ΓΙΑ ΤΗ 2η ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Το ερώτημα που απασχολεί κάθε πολιτικό οργανισμό στα σώματά του (συνδιασκέψεις–συνέδρια) είναι η επιβεβαίωση ή η μερική η συνολικότερη τροποποίηση ή και ανατροπή εκτιμήσεων, θέσεων, προτάσεων και στόχων πάλης. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ επιμένει να κινηθεί με τον ίδιο πολιτικό κορμό όπως διατυπώνεται και στις θέσεις της ΚΣΕ για τη 2η Συνδιάσκεψή της (www.antarsya.gr). Παρ’ ότι στις θέσεις έχουν συμπληρωθεί-προστεθεί ζητήματα που προέκυψαν μέσα στους 19 μήνες από την απόφαση της 1ης Συνδιάσκεψης, πολλά από τα επίμαχα σημεία είναι ίδια ακόμα και στη διατύπωσή τους με τότε.
Αλλά και από τη μεριά μας δεν θα πρωτοτυπήσουμε. Πολλές φορές από τις στήλες της εφημερίδας έχει γίνει κριτική στις θέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και θα επαναλάβουμε κάποια στοιχεία αντιπαράθεσης με τις απόψεις αυτές, θεωρώντας ότι έτσι υπηρετούμε την υπόθεση του κινήματος και της Αριστεράς, επιμένοντας να δρούμε από κοινού και ταυτόχρονα να αντιπαλεύουμε απόψεις και λογικές.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αλληλεγγύη - Φιλανθρωπία - Ελεημοσύνη (Τι σημαίνει και πως χτίζεται η αλληλεγγύη μέσα στο λαό)

Όταν αλυσίδες σούπερ-μάρκετ, κυβερνητικοί παράγοντες, δήμοι και εκκλησίες μιλάνε για αλληλεγγύη, τότε μάλλον κάτι δεν πάει καλά. Ή ζούμε σε άλλη κοινωνία, της αλληλεγγύης, της συντροφικότητας και του δίκαιου και δεν το έχουμε καταλάβει, ή κάποιοι προσπαθούν να διαστρεβλώσουν την έννοια και το περιεχόμενο της αλληλεγγύης. Εφόσον πρόκειται για συστημικούς παράγοντες που οι προθέσεις τους γίνονται όλο και πιο ξεκάθαρες σε όλο το λαό, θα περίμενε κανείς να είναι σαφές ότι ισχύει το δεύτερο. Το πρόβλημα στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι σε αυτή την «αλληλεγγύη» προσπαθούν να συναγωνιστούν το σύστημα μια σειρά από δυνάμεις και χώροι από τα «αριστερά», που με αντίστοιχο τρόπο κινούνται και προτείνουν στο κίνημα να κινηθεί.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΔΕΠΑ: ΛΕΠΤΕΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ Σ’ ΕΝΑ ΑΓΡΙΟ ΠΟΚΕΡ Από την εθνική επιτυχία του ξεπουλήματος του ΟΠΑΠ στη δύσκολη εξίσωση της ΔΕΠΑ

Την ώρα που ο Αντώνης Σαμαράς ετοιμάζει τις βαλίτσες του για το Πεκίνο, φιλοδοξώντας να προσελκύσει επενδύσεις, ξεπουλώντας αεροδρόμια, λιμάνια και σιδηρόδρομους, ο Δ. Αβραμόπουλος του κλείνει ένα ακόμη πιο δύσκολο ταξίδι, όπως αφέθηκε να διαρρεύσει, για το Αζερμπαϊτζάν.
Η δυσκολία εδώ έχει να κάνει με τις λεπτές ισορροπίες που είναι αναγκασμένη να τηρήσει η ελληνική κυβέρνηση στο ζήτημα της πώλησης της ΔΕΠΑ, που διαπλέκεται σ’ ένα πράγματι σκληρό πόκερ με την πραγματοποίηση του TAP. Να υπενθυμίσουμε ότι τον Ιούνιο θα αποφασιστεί ποιος από τους σχεδιαζόμενους αγωγούς, ο ΤΑΡ ή ο NABUCO, θα υλοποιηθεί για τη μεταφορά του αζέρικου φυσικού αερίου στην Ευρώπη. Να θυμίσουμε επίσης πως ο ΤΑΡ διασχίζει την Ελλάδα και φτάνει στην Ιταλία. Ο NABUCO την παρακάμπτει και μέσω Βουλγαρίας και Ρουμανίας φτάνει στην Αυστρία.
Και οι δύο αγωγοί φαινομενικά εγκρίνονται από τις ΗΠΑ κόντρα στους ρώσικους αγωγούς. Είναι σίγουρο όμως πως στην τελική επιλογή των ΗΠΑ, που έχουν τρόπους να την επιβάλουν, θα βαρύνει το τι βολεύει το συνολικότερο σχεδιασμό τους και τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην περιοχή, προκειμένου να περιορίσουν τον δεδομένο με βάση τα τεράστια αποθέματα υδρογονανθράκων ρόλο της Ρωσίας. Κρίσιμο ζήτημα για όλους τους παίχτες η πώληση των ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ που μονοπωλεί την αγορά, το δίκτυο αγωγών στον ελλαδικό χώρο και μια σειρά υποδομές, τεχνογνωσία κ.λπ. Από αναβολή σε αναβολή, η διαδικασία προσφορών έφτασε να πηγαίνει στις 20 Μάη.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις, η πώληση στην καλύτερη περίπτωση θα ολοκληρωθεί, αν ολοκληρωθεί, μέχρι το Δεκέμβρη του 2013, αν και οι μνημονιακές δεσμεύσεις μιλούσαν για ολοκλήρωση και πώληση μαζί με τον ΟΠΑΠ τέλος Μάρτη.
Αυτές τις μέρες η Gazprom, που εμφανίζεται φαβορί για την εξαγορά της ΔΕΠΑ, διαπραγματεύεται σκληρά τους όρους της συμμετοχής της στο διαγωνισμό, προσπαθώντας να προφυλαχθεί από ανισότιμους όρους που βάζουν στη βάση του ευρωπαϊκού πλαισίου τα δυτικά αφεντικά της ελληνικής κυβέρνησης. Άλλωστε, χρόνια τώρα στον γεωπολιτικό-ενεργειακό ανταγωνισμό οι ΗΠΑ δεν ήταν καν διακριτικές στις απαιτήσεις τους από την ελληνική κυβέρνηση.
Από τα χρόνια του Μπράιζα με τους ρώσικους αγωγούς που θα κατέβαζε ο Καραμανλής, φάνηκε ποιος καθορίζει τελικά σε κρίσιμα ζητήματα σε αυτή τη χώρα. Αλλά και τελευταία οι απαιτήσεις των ΗΠΑ για τη μη πώληση της ΔΕΠΑ σε ρώσικες εταιρίες είναι έκδηλες και σίγουρα λαμβάνονται σοβαρά υπόψη.
Όμως, όπως συνέβη και στο παρελθόν, έτσι και τώρα ο κίνδυνος η ελληνική αστική τάξη να μείνει με τις ορέξεις περί ενεργειακού κόμβου πλήρως ανεκπλήρωτες είναι παραπάνω από υπαρκτός.
Σε κάθε περίπτωση, τα διλήμματα που θέτει η συγκυρία είναι κρίσιμα και από αυτή την άποψη η πώληση της ΔΕΠΑ δεν είναι μια απλή υπόθεση ξεπουλήματος δημόσιου πλούτου. Φυσικά και δεν είναι δίλημμα για μια βαθιά εξαρτημένη αστική τάξη το να δώσει τον πράγματι στρατηγικό τομέα της ενέργειας σε ξένα χέρια. Η αστική τάξη και οι κυβερνήσεις της ξέρουν πώς παίζονται οι άγριοι διαγκωνισμοί των πραγματικών παιχτών σ’ αυτά τα ζητήματα και σε καμιά περίπτωση δεν διανοούνται να έρθουν σε σύγκρουση μαζί τους ούτε φυσικά αποτελούν πραγματικό παίχτη, όπως υπονοούν οι ανερμάτιστες και εξωπραγματικές αναλύσεις περί αλληλεξάρτησης και ιμπεριαλιστικής Ελλάδας.
Ο όμιλος Κοπελούζου και άλλοι καραδοκούν να εδραιωθεί στην ελληνική αγορά η GAZPROM. Παράλληλα, μια σειρά συμφέροντα της ντόπιας πλουτοκρατικής ολιγαρχίας θα καλόβλεπαν συνολικά τις ρώσικες επενδύσεις και το νταλαβέρι με τους ρώσικους ενεργειακούς κολοσσούς. Εφόσον μπορούσε να εξελιχθεί απρόσκοπτα, σίγουρα θα αναβάθμιζε ενεργειακά και συνολικά την αστική τάξη. Αυτές τις βλέψεις και τις απαιτήσεις αυτών των συμφερόντων προσπάθησε να αντιρροπήσει και να ισοφαρίσει η προβολή πριν από λίγους μήνες του ΤΑΡ σαν κάτι σχεδόν σίγουρο και πολλά υποσχόμενο έργο με 600 (!) θέσεις μόνιμης εργασίας. Έτσι, με τον ΤΑΡ, και η πειθαρχία στις δυτικές απαιτήσεις θα διασφαλιζόταν και δεν θα ήταν έξω η αστική τάξη απ’ τους δρόμους της ενέργειας. Παρουσίασαν σαν σίγουρη επιλογή τον ΤΑΡ όταν ήδη ο NABUCO εμφάνιζε μάλλον περισσότερα πλεονεκτήματα για τους βασικούς παίχτες της Δύσης.
Αυτή τη στιγμή, πέρα από ρώσικες εταιρείες, τη ΔΕΠΑ διεκδικεί με αξιώσεις –παρ’ ότι αθόρυβα- η αζέρικη κρατική εταιρεία Socar. Τους επόμενους μήνες λοιπόν πρόκειται να κριθεί τόσο το ποιος θα πάρει τη ΔΕΠΑ όσο και το αν θα υπάρξει ΤΑΡ.
Πράγματι δύσκολη εξίσωση, πιθανότατες και νέες αναβολές και περιπλοκές, ενώ ήδη κάποιοι αρθρογραφούν (όχι αριστεροί) για την ανάγκη να μείνει για την ώρα η ΔΕΠΑ στο δημόσιο. Καμιά σχέση με την ευκολία ξεπουλήματος όσο όσο μιας κερδοφόρας για το δημόσιο επιχείρησης, σαν τον ΟΠΑΠ. Γιατί το ζήτημα, όπως τελικά αποδεικνύεται, δεν είναι πόσα χρήματα θα εισρεύσουν στα δημόσια ταμεία από το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου. Ξεκίνησε ο Σαμαράς πριν από δύο χρόνια στο Ζάππειο να μιλά για 50 δισ. από ιδιωτικοποιήσεις, ο πήχης κατέβηκε στα 15 και στα 10 δισ. και καλά να είσαι…
Ούτε φυσικά υπάρχει καμιά έγνοια, παρ’ ότι είναι σοβαρό ζήτημα για το λαό, για τα λεγόμενα δημόσια αγαθά. Το ζητούμενο για ντόπιους και ξένους καρχαρίες και δυνάστες του λαού είναι να δημιουργηθούν συνθήκες αγοράς! Αυτή είναι η επιδίωξή τους… Βασικό και κρίσιμο ζήτημα, η λεγόμενη αγορά εργασίας και η πολιτική περιθωριοποίησης του κόσμου της δουλειάς. Από κει και πέρα, τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Περάστε κόσμε… Κινέζοι, Καταρινοί, για όλους έχει ο μπαχτσές, μπίζνες να γίνονται και κάτι θα κάτσει και για το ντόπιο κηφηναριό.
Κανένα σχέδιο, καμιά αναπτυξιακή προοπτική τέτοια που να δίνει δουλειά και αξιοπρεπή ζωή στο λαό δεν εγγυώνται οι πολιτικές προσέλκυσης των ξένων επενδύσεων, που όσες έρθουν θα έρθουν για τη λεηλασία του πλούτου της χώρας. Εδώ να τονίσουμε πως ζούμε σε μια περίοδο που στη λειτουργία του συστήματος στη βάση της κρίσης του ενισχύεται η πλευρά της καταστροφής. Η ευημερία των δεικτών ιδιαίτερα στη Wall Street αλλά και παγκόσμια πατάει ακριβώς στην ενίσχυση της καταστροφικής λειτουργίας του συστήματος, στην ενίσχυση του παρασιτισμού και του άγριου ανταγωνισμού.
Μόνο σαν ανέκδοτο μπορούμε να δούμε από την πλευρά μας προτάσεις παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας σε συνθήκες αστικής και ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας ειδικά στις μέρες μας. Η ανεργία από 27% θα πάει στο 29% μέσα στο 2013. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Γράφτηκε ανάμεσα στ’ άλλα εγκώμια της ελληνικής οικονομίας από τον Τύπο των ιμπεριαλιστών πως άδηλος δείκτης της προόδου είναι το γεγονός πως ψηφίστηκε νομοσχέδιο για 15.000 απολύσεις και δεν υπήρξε καμιά αντίδραση. Να λοιπόν πώς μετριούνται οι θετικές και ελπιδοφόρες (για ποιον;) αναπτυξιακές προοπτικές της ελληνικής οικονομίας. Επικίνδυνο βάθεμα της εξάρτησης, πεδίο βολής φτηνό για πολέμους που ζώνουν ξανά την περιοχή, αλλά και πεδίο λεηλασιών του πλούτου της χώρας και του μόχθου του λαού. Να ποιοι ήταν οι στόχοι της σωτηρίας της τρόικας Ε.Ε. και Δ.Ν.Τ. Να ποιοι είναι παραπέρα οι λεγόμενοι στόχοι της «ανάπτυξης».

Οι διαγκωνισμοί κρύβουν κινδύνους για το λαό
Επιστρέφοντας στη ΔΕΠΑ και τον ΤΑΡ, θα συμπληρώσουμε πως, στη βάση των άγριων γεωπολιτικών συγκρούσεων στην περιοχή και στη βάση του εξαρτημένου χαρακτήρα του ντόπιου κηφηναριού, ο κόσμος της δουλειάς κάθε άλλο παρά μπορεί να ελπίζει από την ξεπουληματική πολιτική της κυβέρνησης. Αντίθετα, πέρα από τη φτώχεια και την ανεργία που θα επεκτείνεται για καιρό μέσα από το βάθεμα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και την αναζήτηση όποιου ρόλου από την αστική τάξη, απειλείται πλέον και η ειρήνη και η δημοκρατία. Τα υποτιθέμενα κοιτάσματα δεν αρκούν στους λεγόμενους δανειστές, θέλουν, λέει, και τη ΔΕΗ με απελευθερωμένο πλέον τιμολόγιο… Όμως τα πολλά υποσχόμενα κοιτάσματα πάνε παρέα με διεκδίκηση ΑΟΖ και μαζί με ΔΕΠΑ και ΤΑΡ μπλέκουν τη χώρα στο κουβάρι ενός άγριου ανταγωνισμού που εξελίσσεται χρόνια στην περιοχή, αλέθοντας λαούς, και απειλεί ξανά ακόμη πιο επικίνδυνα την ειρήνη στην περιοχή.
Το μακελειό στη Συρία όχι μόνο κινδυνεύει να διαχυθεί στην ευρύτερη περιοχή, μα όσο τα κινήματα των λαών καθυστερούν κινδυνεύει να κλιμακωθεί, να γενικευτεί και να γίνει μόνιμη κατάσταση. Η Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, η Λιβύη, η Συρία έχουν ήδη τα αποτυπώματα της ωμής δράσης του ιμπεριαλισμού στο όνομα των σχεδίων της Δύσης και της λεγόμενης διεθνούς κοινότητας για «ανάπτυξη, ειρήνη και ευημερία των λαών». Στην Κύπρο ετοιμάζουν νέο σχέδιο Ανάν στο πλαίσιο της συνολικότερης σωτηρίας της. Αλήθεια, πότε θα σταματήσουν να σώζουν τους λαούς; Δεν θα σταματήσουν αν δεν τους σταματήσουμε! Όσο άσχημα κι αν είναι τα πράγματα και οι συσχετισμοί, άλλο τόσο δεν χωράνε αυταπάτες!
Μονόδρομος για τον κόσμο της δουλειάς το κίνημα ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ των όρων της ζωής. Μονόδρομος για τους αριστερούς που έχουν το κουράγιο να παραμείνουν στην ταξική πάλη η συμβολή από κάθε άποψη στη συγκρότηση μετώπου Αντίστασης και Διεκδίκησης για Δουλειά – Ειρήνη- Δημοκρατία σε σύγκρουση με τις δυνάμεις του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού. Ποτέ δεν ήταν εύκολη, άκοπη και χωρίς θυσίες η συγκρότηση των λαϊκών δυνάμεων. Ένα παραπάνω σήμερα. Όμως η πραγματικότητα της λειτουργίας του συστήματος στις μέρες μας δεν αφήνει έδαφος για αυταπάτες και αυτό κάνει τα πράγματα δύσκολα για το σύστημα. Μόνο με τη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής, την τρομοκρατία και την κινηματική αδράνεια, ελέω ψευτοαριστεράς, πειθαναγκάζεται ο κόσμος της δουλειάς να ανέχεται τα φληναφήματα του Α. Σαμαρά και του Στουρνάρα για φως στο τούνελ. Το τούνελ του βαθέματος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, του ξεπουλήματος του πλούτου της χώρας, της ανεργίας και του εργασιακού μεσαίωνα οδηγεί σε ολοένα και μεγαλύτερο σκοτάδι.
Αυτό είναι κάτι που αποκαλύπτει συνεχώς η ζωή. Ούτε οι δημοσιονομικοί δείκτες που βελτιώνονται από την εξαθλίωση του λαού, ούτε τα ορυκτά αποθέματα, ούτε η όποια εξέλιξη στη ΔΕΠΑ ή τον ΤΑΡ υπόσχονται κάτι καλό για το λαό.
Με λιγότερους ή περισσότερους λυκοκαβγάδες, η λεηλασία του πλούτου της χώρας έχει ήδη ξεκινήσει. Οι ιδιωτικοποιήσεις της ΔΕΠΑ αλλά και της ΔΕΗ, του λιγνίτη κ.λπ. στην καλύτερη περίπτωση θα κάνουν πιο ακριβή την ενέργεια για τον κόσμο της δουλειάς, θα λεηλατήσουν υποδομές από λαϊκούς κόπους χρόνων και κάθε λογής φυσικό πλούτο της χώρας. Ταυτόχρονα, όπως είπαμε, γεννούν κινδύνους. Το ότι αυτά γίνονται όλο και πιο φανερά είναι δείγμα αδυναμίας του συστήματος και ένδειξη δυνατότητας ανάπτυξης μαζικού κινήματος ικανού να φωτίσει ξανά τη ζωή των ανθρώπων της δουλειάς με ελπίδα και προοπτική.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Οι νέοι «Κουντουριώτες» (και οι τορπίλες της τρόικας)

του Δημήτρη Μάνου

Θριαμβευτικά ανακοίνωσε η Εθνική Τράπεζα ότι θα υπερκαλύψει όχι το 10% των κεφαλαίων της ιδιωτικής συμμετοχής στην ανακεφαλαιοποίηση της αλλά το 12%.
Σημαντικός παράγοντας αυτής της μεγάλης συστράτευσης της αστικής τάξης, προκειμένου να διατηρήσει την ελληνικότητα και τη φυσιογνωμία του βασικού μοχλού –τουλάχιστον μέχρι σήμερα- οικονομικής ανάπτυξης, αποδείχτηκε το εφοπλιστικό κεφάλαιο. Το οποίο μάλιστα –υλοποιώντας την έρευνα του ΙΟΒΕ από την εποχή που ήταν υφυπουργός ανάπτυξης ο πρώην πρόεδρος του, Στουρνάρας, όπως γράψαμε στον «Οικονοκόσμο»- έχει λάβει πολύ σημαντικές εγγυήσεις για την συμμετοχή του στην οικονομία της χώρας, σε συνάντηση ανάμεσα στο «Κόμιτι» (όπως αποκαλείται η επιτροπή που κατοικοεδρεύει στο Λονδίνο) και στους υπουργούς της κυβέρνησης. Οι κυβερνητικοί σχεδιαστές ελπίζουν ότι η ενδεχόμενη συμμετοχή του σχετικού ναυτιλιακού κλάδου (26 δισ. ευρώ) θα δώσει «δουλειά» και στους συναφείς με αυτόν κλάδους και επιχειρήσεις.
Όμως στα «βαθιά νερά» των μνημονίων η τρόικα ρίχνει τις δικές της «τορπίλες».
Η πιο πρόσφατη αφορούσε στην σκληρή γραμμή να μην συμμετάσχουν τα ταμεία στην ανακεφαλαιοποίηση. Πράγμα, βέβαια, που επέφερε την μύνιν των επικεφαλής των ΔΣ των ταμείων και των αρχισυνδικαλιστών για το ότι δεν επιτρέπεται στους εργαζόμενους να αθροίσουν την συνεισφορά τους στην εθνική προσπάθεια! Στην πορεία, η τρόικα άλλαξε την αρχική σκληρή της γραμμή και επέτρεψε στα ταμεία τη συμμετοχή τους στην ανακεφαλαιποίηση, με τη διαφορά ότι αυτή δεν θα λογιστεί στο 10% της ιδιωτικής συμμετοχής. Ορθόν βέβαια, γιατί τα ταμεία δεν είναι ιδιώτες. Τώρα, γιατί λογαριάστηκαν σαν ιδιώτες και κουρεύτηκαν με το PSI, δεν είναι καθόλου άλλου παπά ευαγγέλιο.
Κάτι τέτοιο έχει άμεσες επιπτώσεις στη διαδικασία ανακεφαλαιοποίησης. Οι μεγαλύτερες, όμως, επιπτώσεις αφορούν στα ίδια τα ταμεία: Σημαίνει ότι από τη μια, θα πληρώσουν, για να αγοράσουν μετοχές αλλά από την άλλη, θα στερηθούν των δικαιωμάτων warrants, δηλαδή, όπως γράψαμε στο προηγούμενο, να έχουν το δικαίωμα στο μέλλον να επαγοράσουν σε εννέα διαφορετικές θέσεις τις μετοχές που αγοράζουν τώρα, ενσωματώνοντας τα ποσοστά κέρδους που θα προκύψουν. Δηλαδή καλούνται τα ταμεία να πληρώσουν για την ανακεφαλαιοποίηση χωρίς κέρδος (αφού δεν είναι ιδιώτες!). Κάτι τέτοιο οδηγεί στον εξανεμισμό της όποιας περιουσίας –σημαντικής ακόμα- έχει απομείνει στα Ταμεία.
Είναι φανερό πως αυτή η πρόταση –και στο βαθμό που η τρόικα επιμείνει- προκαλεί μεγάλες αναταράξεις.
Αν υπολογίσει κανείς πως το 16% της Εθνικής είναι κεφάλαια των ταμείων (τα μισά περίπου του ΙΚΑ), ενώ πχ στην Αττικής βασικός μέτοχος είναι το γνωστό Ταμείο των μηχανικών (TΣΑΣΜΕ), μπορεί να αντιληφθεί την επιπλέον δυσκολία που δημιουργεί η «νέα» γραμμή της τρόικας.
Θα μπουν τα ταμεία στην ανακεφαλαιοποίηση στερούμενα τα μελλοντικά κέρδη; Είναι το πλέον πιθανό.
Βέβαια η Αlfa Bank, που πρόσφατα ενοποιήθηκε με την Εμπορική, δεν φαίνεται να ποντάρει στην έντονη συμμετοχή των Γάλλων και Πορτογάλων. Η Τράπεζα Πειραιώς φαίνεται να εξασφαλίζει και αυτή το 10% και όλοι οι υπόλοιποι τρέχουν να προλάβουν την υπαγωγή τους στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας ή –όπως η Euro Bank- να εξασφαλίσουν τους όρους βιωσιμότητας και ιδιωτικής συμμετοχής μετά την –όπως φαίνεται- υπαγωγή σε αυτό.
Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα με τις Τράπεζες δεν σταματά εδώ. Έχει τεθεί το ζήτημα των «κόκκινων δανείων» που οι νέες διοικήσεις θα πρέπει να αντιμετωπίσουν. Επίσης –όπως γράφτηκε σε οικονομική εφημερίδα («Κεφάλαιο» στη στήλη του Γ. Αγγελή)- είναι πολύ πιθανό αυτές οι διοικήσεις να υποχρεώσουν τις επιχειρήσεις που χρωστούν αυτά τα δάνεια σε νέες συγχωνεύσεις. Ή σε ξένους «επενδυτές». Η Βιοχάλκο ήδη το κάνει…
Ούτε οι πονοκέφαλοι της αστικής τάξης και της κυβέρνησης τους εξαντλούνται στο ζήτημα της τραπεζιτικής ανακεφαλαιοποίησης.
Ας πούμε, πολύ μεγαλύτερο πονοκέφαλο αποτελεί το γεωστρατηγικό άδειασμα της ανακήρυξης ευρωπαϊκής ΑΟΖ στις περιοχές που η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί ελληνικά ενεργειακά «οικόπεδα»: Από τη μια, αντιμετωπίζει την ευρωπαϊκή αδιαφορία και, από την άλλη, την αμερικάνικη οργή (οι αμερικάνοι σταθερά προτείνουν την «γιαβάς-γιαβάς» ελληνοτουρκική συνεκμετάλλευση).
Προς το παρόν, η Gazprom φαίνεται να αποχωρεί από την εξαγορά της ΔΕΠΑ. Σημαντικό ρόλο έπαιξε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού, που διαμήνυσε στην ρώσικη εταιρεία πως μια πιθανή είσοδο της στην ελληνική αγορά θα στερήσει άλλες –μεγαλύτερες- «θέσεις» από την μεγάλη ευρωπαϊκή αγορά. Το παιχνίδι σήμερα «παίζεται» με την δεύτερη –μικρότερη- ρώσικη εταιρεία (Sintez του μεγιστάνα Λεμπέντεφ) αλλά και με την ενεργοποίηση διεκδικητών από μεριάς του ελληνικού κεφάλαιου (Μυτιληναίος-Βαρδινογιάννης). Βέβαια το ΤΑΙΠΕΔ τρέχει με υποχωρήσεις να καλύψει την αρχική «σκληρή» του στάση, προκειμένου να πείσει την Gazprom.
H κυβέρνηση Σαμαρά φοβάται πως ένα βάλτωμα στο αέριο θα συμπαρασύρει το ρώσικο ενδιαφέρον σε μια σειρά τομείς (από την Τραινοσέ ως τα λιμάνια και τον τουρισμό).
Στα βαθιά και ταραγμένα νερά της εξάρτησης και της οικονομικογεωπολιτικής υποβάθμισης, δεν αρκούν λοιπόν οι νέοι «Κουντουριώτες» (που, επιπλέον, αν δουν τα δύσκολα τίποτα δεν τους εμποδίζει να αποσυρθούν στο… απάνεμο Λονδίνο).
Κι ας βαθμολογείται θετικά η τρικομματική κυβέρνηση από το ΔΝΤ, και ας πέφτουν τα spreads στα προ-μνημονίου επίπεδα ταυτόχρονα με την άνοδο του χρηματιστηρίου.
Το κυβερνητικό «επίτευγμα», το οποίο πάλι απ’ έξω βαθμολογείται θετικά, έρχεται να στηρίξει μια κυβέρνηση που με τις νέες προσλήψεις του τελευταίου τριμήνου στον τουριστικό τομέα προσπαθεί να πείσει την ελληνική κοινωνία πως αντιστράφηκε η τάση διόγκωση της ανεργίας.
Εξ άλλου, στο βαθμό που κρίνεται κάθε τρίμηνο από τις δόσεις, μήπως δεν πρόκειται για μια κυβέρνηση… τριμήνων;

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Όταν η μνήμη πολεμάει την λήθη! Μια άλλη 21η Απριλίου.

Πραγματοποιήθηκε στην Θεσσαλονίκη ένα τριήμερο εκδηλώσεων, με αφορμή την αποφράδα μέρα της 21ης Απριλίου του 1967, την μέρα δηλαδή που οι Αμερικάνοι επέβαλαν και στήριξαν την φασιστική χούντα των συνταγματαρχών στο τόπο μας.
Στις 19/4/2013 ξεκίνησαν οι εκδηλώσεις με την ημερίδα Το σχολείο στον «γύψο» στην οποία μίλησαν πολλοί εκπαιδευτικοί και αναφέρθηκαν στην εκπαιδευτική πολιτική της εποχής, αναδεικνύοντας όλες τις πτυχές της (α)παιδείας της χούντας.
Την επόμενη μέρα προβλήθηκαν και ακούστηκαν «Tα τραγούδια της εξορίας». Στο κείμενο που κυκλοφόρησαν οι διοργανωτές των εκδηλώσεων, οι φυλακισθέντες και εξορισθέντες αγωνιστές της περιόδου της φασιστικής δικτατορίας αναφέρουν: «Η δικτατορία ποτέ δεν κατάφερε να αποκτήσει λαϊκή βάση, γιατί ήταν ένα βάρβαρο, καταπιεστικό καθεστώς, που δολοφόνησε, βασάνισε, έκλεισε στις φυλακές και τα ξερονήσια δεκάδες χιλιάδες δημοκρατικούς πολίτες. Η Θεσσαλονίκη συνέβαλε σημαντικά στον αγώνα κατά της χούντας. Με την επικράτηση του πραξικοπήματος, άρχισαν να συγκροτούνται και να αντιδρούν οι αντιστασιακές οργανώσεις ΠΑΜ, Ρήγας Φεραίος, Δημοκρατική Άμυνα, Σπουδαστική – Λαϊκή Πάλη, Κίνημα 29 Μαΐου, Αντί-ΕΦΕΕ, ΚΚΕ-ΚΝΕ, ΟΜΛΕ, ΕΚΚΕ-ΑΑΣΠΕ, ΠΑΚ αλλά και ανένταχτοι αγωνιστές».
Και συνεχίζουν οι αγωνιστές: «Την περίοδο 1967-1971 αγωνιστές πολιτικοί κρατούμενοι έγραψαν, μελοποίησαν και τραγούδησαν 16 τραγούδια στα στρατόπεδα Λακκί και Παρθένι της Λέρου. Υπάρχει πιστό αντίγραφο της παράνομης αυτής ηχογράφησης που έγινε με το κασετόφωνο του Χαρίλαου Φλωράκη στο στρατόπεδο πολιτικών εξόριστων στο Παρθένι της Λέρου στα τέλη του 1970 αρχές 1971. Τους στίχους των περισσότερων τραγουδιών έγραψε ο Πειραιώτης Νίκος Δαμίγος και τη μουσική ο Χρήστος Λουρετζής στο Λακκί της Λέρου. Τα τραγούδια αυτά γέμιζαν τις ψυχαγωγικές εκδηλώσεις των εξόριστων, εφόσον, βέβαια, η διοίκηση του στρατοπέδου επέτρεπε τη χρήση μουσικών οργάνων-ανάμεσά τους και μια χειροποίητη κιθάρα..
΄Έπαιζαν και τραγουδούσαν: μαντολίνο: Χ. Λουρετζής, μπουζούκι: Γιώργος Παπαλόπουλος από τον Εύοσμο Θεσσαλονίκης, κιθάρα: Ν. Δαμίγος και Τάσος Θεοδωρίδης από τον Πειραιά, ακορντεόν: Κ. Υψηλάντης από τη Θεσσαλονίκη, ντραμς: Γιάννης Κρανάκης από τις Συκιές της Θεσσαλονίκης, τραγούδι: Χ. Λουρετζής, Ν. Δαμίγος, Σταύρος Σκουρτόπουλος από τη Θεσσαλονίκη, Θανάσης Λαδάς από τις Συκιές της Θεσσαλονίκης, Τ. Θεοδωρίδης, Παναγιώτης Καζάκος από την Καλαμαριά.»
Το τριήμερο των εκδηλώσεων, ολοκληρώθηκε με την επίσκεψη σε τόπους μνήμης, στους τόπους όπου βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν πολλοί αγωνιστές.
Από την επίσκεψη αυτή, δεν μπορούσε να λείψει το Γεντί-Κουλέ, του οποίου τα τείχη είναι ποτισμένα με αίμα πάρα πολλών αγωνιστών. Μάλιστα, το Γεντί-Κουλέ (Επταπύργιο) ήταν η ολοκλήρωση της πορείας που ξεκινούσε από το Τρίτο Σώμα, την ασφάλεια επί της Βαλαωρίτου, την αστυνομική διοίκηση, των μεταγωγών και τόσοι άλλοι τόποι που δεν πρέπει να λησμονηθούν.
Θα κλείσουμε αυτή την σύντομη αναφορά σε μια άλλη 21η Απριλίου, με την τελευταία αναφορά που έχουν οι φυλακισθέντες και συλληφθέντες αγωνιστές της περιόδου: «Η ιστορική αυτή παρακαταθήκη είναι ζωτικής σημασίας στις σημερινές συνθήκες όπου οι «κατάσταση εξαίρεσης» έχει μετατραπεί σε κανόνα, σε κοινωνικό κανιβαλισμό που καταβροχθίζει ακριβοπληρωμένα ανθρώπινα δικαιώματα και νεκρανασταίνει το τέρας του ναζισμού. Σε μια εποχή που μαίνονται οι «πόλεμοι της μνήμης» και η κρίση της «κοινωνίας της αγοράς», αυτά τα σπαράγματα μνήμης προειδοποιούν και καλούν: «άνθρωποι γρηγορείτε-πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες!».

Στέλιος Αγκούτογλου

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν την αυγή …

Προβληματίζει η κάμψη της συμμετοχής του κόσμου σε μαζικές κινητοποιήσεις ενάντια στην λαίλαπα των αντιλαϊκών- αντεργατικών μέτρων που κλιμακώνεται χωρίς τέλος. Αναιμική η συγκέντρωση των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στις 28/4 στο Σύνταγμα, την ημέρα που η βουλή ψήφιζε ακόμα ένα αντιλαϊκό έκτρωμα, το λεγόμενο «πολυνομοσχέδιο», μικρή και η συμμετοχή των εργαζόμενων στην πανεργατική απεργία της 1 Μάη, στις συγκεντρώσεις και τις πορείες. Τι συμβαίνει άραγε; Παραδόθηκε ο εργαζόμενος λαός στην βάρβαρη πολιτική της τρικομματικής κυβέρνησης και των ιμπεριαλιστών επικυρίαρχων; Περιμένει να έρθουν οι εκλογές και να αναθέσει στον ΣΥΡΙΖΑ την σωτηρία του; Μήπως βλέπει και αυτός, όπως ο Σαμαράς, ότι τα μέτρα αποδίδουν και έρχεται η ανάκαμψη και η ανάπτυξη;
Στα τρία χρόνια που συμπληρώθηκαν αυτές τις ημέρες από την «εκκίνηση» εφαρμογής των μνημονίων, ο λαός έδωσε πολλές και σημαντικές μάχες και με πολλούς τρόπους, απεργίες, συγκεντρώσεις και πορείες, καταλήψεις δημόσιων κτιρίων, με τις «πλατείες», με κλαδικές και επιχειρησιακές κινητοποιήσεις. Δεν κατάφερε να σταματήσει την επίθεση και το πετσόκομμα των δικαιωμάτων και των καταχτήσεών του. Η βάρβαρη πολιτική του κεφαλαίου και του αστικού πολιτικού προσωπικού δημιούργησε έναν πραγματικό εφιάλτη εκτεταμένης φτώχειας και εξαθλίωσης, ενίσχυσε παραπέρα τα δεσμά της εξάρτησης από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, οργάνωσε και κλιμάκωσε μία κολοσσιαία εκστρατεία τρομοκράτησης και καταστολής του «εχθρού λαού», επιβάλλοντας κλίμα φασιστικοποίησης στην πολιτική και δημόσια ζωή.
Η πάλη των εργαζομένων και όλου του λαού απονομιμοποίησε το αστικό πολιτικό σύστημα έτσι όπως ήταν διαμορφωμένο και έδωσε ισχυρά πλήγματα στους βασικούς πυλώνες του, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αναγκάζοντας το σύστημα συνολικά σε ελιγμούς και επιστράτευση όλου του διαθέσιμου δυναμικού. Αυτές τις δυσκολίες αντανακλά και η συγκρότηση της τρικομματικής κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ. Το σύστημα έχει ρίξει όλες του τις δυνάμεις στον πόλεμο ενάντια στα εργατικά-λαϊκά συμφέροντα, στην ίδια την ζωή των εργαζόμενων ανθρώπων. Γι΄αυτό εξαντλεί και τις τελευταίες του εφεδρείες, παίρνει στα σοβαρά τις όποιες αντιδράσεις του λαού και οργανώνει τους μηχανισμούς καταστολής του αλλά και τους μηχανισμούς προπαγάνδας, αποπροσανατολισμού και παραπληροφόρησης. Με λίγα λόγια, χρησιμοποιεί όλα του τα όπλα, γιατί έχει δώσει στην επίθεσή του στρατηγικό χαρακτήρα, για να ισοπεδώσει τον αντίπαλο και να μην του δώσει καμία ευκαιρία να σηκώσει κεφάλι.
Από την άλλη μεριά, του εργατικού-λαϊκού κινήματος, δεν υπάρχει παγιωμένη η αντίληψη για μία στρατηγικού χαρακτήρα αναμέτρηση. Ούτε καν η άποψη της μαζικής και παρατεταμένης αντιπαράθεσης με τις δυνάμεις του συστήματος. Κυριάρχησε και συνεχίζει να κυριαρχεί η ευκολία, η λογική της «μίας ριξιάς», η αποσυγκρότηση της οργανωμένης πάλης, η μικροκομματική σκοπιμότητα. Και για αυτό υπάρχουν σημαντικές και σοβαρές ευθύνες στις πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς που παρεμβαίνουν και έχουν σημαντική επιρροή στο κίνημα.
Σε αντίθεση με τις αστικές πολιτικές δυνάμεις, που δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν κάθε τρόπο και μέσο για να επιβάλλουν την πολιτική τους, οι πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς, στην μεγάλη τους πλειοψηφία, έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν, για να δυσκολέψουν την εργατική-λαϊκή πάλη. Και χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, είναι όλοι ικανοποιημένοι από την πολιτική τους, μέχρι τα σήμερα, είτε γιατί είναι στα πρόθυρα ανάληψης κυβερνητικής διαχείρισης, είτε γιατί κράτησαν «καθαρό» τον πολιτικό τους χώρο, είτε γιατί κατόρθωσαν να μπουν στο «κάδρο» της πολιτικής ζωής. Σε αντίθεση με τις αστικές πολιτικές δυνάμεις που με διάφορους συνδυασμούς συγκρότησαν «μαύρο μέτωπο» απέναντι στον λαό, σε καμία φάση του κινήματος που αναπτύχθηκε από τον Μάιο του 2010 μέχρι τα σήμερα δεν τέθηκε ως καθήκον η συγκρότηση ενός πραγματικού ΜΕΤΩΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, μαζικού και μαχητικού, που να δώσει ελπίδα και ορμή στην οργή και την αγανάκτηση του κόσμου. Αντίθετα, η πλειοψηφία των αριστερών πολιτικών δυνάμεων, εάν δεν «σνομπάρισε» λαϊκές κινητοποιήσεις, όπως οι «πλατείες», κρύφτηκε και μεταμφιέστηκε σε «αγανακτισμένο», επιδιώκοντας να πάει με το «ρεύμα». Εκεί αποκαλύφτηκαν και τα όριά της, αλλά και το κενό επαναστατικής αριστερής πολιτικής .
Η σημερινή κατάσταση στον λαό δεν είναι αίνιγμα, ούτε ψυχογράφημα. Έχει πολιτικές και κοινωνικές αιτίες που διαμορφώθηκαν τόσο τις περασμένες δεκαετίες αλλά σφραγίστηκαν δραματικά από τις εξελίξεις των τελευταίων τριών χρόνων της ολομέτωπης επίθεσης του συστήματος. Ο φόβος και η απόγνωση για το παρόν και το μέλλον λειτουργεί παραλυτικά και οδηγεί σε παραίτηση ακόμα και από την ίδια την ζωή, όπως εκφράζεται άλλωστε με το φαινόμενο των αυτοκτονιών. Οι συνεχείς ήττες, από το πέρασμα του ενός μετά το άλλο των αντιλαϊκών μέτρων, ενισχύει την ανεμπιστοσύνη στην συλλογική οργανωμένη λαϊκή πάλη και σπρώχνει στην αποσυγκρότηση του κινήματος.
Είναι φανερό ότι ο εργατικός-λαϊκός παράγοντας βρίσκεται στριμωγμένος τόσο από τους γενικότερους δυσμενείς πολιτικούς – κοινωνικούς συσχετισμούς, όσο και από τους συσχετισμούς στα πλαίσια του κινήματος. Η ανατροπή αυτών των συσχετισμών σε όφελος των λαϊκών δυνάμεων αποτελεί σήμερα κεντρικό πολιτικό ζήτημα που θα απαντηθεί στο πεδίο της πάλης και μέσα από την πάλη και την διεκδίκηση. Βασικός όρος η συγκρότηση όλων των υποκειμενικών δυνάμεων του κινήματος, πολιτικά, ιδεολογικά, οργανωτικά.
Η μεταβατική αυτή περίοδος θα διαρκέσει, θα έχει σημαντικές δυσκολίες, πισωγυρίσματα και απογοητεύσεις.
Για τις επαναστατικές και κομμουνιστικές πολιτικές δυνάμεις η ανάληψη ολοκληρωτικά αυτής της ευθύνης αποτελεί κρίσιμο ζήτημα ιστορικής σημασίας για την αλλαγή κατεύθυνσης του εργατικού-λαϊκού κινήματος.
Έχουμε καθήκον να ανατρέψουμε την κοινωνική εξάντληση του λαού μέσα από την οργάνωση, την αλληλεγγύη και την πάλη. Να βάλουμε την μάχιμη αριστερή πολιτική της ΛΑΪΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ στο τιμόνι της πάλης και να ανοίξουμε τον δρόμο του λαού για την συνολική απελευθέρωσή του από τα καπιταλιστικά και ιμπεριαλιστικά δεσμά. Όσο καθυστερεί η υλοποίηση αυτής της κατεύθυνσης, τόσο οι συσχετισμοί θα γίνονται δυσμενέστεροι και θα κυριαρχούν η απογοήτευση και η απελπισία, ενώ θα γίνονται όλο και πιο δύσκολοι οι όροι πολιτικής και συνδικαλιστικής συγκρότησης. Και τότε δεν θα έχει καμία αξία η κριτική και η αντιπαράθεση στα πλαίσια της αριστεράς για το ποιος έχει την κύρια ευθύνη που φτάσαμε μέχρι εδώ, γιατί θα καλύπτεται από την σύγχρονη βαρβαρότητα που θα έχει επιβληθεί. Τότε το ζήτημα της επιβίωσης του λαού δεν θα είναι πια συλλογική υπόθεση πάλης αλλά είτε υπόθεση των «ελεημόνων φιλάνθρωπων» είτε υπόθεση «εταιρικής ευθύνης».
Έχουμε να αναμετρηθούμε με τις ανεπάρκειες και τις αδυναμίες μας αλλά ταυτόχρονα έχουμε ως σημαντικά εφόδια την εμπιστοσύνη στις αστείρευτες λαϊκές δυνάμεις και έναν πολιτικό – ιδεολογικό προσανατολισμό μάχιμης αντιπαράθεσης με το σύστημα, που μπορεί να αποτελέσει «μπούσουλα» μικρών και μεγάλων μαχών του λαού, να εμπλουτισθεί, να γίνει γενικό πολιτικό σχέδιο πάλης και ανατροπής. Δεν αρκούν οι γενικές διακηρύξεις, όσο σωστές και αν είναι, αλλά απαιτείται η συστηματική πολιτική δουλειά σε όλους τους χώρους που δουλεύει, ζει και σπουδάζει ο λαός. Με κεντρική πολιτική κατεύθυνση την πάλη για ζωή, ενάντια στην ανεργία, την φτώχεια και την εξαθλίωση, για το δικαίωμα όλου του λαού και της νεολαίας στην δουλειά με δικαιώματα, μεροκάματα, μισθούς, συντάξεις, επιδόματα ανεργίας που να ανταποκρίνονται στο κόστος της ζωής. Με πάλη ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση από ΕΕ–ΗΠΑ–ΝΑΤΟ και κάθε επίδοξο νέο «προστάτη», αναδεικνύοντας τον αντι-ιμπεριαλιστικό αγώνα ως σημαντικό κομμάτι της συνολικής πάλης του λαού. Με οργάνωση και αλληλεγγύη να αντιπαρατεθούμε στην πολιτική της φασιστικοποίησης που απειλεί το σύνολο των πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

"Αντι"-τρομοκρατικές μονάδες της Ε.Ε.

Νέα εκτεταμένη «αντί-τρομοκρατική» άσκηση πραγματοποίησαν οι ιμπεριαλιστές της Ε.Ε.

Η «μεγαλύτερη αντιτρομοκρατική άσκηση προσομοίωσης που έχει λάβει χώρα στην Ευρώπη και διεξάγεται από τις ειδικές μονάδες επέμβασης των διαφόρων κρατών – μελών», σύμφωνα με τα λεγόμενα, του «συντονιστή της Αντιτρομοκρατικής Δράσης της Ε.Ε.», Gilles de Kerchove, πραγματοποιήθηκε το διήμερο 17-18 του Απρίλη. Η άσκηση αυτή, με την ονομασία «Κοινή Πρόκληση», οργανώθηκε απ΄ το λεγόμενο δίκτυο «ATLAS», το οποίο χρηματοδοτείται απ΄ την Κομισιόν και συγκεντρώνει «ειδικές, μεταφερόμενες, αστυνομικές μονάδες» των κρατών – μελών, της Ε.Ε., και είχε ως τόπο διεξαγωγής της 9 κράτη – μέλη (Αυστρία, Σουηδία, Ισπανία, Ιταλία, Ιρλανδία, Λετονία, Βέλγιο, Σλοβακία, Ρουμανία). Κατά την άσκηση αυτή, οι δυνάμεις καταστολής αντιμετώπισαν εικονικές «τρομοκρατικές επιθέσεις» σε μονάδες παραγωγής ενέργειας, σχολεία και μέσα μαζικής μεταφοράς.
Προφανώς κι οι κατασταλτικοί μηχανισμοί των ιμπεριαλιστών και των άλλων υποτελών αστικών κρατών δεν έχουν καμία πρόθεση και στόχο να… «προστατεύσουν» τους λαούς των χωρών τους, από διάφορες αντιλαϊκές έως και προβοκατόρικες επιθέσεις, που έχουν θύματα από τον ίδιο το λαό, και που οι ίδιοι οι μηχανισμοί του συστήματος προκαλούν ή και «στήνουν» (διεθνή και ντόπια δημοσιεύματα «μνημονεύουν» διάφορες επιθέσεις, από την πρόσφατη επίθεση στη Βοστώνη των Η.Π.Α., μέχρι αυτή του νέο-ναζί Μπρέιβικ, στη Νορβηγία, το 2011, αλλά και της «Αλ Κάιντα). Η στόχευση τόσο των ασκήσεων αυτών, όσο και των ίδιων των μηχανισμών καταστολής, είναι ο ίδιος ο «εχθρός – λαός», και ειδικά όταν αυτός βρεθεί σε τροχιά αντίστασης, σε αγώνες που εγκυμονούν κινδύνους για την κυρίαρχη πολιτική του συστήματος, των ιμπεριαλιστών και των αστικών τάξεων, και συγκρούεται μ’ αυτή.
«Κατάσταση κρίσης» η οποία «δικαιολογεί» τη συνεργασία (sic) μεταξύ των «ειδικών μονάδων επέμβασης» των κρατών – μελών της Ε.Ε., ορίζεται «κάθε κατάσταση κατά την οποία οι αρμόδιες αρχές ενός κράτους - μέλους έχουν βάσιμους λόγους να πιστεύουν ότι υφίσταται ποινικό αδίκημα που συνιστά σοβαρή άμεση υλική απειλή κατά προσώπων, ιδιοκτησίας, υποδομών ή οργανισμών του εν λόγω κράτους - μέλους» (απόφαση 2008/615/ΔΕΥ του Συμβουλίου της Ευρώπης, συμπληρωματική προς την συνθήκη του Προυμ, η οποία ρυθμίζει και τις μορφές αστυνομικής συνδρομής μεταξύ κρατών – μελών, σε περίπτωση μαζικών συγκεντρώσεων και ανάλογων σημαντικών γεγονότων). Μπορούμε να καταλάβουμε, πως η έννοια της «κρίσιμης κατάστασης», της «τρομοκρατικής πράξης» ή και του «σοβαρού ποινικού αδικήματος», συμπεριλαμβάνει μορφές πάλης των λαών (διαδηλώσεις, απεργίες, συγκεντρώσεις, καταλήψεις δημόσιων κτιρίων, αποκλεισμούς δρόμων κι άλλες) τις οποίες θα «ανακαλύπτουν» και στις οποίες θα καταφεύγουν, όσο εντείνεται κι αναβαθμίζεται η άγρια επίθεση στους όρους της ζωής τους. Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι ιμπεριαλιστές ιθύνοντες, γι’ αυτό προετοιμάζονται και «θωρακίζονται». Έτσι, όπως αναφέρεται και σε σχετικό δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη» (27/4), στις άμεσες δράσεις του, το δίκτυο «ATLAS», προτείνει την «υποχρέωση της Ένωσης να κινητοποιεί όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της για την πρόληψη τρομοκρατικών απειλών στην ΕΕ και για την προστασία των δημοκρατικών θεσμών, και του άμαχου πληθυσμού, από ενδεχόμενη τρομοκρατική επίθεση», ή τη «θέσπιση εργαλείων από την πλευρά της Ένωσης για την αντιμετώπιση ορισμένων νέων μειζόνων προκλήσεων στον τομέα της ασφάλειας, όπως είναι εκείνες στον τομέα της ασφάλειας του ενεργειακού εφοδιασμού και της ασφάλειας του εφοδιασμού με άλλα κρίσιμα προϊόντα, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις αποκλεισμού υποκινούμενου από πολιτικά κίνητρα». Τα παραπάνω θα μπορούσαν να «μεταφραστούν»: Ειδικά εκπαιδευμένες κατασταλτικές δυνάμεις των ιμπεριαλιστών των Ε.Ε. θα έχουν το δικαίωμα και την υποχρέωση, να εισβάλλουν σ’ εκείνα τα κράτη – μέλη, όπου κρίνεται πως κινδυνεύει το αστικό ή ιμπεριαλιστικό πολιτικό σύστημα, των ψευδεπίγραφων «δημοκρατικών θεσμών». Αλλά και σ’ όλες εκείνες τις περιπτώσεις, όπου πραγματοποιείται αποκλεισμός -με πολιτικά (sic) κίνητρα (ως αποτέλεσμα μεγάλων εργατικών ή λαϊκών αγώνων κι απεργιών, για παράδειγμα)- του εφοδιασμού με κρίσιμα προϊόντα… Πιο ξεκάθαροι, δε θα μπορούσαν να είναι!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Οι ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές στη Συρία Κλιμάκωση της κρίσης με απρόβλεπτες συνέπειες

«Φωτιά» στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής απειλεί να βάλει το Ισραήλ μετά τις δύο φονικές αεροπορικές επιδρομές στο τέλος της προηγούμενης βδομάδας κατά τριών στρατιωτικών θέσεων βόρεια της Δαμασκού. Είναι μια ενέργεια ισοδύναμη με «κήρυξη πολέμου», η οποία θέτει εκβιαστικά την προοπτική γενίκευσης της κρίσης. Παρ’ ότι δεν υπάρχει επίσημη ανακοίνωση της συριακής κυβέρνησης, υπολογίζεται πως τουλάχιστον 42 Σύροι στρατιώτες σκοτώθηκαν, ενώ αγνοούνται περίπου άλλοι εκατό. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι ισραηλινοί βομβαρδισμοί στη φάση αυτή προσθέτουν μια καινούργια διάσταση. Η εξέλιξη αυτή με την άμεση εμπλοκή του Ισραήλ δείχνει ότι βρισκόμαστε στο ξεκίνημα μιας σημαντικής κλιμάκωσης της αιματηρής ιμπεριαλιστικής αναμέτρησης που μαίνεται πάνω από 2 χρόνια στη Συρία.
Πάντως οι πρώτες αντιδράσεις αντανακλούν στη φάση αυτή και το είδος πόλωσης που διαμορφώνουν τα αντιτιθέμενα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα στην περιοχή.
Σε γενικές γραμμές, τρεις κατηγορίες αντιδράσεων καταγράφονται: στήριξης και κατανόησης από τις ΗΠΑ, σφόδρα επικριτικές Ρωσία, Κίνα και Σ. Αραβία, ενώ η επίσημη ΕΕ διακατέχεται από ανήσυχη ουδετερότητα: «Παρακολουθούμε με μεγάλη ανησυχία την εξέλιξη της κατάστασης γύρω από τη Συρία και κυρίως το ενδεχόμενο μιας επέκτασης της σύγκρουσης», δήλωσε ο Μάικλ Μαν, εκπρόσωπος της επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Κάθριν Άστον.
Ταυτόχρονα η εξέλιξη αυτή προκαλεί νέα διχαστικά φαινόμενα που μέχρι πρότινος έδειχναν πως οδεύουν προς μια κάποια διευθέτηση! Χαρακτηριστικό δείγμα η στάση της Τουρκίας. Όσο σφόδρα πολέμιος του Άσαντ εμφανίστηκε ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, χαρακτηρίζοντάς τον «σφαγέα», άλλο τόσο επικριτικός ήταν για τις ισραηλινές επιδρομές στη Συρία, χαρακτηρίζοντάς τις όχι μόνο «απαράδεκτες» αλλά και ύποπτες μιας και δίνουν στον Άσαντ επιχειρήματα. «Κανένα πρόσχημα δεν μπορεί να δικαιολογήσει αυτή την επιχείρηση», δήλωσε ο Ερντογάν στη διάρκεια ομιλίας του στο κοινοβούλιό του και ζήτησε από τον ΟΗΕ να αναλάβει δράση για να βάλει τέλος στις επιθέσεις. Η αντίδραση της Τουρκίας ερμηνεύεται στη βάση κάποιων γενικότερων σχεδιασμών που αναφέρονται σε εξωτερική επέμβαση και στο ποιος θα είναι ο κύριος μοχλός αυτής της επέμβασης.
Το αιφνιδιαστικό όσο και ύπουλο κτύπημα δικαιολογήθηκε από την μεριά του Ισραήλ ως μια «προληπτική ενέργεια»! Η κυβέρνηση του Ισραήλ, επικαλούμενη πηγές των μυστικών υπηρεσιών της, ισχυρίζεται ότι οι επιδρομές αυτές είχαν στόχο να προληφθεί η μεταφορά σύγχρονων πυραύλων ιρανικής κατασκευής στο Λίβανο και συγκεκριμένα στη σιίτικη οργάνωση Χεζμπολάχ και όχι την υπονόμευση της συριακής κυβέρνησης. Μάλιστα η ισραηλινή κυβέρνηση, στην προσπάθειά της να δείξει ότι δεν επιδιώκει άμεσα κλιμάκωση της έντασης με τη Συρία, επικαλείται το γεγονός της επίσκεψης του Νετανιάχου στην Κίνα τις μέρες αυτές.

Άσχετα πάντως με τα προσχήματα, αυτή η πολεμική ενέργεια διαμορφώνει νέα δεδομένα σε ό,τι αφορά τις εξελίξεις τόσο σε στρατιωτικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Σε ό,τι αφορά το στρατιωτικό επίπεδο, επισημαίνεται από διάφορες πλευρές πως δοκιμάσθηκε η αντίδραση του συριακού καθεστώτος σε περιπτώσεις από αέρος επέμβασης. Από τη μεριά του ο Άσαντ δηλώνει ότι σε περίπτωση τρίτης επιδρομής θα προκληθεί άμεση συριακή απάντηση και συγκεκριμένα θα επιτρέψει σε όλες τις παλαιστινιακές οργανώσεις και στη Χεζμπολάχ να χτυπήσουν το Ισραήλ από το έδαφος της Συρίας στα υψώματα του Γκολάν. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο εκπρόσωπος του ιρανικού ΥΠ.ΕΞ. Ramin Mehmanparast δήλωσε πως «οι επιθέσεις του Ισραήλ δεν θα μείνουν αναπάντητες», υπονοώντας την αποστολή χιλιάδων ακόμα Φρουρών της Επανάστασης στο πλευρό του Άσαντ. Όμως αυτές οι δηλώσεις στο βαθμό που δεν αναφέρονται σε διεθνή στηρίγματα και ιδιαίτερα στη Μόσχα είναι λίγο πολύ στο κενό. Είναι σίγουρο πως ο Άσαντ από μόνος του δεν μπορεί στην παρούσα φάση να ανοίξει μέτωπο στρατιωτικής αντιπαράθεσης με το Ισραήλ, όσο και αν σπρώχνεται σε αυτό.
Στο πολιτικό επίπεδο τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο. Μπορεί σε πρώτο επίπεδο να φαίνεται πως οι ισραηλινές επιθέσεις στη Συρία προκαλούν μεγάλες πιέσεις στην κυβέρνηση Ομπάμα προκειμένου να παρέμβει πιο «αποφασιστικά» στη συριακή κρίση, ή και να προκαλέσει επιτάχυνση αποφάσεων σε αυτή την κατεύθυνση. Ωστόσο, τα διάφορα κέντρα εξουσίας στις ΗΠΑ δεν φαίνεται να είναι έτοιμα, όπως προκύπτει από τις διάφορες δηλώσεις αξιωματούχων, στον τρόπο που μπορούν να χειριστούν το όλο θέμα χωρίς να υπάρξουν νέες και μεγαλύτερες περιπλοκές. «Πρέπει να πάρουμε μέτρα που θα αλλάξουν την κατάσταση, χωρίς να χρειαστεί να στείλουμε αμερικανούς στρατιώτες στην περιοχή. Πρέπει να δημιουργήσουμε μια ασφαλή ζώνη, να προστατεύσουμε και να παρέχουμε όπλα στους σωστούς ανθρώπους στη Συρία, που μάχονται, προφανώς, για τις ίδιες ιδέες στις οποίες και εμείς οι ίδιοι πιστεύουμε», είπε ο Μακέιν (ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων το 2008) σε συνέντευξη που παραχώρησε την Κυριακή στο τηλεοπτικό δίκτυο Φοξ Νιουζ.
Από την άλλη, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Τσακ Χέιγκελ, δήλωσε την περασμένη εβδομάδα ότι η Ουάσινγκτον επανεξετάζει την αντίθεσή της σχετικά με την αποστολή όπλων στους αντάρτες της Συρίας που μάχονται κατά του καθεστώτος Αλ-Άσαντ. Προειδοποίησε, ωστόσο, ότι η παροχή όπλων στις αντικαθεστωτικές ομάδες αποτελεί μία μόνο επιλογή, η οποία ωστόσο εγκυμονεί τον κίνδυνο τα όπλα αυτά να καταλήξουν στα χέρια αντιαμερικανών εξτρεμιστών που βρίσκονται ανάμεσα στους αντάρτες.
Είναι γνωστό πως πριν από την ισραηλινή επιδρομή, και για αρκετό διάστημα, μεθοδευόταν η «προετοιμασία της παγκόσμιας κοινής γνώμης για πιθανή στρατιωτική επέμβαση στη Συρία» με αφορμή ενδεχόμενη χρήση χημικών. Καταγγέλλοντας αυτή τη μεθόδευση η Ρωσία και ταυτόχρονα εκφράζοντας τη βαθιά της ανησυχία, υποστήριζε ότι πρόκειται για «πολιτικό θέμα»!
Η περιπλοκή ωστόσο σε αυτό το ζήτημα έρχεται από άλλη πλευρά: «Σύμφωνα με τις μαρτυρίες που συγκεντρώσαμε, οι αντάρτες έχουν χρησιμοποιήσει χημικά όπλα, έχουν κάνει χρήση αερίου σαρίν», δήλωσε η Ντελ Πόντε σε συνέντευξή της στο ελβετο-ιταλικό ραδιόφωνο. Διαβεβαιώνοντας ότι οι έρευνες θα φθάσουν σε βάθος, θα επαληθευτούν και θα επιβεβαιωθούν μέσω νέων μαρτυριών, υπογράμμισε ότι σύμφωνα με τα όσα στοιχεία έχουν συγκεντρώσει ως τώρα, «οι αντικαθεστωτικοί είναι αυτοί που έχουν χρησιμοποιήσει αέριο σαρίν».
Τα αποτελέσματα των ερευνών της Επιτροπής θα παρουσιαστούν τον Ιούνιο στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ. Στη συνέχεια όμως η «ανεξάρτητη» διεθνής επιτροπή έρευνας του ΟΗΕ για τη Συρία (αναφερόμενη στις δηλώσεις που έκανε η πρώην εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου και μέλος σήμερα της Επιτροπής του ΟΗΕ για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Συρία, Κάρλα ντελ Πόντε), ανακοίνωσε ότι «δεν έχει καταλήξει σε συμπέρασμα από το οποίο να προκύπτει ότι έγινε χρήση χημικών όπλων από τις εμπλεκόμενες πλευρές στη σύγκρουση». «Κατά συνέπεια, μέχρι σήμερα η επιτροπή δεν είναι σε θέση να σχολιάσει περαιτέρω αυτούς τους ισχυρισμούς»,
Σε αντίθετη κατεύθυνση δείχνει να κινείται η άποψη των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας, οι οποίες σε δική τους «έρευνα» διαπιστώνουν (πιθανή ή δυνητική! ) χρήση χημικών μόνο από τον κυβερνητικό στρατό.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι στις ΗΠΑ, εδώ και καιρό, επεξεργάζονται δύο βασικά σενάρια όχι αναγκαστικά σε αντιπαράθεση. Το πρώτο είναι ο παραπέρα εξοπλισμός των ανταρτών και το άλλο η ανάληψη δράσης ανάλογης με αυτής στη Λιβύη. Ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά το δεύτερο σενάριο, η εμπλοκή του Ισραήλ είναι αναπόφευκτη (ακόμη και αν επιδιωκόταν το αντίθετο) για πολλούς και διάφορους λόγους. Το άπλωμα της κρίσης εκτός των συνόρων της Συρίας μεταβάλλει ποσοτικά, άρα και ποιοτικά, όλες τις παραμέτρους που διαμορφώνουν το σημερινό πλαίσιο. Ωστόσο, σε αυτήν ειδικά την περίπτωση, η άμεση αντίδραση της Ρωσίας πρέπει να θεωρείται δεδομένη, καθώς τέτοιου είδους προσεγγίσεις αναδιατάσσουν όλο το σκηνικό της Μ. Ανατολής.
Η κατάσταση στην περιοχή –μετά την επιδρομή του Ισραήλ- διαμορφώνει όρους για μία γενικευμένη σύρραξη η οποία με τη σειρά της εγκυμονεί εντελώς απρόβλεπτες καταστάσεις για όλους τους εμπλεκόμενους και επιπλέον ανοίγει τον «ασκό του Αιόλου», με ό,τι συνεπάγεται αυτό σε αίμα και πόνο και δυστυχία για τους λαούς της περιοχής και όχι μόνο. Αν και μέχρι στιγμής το απρόβλεπτο εξακολουθεί να είναι το πιο ισχυρό «δεδομένο», από την άλλη, ωστόσο, ποτέ δεν αποτελούσε τον βασικό αποτρεπτικό παράγοντα για τις ορέξεις και τα σχέδια των ιμπεριαλιστών.

Χ.Β.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Να «περάσει» η Σλοβενία! (και… η Γαλλία;)

Η Σλοβενία ήταν μια χώρα, κατά κάποιον τρόπο, υπόδειγμα. Ήταν αυτή που χωρίστηκε «αναίμακτα» από την πρώην κοινή γιουγκοσλαβική πατρίδα (κάτι νεκροί Σέρβοι στρατιώτες είναι απλά ένα στατιστικό στοιχείο). Στην πορεία, η πιο «αυστριακή» και «δυτική» χώρα της προηγούμενης τάξης πραγμάτων αποτέλεσε και υπόδειγμα οικονομικής ευημερίας, πάντα ειρηνικής.
Τώρα, ύστερα από έξι χώρες της ΕΕ που έχουν δοκιμάσει επισήμως (δηλαδή μέσω μνημονίων, όπως η Ελλάδα) ή ανεπισήμως (όπως οι υπόλοιπες πέντε της περιφέρειας) το κρεβάτι του Προκρούστη των «υπερχρεωμένων χωρών», έρχεται η σειρά της. Σχεδόν κάτι τέτοιο είχε προαναγγελθεί, μετά το bail in της Κύπρου, και τα επιτελεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής την είχαν βάλει στο μάτι ως το επόμενο «υπόδειγμα». Εδώ, δεν χαρίστηκαν στην… καθαυτήν Αυστρία, θα χαρίζονταν στο είδωλό της;
Δύο φορές, μέχρι σήμερα, προσπάθησε η σλοβένικη κυβέρνηση να δανειστεί από τις αγορές αλλά τα περίφημα spreads ήταν πολύ υψηλά. Αποτέλεσμα ήταν, σ` αυτό το τελευταίο διάστημα, το χρέος της χώρας να αυξηθεί πάνω από 10%. Παρ’ όλα αυτά, δεν κινείται ακόμη σε δραματικά επίπεδα (γύρω στο 65% του ΑΕΠ). Τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα με το έλλειμμα, που ξεπέρασε φυσικά το όριο του 3% και κινείται σε επίπεδα πάνω του 5.3%. Εκεί δε που σηκώνεται η τρίχα στους ειδήμονες, περί του χρέους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, είναι τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια των πολιτών της. Αυτά φτάνουν το 1/5 του ΑΕΠ της χώρας. Όπερ σημαίνει, πως ο τραπεζικός τομέας είναι, και εδώ, «υπερτροφικός».
Διάφορα σενάρια επεξεργάζονται στις Βρυξέλες, με αυτό που κερδίζει τη μεγαλύτερη υποστήριξη να είναι ένα πρόγραμμα παροχής «ρευστότητας» στις τράπεζες της χώρας –που φρόντισαν να κρατικοποιήσουν τα χρέη των πολιτών και επιχειρήσεων- και συνοδεύεται με την διαταγή στο νέο κυβερνητικό σχήμα να προχωρήσει σε ένα πρόγραμμα «αυτοακρωτηριασμού» άμεσα… Και, μάλιστα, σε διάστημα που δεν ξεπερνούσε τις 24 ώρες (όταν θα διαβάζονται αυτές οι γραμμές, το πρόγραμμα της σλοβένικης σταθεροποίησης θα είναι γεγονός). Πράγμα, βέβαια, που και τον πολιτικό κόσμο της χώρας διχάζει και έχει δημιουργήσει αντιπαράθεση ανάμεσα στις πολιτικές αρχές και τις διοικήσεις των τραπεζών. Δηλαδή, στην ουσία, ένα πρόγραμμα «διάσωσης» ισπανικής απόχρωσης, που δεν αποκλείεται να συμπληρωθεί και με μία κυπριακή «εστάνς». Βέβαια, είναι πολύ νωρίς για νέο σοκ, ειδικά τώρα που προσπαθούν όλοι να παρουσιάσουν μια πρόοδο των προγραμμάτων λιτότητας τα οποία, όπως φαίνεται, πιάνουν τα όρια τους: Ενώ καταρρέει το φιλοευρωπαϊκό μέτωπο στην Πορτογαλία, ειδικά μετά την καταδικαστική για τα τελευταία μέτρα απόφαση του Ειδικού δικαστηρίου, με ένα δημόσιο χρέος να ξεπερνά το 124% του ΑΕΠ και το συνολικό όγκο του εμπορίου να περιορίζεται στο 30% του ΑΕΠ επίσης, στην Ισπανία διαβαίνουν το επικίνδυνο κατώφλι του 90% του ΑΕΠ, το οποίο θα συρρικνωθεί στο 1,5%, το επόμενο διάστημα. Περίεργα συμβάντα (ή, μήπως, συμβατά με αυτές τις εξελίξεις) καταγράφονται στον αντίποδα:
Δίνονται τα επίσημα συγχαρητήρια στην Ελλάδα και τα spread των ελληνικών ομολόγων αγγίζουν ξανά τα προ-μνημονίων επίπεδα, η Πορτογαλία εκδίδει για πρώτη φορά 10ετη ομόλογα, με χαμηλά επιτόκια, και ονειρεύεται επάνοδο στις αγορές, μετά τον Σεπτέμβρη.
Και, φυσικά, το κερασάκι σ` αυτή την ευρωπαϊκή τούρτα είναι η επίσημη απαλλαγή της Γαλλίας από την υποχρεωτική τήρηση του 3% στον επίσημο προϋπολογισμό της.
Οπωσδήποτε, μια υποδειγματική και αυτοτιμωρητική (και προπαντός αναίμακτη και «ειρηνική», για να τηρηθούν οι παραδόσεις) λύση στη Σλοβενία θα ανεβάσει το «κύρος» των ευρωπαϊκών αρχών και θα στείλει πολλαπλά μηνύματα.
Eκτός και αν «σκαλώσει» το πράγμα, όπως έγινε στην περίπτωση της Κύπρου…

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Κυβέρνηση δύσκολων ισορροπιών

Η ιταλική αστική πολιτική σκηνή, αν από κάτι δεν πάσχει, είναι από την πληθώρα πολιτικών κάθε λογής. Και απόθεμα από τα παλιά υπάρχει και η καινούρια παραγωγή είναι πλούσια, ύστερα μάλιστα από την επέκταση της και στον χώρο του θεάματος. Το ότι αναγκάστηκε το πολιτικό σύστημα να ξανα-χρησιμοποιήσει για πρόεδρο της δημοκρατίας τον Ναπολιτάνο, έναν υπέρ-ογδοντάχρονο, δεν οφείλεται απλά στις αναμφισβήτητες, ισορροπιστικές ικανότητες του προσώπου. Είναι κυρίως αποτέλεσμα του γενικού στριμώγματος των εσωτερικών κοινωνικό-πολιτικών εξελίξεων, οι οποίες από καιρό βαδίζουν στην κόψη του ξυραφιού. Μια εντελώς ασταθής ισορροπία, σε μια φάση που η ιταλική άρχουσα τάξη αναζητά συμμαχίες, προσανατολισμό και έχει να αντιμετωπίσει στο εσωτερικό της αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα και ταυτόχρονα να ποδηγετήσει την λαϊκή αγανάκτηση, η οποία διογκώνεται.
Η εκλογή του Ναπολιτάνο ήταν η προϋπόθεση, για να βρεθεί μια κυβερνητική λύση και να μην οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές, που κατά πάσα πιθανότητα θα έκαναν τα πράγματα χειρότερα. Ο Ενρίκο Λέτα, που έχει μια πετυχημένη διαδρομή από την χριστιανοδημοκρατία στην κεντροαριστερά του Δημοκρατικού κόμματος, ανέλαβε την πρωθυπουργία σε μια πολύ δύσκολη στιγμή για την ιταλική αστική τάξη. Έχει να αντιμετωπίσει την κλιμάκωση της οικονομικής κρίσης, τις δύσκολες σχέσεις με το Βερολίνο, τις αυξανόμενες αντιθέσεις μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη και φυσικά τις δεσμεύσεις Μόντι για την πολιτική σκληρής λιτότητας. Και όλα αυτά, υπό την δαμόκλειο σπάθη των χρηματοπιστωτικών αγορών, οι οποίες, αρκετοί προβλέπουν, πως σύντομα θα εξαπολύσουν καινούρια επίθεση στο ιταλικό δημόσιο χρέος. Οι πρώτες κινήσεις του, με τα ταξίδια σε Γερμανία, Γαλλία και Ισπανία, δείχνουν την αναμενόμενη προσπάθεια για μια επαναδιαπραγμάτευση, αναζήτηση συμμαχιών και αναπροσαρμογές των πολιτικών που επέβαλλε, μέχρι τώρα, κυρίως το Βερολίνο. Τίποτα, προς το παρόν, δεν δείχνει, πως θα τα καταφέρει και ο χρόνος που έχει μπροστά του δεν είναι πολύς.
Πολύ περισσότερο που η κυβερνητική συμμαχία δείχνει, πως απλά είναι μια τακτική ανάπαυλα στις εσωτερικές πολιτικές αντιθέσεις και ανακατατάξεις. Το κόντεμα του Μπερλουσκόνι, με τις δικαστικές διώξεις, είναι αμφίβολο αν θα πετύχει. Αντίθετα, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν να έχει ανοδική πορεία. Ο Γκρίλο, παρά τα προβλήματα συνοχής, μαζεύει την λαϊκή δυσαρέσκεια, αποτελώντας πλέον την μοναδική αντιπολίτευση. Και ο μεγάλος χαμένος των εκλογών, το Δημοκρατικό Κόμμα, δύσκολα θα αποφύγει τις εσωτερικές συγκρούσεις και τις κεντρόφυγες αρχηγικές τάσεις των στελεχών που θέλουν να τελειώνουν με τον Μπερσάνι. Όλα αυτά, σε ένα κοινωνικό τοπίο που γίνεται ολοένα πιο εκρηκτικό, και λόγω του γεγονότος, πως εκατομμύρια Ιταλοί βλέπουν την ίδια πολιτική να εφαρμόζεται με διαφορετικούς κυβερνητικούς συνδυασμούς και πρόσωπα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Πολυνομοσχέδιο: νέο κύμα φόρων, χαρατσιών και αντεργατικών μέτρων

Άλλο ένα πολυνομοσχέδιο, ξανά με «επείγοντα μέτρα», ξανά με ένα και μόνο άρθρο, ξανά με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, ξανά με συνοπτικές διαδικασίες και ξανά χωρίς διάλογο, όπως άλλωστε «διαμαρτυρήθηκε» και η αντιπολίτευση, ψηφίστηκε μέσα σ’ ένα Σαββατοκύριακο (28/4), από τα κόμματα της συγκυβέρνησης.
Στο νέο πολυνομοσχέδιο-σκούπα περιλαμβάνονται απολύσεις, φόροι, χαράτσια, κατασχέσεις κ.ά., που δικαιολογήθηκαν βέβαια από την κυβέρνηση σαν προαπαιτούμενα για την εκταμίευση μιας ακόμα δόσης της δανειακής σύμβασης, αλλά για το λαό και τους εργαζόμενους σημαίνουν ένταση της βάρβαρης πολιτικής και παραπέρα κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης.
Με το πολυνομοσχέδιο γίνεται άλλο ένα βήμα για τις χιλιάδες απολύσεις εργαζόμενων στο δημόσιο, όπως απαιτούν οι μνημονιακές ντιρεκτίβες, με συνοπτικές δηλαδή διαδικασίες και χωρίς να ισχύει ούτε καν αυτή η κακόφημη «διαθεσιμότητα». Όπως αναφέρεται, «σε περίπτωση κατάργησης θέσεων σε ΝΠΙΔ, προβλέπεται καταγγελία της σύμβασης εργασίας των υπαλλήλων με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου». Επιπλέον, 15.000 οι «υποχρεωτικές αποχωρήσεις» μέχρι τα τέλη του 2014, εκ των οποίων οι 4.000 μέσα στο 2013.
Το χαράτσι της ΔΕΗ, το «ειδικό, έκτακτο και προσωρινό» όπως μας έλεγαν το 2011, παραμένει και για το 2013, και από ΕΕΤΗΔΕ μεταβαπτίζεται ΕΕΤΑ (!), με προοπτική να «ενταχθεί στο εθνικό φορολογικό σύστημα», όπως πρότεινε και ο Βενιζέλος. Και ενώ από τη μια το μειώνουν κατά 15%, για να αμβλύνουν τις λαϊκές αντιδράσεις από τη μονιμοποίησή του, από την άλλη αλλάζει ο τρόπος υπολογισμού του και προβλέπονται ασήκωτες ανατιμήσεις (από 3 σε 4 έως 6 ευρώ το τ.μ.) για τα λαϊκά σπίτια που βρίσκονται σε περιοχές εκτός συστήματος αντικειμενικών αξιών.
Και σαν να μην φτάνει το χαράτσωμα με το ΕΕΤΑ που σχεδιάζει η κυβέρνηση για το 2013, από τον Αύγουστο και μετά, έρχεται και ο Φόρος Ακίνητης Περιουσίας που θα πληρωθεί και αυτός μέσα στη φετινή χρονιά και μάλιστα αναδρομικά για τη τριετία 2011, 2012 και 2013.
Από τη μια, η κυβέρνηση καταχρεώνει τα λαϊκά νοικοκυριά και τα γονατίζει με φόρους και χαράτσια και από την άλλη – πραγματική πρόκληση – ψηφίζει «διευκολύνσεις» για την εξόφληση αυτών των χρεών! Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω μέλι! Στην πραγματικότητα οι ρυθμίσεις που ψηφίστηκαν στο πολυνομοσχέδιο για την τμηματική εξόφληση ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία δεν αποτελούν «ευνοϊκές ρυθμίσεις», όπως διαφημίστηκαν από την κυβέρνηση, αλλά μια συστηματοποίηση της προσπάθειας είσπραξής τους. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, γύρω στα 2,5 εκατομμύρια υπολογίζονται τα λαϊκά νοικοκυριά που αδυνατούν να πληρώσουν φόρους και χαράτσια και χρωστούν ληξιπρόθεσμες «μικρο-οφειλές» μέχρι 3.000 ευρώ. Αυτά τα εκατομμύρια έβαλε στο μάτι η κυβέρνηση, γι’ αυτό ψηφίζει «διευκολύνσεις», γι’ αυτό ενεργοποιεί τους εισπρακτικούς της μηχανισμούς, γι’ αυτό εξαπολύει εισπρακτικό σαφάρι και γι’ αυτό, εν τέλει, στο πολυνομοσχέδιο προβλέπονται μέχρι και κατασχέσεις μισθών και συντάξεων, προκειμένου να εισπραχθούν.
Η αύξηση κατά 2 ώρες του υποχρεωτικού ωράριου των καθηγητών δευτεροβάθμιας που ψηφίστηκε, για να ισχύσει από τον ερχόμενο Σεπτέμβρη, είναι άλλο ένα χτύπημα στις εργασιακές κατακτήσεις των εκπαιδευτικών. Όπως και η ίδια η κυβέρνηση ομολογεί, έρχεται να αντισταθμίσει τις μειώσεις στις προσλήψεις αναπληρωτών και να υπηρετήσει τις περικοπές στη χρηματοδότηση, με συνέπεια την παραπέρα χειροτέρευση της δημόσιας δωρεάν παιδείας για τα παιδιά του λαού.
Κατά τη συζήτηση του πολυνομοσχεδίου, υπήρξαν και οι «κόντρες» του ΠΑΣΟΚ και οι τροπολογίες που κατέθεσε «κατά παρέκκλιση της ισχύουσας νομοθεσίας». Τροπολογίες που δεν έχουν να κάνουν ούτε στο ελάχιστο με την όποια αμφισβήτηση των μνημονιακών δεσμεύσεων αλλά αντίθετα, κινούνται σε πιο αντιλαϊκή και πιο αντεργατική κατεύθυνση, κατεδαφίζοντας ότι απέμεινε από το εργατικό δίκαιο. Με πρόταση του ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, την οποία αποδέχθηκε και ο Στουρνάρας, ψηφίστηκε η δυνατότητα εποχιακής απασχόλησης ανέργων με μεροκάματο 19,6 ευρώ ή 17,1 ευρώ για τους κάτω των 25 ετών (!) και μείωση των εργοδοτικών εισφορών κατά 10% (!) «για τις επιχειρήσεις που διατηρούν τις υφιστάμενες σε αυτές, θέσεις εργασίας».
Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ καταψήφισε, όπως ήταν αναμενόμενο, το πολυνομοσχέδιο – τι αξιωματική αντιπολίτευση θα ήταν άλλωστε. Για άλλη μια φορά, ο Τσίπρας ξεσπάθωσε κατά των «μερκελιστών», αναφέρθηκε στο «μέτωπο των λαών του Νότου» απέναντι «στους μερκελιστές που καταστρέφουν την Ευρώπη», μίλησε για «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ» (ποια αριστερά;) και παρέπεμψε σε μια μελλοντική «λαϊκή εντολή» (ποιοι αγώνες;) που θα του δοθεί, για να σταματήσει «την ανθρωπιστική καταστροφή».
Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, η νεολαία δεν μπορούν να ελπίζουν ούτε στην κοροϊδία-πρόκληση της ολιγόμηνης περιστασιακής απασχόλησης που πρότεινε το ΠΑΣΟΚ, ούτε στην ελεημοσύνη των 19 ευρώ που πρότεινε ο «κουβαρντάς» Βενιζέλος. Ούτε βέβαια και να αναμένουν τις επόμενες εκλογές, για να δώσουν στο ΣΥΡΙΖΑ την λαϊκή εντολή που ζητάει ο Τσίπρας. Όσο αρνητικοί και αν είναι σήμερα οι συσχετισμοί, όσο και αν υποχώρησαν τα λαϊκά ξεσπάσματα, η διέξοδος για το λαό ήταν και συνεχίζει να βρίσκεται στο κίνημα, στους αγώνες, στην αντίσταση. Στην οργάνωση της πάλης του για την ανατροπή αυτής της βάρβαρης πολιτικής, για τη σύγκρουση με τους δυνάστες του, για να ανοίξει το δικό του δρόμο.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

«ΚΡΙΤΙΚΗ» ΣΤΟ ΛΑΟ Η πολιτική τρομοκρατία του συστήματος.

Είναι γνωστό και αναμενόμενο πως οι κατηγορίες του συστήματος και των δυνάμεων του ενάντια στο λαό δεν έχουν τέλος. Δεν πρόκειται για ελληνική ιδιαιτερότητα, ούτε καν για σύμπτωμα της συγκυρίας, αν και είναι αλήθεια πως η ενοχοποίηση του λαού μας για την κατάσταση της χώρας στην περίοδο της κρίσης έφτασε σε πρωτόγνωρα ύψη. Ποιο χαρακτηριστικό ίσως και από την Παγκάλεια ρήση «μαζί τα φάγαμε» είναι το κοινό στοιχείο της «αυτοκριτικής» όλων των κυβερνητικών και συστημικών δυνάμεων: «όλα τα μέτρα που τώρα εφαρμόζουμε θα έπρεπε να τα είχαμε πάρει δεκαετίες πριν» μας λένε και μας ξαναλένε… οδυρόμενοι όλοι όσοι προωθούν και στηρίζουν τα μέτρα εξαθλίωσης του λαού και λεηλασίας της χώρας! Και ούτε λίγο ούτε πολύ καταγγέλλουν το λαό γιατί τις προηγούμενες δεκαετίες είχε όσο και όπως- κάποια δουλειά, κάποιο μισθό, κάποια σύνταξη και μπορούσε –όχι πάντα- να μην πεθάνει σαν «το σκυλί στ’ αμπέλι» όταν χρειαζόταν κάποια περίθαλψη ή νοσηλεία… Δηλαδή η «αυτοκριτική» του πολιτικού συστήματος συνίσταται στο ότι δεν ήταν αρκετά βάρβαρο τις προηγούμενες δεκαετίες και βέβαια γι’ αυτό φταίει ο λαός που δεν του επέτρεψε να είναι όσο βάρβαρο θα έπρεπε.. Είναι σαφές ότι πρόκειται για μια «αυτοκριτική», που έχει μοναδικό στόχο να επιβάλλει την υποταγή, μια «αυτοκριτική» που επιδιώκει να εμπεδώσει στις λαϊκές μάζες ότι από εδώ και μπρος, η πείνα, η ανεργία, η σύγχρονη δουλεία και η κοινωνική εξαθλίωση είναι ο αναγκαίος και γενικός νόμος.
Τίποτε ιστορικά πρωτότυπο για τις εκμεταλλευτικές κοινωνίες δεν υπάρχει σε αυτό το απύθμενο θράσος των σύγχρονων εκμεταλλευτών. Στην πραγματικότητα, σε τελική ανάλυση δεν πρόκειται για θράσος αλλά για (ταξική) θέση: Για να συνεχίσουμε να είμαστε πλουτοκράτες, για να συνεχίσουμε να μπορούμε να έχουμε αναμμένο το καλοριφέρ όλο το χρόνο στη βίλα της Μυκόνου-ώστε να μην έχει προβλήματα από την υγρασία- που την επισκεπτόμαστε 10 μέρες το χρόνο, εσείς πρέπει να μείνετε χωρίς θέρμανση και τα παιδιά σας να δηλητηριάζονται από τα μαγκάλια!
Με βάση αυτή την ταξική απαίτηση και θέση κατασκευάζονται κρίσιμες πολιτικές διαστροφές, που αν και τερατώδεις είναι αναγκαίες στο σύστημα για να είναι πάντα υπόλογος, κατηγορούμενος και φταίχτης ο λαός. Γιατί πάντα μόνο ο λαός και οι εργάτες μπορούν να αποτελούν, την πηγή άντλησης (περισσότερου) πλούτου, ακόμα μεγαλύτερης εκμετάλλευσης. Έτσι κυκλοφορούν ποτάμια έντυπων και ηλεκτρονικών αναλύσεων που με περισσή «διεισδυτικότητα» διαπιστώνουν λόγου χάρη πως ο λαός έπαιρνε σωρηδόν καταναλωτικά δάνεια την προηγούμενη περίοδο. Κατακεραυνώνουν λοιπόν τα άκριτα και λαίμαργα «καταναλωτικά ήθη» του λαού «εξ αιτίας» των οποίων οδηγηθήκαμε στην κρίση! Όπως επίσης κατακεραυνώνουν τον «άμυαλο» λαό που έχασε τις οικονομίες του στο Χρηματιστήριο, που ξεπάτωσε τις ελιές και τ’ αμπέλια του και έκοψε τα ψαροκάικα του για να τα κάνει νοικιαζόμενα δωμάτια (επειδή είναι «τεμπέλης» και θέλει το εύκολο κέρδος) κοκ. Είναι αναμφίβολα παραπάνω από εξοργιστικό οι οικογένειες που θησαυρίζουν από την αρπαχτή και την κλοπή του δημόσιου πλούτου, οι άνθρωποι που η γκαρνταρόμπα τους μιας σαιζόν στοιχίζει πολύ παραπάνω από όσο η ζωή μιας λαϊκής οικογένειας για μια δεκαετία, να απευθύνουν όλες αυτές τις κατηγορίες στην εργαζόμενη πλειοψηφία. Όμως –και πέρα από τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας με την οποία επιχειρούν να εμφανίσουν πως ο λαός τα προηγούμενα χρόνια «έτρωγε με χρυσά κουτάλια»- σε όλα αυτά υπάρχει μια κρίσιμη αντιστροφή της πραγματικότητας, ένα θεμελιώδες ψέμα. Ήταν το ίδιο το σύστημα της εξάρτησης και του μεταπρατισμού που επέβαλλε την καταστροφή της αγροτικής παραγωγής και της αλιείας και ανακήρυξε τον τουρισμό σε «βαριά βιομηχανία», που οργάνωσε τη ληστεία των λαϊκών αποταμιεύσεων μέσω του Χρηματιστηρίου, που επέλεξε την πολιτική της πιστωτικής επέκτασης μέσω των Τραπεζών που έψαχναν νυχθημερόν δανειολήπτες, και όχι βέβαια ο λαός! Ήταν, και συνεχίζει εν μέσω κρίσης ακόμα πιο άγρια, ο εξαρτημένος ελληνικός καπιταλισμός που παραρτημοποίησε τη χώρα στα αμερικάνικα και ευρωπαϊκά μονοπώλια και διέλυσε την όποια παραγωγική βάση της στον πρωτογενή και βέβαια και στο δευτερογενή τομέα. Αυτές οι πολιτικές ξεκινούσαν από πάνω και από έξω, μορφοποιήθηκαν και επιβλήθηκαν βίαια από τα κόμματα του συστήματος στο λαό, ρήμαζαν και απομυζούσαν τη χώρα και το λαό και δοξάζονταν από όλους τους αναλυτές που τώρα κατακρίνουν το λαό γιατί… υπάχθηκε σε αυτές!
Θα ήταν γελοίο αν δεν ήταν ζήτημα ζωής για έναν ολόκληρο λαό και τη χώρα μας: Δεν έφταιξε ο Σημίτης, ο Καραμανλής, ο Αλογοσκούφης, ο Προβόπουλος, οι ποσοστώσεις της ΕΕ, οι τιμές στα λιπάσματα, το μητρώο αγροτών… Ούτε βέβαια οι Πρετεντέρηδες που ούρλιαζαν για την «Ελλάδα που κόπηκε στα δύο» όταν το 1996 ο Α. Παπανδρέου κατήγγειλε την «εξέγερση στη Θεσσαλικό κάμπο». Φταίει… ο κυρ-Κώστας που ξεπάτωσε τις 50 ελιές που είχε και χρεώθηκε με δάνειο για να φτιάξει 5 ενοικιαζόμενα-που ακόμα στην Τράπεζα τα χρωστάει… Κι ας ήταν και αυτά στο λογαριασμό της «ανάπτυξης» την οποία με έπαρση διατυμπάνιζε το πολιτικό και δημοσιογραφικό προσωπικό του συστήματος τα χρόνια της «ισχυρής Ελλάδας»…
«Παλιομοδίτικοι λαϊκισμοί» είναι όλα αυτά! Ναι! Αυτό λένε και το πιστεύουν οι 100 οικογένειες των σύγχρονων μεγαλοκοτσαμπάσηδων στη χώρα, μαζί με τους αυλικούς τους. (Οι ιμπεριαλιστές προστάτες τους που έχουν ιστορία αιώνων στη δουλοκτησία και την αποικιοκρατία μιλάνε μόνο με τα κανόνια τους) Και έχουν το «δίκιο» τους! Γιατί είναι «λαϊκισμός» να λες πως ο λαός πληρώνει ξανά και ξανά τα σπασμένα και τα αδιέξοδα του εξαρτημένου καπιταλισμού. Ότι φταίνε οι αφέντες και όχι οι δούλοι. Μιας και αυτό ένα μόνο πράγμα μπορεί να σημαίνει: Πως πρέπει να διωχτούν οι προστάτες, να ανατραπούν οι αφέντες και να γίνει ο λαός αφέντης στη χώρα του. Σιγά να μην μπορεί και να μην αξίζει η πλέμπα να ορίζει τη ζωή της!!! Αυτή είναι η πραγματική θέση και άποψη της ντόπιας πλουτοκρατίας, της κοινωνικής μειοψηφίας που λυμαίνεται το λαό και τη χώρα με τις πλάτες των ιμπεριαλιστών προστατών της.
Αυτή λοιπόν η επιχείρηση ενοχοποίησης ενός ολόκληρου λαού που αναδεικνύεται «υπεύθυνος» της κρίσης είτε γιατί πάλευε να επιβιώσει στο οικονομικό-κοινωνικό πλαίσιο που του επέβαλλε η άρχουσα τάξη, είτε γιατί διατηρούσε ενεργά στοιχειώδη του δικαιώματα, έχει τον προφανή σημερινό πολιτικό στόχο που και προηγούμενα αναφέραμε: Να επιβάλλει καθεστώς πολιτικής τρομοκρατίας τέτοιο ώστε να αποδεχτεί σήμερα και αύριο τα ακόμα μεγαλύτερα εγκλήματα που προωθούνται σε βάρος των δικαιωμάτων και της ζωής των εργατών και του λαού μας.
Ωστόσο αυτή συστημική πολιτική τρομοκρατία δεν είναι μόνη της. Έχει δίπλα της πολύτιμο συμπλήρωμα και συμπαραστάτη την «αριστερή κριτική» στο λαό που «σιωπά», που «αφομοιώνεται στις πελατειακές σχέσεις», που «δεν καταλαβαίνει». Αλλά επειδή το κεφάλαιο αυτό είναι μεγάλο και με σημαντικές πολιτικές διαστάσεις, θα χρειαστεί να επανέλθουμε.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Οι “πνευματικοί” άνθρωποι Με αφορμή τα σχόλια της Κικής Δημουλά και όχι μόνο

Σύμφωνα με την κραταιά ιδεολογία, “πνευματικός” άνθρωπος ορίζεται αυτός που έχει αξιόλογο πνευματικό έργο στον τομέα της επιστήμης, των γραμμάτων ή των τεχνών, σύμφωνα με τους κανόνες του ορθού λόγου και της αισθητικής. Δηλαδή, οι πνευματικοί άνθρωποι μπορούν ν’ ανήκουν σε οποιοδήποτε χώρο “πνευματικής” δραστηριότητας. Ως τέτοιοι, θεωρείται ότι ο λόγος τους για οποιοδήποτε ζήτημα “βαραίνει”, μιας και αποστολή τους είναι να “διαφωτίσουν” την κοινή γνώμη για τα αίτια και τα αποτελέσματα των κοινωνικών γεγονότων, είναι οι άνθρωποι αυτοί που, “αναζητώντας απαντήσεις στα σύγχρονα προβλήματα, στοχάζονται, διαμορφώνουν άποψη γι’ αυτά και με παρρησία προτείνουν λύσεις”.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Για τη συμμετοχή μας στη συγκέντρωση στη Μανωλάδα

Στις 28 του Απρίλη πραγματοποιήθηκε στη Μανωλάδα συγκέντρωση, με αφορμή τη δολοφονική επίθεση κατά μεταναστών – εργατών γης που διεκδίκησαν τα δεδουλευμένα 6 μηνών που τους χρώσταγε ο εργοδότης τους. Τη συγκέντρωση τη διοργάνωσαν η ΚΕΕΡΦΑ και η Ένωση Μεταναστών Εργαζομένων.
Το ΚΚΕ(μ-λ) αποφάσισε τη συμμετοχή του θεωρώντας ότι το ζήτημα των μεταναστών είναι μια υπόθεση που δεν έχει να κάνει μόνο με το θέμα του ρατσισμού, χωρίς βέβαια αυτό να  είναι δευτερεύον ζήτημα, αλλά και με το ότι  οι μετανάστες είναι ένα σοβαρό κομμάτι της εργατικής τάξης που υφίσταται την πιο άγρια μορφή εκμετάλλευσης, είτε δουλεύει στα χωράφια είτε στα εργοστάσια. Εργάζεται με πολύ χαμηλά μεροκάματα, χωρίς ωράριο και με άθλιες συνθήκες ζωής. Κι αυτή η πραγματικότητα είναι πολύ παλιότερη από αυτή που πάει να επιβληθεί και στους Έλληνες εργαζόμενους τα τελευταία χρόνια. Επιπλέον οι μετανάστες, όντας το πιο αδύναμο κομμάτι της εργατικής τάξης, χρησιμοποιούνται σαν δούρειος ίππος, για να περνούν τα μέτρα εξαθλίωσης και στον υπόλοιπο εργαζόμενο λαό, τον οποίο θέλουν διαιρεμένο, ώστε να μην αντιστέκεται απέναντι στους πραγματικούς υπαίτιους της εξαθλίωσής του.
Στόχος, λοιπόν, μιας τέτοιας παρέμβασης - συγκέντρωσης, όχι μόνο στη Μανωλάδα αλλά παντού όπου ζουν και εργάζονται μετανάστες, θα έπρεπε να είναι η αλληλεγγύη στον αγώνα που δίνουν οι μετανάστες και η καταγγελία των συνθηκών δουλειάς και ζωής τους. Ακόμα, θα έπρεπε να αναδειχτεί η  αναγκαιότητα να οργανωθούν όλοι οι εργάτες γης σε επιχειρησιακά ή τοπικά σωματεία, ώστε να μπορέσουν να διεκδικήσουν συλλογικά τα δικαιώματά τους και να αντισταθούν από κοινού με τους ντόπιους συναδέλφους τους  κατά της πολιτικής της άγριας εκμετάλλευσης.  Παράλληλα στόχος θα έπρεπε να είναι η παρέμβαση στη τοπική κοινωνία, στους ντόπιους, με σκοπό να καλεστούν να καταδικάσουν τις πρακτικές εκμετάλλευσης και ρατσισμού κατά των μεταναστών, αναδεικνύοντας ότι και για τη δική τους φτώχεια υπεύθυνη είναι η πολιτική των μνημονίων που επίσης τους εξαθλιώνει . Είτε εργαζόμενοι είναι είτε μικροπαραγωγοί, να επισημάνουμε ότι στόχος δεν είναι οι ίδιοι αλλά και το ότι δεν μπορούν να ανέχονται τέτοιες καταστάσεις στο όνομα της όποιας επιβίωσης της περιοχής τους. Καταστάσεις από τις οποίες, σε τελική ανάλυση, ωφελούνται μόνο  οι μεγαλοπαραγωγοί και μεγαλέμποροι των προϊόντων τους.  Συνολικά, λοιπόν, μια τέτοια παρέμβαση θα έπρεπε να έχει ως στόχο την ανάδειξη της αναγκαιότητας να αντισταθούν όλοι οι εργαζόμενοι της περιοχής στις τροϊκανές και κυβερνητικές πολιτικές από κοινού και ανεξάρτητα του τόπου καταγωγής τους, το χρώμα τους και τη θρησκεία τους.
Αντίθετα, αυτό που είδαμε στη Μανωλάδα ήταν ένα σόου, στη καλύτερη περίπτωση! Να σημειώσουμε ότι, από την πλευρά μας, κυρίως στη Πάτρα, έγινε προσπάθεια να υπάρξει κάποια συνεννόηση για κοινή παρέμβαση όλων των δυνάμεων της αριστεράς, κάτι που δεν έγινε εφικτό, μιας και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ήδη είχε αποφασίσει, παρά τα υποκριτικά καλέσματά της, να στηρίξει τη συγκέντρωση από πριν και απλά το ανακοίνωσε.
Στη Μανωλάδα, λοιπόν, συγκεντρώθηκαν περίπου 500 άνθρωποι, μετανάστες κατά κύριο λόγο,  ερχόμενοι, σε μεγάλο ποσοστό, από Αθήνα. Μια συγκέντρωση ξεκομμένη από την τοπική κοινωνία, με προαποφασισμένες τις ομιλίες αλλά και για  το πού θα πάει η πορεία που θα ακολουθούσε. Συγκεκριμένα, αυτή κατέληξε στο  αστυνομικό τμήμα της περιοχής, το οποίο είναι στο διπλανό χωριό, τη Βάρδα, με τη δικαιολογία ότι δεν υπήρχε τίποτα άλλο επίσημο πιο κοντά.  Το σημαντικότερο ίσως όλων ήταν η συγκέντρωση υπογραφών και η εγγραφή μελών σε ένα υπό διαμόρφωση(;) σωματείο. Ένα σωματείο το οποίο θα αφορά τους εργάτες γης και θα φέρει στον τίτλο του και το όνομα “η Μανωλάδα”. Δεν θα είχαμε φυσικά καμιά αντίρρηση στην ίδρυση ενός σωματείου αλλά μας προβλημάτισε ιδιαίτερα η επιδιωκόμενη πανελλαδική του συγκρότηση. Εύλογα αναρωτιέται κανείς πώς μπορεί να λειτουργήσει ένα τέτοιο σωματείο. Γενικά, η όλη συγκέντρωση ήταν έτσι στημένη, για να προβληθεί τόσο η ΚΕΕΡΦΑ όσο και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.  Δεν αξίζει το κόπο να αναφερθούμε με λεπτομέρειες στο πως εξελίχθηκε ούτε στις υπερφίαλες ανακοινώσεις που ακολούθησαν και ανέβαζαν τους συγκεντρωμένους σε πάνω από ….3000!
Προφανώς και διαφωνήσαμε με την πορεία προς το αστυνομικό τμήμα, γι΄ αυτό και δε συμμετείχαμε. Παρ’ όλα αυτά, παραμείναμε στη συγκέντρωση μοιράζοντας την ανακοίνωση του ΚΚΕ(μ-λ) και πιάνοντας κουβέντα με μετανάστες αλλά και με ντόπιους.
Αν θα μπορούσε κάποιος να βγάλει κάποια συμπεράσματα και από αυτή τη συγκέντρωση και τη συμμετοχή μας είναι ότι: α) οι μετανάστες εκφράζουν έντονα πια την ανάγκη της οργάνωσής τους. Χρειάζονται όμως και στήριξη πολιτική και οργανωτική, γιατί μαζί με όλα τα άλλα, έχουν να αντιμετωπίσουν και τα προβλήματα νομιμότητας. β) Έχει πολύ μεγάλη σημασία η επαφή με τις τοπικές κοινωνίες και η παρέμβαση σε αυτές, γιατί αλλιώς υπάρχει ο κίνδυνος να συμβάλουμε απ’ τα …αριστερά στη προσπάθεια διαίρεσης του λαού.
Από εκεί και πέρα, ανοίγει η μεγάλη συζήτηση περί συγκρότησης των μεταναστών που δεν είναι άσχετη από την συγκρότηση της εργατικής τάξης και του λαού συνολικά.
Χρειάζεται λοιπόν μια άλλου είδους παρέμβαση από δυνάμεις που επιθυμούν την αυτοοργάνωση του λαού οπότε και των μεταναστών. Μια παρέμβαση που δεν θα εκμεταλλεύεται την αδυναμία τους για κομματική προβολή αλλά θα τους πείθει ότι έχουν τη δύναμη να οργανωθούν και να παλέψουν πραγματικά τα δικαιώματά τους με τις δικές τους δυνάμεις μαζί με όλο τον υπόλοιπο εργαζόμενο λαό.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

21 Απρίλη Αντιφασιστικό συλλαλητήριο στην Αθήνα

Θα έλεγε κανείς, ότι η επέτειος της 21ης Απρίλη θα ήταν μια καλή αφορμή για μια διαδήλωση κατά των πολιτικών εξαθλίωσης που ασκούν οι ελληνικές κυβερνήσεις και επιβάλλουν  οι Ευρωπαίοι και Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές, κατά των επεμβάσεών τους στην ευρύτερη περιοχή μας που δημιουργούν σοβαρούς κινδύνους στους λαούς και φυσικά, κατά της εντεινόμενης φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής και του φασισμού συνολικά.
Στη συγκέντρωση που έγινε στην Αθήνα συμμετείχαν γύρω στα 1500 άτομα, δυσανάλογα λίγοι με βάση τις προσδοκίες που καλλιεργούσαν οι διοργανωτές, οι οποίοι, όλο το προηγούμενο διάστημα και για οποιοδήποτε ζήτημα, παρέπεμπαν κάθε κινητοποίηση για εκείνη την ημέρα.  Πραγματοποιήθηκε στη πλατεία Ελευθερίας, δίπλα από το Μέγαρο Μουσικής.  Ένας «πολιτιστικός» συμβολισμός που επισημάνθηκε πολλές φορές αλλά ξεχάστηκε εντελώς από τους ομιλητές ο πολιτικός συμβολισμός της ύπαρξης της αμερικάνικης πρεσβείας, επίσης, εκεί δίπλα. Είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό το πόσο ξεχάστηκε φέτος ο ρόλος των ΗΠΑ στο πραξικόπημα. Προφανώς, η γραμμή ΣΥΡΙΖΑ δεν χωράει και πολύ αντιαμερικανισμό. Αυτό που κυριάρχησε στις ομιλίες ήταν κύρια η αντίθεση στον νεοφιλευθερισμό και τη πολιτική της Μέρκελ που απειλεί  τη συνοχή της Ευρώπης. Κατά τα άλλα, υπήρξαν αρκετές συναισθηματικές αναφορές στη χούντα, στους βασανισμούς των κρατούμενων και κατά του φασισμού και της Χρυσής Αυγής. Μετά τις ομιλίες ακολούθησε συναυλία από τα συγκροτήματα Bandalusia, Φτωχοί Συγγενείς και τον Φοίβο Δεληβοριά.
 Κατά τις 8, ξεκίνησε η διαδήλωση, η οποία, μετά από μια μικρή στάση στα γραφεία της Ε.Ε., συνέχισε και κατέληξε στο Σύνταγμα. Πρώτα, βέβαια, ανακοινώθηκε η προσυμφωνημένη διάταξη της διαδήλωσης, κατά την οποία  πρώτα θα έμπαινε το «κοινό» πανό, μετά τα σωματεία και οι τοπικές ή άλλες αντιφασιστικές κινήσεις και τέλος τα κόμματα. Μπροστά, ναι μεν ήταν ένα ανυπόγραφο πανό με ένα γενικό αντιφασιστικό σύνθημα αλλά μετά από τις ιστοσελίδες και τα μέσα ενημέρωσης του ΣΥΡΙΖΑ, και όχι μόνο, μάθαμε ότι ήταν της Νεολαίας  ΣΥΝ (η οποία προφανώς δεν είναι κομματική!). Ακολούθησε ο Συντονισμός Σωματείων και μετά τοπικές αντιφασιστικές κινήσεις, η ΚΕΔΔΕ, ΔΕΑ, Κόκκινο, Ξεκίνημα, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΠΑΑΣ και τοπικές κινήσεις του ΣΥΡΙΖΑ.  Παρών στη πορεία ήταν και μπλοκ Τούρκων και Κούρδων πολιτικών προσφύγων. Να αναφέρουμε και το γεγονός ότι κάποιοι ενοχλήθηκαν από την παρουσία της ΠΑΑΣ, σπεύδοντας να μπουν μπροστά από αυτή, μιας και δεν ήταν καλεσμένη, όπως ειπώθηκε, και στα μέσα τους είτε την εξαφάνιζαν είτε την ανέφεραν ως …ομάδα, αγνώστου ταυτότητας μάλλον!
Η ΠΑΑΣ συμμετείχε με ένα αρκετά καλό και μαχητικό μπλοκ. Ξεκίνησε με προσυγκέντρωση από τον Ευαγγελισμό, πορεύτηκε προς την πλατεία Ελευθερίας και από εκεί, μαζί με τους υπόλοιπους, στο Σύνταγμα. Τα συνθήματά της ήταν αντιιμπεριαλιστικά, αντιφασιστικά, κατά της καταστολής και της κατάργησης των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών, καλώντας «κάθε εργαζόμενο και νέο, κάθε αγωνιστή να συμβάλει στη μαζική λαϊκή ενεργοποίηση και την αντίσταση στην άγρια και πολυμέτωπη επίθεση. Μέχρι τη νίκη! Τότε που ο λαός θα είναι πραγματικός αφέντης στον τόπο του, που θα ανατρέψει το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης και θα πετάξει έξω από τη χώρα τα γεράκια του ιμπεριαλισμού και τους ντόπιους υποτακτικούς τους».

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Βαθαίνει το τούνελ-διαψεύδονται οι «σωτήρες» Ο λαός δεν ξεχνά, αγωνίζεται, οργανώνεται, θα νικήσει!

Τούτες τις μέρες η κυβέρνηση, οι παράγοντες του συστήματος αλλά και οι οργανισμοί των επικυρίαρχων στη χώρα ιμπεριαλιστών (ΔΝΤ, Κομισιόν κ.λπ.) γιόρτασαν με δηλώσεις, «ευχές», ανακοινώσεις και εκθέσεις την επέτειο των τριών χρόνων από την επιβολή του πρώτου μνημονίου στη χώρα. Σε όλες αυτές τις εκδηλώσεις τους οι εκπρόσωποι και οι υπηρέτες του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού διακήρυξαν και συμφώνησαν σε ένα βασικό ζήτημα: «Το πρόβλημα της χώρας» ήταν –και κατ’ αυτούς συνεχίζει να είναι- ό,τι υπήρχε ως ενεργό δικαίωμα για τους εργάτες, το λαό και τη νεολαία της χώρας. Γι’ αυτό γιόρτασαν τη συντριβή που ήδη έχουν επιφέρει στις εργασιακές σχέσεις, στους μισθούς, στις συντάξεις, στην περίθαλψη, στην ασφάλιση, στην εκπαίδευση. Συγχάρηκαν εαυτούς και αλλήλους γιατί εκτός από τις εκατοντάδες χιλιάδες των ανέργων και με βάση αυτούς έχουν καταφέρει άλλοι τόσοι να δουλεύουν απλήρωτοι, να κυνηγούν μεροκάματα των 15 ευρώ, να μην έχουν πουθενά να καταφύγουν, ενώ χρειάζονται γιατρό, φάρμακο, νοσηλεία. Αλλά, τόνισαν όλοι αυτοί οι εορτάζοντες, πως το έργο τους δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Διάλυση των εργασιακών σχέσεων στην εκπαίδευση Απεργία τώρα - Απεργιακές επιτροπές παντού

Η κυβέρνηση έχει ολοκληρώσει ένα θεσμικό πλαίσιο, το οποίο δίνει στο σύστημα πλήρη ελευθερία και λυμένα χέρια στην καταπάτηση οποιασδήποτε εργασιακής κατάκτησης των εκπαιδευτικών: Ελευθερία στην τρομοκράτησή τους, στη διεύρυνση του ωραρίου, στην υποχρεωτική μετάθεση οπουδήποτε, στις υποχρεωτικές υπερωρίες, στη μισθολογική καθήλωση και υποβάθμιση, στην «έξοδο» στην αργία και την απόλυση «δι’ ασήμαντον αφορμή», στην κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών και στον πλήρη κατακερματισμό των εργασιακών τους σχέσεων.
Το παραπάνω πλαίσιο που έχει ήδη θεσπιστεί, θα το ακολουθήσει το αμέσως επόμενο διάστημα σωρεία εγκυκλίων και ΠΔ, που θα εξειδικεύουν μια σειρά πτυχές της καθημερινής εκπαιδευτικής διαδικασίας σε αντίστοιχες κατευθύνσεις: τμήματα μαθητών 28-30, αναθέσεις μαθημάτων, υποχρεωτικά ωράρια παραμονής στο σχολείο, μισθολογική ευελιξία σε σχέση με το ποσοστό κάλυψης του υποχρεωτικού ωραρίου, αλλαγή στο θεσμικό πλαίσιο συλλόγων διδασκόντων και άλλα. Τέλος, η ψήφιση του «νέου» λυκείου (δηλαδή των νέων διαδικασιών εισαγωγής στην τριτοβάθμια και της βροχής πανελλαδικού τύπου εξετάσεων σε όλες τις τάξεις ) καθώς και του πλαισίου για την Τεχνική Εκπαίδευση (που θα συνοδεύεται με συγχωνεύσεις σχολείων και καταργήσεις ειδικοτήτων) θα ολοκληρώσουν μια πραγματική αντιλαϊκή καταιγίδα στην εκπαίδευση.
Όλα τα δεδομένα της περιόδου δείχνουν πως η επίθεση δεν γνωρίζει τέλος. Τα αποτελέσματα στην πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι κοινά, παρόλο που ο σχεδιασμός της κυβέρνησης αποσκοπεί στη διάσπαση του πανεκπαιδευτικού μετώπου. Έτσι, αιχμή στην πρωτοβάθμια είναι οι οργανικές σχέσεις, που με εγκύκλιο τις μειώνει δραματικά, ενώ στη δευτεροβάθμια η αύξηση του ωραρίου διδασκαλίας κατά δύο ώρες την εβδομάδα.
Τελικό θύμα της επίθεσης είναι οι μαθητές. Η τρομοκράτησή των εκπαιδευτικών και η διάλυση των εργασιακών τους σχέσεων αποσκοπεί στην απρόσκοπτη μεταβίβαση της αντιλαϊκής πολιτικής στη νεολαία από πειθαναγκασμένους εκπαιδευτικούς κρατικούς υπαλλήλους. Όπως έλεγε και ο Γληνός, «θέλουν τον δάσκαλο δικό τους, γιατί πάνω απ’ όλα θέλουν τον μαθητή δικό τους». Η διάλυση της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης, το τσάκισμα των μορφωτικών δικαιωμάτων της νεολαίας και ο πλήρης έλεγχος των δραστηριοτήτων των μαθητών κρύβονται πίσω από τη λυσσαλέα επίθεση στους εκπαιδευτικούς. Οι μαθητές δεν κινδυνεύουν, επειδή μπορεί να καθυστερήσουν οι πανελλαδικές εξετάσεις από μια απεργία των εκπαιδευτικών, αλλά επειδή η κυβέρνηση κυριολεκτικά κλείνει τα σχολεία. Την ίδια στιγμή που οι γκεμπελίσκοι προπαγανδιστές των ΜΜΕ διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους μπροστά στο ενδεχόμενο να γίνει απεργία μέσα στις εξετάσεις των μαθητών, σιωπούν προκλητικά στα διαλυτικά φαινόμενα της εκπαίδευσης που δημιουργεί η άθλια κυβερνητική πολιτική που υπερασπίζονται.
Ο μόνος τρόπος, για να μείνουν πραγματικά τα σχολεία ανοιχτά, είναι να ανοίξουν μετά τις διακοπές του Πάσχα με απεργιακό αγώνα. Η απάντηση, λοιπόν, πρέπει να είναι άμεση και απεργιακή. Η κατάσταση είναι σοβαρή και δεν μπορεί ούτε να αναμένει τη «θαυματουργή αλλαγή συσχετισμών» στα συνέδρια των δύο ομοσπονδιών ούτε κάποια μαγική επιφοίτηση μέσα στο καλοκαίρι (όταν η κυβέρνηση με λιτά τα χέρια θα κλιμακώσει την επίθεση της).Η απουσία αγωνιστικής απάντησης σε μια τέτοιας κλίμακας επίθεση θα λειτουργήσει ακόμα πιο αποσυγκροτητικά στον ήδη χτυπημένο κλάδο και θα οξύνει ακόμα περισσότερο τη διαλυτική συνδικαλιστική κατάσταση που υπάρχει. Όσοι επενδύουν στις δύο παραπάνω λογικές, θα αναμετρηθούν σύντομα με τις κακές τους συνέπειες.
Σίγουρα οι δυσκολίες οργάνωσης απεργίας και μάλιστα σε χρόνο που συμπίπτει με τις εξετάσεις των μαθητών δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Οι βασικές δυσκολίες είναι κυρίως απόρροια της κατάστασης διάλυσης στο κίνημα, που έχει εξαερώσει τις συμμαχίες του κλάδου και έχει δώσει χώρο και χρόνο δουλειάς στις αντιδραστικές λογικές. Όμως ένας κλάδος που θέλει να αγωνιστεί μπορεί να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες που παρουσιάζονται. Βασικό στοιχείο που πρέπει να αποκαλύψει ο αγώνας των εκπαιδευτικών στους εργαζόμενους γονείς και τη μαθητική νεολαία είναι πως αυτές οι ανατροπές που συντελούνται από την κυβέρνηση, θίγουν άμεσα τα δικαιώματα τους (κατάργηση σχολείων, στοίβαγμα μαθητών, πιο σκληρό ταξικό σύστημα επιλογής).
Φυσικά, όπως κάθε αγώνας, πρέπει να οργανωθεί από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Μαζί δάσκαλοι και καθηγητές μπορούν και πρέπει να δώσουν τη μάχη. Είναι αναμενόμενο πως αν ο αγώνας αυτός προχωρήσει και μέσα στις εξετάσεις, θα αντιμετωπίσει την κρατική καταστολή και το σοβαρό ενδεχόμενο επιστράτευσης, γι’ αυτό η οργάνωση και η προετοιμασία του πρέπει να ξεκινήσουν από τώρα.
Οι κινήσεις των συνδικαλιστικών ηγεσιών σε ΟΛΜΕ και ΔΟΕ αποκαλύπτουν τις προθέσεις τους να μην κάνουν καμιά απεργία και κανένα αγώνα. Συγκεκριμένα, στη ΔΟΕ πανηγυρίζουν, επειδή δεν αυξήθηκε το ωράριο στην πρωτοβάθμια, και σιωπούν για τις απολύσεις και τις μετακινήσεις εκπαιδευτικών που φέρνουν οι καταργήσεις οργανικών θέσεων και οι αλλαγές στο τρόπο μεταθέσεων. Στη ΔΟΕ κυριολεκτικά σφυρίζουν αδιάφορα! Στην ΟΛΜΕ, η διγλωσσία των ΔΑΚΕ – ΠΑΣΚ δεν είναι μόνο υποκριτική αλλά και επικίνδυνη. Η πρόταση να στηθούν κάλπες, για να αποφασίσουν οι καθηγητές για την απεργία, δε στοχεύει μόνο στο να μπλοκάρει τη δυνατότητα απεργίας, αλλά και να προσφέρει υπηρεσίες στην κυβέρνηση για τη δημιουργία του νέου αντιαπεργιακού θεσμικού πλαισίου. Πρέπει όχι μόνο να απορριφθεί αλλά να καταγγελθεί!
Οι παρατάξεις που πρόσκεινται στην αριστερά ευελπιστούν σε μια αριστερή επένδυση στην ηττοπάθεια. Στη βάση των πραγματικών δυσκολιών (ποιος αγώνας δεν έχει;), αναμένουν κάποιες αόριστες καλύτερες μέρες, κάνοντας λόγο για κάποια μεταφυσική κλιμάκωση του αγώνα! Το ΠΑΜΕ προχωράει ένα βήμα παραπέρα αποκλείοντας απεργία στις εξετάσεις των μαθητών, υιοθετώντας έτσι το βασικό αντιδραστικό ιδεολόγημα του συστήματος ενάντια στους εκπαιδευτικούς αυτή την περίοδο. Με άλλα λόγια, ανακυκλώνουν «προοδευτικά» την ηττοπάθεια και λύνουν τα χέρια της κυβέρνησης, της ΕΕ, του ΔΝΤ και του κεφαλαίου για τη συνέχιση της επίθεσής του. Ο αντίπαλος πυροβολεί και σε κάποιους φαίνονται λίγοι οι δεκάδες χιλιάδες εκπαιδευτικών, για να αντισταθούν. Πότε άραγε; Στην… παγκόσμια επανάσταση;
Οι εκπαιδευτικοί έχουν βρεθεί μπροστά στο μονόδρομο του αγώνα. Η μάχη πρέπει να δοθεί τώρα. Ο κλάδος τον εκπαιδευτικών έχει αποδείξει πολλές φορές ότι μπορεί να ανατρέψει προγνωστικά. Αν κυβέρνηση και συνδικαλιστική ηγεσία ποντάρουν στην αδράνεια και την ήττα, τότε το μόνο που μένει είναι η δράση και η μάχη. Οι δυνάμεις που απελευθερώνουν οι εργαζόμενοι όταν αγωνίζονται, μπορούν να υπερπηδήσουν τις δυσκολίες, να δώσουν πραγματικό νόημα στα συνδικάτα και να νικήσουν!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Να εκπαιδευτούμε στη διαρκή μιζέρια

Αν είναι δυνατόν! Για δύο ωρίτσες παραπάνω, σε ένα σχολείο της συστηματικής διάλυσης δομών και συνειδήσεων, ποικιλόμορφων ταξικών φραγμών, μαζικής διαρροής και απόρριψης των μαθητών, λόγω εκτεταμένης φτώχειας, και μιας εχθρικής εκπαιδευτικής πολιτικής, με απανωτές εξετάσεις, σε ένα σχολείο όπου λιποθυμούν μικρά παιδιά από την πείνα, σε παγωμένες αίθουσες και με ανύπαρκτες υποδομές…
Για δύο ωρίτσες παραπάνω που, μαζί με το κύμα των συγχωνεύσεων και καταργήσεων σχολικών μονάδων, το στοίβαγμα του μαθητικού πληθυσμού σε 30άρια τμήματα, την αξιολόγηση-συμμόρφωση με τις υποδείξεις των κρατούντων, τον κατακερματισμό της εκπαίδευσης και το «νέο σχολείο», μεθοδεύουν μαζικές απολύσεις στην εκπαίδευση… 
Για δύο ωρίτσες παραπάνω, σε ένα εργασιακό περιβάλλον εργασιακής ανασφάλειας, υποταγής και εξαθλίωσης του δάσκαλου και του καθηγητή. Άκουσον άκουσον, η «κάστα» των εκπαιδευτικών (ξέρει από κάστες η κεφαλαιοκρατική αριστοκρατία) αρνείται να βάλει πλάτη στη «διάσωση της χώρας» που επιχειρεί μια κυβέρνηση φτωχοποίησης της κοινωνίας, για χάρη των συμφερόντων της πλουτοκρατίας.
Αυτή, λοιπόν, η «κάστα», όπως και όλη η «κάστα» των δημοσίων υπαλλήλων, σύμφωνα με την γκεμπελική αρχή ενοχοποίησης του «εχθρού λαού», απαιτεί να εξαιρεθεί από τη βαρβαρότητα, κι ας τη βιώνει στο πετσί της εδώ και 4 χρόνια, μαζί με την υπόλοιπη κοινωνία. Με μείωση του ετήσιου εισοδήματος κατά 40% έως 50%, με αύξηση των απλήρωτων υπερωριών, με απειλές για δυσμενή μετάθεση, διαθεσιμότητα και απόλυση, αν δεν συμμορφωθεί με τις εντολές τις τρόικας και της κυβέρνησης. Με συκοφαντικές εκστρατείες, όπου «μαζί τα φάγαμε, μαζί τεμπελιάζαμε» και άλλες βολές για την αμοιβή και το χρόνο εργασίας των «τεμπέληδων» δημόσιων υπαλλήλων και εκπαιδευτικών.  Τώρα,  «το πάρτι τέλος», λένε. Για να αρχίζει το πραγματικό «πάρτι» ασυδοσίας του κεφαλαίου. Από κοντά και οι «επιστρατεύσεις και τα φύλλα πορείας» που θα μεταθέτουν τον εκπαιδευτικό σε όλη την επικράτεια, αδιαφορώντας για την οικογενειακή και προσωπική ζωή του.
Αν είναι δυνατόν! Για όλα αυτά, και για πολλά ακόμη, οι εκπαιδευτικοί απειλούν την κοινωνία (δηλαδή την κυβέρνηση που διάλεξε τον τόπο και τον χρόνο της επίθεσης), με απεργία στις πανελλαδικές εξετάσεις, οι οποίες, βεβαίως, αργά ή γρήγορα θα γίνουν, χωρίς να λύσουν απολύτως κανένα πρόβλημα μιας κοινωνίας που καταρρέει.
Τους απειλούμε, λοιπόν. Μαζί με τους εκπαιδευτικούς και όλοι οι εργαζόμενοι και άνεργοι που αντιστέκονται, αντί να  βάλουν πλάτη στη διάλυση κάθε κατάκτησης στη παιδεία, στην υγεία και εργασία. Τους απειλούμε, αντί να αποδεχτούμε την εξόντωσή μας, «όπως απαιτούν οι καιροί!». Ονομάζουν την κατεδάφιση δικαιωμάτων «μονόδρομο για καλύτερες μέρες». Ενώ ισχύουν στο ακέραιο τα λόγια του Μπρεχτ (κι ας μην ειπώθηκαν ειδικά για τον Σαμαρά και την τρικομματική κυβέρνησή ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ): Χορτάτοι οι ίδιοι, μιλάνε στους πεινασμένους για τις καλύτερες μέρες που θα έρθουν».
Η εκπαίδευση απαιτεί την υποταγή των εκπαιδευτικών στη διαιώνιση της καπιταλιστικής μιζέριας , αλλά και όλων των εργαζομένων στις απαιτήσεις που ορίζουν οι «νέες» σχέσεις κυριαρχίας του κεφαλαίου. Να εκπαιδευτούν στη βαρβαρότητα όχι μονάχα οι μαθητές, αλλά και οι εκπαιδευτικοί, οι γονείς, συνολικά η κοινωνία. Η εποχή της ιμπεριαλιστικής-καπιταλιστικής κρίσης  απαιτεί ένα πιο ταξικό εκπαιδευτικό σύστημα, ένα πιο ταξικό σύστημα υγείας, σε ένα πιο ταξικό και βάρβαρο περιβάλλον εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Γι’ αυτό, η «διέξοδος» από την κρίση είναι η έφοδος σε όλες τις κοινωνικές κατακτήσεις του παρελθόντος, ώστε να λειτουργήσει η «πραγματική οικονομία» του κεφαλαίου.  
Δεν λείπουν, βεβαίως, οι αντιφάσεις σε αυτή τη διαδικασία. Γιατί υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να διδαχτούμε κάτι παραπάνω από το επιτρεπτό. Να μάθουμε κάτι παραπάνω από όσα ορίζει το μεταρρυθμιστικό αναλυτικό πρόγραμμα «εξυγίανσης, σταθερότητας και ανάπτυξης» των ΔΝΤ-ΕΕ-Κυβέρνησης. Ευτυχώς, υπάρχει και το «μεγάλο σχολείο» της ζωής, που καταρρίπτει τα ψέματα και μυθεύματα της κυβέρνησης και των μέσων παραπληροφόρησης.
Αυτό που προβάλλεται σαν θεραπεία για την κρίση από την ΕΕ, και κυρίως από τον γερμανικό ιμπεριαλισμό (θεραπεία που αποδέχεται πλήρως η «ασθενής» ελληνική κεφαλαιοκρατία), είναι η βάσει σχεδίου, αυστηρή λιτότητα και εκτίναξη της ανεργίας, η διάλυση των δικαιωμάτων, η αλλαγή των εργασιακών σχέσεων υπέρ του κεφαλαίου. Γίνονται τάχα για την αποπληρωμή του χρέους, την καταπολέμηση των ελλειμμάτων, την αύξηση της ανταγωνιστικότητας, την επανεκκίνηση της οικονομίας που θα φέρουν «καλύτερες μέρες».
Ο στραγγαλισμός αφορά, βεβαίως, μόνο τα εργασιακά εισοδήματα και δικαιώματα, ενώ τα κέρδη του κεφαλαίου όχι μόνο μένουν άθικτα αλλά πολλαπλασιάζονται. 
Ωστόσο, ενώ η Δεξιά ορκίζεται για την ορθότητα της συνταγής (σκληρή λιτότητα, ιδιωτικοποιήσεις, ξένες επενδύσεις) για την επίτευξη των στόχων (αποπληρωμή χρεών, μείωση ελλειμμάτων, ανταγωνιστικότητα, ανάκαμψη και ανάπτυξη), η… ομπαμική Αριστερά που μας προέκυψε τελευταία, ενώ δεν αμφισβητεί την ορθότητα των στόχων (χρέος, ελλείμματα, ανταγωνιστικότητα κ.λπ), διαφωνεί μονάχα με τη διαδρομή που πρέπει να ακολουθηθεί (όχι λιτότητα, όχι ξεπουλήματα κ.λπ).
Λόγω κρίσης, λοιπόν, μας προέκυψε ένας «άλλος» ιμπεριαλιστικός-καπιταλιστικός κόσμος από αυτόν που ξέραμε έως τώρα. Ενας ιμπεριαλισμός-καπιταλισμός που θέλει οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη για όλους, ανταγωνιστικότητα για όλους, το δίκαιο, να αποπληρώνονται τα χρέη κ.λπ. Με τη διαδρομή μπορεί κανείς να διαφωνεί, όχι με τους στόχους! Αν ποτέ υπήρξε ένας καπιταλισμός της μέγιστης εκμετάλλευσης για την απόσπαση του μέγιστου κέρδους, ένας ιμπεριαλισμός της ανταγωνιστικότητας που οδηγεί στον πόλεμο (οικονομικό, πραγματικό), αυτός, για την αριστερά των «ρεαλιστικών στόχων», υπήρχε «προ μνημονίων και κρίσης», αν υπήρξε ποτέ.  Ενώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: Όξυνση όλων τον «παραδοσιακών» ιμπεριαλιστικών-καπιταλιστικών επιδιώξεων και στόχων. Στην παιδεία, στην υγεία και στην εργασία, όπου «όλοι πρέπει να συμβάλλουμε» με περισσότερη δουλεία, λιγότερη αμοιβή και καθόλου δικαιώματα.
Πράγματι, μπροστά στη διάσωση του πολιτικού και οικονομικού συστήματος που θέλει δουλειά χωρίς αμοιβή και δικαιώματα, εκπαίδευση και υγεία φθηνή και βολική για το σύστημα αλλά ακριβή έως ανύπαρκτη για το λαό, τι είναι οι δυο ώρες παραπάνω δουλειά (και) στους εκπαιδευτικούς;        

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αποτελέσματα εκλογών για ανάδειξη αντιπροσώπων στο 16ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ

Μέσα σε κλίμα έντονου προβληματισμού και ανησυχίας στη βάση του κλάδου για τις εξελίξεις στην εκπαίδευση και το εργασιακό μέλλον των καθηγητών πραγματοποιήθηκαν στις ΕΛΜΕ της Θεσσαλονίκης οι εκλογές για την ανάδειξη των αντιπροσώπων για το 16ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ. Η αξιολόγηση, η κατάργηση των οργανικών, τα σενάρια για αύξηση του ωραρίου (που επιβεβαιώθηκαν τις αμέσως επόμενες μέρες) και φυσικά η έλλειψη συνδικαλιστικής πρότασης από την ηγεσία της ΟΛΜΕ ήταν μερικά μόνο από τα θέματα που κυριάρχησαν στις συζητήσεις που ανοίγονταν σε κάθε σχολείο. Ωστόσο, ο αναβρασμός αυτός δεν εκφράστηκε στις εκλογοαπολογιστικές συνελεύσεις, οι οποίες παρέμειναν άμαζες, άνευρες, αδιάφορες.
Κατά τα άλλα, τα αποτελέσματα χαρακτηρίζονται από μερική και όχι σημαντική αύξηση της συμμετοχής, η οποία όμως, αν συνδυαστεί και με την αύξηση των λευκών/ άκυρων, μπορεί να αποδοθεί στις ασφυκτικές πιέσεις που ασκήθηκαν από τις διευθύνσεις της δευτεροβάθμιας για το υποχρεωτικό της… ψηφοφορίας. Από πολλούς διευθυντές, καθ’ υπόδειξη της διοίκησης, απαιτούνταν από τους συναδέλφους βεβαιώσεις συμμετοχής όχι μόνο στη συνέλευση αλλά και στην ψηφοφορία που διενεργούνταν εκτός ωραρίου εργασίας. Επίσης επιστρατεύτηκαν κάθε είδους μηχανισμοί και πελατειακές σχέσεις για να αυξηθούν οι ψήφοι της ΔΑΚΕ και να σωθεί από πλήρη καταποντισμό η ΠΑΣΚ, με πενιχρά ωστόσο αποτελέσματα.
Οι Αγωνιστικές Κινήσεις παρέμβηκαν στην Α’ και Ε’ ΕΛΜΕ, αναδεικνύοντας τις θέσεις τους για μόνιμη και σταθερή δουλειά, δημόσια δωρεάν εκπαίδευση και προβάλλοντας την ανάγκη για μεγάλη κεντρική μάχη, για μαζικό, παρατεταμένο αγώνα με βασικές μορφές τη διαδήλωση και την απεργία. Στην Ε’ ΕΛΜΕ η παρέμβασή τους επισφραγίστηκε και με την ανάδειξη αντιπροσώπου στο συνέδριο της ΟΛΜΕ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η αντιφασιστική νίκη, νίκη των λαών

Στις 8 Μαΐου 1945 έληγε και τυπικά ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος (ΒΠΠ) στην Ευρώπη, με την άνευ όρων παράδοση των γερμανικών στρατευμάτων. Η μέρα αυτή, και σε μερικές χώρες η 9η Μαΐου, γιορτάζεται σε πολλές χώρες της Ευρώπης ως ημέρα νίκης, καθώς έληξε ένας αιματηρός εξαετής πόλεμος, ο οποίος προκάλεσε πολλές καταστροφές, στοίχισε τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων και έδειξε την βαρβαρότητα του φασισμού και του ναζισμού σε όλη τους τη φρίκη. Η οριστική λήξη του πολέμου αυτού ήρθε τον Σεπτέμβριο του 1945, με την παράδοση της Ιαπωνίας, μετά την ρίψη των ατομικών βομβών σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι.

Μια απλή νίκη;
Με μια πρώτη ανάγνωση, τα πράγματα είναι απλά: Μερικοί κακοί (ή και «τρελούτσικοι») προσπάθησαν να κατακτήσουν τον κόσμο, αλλά οι καλοί ενώθηκαν, τους νίκησαν και έφτιαξαν έναν καλύτερο κόσμο.
Φυσικά, τα πράγματα δεν έγιναν καθόλου έτσι και θα πρέπει να θυμίζουμε πάντα πόσος αγώνας, πόσες θυσίες, πόσο αίμα χρειάστηκαν οι λαοί της Ευρώπης, για να νικήσουν το τέρας του ναζισμού. Θα πρέπει να θυμίζουμε ότι από τα πενήντα περίπου εκατομμύρια των νεκρών του ΒΠΠ, η πλειοψηφία τους ήταν άμαχοι, οι οποίοι υπέστησαν τους βομβαρδισμούς, τις εκτελέσεις, την πείνα, τις θηριωδίες, αλλά και τη συστηματική εξόντωση ολόκληρων πληθυσμών που θεωρούνταν υπάνθρωποι. Να έχουμε πάντα στο μυαλό μας τα στρατόπεδα συγκεντρώσεων, τους Εβραίους, κομμουνιστές, ομοφυλόφιλους, τσιγγάνους, Σλάβους και άλλες ομάδες οι οποίες οδηγήθηκαν στα κρεματόρια, γιατί δε χωρούσαν στην κοινωνία που σχεδίαζαν οι ναζί.
Θα πρέπει να θυμίζουμε ότι οι σύμμαχοι που νίκησαν δεν ήταν πάντα σύμμαχοι, αλλά πριν και μετά τον πόλεμο ορκισμένοι εχθροί και δύο εντελώς διαφορετικά πολιτικά και κοινωνικά συστήματα. Από τη μια, η ΕΣΣΔ, το πρώτο σοσιαλιστικό πείραμα στον κόσμο και από την άλλη, οι ιμπεριαλιστές της Μ. Βρετανίας, των ΗΠΑ και άλλων χωρών. Ας μην ξεχνάμε ότι οι καπιταλιστές της Γερμανίας και της Ιταλίας βοήθησαν τους Ναζί και τους φασίστες να ανέλθουν στην εξουσία, ξοδεύοντας μεγάλα ποσά, προκειμένου να μην τα χάσουν όλα μπροστά στον κίνδυνο να τα χάσουν όλα, αν οι κομμουνιστές έπαιρναν την εξουσία. Να μην ξεχνάμε ότι η Αγγλία και η Γαλλία δεν έκαναν τίποτα, για να ανακόψουν την ορμή του άξονα, ούτε όταν καταλάμβαναν άλλες χώρες, ούτε όταν παραβίαζαν τις συνθήκες ειρήνης, ούτε όταν επενέβησαν στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, πολεμώντας στο πλευρό του Φράνκο. Αποκορύφωμα της πολιτικής αυτής του «κατευνασμού», όπως έχει συνηθίσει να λέγεται, ήταν η παραχώρηση ουσιαστικά της Τσεχοσλοβακίας στους Γερμανούς. Ταυτόχρονα, ήταν κι ένα κλείσιμο του ματιού στον Χίτλερ, ότι καλά θα κάνει να κοιτάξει προς την ΕΣΣΔ. Εξάλλου, κι όταν αναγκάστηκαν να κηρύξουν τον πόλεμο στους Γερμανούς οι αγγλογάλλοι, επί έναν σχεδόν χρόνο, δεν έκαναν ούτε μια επιθετική κίνηση στον «ψευτοπόλεμο» στις όχθες του Ρήνου. Μόνο η γερμανική επίθεση που σάρωσε έξι χώρες σε έναν μήνα, μαζί τους και τη Γαλλία, έδειξε το μέγεθός του κινδύνου. Κι ας μην ξεχνάμε ότι πολλοί στις ΗΠΑ έλεγαν, ότι καλό θα ήταν να σκοτώνονται μεταξύ τους στην Ευρώπη, προκειμένου να κερδίσει οικονομικά η χώρα τους. Αυτά βέβαια ως το Περλ Χάρμπορ…

Η εισβολή στην ΕΣΣΔ και η αναμέτρηση με τους κομμουνιστές
Ο πόλεμος αυτός έδειξε το μέγεθος του, αλλά και την ιδεολογική-πολιτική του διάσταση τον Ιούνιο του 1941, όταν η Γερμανία επιτέθηκε στην ΕΣΣΔ. Ο γιγάντιος αγώνας που ακολούθησε ήταν αγώνας όχι μόνο επιβίωσης, αλλά και ιδεολογικής προπαγάνδας. Πολλά ζητήματα υπάρχουν εδώ που δε μπορούν να απαντηθούν σε ένα άρθρο, έχουν όμως κατά καιρούς γραφεί άρθρα και βιβλία στην ΠΣ και βρίσκονται στο ιστορικό της αρχείο: Πόσο έτοιμη ήταν η ΕΣΣΔ να αντιμετωπίσει τους Ναζί; Γιατί υπεγράφη το σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροφ; Τι συνέβη τελικά στο Κατίν; Και άλλα τόσα ζητήματα αξίζει να ξαναδιαβαστούν και να μελετηθούν.
Το σπουδαίο όμως είναι ότι η Σοβιετική Ένωση, αλλά και οι κομμουνιστές όλου του κόσμου βρέθηκαν στην πρωτοπορία του αγώνα, με εκατομμύρια νεκρούς, θυσίες, σελίδες ηρωισμού και δόξας.

Η νίκη, νίκη των λαών
Ως το 1942, ο Άξονας φάνταζε ανίκητος. Τρεις μάχες έδωσαν το έναυσμα για την αντεπίθεση των Συμμάχων: Μίντγουει, Ελ Αλαμέιν, και κυρίως το Στάλινγκραντ, μετά το οποίο άρχισε η σοβιετική αντεπίθεση, η οποία σταμάτησε μόνο στο Βερολίνο, όπου υψώθηκε η κόκκινη σημαία στο Ράιχσταγ, την πρωτομαγιά του 1945. Για να επιτευχθεί όμως αυτό, χρειάστηκαν πολλές ακόμα μάχες, σκληρές θυσίες, πολλοί νεκροί, αλλά, κυρίως, η πίστη των ανθρώπων που πολεμούσαν ή προσπαθούσαν να επιβιώσουν για τη νίκη, για την ύπαρξη ενός καλύτερου μέλλοντος από αυτό που τους ετοίμαζαν οι Ναζί και οι φασίστες. Για τον λόγο αυτό, η παράδοση των Γερμανών έδωσε την ελπίδα στον κόσμο ότι ακόμα και το χειρότερο τέρας μπορεί να νικηθεί και ο κόσμος να γίνει καλύτερος. Βέβαια, επειδή οι κομμουνιστές βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα, ήταν λογικό σε αυτούς να στρέφεται η πλειοψηφία των λαών. Αυτό φυσικά έπρεπε να ανακοπεί και έτσι ξεκίνησε αυτό που έμεινε γνωστό ως ψυχρός πόλεμος, ο οποίος στην Ελλάδα ήταν θερμότατος.
Η επέτειος όμως αυτή είναι μέρα γιορτής και μνήμης για τους λαούς της Ευρώπης και γιορτάζεται σε όλη την Ευρώπη. Και όταν μιλάμε για αντιφασιστική νίκη, δε μπορούμε να μην αναφερθούμε τόσο στη δύναμη που έχουν οι λαοί όταν αποφασίσουν να υψώσουν το ανάστημα τους, όσο και στους ηρωικούς αγώνες των κομμουνιστών.

Και στην Ελλάδα;
Στην Ελλάδα, αυτή η επέτειος είναι σε μεγάλο βαθμό ξεχασμένη. Η Ελλάδα είναι από τις λίγες χώρες που γιορτάζει την έναρξη και όχι τη λήξη του πολέμου. Η αιτία θα πρέπει να αναζητηθεί στην κατάσταση που επιβλήθηκε μετά την απελευθέρωση. Στις 8 Μαΐου 1945, ο ΕΛΑΣ είχε αφοπλιστεί, πολλοί καπετάνιοι του βρίσκονταν ήδη στη φυλακή και ο Άρης προσπαθούσε να προειδοποιήσει για την κατάσταση που ερχόταν. Σε μια τέτοια κατάσταση, η ιστορία έπρεπε να ξαναγραφτεί διαστρεβλωμένη, χωρίς κομμουνιστές και σφυροδρέπανα. Παραμένει, όμως, γραμμένη σε κάθε σχεδόν γωνιά αυτής της χώρας, στην οποία ο ελληνικός λαός αντιστάθηκε στον φασισμό. Και όσο κι αν μερικοί πιστεύουν το αντίθετο, θα συνεχίσει να αντιστέκεται.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »