη στηρίζουν μέχρι και τα αστικά ΜΜΕ, να παρουσιάσουν αρχικά τη δολοφονία σαν ένα τυχαίο καυγά μεταξύ ποδοσφαιρόφιλων και τα γεγονότα σαν κάτι που δεν αφορά άμεσα και επίσημα τη Χρυσή Αυγή ενώ, με τη θεωρία των άκρων, να εξισώσουν τους φασίστες με τους αντιφασίστες, ήταν έκδηλη.
Μια οργή που εκφράστηκε με τα συνθήματα κατά του φασισμού και της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής, από κόσμο κυρίως νεολαιίστικο. Κάτι που δείχνει ότι τα πράγματα δεν είναι και ακριβώς όπως μας τα παρουσιάζουν, σχετικά με την επιρροή της ΧΑ και των φασιστικών απόψεων στη νεολαία. Υπάρχει ένα σοβαρό κομμάτι νεολαίας που είναι αποφασισμένο να αντιταχθεί στο φασισμό και το ρατσισμό. Το ζητούμενο είναι το πώς!
Η μαζικότητα ήταν τέτοια που τα ΜΜΕ, ρίχνοντας, ως συνήθως, πολύ τον αριθμό, μιλούσαν για 15.000 διαδηλωτές!
Η κυβέρνηση, αυτή τη φορά, απ’ ότι φαίνεται, είχε αποφασίσει να κάνει επίδειξη πυγμής. Ιδιαίτερα μετά τη μεγάλη επιτυχία της πρωινής απεργιακής κινητοποίησης. Τα ΜΑΤ παρατάχθηκαν σε κάθετα της Λαμπράκη στενά, με τρόπο που προκαλούσαν, εμφανέστατα και έτοιμα να χτυπήσουν. Με τις πρώτες αντιδράσεις και τα πρώτα μπουκάλια, άρχισε ένα όργιο καταστολής που κράτησε μέχρι αργά το βράδυ και απλώθηκε σε μια αρκετά μεγάλη έκταση της Αμφιάλης. Τα χημικά έκαναν την παραμονή έξω ανυπόφορη. Έγιναν εκατοντάδες προσαγωγές στο «σωρό», που μετατράπηκαν σε δεκάδες συλλήψεις με κακουργηματικού τύπου σκατηγορίες. Υπήρξαν και τραυματισμοί, με πιο σοβαρό αυτόν ενός νέου που τραυματίστηκε σοβαρά στο μάτι.
Παρ’ όλα αυτά, η πορεία έγινε, αν και διασπάστηκε.
Το μπλοκ της ΠΑΑΣ διέσχισε μια αρκετά μεγάλη έκταση του Κερατσινίου και κατέληξε στη πλατεία Κύπρου. Καλούσε τον κόσμο να δώσει τη μόνη απάντηση που θα οδηγήσει στην «ήττα τον φασισμό και τον καπιταλισμό που τον χρησιμοποιεί ενάντια στο λαό», καλούσε το λαό να συμμετάσχει ενεργά και μαζικά «στο μεγάλο απεργιακό αγώνα που έχει κιόλας ξεκινήσει», για να «ηττηθεί η πολιτική που εξαπολύει το φασισμό, για να κάμψει τον αγώνα του λαού.»

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η ανεργία στα ύψη Βάζουν λουκέτα σε ΕΑΣ, ΕΛΒΟ, ΛΑΡΚΟ

Η ανεργία συνεχίζει να τραβάει την ανηφόρα και να ταλανίζει κοντά στο 1,5 εκατομμύριο ανθρώπους της δουλειάς και του μόχθου Ταυτόχρονα, όπως θα δούμε στη συνέχεια του κειμένου, ταλανίζει και τη μεγάλη πλειοψηφία των λαϊκών οικογενειών που έχουν άνεργο ή ανέργους να συντηρήσουν.
Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση της ΝΔ, στηριζόμενη και από το ΠΑΣΟΚ, προχωράει σε μαζικές απολύσεις τόσο στο δημόσιο (νοσοκομεία και γενικότερα στην υγεία, στην εκπαίδευση, στους ΟΤΑ, σε υπηρεσίες υπουργείων, στους σχολικούς φύλακες κ.α.) όσο και σε οργανισμούς και επιχειρήσεις που ανήκουν στο δημόσιο. Ετσι, μετά την ΕΡΤ και με ανάλογο σχεδόν τρόπο ετοιμάζει, όπως διατάζουν οι τροϊκανοί αφεντάδες της, να βάλει λουκέτα στις εταιρείες ΕΑΣ, ΕΛΒΟ, ΛΑΡΚΟ και να απολύσουν τους εργαζόμενους ακόμη και χωρίς αποζημίωση. Ηδη οι εργαζόμενοι ξεκίνησαν τις κινητοποιήσεις τους για να υπερασπιστούν το δικαίωμά τους στη δουλειά.
Η κυβέρνηση από τη δική της πλευρά ισχυρίζεται πως θα προχωρήσει ύστερα από συνεννόηση με την τρόικα σε “εκκαθάριση εν λειτουργία” των τριών εταιρειών της αμυντικής βιομηχανίας, όπου το σχέδιο προβλέπει εθελούσιες απολύσεις, κλείσιμο μη παραγωγικών εργασιών και στη συνέχεια να ιδιωτικοποιηθούν.
Το σίγουρο είναι ότι η κυβέρνηση ούτε θέλει ούτε μπορεί να βάλει και να υπερασπιστεί δικούς της όρους σε σχέση με την τύχη των τριών εταιρειών. Οι εργαζόμενοι έχουν κάθε λόγο και συμφέρον να απορρίψουν τα αντεργατικά σενάρια και να κινητοποιηθούν άμεσα και αποφασιστικά να υπερασπίσουν τα δικαιώματά τους στη δουλειά. Οι αγώνες θα κρίνουν το αποτέλεσμα και κυρίως ο συσχετισμός που μπορούν να διαμορφώσουν οι αγώνες. Και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από την κοινή δράση όλων εκείνων των κομματιών των εργαζομένων που αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα, όπως π.χ. οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, της εκπαίδευσης, της υγείας κ.λπ. Μόνο τέτοια μέτωπα πάλης μπορούν να αναμετρηθούν με τις δυνάμεις του συστήματος αποτελεσματικά και μπορούν να κερδίσουν την πιο πλατιά αλληλεγγύη των λαϊκών μαζών.
Η ανεργία έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο και βρίσκεται στην πρώτη θέση των 27 κρατών μελών της ΕΕ και αυτό έχει πολλαπλές συνέπειες για όλες τις λαϊκές μάζες και για το κίνημα.
Ας τα δούμε πιο συγκεκριμένα: Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, ο αριθμός των ανέργων τον Απρίλη του 2013 ανήλθε σε 1.337.621 άτομα και τον Μάη σε 1.381.088 άτομα και ποσοσό 27,6%. Ο διευθυντής του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ Σ. Ρομπόλης αναφέρει ότι η ανεργία φέτος θα κυμανθεί στο 29 με 30%, ενώ την επόμενη χρονιά αναμένεται να φτάσει το 31,5%. Αυτό σημαίνει ότι οι άνεργοι στο τέλος του χρόνου θα φτάσουν το 1,5 εκατομμύριο και την επόμενη χρονιά 100 με 150 χιλιάδες περισσότερους.
Σύμφωνα με την έρευνα του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, το 84,5% των ανέργων μένει με συγγενείς. Στην ίδια έρευνα το 37% των ανέργων στηρίζεται στο συγγενικό του περιβάλλον για να επιβιώσει. Σημαντικό είναι επίσης το γεγονός ότι μόνο το 12% των ανέργων λαμβάνει κάποιο επίδομα από τον ΟΑΕΔ.
Ταυτόχρονα, το ποσοστό των μακροχρόνια ανέργων φτάνει το 60% και με ισχυρή ανοδική τάση Αυτό σημαίνει ότι το μεγαλύτερο μέρος των ανέργων δεν δικαιούται επίδομα ανεργίας. Αλλά και αυτοί που το δικαιούνται, λόγω λιγότερου εργάσιμου χρόνου, το λαμβάνουν μόνο για ένα μικρό χρονικό διάστημα, και βεβαίως μειωμένο κατά 100 ευρώ σαν αποτέλεσμα της ψήφισης του σχετικού νόμου το προηγούμενο διάστημα.
Επίσης, η αγοραστική δύναμη των αποδοχών του συνόλου των μισθωτών, σύμφωνα με το ΙΝΕ ΓΣΕΕ μειώθηκε κατά 37% την περίοδο 2010-2013. Σύμφωνα με την έρευνα του ΙΝΕ το 2014 οι εργαζόμενοι θα έχουν χάσει περίπου το 50% της αγοραστικής δύναμης που είχαν το 2009.
Οταν λοιπόν το 88% των ανέργων δεν παίρνει επίδομα ανεργίας, έχει δηλαδή μηδενικό εισόδημα, αυτό σημαίνει ότι για την επιβίωσή τους θα επιβαρύνονται οι οικογένειές τους, και όταν και το εισόδημα της οικογένειας έχει μειωθεί κατά το 1/3, τότε το πρόβλημα των οικογενειών που συντηρούν άνεργο γίνεται ακόμα πιο επώδυνο.
Να λοιπόν που η ανεργία δεν επηρεάζει μόνο τους άνεργους αλλά και όλα τα μέλη των οικογενειών τους. Και την ίδια στιγμή ο φόβος που προκαλεί η ανεργία σε αυτούς που εργάζονται χρησιμοποιείται από τους κεφαλαιοκράτες σαν μοχλός πίεσης στους εργαζόμενους να δεχτούν κάθε αντεργατικό μέτρο, από τη μείωση του μισθού τους, την αύξηση του εργάσιμου χρόνου χωρίς επιπλέον μισθό, την επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων κ.λπ. Επίσης, με την απειλή της απόλυσης οδηγεί και στο χτύπημα και στην υπονόμευση της πάλης των εργαζομένων Και γενικότερα να αξιοποιεί το κεφάλαιο, η αστική τάξη δηλαδή, την ανεργία ώστε να αναγκάζει την εργατική τάξη σε υποχωρήσεις, οι οποίες με τη σειρά τους τροφοδοτούν με πάσης φύσεως εμπόδια στην πάλη τους και στις διεκδικήσεις τους.
Είναι πλέον ολοφάνερο ότι οι εργαζόμενες μάζες και οι άνεργοι βρίσκονται σε πολύ δύσκολες συνθήκες και με αρνητικούς συσχετισμούς στην πάλη τους. Ως προς αυτό κανείς πλέον δεν μπορεί να αμφιβάλλει. Αυτή η αρνητική κατάσταση μπορεί και πρέπει να ανατραπεί. Μπορεί βέβαια κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, και πρώτη προϋπόθεση είναι οι αγώνες, οι αντιστάσεις και είναι γεγονός ότι οι μάζες αυτό το καθήκον το εκπληρώνουν με έναν τρόπο. Μια άλλη βασική προϋπόθεση και σε συνάρτηση με την πρώτη είναι οι δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά να στηρίξουν από κοινού και με κοινές πρωτοβουλίες αυτούς τους αγώνες. Να διαθέσουν τις οργανωμένες τους δυνάμεις και όσες επηρεάζουν στη στήριξη και ανάπτυξη των εργατικών και λαϊκών αγώνων και να μπουν στην πρώτη γραμμή της πάλης. Με ανοιχτές και ζωντανές διαδικασίες σε κάθε μέτωπο πάλης να ξαναζωντανέψει η ελπίδα του λαού για αντίσταση και ανατροπή. Μια δυσκολία μόνο υπάρχει. Να αναλάβει η Αριστερά τις ευθύνες της απέναντι στο λαό.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Διώκονται και τα 35 μέλη του γενικού συμβουλίου της ΠΟΕ-ΟΤΑ!

Με την κατηγορία της «ρύπανσης περιβάλλοντος» στη διάρκεια του πολυήμερου απεργιακού αγώνα στους ΟΤΑ το 2011, παραπέμφθηκαν σε δίκη και τα 35 μέλη του γενικού συμβουλίου της ΠΟΕ-ΟΤΑ!!! Η δίκη, που ήταν ορισμένη για τις 3 Σεπτέμβρη στην Αθήνα, αναβλήθηκε, αλλά το ζήτημα παραμένει ορθάνοιχτο για όλο το εργατικό κίνημα.
Τον Οκτώβρη του 2011, οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ, με απεργίες, καταλήψεις και διαδηλώσεις, κόντρα στις απειλές για μαζικές απολύσεις και κόντρα στην επιστράτευση, συνέχιζαν τον αγώνα τους, αντιστεκόμενοι στις μειώσεις μισθών και την εργασιακή εφεδρεία.
Ήταν ελπιδοφόρα για όλο το εργατικό κίνημα η συμμετοχή και η αποφασιστικότητα των εργαζόμενων στους ΟΤΑ, οι οποίοι -με την ανακοίνωση της επίταξης- κατέλαβαν περιφέρειες και σταθμούς μεταφόρτωσης, έχοντας στο πλευρό τους αλληλέγγυους εργαζόμενους, κατοίκους και νεολαίους. Όταν η κυβέρνηση έβγαλε τους ιδιώτες με τα ΜΑΤ να μαζέψουν τα σκουπίδια, οι κάτοικοι τους έδιωχναν. Όταν ετοίμασε το στρατό και απειλούσε με άμεσες απολύσεις, η απεργία συνεχιζόταν με μεγαλύτερη ένταση. Οι δρόμοι στις πόλεις γέμιζαν αμέσως από διαδηλωτές, σαν απάντηση σε όποιο τρομοκρατικό μέτρο ανακοινωνόταν.
Το ίδιο διάστημα ήταν σε εξέλιξη ο μεγαλειώδης αγώνας των χαλυβουργών που πραγματικά έδινε ελπίδα και εμψύχωνε και τους υπόλοιπους κλάδους στον αγώνα τους.
Η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ χρησιμοποίησε όλους τους κατασταλτικούς μηχανισμούς και όλο το νομικό της οπλοστάσιο για να καθυποτάξει τους απεργούς. Έπρεπε να τσακίσει την αποφασιστικότητα και το πείσμα στον απεργιακό αγώνα και προχώρησε στη δίωξη του γενικού συμβουλίου της ΠΟΕ-ΟΤΑ.
Και η τότε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, και η τωρινή συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ έπρεπε να κάνουν το «καθήκον» τους. Καθήκον (και υποχρέωση) να περάσουν οι απολύσεις στο Δημόσιο, να κλείσουν νοσοκομεία, να διαλύσουν τη δημόσια δωρεάν παιδεία. Χωρίς αντιστάσεις και χωρίς απεργίες, γιατί αυτά μπορούν να συμπαρασύρουν και άλλους κλάδους στο δρόμο του αγώνα. Ως πολιτικό προσωπικό του ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος, πρέπει να πείσουν τους εργαζόμενους ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος, ότι τα μέτρα των μνημονίων είναι μονόδρομος. Και χρησιμοποιούν όλα τα μέσα καταστολής για να τους υποτάξουν, να πείσουν ότι η πολιτική τους θα εφαρμοστεί.
Οι απεργιακοί αγώνες χτυπιούνται πριν αποφασιστούν, οι καθηγητές επιστρατεύονται πριν κάνουν συνελεύσεις. Την προηγούμενη Τετάρτη, στη Θεσσαλονίκη, και με δικαιολογία ότι γίνεται... πλιάτσικο, διακόσιοι ματατζήδες εισέβαλαν στο νοσοκομείο «Παναγία» που κλείνει, θέλοντας να διαλύσουν τη συγκέντρωση των εργαζομένων ενάντια στις διαθεσιμότητες που τους είχαν αναγγελθεί! Από την προηγούμενη Τρίτη και ενόψει της μεγάλης διαδήλωσης στη ΔΕΘ όλη η Θεσσαλονίκη ήταν σε καθεστώς αστυνομοκρατίας, με 4.500 αστυνομικούς που μεταφέρθηκαν απ’ όλη την Ελλάδα και «ζητάδες» σε κάθε στενό. Η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής εμφανίζεται με όλο και πιο αποκρουστικό τρόπο.
Φοβούνται τον ξεσηκωμό! Τώρα που ετοιμάζονται οι λίστες των επόμενων απολύσεων, τώρα που γίνονται οι περίφημες «αξιολογήσεις» και μετράνε πόσους χρειάζονται από τη «δεξαμενή» των ΟΤΑ. Τώρα που η τρόικα πιέζει, οι υποχρεώσεις των μνημονίων τρέχουν και οι απειλές για επόμενα μέτρα και μνημόνια αιωρούνται στην ατμόσφαιρα. Και είναι σίγουρο ότι -στο όνομα της «εθνικής σωτηρίας»- οι δυνάμεις καταστολής και η κρατική βία, όλο και πιο συχνά, όλο και πιο άγρια, θα χρησιμοποιούνται ενάντια σε όσους αντιστέκονται.
Οι απολυμένοι είναι στους δρόμους, οι υπό απόλυση σε αναβρασμό. Ένας λαός που δεν έχει τα στοιχειώδη για την επιβίωση βρίσκεται σε απόγνωση. Και όλοι αναζητούν τρόπο να αγωνιστούν, να βρεθούν μαζί και να συμπορευτούν, να διεκδικήσουν τα δίκια τους. Αισθάνονται την ανάγκη να μπουν σε αγώνα μαζικό και αποφασιστικό, την ανάγκη να συγκροτήσουν ένα ισχυρό Μέτωπο Αντίστασης στη βαρβαρότητα που επιβάλλουν οι ιμπεριαλιστές και οι ντόπιες αστικές δυνάμεις. Μετώπου που θα δίνει ελπίδα ότι οι αγώνες και μπορούν να αναπτυχθούν και μπορούν να νικήσουν. Έτσι θα μπορούν να αντιμετωπίσουν τις συλλήψεις, τις διώξεις και τις δίκες που θα στήνονται για να τρομοκρατήσουν τους εργαζόμενους που αγωνίζονται και αντιστέκονται.

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΩΡΑ ΚΑΘΕ ΔΙΩΞΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ ΤΩΝ ΟΤΑ!
ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΑΓΩΝΑ!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Καλοκαιρινή επιχείρηση καταστολής με στόχο τους τούρκους και κούρδους πολιτικούς πρόσφυγες

Το μεσημέρι της Τρίτης 30/7, με πρόσχημα τη σύλληψη δύο Ελλήνων και δύο Τούρκων, με οπλισμό, που επέβαιναν σ΄ ένα φουσκωτό σκάφος στα χωρικά ύδατα της Χίου, δυνάμεις της «Αντιτρομοκρατικής», συνοδεία ΜΑΤ, εισέβαλαν στα γραφεία του «Κέντρου αγωνιστικής και πολιτιστικής αλληλεγγύης» των τούρκων και κούρδων πολιτικών προσφύγων, στην Αθήνα, το οποίο αποτελεί ένα πολιτικό-πολιτιστικό στέκι που λειτουργεί, φανερά και νόμιμα, για 30 χρόνια. Στο χώρο αυτό στεγάζονται τα γραφεία του περιοδικού «Ο Αγώνας στην Τουρκία και το Κουρδιστάν» και η «Επιτροπή Αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους στην Τουρκία και στο Κουρδιστάν».
Οι αστυνομικές δυνάμεις λεηλάτησαν κυριολεκτικά το χώρο των γραφείων, κατέσχεσαν υλικό και αρχεία εφημερίδων και εντύπων και συνέλαβαν τρεις αγωνιστές που βρίσκονταν εκείνη την ώρα στα γραφεία κι άλλους δύο, στο δρόμο, οι οποίοι κρατήθηκαν χωρίς κατηγορίες και βασανίστηκαν. Μάλιστα έσπασαν τη σπονδυλική στήλη του Erdoğan Çakır, ο οποίος μαζί με τον Ahmet Düzgün Yüksel κρατήθηκε, με το αιτιολογικό ότι αναζητούνται απ' την Ιντερπόλ, και κινδυνεύουν με έκδοση στη Γαλλία και τη Γερμανία. Κι ενώ διμοιρίες των ΜΑΤ απέκλεισαν την περιοχή γύρω απ΄ τα γραφεία, μη επιτρέποντας την πρόσβαση σ΄ αυτά, η αστυνομία τα κρατούσε υπό κατάληψη για 45 μέρες. Για να τα παραδώσει τελικά, έχοντας αλλάξει κλειδαριά και χωρίς να δοθεί και κανένα έγγραφο με το κατασχεμένο υλικό.
Στο πλαίσιο της ίδιας επιχείρησης άλλοι 14 πολιτικοί πρόσφυγες προσήχθησαν στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και την Κόρινθο, ενώ στις 2/8, «Αντιτρομοκρατική» και ΜΑΤ εισέβαλαν και στο Κέντρο Υποδοχής Προσφύγων στο Λαύριο, προς «αναζήτηση όπλων», και παρέμειναν εκεί για δυόμισι ώρες, ερευνώντας τα κτίρια και τα προσωπικά αντικείμενα των προσφύγων – ανάμεσα στους οποίους βρίσκονταν και μικρά παιδιά- προχωρώντας μάλιστα και σε σωματικούς ελέγχους. Φαίνεται πως η επιχείρηση που διεξάγει η κυβέρνηση Ν.Δ. – ΠΑ.ΣΟ.Κ., υπό τη συνδρομή των ιμπεριαλιστικών αφεντικών και των μηχανισμών τους και σε συνεργασία με το αντιδραστικό καθεστώς της Τουρκίας, με στόχο τους πολιτικούς πρόσφυγες απ΄ την Τουρκία και το Κουρδιστάν, μια επιχείρηση που έχει ξεκινήσει εδώ και μήνες και που χαρακτηρίζεται από συλλήψεις, ξυλοδαρμούς, τρομοκράτηση, απειλή έκδοσης ή και έκδοση αγωνιστών (όπως του Μπουλούντ Γιαϊλά), όχι απλά συνεχίζεται αλλά κι εντείνεται κι αναβαθμίζεται. Είναι καθήκον του μαζικού λαϊκού κινήματος στην Ελλάδα να αναπτύξει δράση υπεράσπισης των τούρκων και κούρδων πολιτικών προσφύγων, που αποτελούν αποδέκτες της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής με το λαό μας και που βρίσκονται στο ίδιο χαράκωμα μ΄ αυτόν, ενάντια στη φασιστικοποίηση, στην εκμετάλλευση, στις αντιλαϊκές κυβερνήσεις και τον ιμπεριαλισμό.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η δίκη του Σάββα Μιχαήλ και του Κωνσταντίνου Μουτζούρη, μια φρονηματική πολιτική δίωξη-πρόκληση

Στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας σύρθηκαν σε δίκη και αθωώθηκαν, στις 3 και 4/9, ο γραμματέας του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος Σάββας Μιχαήλ κι ο πρώην Πρύτανης του Πολυτεχνείου Κωνσταντίνος Μουτζούρης. Η δίωξη έγινε ύστερα από μήνυση, το 2009, μελών και στελεχών της Χρυσής Αυγής (όπως του βουλευτή Παναγιώταρου, των υποψήφιων Σκορδέλη, Δημοπούλου κι άλλων), καθώς και άλλων αντιδραστικών μορφωμάτων (όπως είναι η λεγόμενη «Επιτροπή Ελλήνων Πολιτών»), η οποία αφορούσε αρχικά και πρόσωπα του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κι άλλων συλλογικοτήτων, συνδικάτων και αντιρατσιστικών οργανώσεων.
Με απόφαση του Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών, βάσει της μήνυσης, παραπέμφθηκαν τελικά ο Σάββας Μιχαήλ, με κατηγορίες για «συκοφαντική δυσφήμιση», «διέγερση σε βιαιοπραγίες και αμοιβαία διχόνοια» και «διατάραξη κοινής ειρήνης», κι ο Κ. Μουτζούρης –ο οποίος μάλιστα δε χαρακτηρίζεται από αριστερή πολιτική ταυτότητα– ότι επέτρεψε τη χρήση οπτικών ινών του Πολυτεχνείου για τη λειτουργία του ιστότοπου «Indymedia». Κι ενώ ο Σάββας Μιχαήλ δεχόταν επί μήνες απειλές και χυδαίες ύβρεις με αντισημιτικά χαρακτηριστικά από ναζιστικές ιστοσελίδες, λόγω της εβραϊκής του καταγωγής, το κατηγορητήριο ποινικοποιούσε τη δημοσίευση προκήρυξης στην εφημερίδα του Ε.Ε.Κ. «Νέα Προοπτική», που καλούσε σε αντιφασιστικό συλλαλητήριο, κρίνοντας ότι το κείμενο της προκήρυξης «κατευθυνόταν στην προτροπή της βουλήσεως ετέρων σε ορισμένη παράνομη συμπεριφορά με τη διέγερση του συναισθήματος και την αποστροφή μιας ομάδας πολιτών εναντίον μιας άλλης…». Το σύνθημα «ο λαός δεν ξεχνά, τους φασίστες τους κρεμά», στο οποίο κατέληγε η προκήρυξη, ένα σύνθημα που φωνάζονταν από ένα ευρύ δημοκρατικό φάσμα διαδηλωτών στις μεγάλες μεταπολιτευτικές διαδηλώσεις (δες και σχετική αναφορά σε δημοσίευμα του «Ιού», της «Εφημερίδας των Συντακτών», 2/9/13), ποινικοποιήθηκε επίσης, καθώς και η ευμενής αναφορά στην –πρόσφατη τότε– εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Στο ειδώλιο ο αντιφασισμός, λοιπόν, με την κατηγορούσα πλευρά να εκφράζει τους οπαδούς του ναζισμού, του πιο εγκληματικού φαινομένου της σύγχρονης ιστορίας ενάντια στους λαούς.
Το γεγονός πως ο Σάββας Μιχαήλ κι ο Κωνσταντίνος Μουτζούρης,αθωώθηκαν πανηγυρικά, αποτέλεσμα του μαζικού κινήματος αλληλεγγύης που αναπτύχθηκε προς το πρόσωπό τους –το οποίο πήρε και διεθνή διάσταση– καθώς και του σαθρού κατηγορητηρίου (ούτε η «κοινή ειρήνη» διαταράχθηκε, στο συλλαλητήριο που καλούνταν, ούτε «επεισόδια έγιναν», τραυματισμοί μεταναστών από νεοναζιστές, όμως, έγιναν) δεν αναιρεί το ότι είχαμε να κάνουμε με μια δίωξη καθαρά πολιτικού και φρονηματικού χαρακτήρα, όπου ιδέες, απόψεις, πολιτικά δημοσιεύματα, διακίνηση των ιδεών, πρόσκληση σε κινητοποιήσεις ποινικοποιούνται και τίθενται στο στόχαστρο οι φορείς τους. Με ταυτόχρονη «απενοχοποίηση» της Χρυσής Αυγής και των νεο-ναζιστικών εφεδρειών του συστήματος. Οι διώξεις αυτές εκπορεύονται απ΄ την επίσημη πολιτική διαχείριση του συστήματος, απ΄ την κυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑ.ΣΟ.Κ. κι αποτελούν πλευρά της πολιτικής της φασιστικοποίησης που έχει εξαπολύσει απέναντι στο λαό, στοχοποιώντας ιδιαίτερα την ίδια την Αριστερά και κάθε λογική και πρακτική αντίστασης στην επίθεση που διεξάγει καθημερινά και σ' όλους τους τομείς της ζωής του λαού. Πλευρά της οποίας την επικινδυνότητα κατανοεί ο καθένας, γι' αυτό κι αποκτά ιδιαίτερη σημασία η μαζική και σθεναρή αντιμετώπιση τέτοιου τύπου εξελίξεων.
Η οργάνωσή μας, το ΚΚΕ(μ-λ), συμπαραστάθηκε στους διωκόμενους τόσο με ανακοίνωση που δημοσίευσε όσο και έμπρακτα, στο δικαστήριο, καταγγέλλοντας τη φασιστικοποίηση και τις πολιτικές διώξεις και απαιτώντας την αθώωσή τους.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Έξω τα ΜΑΤ από την Ευκαρπία Ο αγώνας των κατοίκων είναι δίκαιος και θα νικήσει

Στην καρδιά του καλοκαιριού, στα τέλη Ιουλίου, επέλεξε ο σύνδεσμος ΟΤΑ Νομού Θεσσαλονίκης να βάλει μπρος, ώστε να κατασκευαστεί ο Σταθμός Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων (ΣΜΑ) της Ευκαρπίας.
Παρ' όλο που η Ευκαρπία ήταν σχετικά άδεια και τα σχολεία κλειστά, η εγκατάσταση των συνεργείων έγινε ύστερα από την είσοδο και την κατάληψη του χώρου από πολλές κλούβες των ΜΑΤ, δεκάδες ασφαλίτες και ένα ασθενοφόρο! Ακολούθησε η στρατιωτικού τύπου περίφραξη του χώρου κατασκευής, ώστε να είναι δύσκολη η είσοδος στο χώρο κατασκευής, αλλά και για να μπορούν να αιτιολογηθούν οι συλλήψεις όποιων επιχειρήσουν να μπούνε στο χώρο. Καταλήφθηκε από τα ΜΑΤ και το σπιτάκι του Δήμου, έξω από το χώρο του ΣΜΑ, όπου κάτοικοι καθημερινά εδώ και 2 χρόνια το επισκέπτονταν για να εναντιωθούν στην προσπάθεια κατασκευής του έργου.
Οι κάτοικοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια πολύ καλά προετοιμασμένη και μελετημένη επιχείρηση για το ξεκίνημα των εργασιών. Με επιλογή του χρόνου, των μέσων, του τρόπου, οι εκπρόσωποι της τροϊκανής πολιτικής στην αυτοδιοίκηση προσπαθούν να επιβάλουν έναν γιγαντιαίο ΣΜΑ, ενάντια στη θέληση της πλειοψηφίας των κατοίκων της περιοχής.
Ο πρώτος αιφνιδιασμός του ΦΟΣΔΑ από τη λαϊκή αντίδραση το προηγούμενο καλοκαίρι ενεργοποίησε υπαρκτές αντιθέσεις συμφερόντων στο πλαίσιο της αυτοδιοίκησης. Αυτή η εξέλιξη παράλληλα και με την επιμονή των κατοίκων ενάντια στην κατασκευή του ΣΜΑ φρέναρε για μεγάλο διάστημα την επιχείρηση για το ξεκίνημα των εργασιών.
Την ίδια στιγμή ο ΦΟΣΔΑ, λειτουργώντας για ακόμα μια φορά ως το μακρύ χέρι της κυβέρνησης στην τοπική κοινωνία, ετοίμαζε τους όρους για την επιβολή του έργου. Πληρώθηκαν αδρά διαφημιστικές εταιρίες, κινήθηκαν οι κομματικοί μηχανισμοί του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, στήθηκαν δημοσκοπήσεις, λειτούργησαν σε πλήρη συμφωνία τα φερέφωνα των τοπικών ΜΜΕ, για να πείσουν για την ανάγκη κατασκευής του έργου σε ξένο αχυρώνα και, τέλος, χρησιμοποιήθηκαν και τα βαριά μέσα των ΜΑΤ και της καταστολής.
Η αντίδραση των κατοίκων, αν και πιο περιορισμένη λόγω καλοκαιρινών «απωλειών», ήταν άμεση. Από την πρώτη στιγμή μοιράστηκε υλικό, ενώ σε καθημερινή βάση αυτοκίνητο με ντουντούκα ενημέρωνε τους κατοίκους και καλούσε σε κινητοποιήσεις. Η πρώτη λαïκή συγκέντρωση που έγινε την Τετάρτη 31 Ιουλίου στην πλατεία της Ευκαρπίας κατέληξε με αυτοκινητοπομπή στον χώρο του ΣΜΑ, όπου 300 κάτοικοι διαδήλωσαν και φώναξαν συνθήματα κατά της κατασκευής.
Την Πέμπτη στις 30 Αυγούστου πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Δήμου συναυλία στο χώρο του ΣΜΑ και τη Δευτέρα στις 2 Σεπτέμβρη νέα λαϊκή συγκέντρωση στην πλατεία της Ευκαρπίας, πορεία μέσα στην πόλη της Ευκαρπίας, αυτοκινητοπομπή και συγκέντρωση 300 ανθρώπων εκ νέου στο χώρο του ΣΜΑ.
Παρά και ενάντια στις δυσκολίες, τις τρικλοποδιές των αιρετών αρχόντων και τα εκλογικά μαγειρέματα, η επιμονή των κατοίκων για την υπεράσπιση του τόπου τους από την παραπέρα υποβάθμιση αφήνει πολλές θετικές παρακαταθήκες για την εξέλιξη αυτού του αγώνα, αλλά και των νέων αγώνων που έρχονται. Ήδη η εμπειρία που έχει κατακτηθεί είναι πολύτιμη. Είναι πλέον ξεκάθαρο με ποιους έχουμε να κάνουμε και σε ποιους μπορούμε να στηριχτούμε. Ο επόμενος σταθμός είναι η παρουσία και η συμμετοχή των κατοίκων στην πορεία της ΔΕΘ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Εκδήλωση των Αγωνιστικών Κινήσεων και της Ταξικής Πορείας Λάρισας για την εκπαίδευση

Στις 3/9 πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών και της Ταξικής Πορείας Λάρισας για τις εξελίξεις στον τομέα της εκπαίδευσης. Μια εκδήλωση που με την μαζικότητά της και τη συμμετοχή των παρευρισκομένων εκπαιδευτικών και όχι μόνο, διαψεύδει όλους εκείνους που προσπαθούν να μας πείσουν πως τίποτα δεν γίνεται, πως ο κόσμος δεν είναι έτοιμος για να κατέβει στο δρόμο. Για όποιον ήταν παρών στην εκδήλωση, ήταν ξεκάθαρο πως ο κλάδος των εκπαιδευτικών είναι αποφασισμένος να μην ξεπουλήσει το δικαίωμά του στη δουλειά, το δικαίωμά του στη ζωή, ούτε να παζαρέψει τις κατακτήσεις του λαού μας για δωρεάν εκπαίδευση για όλους. Από τις τοποθετήσεις των ομιλητών και τη συζήτηση που ακολούθησε προέκυψε το συμπέρασμα πως η επίθεση που έχει εξαπολύσει το σύστημα δεν άφορά απλώς κάποιους κλάδους της κοινωνίας αλλά είναι μια προσπάθεια ανατροπής όλων των κατακτήσεων της εργατικής τάξης και του λαού. Μια προσπάθεια που δεν θα σταματήσει εάν δεν πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας, εάν δεν υπερασπιστούμε τα κεκτημένα δικαιώματα μας και εάν δεν παλέψουμε για την ανασυγκρότηση του εργατικού-λαϊκού κινήματος.
Βέβαια, ποτέ καμία εκδήλωση όσο επιτυχημένη και εάν είναι δεν θα μπορούσε να μας τροφοδοτήσει με τόσο ενθουσιασμό και αισιοδοξία, γιατί ξέρουμε ότι οι αγώνες κρίνονται στους χώρους δουλειάς και στο δρόμο. Και αυτό το γεγονός είναι που μας ενθαρρύνει ακόμα περισσότερο. Γιατί η μαζική παρουσία εκπαιδευτικών στην εκδήλωση δεν ήταν αποτέλεσμα αυτοματισμού ή όπως σε άλλες εκδηλώσεις, αποτέλεσμα κάποιου τρανταχτού ονόματος-κράχτη. Η συμμετοχή του κόσμου ήταν το επιστέγασμα της συνεπούς παρουσίας μας τους δυο τελευταίους μήνες στις καθημερινές κινητοποιήσεις των απολυμένων εκπαιδευτικών των ΕΠΑΛ. Χωρίς την πρόθεση υπερβολής, πιστεύουμε πως με την παρουσία μας στον αγώνα των εκπαιδευτικών και παρόλο τις όποιες αδυναμίες είχε και έχει η παρέμβασή μας, έχουμε καταφέρει να στήσουμε σχέσεις εμπιστοσύνης με τους εργαζόμενους, πράγμα που γίνεται φανερό και από τη στάση τους απέναντι μας τόσο στις συνελεύσεις, τα συντονιστικά και τις παρεμβάσεις όσο και από τη στάση τους στην εκδήλωση που την αγκάλιασαν και την στήριξαν σαν να ήταν δικιά τους. Ακόμα πιστεύουμε πως έχουμε καταφέρει να μπολιάσουμε τις απόψεις και τις ιδέες μας στο μαχητικό πνεύμα των εργαζομένων, κάτι που αντανακλάται στα συνθήματα στις πορείες και στις τοποθετήσεις των εκπαιδευτικών στα συντονιστικά.
Η συνέλευση της ΕΛΜΕ Λάρισας στις 4/9 αποφάσισε πενθήμερες κυλιόμενες απεργίες από τις 16 Σεπτεμβρίου, με περιφρούρηση των κινητοποιήσεων. Πρόταση που υπερψηφίστηκε τελικά λαμβάνοντας 360 ψήφους, έναντι της πρότασης που κατέθεσαν ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚ και ΠΑΜΕ για 48ωρη απεργία στις 18-19/9, η οποία έλαβε 16 ψήφους. Στο πλαίσιο της ίδιας απόφασης, στις 12 και 13 του μήνα τα σχολεία, θα γίνουν ενημερωτικές συνελεύσεις με τη συμμετοχή μαθητών και γονέων.
Αυτή είναι μια μάχη που έχουμε μπροστά μας και είναι κοινή πεποίθηση όλων μας πως πρέπει να την κερδίσουμε κόντρα σε λογικές ηττοπάθειας και αποχώρησης από το μετερίζι του αγώνα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

«Το κόλπο με το λαό» και τα κόλπα του Ι.Κ. Πρετεντέρη

Στα «Νέα» της 23-07-13 δημοσιεύτηκε άρθρο του Ι.Κ. Πρετεντέρη (Ι.Κ.Π.) με τίτλο «Το κόλπο με το λαό». Αν επέλεξα να ασχοληθώ με αυτό το άρθρο είναι για δύο κυρίως λόγους. Πρώτον, επειδή πρόκειται για υπόδειγμα της χυδαίας «δημοσιογραφίας» που ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια κυριαρχεί στα καθεστωτικά ΜΜΕ και το οποίο καθόλου τυχαία υπογράφεται από τον εξπέρ του είδους, Ι.Κ.Π.
Δεύτερον, επειδή σ’ αυτό εμπεριέχεται ένας μεγάλος αριθμός των ιδεολογημάτων που χρησιμοποιεί η προπαγάνδα του συστήματος για να αποπροσανατολίσει τον κόσμο, να τον διχάσει σπέρνοντας τη σύγχυση, να τον παγιδεύσει σε ψεύτικα διλήμματα, να παραλύσει τις αντιδράσεις του, να τον αδρανοποιήσει. Γι’ αυτό και επιλέγω να το παραθέσω ολόκληρο.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αναζητείται Αριστερά…!

Η κρίση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος είναι αγιάτρευτη. Αναδεικνύει τα αδιέξοδα ενός συστήματος που αναπαράγεται μέσα από την εξαθλίωση των λαών, την όξυνση του ανταγωνισμού των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, την κλιμάκωση των στρατιωτικών επεμβάσεων, με το ματοκύλισμα λαών και τη διάλυση χωρών. Το κεφάλαιο και οι ιμπεριαλιστές οξύνουν την ταξική αντιπαράθεση, επιλέγουν σταθερά τον δρόμο της επίθεσης στο σύνολο των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων των εργαζόμενων μαζών, με στόχο την ολοκληρωτική εξαφάνισή τους και τη διαμόρφωση ενός «απελευθερωμένου» πεδίου για μία νέα εξόρμηση κερδοφορίας.
Παρά τις μεταξύ τους αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς, το σύνολο των αντιδραστικών δυνάμεων έχουν συμπτύξει ένα μαύρο μέτωπο απέναντι στην εργατική τάξη και τους λαούς και έχουν επιστρατεύσει όλο το διαθέσιμο δυναμικό τους, δίνοντας στρατηγικό χαρακτήρα στην επίθεσή τους.
Από την άλλη μεριά όλο και μεγαλώνει μέσα στους λαούς και τους εργαζόμενους η τάση της αγωνιστικής αντιπαράθεσης και της σύγκρουσης ενάντια στις επιδιώξεις του συστήματος. Οι αγώνες και οι μάχες που δίνουν οι λαοί πολλές φορές παραμένουν χωρίς συνέχεια, ξαναγυρίζουν από εκεί που ξεκίνησαν, ανασυγκροτούν τις δυνάμεις τους και επιστρέφουν με ακόμα μεγαλύτερη ένταση.
Ζούμε μία μεταβατική περίοδο βασανιστικής ανασυγκρότησης του λαϊκού παράγοντα, του εργατικού, επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Για να πάρουν οι αγώνες και οι συγκρούσεις στρατηγικό χαρακτήρα αναμέτρησης και από την μεριά της μεγάλης εργαζόμενης πλειοψηφίας.
Είναι φανερό ότι η διαδικασία ανασυγκρότησης του κινήματος δεν μπορεί παρά να γίνει στα πλαίσια της ταξικής πάλης που σήμερα διεξάγεται με την υπεράσπιση και την διεκδίκηση όλων των βασικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων που σήμερα καρατομούνται. Και σίγουρα σε αυτή την διαδικασία ανασυγκρότησης πρωτοπόρο ρόλο οφείλουν να παίξουν οι αριστερές, επαναστατικές και κομμουνιστικές δυνάμεις που έχουν βασικό τους στόχο την πάλη για την ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και των πολέμων, για την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας σαν μοναδικής πραγματικής διεξόδου για την εργατική τάξη και τους λαούς.
Η πλευρά αυτή παραμένει, ακόμα, αδύναμη σαν αποτέλεσμα της ήττας και της κυριαρχίας για δεκαετίες της ρεβιζιονιστικής–ρεφορμιστικής γραμμής του συμβιβασμού και της υποταγής που διαπότισε όλους τους «αρμούς» του κινήματος. Η πάλη για μεταρρυθμίσεις στο έδαφος της κυριαρχίας του καπιταλισμού και για μία «αντι-νεοφιλελεύθερη» μεταστροφή των πραγμάτων, παραμένει η κυρίαρχη κατεύθυνση, όχι μόνο σε παραδοσιακά ρεβιζιονιστικές-ρεφορμιστικές δυνάμεις αλλά «ακουμπάει» και επηρεάζει, πολλές φορές καθοριστικά, δυνάμεις που γεννήθηκαν στην αντιπαράθεση με την αριστερά της ήττας και της υποταγής.
Από γενική άποψη αυτό αποτελεί και το κεντρικό πρόβλημα για την αλλαγή των συσχετισμών ανάμεσα στους λαούς και το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα, αποτελεί το κεντρικό στοιχείο που εμποδίζει το ξεδίπλωμα των αγώνων, της σύγκρουσης και της αναμέτρησης με τη σύγχρονη βαρβαρότητα.
Στην χώρα μας, η σχετική «παντοδυναμία» του Σαμαρά και του αστικού πολιτικού προσωπικού που έχει συνταχθεί και υποταχθεί στις επιδιώξεις του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών, αν στη μία πλευρά της οφείλεται στην στήριξη με όλους τους τρόπους και τα μέσα από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, στην άλλη πλευρά της έχει σαν βάση στήριξης τα αναχώματα της αριστεράς της ήττας.
Η στάση των κυρίαρχων δυνάμεων της αριστεράς δεν είναι απλά κάτω από τις απαιτήσεις των καιρών, ανεπαρκείς, λίγες και μικροκομματικές. Το σημαντικότερο είναι ότι τείνουν να αποτελέσουν σημαντικό δεκανίκι στήριξης του συστήματος και της κυβέρνησης. Πύρινες ανακοινώσεις και ομιλίες για επικοινωνιακή κάλυψη, κινητοποιήσεις για προεκλογική και κομματική χρήση, πολιτική απογείωση και στενή ιδεολογική «αποκάλυψη» αλλά στο «δια ταύτα» πλήρης άρνηση οικοδόμησης όρων κινήματος αντίστασης και πάλης στα πραγματικά μέτωπα που ανοίγουν από την κυβερνητική επίθεση.
Με κυρίαρχες τις κυβερνητικές αυταπάτες από την μία πλευρά (ΣΥΡΙΖΑ) και τις ανέξοδες «ταξικές» κορώνες από την άλλη (ΚΚΕ) συγκροτείται η αριστερά της υποταγής και το «μέτωπο αποφυγής» της σύγκρουσης.
Ακόμα χειρότερα, με τις προτάσεις και τη γενικότερη συμπεριφορά τους σε κλάδους που βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα της επίθεσης (όπως οι εκπαιδευτικοί και οι υγειονομικοί) έχουν φανερή πρόθεση να εμποδίσουν το ξεδίπλωμα κινητοποιήσεων που θα έρθουν σε άμεση σύγκρουση με την κυβέρνηση, γιατί δήθεν δεν υπάρχουν «οι όροι και οι προϋποθέσεις». Ενώ οι εργαζόμενοι, παίρνοντας την υπόθεση της ζωής τους στα δικά τους χέρια, οικοδομούν το ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, μέσα στις συνελεύσεις, στους δρόμους, στους μικρούς και μεγάλους αγώνες, οι «μεγάλοι» της αριστεράς «μας» (ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ) έχουν άλλες προτεραιότητες. Προωθούν, δήθεν, την «πολιτικοποίηση» (!) του λαού. Στην ουσία προωθούν την παραίτηση από την πραγματική αναμέτρηση που θα κρίνει τόσο τους συσχετισμούς όσο και τις εξελίξεις για άλλα πιο «σίγουρα» αποτελέσματα. Την κυβερνητική εξουσία από την μία, τη στενή κομματική επιβίωση από την άλλη.
Ενώ ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος απειλεί τον λαό της Συρίας και όλους τους λαούς της περιοχής, μαζί και του δικού μας, αυτό που «αντιστοιχεί» σε κινητοποίηση για τις ρεφορμιστικές ηγεσίες είναι από τη μία η «απαίτηση» για συζήτηση στην ολομέλεια της βουλής του ζητήματος από τον ΣΥΡΙΖΑ, και από την άλλη, οι κομματικές συγκεντρώσεις και πορείες καθώς και οι επισκέψεις του γγ του ΚΚΕ σε πρεσβείες χωρών όπως Ρωσίας, Ιράν κ.α. Μέχρι εκεί!
Μέσα στο εργατικό-λαϊκό κίνημα, το ζήτημα της πολιτικής κατεύθυνσης παίρνει κεντρικό χαρακτήρα. Ανάμεσα στις δυνάμεις που κινούνται στην γραμμή της αναμέτρησης, της πάλης και της διεκδίκησης ενάντια στην κυβέρνηση, στην κεφαλαιοκρατική αστική τάξη και στους ιμπεριαλιστές και στις δυνάμεις που κινούνται στην γραμμή της συνδιαλλαγής και της υποταγής. Η κλιμάκωση και η ένταση της επίθεσης των δυνάμεων του συστήματος γεννάει αντιστάσεις και αγώνες, δημιουργεί όρους και προϋποθέσεις που καθορίζονται όμως τόσο από τους συσχετισμούς του λαού απέναντι στο σύστημα όσο και από τους εσωτερικούς συσχετισμούς του κινήματος.
Η σημερινή φάση της αντιπαράθεσης των εργαζόμενων με την κυβέρνηση και τη βάρβαρη αντιλαϊκή της πολιτική είναι κρίσιμη και θα καθορίσει το πολιτικό και κοινωνικό έδαφος των νέων συσχετισμών για το επόμενο διάστημα.
Στην βάση αυτή από τη μεριά των λαϊκών δυνάμεων παίρνει αναγκαστικό χαρακτήρα η οικοδόμηση μαζικών όρων κινήματος, που αποτελούν σημαντική προϋπόθεση για τη νικηφόρα έκβαση των αγώνων. Αυτό σημαίνει ότι την υπόθεση του αγώνα, τους στόχους του και όλη την εξέλιξή του την παίρνουν στα χέρια τους τα πραγματικά υποκείμενα, αυτοί που μπαίνουν στον αγώνα με όλα τα ρίσκα και τις θυσίες, που σε μία αναμέτρηση πρέπει να θεωρούνται δεδομένα. Η οικοδόμηση αυτών των όρων θα γίνει αναγκαστικά και κόντρα στις ανοιχτές ή καλυμμένες επιδιώξεις των ρεφορμιστικών δυνάμεων της αριστεράς που αποτελούν τροχοπέδη στην αγωνιστική αφύπνιση του εργαζόμενου λαού.
Σε αυτή την κατεύθυνση οφείλουν να δώσουν όλες τους τις δυνάμεις οι οργανώσεις της αριστεράς των αγώνων και της διεκδίκησης, μέσα στον εργαζόμενο λαό και την πάλη του. Σπουδαίο ρόλο για την υλοποίηση αυτή της κατεύθυνσης θα παίξει η πανελλαδική συγκρότηση της ΠΑΑΣ καθώς και η αναβάθμιση του κινηματικού της ρόλου μέσα στο εργατικό-λαϊκό κίνημα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Πλειστηριασμοί: Αρπαγή και αναδιανομή και έλεγχος

Στα πλαίσια μιας πιο ολοκληρωμένης προσπάθειας για να εξηγηθούν και να αναλυθούν οι οικονομικές εξελίξεις και παίρνοντας υπόψη πως για τον αναγνώστη της «Π.Σ.» είναι πιο παραγωγικό και συνεπώς πιο εύληπτο να παρακολουθεί είτε τα αναλυτικά οικονομικά άρθρα είτε τις στήλες που αναφέρονται σε πολύ συγκεκριμένα οικονομικά συμβάντα, εγκαινιάζουμε μια ακόμη οικονομική στήλη, τις «χρεώσεις».
Στόχος είναι να παρακολουθεί τις εσωτερικές οικονομικές εξελίξεις, κεντράροντας σε ένα θέμα κάθε φορά ή ζήτημα. Ο τίτλος προφανώς και αναφέρεται στο χρέος και στη θέση της οικονομίας της χώρας μας την εποχή των μνημονίων.
Βέβαια, κατά διαστήματα θα υπάρχουν αναλυτικότερες τοποθετήσεις (είτε στο διεθνές είτε στο εγχώριο) για την οικονομία, αλλά σε πιο αραιά χρονικά διαστήματα και αφού έχει εξασφαλιστεί μια περισσότερο ολοκληρωμένη παρακολούθηση, στόχευση και φυσικά σαφήνεια.
Τη στήλη των «χρεώσεων» όπως και τον «οικονοκόσμο» γράφει και επιμελείται ο Δημήτρης Μάνος.

Η κυβέρνηση ζεσταίνει τις «μηχανές» των πλειστηριασμών. Είναι φανερό ότι ο πρωθυπουργός δεν «πήρε πάνω του» το φορτίο των βάρβαρων αποφάσεων για τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας (οι άλλοι έχουν ήδη ξεκινήσει) για να τους παγώσει αλλά για να τους μεθοδεύσει καλύτερα.
Ποια λοιπόν είναι τα κίνητρα της τρόικας και γιατί τόσο έντονη η επιμονή της;
Από γενική άποψη είναι γνωστό πως έχει μπει στο στόχαστρο το υψηλό επίπεδο ιδιοκατοίκησης στην Ελλάδα. Επίσης είναι γνωστό πως στο χώρο ενεργοποιούνται funds (distress funds) πολυεθνικού χαρακτήρα που ασχολούνται με την αγορά των «μη εξυπηρετούμενων» ή αλλιώς λεγόμενων «κόκκινων δανείων» τόσο των νοικοκυριών όσο και των επιχειρήσεων. Όσον αφορά τα δεύτερα, είχαν χτυπήσει την πόρτα των επιχειρήσεων που ήταν υπερχρεωμένες στις τράπεζες πριν από δύο χρόνια αλλά τότε, όπως γράφουν διάφορα έντυπα που ασχολούνται με τα οικονομικά, «είχαν φάει πόρτα». Όσον αφορά τα νοικοκυριά, τα επενδυτικά αυτά σχήματα αγοράζουν τα δάνεια από τις τράπεζες σε εξευτελιστικές τιμές και στη συνέχει επιβάλλουν τους όρους αποπληρωμής ως νέα αφεντικά, πράγμα που σημαίνει πως ο δανειολήπτης στην καλύτερη περίπτωση μετατρέπεται σε έναν ισόβιο ενοικιαστή της κατοικίας του αυτός και τα παιδιά του. Στη χειρότερη περίπτωση αξιοποιούν με τους όρους και τους τρόπους που αυτά επιλέξουν τις περιουσίες τις οποίες έχουν αρπάξει.
Ο περιορισμός σε ό,τι αφορά μια χώρα σαν την Ελλάδα, όπου η φτωχοποίηση και η εξαθλίωση προχωρά πολλαπλασιαστικά, ενώ από την άλλη η ακίνητη περιουσία μετατρέπεται στον σταθερό και ανερχόμενο (και σχεδόν αποκλειστικό!) φορολογικό αιμοδότη, είναι όμως πολύ σημαντικός, ακόμα και αποτρεπτικός, για μπίζνες μεγάλης έκτασης. Μπορούν, π.χ., τα εξοχικά να πουληθούν σε τουρίστες-επισκέπτες, αλλά τα σπίτια των πόλεων; Δεν λέμε βέβαια ότι δεν θα δούμε αυτά τα κοράκια εν δράσει και στη χώρα μας, όμως υπάρχουν περιορισμοί.
Από την άλλη, γεννά πολλούς προβληματισμούς το όψιμο ενδιαφέρον της Ένωσης Τραπεζών και των συμβούλων, οικονομικών αναλυτών και αρθρογράφων που συνδέονται με αυτές για την πρωιμότητα της απόφασης, για τους όρους προστασίας των δανειοληπτών κ.λπ. Η οικονομική άποψη που κυριαρχεί –και φαίνεται αρκετά βάσιμη- είναι πως οι πλειστηριασμοί θα ανοίξουν το σπιράλ μιας ακόμη μεγαλύτερης πτώσης των τιμών των ακινήτων –που αυτή τη στιγμή ήδη βρίσκονται απομειωμένα στην κατοχή των τραπεζών. Πράγμα που θα οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη μείωση της δυνατότητας αποπληρωμής τους από δανειολήπτες που εκτός από τα δάνεια έχουν να αντιμετωπίσουν και τον φορολογικό ορυμαγδό.
Τίποτε παραπάνω δηλαδή από την ανησυχία των τραπεζών για τα δάνεια και τις περιουσίες που είναι υποχρεωμένες να διαχειρίζονται υποτίθεται προσωρινά. Φοβούνται δηλαδή οι έλληνες τραπεζίτες ότι θα αυξηθούν οι επισφάλειες που έχουν στα χέρια τους καθώς ήδη οι τιμές των ακινήτων βρίσκονται στο 50% της αξίας τους. Οικονομική εφημερίδα έγραψε πως οι τραπεζίτες θα επιθυμούσαν μόνο το 35% των στεγαστικών δανείων να μην ενταχθεί στο καθεστώς απαγόρευσης πλειστηριασμών. Παρ' όλα αυτά η τρόικα επιμένει.
Μια ακτινογραφία των δανείων συνολικά ίσως μας δώσει κάποιες πιο ολοκληρωμένες εξηγήσεις γι' αυτή την επιμονή.
Στη χώρα μας τουλάχιστο μέχρι τον Απρίλιο είχαν καταγραφεί συνολικά 220 δισ. δανείων (επιχειρηματικών και των νοικοκυριών, κατά βάση στεγαστικών αλλά και κατά 20% καταναλωτικών). Τα δάνεια των νοικοκυριών είναι περίπου τα μισά, δηλαδή 104 δισ. Ευρώ. Από αυτά, τα δάνεια με εμπράγματη εγγύηση ακινήτου, δηλαδή τα στεγαστικά δάνεια, δεν φτάνουν τα 80 δισ.
Αντίθετα τα επιχειρηματικά δάνεια της αξιοπρεπούς βιομηχανίας, εμπορίου, ναυτιλίας και κατασκευών ξεπερνούν τα 108 δισ. αλλά –προσοχή εδώ- δεν έχουν εμπράγματες εγγυήσεις ή έχουν πολύ μικρές εμπράγματες εγγυήσεις που αντιπροσωπεύουν το 25% της αξίας τους. Δάνεια στον αέρα. Τι πιο φυσικό για τη μεγαλοαστική τάξη και τα «περίχωρά» της, μόνο που τώρα υπάρχει και ο ξενοδόχος.
Αν αθροίσεις τις εγχώριες καταθέσεις (163 δισ. Ευρώ), που είναι κατά βάση καταθέσεις μικρών και μεσαίων κοινωνικά στρωμάτων, με τα ακίνητα των δανείων και τις εμπράγματες εγγυήσεις τους (73 δισ. Ευρώ), καλύπτεται το σύνολο των δανείων (και τα αεροδάνεια των επιχειρηματιών)! Η τρόικα φιλοδοξεί με αυτό τον τρόπο να παράγει εγχώρια ρευστότητα… ρευστοποιώντας ένα μεγάλο μέρος τούτης της εγχώριας αποταμίευσης. Φυσικά με το αίμα των δανειοληπτών αλλά και των καταθετών που ήδη πιέζονται να πληρώσουν από τα έτοιμα. Είναι σίγουρο ότι θα παραχθεί ένας ορυμαγδός καθώς τα «κόκκινα» στεγαστικά δάνεια ξεπερνούν μετά τα τρία χρόνια μνημονίου την αναλογία των κόκκινων δανείων σε ΗΠΑ και Ισπανία! Αν σε αυτή τη διαδικασία οι τράπεζες αποδυναμωθούν κι άλλο, κανένα πρόβλημα καθώς η βασική κατεύθυνση εξακολουθεί να παραμένει ο περιορισμός του εγχώριου τραπεζιτικού συστήματος και ο έλεγχός του, στο πλαίσιο βέβαια και των ανακατατάξεων που θα γίνουν (αν γίνουν και όπως γίνουν) στο ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα. Όπως επίσης βάλλεται και η «διαπλοκή» του με τα κομμάτια της μεγαλοαστικής τάξης. Έτσι και η μεγαλοαστική τάξη γνωρίζει τη δικαιοσύνη των ιμπεριαλιστών επιτετραμμένων που ψάχνουν τις «γκρίζες ζώνες» στα χαρτοφυλάκια των ελληνικών τραπεζών. Το είδαμε στην περίπτωση της Εθνικής.
Προς τούτο, υπηρεσίες της τρόικας ελέγχουν –όπως έγραφε άλλη οικονομική εφημερίδα- και πιθανόν να ακυρώσουν συμφωνίες ελλήνων επιχειρηματιών αλλά και τραπεζών, ακόμα και της Εθνικής Τράπεζας, με διεθνή funds για εξαγορά επισφαλών επιχειρηματικών δανείων ή τη δανειοδότηση της ανακεφαλαιοποίησης (στην περίπτωση της Εθνικής).
Η πίεση είναι μεγάλη και θα ενταθεί.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΙΝΔΙΑ και…

Από μια άποψη, το δράμα που ζει σήμερα η Ινδία το είχε ξαναζήσει το 1991 - τότε υπουργός Οικονομικών που ανέλαβε να αντιμετωπίσει την κρίση ήταν ο σημερινός πρωθυπουργό Σιχ- και μάλιστα πιο τραγικά: Τα αποθέματα χρυσού της χώρας μεταφέρθηκαν αεροπορικώς στο Λονδίνο ως εγγύηση για δάνειο από το ΔΝΤ. Την ίδια στιγμή τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας έφταναν μόνο για εισαγωγές μόλις μερικών εβδομάδων!
Η διαφορά με τη σημερινή κρίση, όπου η ρουπία μέσα στον Αύγουστο του 2013 έχει χάσει το 17% (!) της αξίας της έναντι του δολαρίου, κερδίζοντας το χαρακτηρισμό του… νομίσματος με τη χειρότερη απόδοση στην Ασία για φέτος, βρίσκεται κατά αρχάς στους χειρισμούς. Αυτή τη φορά το ίδιο το κράτος στρέφεται στους πολίτες της μεσαίας τάξης –παραδοσιακός καταναλωτής χρυσού η Ινδία, όπου η κατοχή του πέρα από τον αποθησαυρισμό αποτελεί κραυγαλέα μορφή επίδειξης κοινωνικού στάτους με θρησκευτικές προεκτάσεις- και τους καλεί να αγοράσει τον χρυσό που διαθέτουν! 31.000 τόνοι του πολύτιμου μετάλλου, αξίας άνω των 1,4 τρισ. Δολαρίων, βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο εμπόριο. Εξαγοράζοντας οι κρατικές αρχές αντικείμενα χρυσού που βρίσκονται στις θυρίδες των εμπορικών τραπεζών, εκτιμάται πως και την όρεξη των Ινδών για το χρυσό θα συγκρατήσουν αλλά και θα μειώσουν τις εισαγωγές χρυσού –που αυξάνουν το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών-ενδυναμώνοντας ταυτόχρονα και τη ρουπία που η πτώση της έπιασε, αν δεν ξεπέρασε, τα ιστορικά χαμηλά του 1991.
Όμως δεν είναι μόνο αυτή η διαφορά με την κρίση του 1991. Τότε η Ινδία ήταν η μόνη χώρα της Ασίας αλλά και του κόσμου που αντιμετώπιζε το φάσμα της συναλλαγματικής κρίσης.
Σήμερα, και άλλες χώρες, εντός και εκτός της Ασίας, αντιμετωπίζουν το ίδιο ζήτημα: Από τον Ιανουάριο του 2013 μέχρι τον Ιούλιο η ινδονησιακή ρουπία με τη διαρκή πτωτική της πορεία έχει κατεβάσει τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας από τα 112,5 δισ. δολάρια στα 85,9 δισ., η πτώση του βραζιλιάνικου ρεάλ –πολύ έντονη το τελευταίο διάστημα- μείωσε λιγότερο τα συναλλαγματικά αποθέματα της Βραζιλίας. Αδιάφορη δεν έμεινε ούτε η τούρκικη λίρα που μετά τις δηλώσεις του διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας ότι δεν θα αυξηθούν τα επιτόκια –δηλώσεις που επαινέθηκαν για την οικονομική τους οξύνοια από τo Reuters- όχι μόνο δεν συγκρατήθηκε αλλά με την πτώση της εκτόξευσε τα spreads των τούρκικων ομολόγων και οι δείκτες του χρηματιστηρίου της Κων/πουλης υποχώρησαν κατά 4,7% μέσα στον Αύγουστο. Τα νέα δεν ήταν για το μήνα αυτό καλά ούτε για το Μεξικό, καθώς το πέσο, λίγο πριν βγει ο Αύγουστος, σημείωσε πτώση 13,5% σε σχέση με το δολάριο.
Τι το κοινό έχουν όλες αυτές οι χώρες; Ήταν οι «αναδυόμενες αγορές» της προηγούμενης τριετίας, οι θεωρούμενες «ατμομηχανές» της παγκόσμιας οικονομικής ανάπτυξης, που σήμερα μπαίνουν στη θέση τους καθώς η αμερικάνικη FED αποφάσισε να περιορίσει την ποσοτική νομισματική χαλάρωση και να αρχίσει να υπόσχεται κάποια αύξηση των επιτοκίων. Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος. Μέσα σε ένα εξάμηνο η κατάσταση είχε αντιστραφεί και οι πρώην ατμομηχανές «έδωσαν τα ρέστα τους» καθώς τα κεφάλαια που μαζικά είχαν εισρεύσει στις αγορές τους, αφού αξιοποίησαν τις παχυλές αποδόσεις τους, επιστρέφουν στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις. Κατά βάση στις ΗΠΑ και λιγότερο στην Ευρώπη.
Αφήνουν βέβαια πίσω τους τα κουφάρια των μπανταρισμένων ισοζυγίων τρεχουσών συναλλαγών και τη γύμνια των ελλειμμάτων, δημιουργώντας –όπως γράφτηκε στην οικονομική επιφυλλίδα της «Καθημερινής» από τον Ηλία Σιακαντάρη μια τεράστια «ευρωπαϊκή περιφέρεια» των πρώην στιβαρών BRICS και των συνοδοιπόρων.
Στο τέλος αυτού του κύκλου –αν υπάρξει ομαλό τέλος- είναι σίγουρο πως πολλές «Ελλάδες» θα προκύψουν. Φυσικά οι κεφαλαιούχοι δεν το 'χουν σε τίποτα από επενδυτές να επιστρέψουν ως… δανειστές. Δεν είναι όμως κατά βάση αυτό το αυτονόητο αποτέλεσμα το ανησυχητικά ενδιαφέρον σημείο του κύκλου που φαίνεται να κλείνει.
Η βασική εκτίμηση πάνω στην οποία στηρίχτηκε η –ακόμη εξαγγελλόμενη και όχι πραγματοποιηθείσα- νέα συναλλαγματική πολιτική των ΗΠΑ είναι ότι η αμερικάνικη οικονομία και το αμερικάνικο ΑΕΠ πραγματοποίησε «μη αναμενόμενη» αύξηση 2,5%. Όμως με σταθερά μειωμένη την ιδιωτική κατανάλωση, τη μείωση εισοδήματος κατά 7,2% των μεσαίων νοικοκυριών και με σταθερά αρνητικές τις επιδόσεις στον τομέα της κατοικίας, τα θεμελιώδη οικονομικά μεγέθη δεν «συνοδεύουν» αυτή τη θετική άνοδο του ΑΕΠ (πολύ μικρή άνοδος για να στηρίξει μια πραγματική άνοδο της… πραγματικής οικονομίας). Η επιστροφή των κεφαλαίων στη μητρόπολη μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να βρει μια διέξοδο, αλλιώς θα δημιουργήσει και άλλα «πλεονάζοντα» ή «λιμνάζοντα» κεφάλαια.
Αν ήταν πραγματικά καλά τα νέα της… πραγματικής οικονομίας, δεν θα τελείωνε το ράλι της αύξησης των τιμής των μετοχών που ακολούθησε το «στόμωμα» των αποδόσεων στα κρατικά ομόλογα. Οι περισσότεροι συμφωνούν πως αυτό που συντηρούσε το πάρτι δεν ήταν οι πραγματικές επενδύσεις αλλά η εύκολη παροχή ρευστότητας. Τι απομένει;
Αναλυτές υπογραμμίζουν πως η άνοδος των επιτοκίων και η επιστροφή των κεφαλαίων στη μητρόπολη είχαν πάντα συνδεθεί όσον αφορά τις ΗΠΑ με εξελίξεις και κινήσεις στη γεωπολιτική σφαίρα. Αυτή τη «σφαίρα» που με κομμένη την ανάσα παρακολουθεί –μετά τα χημικά της Δαμασκού- όλη η ανθρωπότητα…

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αλίντα Δημητρίου Μια δυσαναπλήρωτη απουσία

Μου ήταν σχετικά εύκολο να γράφω παρουσιάζοντας τις κινηματογραφικές δημιουργίες της Αλίντας Δημητρίου. Εννοώ φυσικά την τριλογία για τις γυναίκες των αγώνων, που αποτέλεσε την κορύφωση αλλά και το κύκνειο άσμα της δημιουργού, στο μικρό διάστημα των τελευταίων πέντε χρόνων που γνώρισα την Αλίντα και τις ταινίες της. Τα έκανε όλα εύκολα η ίδια με τον λόγο της και τη δουλειά της. Σε παρακινούσε, σε συνέπαιρνε, σχεδόν σε συστράτευε. Σε συγκινούσε δίχως μελοδραματισμούς και σε πείσμωνε. Πάνω από όλα σου μετέδιδε ένα πνεύμα αισιοδοξίας. Και είχε το χάρισμα και τη γενναιοδωρία να σε κάνει από την πρώτη στιγμή συμμέτοχο στην προσπάθειά της. Έτσι τα κείμενα φτιάχνονταν σχεδόν από μόνα τους, ήθελαν απλά μια τακτοποίηση οι λέξεις. Από το πρωινό της Τρίτης 30 του φετινού Ιούλη, όταν έμαθα για τον θάνατο της Αλίντας Δημητρίου, όλα γίνανε δύσκολα. Δύσκολο να διαλέξεις από τα πολλά που θέλεις να γράψεις, δύσκολο να αποφύγεις να μιλήσεις για μια σχέση φιλίας και συντροφικότητας που αναπτύχθηκε, δύσκολο να χωρέσεις σε ένα κείμενο μια πληθωρική προσωπικότητα, έναν ξεχωριστό άνθρωπο που στη ζωή δεν συναντάς συχνά. Και φυσικά να τηρήσεις τη βασική ανάγκη να γράψεις για μια δημιουργό που ξεχώρισε σε δύσκολους καιρούς και για ένα έργο υπόδειγμα της τέχνης που υπηρετεί τον άνθρωπο και τον διαρκή αγώνα του για μια δίκαιη και ελεύθερη κοινωνία.
Η Αλίντα Δημητρίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1933 και σπούδασε σκηνοθεσία στη Σχολή Σταυράκου. Πρωτοεμφανίστηκε με το ντοκιμαντέρ “Καρβουνιάρηδες” το 1977 και άφησε πίσω της μια σημαντική εργογραφία από κινηματογραφικές δουλειές. Περίπου πενήντα ντοκιμαντέρ, τα περισσότερα για την τηλεόραση, σε αρκετά από τα οποία πρωταγωνιστούν οι γυναίκες. Ασχολήθηκε με το βιομηχανικό ντοκιμαντέρ για λογαριασμό της ΔΕΗ, έγραψε και μετέφρασε άρθρα σε κινηματογραφικά περιοδικά καθώς και το βιβλίο «Φιλμογραφία Ταινιών Μικρού Μήκους» (1939-1979), ενώ αργότερα το 1992 εξέδωσε το «Λεξικό Ταινιών Μικρού Μήκους». Την πενταετία 1970-1975 και ειδικά στα πρώτα μετα-δικτατορικά χρόνια ασχολήθηκε με τη διοργάνωση κινηματογραφικών προβολών. Με το πολυβραβευμένο “Πουλιά στο Βάλτο” το 2008 ξεκίνησε την τριλογία, η οποία την έκανε γνωστή στο πλατύ κοινό. Την ολοκλήρωσε το 2011 με “Τα κορίτσια της βροχής” ενώ σχεδίαζε καινούριες κινηματογραφικές δουλειές. Για την τριλογία έχουν γραφτεί εξαιρετικές παρουσιάσεις και κριτικές τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.
Από τις στήλες της “Προλεταριακής Σημαίας” μου δόθηκε η ευκαιρία να τις παρουσιάσω και είναι σχετικά εύκολο ο αναγνώστης να τις αναζητήσει στο διαδίκτυο. Η Αλίντα δούλεψε την τριλογία σε δύσκολες συνθήκες, δίχως καμιά οικονομική βοήθεια από κρατικούς ή ιδιωτικούς φορείς, αντιμετωπίζοντας μάλιστα στο τελευταίο διάστημα σοβαρά προβλήματα υγείας. Εργάστηκε για αυτές με νεανικό ενθουσιασμό, γύρισε πολλές περιοχές της Ελλάδας για να συναντήσει τις πρωταγωνίστριες -τα κορίτσια της όπως έλεγε- πάλεψε να τις πείσει να μιλήσουν, οι περισσότερες για πρώτη φορά στον κινηματογραφικό φακό. Έκανε δίχως υπερβολή μια τιτάνια προσπάθεια. Το αποτέλεσμα των τριών ταινιών αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη για τις νέες γενιές, μια αναμέτρηση με τη λήθη και έναν οδηγό για μελλοντικές απόπειρες νέων κινηματογραφιστών.
Από την πρώτη στιγμή σχεδόν αγκαλιάστηκαν από την αγωνιζόμενη νεολαία, πήραν “θέσεις μάχης” στη σύγχρονη εσωτερική κοινωνική αναμέτρηση, “συνομίλησαν” με τις ανάγκες, τα ερωτήματα, και τα διακυβεύματα του σήμερα. Σε αυτό συνέβαλλαν τόσο οι ίδιες οι ταινίες όσο και η παρουσία της δημιουργού. Η Αλίντα υποστήριξε υποδειγματικά τις ταινίες της, δεν σώπασε ύστερα από το τελικό μοντάζ, δεν αποσύρθηκε, πήρε η ίδια θέση μάχης στο διάστημα που αυτές ξεκίνησαν το ταξίδι τους προς το κοινό. Υπεράσπισε τα “κορίτσια” της, τις ανώνυμες γυναίκες των αγώνων και την αλήθεια που αυτές ανεπιτήδευτα και με δυσκολία κατέθεσαν μπροστά στην κάμερα. Κατά τη γνώμη μου εκτός από τη δύναμη των ίδιων των ταινιών αυτό έπαιξε εξίσου σημαντικό ρόλο. Στις παρουσιάσεις των ταινιών, στις συζητήσεις και στις συνεντεύξεις, η Αλίντα ήταν ένας χείμαρρος, μιλούσε άνετα με τα νεανικά ακροατήρια, μπορούσε με επιτυχία να συνδέει το χθες με το σήμερα, να συμπυκνώνει σε λίγα λόγια απαντήσεις που αναζητά η νέα γενιά. Ειδικά μάλιστα για τη Μεγάλη Δεκαετία, την Αντίσταση και τον Δημοκρατικό Στρατό, η Αλίντα όχι μόνο δεν υποτάχθηκε στο κυρίαρχο ρεύμα των στρογγυλευμάτων αλλά αντιτάχτηκε σθεναρά στους μύθους της εξουσίας και τη συμβιβαστική στάση της κατοπινής επίσημης Αριστεράς. Για όλα αυτά η Αλίντα μίλησε τα τελευταία χρόνια αρκετές φορές, αξιοποιώντας με τον καλύτερο τρόπο το βήμα των συνεντεύξεων που ζητούσαν περιοδικά και εφημερίδες και ο καθένας μπορεί διαβάζοντάς τες να μάθει τις βέβαιες πεποιθήσεις της.

Η Αλίντα Δημητρίου, για όσους την γνώρισαν από κοντά, συζήτησαν μαζί της και συνέκριναν τα λόγια με τη στάση ζωής, υπήρξε υπόδειγμα ενός ανεξάρτητου λαϊκού δημιουργού, στρατευμένου στην υπόθεση της Αριστεράς, του κομμουνιστικού κινήματος και των αγώνων για μια κοινωνία ισότητας και δικαιοσύνης. Όχι βάσει τίτλων, βιογραφικών και εντάξεων αλλά στην ουσία, στην αληθινή ζωή. Πνεύμα ανυπότακτο και αναρχικό, εικονοκλάστης όπως πρέπει να είναι κάθε αριστερός ή κομμουνιστής, συνάμα ευαίσθητη και γεμάτη αμφιβολίες, η Αλίντα σε κέρδιζε αμέσως με την αμεσότητα και τη νεανική της ορμή.
Την Αλίντα τη γνώρισα αργά και την έχασα, τη χάσαμε, νωρίς. Με τίμησε με τη φιλία της και δυστυχώς οι ανάγκες της καθημερινότητας (της χαμοζωής, όπως έλεγε ένας παλιός) και οι αποστάσεις δεν μας έδωσαν την ευκαιρία να μοιραστούμε περισσότερες σκέψεις και ιδέες και να οργανώσουμε και άλλες προβολές των ταινιών της. Για τις οποίες χαίρονταν να μαθαίνει πως γίνονται, εν αγνοία της μάλιστα αρκετές φορές, με μεταγραμμένες κόπιες που πήγαιναν από χέρι σε χέρι σε όλη την Ελλάδα. Η βραχνή ζεστή φωνή της και το νεανικό πείσμα της θα μου λείψει. Είναι από τις απουσίες που όσο και να κυλήσει ο χρόνος δεν μπορούν να αναπληρωθούν...

Δημήτρης Παυλίδης

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Με αφορμή μια απεργία που θα έπρεπε να γίνει… χθες

Δημήτρης Μάνος νηπιαγωγός 

μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ; (ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΝΗΡΑ Ή ΜΗ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ).

Μια σειρά ερωτημάτων με ίδια κατάληξη.
«Που είναι όλος ο κόσμος και οι απολυμένοι της εκπαίδευσης»; Το ερώτημα ακούστηκε πολλές φορές σε όλες τις κινητοποιήσεις του καλοκαιριού. Το ερώτημα ακούγονταν ακόμα και όταν οι κινητοποιήσεις αυτές ήταν μαζικές με τρόπο παραλλαγμένο: «μα που είναι ο υπόλοιπος κόσμος»; Ακόμα: «αντέχει ο κόσμος να βρίσκεται συνέχεια στους δρόμους»; και η φυσική κατάληξη: «αντέχει μια μεγάλη απεργία» κλπ. Για τον πολύ «κόσμο», τον «ανυποψίαστο» μέχρι σήμερα ή καλύτερα εκείνον τον «κόσμο» που επέλεγε –όχι τυχαία ή από μαζοχισμό- να υιοθετήσει τις αυταπάτες που σέρβιρε το κυρίαρχο σύστημα αλλά σήμερα αποδεσμεύεται από αυτές, τα ερωτήματα χρήζουν μια απάντησης άλλου είδους και ύφους., Τι όμως να πει κανείς όταν ακούγονται, υιοθετούνται και διαδίδονται από τις συνδικαλιστικές παρατάξεις ακόμα και της αριστεράς; Και μάλιστα ως άλλοθι για να μπλοκαριστεί τελικά μια αγωνιστική απόφαση διαρκούς απεργιακού αγώνα; Δεν αποτελούν μήπως μια παραλλαγή της προπαγάνδας των κυρίαρχων αστικών συνδικαλιστικών δυνάμεων για τη βάση «που δεν τραβάει»;
Η συζήτηση που προσπαθεί να αιτιολογήσει την κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος με ένα σχηματικό τρόπο (φταίνε οι ηγεσίες ή ο κόσμος τάχα;) πολλές φορές οδηγείται σε αδιέξοδο.
Στην πραγματικότητα υφίσταται μια οργανική σχέση ανάμεσα στις ηγεσίες και στον κόσμο του κινήματος , είναι και αυτό με τη σειρά του ένα «σύστημα», ένα πλαίσιο σχέσεων όπου η κατάσταση του «κόσμου» δεν είναι άσχετη με την κατάσταση των «ηγεσιών». Η μία πλευρά αντανακλά την άλλη. Ποια όμως από τις δύο πλευρές διαμορφώνει τελικά τους όρους αυτής της διπολικής σχέσης;

Η αρχαία σκουριά.
Το ότι το σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης έχει την πρωτοβουλία στην επίθεση που… το ίδιο διεξάγει είναι μια αλήθεια που δύσκολα θα αμφισβητούσε κανείς (αν και υπάρχουν απόψεις που δείχνουν να αγνοούν αυτή την πραγματικότητα η να την υποτιμούν). Επίσης δεν χωρά καμία αμφιβολία ότι διαθέτει όλους εκείνους τους ιδεολογικούς, πολιτικούς, κατασταλτικούς και άλλους μηχανισμούς ελέγχου για να παραλύει και να αδρανοποιεί τις λαϊκές μάζες. Πολύ περισσότερο αυτό ισχύει για ένα μικροαστικό στρώμα εργαζομένων σε έναν από τους βασικότερους ιδεολογικούς μηχανισμούς του συστήματος όπως η εκπαίδευση. Δεν λέμε «παιδεία» γιατί κάτι τέτοιο περιλαμβάνει και περιλαμβάνεται στο όραμα της ριζικής κοινωνικής ανατροπής. Εκεί λοιπόν, στην εκπαίδευση όπου το σύστημα είχε από καιρό χρεωθεί να κάνει διάφορες αντιδραστικές τομές και ανατροπές που δεν αφορούν μόνο τους εκπαιδευτικούς δεν δόθηκαν οι μάχες που απαιτούσε η «κατάσταση». Ένα ερώτημα εδώ όμως υπερκαλύπτει όλα τα ερωτήματα που έχουν τεθεί: Οι ηγεσίες –τουλάχιστον της αριστεράς- στο συνδικαλιστικό κίνημα με τις στάσεις τους τις επιλογές και τελικά τις αναλύσεις τους διευκόλυναν ή έβαζαν ανάχωμα σε αυτή την «άλωση των συνειδήσεων» και πολύ περισσότερο διαμόρφωναν τους όρους και το πλαίσιο για μια άλλη αγωνιστική συνείδηση; (ταξική τελικά αν και… εξ αντανακλάσεως στο μικροαστικό σώμα των εκπαιδευτικών);
Ως οργανωμένα σύνολα τα πολιτικοσυνδικαλιστικά σχήματα της όποιας αριστεράς διευκόλυναν ή ενίσχυαν την αυταπάτη ότι ο χώρος της εκπαίδευσης -παρά την επίθεση για τον πλήρη έλεγχο και την προσαρμογή του από το σύστημα- θα μπορούσε να σταθεί και να λειτουργήσει αυτόνομα στο δικό του θερμοκήπιο(προτάσεις για άλλα αναλυτικά προγράμματα και βιβλία, προτάσεις για δωδεκάχρονο, για «άλλο σχολείο»).
Ως προς τις κατευθύνσεις του αγώνα υπήρχε ή όχι μια σύγχυση για το ποια θα είναι η κύρια κατεύθυνση όταν αυτή χάνονταν μέσα στην ατέλειωτη χαρταπιά των αιτημάτων και των προτάσεων που κατέβαζαν οι ομοσπονδίες; Χαρακτηριστικό παράδειγμα όταν η επίθεση μετά τα μνημόνια σάρωνε τα πάντα και έκλεινε σχολεία το σύνθημα για «ενιαίο δωδεκάχρονο» αντικαταστήθηκε από το «ενιαίο δεκατετράχρονο», προωθημένα πράγματα, πραγματικά «αλλού»…
Τι σήμαινε πχ εκείνο το περίφημο «υπάρχει συνδικαλιστική κάλυψη» όταν οι νηπιαγωγοί καλούνταν να κάνουν (μόνοι τους!) ατέλειωτες στάσεις εργασίας για να ακυρώσουν στην πράξη την αύξηση του ωραρίου; Τι συνδικαλιστική κάλυψη μπορεί να διατεθεί αλήθεια σήμερα για την πρώτη φουρνιά απολυμένων συναδέλφων; Και από ποιον;
Ευθύνη βέβαια για το αν συγκροτήθηκε μια άλλη κατεύθυνση στο κίνημα ενάντια σε αυτή την «αρχαία θεσμική σκουριά» έχει –στο μέτρο που της αναλογεί- και η άποψη που εκτίθεται εδώ. Και ας μην ήταν η κυρίαρχη ή η πλειοψηφική. Όμως σε ότι μας αφορά δεν μας φταίει κανένας «κόσμος»…
Κι όλα αυτά ίσχυαν και διαμόρφωσαν ένα σώμα απόψεων, στάσεων, πρακτικών συνηθειών όπου άνθισε η λογική της ανάθεσης και της… εξουσιοδότησης σε τρίτους και έγιναν κτήμα του «κόσμου» σε όλη τη μεγάλη περίοδο όπου η επίθεση του συστήματος διεξάγονταν μεν αλλά όχι με τους καταιγιστικούς ρυθμούς που σήμερα γνωρίζουμε.
Αυτές οι συνήθειες, πρακτικές, λογικές και στάσεις του «κόσμου» ανατροφοδοτούσαν τις ηγεσίες με το ίδιο υλικό που τον είχαν πριν τροφοδοτήσει. Και δοκιμάστηκαν σκληρά , χωρίς δυνατότητα μάλιστα επιστροφής, από τη βαρβαρότητα που σήμερα βιώνουμε. Σήμερα φωνάζουν για την λογική της ανάθεσης που κυριαρχεί όταν όλοι πριμοδοτούσαν , πριμοδοτούν και φυσικά συμμετέχουν και πανηγυρίζουν για τις εκλογικές επιτυχίες της αριστεράς στα ΠΥΣΠΕ και τους αιρετούς. Τους λέει τίποτα πως ειδικά στην «καθυστερημένη» επαρχία πριν οι απολυμένοι καθηγητές αναζητήσουν τα ΔΣ ή πολύ περισσότερο τις επιτροπές αγώνα αναζήτησαν «ως συνήθως» πρώτα τους αιρετούς; Δεν ιδρώνει το αυτί. Εξακολουθούν να δίνουν τη μάχη των ΠΥΣΠΕ ακόμα και τώρα που η… δικτατορία του survey και τα… βασιλικά υπουργικά διατάγματα τα παρακάμπτουν θριαμβευτικά!

Η εκπαίδευση στο κίνημα είναι η πιο επίμονη του είδους.
Όταν εκδηλώθηκε συνολικότερα η βαρβαρότητα της επίθεσης έγινε στο καθένα φανερό πως όπως έσκασε η φούσκα των τραπεζών αποκαλύπτοντας τη γύμνια της καπιταλιστικής ληστείας έτσι έσκασε και η φούσκα όλων των συλλογικοτήτων και των εργαλείων αντίστασης που υποτίθεται ότι διαθέταμε. Δεν έφταιγε η μορφή, έφταιγε το περιεχόμενο. Απαιτούνταν ένα άλλο πλαίσιο εκπαίδευσης και επανεκπαίδευσης του «κόσμου» στη λογική του αγώνα και της αντίστασης.
Ένα πλαίσιο που θα προέτασσε το κόστος του αγώνα και της αντίστασης σε σχέση με το κόστος της υποταγής ή της αναμονής. Που θα πρόβαλλε την ανάγκη μερικότερων θυσιών για να κερδηθεί το γενικότερο, που θα «αφηγούνταν» ένα αγώνα όχι μιας ριξιάς αλλά παρατεταμένο, με τις συνέχειες και τις αναγκαστικές του «στάσεις» ή ασυνέχειες και όπου θα συνυπολογίζονταν τα ρίσκα και οι πιθανότητες να αγνοηθεί η μέχρι σήμερα «νομιμότητα».
Τι προτάθηκε από το σύνολο των ηγεσιών της αριστεράς; Ο εύκολος δρόμος «ή τώρα ή ποτέ». Οι εκλογές και το «κάτω η κυβέρνηση». κλπ. Βλέποντας την πραγματικότητα αντεστραμμένα αντί να δοθεί απάντηση στο «εδώ και τώρα» παρεμβλήθηκαν ανάμεσα στην ανάγκη για οργάνωση της αντίστασης σήμερα και τους στόχους της γενικότερης κοινωνικής ανατροπής, κυβερνητικά σχέδια, ενδιάμεσα προγράμματα και προτάσεις –ξανά!-ενός άλλου σχολείου την ώρα που το υπαρκτό σχολείο των κατακτήσεων και των δικαιωμάτων κατεδαφίζεται. Και στο τέλος είπαν και στον «κόσμο» πως δεν είναι καιρός για κλαδικούς αγώνες αλλά για γενική πολιτική απεργία, για αναμονή μέχρι να συγκροτηθεί η «λαϊκή συμμαχία» και άλλες τέτοιες προφάσεις εν αμαρτίαις. Ξανά στην αναμονή λοιπόν ο «κόσμος». Και ξανά στη διαφυγή η αριστερά.

Ο «βολονταρισμός» του Μαΐου.
Όλα τα παραπάνω εκφράστηκαν συγκεκριμένα αλλά και γενικά με το γνωστό πραξικόπημα στην ολομέλεια προέδρων της ΟΛΜΕ που ανέτρεψε τις αποφάσεις των Γενικών συνελεύσεων και υποτάχθηκε στην επιστράτευση. Άμεσο αποτέλεσμα αυτής της υποχώρησης ήταν το πρώτο μεγάλο κύμα διαθεσιμοτήτων με την κατάργηση των ειδικοτήτων στην Τεχνική εκπαίδευση Πόσο αιθεροβάμονες και βολονταριστές ήταν εκείνοι που από την αρχή επέμεναν ότι ο κλάδος έπρεπε να σπάσει στην επιστράτευση και να προχωρήσεις στη απεργία; Ή αντίθεα πόσο «πραγματιστές»;
Ανακαλύφτηκε η μεγάλη αλήθεια ότι δεν ήταν το ίδιο αποφασισμένοι να σπάσουν την επιστράτευση όλοι οι εκπαιδευτικοί που ψήφισαν-με μεγάλες πλειοψηφίες- την απόφαση για απεργία. Η πρώτη παρατήρηση σε μια τέτοια «ανακάλυψη» είναι ότι λίγες γενικές συνελεύσεις – με ευθύνη των δυνάμεων της αριστεράς- δοκίμασαν τα μέλη τους με συγκεκριμένες αποφάσεις για την υλοποίηση της απεργίας και το σπάσιμο της επιστράτευσης, άρα από πού βγαίνει ένα τέτοιο συμπέρασμα;
Αλλά ακόμα και αν δεχτούμε μια τέτοια πλευρά της πραγματικότητας και διαχωρίσουμε τον κόσμο σχηματικά σε ένα ενεργητικό κομμάτι που θα προχωρούσε στο σπάσιμο της επιστράτευσης, σε ένα «κεντρώο» που θα παρακολουθούσε και ανάλογα θα έπραττε και σε ένα τρίτο πιο εχθρικό και παθητικό, ποια θα ήταν η ευθύνη των ηγεσιών της αριστεράς στην εκπαίδευση; Δεν θα ήταν να διευρύνει το πρώτο, να περιορίσει το δεύτερο και να ουδετεροποιήσει το τρίτο;

Θα ενωθεί ο Μάης με τον Σεπτέμβρη;
Ανάλογη τακτική αποφυγής ακολουθείται και σήμερα.
Από `κει που θα έκλειναν τα σχολεία στις 11 Σεπτέμβρη φτάσαμε στην πρόταση για απεργία στις 16, στην καλύτερη περίπτωση, στη χειρότερη μια σαρανταοκτάωρη και στο βάθος καραδοκεί το «καπέλο» της απεργίας της ΑΔΕΔΥ για να τραβήξει σε μάκρος και να υπονομεύσει το εναρκτήριο λάκτισμα της απεργίας. Και οι απολυμένοι συνάδελφοι τι θα κάνουν όλο αυτό το διάστημα στα πρώην σχολειά τους; Γιατί για το σύστημα ο στόχος είναι σαφής και δηλωμένος: να συνηθίσει την πληγή των απολύσεων το σώμα των εκπαιδευτικών. Για να ανοίξει ο δρόμος για τα χειρότερα.
Όμως ο «κόσμος» έχει ήδη ξεκινήσει κάνει την αυτοκριτική του. Το ακούς στις κινητοποιήσεις, συζητήσεις και συνευρέσεις του καλοκαιριού όπου συνάδελφοι –πολύ συγκινητικά- εντοπίζουν την απουσία τους –όλα αυτά τα χρόνια- από τις διαδικασίες του κινήματος απαιτώντας ταυτόχρονα πιο έντονο παρόν από την αριστερά. Είναι όλοι εκείνοι που αρχίζουν να εγκαταλείπουν την «γκρίνια» για τους συνδικαλιστές. Όλος αυτός ο «κόσμος» που ενώ -σε ένα διαφορετικό πλαίσιο- είχε μια ΔΕΔΟΜΕΝΗ στάση απέναντι στα πράγματα εξαναγκάζεται και εκβιάζεται από- στο σημερινό πλαίσιο- επίθεσης του συστήματος να ανακαλύψει και να κατακτήσει μια ΑΛΛΗ ποιότητα. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι. Όχι κάποιοι άλλοι…
Που είναι λοιπόν ο κόσμος; Εκεί που αντέχει να είναι. Αυτές οι αντοχές είναι αναγκαίο να ενισχυθούν, να ενταχθούν σε ένα πλαίσιο και προοπτική αγώνα που σήμερα δεν μπορεί παρά να είναι η απεργία διαρκείας. Δεν είναι οι διαφυγές για λειτουργικές καταλήψεις και αντιμαθήματα. Δεν είναι οι αδιέξοδες προτάσεις για καταλήψεις σχολείων με τους μαθητές χωρίς απεργία. Ένα κίνημα που δεν μπορεί να επιβάλλει και να υπερασπίσει την απεργία θα τα βάλει με τον αντιτρομοκρατικό νόμο με πλάτη τους μαθητές; Δεν ενισχύει αυτό τον οπορτουνισμό μερίδας του «κόσμου» που εννοεί να βάλουμε μπροστά τους μαθητές και να κρυφτούμε πίσω από αυτούς ανέξοδα; Εδώ έχουμε άλλο ένα δείγμα αρνητικής ανατροφοδότησης στάσεων παραίτησης ανάμεσα στις ηγεσίες και τον «κόσμο» Είναι σίγουρο πως θα εκπλήξουν πολλούς οι αντοχές των συναδέλφων όταν δοκιμαστούν στο πεδίο του αγώνα.. Με στόχο βέβαια αυτός να πάρει πανεκπαιδευτικό χαρακτήρα και να ενωθεί με τους αγώνες που ήδη έχουν ξεκινήσει στην υγεία-περίθαλψη. Επιβάλλεται να εγκαταλειφτούν τα εύκολα σχήματα εξήγησης που είναι επινοήσεις του συστήματος όπως ο περίφημος «καναπές».
Ή μήπως το φοβικό σύνδρομο απέναντι στον κόσμο που σήμερα αφυπνίζεται κρύβει την πραγματική ανησυχία να φανεί η έλλειψη και η υστέρηση μιας αριστεράς που δίπλα στο τζάκι των περασμένων ονειροπολήσεων απέναντι στους πραγματικούς αγώνες και τις αναμετρήσεις επικαλείται τον… «πονοκέφαλο»;
Σεπτέμβρης 2013

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Τοποθέτηση της ΠΑΑΣ Βόλου για την πανελλαδική συγκρότηση

Σε δύο συναντήσεις που πραγματοποιήσαμε στις 21/8 και στις 28/8 συζητήσαμε το κείμενο του παννατικού συντονιστικού της ΠΑΑΣ για την πανελλαδική συγκρότηση. Από τις συζητήσεις αυτές προέκυψε η ανάγκη να απευθυνθούμε σε όλους τους συντρόφους και τους συναγωνιστές με κείμενο το οποίο στέλνουμε στο μπλογκ της ΠΑΑΣ και στις εφημερίδες «Προλεταριακή Σημαία» και «Λαϊκό Δρόμο» για δημοσίευση.

Σύντροφοι και συναγωνιστές
Η ΠΑΑΣ του Βόλου συγκροτήθηκε τον Οκτώβρη του 2012, από μέλη του ΚΚΕ (μ-λ), του ΜΛ-ΚΚΕ και ανένταχτων αριστερών αγωνιστών, μετά από μία σειρά ανοικτών συζητήσεων που πραγματοποιήθηκαν στον Βόλο και τη Νέα Ιωνία.

Δεν μας ήταν δύσκολο να συμφωνήσουμε με την αρχική πρόταση για τη συγκρότηση της ΠΑΑΣ γιατί μέσα από την πείρα μας με την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Εργαζομένων και Ανέργων Μαγνησίας και την πλούσια δράση που ανέπτυξε κοντά δύο χρόνια, είμαστε πεισμένοι για την αναγκαιότητα μιας μετωπικής συνεργασίας. Η οποία θα συμβάλλει στην υπόθεση του πανεργατικού-παλλαϊκού αγώνα ενάντια στην ολομέτωπη επίθεση, αστικών κυβερνήσεων και ιμπεριαλιστών. Μίας μετωπικής συνεργασίας με λαϊκά-εργατικά χαρακτηριστικά και επαναστατική αριστερή κατεύθυνση, που θα ενισχύει τις εστίες αντίστασης και πάλης του εργαζόμενου λαού και θα πασχίζει για την οργανωτική και πολιτική του συγκρότηση στο επίπεδο που απαιτεί η εποχή μας.
Έχουμε ξεκάθαρο ότι χωρίς ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ΠΑΛΗΣ και την κατεύθυνση του μαζικού παρατεταμένου αγώνα σε σύγκρουση με την άρχουσα τάξη και τον ιμπεριαλισμό, ο λαός μας δεν θα μπορέσει να ανατρέψει τις πολιτικές αλλά και τις δυνάμεις που τον οδηγούν στην εξαθλίωση και τον αφανισμό.
Για αυτό τον λόγο και για να ενισχύσουμε την πολιτική λειτουργία της ΠΑΑΣ αποφασίσαμε να λειτουργούμε σε συναντήσεις-συνελεύσεις σχεδόν κάθε εβδομάδα και στην ημερήσια διάταξη των ζητημάτων μας απασχολούσαν τόσο οι γενικότερες πολιτικές εξελίξεις όσο και τα τοπικά ζητήματα και οι κινητοποιήσεις των εργαζόμενων στους διάφορους εργασιακούς χώρους. Δεν ήταν μία εύκολη διαδικασία καθώς πολλές φορές υπήρχαν διαφορετικές και συγκρουόμενες απόψεις κυρίως σε ζητήματα τακτικής, που φυσικά έχουν σαν βάση διαφορετικές πολιτικές αντιλήψεις, θέσεις, πρακτικές και συνήθειες. Εδώ είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι αυτή η έντονη εσωτερική διαδικασία της ΠΑΑΣ Βόλου δεν έγινε θετικά αποδεκτή από εργαζόμενους που πρωτοεμφανίστηκαν στις συνελεύσεις μας για να παρακολουθήσουν τις συζητήσεις και να πάρουν μέρος στις δράσεις της. Από την άλλη πλευρά όμως η διάθεσή μας να παρέμβουμε και ιδιαίτερα στα καυτά ζητήματα του κόσμου της δουλειάς, δεν μας έκλεισε στο «καβούκι» μας αλλά αποφασίσαμε και ανοίξαμε το ζήτημα της ανεργίας. Με μαζώξεις ανέργων στο Εργατικό Κέντρο Βόλου, συχνές παρεμβάσεις στον ΟΑΕΔ με μοίρασμα προκήρυξης-καλέσματος, με μπλογκ ανέργων και ομιλία σε απεργιακή συγκέντρωση τον φετινό Μάρτη.
Παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε και τις σχετικά μικρές υποκειμενικές μας δυνάμεις, η ΠΑΑΣ στο Βόλο έδειξε ότι έχει δυνατότητες και μπορεί να οικοδομήσει δεσμούς με τους εργαζόμενους εφόσον συνεχίσει να κινείται με συνέπεια και συνέχεια.
Δεν λείψαμε από καμιά κινητοποίηση στην πόλη, με τα πανό, την προκήρυξη και τα συνθήματά μας, η ΠΑΑΣ αποτελεί πλέον έναν διακριτό πόλο που συσπειρώνει ένα δυναμικό αγωνιστών, εργαζόμενων και νεολαίας.
Πραγματοποιήσαμε ανοιχτή αντι-ιμπεριαλιστική εκδήλωση αλληλεγγύης στον λαό της Κύπρου τον Απρίλη, ενώ κάναμε παρέμβαση με προκήρυξη στη μαζικότατη γενική συνέλευση των καθηγητών και οργανώσαμε εκδήλωση συζήτηση τον Ιούνη για την «απεργία που δεν έγινε» με σχετικά καλή συμμετοχή κόσμου από την εκπαίδευση. Βγάλαμε προκήρυξη για τα εργοστάσια του Βόλου, για τις απολύσεις, τις μειώσεις μισθών και μεροκάματων, την εκ περιτροπής εργασία και τους απλήρωτους εργάτες που μοιράστηκε σε εργοστάσια της Α΄και Β΄ βιομηχανικής περιοχής. Ενώ σταθήκαμε αλληλέγγυοι στους εργαζόμενους του ΙΚΑ της Νέας Ιωνίας ενάντια στο κλείσιμο του τοπικού υποκαταστήματος. Από την πρώτη στιγμή βρεθήκαμε έξω από τον ραδιοσταθμό της ΕΡΑ Βόλου για να υπερασπιστούμε το δικαίωμα των εργαζόμενων στη δουλειά ενάντια στις απολύσεις και το κλείσιμο της ΕΡΤ. Μπροστά στην κλιμάκωση της επίθεσης από την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενζέλου, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, με τις μαζικές απολύσεις στο δημόσιο και την ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση στις πολιτικές εξελίξεις, οργανώσαμε ανοιχτή εκδήλωση στις 17 Ιούλη όπου θέσαμε και το ζήτημα της ενίσχυσης της ΠΑΑΣ Βόλου σε όσους παραβρέθηκαν.

Σύντροφοι και συναγωνιστές
Πρώτα από όλα θέλουμε να απευθυνθούμε σε όλους σας και να σας καλέσουμε, ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του, να συμβάλει στην συγκρότηση της ΠΑΑΣ στην περιοχή του και να προχωρήσει άμεσα η πανελλαδική συγκρότηση, χωρίς άλλες καθυστερήσεις. Καλούμε όλους να προχωρήσουμε πιο γρήγορα και αποφασιστικά με καθορισμό δεσμευτικής ημερομηνίας για την πανελλαδική σύσκεψη. Θεωρούμε ότι οι εξελίξεις σε όλα τα επίπεδα, φτώχειας και εξαθλίωσης του λαού, απολύσεις στον δημόσιο τομέα και η απειλή ενός ακόμα ματοκυλίσματος από τους ιμπεριαλιστές, επιβάλλουν επιτακτικά το προχώρημα της υπόθεσής μας.
Η πρόταση και οι πολιτικές θέσεις του παννατικού συντονιστικού μας βρίσκουν σύμφωνους, θα θέλαμε όμως να θέσουμε μερικά ζητήματα που συνδέονται με την πανελλαδική συγκρότηση και την πολιτική λειτουργία της ΠΑΑΣ.
Θεωρούμε λάθος τη μη άμεση έκδοση προκήρυξης για το κλείσιμο της ΕΡΤ και την απόλυση χιλιάδων εργαζόμενων. Θεωρούμε επίσης λάθος που δεν υπήρξε ενιαία παρέμβαση της ΠΑΑΣ στους εργαζόμενους στο ΜΕΤΡΟ καθώς και στους ναυτεργάτες στη διάρκεια των απεργιακών κινητοποιήσεών τους. Πιστεύουμε ότι είναι ανάγκη η ΠΑΑΣ να έχει τοποθέτηση και δράση τόσο στα βασικά ζητήματα των πολιτικών εξελίξεων και της αντι-ιμπεριαλιστικής πάλης του λαού αλλά και του αγώνα και των κινητοποιήσεων των εργαζομένων σε κάθε κλάδο και περιοχή.
Τέλος, για το όνομα της ΠΑΑΣ έχουμε την γνώμη ότι πρέπει να έχει μία αντιστοιχία με το περιεχόμενο των θέσεων και της δράσης της, παρά το ότι ήδη το όνομα έχει «κατοχυρωθεί» σε κάποιο κόσμο, δημιουργεί όμως προβλήματα, ιδιαίτερα όταν παρεμβαίνουμε σε διάφορους κλάδους εργαζόμενων και σε χώρους δουλειάς.

Με συντροφικούς χαιρετισμούς

Βόλος 28 Αυγούστου 2013

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

«Ξαφνικό θάνατο» για ΕΑΣ, ΕΛΒΟ, ΛΑΡΚΟ εισηγείται η τρόικα

Το χειρότερο σενάριο είναι ήδη διατυπωμένο για τους 2.320 εργαζόμενους που απασχολούνται συνολικά στις τρεις μεγάλες βιομηχανίες ΕΑΣ (Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα), ΕΛΒΟ (Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων) και ΛΑΡΚΟ: οριστικό κλείσιμο των επιχειρήσεων χωρίς καν αποζημιώσεις για τους εργαζόμενους. Αυτό διεμήνυσε η τρόικα μέσω μέηλ που έστειλε ο γνωστός Ματία Μορς, προς τα υπουργεία Οικονομικών και Άμυνας το βράδυ της προηγούμενης Κυριακής εξετάζοντας τις κινήσεις της κυβέρνησης σχετικά με τις τρεις αυτές βιομηχανίες.
«Εξεμάνησαν» τα κυβερνητικά επιτελεία για την παρέμβαση αυτή και το Μέγαρο Μαξίμου ανέλαβε να «διευθετήσει» το ζήτημα, θέλοντας να παρουσιαστεί για μια ακόμη φορά ότι διαπραγματεύεται σκληρά με την τρόικα. Στην πραγματικότητα, αυτό που συμβαίνει είναι ότι, πρώτον, κανένα περιθώριο σκληρής διαπραγμάτευσης δεν έχει η συγκεκριμένη κυβέρνηση και, δεύτερον, ότι και η δική της πρόταση για «εκκαθάριση σε λειτουργία» δεν διαφέρει και τόσο από την πρόταση της τρόικα. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που απαιτούν οι σχεδιασμοί ντόπιων και ξένων παραγόντων είναι η δραστική συρρίκνωση του προσωπικού με στόχο την εκκαθάριση ή την ιδιωτικοποίηση.
Τι προβλέπει, λοιπόν, το κυβερνητικό σχέδιο «εκκαθάρισης σε λειτουργία» που συμφώνησαν την προηγούμενη Δευτέρα Σαμαράς και Βενιζέλος;
Για τα ΕΑΣ προωθεί σχέδιο διάσπασης της επιχείρησης σε πολιτικό και στρατιωτικό τμήμα με ανοιχτό το ενδεχόμενο το πολιτικό τμήμα να καταργηθεί. Για την ΕΛΒΟ, το σχέδιο της κυβέρνησης είναι να τοποθετηθεί άμεσα εκκαθαριστής, ώστε να ξεκινήσει τη διαγραφή χρεών και την πώληση περιουσιακών της στοιχείων. Να σημειωθεί ότι η διαδικασία εκκαθάρισης δεν αποκλείει τις απολύσεις χωρίς αποζημίωση (άρθρο 14Α του Ν.3429/2005 περί εκκαθαρίσεων). Τέλος, σε ό,τι αφορά τη ΛΑΡΚΟ, η απόφαση που έχει ήδη ληφθεί αφορά την εν λειτουργία πώλησή της, ενώ πληροφορίες αναφέρουν ακόμη και το ενδεχόμενο ένταξής της σε καθεστώς πτώχευσης. Φυσικά, όλα αυτά, όταν συμφωνούνταν μεταξύ Σαμαρά και Βενιζέλου, είχαν πάντα μπροστά τους την αναγκαία έγκριση από τα τροϊκανά επιτελεία. Και το μέηλ του Μορς αποτελεί ένα σαφές προοίμιο της στάσης των τροϊκανών.
Οι εξελίξεις αυτές αποδεικνύουν τις τεράστιες πιέσεις που δέχεται το ντόπιο αστικό πολιτικό προσωπικό να επιταχύνει στην κατεύθυνση της υλοποίησης των ιμπεριαλιστικών σχεδίων για την παραγωγική βιομηχανία της χώρας. Οτιδήποτε λειτουργεί ακόμη είτε κλείνει είτε πουλιέται. Και τα πάντα θα γίνονται κάτω από τον ασφυκτικό έλεγχο της τρόικας.
Σε κάθε περίπτωση, λοιπόν, οι εργαζόμενοι σε αυτές τις βιομηχανίες βρίσκονται μπροστά στα πλέον δυσάρεστα ενδεχόμενα. Γι’ αυτό και η κινητοποίησή τους πρέπει να είναι άμεση και αποφασιστική. Ούτε οι αυταπάτες για την κρισιμότητα της αμυντικής βιομηχανίας ούτε βέβαια οι αυταπάτες για αποφασιστική στάση της κυβέρνησης έχουν θέση. Ο δρόμος του μαζικού αγώνα για την υπεράσπιση του δικαιώματος στη δουλειά είναι μονόδρομος.

Ειδικότερα, ως προς τις τρεις εταιρείες αναφέρει:
ΛΑΡΚΟ
H τρόικα θεωρεί ότι η κυβέρνηση θα πρέπει είτε να πωλήσει την εταιρεία και να περιμένει ότι ο αγοραστής θα αποπληρώσει τις κρατικές ενισχύσεις, είτε να πωλήσει ξεχωριστά τις εγκαταστάσεις Αγίου Ιωάννη/Λάρυμνας και τα υπόλοιπα περιουσιακά στοιχεία της ΛΑΡΚΟ.
ΕΑΣ
Η τρόικα θέτει το ερώτημα εάν με τα δεδομένα που υπάρχουν είναι λογικό – από οικονομικής απόψεως – να παραμείνει η εταιρεία ανοικτή ή να προχωρήσει σε πλήρη και άμεση εκκαθάριση.
ΕΛΒΟ
Ο κ. Μορς υποστηρίζει ότι η περισσότερο επιθυμητή και ρεαλιστική λύση κατά την τρόικα για την επιχείρηση είναι πως θα πρέπει να πτωχεύσει αμέσως.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΝΕΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ Κοροϊδία για 5 μήνες - εξαθλίωση για μια ζωή

Κάπως έτσι θα μπορούσε να λέγεται το πρόγραμμα του ΟΑΕΔ που παρουσιάστηκε πρόσφατα και θα αφορά -σύμφωνα με τις ανακοινώσεις- 50.000 ανέργους. Το πρόγραμμα Κοινωφελούς Χαρακτήρα (ΚΟΧ) θα επιδοτηθεί από το ΕΣΠΑ και οι «ωφελούμενοι» θα δουλέψουν για 490 € «καθαρά» το μήνα (ή 427 € αν είναι κάτω από 25 ετών), κύρια σε δήμους και περιφέρειες, αλλά και σε νοσοκομεία, σχολεία, άλλες δημόσιες υπηρεσίες και ΚΕΠ.
Η κυβέρνηση έκανε σοβαρές προσπάθειες να παρουσιάσει το συγκεκριμένο πρόγραμμα ως το μέγα δείγμα κοινωνικής πολιτικής. Τρεις υπουργοί, γενικοί γραμματείς, ο διοικητής του ΟΑΕΔ και ο επικεφαλής του Γραφείου της Γενικής Διεύθυνσης Οικονομικής Πολιτικής της ΕΕ στην Αθήνα για την Κοινωφελή Εργασία επιστρατεύτηκαν για να αποκρύψουν την αλήθεια ότι οι μόνοι ωφελούμενοι είναι το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο που διασφαλίζει τα κέρδη του εξαθλιώνοντας τους εργαζόμενους της χώρας και διαλύοντας τις εργασιακές σχέσεις. Οι προσπάθειες της κυβέρνησης για την υλοποίηση ενός τέτοιου προγράμματος είχαν ξεκινήσει ήδη από τον Απρίλη, αλλά έγινε εφικτό μόνο όταν εγκρίθηκε από τους επιτρόπους της ΕΕ η διάθεση του ΕΣΠΑ. Τελικά, η χρηματοδότηση προκύπτει από 4 διαφορετικά ΕΣΠΑ, όλα των περιόδων 2007-2013. Επομένως, αφήνεται να εννοηθεί ότι η όποια συνέχεια θα εξαρτάται και πάλι από τις διαθέσεις και τους εκβιασμούς των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών. Η δε σχετική τοποθέτηση του επικεφαλής του γραφείου της ΕΕ για ανέργους που... επιτέλους «θα παράγουν κοινωνικό έργο» φέρνει στο νου το «ουγγρικό σχέδιο εργασίας» που είχε εμπνευστεί το 2011 ο ακροδεξιός πρωθυπουργός της Ουγγαρίας και προέβλεπε εργοτάξια-στρατόπεδα υποχρεωτικής εργασίας για ανέργους, με επιδόματα των 100€.
Υποτίθεται ότι αυτή η κίνηση βρίσκεται στην κατεύθυνση «ανακούφισης» των ανέργων και ειδικότερα των πλέον εξαθλιωμένων. Γι’ αυτό και τα κριτήρια επιλογής και κατάταξης θα είναι το αν υπάρχει άλλος εργαζόμενος στην οικογένεια, το χρονικό διάστημα της ανεργίας, το οικογενειακό εισόδημα, η ηλικία και ο αριθμός των παιδιών. Οι όροι δουλειάς, βέβαια, δεν θα διαφέρουν από τα υπόλοιπα ΚΟΧ που λειτουργούν ήδη (και με τις ευλογίες της ΓΣΕΕ και των Εργατικών Κέντρων που βγάζουν αρκετά εκατομμύρια το χρόνο ως ενδιάμεσοι εργοδότες σε αυτά). Με τη χρήση του όρου «ωφελούμενος» παρακάμπτεται και τυπικά ολόκληρη η εργατική νομοθεσία. Οι εργαζόμενοι πληρώνονται ανεξάρτητα από συλλογικές συμβάσεις, δεν έχουν άδειες, δεν τους αναγνωρίζεται το δικαίωμα σε απεργία, τα ένσημα δεν υπολογίζονται ως συντάξιμα, ενώ ο χρόνος αυτός δεν αναγνωρίζεται ως προϋπηρεσία. Επιπλέον, από τη μια, απαγορεύεται η διεκδίκηση θέσης σε άλλο ΚΟΧ για 8 μήνες μετά το τελευταίο και, από την άλλη, η πληρωμή γίνεται με μεγάλη καθυστέρηση, ακόμα και πολλούς μήνες αφού έχει τελειώσει το πρόγραμμα. Μόνο για «ανακούφιση» δεν πρόκειται, λοιπόν.
Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Τα κροκοδείλια δάκρυα κυβερνητικών στελεχών και ΜΜΕ για τον εξαθλιωμένο λαό της χώρας μας στεγνώνουν αμέσως όταν ανακοινώνονται οι χιλιάδες απολύσεις στο Δημόσιο. Καθόλου τυχαία, το πρόγραμμα θα καλύψει θέσεις στην τοπική αυτοδιοίκηση, την υγεία και την εκπαίδευση, τους ίδιους δηλαδή χώρους στους οποίους η κυβέρνηση προωθεί μαζικές απολύσεις. Στην ουσία, η ίδια δουλειά θα γίνεται με πολύ χειρότερους όρους και μια σειρά από κατακτήσεις που είχαν συνδεθεί με τους χώρους αυτούς θα γίνουν παρελθόν.
Προγράμματα σαν κι αυτό όχι μόνο δεν βοηθούν στην αντιμετώπιση της ανεργίας -όπως με προκλητική υποκρισία δηλώνουν τα κυβερνητικά επιτελεία- αλλά συμβάλλουν στην παγίωση του εργασιακού και κοινωνικού μεσαίωνα. Εκμεταλλεύονται τα τεράστια ποσοστά ανεργίας για να χτυπήσουν ευθέως το εργατικό κίνημα και τις κατακτήσεις του. Προσπαθούν να ανακυκλώσουν την ανεργία και να κατευνάσουν την κοινωνική δυσαρέσκεια που αυτή γεννά. Διαστρέφουν πλήρως την πραγματικότητα, αποκαλώντας τις καταστροφικές τους πολιτικές ως «ωφέλειες», τα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα ως «κοινωφελή εργασία» και τα θύματα της ωμής εκμετάλλευσης ως «ωφελούμενους». Αμφισβητούν ευθέως το ΔΙΚΑΙΩΜΑ στην πλήρη και σταθερή εργασία, παρουσιάζοντας τους εργαζόμενους ως ζητιάνους στο έλεος της ντόπιας και ξένης κεφαλαιοκρατίας.
Οι άνεργοι δεν πρέπει να αποδεχτούν το ρόλο του πολιορκητικού κριού για την κατεδάφιση των εργατικών κατακτήσεων από το κεφάλαιο. Μαζί με το εργατικό και το λαϊκό κίνημα, μαζί με τους κλάδους που πλήττονται από τη μνημονιακή πολιτική των απολύσεων και της ερήμωσης, να βάλουν φραγμό στη νέα αυτή ωμή πρόκληση του συστήματος. Να διεκδικήσουν πλήρη και σταθερή δουλειά, με δικαιώματα και αξιοπρεπείς μισθούς. Να παλέψουν για συλλογικές συμβάσεις, κόντρα στην ατομική «διαπραγμάτευση» και την οργανωμένη επίθεση του αστικού κράτους, του κεφάλαιου και του ιμπεριαλισμού. Να απορρίψουν το κλίμα μοιρολατρίας και υποταγής που καλλιεργείται ασταμάτητα από τους παράγοντες του συστήματος στο έδαφος της συνεχιζόμενης καπιταλιστικής κρίσης.
Από αυτήν τη βάρβαρη πολιτική μόνοι ωφελούμενοι ήταν και είναι το μεγάλο κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός, και όχι οι άνεργοι και οι εργαζόμενοι.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Κόμμα, επιχειρήσεις και απολύσεις

Η υπόθεση της πώλησης της Ραδιοτηλεοπτικής, ιδιοκτήτριας του 902, από το ΚΚΕ έγινε για άλλη μια φορά τα τελευταία χρόνια αφορμή για πολλές συζητήσεις, επιθέσεις και αντιπαραθέσεις. Ο αστικός προπαγανδιστικός μηχανισμός βρήκε την ευκαιρία να μας πει ότι όλοι ίδιοι είναι, ανεξάρτητα του τι λένε, και κυρίως σε εποχή απολύσεων να βρει την απόδειξη του μονόδρομου της πολιτικής του κλεισίματος επιχειρήσεων και των απολύσεων. Από την άλλη όμως υπάρχουν και αντιδράσεις που δίκαια εναντιώνονται στις απολύσεις. Σε αυτές τις τελευταίες βεβαίως δεν περιλαμβάνονται οι εκ του ΣΥΡΙΖΑ προερχόμενες και το γιατί εξηγείται παρακάτω. Δυστυχώς οι περισσότερες των αντιδράσεων μάλλον εστίασαν το ζήτημα σε λάθος βάση. Στις περισσότερες των περιπτώσεων εστιάζανε στην ηθική πλευρά του ζητήματος, ακόμη και στο θέμα των απολύσεων, ενώ ελάχιστα μπήκαν στην κουβέντα και στην αντιπαράθεση μια σειρά ζητήματα που εγείρονται για την αριστερά και το κομμουνιστικό κίνημα με αφορμή και την υπόθεση αυτή. Δεν είναι η πρώτη φορά, τα ίδια συνέβησαν και παλιότερα με τον 902, με την Τυποεκδοτική και όλες τις επιχειρήσεις του ΚΚΕ. Επιχειρήσεις τις οποίες τις έστησε με τη δικαιολογία της οικονομικής και προπαγανδιστικής στήριξης και ανεξαρτησίας του κόμματος, της μη δέσμευσής του από τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις που ανά πάσα στιγμή θα μπορούσαν να φέρουν προσκόμματα στη λειτουργία του, ιδιαίτερα στην καθημερινή έκδοση του Ριζοσπάστη αλλά και των άλλων εκδόσεών του. Στην ίδια λογική πάνω κάτω στήθηκαν και τα γραφεία του κόμματος στον Περισσό, γραφεία που και μια μεγάλη ντόπια ή πολυεθνική εταιρεία θα τα ζήλευε. Για να δουλέψουν όλα αυτά χρειάστηκε να επανδρωθούν με κόσμο. Εργαζόμενοι, κατά κύριο λόγο μέλη του κόμματος, κάτι όμως που ειδικά μετά το '90 δεν ισχύει απόλυτα, που αμειβόντουσαν και αμείβονται με βάση τα ισχύοντα στη νομοθεσία και οποίοι επιπλέον έχουν το αίσθημα, και αν δεν το έχουν τους το υπενθυμίζουν, ότι προσφέρουν στην υπόθεση του ΚΚΕ, όποια και αν είναι αυτή. Οι επιχειρήσεις αυτές, κατά δήλωση από το 2010 ακόμη (Ριζοσπάστης 16/10/2010, σελ.17) της Αλέκας Παπαρήγα, δεν θα μπορούσαν να λειτουργούν έξω από τα καπιταλιστικά πλαίσια. Αυτονόητο είναι. Λειτουργούν δηλαδή ακριβώς όπως και οι "καθαρές" καπιταλιστικές επιχειρήσεις με στόχο το κέρδος, εκμεταλλευόμενες εργατική δύναμη, άλλωστε δεν θα μπορούσε να επιβιώσουν αλλιώς, και γι' αυτό και επιδίωκαν να έχουν πελάτες και να "χτυπάνε" δουλειές, η διαφορά είναι ότι αυτό το κέρδος δεν το καρπώνεται ένας κεφαλαιοκράτης ή οι μέτοχοί τους αλλά το κόμμα. Αναρωτιέται λοιπόν κανείς γιατί ενώ η ηγεσία του ΚΚΕ αναγνωρίζει στον εαυτό της το δικαίωμα να διατηρεί επιχειρήσεις που δουλεύουν με καπιταλιστικούς όρους, ενώ θεωρεί ότι μπορεί να έχει το ρόλο του εργοδότη, δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα στους εργαζόμενους που απολύονται ή που δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται ή που τους κουρεύουν τους μισθούς να αντιδρούν. Να αντιδρούν όχι μόνο απέναντι στο σύστημα που με την πολιτική του εξαθλιώνει τον εργαζόμενο λαό αλλά και απέναντι στον εργοδότη που στο όνομα αυτής της πολιτικής "αναγκάζεται" να κάνει απολύσεις. Να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους, ακριβώς όπως κάνει ο εργοδότης τους, με τον οποίο εξ αντικειμένου είναι σε αντίθεση. Επειδή ο εργοδότης λέγεται "κομμουνιστικό κόμμα"; Επειδή οι εργαζόμενοι μπορεί να είναι και μέλη του; Ε, και; Γιατί δηλαδή στο όνομα αυτού θα πρέπει οι εργαζόμενοι να δέχονται την απληρωσιά, το πετσόκομμα μισθών, την ανεργία; Με ποια λογική η μια πλευρά αναγνωρίζει στον εαυτό της να κινείται, εκτός από καθοδήγηση, και ως εργοδότης, ενώ η άλλη πλευρά πρέπει να ξεχάσει τη θέση της και να λειτουργεί με όρους αυτοθυσίας, δηλαδή μόνο ως μέλος αλλά όχι ως εργαζόμενος; Σε τι διαφέρει η λογική αυτή από τη λογική του κάθε εργοδότη που ζητάει τα ίδια από τους εργαζόμενους στην επιχείρησή του; Ή μήπως απολύει με άλλους όρους από αυτούς που θέτει το σύστημα; Δίνει αποζημιώσεις με βάση αυτά που διεκδικεί το ΚΚΕ για τους υπόλοιπους εργαζόμενους ή περίμενε να εφαρμοστούν οι νέες μνημονιακές διατάξεις για να προχωρήσει στις απολύσεις "βάση του νόμου", όπως γράφτηκε; Αλλά να το πάμε και λίγο παραπέρα; Με ποια λογική ένα κόμμα το οποίο ισχυρίζεται ότι θέλει να ανατρέψει το καπιταλισμό στήνει τέτοιου είδους και τέτοιας έκτασης μηχανισμούς-επιχειρήσεις και γραφεία που ξεφεύγουν κατά πολύ από την απλή στήριξη των λειτουργιών του κόμματος; Είναι ή δεν είναι η Τυποεκδοτική μια από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις στο χώρο της, κάποτε δε η μεγαλύτερη, η οποία μάλιστα για ένα διάστημα είχε και πελάτες (ακόμη και τον ΔΟΛ) που τις έφυγαν οπότε και αναγκάστηκε να κάνει απολύσεις; Τι τις χρειάζεται ένα κομμουνιστικό κόμμα τέτοιου είδους δραστηριότητες, σε τι εξυπηρετούν το σκοπό του; Τόσο πολύ εξαρτάται από το χρήμα η ύπαρξή του και η δράση του; Τι είδους σχέσεις δημιουργούνται ανάμεσα στα μέλη του κόμματος με το κόμμα, με την καθοδήγηση, όταν αυτή η σχέση αποκτά και χαρακτηριστικά εργοδότη-εργαζόμενου; Είναι πολλά τα ιδεολογικά και πολιτικά ερωτήματα που εγείρονται και τα οποία φυσικά δεν αφορούν μόνο το ΚΚΕ. Και αν βρήκαν ευκαιρία η Αυγή, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα μέσα που κινούνται στο χώρο του, να επιτεθούν στο ΚΚΕ ας κοιτάξουν πρώτα τα του οίκου τους γιατί και εκεί δεν είναι και τόσο ρόδινα τα πράγματα! "Διαγραφές"-απολύσεις υπήρξαν και στα δικά τους μέσα. Τουλάχιστον το ΚΚΕ, όταν εγείρονται τέτοια ζητήματα στο ΣΥΡΙΖΑ, κρατάει μια πιο συνεπή στάση! Δείχνει την αλληλεγγύη του! Τι ήταν αυτό που οδήγησε τις ηγεσίες του ΚΚΕ να προχωρήσουν σε τέτοιου είδους επενδύσεις; Ξοδεύοντας, ανάμεσα στα άλλα χρήμα και κόπο των μελών του; Τόσο σίγουροι ήταν και είναι ότι θα είναι για πάντα νόμιμο κόμμα; Εφ' όσον είναι επαναστατικό, όπως λέει, πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο της παρανομίας. 'Η μήπως είχε πιστέψει η ηγεσία του ΚΚΕ ότι θα ανατρέψει το σύστημα με ομαλό τρόπο; Μάλλον όχι. Μάλλον τελικά, όπως κάθε κόμμα που έχει υιοθετήσει τις ρεβιζιονιστικές απόψεις, που έχει αποδεχθεί τη παντοδυναμία του συστήματος και έχει επιλέξει να κινείται στα όρια του με κύρια μορφή παρέμβασής του τον κοινοβουλευτισμό, δεν θα δυσκολευτεί να στήσει και τέτοιους μηχανισμούς στήριξής του. Ένα κομμουνιστικό κόμμα δεν έχει ανάγκη από μονοπωλιακού τύπου επιχειρήσεις για να κάνει αυτά για τα οποία υποτίθεται ότι είναι ταγμένο. Η δύναμή του είναι τα μέλη του και τα στελέχη του, αυτοί γράφουν, τυπώνουν, διακινούν τα έντυπά του και τις εκδόσεις του, αυτοί παρεμβαίνουν στο λαό και τον καλούν να αλλάξει αυτή τη κοινωνία. Η επαγγελματοποίηση μελών και στελεχών θα έπρεπε να γίνεται στη βάση άλλων αναγκαιοτήτων, με πολύ σκέψη και προσωρινά. Παλιότερα ποτέ δεν είχε τα στοιχεία της μονιμότητας. Η πληρωμή τους θεωρούνταν αναγκαίο κακό και από τον αποδέκτη και από αυτούς που το αποφάσιζαν. Εδώ βρισκόντουσαν τρόποι να βγαίνουν και να διακινούνται εφημερίδες, βιβλία και κάθε είδους έντυπα σε συνθήκες βαθιάς παρανομίας, δεν θα βρισκόταν τώρα; Και δε λέμε ότι δεν θα ήταν καλό να υπήρχε ένα σίγουρο τυπογραφείο ή ότι θα ήταν λάθος να χρησιμοποιούνται οι τεχνολογικές δυνατότητες και από τους κομμουνιστές, αλλά από εκεί έως την έντονη επιχειρηματική δραστηριότητα υπάρχει απόσταση. Έχοντας αποδεχτεί η ηγεσία του ΚΚΕ για τα καλά την αστική νομιμότητα έχει προσαρμόσει και τη λειτουργία του ανάλογα. Αλλιώς δεν εξηγείται αυτός ο παραλογισμός(;) του να προσπαθεί να υπερασπιστεί το δικαίωμά της να απολύει κόσμο από τις επιχειρήσεις της, δίνοντας απαντήσεις του τύπου "καπιταλισμό έχουμε", "κρίση περνάμε", το "σύστημα φταίει" ή και "εσείς τα ίδια κάνετε". Φυσικά και το αστικό πολιτικό σύστημα και τα έντυπά του θα βρουν αφορμή να το χτυπήσουν και να πουν "και εσείς τα ίδια κάνετε, τι φωνάζετε για μας". Ευκαιρία ψάχνουν για να συκοφαντήσουν τους κομμουνιστές και τις ιδέες τους. Το θέμα είναι να μην τους δίνεται η ευκαιρία. Και το ΚΚΕ κάνει τα πάντα για να τους τη δώσει! Είναι πολλαπλά εκτεθειμένο. Από το 1974 που υπέγραψε ότι δεν θα καταλύσει το σύστημα για να αναγνωριστεί, μέχρι την αποδοχή των κάθε είδους χρηματοδοτήσεων από το κράτος, φροντίζει το ίδιο να δίνει τέτοιου είδους πατήματα για να βγαίνουν οι κάθε είδους κάφροι και τα τσιράκια του συστήματος να λένε στον κόσμο ότι τελικά οι κομμουνιστές δεν διαφέρουν σε τίποτα από όλους τους άλλους. Η ανεξαρτησία ενός κόμματος από το σύστημα δεν εξαρτάται από το πόσο μεγάλες επιχειρήσεις θα έχει για να εξασφαλίζει όσο το δυνατόν περισσότερο χρήμα αλλά από άλλα πράγματα. Αν και εφ' όσον λυθούν ποτέ αυτά τότε θα λυθούν και τα άλλα για τα οποία κουβεντιάζουμε σε αυτό το σημείωμα. Ως τότε ας προσπαθεί η ηγεσία του ΚΚΕ να πείσει ότι στήνει καπιταλιστικές επιχειρήσεις για να ανατρέψει τον καπιταλισμό απρόσκοπτα!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αφού δεν δώσαμε τις «μικρές» μάχες… ας αποφύγουμε τώρα και τις «μεγάλες»

Είμαστε αντιμέτωποι με τον εφιάλτη των μαζικών απολύσεων, της μαζικής ανεργίας και εξαθλίωσης. Αντιμέτωποι με τη θεσμοθέτηση της σύγχρονης δουλείας που αμφισβητεί ευθέως το δικαίωμα στη ζωή. Ο πόλεμος του κεφαλαίου έχει μέχρι στιγμής ισοπεδώσει κάθε έννοια συλλογικών συμβάσεων, δημοκρατίας και ελευθεριών, κάθε έννοια δικαιωμάτων στην εργασία, σε μισθούς και συντάξεις. Νοσοκομεία, σχολεία και σχολές κλείνουν, κι όσα απομένουν λειτουργούν με άγρια ταξικά χαρακτηριστικά αχρηστεύοντας στην πράξη το δικαίωμα στην εκπαίδευση και στην υγεία-πρόνοια, διώχνοντας μαζικά μαθητές και καθηγητές από τα σχολεία και τους ασθενείς και το νοσηλευτικό προσωπικό από τα νοσοκομεία. Ανθρωποι πετιούνται μαζικά στα σκουπίδια της καπιταλιστικής «ανάπτυξης».
Κι ενώ ισοπεδώνουν την ελληνική κοινωνία με το αζημίωτο και κατ’ εντολή της τρόικας σπεύδουν να δηλώσουν υποτέλεια και στήριξη σε έναν εγκληματικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Συρία που απειλεί να βάλει φωτιά σε ολόκληρη την περιοχή.
Πώς αντιμετωπίζεται αυτή η κατάσταση από τις συνδικαλιστικές ομοσπονδίες και τις κυρίαρχες παρατάξεις της Αριστεράς; Με μια από τα ίδια: 3ωρες στάσεις εργασίας, 24 ή 48ωρες απεργίες και βλέπουμε, με επιφυλάξεις, συγκράτηση και αναμονή, λες και δεν συμβαίνει τίποτα το σοβαρό και ασυνήθιστο.
Στο όνομα τάχα της αποτελεσματικότητας των αγώνων, των όποιων συνολικών στόχων και επιδιώξεων που πρέπει να έχει το κίνημα, σύμφωνα με τον κομματικό ή παραταξιακό προγραμματισμό. Στο όνομα των οργανωμένων, σχεδιασμένων και προσεκτικών βημάτων που πρέπει να γίνουν «για να μην ηττηθούμε» (γιατί τώρα, προφανώς, βρισκόμαστε σε ισοπαλία!), των κατά παραγγελία μεγάλων στρατηγημάτων και τακτικών προπαγανδίζεται (υπόγεια ή φανερά) η αναβολή διαρκείας αντί της απεργίας και σύγκρουσης διαρκείας με το σύστημα.
Δεν έχει έρθει ακόμη ο «κατάλληλος χρόνος» για απεργία διαρκείας. Δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι! Γιατί, ενώ ο εχθρός έχει «μπει στο σπίτι μας και σφάζει αδιακρίτως» (δικαιώματα, μισθούς, συντάξεις), ο «κατάλληλος χρόνος» για να απεργήσουμε είναι όταν μπει και στο σπίτι του γείτονα με ανάλογες διαθέσεις, τότε, όταν «σφαχτεί και ο γείτονας» μπορείς να κάνεις μέτωπο μαζί του. Ο «κατάλληλος χρόνος» είναι όταν «τακτοποιηθείς» πολιτικά, οργανωτικά, ιδεολογικά για να δώσεις μια μάχη που έχει ήδη κριθεί με νίκη του αντιπάλου. Σε έναν πόλεμο που διεξάγεται «εδώ και τώρα». Πώς προετοιμάζεται όμως κανείς για τον αγώνα; Αποφεύγοντας διαρκώς τη μάχη; Αγωνιστές γινόμαστε αγωνιζόμενοι. Ετσι προετοιμάζονται και οι νίκες.
Ωστόσο, οι πολιτικές και συνδικαλιστικές «αυθεντίες»… της ήττας κρίνουν την άποψη για απεργία διαρκείας και όσους την υποστηρίζουν, όσους δηλαδή θεωρούν ότι τα ζητήματα κρίνονται με όρους κίνησης και ταξικής πάλης, πολιτικά αδαείς, τυχοδιώκτες, παρασυρμένους από το θυμικό και την οργή και όχι από τη λογική, ότι δεν υπολογίζουν τάχα «όρους και προϋποθέσεις».
Βέβαια, ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν γίνεται. Αυτό το ξέρει ο καθείς. Ωστόσο, κι απ’ ό,τι φαίνεται, υπάρχει και «βελτιωμένη» εκδοχή: ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν γίνεται για να… πέσει η κυβέρνηση ή για τη λαϊκή εξουσία. Κι αυτή η «βελτίωση» της συμφοράς έγινε τώρα μέτρο ρεαλισμού και επαναστατικότητας!
Η επανεμφάνιση των κάθε είδους «στρατηγών χωρίς στρατό» (αυτών π.χ. που όταν εμφανίστηκε ο «στρατός» στην απεργία των εκπαιδευτικών, αποχώρησαν με… όρους και προϋποθέσεις με τα γνωστά αποτελέσματα, χωρίς να διδαχτούνε τίποτα), φέρνει και τέτοιες «βελτιώσεις». Γιατί οι αγώνες πρέπει να γίνονται με απεργούς υπό τις «διαταγές» τους, διαφορετικά, καλύτερα να μη γίνουν καθόλου! Γιατί θα υποστούμε (ή μήπως θα υποστούν;) ήττα.
Μαθαίνουμε λοιπόν ότι σημασία δεν έχει τόσο η αποφασιστικότητα του αγώνα, μια τέτοια αποφασιστικότητα μάλιστα μπορεί να είναι και καταστροφική! Περισσότερο σημασία έχει ο ψυχρός (ή μήπως κυνικός), υπολογισμός του τόπου και του χρόνου της σύγκρουσης που θεωρούν αφελώς ότι ελέγχουν. Αν, δηλαδή, στο φανταστικό χάρτη των επιχειρήσεων που έχουν στο κεφάλι τους, θα πολεμήσουμε στο ύψωμα ή στην πεδιάδα, με τον ήλιο στα μάτια ή στην πλάτη, κατακαλόκαιρο ή με βροχή. Εως ότου βέβαια αποφασίσουν «μπήκαν στη πόλη οι οχτροί».
Σύμφωνα λοιπόν με τη λογική αυτή τα σχολεία πρέπει να μείνουν προς το παρόν ανοιχτά. Για να φανεί η απόλυτη απορρύθμιση και διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης. Για να μη δοθεί η δυνατότητα στην κυβέρνηση να κρύψει τα κενά και τις ελλείψεις κάτω από το χαλί της απεργίας, ενοχοποιώντας τους απεργούς εκπαιδευτικούς! (Να φανεί δηλαδή ότι δεν λειτουργούν τα σχολεία εν λειτουργία! Οπως συμβαίνει τόσα χρόνια). Ταυτόχρονα, κερδίζουμε έτσι και τη συμπάθεια της κοινωνίας… αλλά και τη συμπάθεια των Πορτοσάλτε-Πρετεντέρη, που χρόνια τώρα ξέρουν: για το χάλι της εκπαίδευσης και της οικονομίας φταίνε οι εκπαιδευτικοί και οι εργαζόμενοι, οι απεργίες και οι απεργοί που φταίνε εξάλλου και για την ανεργία. Μην απεργείτε λοιπόν! Για να φανεί ότι για την ανεργία φταίει η κυβέρνηση! Τέτοια υποταγή και αυτοενοχοποίηση!
Ας μην ανησυχούμε όμως. Ο χρόνος λειτουργεί πότε μπρος και πότε πίσω, πότε υπέρ της κυβέρνησης και πότε υπέρ των εργαζομένων (ανάλογα, δηλαδή, με το πώς μας βολεύει). Κι αφού οι μαθητευόμενοι μάγοι του συνδικαλισμού ελέγχουν, από ό,τι φαίνεται, και το χρόνο θα χρησιμοποιήσουν σίγουρα, όταν βγουν κυβέρνηση, τη… μηχανή του χρόνου για να γυρίσουν το χρόνο πίσω, με μια ολική επαναφορά προ καταστροφής.
Ο χρόνος όμως δεν γυρίζει πίσω. Ο χρόνος και το μέλλον κερδίζονται όταν απαντάς στις «μικρές» καθημερινές προκλήσεις. Μονάχα τότε οικοδομούνται «όροι και προϋποθέσεις» για τα μεγάλα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Μαθητικό κίνημα Μπροστά σε νέες απαιτήσεις

Με τον φετινό αγιασμό οι μαθητές θα βρεθούν μπροστά σε μια γενικευμένη επίθεση στα στοιχειώδη δικαιώματά τους. Έχουμε τη γνώμη ότι, από την πρώτη κιόλας μέρα, στα σχολεία θα πρέπει να ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση ανάμεσα στους μαθητές σχετικά με το νέο νομοσχέδιο και το νέο σχολείο, αλλά και σχετικά με τον τρόπο απάντησης και κινητοποίησης του μαθητικού κινήματος. Τα μαθητικά συμβούλια, ως ανεξάρτητα όργανα, θα πρέπει να λειτουργήσουν και να καλέσουν σε συνελεύσεις, είτε οι εκπαιδευτικοί προχωρήσουν σε απεργιακές κινητοποιήσεις είτε όχι.
Οι απαντήσεις απέναντι σε αυτήν την επίθεση δεν είναι καθόλου εύκολες. Από τη μία πλευρά, το νομοσχέδιο για το νέο σχολείο αφορά συνολικά την κοινωνία και όχι τους μαθητές αποκλειστικά. Γιατί το εάν ή όχι η νεολαία στη μεγάλη της πλειοψηφία μπορεί να τελειώνει το σχολείο είναι ένα ζήτημα που αφορά όλο το λαό. Αφορά τις οικογένειες που πασχίζουν να τα βγάλουν πέρα μέσα στον ορυμαγδό της φτώχειας και της ανεργίας, τους εκπαιδευτικούς που η ίδια επίθεση τους φέρνει αντιμέτωπους με τις απολύσεις, τους φοιτητές που σπουδάζουν στον αστερισμό του νόμου-πλαίσιο και του σχεδίου «Αθηνά».
Από την άλλη πλευρά, απέναντι στην αδυναμία της Αριστεράς να βάλει πλάτη στην ανασυγκρότηση του κινήματος και της μόνιμης και ουσιαστικής παρουσίας του στο πολιτικό σκηνικό, ως καθοριστικός παράγοντας των εξελίξεων, το σύστημα κερδίζει πόντους στο ιδεολογικό ντύσιμο της επίθεσής του και τη συκοφάντηση των αγώνων.
Το μαθητικό κίνημα βρίσκεται μπροστά στην ανάγκη να ξεπεράσει τις αγκυλώσεις που εγγενώς έχει και την παράλυση στην οποία το έχουν υποχρεώσει οι δυνάμεις του συστήματος. Έχει να παίξει καθοριστικό ρόλο στη συγκρότηση του πανεκπαιδευτικού μετώπου αντίστασης στην επίθεση.
Το παρελθόν έχει δείξει ότι και για τους μαθητές ο πολιτικός χρόνος μπορεί να κυλήσει πολύ γρήγορα. Και να δημιουργήσει εκείνους τους όρους που θα βγάλουν στο προσκήνιο το μαθητικό κίνημα ως ένα από τα πιο ζωντανά κομμάτια του λαϊκού κινήματος.
Ας ανοίξει λοιπόν η πολιτική συζήτηση στα σχολεία!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Για την εισβολή της αστυνομίας στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο

Σε άλλη μία καταπάτηση του ασύλου προχώρησε η αστυνομία την Τετάρτη 21/8. Αυτή τη φορά σειρά είχε ο χώρος του κάτω Πολυτεχνείου. Φαίνεται πως μετά την εισβολή στο «παράρτημα» της Πάτρας, το σύστημα έχει βάλει πλώρη για να κλείσει όλους τους ανοιχτούς λογαριασμούς του, όπως ακούσαμε δια στόματος Δένδια, με το κίνημα και τους χώρους-σύμβολα του αγώνα από το 1974 και μετά.
Έτσι, είδαμε να εισβάλουν στο ιστορικό Πολυτεχνείο όλων των ειδών οι αστυνομικές δυνάμεις, κάνοντάς το φύλλο και φτερό και προχωρώντας σε 4 προσαγωγές. Τα ευρήματα, αν και μοιάζουν αστεία για να δικαιολογήσουν (έστω και με τη δική τους λογική) μία τέτοιας έκτασης επιχείρηση, δεν άργησαν να παρουσιαστούν από τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ σαν σύνεργα τρομοκρατίας και ο ιστορικός χώρος σαν άντρο τρομοκρατών. Είναι ξεκάθαρο πως το σύστημα, στην προσπάθεια του να τρομοκρατήσει το λαό και τους αγωνιστές, θα επιστρατεύσει κάθε είδους προβοκάτσια και κατασταλτικό μέτρο για να στοχοποιήσει το λαϊκό κίνημα και τις δημοκρατικές ελευθερίες. Στο ίδιο μοτίβο, εξάλλου, κινείται και η είδηση για την εύρεση βομβών μολότοφ στον χώρο του ΑΠΘ, εν μέσω καλοκαιριού που όλοι ξέρουν πως οι σχολές είναι κλειστές. Στην προσπάθειά τους αυτή, προφανώς βρίσκουν συμπαραστάτες και το καθηγητικό κατεστημένο, πιστό κολαούζο του συστήματος, που όταν δεν καλεί την αστυνομία εναντίων φοιτητών απλώς «νίπτει τας χείρας του» σαν άλλος Πόντιος Πιλάτος.
Αυτή η εισβολή δεν είναι η πρώτη και σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία. Έρχεται ως συνέχεια πολλών καταπατήσεων του ασύλου, με πιο πρόσφατα τα γεγονότα στην Πάτρα με την εισβολή στους χώρους 3 καταλήψεων, με την εισβολή στο ΤΕΙ Ηγουμενίτσας, στην κατάληψη Αντιβίωση στα Γιάννενα αλλά και την εισβολή στην πρυτανεία του ΕΚΠΑ λίγο πριν το καλοκαίρι και τις προσαγωγές δεκάδων φοιτητών που βρισκόταν εκεί για παράσταση διαμαρτυρίας. Μάλιστα, όπως φαίνεται εν όψει ΔΕΘ, η αστυνομία ετοιμάζει και άλλες εισβολές σε πανεπιστημιακούς χώρους, σε μια διαδικασία όξυνσης της καταστολής και τρομοκράτησης του λαού. Μια διαδικασία που εντάσσεται στην συνολικότερη φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής που προωθείται ως στοιχείο της πολιτικής του συστήματος.
Μιας πολιτικής που στερεί από την λαό και την νεολαία ακόμα και τα πιο βασικά δικαιώματα στο βωμό της κερδοφορίας των ξένων και ντόπιων αφεντικών. Γιατί οι δημοκρατικές ελευθερίες δε χωράνε στο μέλλον που μας ετοιμάζουν. Ένα μέλλον χωρίς προοπτική για την πλειοψηφία της νεολαίας, που φοιτά στο «νέο σχολείο» του μνημονίου με επιστρατευμένους καθηγητές, συγχωνευμάνα τμήματα και καταργημένες ειδικότητες, που σπουδάζει στο πανεπιστήμιο των λίγων και εκλεκτών που χτίζουν με τον νόμο πλαίσιο και τον σχέδιο «Αθηνά», που εργάζεται σε συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα, που την δολοφονούν καθημερινά με εξοστρακισμένες σφαίρες και ελέγχους εισιτηρίων σε τρόλεϊ όπως στο Περιστέρι.
Ξέρει πολύ καλά το σύστημα πως το καζάνι βράζει και είναι έτοιμο να εκραγεί όσο περισσότερο προχωράει η εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής, όσο ο λαός γίνεται βορά στα νύχια των ιμπεριαλιστών. Αυτές τις εκρήξεις οργής και τη συγκρότηση αντιστάσεων προσπαθεί να προλάβει με την ένταση της τρομοκρατίας και της καταστολής. Αυτές ακριβώς τις διεργασίες καλούνται να στηρίξουν οι δυνάμεις του κινήματος στους κόλπους του λαού, υπερασπιζόμενες τα κεκτημένα δικαιώματα και τις διαδικασίες του κινήματος απέναντι στην κρατική και παρακρατική καταστολή.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »