Ο εφιάλτης της κρίσης δεν τελειώνει

Η κεντρική πολιτική κατεύθυνση της κυβέρνησης εδώ και αρκετό καιρό είναι ότι τα βάσανα του ελληνικού λαού τελειώνουν, ότι έχει αρχίσει να φαίνεται φως στο βάθος του τούνελ και ότι η κρίση αρχίζει σιγά-σιγά να αποτελεί παρελθόν.
Βασικό επιχείρημα είναι η επίτευξη του πρωτογενούς πλεονάσματος στον προϋπολογισμό του 2014 και η πιθανότητα για έξοδο στις αγορές με έκδοση πενταετών ομολόγων στο δεύτερο εξάμηνο της χρονιάς. Μόνιμη επωδός είναι ότι το 2013 ήταν η δυσκολότερη χρονιά για το λαό, ότι δε θα ξανάρθει τέτοια χρονιά και ότι από εδώ και πέρα τα πράγματα θα αρχίσουν να βελτιώνονται. Ακόμα και η πρωτοβουλία των «58» για την κεντροαριστερά βασίζει όλο της το εγχείρημα στην εκτίμηση ότι η ανάπτυξη έρχεται.
Αντίστοιχες είναι και οι δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων, με τελευταίο τον Μπαρόζο στην τελετή για την ελληνική προεδρία, οι οποίοι λένε ότι αναγνωρίζουν τις προσπάθειες της κυβέρνησης και τις θυσίες του ελληνικού λαού και ότι, παρότι δε μπορούν να μιλήσουν για την αρχή του τέλους της κρίσης, βλέπουν ότι τα πράγματα πηγαίνουν προς τη σωστή κατεύθυνση και ότι σύντομα θα αρχίσουν να φαίνονται τα αποτελέσματα. Ενώ και από την αμερικάνικη πλευρά υπάρχουν τέτοια σημάδια, όπως η αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας τη Ελλάδας από τη Moody’s το Νοέμβρη και τα πρόσφατα δημοσιεύματα σε αμερικάνικες εφημερίδες που μιλούν για ενθαρρυντικές προοπτικές της ελληνικής οικονομίας.
Η πραγματικότητα, βέβαια, που ζει καθημερινά ο ελληνικός λαός δεν του επιτρέπει τέτοιες αισιοδοξίες. Η ανεργία εξακολουθεί να βρίσκεται πάνω από το 27% και οι απολύσεις σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα συνεχίζονται, οι μισθοί και οι συντάξεις έχουν κατρακυλήσει, ενώ έχει αρχίσει να γίνεται καθεστώς το να μην καταβάλλονται στους εργαζόμενους. Την ίδια στιγμή η φορολογία κυριολεκτικά ρημάζει τις λαϊκές οικογένειες και οι κατασχέσεις μισθών, συντάξεων, καταθέσεων και σπιτιών είναι στην ημερήσια διάταξη. Οσο για τις κοινωνικές παροχές; Αρκεί να δει κανείς τι γίνεται στο χώρο της υγείας για να συμπεράνει ότι ανήκουν οριστικά στο παρελθόν.
Φτάσαμε, παρόλ’ αυτά, στον πάτο του βαρελιού; Μήπως, δηλαδή, η κατάσταση έφτασε εκεί που έφτασε και από ‘δω και πέρα δε μπορεί παρά να σταθεροποιηθεί ή και να βελτιώνεται με αργά βήματα; Με άλλα λόγια, τέλειωσαν τα αντιλαϊκά μέτρα; Και πάλι οι ίδιοι οι κυβερνητικοί σχεδιασμοί απαντούν κατηγορηματικά πως όχι! Η περίφημη κινητικότητα στο δημόσιο έχει δρόμο ακόμα και οι στόχοι για τις απολύσεις παραμένουν. Στην υγεία μπορεί να πάρθηκε πίσω το εικοσιπεντάρι για την εισαγωγή στο νοσοκομείο, αλλά το σχέδιο διάλυσης έχει κι αυτό πολύ μέλλον. Το ασφαλιστικό φαίνεται ότι θα ανοίξει σύντομα, με μειώσεις στις επικουρικές συντάξεις και, ενδεχομένως, αυξήσεις στις εισφορές. Η καθυστέρηση στην καταβολή του μισθού σχεδιάζεται να νομοθετηθεί.
Μήπως, όμως, το κλίμα θα αλλάξει τώρα που ο Σαμαράς θα μας φέρει την ανάπτυξη; Για το τι εννοούν ανάπτυξη δε μας άφησε καμιά αμφιβολία ο Χρυσοχοΐδης, που θεώρησε μεγάλη επιτυχία την επανάληψη των έργων των αυτοκινητοδρόμων, με ανανεωμένες, όμως, συμβάσεις παραχώρησης που ανέβασαν τα διόδια ακόμα πιο ψηλά!
Πίσω από τις κυβερνητικές δηλώσεις πρέπει να δούμε τις πραγματικές πολιτικές αιτίες. Η κυβέρνηση πρέπει να δικαιολογήσει την πολιτική της και να δείξει ότι φέρνει κάποια αποτελέσματα εκτός από το να εντείνει συνέχεια την επίθεση. Αντίστοιχες είναι και οι επιδιώξεις των Ευρωπαίων, οι οποίοι συνεχώς επαναλαμβάνουν την επιτυχία του προγράμματος διάσωσης της Ιρλανδίας και τις θετικές εξελίξεις στην Ισπανία (αλήθεια εκεί μειώθηκε η ανεργία;). Οι επερχόμενες Ευρωεκλογές τους απασχολούν όλους και θα ήθελαν να μετριάσουν το ενδεχόμενο να εκφραστεί μαζικά η οργή του κόσμου απέναντι στην πολιτική τους.
Η κυβέρνηση έχει τη στήριξη των Ευρωπαίων και των Αμερικάνων κι αυτό φαίνεται στις απανωτές δηλώσεις συμπάθειας που γίνονται προς αυτήν. Η στήριξη δίνεται, όμως, για να συνεχίσει να προωθείται η επίθεση με την ίδια και μεγαλύτερη ένταση. Γι’ αυτό και δε λείπουν και οι αφόρητες πιέσεις από την τρόικα, όπως και οι εκτιμήσεις ότι θα χρειαστεί νέο μνημόνιο, νέο κούρεμα του χρέους και, προπαντός, νέα αντιλαϊκά μέτρα.
Από κει και πέρα, ακόμα και το πιο αισιόδοξο σενάριο να σκεφτεί κανείς, αυτό θα είναι, ουσιαστικά, εφιαλτικό για το λαό. Η κρίση δεν είναι η ίδια για όλους. Αυτός που την πληρώνει είναι ο λαός και αυτός χάνει όλο και περισσότερα κάθε μέρα που περνάει. Ακόμα και να παραμείνει η κατάσταση όπως έχει, ο λαός είναι χαμένος και θα συνεχίσει να χάνει ακόμα περισσότερο. Ακόμα και να μην παρθούν άλλα μέτρα, η ζωή της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού θα χειροτερεύει. Πόσο μάλλον που θα παρθούν…
Η κρίση είναι, στην ουσία της, μια ταξική αναμέτρηση. Το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα δείχνει το πραγματικό απάνθρωπο πρόσωπό του και είναι αποφασισμένο να αφαιρέσει από τους λαούς όσα δικαιώματα και κατακτήσεις κέρδισαν με αίμα εδώ και δεκαετίες. Βυθισμένο το ίδιο στην κρίση του, τη φορτώνει στους λαούς και προετοιμάζεται για να λύσει τις δικές του εσωτερικές διαφορές και αντιθέσεις.
Αυτή η κατάσταση δε θα ανατραπεί αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση! Οι καλύτερες μέρες που τάζει ο Τσίπρας είναι το ίδιο απατηλές με την ανάπτυξη που τάζει ο Σαμαράς. Ο ελληνικός λαός δεν έχει ανάγκη από έναν καλύτερο και σκληρότερο διαπραγματευτή με την τρόικα. Εχει ανάγκη από μια Αριστερά που θα βγαίνει μπροστά, θα παλεύει, θα συγκρούεται με τον ταξικό εχθρό κι έτσι θα εμπνέει το λαό να αγωνιστεί μαζικά και αποφασιστικά για το δικαίωμά του να ζει.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Το ταξικό πρόσωπο της κρίσης Ποιος πληρώνει το μάρμαρο;

Το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή διοργάνωσε στις 19 Νοέμβρη ημερίδα με θέμα “Δημοσιονομική Προσαρμογή: Πόσο δίκαιη είναι η κατανομή των βαρών;”, με ομιλητές πανεπιστημιακούς που το στελεχώνουν. Τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν επιβεβαίωσαν και ...μαθηματικά την πραγματικότητα που όλοι γνωρίζουμε: Οτι στην κρίση οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι.
Ενδεικτικά κάποιοι ...αμείλικτοι αριθμοί: Το 2009 το 20% των πλουσιότερων πολιτών είχαν εισοδήματα 5 φορές μεγαλύτερα από το 20% των φτωχότερων, ενώ σήμερα έχουν 7,5 φορές μεγαλύτερα. Το 19% του πληθυσμού ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας το 2009, ενώ σήμερα ζει το 28,9%. Οι σημερινοί φτωχοί είναι κατά 56% φτωχότεροι από τους φτωχούς του 2009. 600.000 άτομα λιγότερα από το 2009 αμείβονται με μισθό πάνω από 1.000€. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανέργων είναι άνεργοι για πάνω από 12 μήνες και μόνο το 15% παίρνει επίδομα ανεργίας. Το 2008 ο συνολικός φόρος στα ποτά ήταν το 44% της λιανικής τιμής, στη βενζίνη το 47% και στα τσιγάρα το 73%. Σήμερα, τα αντίστοιχα ποσοστά είναι 62%, 59% και 84%. Οι έμμεσοι φόροι είναι το μεγαλύτερο έσοδο του κράτους, το οποίο εισπράττει από τη φορολογία εταιρειών 1,5 δισ. το χρόνο, από φόρους περιουσίας 3 δισ., από φόρους πετρελαιοειδών 6 δισ., από φόρο εισοδήματος 8 δισ. και από ΦΠΑ 16 δισ.
Πώς διαμορφώθηκε, επομένως, η ...νέα ελληνική κοινωνία της κρίσης; Είναι σαφές ότι ένα κύριο χαρακτηριστικό είναι η φτωχοποίηση πολύ μεγάλων κομματιών του λαού, τα οποία δεν ανήκαν αναγκαστικά στην ίδια κοινωνική τάξη.
Η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα έχουν δεχτεί απανωτά χτυπήματα εδώ και δεκαετίες. Η πολιτική των παγωμένων μισθών ή των αυξήσεων κάτω από τον πληθωρισμό, των απολύσεων και της φορομπηξίας δεν τους είναι καινούρια. Αντίστοιχα και στο δημόσιο, όπου, ωστόσο, κάποιο σταθερό επίπεδο εισοδήματος ήταν πάνω-κάτω κατοχυρωμένο, ενώ ο φόβος της απόλυσης ήταν άγνωστος. Η κρίση έφερε τα πάνω κάτω, προχωρώντας πολύ πέρα από την κατοχύρωση των αντιλαϊκών πολιτικών που ήδη ίσχυαν στην πράξη. Μειώσεις μισθών, κόψιμο επιδομάτων και απολύσεις χτύπησαν όλους τους μισθωτούς, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ενώ και οι συνταξιούχοι είδαν τις συντάξεις τους να μειώνονται και τα δώρα τους να κόβονται.
Το κομμάτι των μικρομεσαίων ελεύθερων επαγγελματιών μπήκε επίσης στο στόχαστρο, όχι μόνο λόγω της γενικής μείωσης του τζίρου λόγω ανέχειας, αλλά και εξαιτίας των πολύ μεγαλύτερων φόρων που κλήθηκαν να πληρώσουν.
Σε όλα αυτά, πρέπει να συνυπολογίσουμε τη συνολικότερη φοροληστρική πολιτική, με τα χαράτσια και το φόρο στο πετρέλαιο θέρμανσης, η οποία έπληξε τεράστια κομμάτια του πληθυσμού, δεδομένου και του υψηλού ποσοστού ιδιοκατοίκησης στην Ελλάδα.
Οσοι, λοιπόν, ήταν ήδη φτωχοί, έγιναν ακόμη φτωχότεροι και σε αυτούς προστέθηκαν και πολλοί άλλοι, καινούριοι και άμαθοι σε τέτοια φτώχεια, που έχασαν τη γη κάτω από τα πόδια τους σχεδόν ...εν μία νυκτί. Τι έγινε, ωστόσο, με τα ανώτερα στρώματα της κοινωνίας; Χτυπήθηκαν, έμειναν αλώβητα ή βγήκαν κερδισμένα;
Η αναλογία που λέει ότι οι πλούσιοι είναι πλέον 7,5 φορές πλουσιότεροι από τους φτωχούς (από 5 φορές που ήταν) λέει πολλά και τίποτα. Το 20% των πλουσιότερων που μετριέται είναι μεγάλο κι έχει μεγάλες αποκλίσεις στο εισόδημα όσων περιλαμβάνονται σε αυτό. Θα ήταν πιο ενδιαφέρον να βλέπαμε το πλουσιότερο 5% σε σχέση με την υπόλοιπη κοινωνία. Ωστόσο, είναι σαφές ότι όταν κάποιοι φτωχαίνουν, κάποιοι πλουτίζουν!
Αυτό δε σημαίνει ότι η μεγαλοαστική τάξη της χώρας δεν έχει τα προβλήματά της με την κρίση. Χάνει την εσωτερική αγορά, είναι πιο ευάλωτη στους ανταγωνιστές της (εντός και εκτός συνόρων) και δυσκολεύεται να διεκδικήσει μερίδιο σε μια οικονομία που έχει στοιχεία ύφεσης που θυμίζουν καιρό πολέμου. Τα κλεισίματα μεγάλων επιχειρήσεων αυτό το πρόβλημα αναδεικνύουν.
Οι μεγάλες διαφορές, ωστόσο, σε σχέση με την υπόλοιπη κοινωνία είναι δύο: Η πρώτη είναι ότι μπορεί η επιχείρηση να κλείνει και να πτωχεύει, όμως οι μεγαλομέτοχοί της έχουν προ πολλού εξασφαλίσει μια ζωή χαρισάμενη μέχρι τα δισέγγονά τους. Οι (πρώην) υπάλληλοί τους, όμως, μπορεί και να πεθάνουν από την πείνα!
Η δεύτερη είναι ότι δεν είναι όλες οι μεγάλες επιχειρήσεις σε τέτοια κατάσταση. Είναι αρκετές αυτές που όχι μόνο δεν πτωχεύουν, αλλά αυξάνουν τα κέρδη τους. Πώς; Μα εφαρμόζοντας τις μνημονιακές πολιτικές κατά γράμμα! Με απολύσεις, με μειώσεις μισθών, με απλήρωτη εργασία και εντατικοποίηση, με την ευνοϊκή φορολογία, ακόμα και με ευνοϊκή μεταχείριση από τις τράπεζες, όταν, μάλιστα, υποτίθεται ότι η αγορά έχει στεγνώσει από ρευστό και οι τράπεζες δε δανείζουν ούτε ...στη μάνα τους!
Και, φυσικά, οι εξαγορές και οι συγχωνεύσεις, ακόμα και μεταξύ κολοσσών, γίνονται πάντα με όρους κυριαρχίας του ενός μέρους πάνω στο άλλο. Οπότε ο ισχυρός μπορεί να αγοράσει τον ανταγωνιστή του που ζορίζεται για ένα κομμάτι ψωμί και να βρεθεί ξαφνικά με μια επιχείρηση πολύ μεγαλύτερων δυνατοτήτων. Το παράδειγμα της αγοράς των καταστημάτων της Τράπεζας Κύπρου από την Πειραιώς είναι χαρακτηριστικό.
Αν, λοιπόν, είναι σαφής η πλευρά που λέει ότι δεν πονάει όλους το ίδιο η ανεργία, το χαράτσι, το κόψιμο της σύνταξης, η τιμή του πετρελαίου, είναι ακόμα πιο σαφής η άλλη πλευρά που λέει ότι η εξαθλίωση των πολλών φουσκώνει τις τσέπες των λίγων.
Οι οποίοι λίγοι, έχουν τον τρόπο και τα μέσα να μεταφέρουν τον πλούτο από τους πολλούς προς τις τσέπες τους. Και σ' ένα δεύτερο επίπεδο, οι (επίσης λίγοι) ιμπεριαλιστές έχουν τον τρόπο και τα μέσα να μεταφέρουν τον πλούτο από τις εξαρτημένες χώρες στις μητροπόλεις τους.
Η κρίση δεν είναι η ίδια για όλους. Εχει σαφώς προσδιορισμένα ταξικά χαρακτηριστικά και, επομένως, με ταξικά κριτήρια πρέπει να κρίνονται και οι λύσεις που προτείνονται για έξοδο από αυτήν. Αλλη έξοδο ονειρεύεται το κεφάλαιο, άλλη ο εργαζόμενος. Για άλλη παλεύει τώρα, μέσα στην κρίση, το κεφάλαιο, για άλλη ο εργαζόμενος. Δεν πρόκειται για εθνικό ζήτημα, ούτε, πολύ περισσότερο, για ευρωπαϊκό ή ακόμα και διεθνές. Στο έδαφος της κρίσης διεξάγεται μια ταξική αναμέτρηση, η έκβαση της οποίας θα καθορίσει τη ζωή μας για τα χρόνια που θά 'ρθουν.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Να γυρίσουμε τον τροχό

Από αδιέξοδο σε αδιέξοδο βαδίζει η κυβέρνηση των προθύμων, όσο οι πιέσεις των ιμπεριαλιστών γίνονται περισσότερο κυνικές και απροκάλυπτες. Ο ένας δηλώνει ότι βγαίνουμε πλέον από το μνημόνιο. Ο άλλος μετατρέπει τα μίλια που τους χωρίζουν από τους τροικανούς, σε μέτρα με τη δικιά του μεζούρα, εξαθλίωσης ενός ολόκληρου λαού. Και οι υπάλληλοι των ιμπεριαλιστών αναχωρούν για σκι, αφήνοντας την κυβέρνηση να παρακολουθεί τα σλάλομ των δυο εταίρων στην προσπάθεια να χειριστούν την χρεοκοπημένη χώρα, στον μεταξύ τους ανταγωνισμό για διέξοδο από την κρίση. Ολα αυτά θα ήταν ικανά να προκαλέσουν γέλια και σχολιασμούς από τον κόσμο, αν δεν συνεπάγονταν ακόμη χειρότερες μέρες και μέτρα για τον καθένα μας. Ύστερα από μια μομφή που κατέληξε σε ένα θέατρο κουτσαβακισμού και άφθονο βερμπαλισμό περί σωτήρων και προδοτών, τα ζητήματα που αφορούν τους εργαζόμενους επανήλθαν με σφοδρότητα. Νέα μέτρα, νέες απολύσεις, νέοι φόροι. Οι απολύσεις από την αμυντική βιομηχανία και την ΕΡΤ άραγε θα μπουν στα νούμερα του 2013 ή του 2014, ώστε να ευημερούν οι αριθμοί; Οι νέοι απολυμένοι θα το μάθουν τον Δεκέμβρη ή τον Μάρτη, ώστε να μετριαστούν οι αντιδράσεις; Το νέο πετσόκομα των συντάξεων αλλά και των μισθών θα γίνει άμεσα ή μέσω φόρων και χαρατσιών; Και, προπαντός, το χαράτσι θα μετονομαστεί, ώστε να το “χωνέψουν” οι αντάρτες βουλευτές ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ή θα μετακυλιστεί στους δήμους, ώστε ο κοσμάκης να κυνηγάει τους δημάρχους και όχι την κυβέρνηση;
Αυτά τα γελοία διλήμματα προσπαθούν να εφεύρουν οι δυο συνταξιδιώτες της εκποίησης της χώρας και του εργατικού της δυναμικού στους ιμπεριαλιστές και το κεφάλαιο, ώστε να προκύπτει πρωτογενές πλεόνασμα αθλιότητας. Την ίδια στιγμή που η ανεργία ξεπερνά το 30%, ενώ στους νέους το 60%, βρίσκεται εκτός παραγωγής και άρα βιώνει τον εγκλωβισμό του στο κοινωνικό περιθώριο. Την ίδια στιγμή που οι κατασχέσεις μισθών και συντάξεων συγκλίνουν με τις κατασχέσεις κατοικιών στη δημιουργία ενός νέου φαινομένου αστέγων, παράλληλα με τα 350.000 νοικοκυριά που στερούνται ρεύματος και των πολύ περισσότερων που θα παγώνουν λόγω πετρελαίου. Την ίδια ώρα που η κατάργηση της αργίας της Κυριακής μαζί με το όριο απολύσεων ολοκληρώνουν μια καταιγιστική διάλυση των εργατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων, οι δύο νέοι μονομάχοι ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ αγωνιούν για το ποιος θα στηριχτεί και θα πάρει την βούλα από τα ξένα και ντόπια κέντρα εξουσίας. Και ναι μεν στο ΠΑΣΟΚ η διαλυτική κατάσταση φαίνεται πιο εύκολα, φτάνοντας ίσως στα όρια να πάψει να αποτελεί και κοινοβουλευτική ομάδα, στην προσπάθεια των βουλευτών του να επιβιώσουν, όμως εξίσου δύσκολη εξελίσσεται και η πορεία της ΝΔ. Όχι βέβαια γιατί κάποιοι θυμήθηκαν ότι, αφού ψήφισαν όλα τα μνημόνια, δεν θα “ανεχθούν” νέα μέτρα ή να φορολογηθεί το χωράφι και το μαντρί αλλά γιατί συνειδητοποιούν ότι το success story του αρχηγού τους θα τους οδηγήσει στην ίδια θέση που σήμερα βρίσκεται ο εταίρος τους. Πρόκειται, λοιπόν, για μια κυβέρνηση που κρατιέται κυριολεκτικά από τους προστάτες της και που δεν πρόκειται όχι να τους αντιμιλήσει αλλά θα πάρει και καινούργια μέτρα, όποτε και όσα κρίνουν, πριν ή μετά το σκι τους, οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές και το ΔΝΤ. Αυτό οδηγεί στελέχη, όπως η Ντόρα, να προσπαθούν να διασώσουν τη σημερινή κυβέρνηση, έστω και με τσόντες από τη ΔΗΜΑΡ. Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ, αφού φόρεσε και καουμπόικο χαλινάρι στο Τέξας και διαβεβαίωσε ότι δεν κάνει χωρίς ευρώ και ΕΕ τους ενδιαφερόμενους, επιχείρησε να αναβαθμίσει την κινηματική του φορεσιά, διαπιστώνοντας ότι, δυστυχώς, πρόκειται για άδειο πουκάμισο. Ούτε τα μέλη των συνιστωσών του δεν έπεισε να χάσουν ένα κυριακόβραδο στις... επάλξεις του Συντάγματος, ώστε να συμβάλουν στην “λαϊκή” αναβάπτιση της νέας του κολοτούμπας-προσαρμογής. Η ακόμη δεξιότερη μετατόπισή του και η συμμόρφωσή του με τις απαραίτητες ιμπεριαλιστικές προδιαγραφές δεν δημιουργούν μόνο εσωτερικές τριβές από κάποιους που κάνουν ότι δεν είχαν υποψιαστεί αυτές τις πολιτικές κυβιστήσεις που απαιτούνται στο στίβο της κυβερνητικής διεκδίκησης, αλλά το χειρότερο είναι, ότι δεν διαβάζουν το ρήγμα που, στην πραγματικότητα, χωρίζει όλους αυτούς από το λαϊκό αίσθημα οργής που έχει παραχθεί. Και είναι χειρότερο, γιατί ακόμη και την πιθανή μετατόπιση ψήφων που μπορεί να προκύψει, τη θεωρούν ως γεφύρωμα αυτού του ρήγματος, μη κατανοώντας ότι η λαϊκή στήριξη, ακόμη και μιας ρεφορμιστικής αριστερής εναλλαγής, απαιτεί άλλου επιπέδου λαϊκή συνείδηση και άλλου επιπέδου συγκρότηση του εργατικού κινήματος. Οι αυταπάτες τους -που ίσως ράγισαν με την αποτυχία της συγκέντρωσης στο Σύνταγμα- συνάδουν με την συνεχή και σταθερή αποστίχοιση πλατειών μαζών γύρω από αυτό το μόρφωμα που διαπιστώνουμε όλοι όσοι συμμετέχουμε σε κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. Οι “λύσεις” που προσφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται σε διάσταση με τα πραγματικά συμφέροντα των εργαζόμενων, όχι βέβαια γιατί το υπαινίχθηκε ο Γλέζος αλλά γιατί το συνειδητοποιούν ολοένα και εντονότερα οι ίδιες. Την ώρα που διαπιστώνεται περαιτέρω φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής και έγινε φανερό μέσα στη Βουλή αλλά και στη συνέντευξη του Σαμαρά στο Mega ότι οι εργατικοί αγώνες, οι λαϊκές αντιστάσεις και η Αριστερά βρίσκονται στο στόχαστρο και είναι ήδη υπό διωγμό, το να μην διαπιστώνει κανείς το χάσμα ανάμεσα στο εκλογικό ποσοστό και την κινηματική του δυνατότητα, μόνο ανησυχία μπορεί να προκαλεί και όχι αισιοδοξία. Σε ενα τόσο ρευστό και δεξιόστροφο πολιτικό γήπεδο, αυτός που συνεχίζει να λείπει είναι η Αριστερά των αγώνων και της ανατροπής. Και εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμη σοβαρότερα, γιατί η απουσία αυτή επιτρέπει στην όποια κυβέρνηση να αλωνίζει, να επαίρεται ότι περνάει όποιο μέτρο θέλει, να μετατοπίζει αντιδραστικότερα την κοινωνική πόλωση. 40 χρόνια μετά από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, προβάλει επιτακτικά η αναγκαιότητα όχι της επίκλησης μια αόριστης αισιοδοξίας που τείνει να μας πείσει ότι λίγο ακόμη και έπεσε η κυβέρνηση και σωθήκαμε ή ότι το... μεταβατικό σχέδιο εξουσίας γίνεται πιο ορατό. 40 χρόνια μετά, το καμπανάκι για την κομμουνιστική Αριστερά, για τις λαϊκές δυνάμεις δεν σημαίνει τον τελευταίο γύρο αλλά την εκκίνηση για την οικοδόμηση νέων αντιστάσεων, νέων κινηματικών συγκρούσεων που θα αποτελέσουν τα δικά μας Πολυτεχνεία. Στα σημερινά αδιέξοδα αυτού του σάπιου συστήματος, γίνεται ακόμη πιο επιτακτική και επείγουσα η ανασυγκρότηση ενός μαχητικού ταξικού εργατικού κινήματος που θα θέσει στα προτάγματά του τους ιμπεριαλιστές -όπως τότε- αλλά και το ντόπιο κεφάλαιο, που ωθούν την συντριπτική πλειοψηφία στα κάγκελα της εξαθλίωσης, αποφασισμένοι να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο γι’ αυτό. Το πραγματικό δίλημμα για τους εργαζόμενους, για το λαό, για την Αριστερά λοιπόν, είναι, αν θα σταματήσουν αυτήν την εξέλιξη και ακόμη καλύτερα αν θα την αναστρέψουν.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Προς νέες αντιασφαλιστικές ανατροπές

Αδιευκρίνιστοι παραμένουν μέχρι αυτή τη στιγμή οι λόγοι για τους οποίους «πάγωσε» το ασφαλιστικό νομοσχέδιο που η κυβέρνηση σκόπευε να καταθέσει στη Βουλή την προηγούμενη Τρίτη. Το Υπουργείο Εργασίας διαψεύδει ότι η καθυστέρηση οφείλεται σε διαφωνίες της τρόικας και πιέσεις που ασκεί για σοβαρές ανατροπές στο ασφαλιστικό, αλλά κανείς δεν δείχνει να πείθεται.
Υποτίθεται ότι στόχος του νέου νομοσχεδίου -που έφτασε στα... πρόθυρα της κατάθεσης- ήταν να καλυφτεί το δημοσιονομικό κενό των 500 εκατομμυρίων ευρώ στην κοινωνική ασφάλιση. Ωστόσο, η τρόικα έχει άλλη γνώμη, καθώς θεωρεί ότι το κενό αυτό είναι πολύ ψηλότερο, αγγίζοντας τα 2 δισ. ευρώ! Μάλιστα, η τρόικα απειλεί -για μια ακόμη φορά- ότι δεν πρόκειται να έρθει στην Αθήνα εάν η κυβέρνηση δεν ξεκαθαρίσει το ύψος του δημοσιονομικού κενού.
Δεν υπάρχει, λοιπόν, καμιά αμφιβολία ότι αυτό που απαιτούν οι ιμπεριαλιστές της ΕΕ και του ΔΝΤ δεν είναι απλές παρεμβάσεις στο ασφαλιστικό, αλλά σαρωτικές αλλαγές. Αλλαγές που θα σημάνουν μεγαλύτερη συρρίκνωση των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων των εργαζομένων. Αλλαγές που υπηρετούν το στρατηγικό στόχο του κεφάλαιου για πλήρη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης, για μετατροπή του καθολικού αυτού δικαιώματος της εργατικής τάξης σε μία προαιρετική παροχή της οποίας το ύψος και το εύρος θα αποφασίζουν τα επιτελεία του συστήματος. Δεν έχουν καμία διάθεση οι δυνάμεις του κεφάλαιου να συνεχίσουν να συμβάλλουν για την ασφαλιστική κάλυψη των εργαζομένων. Δεν έχουν την παραμικρή διάθεση να συνεχίσουν επιστρέφουν το κομμάτι της κλεμμένης υπεραξίας που καλύπτει δικαιώματα όπως αυτό της ασφάλισης και της πρόνοιας. Τους το επιτρέπει ο ταξικός συσχετισμός, αλλά και τους το επιβάλλει ο λυσσαλέος μεταξύ τους ανταγωνισμός και η επιδίωξη για όσο το δυνατόν μεγαλύτερα κέρδη.
Ο προβεβλημένος κυβερνητικός στόχος θα αφορούσε δήθεν τη «θωράκιση» του ασφαλιστικού συστήματος από «παραβατικές συμπεριφορές», τον «εξοπλισμό» των ασφαλιστικών ταμείων «με θεσμικά εργαλεία που βελτιώνουν δραστικά την εισπρακτική ικανότητα του συστήματος» για την «καταπολέμηση της εισφοροδιαφυγής, με όποια μορφή έχει, αδήλωτη εργασία, ανασφάλιστη εργασία, μη υποβολή ΑΠΔ, υποβολή ΑΠΔ χωρίς καταβολή εισφορών, διασταύρωση προνοιακών επιδομάτων». Όμως και με την πιο στοιχειώδη ανάγνωση της πραγματικότητας, τινάζεται στον αέρα αυτή η επιχειρηματολογία. Σε ποιες ακριβώς ασφαλιστικές εισφορές αναφέρεται το υπουργείο, όταν η ανεργία διαρκώς διογκώνεται; Όταν η ανασφάλιστη εργασία πριμοδοτείται και δρομολογείται από την ίδια την κυβέρνηση και τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία, μέσω των διάφορων επιδοτούμενων προγραμμάτων; Όταν οι μισθοί (άρα, και οι ασφαλιστικές εισφορές) έχουν συρρικνωθεί δραματικά και συνεχίζουν να συρρικνώνονται; Όταν οι χαριστικές διατάξεις και οι ρυθμίσεις για τους εργοδότες έρχονται η μια μετά την άλλη, μπας και φιλοτιμηθούν να δώσουν κάτι από τα χρωστούμενα στα ασφαλιστικά ταμεία (που έχουν ήδη παρακρατήσει από τους εργαζόμενους).
Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΠΟΣΕ ΙΚΑ, της ομοσπονδίας των εργαζομένων στο ΙΚΑ, οι συσσωρευμένες οφειλές των επιχειρήσεων ανέρχονται στα 8 δισ. ευρώ. Από αυτά έχουν ρυθμιστεί μόνο τα 1,792 δισ. ευρώ (!) και χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα εισπραχτούν κιόλας. Η ίδια η κυβέρνηση εκτιμάει-ελπίζει ότι από αυτά μπορούν να εισπραχθούν τα μισά, αφού -για παράδειγμα- τα 1,678 δισ. ευρώ αφορούν επιχειρήσεις που έχουν ήδη κλείσει!!!
Να, λοιπόν, τι σημαίνει η τόνωση της «επιχειρηματικότητας» και της «ανταγωνιστικότητας» για τους εργαζόμενους. Να, σε ποιο έδαφος πατάει το «success story» και η «προσέλκυση επενδύσεων». Η τεράστια Ειδική Οικονομική Ζώνη που λέγεται Ελλάδα περιλαμβάνει φοροαπαλλαγές και εισφοροαπαλλαγές για το κεφάλαιο, ανασφάλεια και εξαθλίωση για τους εργαζόμενους.
Και για του λόγου το αληθές, ας δούμε τα στοιχεία του Δεκέμβρη 2012 για τους συνταξιούχους του ΙΚΑ (πάλι σύμφωνα με την ΠΟΣΕ ΙΚΑ): Σε σύνολο 1.039.591 συνταξιούχων, οι 513.609 (49,4%) παίρνουν σύνταξη μέχρι 500 ευρώ, οι 254.140 (24,4%) παίρνουν σύνταξη από 500 έως 700 ευρώ, οι 113.597 (10,9%) έχουν συντάξεις από 700 έως 1.000 ευρώ και μόλις 158.245 συνταξιούχοι (15,22%) παίρνουν συντάξεις πάνω από 1.000 ευρώ. Και για όσους δεν κατάλαβαν, ένα από τα στοιχεία που προκύπτει από τα παραπάνω είναι ότι οι 767.749 συνταξιούχοι των δύο πρώτων κατηγοριών, δηλαδή το 73,8% των συνταξιούχων του ΙΚΑ ζουν με εισοδήματα στα όρια της στατιστικής φτώχειας ή κάτω από αυτά.
Τι ζητούν, λοιπόν, οι τροϊκανοί ιμπεριαλιστές; Μα, την επέκταση και χειροτέρευση αυτής της κατάστασης. Διότι δεν είναι δυνατόν ο στόχος για κατώτατο μισθό στα 300 ευρώ να μην συνοδεύεται από ακόμη χαμηλότερες συντάξεις. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο στο στόχαστρο έχουν μπει όλοι οι ασφαλισμένοι που πρόκειται να συνταξιοδοτηθούν τα αμέσως επόμενα χρόνια οι οποίοι, μαζί με αυτούς του ΟΑΕΕ (πρώην ΤΕΒΕ), υπολογίζονται σε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες.
Ανάμεσα σε αυτούς «φωτογραφίζονται» οι μητέρες με ανήλικα τέκνα και οι ασφαλισμένοι σε Δημόσιο, ΔΕΚΟ, τράπεζες που έχουν τα απαραίτητα ένσημα αλλά όχι την απαιτούμενη ηλικία, (οι λεγόμενες πρόωρες συνταξιοδοτήσεις), οι εργαζόμενοι στα ΒΑΕ και άλλοι. Όλοι αυτοί, είτε μέσα από τη μείωση των συντάξεων είτε μέσα από την αύξηση των ορίων ηλικίας, είναι από τους πρώτους που θα βιώσουν τη νέα αντιασφαλιστική επίθεση.
Και μαζί με αυτούς, στο στόχαστρο έχουν ήδη μπει οι επικουρικές συντάξεις, το εφάπαξ ακόμη και το ΕΚΑΣ που βαίνει προς πλήρη κατάργηση, αφού από 1/1/2014 -σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του 2014- θα δίνεται μόνο σε όσους έχουν συμπληρώσει το 65ο έτος ηλικίας, δηλαδή περικόπτεται από 150.000 συνταξιούχους.
Ανεξάρτητα, λοιπόν, από το πότε θα κατατεθεί το νέο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο, οι στόχοι του είναι ξεκάθαροι και βαθιά αντιλαϊκοί και αντεργατικοί. Γι’ αυτό και το λαϊκό-εργατικό κίνημα πρέπει να προετοιμαστούν γι’ αυτήν την αναμέτρηση. Μια αναμέτρηση που δεν αφορά μόνο κάποιες συγκεκριμένες ομάδες, αλλά το σύνολο του λαού και των εργαζομένων.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Πώς προχωράμε

Ενάμισυ χρόνο μετά τη δραστηριοποίησή της, η ΠΑΑΣ ετοιμάζεται να προχωρήσει στην πανελλαδικοποίησή της, επιδιώκοντας να ανοίξει νέους δρόμους στους κοινωνικούς αγώνες του λαού. Αγώνες που ανέπτυξαν μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης, η πλειοψηφία του λαού το τελευταίο διάστημα, φτάνοντας όμως σε όρια που έθεσαν το επίπεδο συγκρότησής τους αλλά και η στάση του μεγαλύτερου κομματιού των οργανώσεων που αναφέρονται στην Αριστερά.
Η σαρωτική επίθεση και η ολομέτωπη αμφισβήτηση κάθε εργατικής κατάχτησης από την κυβέρνηση δείχνει ότι τίποτε δεν θα μείνει όρθιο, ούτε καν κοινωνικά δικαιώματα που μέχρι πρότινος θεωρούνταν δεδομένα (παιδεία, υγεία, περίθαλψη, ασφάλιση). Ενδεικτικά, δεν χρειάστηκε καμιά συνταγματική τροποποίηση, ώστε να καταργηθεί η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, όπως και δεν χρειάστηκε καμία διαβούλευση για την κατάργηση τομέων που το δημόσιο είχε παρέμβαση. Η ΕΡΤ αλλά και οι αμυντικές βιομηχανίες ακολουθούν το ξεπάτωμα της παιδείας και των νοσοκομείων, καθιστώντας κι αυτή την επιβίωση διεκδικήσιμο αίτημα.
Απέναντι σε αυτή την βίαιη επέλαση του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου, η Αριστερά δείχνει να αναχωρεί από την ταξική πάλη, κηρύσσοντας το μάταιο των αγώνων και προκρίνοντας το πεδίο των εκλογών και τις αφηγήσεις για λαϊκή εξουσία και σοσιαλισμούς που θα προκύψουν έξω από την ταξική πάλη ή από τη δικαιότερη διαχείριση ενός συστήματος που σαπίζει εξαθλιώνοντας τη κοινωνία του.
Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι με ποιους όρους θα συνεχιστεί η αντίσταση και η διεκδίκηση σε αυτές τις συνθήκες και πάνω σε ποιους άξονες πάλης. Εδώ καλείται να απαντήσει η ΠΑΑΣ, αναδεικνύοντας το πραγματικό πεδίο αναφοράς των κοινωνικών και ταξικών κινημάτων. Ένα πεδίο όπου οι βασικοί άξονες πάλης δεν μπορεί παρά να είναι αντιιμπεριαλιστικοί, αντικαπιταλιστικοί, αντιδιαχειριστικοί και να έχουν αναφορά στα άμεσα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι λαϊκές μάζες. Κάτι που βέβαια δεν αρκεί, αν δεν τείνει στην αναγωγή των όποιων εστιών αντιστάσεων σε ένα συνολικότερο μέτωπο αντίστασης που θα στοχεύει στην ανατροπή αυτής της αντιλαϊκής λαίλαπας.
Στο χρόνο που διήνυσε η ΠΑΑΣ, ιχνογράφησε την ύπαρξη αυτού του ρεύματος, έστω και με δυσκολίες και πισωγυρίσματα. Πολιτικό ρεύμα διεσπαρμένο πανελλαδικά αλλά και κινηματικά, με την εμφάνιση ομαδοποιήσεων που κάτω από ένα σχετικά ομογενοποιημένο πλαίσιο προσπάθησε, όχι πάντα πετυχημένα, να συσπειρώσει ένα δυναμικό που δεν θέλει να εγκαταλείψει την ταξική πάλη ούτε να ξυπνάει και να κοιμάται με το πότε θα στηθούν οι κάλπες, έχοντας πάντα στο πίσω μέρος του κεφαλιού του τη βελτίωση των ποσοστών του, σε κάποιες έκτακτες εθνικές εκλογές.
Οι λεονταρισμοί των «θερμών» φθινοπώρων που διαδέχονταν «καύσωνες» της άνοιξης και τράβα κορδέλα αποδείχτηκε ότι ήταν λόγια διαφυγής και όχι προθέσεις στήριξης εργατικών ξεσπασμάτων ή ακόμη περισσότερο δημιουργίας κινηματικού ρεύματος που θα έθετε σε νέα βάση την αντίσταση που έχει ανάγκη ο λαός και οι εργαζόμενοι. Αυτό το κενό καλείται να διαχειριστεί αυτό το ρεύμα.
Οι πολιτικές δυνάμεις που πρωτοστάτησαν στην δημιουργία της ΠΑΑΣ, οι αγωνιστές που έστερξαν να την στηρίξουν, απαιτούν από αυτή να προχωρήσει σήμερα ένα βήμα παραπέρα στη συγκρότηση αυτού του δυναμικού, χωρίς αυταπάτες για πόλους και συγκροτήσεις που δεν αντιστοιχούν στο σημερινό επίπεδο μαζικότητας, πολιτικής συμφωνίας και κοινής δράσης. Οι δυνάμεις αυτές, παράλληλα, διαβλέπουν στην πανελλαδικοποίηση την ευκαιρία να αποτελέσει εφαλτήριο αυτού του δυναμικού, ώστε να μπορεί να δρα, να συντονίζεται και να προχωρά με καλύτερους βηματισμούς. Το επόμενο σαββατοκύριακο καλούνται να αναβαθμίσουν τη συμφωνία τους σε μια μετωπική πολιτική συνεργασία που θα ανταποκρίνεται τόσο σε μια πιο διευρυμένη πολυσυλλεκτικότητα των σχημάτων και του κόσμου που θέλει να κινηθεί σε αυτά αλλά και την δυνατότητα πραγματικής δημιουργικής συμμετοχής του, χωρίς να νιώθει απλά υλοποιητής κάποιων κεντρικών αποφάσεων. Με πρώτιστη επιδίωξη την ενίσχυση των όποιων αντιστάσεων ξεσπούν αλλά και το πάρσιμο εκείνων των πρωτοβουλιών που θα επιτρέψουν την έκφραση της λαϊκής αγανάκτησης.
Η ανασύνθεση σε μια πιο προωθημένη συγκρότηση των σχημάτων που δημιουργήθηκαν στο χρόνο που πέρασε είναι επιβεβλημένη και ορατή ανάγκη για καθένα που συμμετέχει στους αγώνες.
Η μετωπική πολιτική «ομπρέλα» που μπορεί να προκύψει πρέπει να δίνει τη δυνατότητα στις συγκροτήσεις που έχουν υπάρξει ή θα προκύψουν να λειτουργούν ως πολιτικά υποκείμενα στο χώρο τους και στην περιοχή τους, παράγοντας κατευθύνσεις και αιτήματα που θα επιτρέψουν σε αγωνιστές να συμβάλλουν ουσιαστικά, με την αποτελεσματική εμπλοκή τους, στην ταξική πάλη. Να κατοχυρώνει αυτή την δυνατότητα που αποτελεί τελικά τη ζωογόνα δύναμη αυτού του εγχειρήματος, χωρίς να προκαλεί συγχύσεις, όπως άλλα μετωπικά προτάγματα όπου πίσω από την ανοχή μιας «διαφορετικότητας» αποκρύβεται η αποδοχή μιας καθόλα διαχειριστικής στάσης που ενυπάρχει με αντιδιαχειριστικές κορώνες, ακριβώς για να νομιμοποιεί την επί της ουσίας εκλογική συνεύρεση αποκλινουσών πολιτικών επιλογών. Άλλωστε, η διαφορετική σύνθεση που ενυπάρχει ήδη σε κάποια σχήματα ούτε μπορεί να αγνοηθεί ούτε να καταργηθεί. Πρέπει ν' αποτελεί πρόκριμα αυτού του εγχειρήματος, ώστε να μπορέσει να μπολιάσει ευρύτερες μάζες σε μια αντιιμπεριαλιστική- αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, χωρίς να καλλιεργεί αυταπάτες για εκλογικούς συσχετισμούς και αναθέσεις της ταξικής πάλης σε κάποιους πιο ειδικούς.
Όσο αυτό το δυναμικό θα παρεμβαίνει πιο συντεταγμένα και θα παίρνει πρωτοβουλίες, θα κατοχυρώνεται στις λαϊκές συνειδήσεις ως μια ξεχωριστή οντότητα που θα συμβάλει στην κλιμάκωση της ταξικής πάλης σε σωστή κατεύθυνση.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η αναγγελία της (και από την) Ουάσιγκτον

Όσοι ταλαντεύτηκαν ή, ακόμα χειρότερα, έσπευσαν και να χαρούν, θεωρώντας πως η κυβερνητική-κρατική επιχείρηση ενάντια στη Χ.Α. αποτελεί «θετική εξέλιξη», εννοώντας προφανώς ότι ανοίγει το δρόμο για την αντιμετώπιση του φασισμού και των ήδη σκληρών όρων ανελευθερίας και καταπίεσης που αντιμετωπίζει στην καθημερινή του ζωή και στην πάλη του ο λαός και η νεολαία, δεν έχουν πια καμιά δικαιολογία, για να μείνουν στην εκτίμηση αυτή! Η κυβέρνηση και οι δυνάμεις του συστήματος αναδεικνύουν καθαρά και εξαγγέλλουν επίσημα το πολιτικό περιεχόμενο, τους πολιτικούς φορείς και τους όρους της φασιστικοποίησης που το σύστημα στοχεύει να επιβάλλει, στο λαό και τη νεολαία, στην πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας.
Το πολιτικό περιεχόμενο το συνόψισε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, μιλώντας σε εκδήλωση στην Ουάσιγκτον, με τη φράση «πρέπει να αντιμετωπίσουμε και το άλλο άκρο που μιλάει για έξοδο από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ». Πόσα άραγε «απαγορεύεται» και πόσα «επιβάλλεται» απορρέουν από αυτή τη σύντομη φράση, για τους όρους ζωής, δουλειάς, ελευθερίας για την εργατική τάξη, το λαό και τη νεολαία της χώρας; Τι τύχες προδικάζει οικονομικά, πολιτικά και… πολεμικά για την ίδια τη χώρα -αλλά και για την περιοχή- η θέση πως είναι «ακραίο» να μην ανήκει η χώρα στους αμερικάνους και ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, στα συμφέροντα τους, στις απαιτήσεις τους, στα αιματηρά πολεμικά σχέδια τους; Το δόγμα βέβαια –«ανήκομεν στη Δύση»- μόνο καινούριο δεν είναι. Με αυτό και στη βάση αυτού, πορεύτηκε η αστική τάξη από το 1974 ως σήμερα, για να μείνουμε μόνο στα τελευταία σαράντα χρόνια. Αλλά η ανάδειξη εκτός πολιτικής νομιμότητας της θέσης και της πάλης για το σπάσιμο των δεσμών της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, είναι αναγγελία απόρριψης του παραμικρού αιτήματος, είναι διακήρυξη βαθιάς και μόνιμης δυστυχίας για το λαό. Γιατί αυτή τη θέση υποστηρίζει και αυτή την πάλη αναδεικνύει αντικειμενικά κάθε κινητοποίηση, κάθε αγώνας, κάθε διαμαρτυρία ακόμα, σήμερα, των λαϊκών και εργατικών μαζών που στενάζουν από την ανεργία και την εξαθλίωση, που αντιμετωπίζουν έναν ολοένα και πιο μαύρο κοινωνικό και εργασιακό μεσαίωνα. Με τη σκλαβιά του ΔΝΤ, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ «για πάντα», λέει, λοιπόν, ο Σαμαράς στην εργατική τάξη και το λαό, ορίζοντας έτσι το επιτρεπτό πλαίσιο για την πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας.
Οι πολιτικοί φορείς που θα εφαρμόσουν και θα ασκήσουν αυτή τη μόνη επιτρεπτή επιλογή υπάρχουν ήδη! Είναι η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τα ξέφτια του, η πρόθυμη ΔΗΜΑΡ και όλοι όσοι (πχ ΑΝΕΛ, εθνικιστικές ομάδες, η «αναμορφωμένη» Χ.Α. κοκ) που θα δεχτούν να συναποτελέσουν το «συνταγματικό τόξο». Και ποιο είναι το βασικό κοινό, το βασικό κριτήριο των πολιτικών δυνάμεων του «συνταγματικού τόξου»; Μα ακριβώς η πλήρης αποδοχή της υποτέλειας στις ΗΠΑ και τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, η απόλυτη ευελιξία στις απαιτήσεις τους, χωρίς ούτε δεξιο-εθνικιστικές, ούτε αριστερούτσικες παρεκκλίσεις και αποκλίσεις. Τα κόμματα του συντάγματος θα είναι τα κόμματα που, χωρίς αστερίσκους και ιδιαίτερες επιδιώξεις, θα υπηρετούν την ιμπεριαλιστική καταλήστευση της χώρας και του λαού και θα ακολουθούν χωρίς δεύτερη κουβέντα τις διαδρομές αίματος που ήδη χαράζουν οι Αμερικανονατοϊκοί στην Μ. Ανατολή και στη ΝΑ Μεσόγειο. Γιατί ο ιμπεριαλιστικός σκυλοκαυγάς -εν μέσω της παγκόσμιας κρίσης- όπως κιόλας έδειξε η κατάσταση στη Συρία, έχει ανέβει πολλά σκαλοπάτια και δεν χωράει, ούτε ανέχεται, ενστάσεις και αποκλίσεις από τους υποτελείς του. Και γιατί, ταυτόχρονα, η κατρακύλα της αστικής τάξης της χώρας στη βάση της εξάρτησής της, το μόνο Σύνταγμα που της επιτρέπει να έχει είναι το Σύνταγμα της υποτέλειας. Ορίζοντας έτσι τις «συνταγματικές» πολιτικές δυνάμεις, το σύστημα προφανώς απαιτεί και θα απαιτήσει και τον ανάλογο επανακαθορισμό των «επιτρεπτών ορίων» για όποια δύναμη αναφέρεται στην Αριστερά. Δεν τους είναι αρκετή ούτε η αδιάκοπη ως τώρα προσαρμογή της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ στις ανάγκες του συστήματος, ούτε η πολιτική της αποχής από τις απαιτήσεις της ταξικής πάλης της ηγεσίας του ΚΚΕ, που όχι σπάνια είναι ακόμα και πολιτική υπονόμευσης των αγωνιστικών διαθέσεων και δυνατοτήτων των μαζών. Και βέβαια μέσα στο στόχαστρο αυτού του «επανακαθορισμού» βρίσκονται και οι πραγματικά «ακραίες» πολιτικές οργανώσεις και δυνάμεις που διακηρύσσουν την αναγκαιότητα και παλεύουν να υπηρετήσουν την ενίσχυση της αντιιμπεριαλιστικής-αντικαπιταλιστικής πάλης των μαζών.
Στη βάση των παραπάνω καθορίζονται και οι όροι (μη) ύπαρξης της μαζικής πάλης, του λαϊκού και εργατικού κινήματος. Η «ενιαία καταδίκη της βίας» που, ως θεμελιώδες δόγμα, εκστομίζεται διαρκώς από τους κυβερνητικούς και τους άλλους παράγοντες του συστήματος, δεν είναι παρά η καταδίκη κάθε λαϊκής-εργατικής-νεολαιίστικης αντίστασης και πάλης. Αυτή είναι η μόνη «βία» που πραγματικά δεν ανέχεται το σύστημα της υποτέλειας και της εκμετάλλευσης, γιατί θέλει να κυριαρχεί απρόσκοπτη η δική του βία. Η βία της πολιτικής του, που εξοντώνει τα στοιχειώδη δικαιώματα στη ζωή του λαού και της νεολαίας. Η βία των πολιτικών εκβιασμών των ιμπεριαλιστών πατρώνων του και των ντόπιων κέντρων, που απαιτούν από έναν ολόκληρο λαό υποταγή για πάντα και είναι οι μόνοι «αρμόδιοι» να του ορίζουν υπουργούς -ή ακόμα και πρωθυπουργούς- θρεμμένους και δασκαλαμένους στις αμερικάνικες υπηρεσίες και στα ευρωπαϊκά γραφεία. Η βία των νόμων, των δυνάμεων καταστολής, των δικαστηρίων, που απαγορεύουν τη μαζική πάλη, την απεργία, τη διαδήλωση, τη διεκδίκηση σε όποια μορφή, και ματοκυλούν, συλλαμβάνουν, φυλακίζουν, ακόμα και δολοφονούν, με ή χωρίς τη συνδρομή των φασιστικών ορδών.
Όλα αυτά που τα ζούμε ήδη χρόνια τώρα, ο Σαμαράς και οι επιτελείς του αναγγέλλουν πως θα τα αναβαθμίσουν και θα τα γενικεύσουν στη νέα εποχή της φασιστικοποίησης που «πρέπει» να μπούμε. Τώρα που «χτύπησαν το ένα άκρο», έχουν κάθε λόγο να χτυπήσουν και το «άλλο άκρο». Το λαό και τις πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς που θέλουν να παλέψουν μαζί του για τα δίκια του και την επαναστατική προοπτική του. Στην πραγματικότητα, αυτό είναι το μόνο «άκρο» που τους «περισσεύει», που δεν χωράει μέσα στους εξτρεμισμούς της ιμπεριαλιστικής-καπιταλιστικής βαρβαρότητας που υπηρετούν. Αναγγέλλουν, λοιπόν, τη θεσμική φασιστικοποίηση, όπως την απαιτεί και την εγκρίνει ο μόνος «ιερός θεσμός» τους, τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά τους. Και την αναγγέλλουν από την έδρα των αφεντικών τους.
Θα πάρουν τα μέτρα τους και ο λαός τα δικά του. Και όλα θα κριθούν εκεί που πάντα κρίνονται. Στη μαζική πάλη, στην ταξική αναμέτρηση.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Τις λύσεις του λαού θα τις δώσει μόνο ο αγώνας του

Τα ΜΜΕ, τηλεοπτικά, ραδιοφωνικά και ο Τύπος, που ανήκουν στην αστική τάξη, είναι χωρίς αμφιβολία φυσιολογικό να υπηρετούν την τάξη αυτή και γενικότερα να είναι στην υπηρεσία του αστικού πολιτικού συστήματος. Είναι μέσα στα καθήκοντά τους και στις επιδιώξεις τους να συκοφαντούν και να δυσφημίζουν τους αγώνες και κυρίως τους απεργιακούς αγώνες των εργαζομένων. Όταν ο λαός αγωνίζεται, όταν οι εργαζόμενοι κλιμακώνουν την πάλη τους με απεργιακές κινητοποιήσεις, τότε έρχονται τα ΜΜΕ και οι πληρωμένοι και υποτελείς κονδυλοφόροι να κάνουν τη βρώμικη δουλειά. Δεν είναι επίσης καθόλου περίεργο, σε αυτή τη βρώμικη δουλειά να πρωτοστατούν τα λεγόμενα δημοκρατικά ΜΜΕ, όπως παράδειγμα το συγκρότημα Λαμπρακη και Μπόμπολα. Σαν κρατικοδίαιτοι καπιταλιστές, έχουν περισσότερους λόγους να υπερασπίζονται τις αντιλαϊκές πολιτικές των κυβερνήσεων και ταυτόχρονα να εναντιώνονται σε όσους τις αντιπαλεύουν.
Εδώ και ένα διάστημα, έχει γίνει ολοφάνερο αυτό που έχει αρχίσει να ονομάζεται ως στρατηγική της έντασης. Βέβαια, οι δυνάμεις του συστήματος και ο αστικός Τύπος κάνουν ό, τι τους είναι δυνατόν να αποκρύψουν τους πραγματικούς πρωταγωνιστές της έντασης και των στρατηγικών της επιδιώξεων. Όσο τους είναι δυνατόν, επιχειρουν να συσκοτίσουν και να αποπροσανατολίσουν τον εργαζόμενο λαό, ώστε να μη μπορεί να αντιληφθεί τους πραγματικούς εχθρούς του.
Στο σημείο αυτό, ας κάνουμε μια σύντομη και αναγκαία παρένθεση: Στις περασμένες εκλογές, τόσο τον Μάη όσο και τον Ιούνη, καταγράφηκε η πολιτική χρεοκοπία των κυρίαρχων αστικών πολιτικών κομμάτων. Σε λιγότερο από δύο χρόνια, πραγματοποιήθηκαν πάνω από 20 γενικές απεργίες, με εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές κάθε φορά, σε όλη τη χώρα ενώ οι κλαδικές απεργίες, καθώς και οι επιχειρησιακές, ανερχονται σε εκατοντάδες. Αυτές προκάλεσαν την πτώση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και την αποσάθρωση αυτού του φορέα και αυτές οδήγησαν σε ανάλογη σχεδόν πτώση, κάτω απο 20%, το κόμμα της ΝΔ. Όλοι θυμούνται αυτό που έγινε σε όλο το διάστημα της προεκλογικής περιόδου του Ιούνη: ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ευρωπαϊκή Ενωση, με εργαλεία τα ΜΜΕ, για ένα μήνα σχεδόν ,εκβίαζαν, απειλούσαν και τρομοκρατούσαν το λαό της χώρας, λέγοντάς του πως, αν ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ, η χώρα θα χρεοκοπήσει, ο λαός θα ζει σε συνθήκες εξαθλίωσης για χρόνια, θα μας βγάλουν από την ΕΕ και θα καταστραφεί η χώρα. Άφηναν, επίσης, υπονοούμενα, εάν δεν ψηφιστούν οι δυνάμεις του συστήματος, της υποτέλειας και της εξάρτησης, για ενδεχόμενες λύσεις μη πολιτικές, σαν αποτέλεσμα αποσταθεροποίησης του πολιτικού συστήματος. Με δυο λόγια, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, και με την πλήρη στήριξη της ΕΕ, επένδυσαν, για να κερδίσουν τις εκλογές, στη στρατηγική της έντασης, που έχει ως στόχο την τρομοκράτηση του λαού, ώστε να υποκύψει στις πιέσεις. Αυτό ακριβώς κάνουν και σήμερα και βασικά με τους ίδιους πρωταγωνιστές.
Η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ της Δευτέρας 16 Σεπτέμβρη, σε στήλη που εκφράζει τη γραμμή του συγκροτήματος, αναφέρει: «Εδώ και κάποιες ημέρες, είναι εμφανής, από αρκετές πλευρές, η επιλογή της “στρατηγικής της έντασης”, από διαφορετικές αφετηρίες και για διαφορετικούς λόγους, συνδικαλιστικές ηγεσίες έχουν προγραμματίσει πολυήμερες απεργιακές κινητοποιήσεις ενώ κομματικές ηγεσίες εμφανίζονται να επενδύουν σε αυτές, αν όχι να τις “υποκινούν”.» Να λοιπόν, κατά την αποψη του συγκροτήματος, ό ένας εχθρός που δημιουργεί την ένταση βρέθηκε! «Παράλληλα, αναφέρει το δημοσίευμα, οι συνεχώς κλιμακούμενες προκλήσεις από την Χρυσή Αυγή, σε συνδυασμό με την άνοδό της στις δημοσκοπήσεις, στοχεύουν στη δημιουργία ενός οιονεί εμφυλιοπολιτικού κλίματος. Όλα αυτά συμβαίνουν παραμονές μιας κρίσιμης διαπραγμάτευσης με την Τρόικα, στην πορεία για την έξοδο από την κρίση». Και συνεχίζει, «Τα όσα διακυβεύονται είναι σημαντικά για το αύριο της ελληνικής κοινωνίας που καθιστούν τη “στρατηγική της έντασης” εγκληματική». Να, λοιπόν, οι σιχαμένοι κονδυλοφόροι των Νέων ταυτίζουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών, οι οποίοι υπερασπιζονται το δικαίωμά τους στη δουλειά, με την εγκληματική δράση της φασιστικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής. Επίσης, ότι οι απεργιακές κινητοποιήσεις υπονομεύουν τα συμφέροντα της ελληνικής κοινωνίας κ.λπ.
Ας δούμε και τον έτερο κρατικοδίαιτο Μπόμπολα, που, στο Εθνος και σε στήλη που εκφράζει τη γραμμή του συγκροτήματος, στο φύλλο του Σαββάτου 14 Σεπτέμβρη, αναφέρει: «Ουδείς αμφισβητεί το δικαίωμα των εργαζόμενων να διεκδικούν τη βελτίωση των αποδοχών τους και την προστασία των εργασιακών τους δικαιωμάτων. Άλλωστε, και το Σύνταγμα προβλέπει και προστατεύει το απεργιακό δικαίωμα. Ωστόσο, τίποτε στη ζωή δεν είναι απόλυτο και η αρχή αυτή ισχύει ακόμη και για τα συνταγματικά προβλεπόμενα δικαιώματά μας». Να, λοιπόν, πριν ακόμα ξεκινήσει η απεργία των εκπαιδευτικών, ξεκίνησε η αμφισβήτηση του δικαιώματος της απεργίας τους από τον κονδυλοφόρο του Μπόμπολα.
Και συνεχίζει, «Στις δημοκρατικά οργανωμένες κοινωνίες, τα δικαιώματα του καθενός μας σταματούν εκεί που αρχίζουν τα δικαιωματα του άλλου». Ας δούμε εδώ την απόφαση που έβγαλε για την απεργία των καθηγητών ο νομοθέτης της εφημερίδας Έθνος: «Οι δρομολογούμενες για την προσεχή εβδομάδα κινητοποιήσεις υπερβαίνουν τα όρια του συνταγατικά προστατευόμενου δικαιώματος της απεργίας, για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή απειλούν να ακυρώσουν ή έστω να υπονομεύσουν τα όσα θετικά έχουν επιτευχθεί προς την κατεύθυνση της δημοσιονομικης εξυγίανσης, με πρωτοφανείς θυσίες της συντριπτικής πλειονότητας του ελληνικού λαού και δεύτερον, επειδή απροκάλυπτα ομολογείται, ότι οι απεργιακές κινητοποιήσεις υποκινούνται ή στηρίζονται από πολιτικές δυνάμεις που αποσκοπούν στην ανατροπή της κυβέρνησης και την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες.»
Τα ανθρωποειδή των Νέων και του Έθνους έχουν ξεπερασει κάθε όριο ταξικού μίσους ενάντια στους εργαζόμενους αλλά και κάθε όριο υποτέλειας στα αφεντικά τους.
Καταλήγουν, μάλιστα, στο Έθνος της Τρίτης 17 Σεπτέμβρη και στην ίδια στήλη: «Θύματα (...) δεν είναι άλλοι από τους μαθητές και τις οικογένειές τους και ειδικότερα εκείνοι που προέρχονται από κατώτερα οικονομικά στρώματα». Και στη συνέχεια καλεί την κυβέρνηση να επέμβει, «η κυβέρνηση (...) οφείλει να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια, προκειμένου να τον αποτρέψει. Και ο τρόπος, για να το επιτύχει, δεν είναι να περιμένει τον σταδιακό εκφυλισμό της απεργιακής δραστηριότητας».
Να, λοιπόν, ποιοι είναι αυτοί που σιγοντάρουν τη στρατηγική της έντασης, να ξεσηκωθούν οι μαθητές, οι γονείς τους και η κυβέρνηση ενάντια στην απεργία των εκπαιδευτικών. Οι ίδιοι σιγόνταραν και πριν λίγους μήνες το ρατσιστικό μίσος ενάντια στους μετανάστες, κατά των οποίων πρωτοστάτησαν η κυβέρνηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ με τα τάγματα της φασιστικής Χρυσής Αυγής και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Από κοινού επέβαλλαν άλλωστε την τρομοκρατική και φασιστική βία ενάντια στους μετανάστες, τις διώξεις, συλλήψεις, απελάσεις και το κλείσιμο αρκετών χιλιάδων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Η πρόσφατη δολοφονία του νεολαίου στο Κερατσίνι από τη φασιστική συμμορία της ΧΑ είναι έργο και της βαναυσης αντιλαϊκής και αντεργατικής πολιτικής της κυβέρνησης, του κλίματος που καλλιεργεί ο ίδιος ο Α. Σαμαράς ενάντια στον αγωνιζόμενο λαό και τη νεολαία και ενάντια στην Αριστερά. Η ένταση των εργατικών και λαϊκών αγώνων και οι αντιφασιστικές διαδηλώσεις ανοίγουν το δρομο του λαού.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η ανεργία στα ύψη Βάζουν λουκέτα σε ΕΑΣ, ΕΛΒΟ, ΛΑΡΚΟ

Η ανεργία συνεχίζει να τραβάει την ανηφόρα και να ταλανίζει κοντά στο 1,5 εκατομμύριο ανθρώπους της δουλειάς και του μόχθου Ταυτόχρονα, όπως θα δούμε στη συνέχεια του κειμένου, ταλανίζει και τη μεγάλη πλειοψηφία των λαϊκών οικογενειών που έχουν άνεργο ή ανέργους να συντηρήσουν.
Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση της ΝΔ, στηριζόμενη και από το ΠΑΣΟΚ, προχωράει σε μαζικές απολύσεις τόσο στο δημόσιο (νοσοκομεία και γενικότερα στην υγεία, στην εκπαίδευση, στους ΟΤΑ, σε υπηρεσίες υπουργείων, στους σχολικούς φύλακες κ.α.) όσο και σε οργανισμούς και επιχειρήσεις που ανήκουν στο δημόσιο. Ετσι, μετά την ΕΡΤ και με ανάλογο σχεδόν τρόπο ετοιμάζει, όπως διατάζουν οι τροϊκανοί αφεντάδες της, να βάλει λουκέτα στις εταιρείες ΕΑΣ, ΕΛΒΟ, ΛΑΡΚΟ και να απολύσουν τους εργαζόμενους ακόμη και χωρίς αποζημίωση. Ηδη οι εργαζόμενοι ξεκίνησαν τις κινητοποιήσεις τους για να υπερασπιστούν το δικαίωμά τους στη δουλειά.
Η κυβέρνηση από τη δική της πλευρά ισχυρίζεται πως θα προχωρήσει ύστερα από συνεννόηση με την τρόικα σε “εκκαθάριση εν λειτουργία” των τριών εταιρειών της αμυντικής βιομηχανίας, όπου το σχέδιο προβλέπει εθελούσιες απολύσεις, κλείσιμο μη παραγωγικών εργασιών και στη συνέχεια να ιδιωτικοποιηθούν.
Το σίγουρο είναι ότι η κυβέρνηση ούτε θέλει ούτε μπορεί να βάλει και να υπερασπιστεί δικούς της όρους σε σχέση με την τύχη των τριών εταιρειών. Οι εργαζόμενοι έχουν κάθε λόγο και συμφέρον να απορρίψουν τα αντεργατικά σενάρια και να κινητοποιηθούν άμεσα και αποφασιστικά να υπερασπίσουν τα δικαιώματά τους στη δουλειά. Οι αγώνες θα κρίνουν το αποτέλεσμα και κυρίως ο συσχετισμός που μπορούν να διαμορφώσουν οι αγώνες. Και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από την κοινή δράση όλων εκείνων των κομματιών των εργαζομένων που αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα, όπως π.χ. οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, της εκπαίδευσης, της υγείας κ.λπ. Μόνο τέτοια μέτωπα πάλης μπορούν να αναμετρηθούν με τις δυνάμεις του συστήματος αποτελεσματικά και μπορούν να κερδίσουν την πιο πλατιά αλληλεγγύη των λαϊκών μαζών.
Η ανεργία έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο και βρίσκεται στην πρώτη θέση των 27 κρατών μελών της ΕΕ και αυτό έχει πολλαπλές συνέπειες για όλες τις λαϊκές μάζες και για το κίνημα.
Ας τα δούμε πιο συγκεκριμένα: Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, ο αριθμός των ανέργων τον Απρίλη του 2013 ανήλθε σε 1.337.621 άτομα και τον Μάη σε 1.381.088 άτομα και ποσοσό 27,6%. Ο διευθυντής του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ Σ. Ρομπόλης αναφέρει ότι η ανεργία φέτος θα κυμανθεί στο 29 με 30%, ενώ την επόμενη χρονιά αναμένεται να φτάσει το 31,5%. Αυτό σημαίνει ότι οι άνεργοι στο τέλος του χρόνου θα φτάσουν το 1,5 εκατομμύριο και την επόμενη χρονιά 100 με 150 χιλιάδες περισσότερους.
Σύμφωνα με την έρευνα του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, το 84,5% των ανέργων μένει με συγγενείς. Στην ίδια έρευνα το 37% των ανέργων στηρίζεται στο συγγενικό του περιβάλλον για να επιβιώσει. Σημαντικό είναι επίσης το γεγονός ότι μόνο το 12% των ανέργων λαμβάνει κάποιο επίδομα από τον ΟΑΕΔ.
Ταυτόχρονα, το ποσοστό των μακροχρόνια ανέργων φτάνει το 60% και με ισχυρή ανοδική τάση Αυτό σημαίνει ότι το μεγαλύτερο μέρος των ανέργων δεν δικαιούται επίδομα ανεργίας. Αλλά και αυτοί που το δικαιούνται, λόγω λιγότερου εργάσιμου χρόνου, το λαμβάνουν μόνο για ένα μικρό χρονικό διάστημα, και βεβαίως μειωμένο κατά 100 ευρώ σαν αποτέλεσμα της ψήφισης του σχετικού νόμου το προηγούμενο διάστημα.
Επίσης, η αγοραστική δύναμη των αποδοχών του συνόλου των μισθωτών, σύμφωνα με το ΙΝΕ ΓΣΕΕ μειώθηκε κατά 37% την περίοδο 2010-2013. Σύμφωνα με την έρευνα του ΙΝΕ το 2014 οι εργαζόμενοι θα έχουν χάσει περίπου το 50% της αγοραστικής δύναμης που είχαν το 2009.
Οταν λοιπόν το 88% των ανέργων δεν παίρνει επίδομα ανεργίας, έχει δηλαδή μηδενικό εισόδημα, αυτό σημαίνει ότι για την επιβίωσή τους θα επιβαρύνονται οι οικογένειές τους, και όταν και το εισόδημα της οικογένειας έχει μειωθεί κατά το 1/3, τότε το πρόβλημα των οικογενειών που συντηρούν άνεργο γίνεται ακόμα πιο επώδυνο.
Να λοιπόν που η ανεργία δεν επηρεάζει μόνο τους άνεργους αλλά και όλα τα μέλη των οικογενειών τους. Και την ίδια στιγμή ο φόβος που προκαλεί η ανεργία σε αυτούς που εργάζονται χρησιμοποιείται από τους κεφαλαιοκράτες σαν μοχλός πίεσης στους εργαζόμενους να δεχτούν κάθε αντεργατικό μέτρο, από τη μείωση του μισθού τους, την αύξηση του εργάσιμου χρόνου χωρίς επιπλέον μισθό, την επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων κ.λπ. Επίσης, με την απειλή της απόλυσης οδηγεί και στο χτύπημα και στην υπονόμευση της πάλης των εργαζομένων Και γενικότερα να αξιοποιεί το κεφάλαιο, η αστική τάξη δηλαδή, την ανεργία ώστε να αναγκάζει την εργατική τάξη σε υποχωρήσεις, οι οποίες με τη σειρά τους τροφοδοτούν με πάσης φύσεως εμπόδια στην πάλη τους και στις διεκδικήσεις τους.
Είναι πλέον ολοφάνερο ότι οι εργαζόμενες μάζες και οι άνεργοι βρίσκονται σε πολύ δύσκολες συνθήκες και με αρνητικούς συσχετισμούς στην πάλη τους. Ως προς αυτό κανείς πλέον δεν μπορεί να αμφιβάλλει. Αυτή η αρνητική κατάσταση μπορεί και πρέπει να ανατραπεί. Μπορεί βέβαια κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, και πρώτη προϋπόθεση είναι οι αγώνες, οι αντιστάσεις και είναι γεγονός ότι οι μάζες αυτό το καθήκον το εκπληρώνουν με έναν τρόπο. Μια άλλη βασική προϋπόθεση και σε συνάρτηση με την πρώτη είναι οι δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά να στηρίξουν από κοινού και με κοινές πρωτοβουλίες αυτούς τους αγώνες. Να διαθέσουν τις οργανωμένες τους δυνάμεις και όσες επηρεάζουν στη στήριξη και ανάπτυξη των εργατικών και λαϊκών αγώνων και να μπουν στην πρώτη γραμμή της πάλης. Με ανοιχτές και ζωντανές διαδικασίες σε κάθε μέτωπο πάλης να ξαναζωντανέψει η ελπίδα του λαού για αντίσταση και ανατροπή. Μια δυσκολία μόνο υπάρχει. Να αναλάβει η Αριστερά τις ευθύνες της απέναντι στο λαό.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ανάσες αγώνα στην ασφυξία που μας επιβάλλουν

Σε συνθήκες ασφυξίας οδηγεί τους εργαζόμενους η πολιτική των απανωτών μνημονίων και των αντεργατικών νόμων. Η συνεχιζόμενη βαθιά κρίση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος και η έκφρασή της στα ντόπια δεδομένα της εξαρτημένης οικονομίας μία και μόνη διέξοδο έχουν βρει μέχρι τώρα: την ένταση της επίθεσης στα πλατιά λαϊκά και εργατικά στρώματα. Τα δικαιώματα που ισοπεδώνονται και το εισόδημα που λεηλατείται είναι προς το παρόν η μόνη σίγουρη συνταγή για τις δυνάμεις του κεφάλαιου και του ιμπεριαλισμού προκειμένου να περισώσουν την κερδοφορία τους. Και είναι σίγουρη γιατί οι δυνάμεις του συστήματος έχουν πλήρη επίγνωση του ταξικού συσχετισμού, γνωρίζουν πολύ καλά το βαθμό αποσυγκρότησης του λαϊκού, εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος.

Έχουν «δουλέψει» για χρόνια πάνω σε αυτό το ζήτημα. Έχουν φροντίσει ώστε να διαμορφώσουν τέτοιους όρους και τέτοιες συνθήκες ώστε να υπηρετείται για δεκαετίες η γραμμή της του ταξικού συμβιβασμού, της ταξικής υποταγής. Πλήρωνε αδρά το αστικό κράτος τους καρεκλοκένταυρους μεγαλοσυνδικαλιστές που προωθούσαν την αστική ιδεολογία στα συνδικάτα και τον κυβερνητικό συνδικαλισμό. Έστηνε για δεκαετίες μηχανισμούς ιδεολογικού και πολιτικού εγκλωβισμού των εργαζομένων, μηχανισμούς που «αφυδάτωσαν» το εργατικό κίνημα απ’ όλα εκείνα τα ζωτικά στοιχεία που σήμερα έχει τόση ανάγκη. «Βόλεψε» κόσμο αποκρύβοντάς του το πραγματικό αντίτιμο που θα κληθεί να πληρώσει. Καθησύχαζε τους εργαζόμενους, βάζοντάς τους στο περιθώριο και καλλιεργώντας τη λογική της ανάθεσης στους «αρμόδιους» συνδικαλιστές. Αφόπλισε το εργατικό κίνημα μετατρέποντας τα σωματεία σε καρικατούρες-σφραγίδες, που υποτάσσονταν στην αστική νομιμότητα και «προστατεύονταν» δήθεν από αυτήν. Προπαγάνδισε με κάθε μέσο και τρόπο το τέλος της ταξικής πάλης και αφόριζε ως «αγκυλωμένο» και «παλαιοκομματικό» οτιδήποτε είχε αναφορά και σχέση με αυτήν. Φάνταζε ο συνδικαλισμός σαν μια μεγάλη «μπίζνα» και σε πολλές περιπτώσεις έτσι ήταν.

Και σήμερα το σύστημα έρχεται να δρέψει τους καρπούς. Αναζητά ο κόσμος της δουλειάς τα όπλα με τα οποία θα πολεμήσει σε αυτόν το σκληρό, αιματηρό πόλεμο. Και βρίσκει σωματεία διαλυμένα και ηγεσίες άφαντες ή υποταγμένες. Ψήφισαν μαζικά για απεργία οι καθηγητές και η ηγεσία της ΟΛΜΕ κήρυξε πραξικοπηματικά άτακτη υποχώρηση. Ξεσηκώνονται οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ και η ηγεσία της ΠΟΣΠΕΡΤ προχωρά από τη μια υποχώρηση στην άλλη. Άσε που δεν είχε την παραμικρή εκτίμηση γι’ αυτό που θα συνέβαινε. Καταργήθηκαν οι συλλογικές συμβάσεις και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, «ταξικές» ομοσπονδίες, «συντονισμένες» ομοσπονδίες και λοιποί) κάνουν σαν να μην συμβαίνει τίποτε. Όλοι αυτοί οι «στρατηγοί» είδαν το στρατό τους έτοιμο και διαθέσιμο και λάκισαν.

Μετά απ’ όλα αυτά πώς να μην έχει το θράσος ο Βρούτσης να εμφανίζεται ως «υπερασπιστής» των εργατικών συμφερόντων; Μέσα από μία «βαθυστόχαστη» ανάλυση της χρεοκοπημένης καπιταλιστικής οικονομίας ο Βρούτσης κατέληξε ότι το σύστημα διαβούλευσης και διαιτησίας «είχε μετατραπεί σε παγίδα στην αγορά εργασίας, καθώς πλήττονταν τελικά και οι εργαζόμενοι». Και αυτό γιατί, όπως συνεχίζει, «μέσα από ένα κρατικοδίαιτο ΟΜΕΔ και τη διαμεσολάβηση εργατολόγων που πλούτιζαν παρασιτικά, αύξαναν οι μισθοί την ώρα που κατέρρεαν ολόκληροι κλάδοι - και αυτό οδηγούσε τους εργαζόμενους στην ανεργία».

Να, λοιπόν, γιατί εκτοξεύεται η ανεργία σε ποσοστά που, σύμφωνα με τις προβλέψεις του ΟΟΣΑ, θα ξεπεράσουν το 28% στο τέλος του 2014! Επειδή διάφοροι τυχοδιώκτες (μεταξύ αυτών και ο κρατικοδίαιτος ΟΜΕΔ!) παρέσυραν τους εργαζόμενους σε διεκδικήσεις αυξήσεων στους μισθούς. Προφανώς, μέσα στον κύκλο της «φαυλότητας» (κι ας μην αναφέρονται αυτή τη φορά) εμπλέκονται και οι συνδικαλιστές που πρωτοστατούν σε τέτοιου είδους διεκδικήσεις, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που θα έχουν στους εργαζόμενους. Στην πυρά, λοιπόν, και αυτοί. Και ας προτιμήσουμε τους «υπεύθυνους», αυτούς που υπογράφουν συμβάσεις με μειώσεις μισθών, αυτούς που νιώθουν κατανόηση και ευθύνη για την πορεία της «ανάπτυξης» της χώρας αλλά και των επιχειρήσεων. Τόση κατανόηση και τόση ευθύνη που ξεχνούν ακόμη και τους εργαζόμενους που εκπροσωπούν!

Ας αποφασίσει, λοιπόν, το κράτος για το ύψος του κατώτερου μισθού ή για το βάθος του ανώτερου μισθού. Και ας νομοθετεί απαλλαγμένο πλέον από το βάρος της διαπραγμάτευσης με τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα. Και, παράλληλα, ας κάνει και καμιά ενημέρωση προς τους εργοδότες για το τι «δικαιούνται» να πράξουν. Βλέπετε, η νομοθεσία αλλάζει τόσο ραγδαία πλέον που και τα ίδια τα νομικά τμήματα των επιχειρήσεων δεν προλαβαίνουν να συνειδητοποιήσουν τι τους προσφέρεται. Κάτι τέτοιο έγινε και με την πρόσφατη εγκύκλιο (ερμηνευτική την ονομάζουν) που εξέδωσε η Διεύθυνση Αμοιβής του υπουργείου Εργασίας για να ενημερώσει τους εργοδότες και ιδιαίτερα αυτούς της «βαριάς βιομηχανίας» του τουρισμού που αυτήν την περίοδο «δίνουν τα ρέστα τους» ως προς την αυθαιρεσία. Αυθαιρεσία τέλος, λοιπόν, αφού η αυθαιρεσία νομιμοποιείται!

«Μετά την πάροδο του τριμήνου, η αμοιβή των εργαζομένων μπορεί να προσαρμόζεται στο χαμηλότερο επίπεδο (βασικός μισθός και τέσσερα επιδόματα) μονομερώς, με απόφαση του εργοδότη, ενώ δεν θίγονται λοιποί κανονιστικοί όροι της ΣΣΕ. Οι μη μισθολογικοί όροι των ΣΣΕ που έχουν λήξει και έχει παρέλθει και η παράταση ισχύος τους, μπορούν να μεταβληθούν με νέα ΣΣΕ, καθώς και με ατομική σύμβαση εργασίας με τη σύμφωνη γνώμη του εργαζομένου.
Για τους νεοπροσλαμβανόμενους στην ατομική σύμβαση μπορεί να συμφωνηθεί η εξαήμερη εβδομαδιαία εργασία.»

Αυτά διαμηνύει η «ερμηνευτική» εγκύκλιος. Τέλος το πενθήμερο, τέλος οι συλλογικές συμβάσεις. Τα πάντα μπορούν να γίνονται μονομερώς από τον εργοδότη. Ναι, τα πάντα, αφού ουσιαστικά το υπουργείο τους προτείνει ευθέως τον εκβιασμό της υπογραφής ατομικών συμβάσεων.

Τέλος και η κυριακάτικη αργία, αφού -παρά τις αντιδράσεις- η κυβέρνηση επιμένει (κάτω από την πίεση των μεγαλεμπόρων, φυσικά) και ετοίμασε νέο νομοσχέδιο σύμφωνα με το οποίο όλα τα εμπορικά καταστήματα μέχρι 250 τ.μ. θα μπορούν να λειτουργούν έως και 52 Κυριακές το χρόνο, ενώ όλα τα καταστήματα, ανεξαρτήτως μεγέθους και κλάδου, θα ανοίγουν επτά Κυριακές το χρόνο κατά τις περιόδους των Χριστουγέννων, του Πάσχα και των εκπτώσεων.

Και θα «τελειώσουν» πολλά ακόμη, αν δεν τους σταματήσουμε. Θα ζήσουμε πολλούς ακόμη «ξαφνικούς θανάτους», αν δεν οργανώσουμε την πάλη μας. Αν δεν ξεκαθαρίσουμε ποιος είναι ο εχθρός, πόσο βαθιά έχει βάλει τα πλοκάμια του και ποια είναι η διέξοδος. Είναι αλήθεια ότι οι ασφυκτικές συνθήκες ευνοούν τις αυταπάτες, η τρομακτική αγωνία ευνοεί τις «εύκολες λύσεις» και τους κάθε λογής «σωτήρες». Ωστόσο, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έχει αντιστρέψει τη ροή των πραγμάτων. Τίποτε απ’ όλα αυτά -και δοκιμάστηκαν- δεν μπόρεσε να ανατρέψει την πολιτική της εξαθλίωσης και της ανεργίας. Οι μόνες «ανάσες» που πήρε το κίνημα ήταν όταν ο λαός και οι εργαζόμενοι ξεχύθηκαν μαζικά στους δρόμους. Όταν οι αγώνες επέμειναν πεισματικά, δείχνοντας να γεννιέται μια άλλη ποιότητα, που θα υπηρετεί τις πραγματικές διαθέσεις, τις πραγματικές ανάγκες. Και ήταν τότε που το σύστημα ταρακουνήθηκε και τρόμαξε. Γιατί αυτές οι ανάσες αργά ή γρήγορα θα γίνουν θύελλες που θα τους σαρώσουν.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Πόσο δεξιά κυβέρνηση; Όσο προανήγγειλε ο στρατηγός Πολύδωρας

Η νέα δικομματική κυβέρνηση που προέκυψε αλλά και η υπουργική της σύνθεση έρχονται να επιβεβαιώσουν μια ολοένα ταχύτερη μετατόπιση του πολιτικού σκηνικού επί το αντιδραστικότερον. Όσο κι αν προσπαθούν οι κυβερνώντες να πείσουν ότι μπορούν να διαμορφώσουν κλίμα εξόδου από την κρίση που μαστίζει τη χώρα, η πολιτική αστάθεια έχει εγκατασταθεί για τα καλά στο πολιτικό σκηνικό. Οι εξελίξεις στην Πορτογαλία, οι διαδηλώσεις στην Ισπανία, οι εξεγέρσεις σε Αίγυπτο και Τουρκία καθώς και ο πόλεμος που μαίνεται στη Συρία εγγυώνται ότι λύσεις με μακροημέρευση μάλλον δεν υπάρχουν πλέον.
Η υπουργοποίηση του Άδωνη και του Μητσοτάκη, πολιτικών που έχουν δηλώσει από το πρώτο μνημόνιο ότι θα υλοποιήσουν ό,τι πιο αντιλαϊκό προκρίνουν οι ιμπεριαλιστές (μαζικές απολύσεις, κλείσιμο σχολείων και νοσοκομείων, διάλυση όποιου υπολείμματος δημόσιας υγείας έχει απομείνει κ.λπ.), δείχνει αφενός τα αδιέξοδα στα οποία έχουν περιέλθει, παρότι προσπαθούν να φαίνονται λιγότερο απεχθείς, αφετέρου την αποφασιστικότητά τους να εφαρμόσουν ακόμη αντιλαϊκότερη πολιτική, νέα μνημόνια κ.λπ.. Οι μάσκες δεν χρειάζονται πλέον.
Το ξεπέταγμα της ΔΗΜΑΡ, μιας πολιτικής ομάδας που μπροστά στην κατάκτηση κυβερνητικού θώκου ήταν και είναι έτοιμη να δώσει γη και ύδωρ σε βάρος των εργατικών κατακτήσεων, φανερώνει μια αδίστακτη επιλογή ανάδειξης ενός κυβερνητικού σχήματος αποφασισμένου να σαρώσει ό, τι έχει απομείνει στον κόσμο της εργασίας και στο λαό γενικότερα. Απόφαση που έρχεται να επιβεβαιωθεί και από την περαιτέρω αντιδραστικοποίηση του άλλου εταίρου, που δεν δίστασε να ρισκάρει ακόμη και την ίδια του την εναπομείνασα ομάδα με την αποχώρηση της “αριστερής του αντιπολίτευσης” αλλά και τον εγκλωβισμό του σε έναν συσσίφειο αγώνα για να αποδείξει πού διαφοροποιείται από την ΝΔ και μάλιστα από την αντιδραστικότερη εκδοχή της.
Η δίνη της κρίσης, που ολοένα διευρύνεται καταπίνοντας οικονομίες, λαούς και εργαζόμενους, δείχνει πλέον τα πιο αντιδραστικά της χαρακτηριστικά, μετατοπίζοντας το πολιτικό σκηνικό προς φασίζουσες πολιτικές. Η μη υπουργοπόιηση του Βορίδη ήταν απλώς ένας επικοινωνιακός ελιγμός ώστε να διασωθεί κάπως το αποκρουστικό πρόσωπο αυτής της κυβέρνησης. Ελιγμός που έδειξε τα όριά του στο συνέδριο της ΝΔ, με τη απευθείας επίθεση στον ιδρυτή του υπολείμματος που σήμερα αυτοαποκαλείται “σοσιαλιστικό κίνημα”, με πραγματικό στόχο τις όποιες κοινωνικές κατακτήσεις της μεταπολίτευσης, όσο και με τις δηλώσεις του Β. Πολύδωρα, που επισημοποίησε τη διάθεση για αναζήτηση κάποιας συνεργασίας με τους ναζιστές της Χρυσής Αυγής.
'Οσο κι αν διαρρηγνύει τα ιμάτιά της η Πιπιλή για κάθετο διαχωρισμό των δυο δεξιών αυτών κομμάτων, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Η σημερινή πολιτική κρίση δεν περιθωριοποιεί πολιτικά τη ΧΑ, αντίθετα ολοένα και συμπλησιάζουν οι δύο αυτοί χώροι σε επίπεδο πολιτικών προτάσεων. Αν σήμερα είναι μάλλον δύσκολο και αχρείαστο να υπάρξει τέτοιου είδους συνεργασία, τα πολιτικά δεδομένα δείχνουν ότι αυτό δεν μπορεί να αποκλειστεί αύριο. Άλλωστε οι οργανωτικές και πολιτικοϊδεολογικές συγγένειες πολλών στελεχών της ΝΔ με χουντοβασιλικά μορφώματα δεν αμφισβητούνται. Σήμερα, ωστόσο, επιλέγεται είτε η υιοθέτηση πολιτικών προτάσεων της ΧΑ (μετανάστες, περιστολή δημοκρατικών δικαιωμάτων, επαναφορά νόμου Λοβέρδου) είτε η σύμπλευση σε μια σειρά ψηφοφορίες στη Βουλή και στήριξη μέτρων της κυβέρνησης (προσφάτως το κλείσιμο ΕΡΤ) από τη ΧΑ. Όμως αυτή η ακροδεξιά μετατόπιση του πολιτικού δείκτη από την κυβέρνηση, με τη σύμφωνη γνώμη του ΠΑΣΟΚ αλλά και της ΔΗΜΑΡ ενίοτε, ευνοεί σε τελευταία ανάλυση τη ΧΑ. Όσο κι αν προσπαθούν με αυτή την ακροδεξιά μετατόπιση να καλύψουν το εκλογικό κομμάτι που εκφράζεται μέσω της ΧΑ, δεν μπορούν να αποσιωπήσουν ότι ο φόβος που τους κυριεύει μπροστά στη διογκούμενη λαϊκή αγανάκτηση είναι αυτός που τους οδηγεί σε αντιδραστικότερη πολιτική. Γιατί μόνο έτσι μπορεί αυτή να επιβληθεί.
Η διάχυτη ανησυχία που διατρέχει τις λαϊκές μάζες για το πού πάει το πράγμα δεν είναι απλώς φόβος ή διαίσθηση. Βλέπουν ότι μπροστά τους έχουν ένα μαύρο μπλοκ δυνάμεων που έχει αποφασίσει να πάρει κι άλλα, μα κι άλλα μέτρα, ενώ από την πλευρά των δυνάμεων που αναφέρονται στην αριστερά κάθε άλλο παρά ελπιδοφόρα είναι τα πράγματα. Κατανοούν ότι άμεση και χειροπιαστή ανατροπή των όρων επιβίωσης που έχουν επιβληθεί δεν υπάρχει, αν οι ίδιοι δεν πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους. Και σε αυτό οι προτάσεις που καταθέτει ο ευρύτερος αριστερός χώρος δεν είναι ό,τι το καλύτερο.
Η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει τα όριά της. Σε μια τέτοιου χαρακτήρα αντιδραστικοποίηση επιλέγει την ακόμη παραπέρα προσαρμογή του. Η αναζήτηση των πεφωτισμένων κομματιών της αστικής τάξης σηματοδοτήθηκε από την αναγνώριση του Κ. Καραμανλή ως Ευρωπαίου εκσυγχρονιστή, ενώ και το ΚΚΕ φρόντισε μπροστά στα διαμορφούμενα δεδομένα να ρίξει κι αυτό τις γέφυρές του, απαλλάσοντας τον "εθνάρχη" από την ανάμιξή του στη δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη.
Οι εργαζόμενοι μετά τις επιστρατεύσεις και τις μαζικές απολύσεις στην ΕΡΤ αλλά και τις επερχόμενες στους εκπαιδευτικούς κατανοούν ότι η εναλλακτική λύση που τους προσφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ μπάζει. Οποιαδήποτε απόπειρα του ΣΥΡΙΖΑ να δημιουργήσει πέριξ του ένα ρεύμα δημοκρατικής συσπείρωσης στις σημερινές συνθήκες (βλέπε την κήρυξη ανένδοτου) απαιτεί μαχητικό λαϊκό κίνημα που μπροστάρη θά 'χει όχι τους "αγανακτισμένους" αλλά ένα ταξικό εργατικό κίνημα. Αντίθετα, δηλαδή, από αυτό που επιχειρείται στην ΕΡΤ, όπου ο Φωτόπουλος και κάθε ξεπουλημένος εργατοπατέρας αναλαμβάνει να ξεπλύνει τον εργοδοτικό συνδικαλισμό μέσα από χειρισμούς δικαστικούς και επεμβάσεις "παραγόντων".
Ούτε βέβαια απαντά τις λαϊκές ανησυχίες η αποστείρωση του ΚΚΕ και η επιδίωξη αναστήλωσης των εκλογικών του επιδόσεων.
Από κοντά και οι "ριζοσπαστικές" προτάσεις του εξωκοινοβουλίου, που, διαστέφοντας για άλλη μια φορά τις απαιτήσεις της ταξικής πάλης (π.χ., άρθρο 16, απεργία Χαλυβουργών, εκπαιδευτικών), αρνούνται την κοινή δράση σε συγκεκριμένους στόχους που αναδεικνύουν είτε τα απεργιακά ξεσπάσματα είτε η πολιτική πραγματικότητα και προσπαθούν να επιβάλουν τον κομματικό τους προγραμματισμό για μεταβατικές αριστερές κυβερνήσεις και σοσιαλιστικές μεταρρυθμίσεις εντός του καπιταλισμού (καμία διδαχή από τη Λ. Αμερική) και απωθούν τις όποιες δυνατότητες δημουργίας εστιών αντίστασης σε απροσδιόριοστο μέλλον.
Σήμερα θα πρέπει να ενισχυθεί η εμπιστοσύνη στις μάζες ότι μπορούν να πάρουν άλλο δρόμο οι εξελίξεις, αν υπάρξει μαζικό λαϊκό κίνημα. Αν ανοιχτούν και ενισχυθούν εστίες αντίστασης όπου εφαρμόζεται η αντιδραστική αυτή πολιτική. Χρειάζονται νίκες και όχι προγραμματικές διακηρύξεις εκλογικίστικων προδιαγραφών. Πρέπει η ΠΑΑΣ, αν θέλει να παίξει το ρόλο ενός μετωπικού αντιιμπεριαλιστικού-αντικαπιταλιστικού οχήματος, να συμβάλει στην ενίχυση των όποιων αντιστάσεων ξεσπούν, γειωμένη με την πραγματικότητα αλλά και συμβάλλοντας στην πολιτικοποίηση αυτών των ξεσπασμάτων στην κατεύθυνση της ανατροπής αυτής της πολιτικήςσυνολικά και όχι απλώς της -όποιας- κυβέρνησης ή κάποιου υπουργού. Πολιτικοποίηση που δεν θα... στηρίζεται στις πλάτες του ΣΥΡΙΖΑ ή των υπολειμμάτων του "αριστερού" ΠΑΣΟΚ ή και της ΔΗΜΑΡ, ξαναγυρίζοντας τον κόσμο στις αυταπάτες, αλλά με στόχευση την ανατροπή αυτού του συστήματος. Αυτή η διαδικασία θα αναδείξει τα προτάγματα που πρέπει να υιοθετηθούν από τις μάζες και όχι το αντίστροφο. Δηλαδή, η εμφύτευση ενός προγράμματος που σκαρφίστηκαν κάποια κομματικά γραφεία ως προϋπόθεση για να στηριχτούν κοινές δράσεις και αγώνες, αφού αυτοανακηρύχθηκαν ως πρωτοπορία.
Στους δύσκολους καιρούς που έρχονται θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι αγώνες που θα αναπτυχθούν δεν αρκεί να έχουν ως πρόσημο μόνο τον αντιφασισμό, γιατί αυτός δεν θα εκφέρεται πλέον κυρίως από την όποια ΧΑ αλλά, το πιθανότερο, από τους κυβερνώντες. Και εδώ οι απαιτήσεις είναι διαφορετικές και ευρύτερες από τον Άγιο Παντελεήμονα και τους μετανάστες. Αυτός ο κίνδυνος είναι που προβάλλει μετά τον τελευταίο ανασχηματισμό αλλά και τις δηλώσεις του λαγού Πολύδωρα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Οχι στο φασιστικό κλείσιμο της ΕΡΤ Οχι και στο ...δημοκρατικό!

Από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε το κλείσιμο της ΕΡΤ, οι διαφωνίες των πολιτικών δυνάμεων, αλλά και του απλού κόσμου, εστίασαν σε δυο πράγματα: στη μαζική απόλυση 2.600 υπαλλήλων της ΕΡΤ και στο ζήτημα δημοκρατίας που ανέκυπτε από τον τρόπο που δρομολογήθηκε το κλείσιμο από την κυβέρνηση και που βρήκε το συμβολισμό του στο ...μαύρο στις οθόνες μας.
Η ...δοσολογία ανάμεσα σε αυτά τα δυο μέτωπα άλλαζε από τα δεξιά προς τα αριστερά του πολιτικού φάσματος. Ακούγοντας κανείς τις τοποθετήσεις του ΠΑΣΟΚ καταλάβαινε ότι αυτό που, ουσιαστικά, έλεγε ήταν, εντάξει να απολύσουμε κόσμο από την ΕΡΤ, αλλά όχι κι έτσι! Λίγο περισσότερο έβαζε το θέμα των απολύσεων η ΔΗΜΑΡ και λίγο περισσότερο ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, όμως, εξακολουθούσε να θεωρεί το ζήτημα δημοκρατίας μείζον σε αυτή την υπόθεση. Από το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ άκουγε κανείς πιο ταξικές τοποθετήσεις, που δεν έπαυαν, ωστόσο, να τονίζουν το μαύρο...
Είναι αναμφίβολο ότι ο τρόπος που χειρίστηκε το θέμα η κυβέρνηση ήταν φασιστικού τύπου. Παρακάμπτοντας ακόμα και τους δικούς της αστικούς θεσμούς και το καμάρι της δημοκρατίας της, τη βουλή, επιχειρεί με ένα φιρμάνι να κλείσει την ΕΡΤ στο όνομα της αποφασιστικότητας για τις μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν. Η πρώτη απόφαση του ΣτΕ της έδωσε, ουσιαστικά, και τη νομική κάλυψη που χρειαζόταν, αφού έβαζε φρένο μόνο στη διακοπή του σήματος και όχι στην απόφαση για κλείσιμο της ΕΡΤ. Δηλαδή και πάλι στο μαύρο...
Ποιος είναι, όμως, ο λόγος που η κυβέρνηση γράφει στα παλιά της τα παπούτσια την ίδια τη δικιά της δημοκρατία; Μα φυσικά η άμεση, αποφασιστική και χωρίς εμπόδια προώθηση όλων των αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων που έχει υποσχεθεί μέσα από τα μνημόνια στους δανειστές ιμπεριαλιστές του ΔΝΤ και της ΕΕ. Το μπαϊράκι του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ ενάντια στην ...επάρατο δεξιά δεν ακουμπά καν αυτή την ουσία, αλλά μόνο τον τρόπο και τη μεθόδευση.
Και καλά, αυτοί πες πως στηρίζουν την κυβέρνηση έτσι κι αλλιώς, έχουν υπογράψει μνημόνια, έχουν ψηφίσει μέτρα, τους ξέρουμε. Αμ οι άλλοι; Οι αντιμνημονιακοί που θέλουν να μας κυβερνήσουν κιόλας και να μας βγάλουν από το τούνελ; Γιατί επέμειναν τόσο πολύ στο μαύρο, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα το ταξικό ζήτημα των απολύσεων; Μήπως δεν κατάλαβαν ότι πρόκειται για μια πρόβα για τον τρόπο που θα γίνουν όλες οι απολύσεις στο Δημόσιο από εδώ και πέρα; Μήπως δεν αντιλήφθηκαν ότι χιλιάδες Δημόσιοι υπάλληλοι έλεγαν το ίδιο πράγμα στο προαύλιο της ΕΡΤ, στις δουλειές τους και στα σπίτια τους: “έρχεται η σειρά μας”; Μήπως τους ξέφυγε ότι ο κόσμος έχει οργιστεί από μια κυβέρνηση και μια πολιτική που με επιστρατεύσεις, με καταστολή, με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου είναι αποφασισμένη να τσακίσει δικαιώματα και κατακτήσεις και να σπείρει τη φτώχεια και την εξαθλίωση σε έναν ολόκληρο λαό;
Τα ίδια θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε και για την υπόλοιπη Αριστερά “μας”. Και κάτι ακόμα: Τώρα που το ΣτΕ έδιωξε, στα χαρτιά τουλάχιστον, το μαύρο από τις οθόνες, μήπως αφαίρεσε το βασικό λόγο για τον οποίο ξεσηκώθηκε ο κόσμος, οπότε ας γυρίσουμε στα σπίτια μας να προετοιμαστούμε για τις (όποιες και όποτε γίνουν) εκλογές, όπου θα κριθεί (ξανά!) ο πολιτικός και ταξικός συσχετισμός; Μήπως, δηλαδή, ο κόσμος δεν ...τραβάει για κάτι παραπάνω από το ...μαύρο;
Να εξηγηθούμε. Η κυβέρνηση ακολουθεί μια πολιτική φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής και αυτό έχει πολλές και καθημερινές εκφράσεις, μια από τις οποίες (και πολύ σοβαρή) ήταν και το κόψιμο του σήματος της ΕΡΤ με τα ΜΑΤ στις κεραίες και στα κτίριά της. Και, προφανώς, η Αριστερά οφείλει να αναδεικνύει αυτές τις πλευρές, να τις καταδικάζει και να παλεύει για την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού. Αυτός ο αγώνας, όμως, είναι μισός, είναι χωρίς προοπτική όταν δεν εξηγεί το γιατί προχωρά η κυβέρνηση σε αυτές τις μεθοδεύσεις, όταν δεν καταγγέλλονται πρώτα οι πολιτικοί της στόχοι και ο ταξικός τους χαρακτήρας, όταν, δηλαδή, απονευρώνεται ο αγώνας για τη δημοκρατία από το ταξικό του περιεχόμενο.
Λέμε όχι, λοιπόν, στο φασιστικό κλείσιμο της ΕΡΤ, αλλά λέμε όχι και στο ...δημοκρατικό, αυτό που θα έχει τη βούλα του ΣτΕ, της βουλής, του ΠΑΣΟΚ, της ΔΗΜΑΡ και ποιος ξέρει ποιανού άλλου που με τόση ευκολία συμφωνούσε με την “εξυγίανση”, αλλά “όχι έτσι”! Λέμε όχι στην πράξη νομοθετικού περιεχομένου για να μη γίνουν οι μαζικές απολύσεις και για να μη γίνουν και οι υπόλοιπες προγραμματισμένες. Λέμε όχι για να ανατραπεί η βάρβαρη πολιτική τους. Για να κερδίσουμε, έτσι, την πραγματική δημοκρατία, τη δημοκρατία για το λαό, τους εργαζόμενους και τη νεολαία!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Το success story του συστήματος και η διέξοδος των λαών

Μόνο πάνω σε ψέματα και στην αντιστροφή της πραγματικότητας που βιώνουν οι εργαζόμενοι και οι νέοι, μπορούν να στηριχτούν οι «ιστορίες επιτυχίας» που προσπαθούν να πλασάρουν οι εκπρόσωποι του συστήματος, μέσα και έξω από την χώρα, για το ξεπέρασμα της κρίσης. Ανακαλύπτουν ή κατασκευάζουν στοιχεία ανάκαμψης που θα οδηγήσουν στην ανάπτυξη. Κανένας τους δεν μπορεί να «διηγηθεί» μία πραγματική ιστορία επιτυχίας στην Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο. Φτώχεια, ανεργία, εξαθλίωση, αιματοκύλισμα λαών είναι στην ημερήσια διάταξη μιας ολομέτωπης επίθεσης σε όλα τα επίπεδα. Μιας επίθεσης, όμως, που δεν μπορεί να δώσει πραγματικές διεξόδους ούτε στο ίδιο το σύστημα που υπηρετεί και, για αυτό, κλιμακώνεται και βαθαίνει, από την μία πλευρά, ενώ, από την άλλη, οξύνει τους ανταγωνισμούς των «ιδιοκτητών» του κόσμου.
Ο Σόϊμπλε ανησυχεί, ότι η ανεργία των νέων στην Ευρώπη θα βάλει σε δοκιμασία το σύστημα της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης και θα απονομιμοποιήσει την ΕΕ στην συνείδηση όλων των εργαζόμενων. Η Μέρκελ με τον Ολάντ ετοιμάζουν σχέδια για την «ανάπτυξη και την απασχόληση» και κάποιοι βιάστηκαν να εκτιμήσουν την ένταξή τους στην πολιτική Ομπάμα. Ενώ 26,6 εκατομμύρια εργαζόμενοι, και από αυτούς 5,6 εκατομμύρια νέοι κάτω των 25 ετών, βιώνουν την κόλαση της ανεργίας και της εξαθλίωσης. Αλλά η απόγνωση του κόσμου της δουλειάς δεν έχει καμιά σημασία για τους εκπροσώπους του συστήματος, αφού η Ιρλανδία κατάφερε να βγει στις αγορές και η Τουρκία να ξεπληρώσει το ΔΝΤ. Γιατί, λοιπόν, και ο Σαμαράς να μην κομπάζει, ότι μπορεί αυτός και η κυβέρνησή του να τα καταφέρουν; Γιατί να μην γράψει και αυτός ένα success story, όπως στις άλλες περιπτώσεις χωρών, όπου το ξεζούμισμα των λαών απέδωσε έστω και προσωρινά;
Στον σύγχρονο ιμπεριαλιστικό κόσμο, η απαξίωση της ζωντανής παραγωγικής εργασίας έχει πάρει χαρακτήρα γενοκτονίας για την εργατική τάξη και τους λαούς. Ταυτόχρονα, η συσσώρευση κεφαλαίων εντοπίζεται μόνιμα και κυρίαρχα στον χρηματοπιστωτικό τομέα, καθώς μία νέα «φούσκα» διογκώνεται στα χρηματιστήρια των ιμπεριαλιστικών μητροπόλεων και την αγορά ομολόγων σε όλο τον κόσμο, με ενέσεις ρευστότητας των κεντρικών τραπεζών Αμερικής και Ιαπωνίας. Κυρίαρχη πολιτική παραμένει αυτή της καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων, της ερημοποίησης χωρών, των αιματηρών ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, της έντασης των ανταγωνισμών. Ο ιμπεριαλιστικός κόσμος της βαρβαρότητας και της εκμετάλλευσης δεν μπορεί – ούτε θέλει- να ξεπεράσει τα όρια που του βάζει η ίδια του η φύση, ως κεφαλαιοκρατικού συστήματος. Και επειδή ούτε θέλει αλλά ούτε και μπορεί απλώς να διηγείται παραμύθια στους λαούς, εξαπολύει όλες τις μαύρες δυνάμεις του πάνω τους, για να τους «πείσει» ότι μόνο μία ιστορική αφήγηση υπάρχει και να «βολευτούν» με αυτή. Το ίδιο παραμύθι της ανάπτυξης, της απασχόλησης και των επενδύσεων σε Δύση και Ανατολή, σε Βορρά και Νότο.
Μόνο που οι λαοί έχουν το «περίεργο» ελάττωμα να μην βολεύονται στην εξαθλίωση και μέσα από την πάλη τους, να αναζητούν τους δρόμους για την απελευθέρωσή τους από την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και την καπιταλιστική σκλαβιά. Και εκεί που οι δημοσιολογούντες απολογητές του συστήματος κρίνουν τους λαούς, και μέσα σε αυτούς και τον ελληνικό, για την ακινησία τους και την αποδοχή εκ μέρους τους του καπιταλιστικού μονόδρομου, έρχονται ξεσπάσματα, παρατεταμένοι αγώνες και εξεγέρσεις, για να κάνουν σκόνη το όνειρό τους να καθηλώσουν τους λαούς και να μην τους αφήσουν να ξανασηκωθούν...
Αυτές τις μέρες, που, στην Πλατεία Ταξίμ και στις άλλες πλατείες και δρόμους της Τουρκίας, οι εργαζόμενοι και η νεολαία παίρνουν την σκυτάλη του αγώνα από την Αθήνα, την Μαδρίτη, την Λισσαβόνα και μπαίνουν στο προσκήνιο της αναμέτρησης με το σύστημα, τινάζουν στον αέρα όλες τις ηττοπαθείς και συμβιβαστικές λογικές. Στις πλατείες και τους δρόμους της Τουρκίας, οι αριστεροί και οι κομμουνιστές δεν κρύβονται ούτε παριστάνουν τους «αγανακτισμένους», όπως η αριστερά «μας» στο Σύνταγμα, αλλά, μέσα στην σύγκρουση με το καθεστώς, αναλαμβάνουν την ευθύνη τους και το ρόλο τους να σταθούν εμπόδιο στους ελιγμούς και τα σχέδια των αντιδραστικών δυνάμεων και να ανοίξουν τον δρόμο της αυτοδύναμης λαϊκής συγκρότησης και πάλης.
Όσα πισωγυρίσματα και αν υπάρξουν, όσες καθυστερήσεις και αναμονές από τις λαϊκές δυνάμεις, ένα είναι σίγουρο, ότι οι λαοί δεν αποδέχονται την θυσία τους στον βωμό του βάρβαρου συστήματος και θα βγουν και θα ξαναβγούν στους δρόμους του αγώνα, χωρίς να υπολογίζουν κόστος και θυσίες. Γίνεται, πλέον, συνείδηση σε ευρύτατες μάζες ότι οι θυσίες του αγώνα δεν συγκρίνονται με τα βάσανα μίας αβίωτης ζωής.
Για να στηριχτεί, όμως, η κατεύθυνση της ενεργητικής Αντίστασης και να αποτελέσει κυρίαρχο πολιτικό ρεύμα, δεν αρκούν οι διαθέσεις των λαϊκών μαζών. Απαιτείται η πολιτική και οργανωτική συγκρότηση των λαϊκών δυνάμεων στο επίπεδο που απαιτεί η εποχή μας και η στρατηγική επίθεση του αντιπάλου. Απαιτείται η οικοδόμηση μαζικών όρων κινήματος και όχι η αναμονή για τα «σίγουρα ξεσπάσματα» που θα έρθουν. Απαιτείται η πιο μεγάλη αλληλεγγύη στους αγώνες που δίνουν ο λαός και οι εργάτες, από τις Σκουριές της Χαλκιδικής, μέχρι την ΦΑΓΕ, την ΜΕΒΓΑΛ και όπου αλλού. Απαιτείται η αντιπαράθεση και η αλλαγή των συσχετισμών στα πλαίσια της αριστεράς, για να βρίσκουν αγωνιστική διέξοδο οι διαθέσεις των εργαζόμενων, όπως των καθηγητών, και να μην θάβονται από τις καιροσκοπικές εκτιμήσεις του συμβιβασμού και της υποταγής.
Και αυτές οι απαιτήσεις δεν μπορούν να υλοποιηθούν, αν δεν συνδεθούν με την προοπτική της επαναστατικής ανατροπής, ως μοναδικής πραγματικής διεξόδου για τον λαό μας και όλους τους λαούς.
Σε αυτές τις συνθήκες, τα καθήκοντα των αριστερών, επαναστατικών και κομμουνιστικών δυνάμεων αποκτούν νέα όρια, πολύ πιο πέρα από τις μέχρι τα σήμερα οργανωμένες δυνάμεις τους και την επιρροή τους. Το σπάσιμο αυτών των ορίων δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα ενός αδιέξοδου βολονταρισμού αλλά της πραγματικής γείωσης μέσα στους εργάτες και το λαό, στο έδαφος των αναγκών και της πάλης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Όροι και προϋποθέσεις

Με την αιτιολογία ότι, δήθεν, δεν υπήρχαν οι όροι και οι προϋποθέσεις, η πλειοψηφία του ΔΣ της ΟΛΜΕ και οι εκπρόσωποι των ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ-ΣΥΝΕΚ ανέστειλαν την απεργία των καθηγητών με πραξικοπηματικό τρόπο. Με το ίδιο σκεπτικό, το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ είχαν σταθεί ενάντιοι στην απεργία διαρκείας των καθηγητών ενώ η ΚΝΕ ευχόταν στους μαθητές της Γ’ Λυκείου «καλή επιτυχία» στις εξετάσεις. Στην κρίσιμη συνεδρίαση των προέδρων των ΕΛΜΕ, οι εκπρόσωποι των Παρεμβάσεων δεν επέλεξαν μία ξεκάθαρη στάση υπεράσπισης της απεργίας κόντρα στην επιστράτευση αλλά μία στάση που μπέρδευε και δημιουργούσε θολούρα.
Για τους νεκροθάφτες της απεργιακής κινητοποίησης ΔΑΚΕ- ΠΑΣΚΕ –ΣΥΝΕΚ δεν είχε σημασία η μαζικότερη, εδώ και χρόνια, προσέλευση των εργαζόμενων στις γενικές συνελεύσεις σε όλη την χώρα. Δεν μέτρησαν τα αποτελέσματα των ψηφοφοριών μέσα στις γενικές συνελεύσεις, όπου τα ποσοστά υπερψήφισης της απεργίας ήταν συντριπτικά υπέρ. Πήραν μία πολιτική απόφαση, με βάση την γενικότερη πολιτική τους στάση, να βάλουν φρένο στην αναμέτρηση του κλάδου με την βάρβαρη και αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης– ΕΕ– ΔΝΤ, φορτώνοντας με μία ακόμα σοβαρή, στα όρια της ήττας, υποχώρηση, το εργατικό – λαϊκό κίνημα. Για τους εκπροσώπους του κυβερνητικού–εργοδοτικού συνδικαλισμού (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ), αυτό αποτελεί μία «εκ φύσεως» στάση ενώ στην «λέσχη» των υπεύθυνων πολιτικών–συνδικαλιστικών δυνάμεων, προστέθηκαν και οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ με «εκκωφαντικό» τρόπο. Έτσι, οι αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων των εργαζομένων, στις οποίες όλοι ορκίζονται για απεργιακή κινητοποίηση, έμειναν χωρίς συνέχεια, σκορπώντας πίκρα, απογοήτευση αλλά και αγανάκτηση σε πολύ κόσμο του κλάδου.
Αυτό το κενό της πραγματικής πολιτικής–συνδικαλιστικής έκφρασης των διαθέσεων των εργαζόμενων «παρακολουθεί» το σύνολο των εργατικών–λαϊκών κινητοποιήσεων εδώ και πολλά χρόνια αλλά σήμερα γίνεται ακόμα μεγαλύτερο, με βάση την ολοκληρωτική επίθεση της κυβέρνησης και όλων των δυνάμεων του συστήματος απέναντι στους όρους δουλειάς και ζωής του εργαζόμενου λαού. Το μεγένθυνε η μαζικότητα του κλάδου στον οποίο «προέκυψε» το ζήτημα, με την φασιστικού τύπου επιστράτευση των εργαζόμενων.
Ο συνδικαλισμός της υποταγής και του ξεπουλήματος, ο δούρειος ίππος της αστικής τάξης μέσα στο εργατικό κίνημα, έχει ακόμα το επάνω χέρι και προσφέρει απλόχερα τις υπηρεσίες του, όταν οι περιστάσεις και κυρίως το σύστημα, το απαιτούν. Από την άλλη μεριά, οι αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζόμενων δεν μπορούν να υποταχθούν στους πολιτικούς-συνδικαλιστικούς συσχετισμούς και να ακυρώσουν μία γραμμή πάλης και διεκδίκησης απέναντι στην καταστροφή των ζωών τους.
Μέσα στο εργατικό –λαϊκό κίνημα, το ζήτημα της πολιτικής κατεύθυνσης παίρνει κεντρικό χαρακτήρα. Τίθεται ανάμεσα στις δυνάμεις που κινούνται στην γραμμή της αναμέτρησης, της πάλης και της διεκδίκησης ενάντια στην κυβέρνηση, την κεφαλαιοκρατική αστική τάξη και τους ιμπεριαλιστές και τις δυνάμεις που κινούνται στην γραμμή της συνδιαλλαγής και της υποταγής. Η κλιμάκωση και η ένταση της επίθεσης των δυνάμεων του συστήματος γεννούν αντιστάσεις και αγώνες, δημιουργούν όρους και προϋποθέσεις που καθορίζονται όμως τόσο από τους συσχετισμούς του λαού απέναντι στο σύστημα όσο και από τους εσωτερικούς συσχετισμούς του κινήματος.
Η σημερινή φάση της αντιπαράθεσης των εργαζόμενων με την κυβέρνηση και την βάρβαρη αντιλαϊκή της πολιτική είναι κρίσιμη και θα καθορίσει το πολιτικό και κοινωνικό έδαφος των νέων συσχετισμών για το επόμενο διάστημα.
Στην βάση αυτή, από την μεριά των λαϊκών δυνάμεων, παίρνει αναγκαστικό χαρακτήρα η οικοδόμηση μαζικών όρων κινήματος, που αποτελούν σημαντική προϋπόθεση για την νικηφόρα έκβαση των αγώνων. Αυτό σημαίνει ότι την υπόθεση του αγώνα, τους στόχους και όλη την εξέλιξή του, την παίρνουν στα χέρια τους τα πραγματικά υποκείμενα, αυτοί που μπαίνουν στον αγώνα με όλα τα ρίσκα και τις θυσίες που πρέπει να θεωρούνται δεδομένα σε μία αναμέτρηση. Και σήμερα δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, σε κανένα εργαζόμενο, ότι η αναμέτρηση με τις δυνάμεις του συστήματος, κυβέρνηση-κράτος-εργοδοσία μπορεί να γίνει εκ του ασφαλούς. Σε αυτή την φάση της αναμέτρησης δεν υπάρχουν «ασφαλείς αγώνες». Η ασφάλειά τους εξαρτάται από την πολιτική κατεύθυνση, την οργανωτική συγκρότηση πάνω σε αυτή την κατεύθυνση, το εύρος του μετώπου πάλης, την διάρκεια και την αγωνιστική αλληλεγγύη ανάμεσα στα μαχόμενα τμήματα του εργαζόμενου λαού. Στους αγώνες πάμε για να νικήσουμε. Και για αυτό πρέπει να εξασφαλίσουμε τους μαζικότερους όρους. Αλλά εδώ τίθεται το ερώτημα, ποιος αποφασίζει ότι αυτοί οι όροι έχουν εξασφαλιστεί; Σίγουρα αυτοί που τους αφορά άμεσα. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να εξασφαλιστούν μαζικές διαδικασίες άμεσης συμμετοχής των εργαζόμενων για την λήψη αποφάσεων, αποτινάσσοντας όλες τις αντιλήψεις και πρακτικές ανάθεσης στους «ειδικούς», που έχουν επιβληθεί στο κίνημα από τον εργοδοτικό-κυβερνητικό συνδικαλισμό και την ρεφορμιστική πολιτική. Ταυτόχρονα, πρέπει να ειπωθεί ότι οι ίδιοι οι αγώνες διαμορφώνουν τους δικούς τους όρους και τις προϋποθέσεις για την έκβασή τους. Αποτελούν το πεδίο όπου ο εργαζόμενος λαός συνειδητοποιεί την δύναμή του και στηρίζεται σε αυτή. Οι αγώνες διαλύουν τις αυταπάτες για τον χαρακτήρα της κυβέρνησης και του συστήματος, αναδεικνύουν τους συμμάχους αλλά ξεσκεπάζουν και τους ψεύτικους φίλους.
Η συνειδητή προσπάθεια που γίνεται από τις ρεφορμιστικές δυνάμεις της αριστεράς, με την επίκληση των όρων και προϋποθέσεων που λείπουν για το ξεδίπλωμα αγώνων αντίστασης και διεκδίκησης, δεν αφορά μόνο την αποφυγή της αναμέτρησης με την κυβέρνηση και το σύστημα αλλά και την αποφυγή της αποκάλυψης των πραγματικών τους ορίων. Είτε επικαλούνται ότι οι εργαζόμενοι σε έναν κλάδο, μία επιχείρηση, ένα εργοστάσιο δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους στην αντιπαράθεση με την κυβέρνηση, το κράτος και την εργοδοσία. Είτε ότι το κάθε ζήτημα αποτελεί μέρος της συνολικής πολιτικής της κυβέρνησης και του συστήματος και σαν τέτοιο «πρέπει» να αντιμετωπιστεί. Έτσι, αυτές οι σωστές, από γενική άποψη, εκτιμήσεις δεν εντάσσονται σε ένα σχέδιο οικοδόμησης μαζικών και πολιτικών όρων κινήματος αλλά χρησιμοποιούνται, για να βάλουν εμπόδια στην εκδήλωση και την ανάπτυξη πραγματικού κινήματος αντίστασης και διεκδίκησης. Η αλλαγή των συσχετισμών μέσα στην αριστερά, με την ενίσχυση του πολιτικού ρεύματος της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, αποτελεί και αυτό κεντρικό πολιτικό ζήτημα για την συνολική ανατροπή των συσχετισμών στην αντιπαράθεση του εργαζόμενου λαού με το σύστημα. Για την διαμόρφωση των όρων και των προϋποθέσεων της εργατικής-λαϊκής χειραφέτησης και απελευθέρωσης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν την αυγή …

Προβληματίζει η κάμψη της συμμετοχής του κόσμου σε μαζικές κινητοποιήσεις ενάντια στην λαίλαπα των αντιλαϊκών- αντεργατικών μέτρων που κλιμακώνεται χωρίς τέλος. Αναιμική η συγκέντρωση των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στις 28/4 στο Σύνταγμα, την ημέρα που η βουλή ψήφιζε ακόμα ένα αντιλαϊκό έκτρωμα, το λεγόμενο «πολυνομοσχέδιο», μικρή και η συμμετοχή των εργαζόμενων στην πανεργατική απεργία της 1 Μάη, στις συγκεντρώσεις και τις πορείες. Τι συμβαίνει άραγε; Παραδόθηκε ο εργαζόμενος λαός στην βάρβαρη πολιτική της τρικομματικής κυβέρνησης και των ιμπεριαλιστών επικυρίαρχων; Περιμένει να έρθουν οι εκλογές και να αναθέσει στον ΣΥΡΙΖΑ την σωτηρία του; Μήπως βλέπει και αυτός, όπως ο Σαμαράς, ότι τα μέτρα αποδίδουν και έρχεται η ανάκαμψη και η ανάπτυξη;
Στα τρία χρόνια που συμπληρώθηκαν αυτές τις ημέρες από την «εκκίνηση» εφαρμογής των μνημονίων, ο λαός έδωσε πολλές και σημαντικές μάχες και με πολλούς τρόπους, απεργίες, συγκεντρώσεις και πορείες, καταλήψεις δημόσιων κτιρίων, με τις «πλατείες», με κλαδικές και επιχειρησιακές κινητοποιήσεις. Δεν κατάφερε να σταματήσει την επίθεση και το πετσόκομμα των δικαιωμάτων και των καταχτήσεών του. Η βάρβαρη πολιτική του κεφαλαίου και του αστικού πολιτικού προσωπικού δημιούργησε έναν πραγματικό εφιάλτη εκτεταμένης φτώχειας και εξαθλίωσης, ενίσχυσε παραπέρα τα δεσμά της εξάρτησης από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, οργάνωσε και κλιμάκωσε μία κολοσσιαία εκστρατεία τρομοκράτησης και καταστολής του «εχθρού λαού», επιβάλλοντας κλίμα φασιστικοποίησης στην πολιτική και δημόσια ζωή.
Η πάλη των εργαζομένων και όλου του λαού απονομιμοποίησε το αστικό πολιτικό σύστημα έτσι όπως ήταν διαμορφωμένο και έδωσε ισχυρά πλήγματα στους βασικούς πυλώνες του, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αναγκάζοντας το σύστημα συνολικά σε ελιγμούς και επιστράτευση όλου του διαθέσιμου δυναμικού. Αυτές τις δυσκολίες αντανακλά και η συγκρότηση της τρικομματικής κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ. Το σύστημα έχει ρίξει όλες του τις δυνάμεις στον πόλεμο ενάντια στα εργατικά-λαϊκά συμφέροντα, στην ίδια την ζωή των εργαζόμενων ανθρώπων. Γι΄αυτό εξαντλεί και τις τελευταίες του εφεδρείες, παίρνει στα σοβαρά τις όποιες αντιδράσεις του λαού και οργανώνει τους μηχανισμούς καταστολής του αλλά και τους μηχανισμούς προπαγάνδας, αποπροσανατολισμού και παραπληροφόρησης. Με λίγα λόγια, χρησιμοποιεί όλα του τα όπλα, γιατί έχει δώσει στην επίθεσή του στρατηγικό χαρακτήρα, για να ισοπεδώσει τον αντίπαλο και να μην του δώσει καμία ευκαιρία να σηκώσει κεφάλι.
Από την άλλη μεριά, του εργατικού-λαϊκού κινήματος, δεν υπάρχει παγιωμένη η αντίληψη για μία στρατηγικού χαρακτήρα αναμέτρηση. Ούτε καν η άποψη της μαζικής και παρατεταμένης αντιπαράθεσης με τις δυνάμεις του συστήματος. Κυριάρχησε και συνεχίζει να κυριαρχεί η ευκολία, η λογική της «μίας ριξιάς», η αποσυγκρότηση της οργανωμένης πάλης, η μικροκομματική σκοπιμότητα. Και για αυτό υπάρχουν σημαντικές και σοβαρές ευθύνες στις πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς που παρεμβαίνουν και έχουν σημαντική επιρροή στο κίνημα.
Σε αντίθεση με τις αστικές πολιτικές δυνάμεις, που δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν κάθε τρόπο και μέσο για να επιβάλλουν την πολιτική τους, οι πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς, στην μεγάλη τους πλειοψηφία, έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν, για να δυσκολέψουν την εργατική-λαϊκή πάλη. Και χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, είναι όλοι ικανοποιημένοι από την πολιτική τους, μέχρι τα σήμερα, είτε γιατί είναι στα πρόθυρα ανάληψης κυβερνητικής διαχείρισης, είτε γιατί κράτησαν «καθαρό» τον πολιτικό τους χώρο, είτε γιατί κατόρθωσαν να μπουν στο «κάδρο» της πολιτικής ζωής. Σε αντίθεση με τις αστικές πολιτικές δυνάμεις που με διάφορους συνδυασμούς συγκρότησαν «μαύρο μέτωπο» απέναντι στον λαό, σε καμία φάση του κινήματος που αναπτύχθηκε από τον Μάιο του 2010 μέχρι τα σήμερα δεν τέθηκε ως καθήκον η συγκρότηση ενός πραγματικού ΜΕΤΩΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, μαζικού και μαχητικού, που να δώσει ελπίδα και ορμή στην οργή και την αγανάκτηση του κόσμου. Αντίθετα, η πλειοψηφία των αριστερών πολιτικών δυνάμεων, εάν δεν «σνομπάρισε» λαϊκές κινητοποιήσεις, όπως οι «πλατείες», κρύφτηκε και μεταμφιέστηκε σε «αγανακτισμένο», επιδιώκοντας να πάει με το «ρεύμα». Εκεί αποκαλύφτηκαν και τα όριά της, αλλά και το κενό επαναστατικής αριστερής πολιτικής .
Η σημερινή κατάσταση στον λαό δεν είναι αίνιγμα, ούτε ψυχογράφημα. Έχει πολιτικές και κοινωνικές αιτίες που διαμορφώθηκαν τόσο τις περασμένες δεκαετίες αλλά σφραγίστηκαν δραματικά από τις εξελίξεις των τελευταίων τριών χρόνων της ολομέτωπης επίθεσης του συστήματος. Ο φόβος και η απόγνωση για το παρόν και το μέλλον λειτουργεί παραλυτικά και οδηγεί σε παραίτηση ακόμα και από την ίδια την ζωή, όπως εκφράζεται άλλωστε με το φαινόμενο των αυτοκτονιών. Οι συνεχείς ήττες, από το πέρασμα του ενός μετά το άλλο των αντιλαϊκών μέτρων, ενισχύει την ανεμπιστοσύνη στην συλλογική οργανωμένη λαϊκή πάλη και σπρώχνει στην αποσυγκρότηση του κινήματος.
Είναι φανερό ότι ο εργατικός-λαϊκός παράγοντας βρίσκεται στριμωγμένος τόσο από τους γενικότερους δυσμενείς πολιτικούς – κοινωνικούς συσχετισμούς, όσο και από τους συσχετισμούς στα πλαίσια του κινήματος. Η ανατροπή αυτών των συσχετισμών σε όφελος των λαϊκών δυνάμεων αποτελεί σήμερα κεντρικό πολιτικό ζήτημα που θα απαντηθεί στο πεδίο της πάλης και μέσα από την πάλη και την διεκδίκηση. Βασικός όρος η συγκρότηση όλων των υποκειμενικών δυνάμεων του κινήματος, πολιτικά, ιδεολογικά, οργανωτικά.
Η μεταβατική αυτή περίοδος θα διαρκέσει, θα έχει σημαντικές δυσκολίες, πισωγυρίσματα και απογοητεύσεις.
Για τις επαναστατικές και κομμουνιστικές πολιτικές δυνάμεις η ανάληψη ολοκληρωτικά αυτής της ευθύνης αποτελεί κρίσιμο ζήτημα ιστορικής σημασίας για την αλλαγή κατεύθυνσης του εργατικού-λαϊκού κινήματος.
Έχουμε καθήκον να ανατρέψουμε την κοινωνική εξάντληση του λαού μέσα από την οργάνωση, την αλληλεγγύη και την πάλη. Να βάλουμε την μάχιμη αριστερή πολιτική της ΛΑΪΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ στο τιμόνι της πάλης και να ανοίξουμε τον δρόμο του λαού για την συνολική απελευθέρωσή του από τα καπιταλιστικά και ιμπεριαλιστικά δεσμά. Όσο καθυστερεί η υλοποίηση αυτής της κατεύθυνσης, τόσο οι συσχετισμοί θα γίνονται δυσμενέστεροι και θα κυριαρχούν η απογοήτευση και η απελπισία, ενώ θα γίνονται όλο και πιο δύσκολοι οι όροι πολιτικής και συνδικαλιστικής συγκρότησης. Και τότε δεν θα έχει καμία αξία η κριτική και η αντιπαράθεση στα πλαίσια της αριστεράς για το ποιος έχει την κύρια ευθύνη που φτάσαμε μέχρι εδώ, γιατί θα καλύπτεται από την σύγχρονη βαρβαρότητα που θα έχει επιβληθεί. Τότε το ζήτημα της επιβίωσης του λαού δεν θα είναι πια συλλογική υπόθεση πάλης αλλά είτε υπόθεση των «ελεημόνων φιλάνθρωπων» είτε υπόθεση «εταιρικής ευθύνης».
Έχουμε να αναμετρηθούμε με τις ανεπάρκειες και τις αδυναμίες μας αλλά ταυτόχρονα έχουμε ως σημαντικά εφόδια την εμπιστοσύνη στις αστείρευτες λαϊκές δυνάμεις και έναν πολιτικό – ιδεολογικό προσανατολισμό μάχιμης αντιπαράθεσης με το σύστημα, που μπορεί να αποτελέσει «μπούσουλα» μικρών και μεγάλων μαχών του λαού, να εμπλουτισθεί, να γίνει γενικό πολιτικό σχέδιο πάλης και ανατροπής. Δεν αρκούν οι γενικές διακηρύξεις, όσο σωστές και αν είναι, αλλά απαιτείται η συστηματική πολιτική δουλειά σε όλους τους χώρους που δουλεύει, ζει και σπουδάζει ο λαός. Με κεντρική πολιτική κατεύθυνση την πάλη για ζωή, ενάντια στην ανεργία, την φτώχεια και την εξαθλίωση, για το δικαίωμα όλου του λαού και της νεολαίας στην δουλειά με δικαιώματα, μεροκάματα, μισθούς, συντάξεις, επιδόματα ανεργίας που να ανταποκρίνονται στο κόστος της ζωής. Με πάλη ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση από ΕΕ–ΗΠΑ–ΝΑΤΟ και κάθε επίδοξο νέο «προστάτη», αναδεικνύοντας τον αντι-ιμπεριαλιστικό αγώνα ως σημαντικό κομμάτι της συνολικής πάλης του λαού. Με οργάνωση και αλληλεγγύη να αντιπαρατεθούμε στην πολιτική της φασιστικοποίησης που απειλεί το σύνολο των πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Μαραθώνιο αίματος ενάντια στους λαούς αναζητούν οι ΗΠΑ

Το μακελειό στη Βοστώνη έφερε στην επιφάνεια οδυνηρές μνήμες από την 11η Σεπτεμβρίου του 2001, από όσα ακολούθησαν και όσα αντιμετώπισαν οι λαοί του πλανήτη μετά το αιματηρό γκρέμισμα των δίδυμων πύργων της Νέας Υόρκης. Μαζί με τις μνήμες γεννιούνται και βάσιμες ανησυχίες για το αν, πώς και πού ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός θα επιχειρήσει να χρησιμοποιήσει και πάλι τις δολοφονίες παιδιών και πολιτών και το μαζικό τρόμο που σκέπασε τη Βοστώνη για να εξαπολύσει νέες πολεμικές επεμβάσεις. Εκτός όμως από τους παραλληλισμούς, είναι φανερές και οι διαφορές ανάμεσα στην 11/9/01 και το φονικό στον Μαραθώνιο. Ενώ ο Μπους ήταν έτοιμος τότε να δηλώσει ότι «οι ΗΠΑ δέχονται επίθεση» και οι αμερικάνικες υπηρεσίες βρήκαν αμέσως «τους κλάδους της Αλ Κάιντα» που τη διοργάνωσαν και την εκτέλεσαν, τώρα ο Ομπάμα έδειξε πολύ διστακτικός στο να χαρακτηρίσει «τρομοκρατική πράξη» το χτύπημα στο Μαραθώνιο και η κρατούσα -ως τώρα τουλάχιστον- άποψη αποφεύγει να το χρεώσει σε δυνάμεις έξω από τις ΗΠΑ. Επιπλέον οι παλινωδίες του FBI σχετικά με το αν και τι θα ανακοινώσει για την εξέλιξη των ερευνών, μαζί με απόψεις επωνύμων που δημοσιεύθηκαν στον αμερικάνικο Τύπο που καλούν «να ξεχαστεί» το γεγονός και ζητούν την υπέρβαση του, μαρτυρούν μια αυξημένη δυσκολία διαχείρισής του, πριν από όλα από τις δυνάμεις που σήμερα ηγούνται στις ΗΠΑ.
Είναι κατά τη γνώμη μας δεδομένο πως η εγκληματική αυτή ενέργεια στόχευε να δώσει πολιτικά μηνύματα, να εκφράσει δυσαρέσκεια, να «υποβάλει» με το φονικό της τρόπο προτάσεις και να απαιτήσει απαντήσεις σχετικά με τα πολλά και σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός ενόψει των κοσμοκρατορικών του στόχων. Αυτό το περιεχόμενο αναδύεται από τα χαρακτηριστικά και τις προδιαγραφές της επίθεσης αυτής και αυτό το περιεχόμενο θέλει να συγκαλύψει η θεωρία του «μοναχικού λύκου», που επιχειρεί να υποβαθμίσει το όλο γεγονός στο επίπεδο της πράξης ενός κάποιου «τρελαμένου». Και ίσως θα μπορούσε να θεωρηθεί προσπάθεια απάντησης σε αυτή τη συγκάλυψη η «συνέχεια» που δόθηκε με τις επιστολές που περιείχαν τοξικές ουσίες, που κάποιοι κατάφεραν, τις ημέρες που ακολούθησαν μετά τις εκρήξεις στη Βοστώνη, να αποτελέσουν θέμα της παγκόσμιας ειδησεογραφίας. Εξάλλου, η ανησυχία του κυρίαρχου επιτελείου που τις πρώτες ώρες και ημέρες κήρυξε συναγερμό σε όλες τις μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ, μόνο σε «μοναχικό λύκο» δεν παραπέμπει. Και είναι βέβαιο ότι ο Ομπάμα και οι περί αυτόν γνωρίζουν καλύτερα από κάθε άλλον τις κόντρες και τις αντιθέσεις που υπάρχουν στα πλαίσια των κυρίαρχων δυνάμεων των ΗΠΑ για τα μεγάλα ζητήματα που αντιμετωπίζει ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός. Κόντρες και αντιθέσεις που διατρέχουν και τους δημοκρατικούς και τους ρεπουμπλικάνους, όπως έχει φανεί σε μια σειρά ψηφοφορίες στο Κογκρέσο και στη Γερουσία.
Με όλα αυτά βέβαια το μόνο που δεν προκύπτει είναι η «σωφροσύνη» της τάσης Ομπάμα, την οποία υμνούν καθημερινά οι πολλοί και διάφοροι αμερικανόδουλοι των κυβερνητικών και άλλων κομμάτων στην Ελλάδα. Αυτό που πραγματικά προκύπτει από το αίμα του Μαραθωνίου στη Βοστώνη είναι τα μεγάλα ερωτήματα για το ποια θα είναι η δεύτερη θητεία του Ομπάμα που ξεκίνησε τη φετινή χρονιά, σε σχέση με το σύνολο των αξεχώριστα συνδεδεμένων εσωτερικών και εξωτερικών ζητημάτων. Τα προεκλογικά σλόγκαν για «ελπίδα» και «αλλαγή», με τα οποία εκλέχτηκε για πρώτη φορά το 2004, δεν υλοποιήθηκαν ποτέ βέβαια για τον αμερικάνικο λαό που στενάζει από την ανεργία, τη συντριβή της κοινωνικής πρόνοιας και την εξαθλίωση. Η επεκτατική οικονομική πολιτική με την οποία αντιμετώπισε καταρχήν την κρίση του 2008 μετέφερε την πίεσή της στην Ευρώπη αλλά δεν απαντά το πρόβλημα στη βάση των στόχων και των φιλοδοξιών της αμερικάνικης υπερδύναμης. Και δεν μπορεί να το απαντήσει, αν δεν απαντήσει τα «εξωτερικά» ζητήματά της, που είναι κατεξοχήν «εσωτερικά» για την ισχύ και τις δυνατότητες των ΗΠΑ. Η λεγόμενη «βήμα το βήμα» στάση του αμερικάνικου παράγοντα στη Συρία από τη μια οφείλεται στις μεγάλες δυσκολίες και τα ρίσκα που θα σήμαινε για τον ίδιο μια ανοιχτά επιθετική στάση. Από την άλλη -όπως φάνηκε και στην τελευταία σύνοδο του G-8- δίνει ανάσες στους Ρώσους, χώρο στους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, ακόμα και «ρόλους» σε δυνάμεις και ηγετίσκους της περιοχής. Και βέβαια το μπλοκάρισμα στη Συρία φρενάρει συνολικά τα σχέδια και τις κινήσεις προς τον Καύκασο! Ταυτόχρονα είναι φανερό, λαμβανομένης υπόψη και της κρίσης στην Κορεάτικη χερσόνησο, ότι για τις ΗΠΑ έχει ανοίξει μεγάλος λογαριασμός απέναντι στην Κίνα και συνολικά στον Ειρηνικό ωκεανό. Έτσι όμως όχι μόνο δεν εξελίσσεται η πολυπόθητη για τις ΗΠΑ περικύκλωση-απώθηση της Ρωσίας αλλά, αντίθετα, άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, όπως η Κίνα, εμφανίζονται να διεκδικούν αυξημένο ρόλο στην εξ εποχής δόγματος Μονρόε «αμερικάνικη γειτονιά» του Ειρηνικού ωκεανού!
Γι' αυτά λοιπόν τα ζητήματα καλείται να δώσει απαντήσεις και για λογαριασμό βέβαια των αμερικάνικων επιδιώξεων και συμφερόντων η δεύτερη θητεία Ομπάμα. Για αυτά τα ζητήματα θεωρούμε πως βασανίζεται και υποφέρει με πολλούς τρόπους ο αμερικάνικος λαός, ακόμα και με τον ωμά δολοφονικό τρόπο που κάποιοι επέλεξαν στη Βοστώνη. Τι «προτείνουν» και τι «απαιτούν» ως συγκεκριμένες κατευθύνσεις για όλα αυτά τα ζητήματα δεν μπορούμε βέβαια να το γνωρίζουμε. Η ίδια η διαχείριση του γεγονότος, που δεν έχει ακόμα διαμορφωθεί με έναν αποφασιστικό τρόπο, θα δείξει ίσως στην εξέλιξή της, τις επόμενες μέρες, κάποια πράγματα.
Ωστόσο είναι βέβαιο πως όλα αυτά είναι ανησυχητικά και επικίνδυνα προμηνύματα για όλους τους λαούς του πλανήτη. Το αίμα του Μαραθωνίου δείχνει πως οι ΗΠΑ θα επιδιώξουν να συνεχίσουν και να κλιμακώσουν το μαραθώνιο αίματος που διανύουν ενάντια στους λαούς εδώ και πολλές δεκαετίες.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Στάση κινήματος μιας αριστεράς αφοπλισμένης, ενός συνδικαλισμού παραδομένου

Αυτό που συμβαίνει στη ζωή των εργαζομένων αυτής της χώρας είναι μια άνευ προηγουμένου επίθεση σε όλα όσα κατέκτησαν με αγώνες από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Στο έδαφος της πραγματικής κρίσης του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού που επιχειρείται, προς το παρόν, να ξεπεραστεί με τον "ειρηνικό" τρόπο της βίαιης αναδιανομής πλούτου και μοιράσματος του κόσμου. Πάντα σε βάρος του λαού, της εργατικής τάξης και όλων των λαϊκών στρωμάτων, περιλαμβανομένων και αυτών που αποτελούσαν βασικό στήριγμα του συστήματος μέχρι πρόσφατα, και ως ένα βαθμό εξακολουθούν. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οι εργαζόμενοι που δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν σε βασικές καθημερινές ανάγκες, ακόμη και της διατροφής τους, αυξάνουν. Αυξάνουν όσο αυξάνει η ανεργία, η μη πληρωμή μισθών αλλά και η μείωσή τους! Το σύστημα παράλληλα με αυτά φορτώνει το λαό με κάθε είδους φόρους, χαράτσια, τέλη και ότι άλλο διαστροφικό σκεφτούν οι κεφαλές του με στόχο να μην αφήσουν τίποτα στα χέρια των εργαζόμενων. Αν στις επίσημες στατιστικές μετρούσαν και τα φοροχαράτσια ως μείωση του μισθού και των εισοδημάτων, τότε το συμπέρασμα θα ήταν ότι σε πολλές περιπτώσεις οι μειώσεις μισθών φτάνουν και ξεπερνούν το 100%! Αδυνατούν να πληρώσουν φόρους, αλλά και δάνεια για τα σπίτια που πήραν σε εποχές που όλα φάνταζαν σχετικά πιο εύκολα ή έστω με δυσκολίες εφικτά. Οι απειλές για κατασχέσεις και εξώσεις από κράτος και τράπεζες αυξάνουν.
Το ενδεχόμενο αυτής της πραγματικότητας πυροδότησε το 2010 μια σειρά αγώνες που κράτησαν για δύο χρόνια. Μαζικές απεργίες, πλατείες, συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις κινήματα κατά των φόρων και των χαρατσιών. Σε όλα τα επίπεδα, στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, κεντρικά και τοπικά. Ωστόσο αυτοί οι αγώνες δεν κατάφεραν να ανατρέψουν πολιτικές ή έστω πλευρές τους. Κατάφεραν όμως να στριμώξουν το σύστημα, να ανατρέψουν κυβερνήσεις, να το αναγκάσουν σε ελιγμούς. Η στάση κινήματος που κηρύχτηκε από το σύνολο σχεδόν των αριστερών δυνάμεων, με την πλήρη συναίνεση των ξεπουλημένων συνδικαλιστικών ηγεσιών είχε το λόγο της, ο οποίος δεν ήταν άλλος από τη «μητέρα των μαχών» τις εκλογές που κατά τα άλλα όλοι σχεδόν τις αποποιούνται!
Οι αγώνες βέβαια δε σταμάτησαν. Με πιο χαμηλή ένταση οι πανεργατικές απεργίες αλλά είχαμε τις μεγάλες κινητοποιήσεις των αγροτών και τις μεγάλες απεργίες των εργαζόμενων στα μέσα μαζικής μεταφοράς και των ναυτεργατών. Κινητοποιήσεις γίνονται και σε επί μέρους χώρους δουλειάς και κλάδους.
Όλα αυτά σε ένα φόντο όπου η επίθεση του συστήματος προχωρά σχεδόν ανενόχλητη με νέα μέτρα, οι επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών γίνονται ολοένα και πιο απροσχημάτιστες, με κορυφαίο γεγονός αυτό της Κύπρου, και ο λαός βυθίζεται ακόμη περισσότερο στην εξαθλίωση. Τις επόμενες μέρες θα μάθουμε τα νέα μέτρα που ετοιμάζουν, μιας και τα προηγούμενα δεν απέδωσαν, τους επόμενους μήνες θα πρέπει να απολυθούν 15 χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι, νοσοκομεία κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο, χαράτσια μένουν και ετοιμάζονται νέα και πάει λέγοντας. Η δε φασιστικοποίηση προχωρά και αυτή ακάθεκτη. Αγωνιστές στις γειτονιές διώκονται, συνδικαλιστές καταδικάζονται. Ακόμη και συμβολικές πράξεις, από αυτές που μας έχουν συνηθίσει οι δυνάμεις επίσημης και μη αριστεράς αλλά και οι …αγανακτισμένοι, αντιμετωπίζονται με την βία των ΜΑΤ. Φυσικά δεν συζητάμε για την αντιμετώπιση αγώνων που αμφισβητούν σημαντικές επιλογές του συστήματος όπως των κατοίκων της Χαλκιδικής.
Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες αντί να πατήσουν στην εμπειρία των προηγούμενων χρόνων, αντί να εκμεταλλευτούν ευκαιρίες σαν και αυτές των εργαζόμενων του μετρό και των ναυτεργατών κάνουν ό,τι μπορούν για να εμποδίσουν τους εργαζόμενους να ξαναβγούν στους δρόμους. Εξαγγέλλουν κυριακάτικες κινητοποιήσεις, ιδιαίτερα τώρα με τα γεγονότα στη Κύπρο, και δεν έρχονται ούτε καν αυτοί που τις καλούν. Από πριν φροντίζουν να είναι άμαζες. Και αν δεν χωράει καμιά αμφιβολία για τις ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, για την ΠΑΣΚΕ και τη ΔΑΚΕ σε όλα τα επίπεδα, τι να πούμε για την αριστερά!
Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζονται για το κυβερνητικό τους μέλλον, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε συνεργασία με τμήματα των πρώτων, στήνουν κάθε είδους συντονιστικά σε κλάδους δουλειάς και γειτονιές, κηρύσσουν μήνες προειδοποιητικούς μη πληρωμής αυτών που έτσι κι αλλιώς οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να πληρώσουν, καλούν και οι δύο σε απογευματινές συγκεντρώσεις που ούτε οι ίδιες δεν τιμούν με την παρουσία τους. Ακόμη και τις συγκεντρώσεις για την Κύπρο τις απαξίωσαν με όλες τους τις δυνάμεις! Αυτό βέβαια δεν τους εμποδίζει να καλούν ξανά σε συγκεντρώσεις τις επόμενες δύο Κυριακές με υπογραφές δεκάδων σωματείων που είναι αμφίβολο αν τις έχουν πάρει χαμπάρι τα μέλη τους. Και φυσικά η δήθεν αλληλεγγύη! Πρόκειται για γραμμή που την αποφασίζει ο ΣΥΡΙΖΑ και την εφαρμόζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ...ανατρεπτικά, στις γειτονιές κυρίως! Το δε ΚΚΕ ενόψει συνεδρίου ετοιμάζει την νέα του έφοδο στον ουρανό δια της Λαϊκής Συμμαχίας με τον εαυτό του και όπου παίζει κάποιο ρόλο σε κινητοποιήσεις φροντίζει να τις περιχαρακώνει, να τις υποτάσσει στη νομιμότητα και να τις οδηγεί στο κλείσιμό τους, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τους ναυτεργάτες που αντί να καταγγείλει τη συνδικαλιστική ηγεσία πήρε πάνω του το κλείσιμο της απεργίας χαρακτηρίζοντάς το ορθή ταξική τακτική! Κατά τα άλλα στο θέμα της Κύπρου έλαμψε δια της απουσίας του, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της ηγεσίας του να πείσει τα μέλη του ότι εξακολουθεί να είναι αντιιμπεριαλιστική δύναμη.
Φυσικά για όλους αυτούς πρώτος φταίχτης είναι ο λαός που δεν καταλαβαίνει, που είναι κουρασμένος και συμβιβασμένος.
Το ζητούμενο λοιπόν είναι να δημιουργηθεί ένα κίνημα πραγματικά εργατικό και λαϊκό στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές που θα αντισταθεί στην εντεινόμενη επίθεση και φασιστικοποίηση. Που θα ξεκαθαρίζει ότι χρειάζεται μαζικός και παρατεταμένος αγώνας όλων και όχι κάποιων που τον αναλαμβάνουν, που θα διεκδικεί δικαιώματα και δεν θα έχει ανάγκη να καταθέσει εφικτές και υπεύθυνες προτάσεις, που θα δημιουργεί γεγονότα και δεν θα θεωρεί μιζέρια την αντίσταση στη φτωχοποίηση, που θα στοχεύει στην ανατροπή πολιτικών και όχι απλά και μόνο κυβερνήσεων, που δεν θα αρνείται να καταγγέλλει εκτός από την ντόπια αστική τάξη και τους πάτρωνές της ιμπεριαλιστές που λύνουν και δένουν στη χώρα. Που θα έχει συνέχεια, δεν θα αναπτύσσεται προειδοποιητικά ή συμβολικά κάποιες μέρες ή μήνες του χρόνου και δεν θα υποτάσσεται στις στοχεύσεις των διάφορων δυνάμεων της ρεφορμιστικής αριστεράς ή της ξεπουλημένης συνδικαλιστικής ηγεσίας. Που ο συντονισμός του θα προέρχεται πραγματικά σαν ανάγκη μέσα από την ανάπτυξή του και δεν θα γίνεται από σχήματα φορεμένα από τα πάνω και αποφασισμένα σε κάποια πολιτικά γραφεία. Και σε αυτό σημαντικό ρόλο καλούνται να παίξουν οι δυνάμεις της ΠΑΑΣ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »