Στο βωμό... της αξιολόγησης η τριτοβάθμια εκπαίδευση!

Ενώ οι εξελίξεις τρέχουν με αρνητικό πρόσημο για τον ελληνικό λαό, η κυβέρνηση, πιστή στο «όραμα» της Ε.Ε για την πραγμάτωση του Κοινού Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης (συνθήκη της Μπολόνια), βάζει σε πρώτο πλάνο την αξιολόγηση όλων των πανεπιστημίων της χώρας, προμηνύοντας την περαιτέρω υποχρηματοδότηση των σχολών που βρίσκονται στη λίστα των συγχωνεύσεων ή των καταργήσεων.
Όλες οι στομφώδεις διακυρήξεις που κατά καιρούς έχουμε ακούσει από εκπροσώπους τόσο της Ε.Ε. και ΔΝΤ όσο και της κυβέρνησης, για την διαμόρφωση του ελληνικού πανεπιστημίου σύμφωνα με τα αμερικάνικα και ευρωπαϊκά πρότυπα, σκοπό έχουν να χαϊδέψουν τα αυτιά των φοιτητών, κρύβοντας την πραγματική τους στόχευση, που είναι προφανώς η διαμόρφωση του πανεπιστημίου των λίγων και εκλεκτών. Ένα πανεπιστήμιο, πλήρως εναρμονισμένο στις ανάγκες της κατακερματισμένης αγοράς εργασίας, όπου οι φοιτητές, για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν οικονομικά, θα πρέπει να συνάπτουν φοιτητικά δάνεια, σύμφωνα και με τα πρότυπα...της Αγγλίας (85% των Άγγλων φοιτητών προσφεύγουν σε τέτοια μέσα, προκειμένου να καλύψουν τα έξοδα των σπουδών τους).
Στην κατεύθυνση της δημιουργίας του πανεπιστημίου του μνημονίου κινείται και ο νόμος περί αξιολόγησης. Αυτή η διαδικασία εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη συνθήκη της Μπολόνια (1999) και θεσμοθετήθηκε το 2005 με σκοπό να διευκολύνει την εφαρμογή της εκπαιδευτικής αντιμεταρρύθμισης. Σήμερα, η αξιολόγηση έρχεται να αποτελέσει μοχλό πίεσης για την εφαρμογή του εσωτερικού κανονισμού και όσων αντιδραστικών μέτρων προβλέπονται μέσα από τον νόμο πλαίσιο και το σχέδιο Αθηνά, δηλαδή των συγχωνεύσεων, των διαγραφών, του κατακερματισμού του πτυχίου, της κατάργησης της δημόσιας και δωρεάν παιδείας. Με πρόσχημα την αξιολόγηση και στο όνομα του εξορθολογισμού και της εξυγίανσης τους δημόσιου τομέα, η κυβέρνηση θα κλείνει τμήματα και θα απολύει εργαζομένους ενώ ταυτόχρονα θα οδηγεί στη δημιουργία σχολών «ελίτ» από τη μία, και σχολών «πάρκινγκ» ανέργων από την άλλη.
Η διαδικασία της αξιολόγησης διακρίνεται σε δύο στάδια. Αρχικά, είναι η εσωτερική αξιολόγηση, η οποία διεξάγεται από το εσωτερικό του πανεπιστημίου και εγκρίνεται από τους φορείς ΜΟ.ΔΙ.Π και Α.ΔΙ.Π και η εξωτερική αξιολόγηση, η οποία διεξάγεται από μία 5μελή επιτροπή «εμπειρογνωμόνων», σταλμένων απ’ ευθείας από το υπουργείο. Ήδη εξωτερική αξιολόγηση έχει ολοκληρωθεί στα περισσότερα τμήματα, κάνοντας φανερό ότι αυτό που αξιολογείται είναι το κατά πόσον προωθείται και εφαρμόζεται ο νόμος πλαίσιο και το σχέδιο Αθηνά.
Όσο και αν θέλουν να μας πείσουν ότι πρόκειται για μια διαδικασία που βασίζεται σε «αντικειμενικά» κριτήρια, είναι φανερό ότι τα κριτήρια καθορίζονται από τις επιταγές των ευρωπαίων και αμερικάνων ιμπεριαλιστών. Άλλωστε, οι φορείς ΜΟ.ΔΙ.Π και Α.ΔΙ.Π που απαρτίζουν τον θεσμό της αξιολόγησης εποπτεύονται από το υπουργείο Παιδείας και χρηματοδοτούνται απο την Ε.Ε. και την ΕΚΤ. Για ποια «διασφάλιση της ποιότητας» άραγε κάνουν λόγο οι συγκεκριμένοι φορείς όταν στηρίζουν στις εκθέσεις τους τις συγχωνεύσεις και τα κλεισίματα σχολών καθώς και «τον περιορισμό του λιμνάζοντος φοιτητικού πληθυσμού»; Προβλέπεται, μάλιστα, πως αν η Α.ΔΙ.Π εισηγηθεί αρνητική αξιολόγηση για ένα τμήμα, τότε περιορίζεται και η χρηματοδότησή του. Τι να σημαίνει αυτό για τμήματα όπως η Κοινωνιολογία Παντείου που έλαβε αρνητική αξιολόγηση; Πάντως, όχι διατήρηση του τμήματος με τις ίδιες συνθήκες σπουδών.
Το σύστημα έχει ντύσει την αξιολόγηση με ένα ωραίο περιτύλιγμα, στοχεύοντας να πείσει ιδεολογικά τη νεολαία για την αναγκαιότητά της. Χρησιμοποιεί την εσωτερική αξιολόγηση και τη συμμετοχή των φοιτητών σε αυτή για να τη νομιμοποιήσει στις συνειδήσεις τους. Για να πιστέψουν ότι έχουν λόγο στην διαχείρηση του πανεπιστημίου, ώστε στη συνέχεια να πέσει η ευθύνη για το κλείσιμο των σχολών στις δικές τους πλάτες.
Οι φοιτητές πρέπει να γυρίσουν την πλάτη σε λογικές που τους καλούν σε διάλογο με τους αξιολογητές. Να εναντιωθούν σε αυτούς που σπέρνουν την ηττοπάθεια και σε αυτούς που παλεύουν για μια καλή αξιολόγηση, με ακαδημαϊκά κριτήρια. Γιατί μόνο μέσω της οργανωμένης και μαζικής πάλης, μπορούμε να πετύχουμε νίκες, να αντισταθούμε ενάντια στη βάρβαρη πολιτική που ρημάζει τις ζωές μας.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η πτυχιακή εξεταστική έρχεται για να... φύγει!

Πρόσφατα κατατέθηκε από το Υπουργείο Παιδείας τροπολογία που μεταξύ άλλων δίνει τη δυνατότητα σε όλους τους φοιτητές (και όχι μόνο στους επί πτυχίω) να δώσουν όλα τα μαθήματα ανεξαρτήτως έτους. Θα έλεγε κανείς ότι ...ο Υπουργός τρελάθηκε! Εξετάζοντας όμως το φόντο της επίθεσης και τις συνθήκες στα ΑΕΙ-ΤΕΙ προκύπτουν κάποια στοιχεία.
Το πρώτο αφορά τη χρονική συγκυρία. Δηλαδή εδώ και 14 βδομάδες υπάρχει μια ιδιαίτερα ανθεκτική απεργία στον «ευαίσθητο» χώρο των πανεπιστημίων που ασκεί πίεση στο σύστημα. Οι διοικητικοί συνεχίζουν κόντρα στη συκοφάντηση, τις απειλές και την εχθρική στάση της συνδικαλιστικής ηγεσίας. Το «χαρτί» του χαμένου εξαμήνου ή η λύση της καταστολής μέχρι στιγμής δεν προτιμώνται, κύρια γιατί το σύστημα φοβάται ότι ενδέχεται να ξεσπάσουν ανεξέλεγκτοι αγώνες από τον φοιτητόκοσμο. Η ανακοίνωση της πτυχιακής εξεταστικής λειτουργεί σαν μοχλός αποσυμπίεσης.
Το δεύτερο στοιχείο έχει να κάνει με τη φάση της επίθεσης. Οι πρώτες διαγραφές φοιτητών ξεκινάνε το 2014-2015. Το σύστημα θυμάται καλά τι έγινε την τελευταία φορά που διεγράφη φοιτητής... Θέλει μέσα από το «άλλοθι» της πτυχιακής εξεταστικής να νομιμοποιήσει στα μάτια των φοιτητών το πέταγμα μεγάλου κομματιού της νεολαίας έξω από τις σχολές• θέλει να τους χρεώσει ότι αυτοί ευθύνονται για την αποτυχία τους να πάρουν πτυχίο, μιας και δεν κατάφεραν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους μετά από δύο χρονιές εφαρμογής της πτυχιακής εξεταστικής (σημ. ξεκίνησε το 2013).
Ένα τρίτο στοιχείο είναι ότι η διεξαγωγή πτυχιακής εξεταστικής από το Υπουργείο έχει προσωρινό χαρακτήρα• εφαρμόστηκε σε όλες τις σχολές ανεξαιρέτως πέρσι ώστε εν συνεχεία να... καταργηθεί για πάντα. Παράλληλα, η περσινή εμπειρία έδειξε με τον πιο κυνικό τρόπο πώς την εννοούσε το σύστημα: μια διαδικασία fast-track, λίγων ημερών, με μαζικά κοψίματα. Και αυτό διότι, όταν όλο το προηγούμενο διάστημα η επίθεση εντείνει τους ταξικούς φραγμούς με το νόμο πλαίσιο και το σχέδιο «Αθηνά», κατακτήσεις κατοχυρωμένες μια προηγούμενη περίοδο από το φοιτητικό κίνημα που διευκολύνουν το δρόμο για το πτυχίο δεν είναι ανεκτές. Ως τέτοια κατάκτηση, η πτυχιακή εξεταστική πάντοτε αποτελούσε αγκάθι για το σύστημα που προσπαθούσε με κάθε τρόπο να βάλει «αστερίσκους» και προϋποθέσεις στο δικαίωμα συμμετοχής των φοιτητών σε αυτή.
Με βάση αυτά τα στοιχεία και με γνώμονα την υπεράσπιση του δικαιώματος των φοιτητών στις σπουδές, οι δυνάμεις που αναφέρονται στο κίνημα οφείλουν να βάλουν στο άμεσο διάστημα ως κατεύθυνση μέσα στους Συλλόγους την πάλη για να μην καταργηθεί η πτυχιακή εξεταστική αλλά να κατοχυρωθεί η ύπαρξή της σε κάθε σχολή, η διεξαγωγή της με ανθρώπινους ρυθμούς, κόντρα στην καθηγητική αυθαιρεσία.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Εδώ το καλό Πιστοποιητικό Επιμόρφωσης Έλα κόσμε, πάρε, πάρε...

Ο τίτλος θυμίζει τους γνωστούς ντελάληδες των λαϊκών αγορών, αλλά δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα των διαφόρων προγραμμάτων e-learning. Βομβαρδίζονται τα mail των εν δυνάμει εργαζομένων από τα διάφορα site εύρεσης εργασίας (kariera κτλ), όχι γιατί... πέτυχε το success story του Σαμαρά και γέμισε ο τόπος από κενές θέσεις εργασίας, αλλά από τα διάφορα προγράμματα εξ αποστάσεως κατάρτισης. Προγράμματα για όλα τα γούστα και (κάποια) βαλάντια, όπου οι άνεργοι εφοδιάζονται με ακόμα ένα χαρτί για να το... κρεμάσουν στον τοίχο τους μαζί με τα άλλα.
Στο ΕΚΠΑ 150 προγράμματα για 3 με 10 μήνες με 400-1.400€, αμέτρητα προγράμματα για 1-4 μήνες με 300-700€ στο ΠαΠει, άλλα τόσα στο ΕΜΠ για 4-12 μήνες με 690-2.800€. Βέβαια ο καλός πωλητής έχει και τις προσφορές του, όπως δώρο Χριστουγέννων με έκπτωση ως 50%, ειδικές τιμές για ΑΜΕΑ, ανέργους και πολύτεκνους, πριμοδότηση για γρήγορες εγγραφές και φυσικά δόσεις, πολλές δόσεις (όχι άτοκα φυσικά), μιας και στη χώρα μας οι δόσεις είναι… πετυχημένη συνταγή.
Όλα αυτά όταν κατά τα άλλα η εκπαίδευση στην Ελλάδα είναι δωρεάν. Άλλωστε τα προγράμματα αυτά φτιάχνουν «πελατολόγιο» από τους μαθητές που πετιούνται έξω από το «νέο» λύκειο, από τους μαθητές των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ, από τους φοιτητές που πετιούνται έξω από τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, είτε γιατί δεν μπορούν να ξεπεράσουν τους οικονομικούς και εξεταστικούς φραγμούς είτε γιατί θα τους πετάξει το ίδιο το σύστημα με τις διαγραφές που ετοιμάζει. Δεν εξαιρούνται όμως και οι πτυχιούχοι, που στην απόγνωσή τους από τη μακροχρόνια ανεργία ψάχνουν τη διέξοδο στην ασταμάτητη κατάρτιση.
Από την Μπολόνια κιόλας έχει δρομολογηθεί η Διά Βίου Εκπαίδευση, που θέλει τον εργαζόμενο (ή άνεργο) να γεμίζει τον ατομικό του φάκελο προσόντων, να ανεβάζει τις πιστωτικές του μονάδες και να εξειδικεύεται πάνω στην εξειδίκευση της... εξειδίκευσης. Γιατί, τρομάρα μας, η παραγωγή στη χώρα μας έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα ανάπτυξης, που χρειάζονται πλήρως εξειδικευμένοι εργαζόμενοι, και ένα απλό πτυχίο δεν φτάνει για να σερβίρεις καφέδες στα νησιά το καλοκαίρι...
Τα προγράμματα του μέλλοντος, όπως τα αναφέρουν τα διάφορα ιδρύματα, είναι αυτά που περιγράφουν το μέλλον της νεολαίας. Ένα μέλλον που βάζει τους νέους στο αέναο κυνήγι πιστοποιητικού κατάρτισης, ενώ μπάζει από την πίσω πόρτα τα δίδακτρα και τα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια στα ΑΕΙ και ΤΕΙ.
Το συγκεκριμένο ζήτημα ούτε καινούργιο είναι αλλά ούτε και κρυφό. Και αν είναι βέβαιο ότι όσο συνεχίζεται η επίθεση στα δικαιώματα του λαού και της νεολαίας σε σπουδές και δουλειά τα προγράμματα e-learning θα αυξάνονται (μαζί με τα δίδακτρά τους) τόσο μας γεννάται η απορία πως και καμιά από τις δυνάμεις που σκίζουν τα ρούχα τους για την Παιδεία Α.Ε. δεν το έχουν ανοίξει σαν ζήτημα ποτέ και πουθενά.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Τελικά τους φοιτητές θα τους υπολογίσει κανείς;

Ο ανυποχώρητος αγώνας των διοικητικών υπαλλήλων των ΕΚΠΑ και ΕΜΠ συμπληρώνει πλέον τους 3 μήνες απεργίας. Κι ενώ το υπουργείο ψάχνει έναν έντεχνο τρόπο για να λήξει η απεργία (θα μιλούσαμε ήδη για επέμβαση των ΜΑΤ, αν δεν υπήρχε τόσο μεγάλη μαζικότητα), το πιστό δεκανίκι του συστήματος, η φωνή του μέσα στα πανεπιστήμια, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, κάνει τα αδύνατα δυνατά για να το διευκολύνει.
Συγκεκριμένα, την προηγούμενη εβδομάδα, η ΔΑΠ συγκαλούσε ΔΣ σε όλες τις σχολές πανελλαδικά, προκειμένου να περάσει ψήφισμα ενάντια στην απεργία. Πρόσχημα, φυσικά, ήταν η «απαίτηση» των φοιτητών για ανοιχτές σχολές. Αναρωτιόμαστε βέβαια, αφού ήταν απαίτηση της πλειοψηφίας των φοιτητών, τότε γιατί δεν καλέστηκε συνέλευση, ώστε να το δηλώσουν «ομόφωνα» οι ίδιοι οι φοιτητές;
Δυστυχώς για τη ΔΑΠ, η πραγματικότητα δείχνει άλλα. Γενικές συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων αποφασίζουν συμπαράσταση στον αγώνα των διοικητικών. Φοιτητές συμμετέχουν στην περιφρούρηση της απεργίας. Σχολές βρίσκονται υπό κατάληψη. Κι όλα αυτά, γιατί οι φοιτητές κατανοούν πως οι απολύσεις διοικητικών σίγουρα δε θα τους ωφελήσουν σε κάτι. Μάλλον, ακόμα καλύτερα, κατανοούν πως, μετά την επίθεση στους εργαζόμενους, σειρά έχουν οι ίδιοι. Άλλωστε, δεν περνά απαρατήρητο ότι σχολές όπως το Πανεπιστήμιο Αιγαίου και το Μουσικών Σπουδών ΑΠΘ κλείνουν και χάνονται εξάμηνα ακριβώς λόγω των απολύσεων. Δεν είναι τυχαίο ότι στο κάλεσμα της ΟΝΝΕΔ (άλλαξε ο Μανωλιός…) για συγκέντρωση ενάντια στην απεργία ανταποκρίθηκαν 300 ΔΑΠίτες!
Κι αφού η ΔΑΠ γνώριζε πως μέσα από συνελεύσεις ένα τέτοιο ψήφισμα δε θα περνούσε, αποφάσισε να εκμεταλλευτεί για άλλη μια φορά τους συσχετισμούς στα ΔΣ και τις αυτοδυναμίες. Έτσι, θα μπορούσε ανεμπόδιστη να προχωρήσει τα σχέδιά της και, όταν πια θα συγκεντρωνόταν ένα πλήθος ψηφισμάτων για ανοιχτές σχολές, τότε η κυβέρνηση θα είχε κάθε «δίκιο» να διατάξει την επέμβαση των ΜΑΤ.
Για να φτάσουμε όμως στην ουσία, δεν μας εκπλήσσει η «ανεντιμότητα» της ΔΑΠ, ούτε οι λογικές της ούτε οι πρακτικές της. Γνωρίζουμε πολύ καλά ποιος είναι ο ρόλος της στις σχολές. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να τον καταδεικνύουμε στον κόσμο. Πώς απαντήθηκε, όμως, τελικά η κίνηση της ΔΑΠ με τα ψηφίσματα; Εδώ υπάρχουν 2 ειδών παραδείγματα.
Από τη μία, εμείς προσπαθήσαμε να ενημερώσουμε τους συμφοιτητές μας, να τους καλέσουμε να παρακολουθήσουν το ΔΣ και εν τέλει να δημιουργηθούν οι όροι για μια μαζική σύγκρουση με τις λογικές της ΔΑΠ και την καταγγελία της από τους ίδιους τους φοιτητές. Και όντως, όπου έγινε αυτό (βλ. Νηπιαγωγούς ΑΠΘ), δε χρειάστηκε καν να οδηγηθούμε σε σύγκρουση, αφού η ΔΑΠ φοβούμενη το πολιτικό κόστος, ακύρωσε το ΔΣ και απέσυρε το ψήφισμά της.
Αντίθετα, σε άλλες σχολές (βλ. Πολιτικούς Μηχανικούς ΑΠΘ) δυνάμεις της ΕΑΑΚ, της ΣΣΠ και της αναρχοαυτονομίας προσπάθησαν να δώσουν τη δική τους απάντηση, σύμφωνα με τη δική τους αντίληψη για το κίνημα. Δηλαδή, συγκεντρώνοντας το δυναμικό τους με στόχο να τραμπουκίσουν τη ΔΑΠ. Έτσι, σπάσανε μερικά τραπεζάκια, έπεσαν μερικά μπινελίκια και «κάπου, κάπως, κάποτε» άνοιξαν τα κεφάλια ορισμένων μελών της ΔΑΠ. Βέβαια, στη συνέχεια τα μέλη της ΕΑΑΚ υπερασπίστηκαν πως η κίνηση αυτή ήταν σωστή αρχικά, απλώς κάποιοι ανεγκέφαλοι αυτόνομοι «ξέφυγαν».
Η ανεμπιστοσύνη βέβαια της αναρχοαυτονομίας στον κόσμο είναι γνωστή. Μάλλον, όμως, το ίδιο ισχύει και για τις υπόλοιπες δυνάμεις. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτές οι «υπερεπαναστατικές» πράξεις γίνονται από τα ίδια σχήματα που έχουν μετατρέψει τους συλλόγους σε «σφραγίδες», που εμφανίζονται ως δια μαγείας σε πανό και απόψεις, για λογαριασμό των φοιτητών. Οι κινήσεις αυτές αποδεικνύουν ξεκάθαρα πως, γι’ αυτούς, οι φοιτητές δεν είναι ικανοί να δώσουν απάντηση σε όλα αυτά. Χρειάζονται οι ίδιοι για να «σώσουν» τον κόσμο. Έχοντας γαλουχηθεί στον εικονικό συνδικαλισμό, ψάχνουν να βρουν τις λύσεις μέσα στα δικά τους όρια, χωρίς τον κόσμο κι έξω απ’ αυτόν.
Για μας όμως, είναι ξεκάθαρο ότι δεν υπάρχουν «έξυπνες» και «εύκολες» λύσεις στα προβλήματα. Αυτό που λείπει δεν είναι οι «σωτήρες» αλλά η πραγματική ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος. Στην κατεύθυνση την μαζικής επίμονης αντίστασης, ενάντια στην πολιτική που μας στερεί το δικαίωμα στις σπουδές και το μέλλον. Και αυτό θα συμβεί μόνο όσο ανοίγονται τα ζητήματα στους ίδιους τους φοιτητές.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Να αντισταθούμε στην τρομοκρατία του «χαμένου εξαμήνου»! Πάλη ενάντια στο νόμο-πλαίσιο και τις κατευθύνσεις του!

Οργιάζει τον τελευταίο καιρό η «συζήτηση» για τον «κίνδυνο» να χαθούν εξάμηνο και εξεταστική, σαν αποτέλεσμα της πολύμηνης απεργίας των διοικητικών υπαλλήλων στο ΕΚΠΑ και το ΕΜΠ. Γαβγίζουν, όσο ποτέ άλλοτε, τα κυβερνητικά σκυλιά, μαζί με διάφορους ΔΑΠίτες και ΠΑΣΠίτες που έχουν πάρει σβάρνα τα κανάλια παριστάνοντας τους «αγανακτισμένους», για «την παιδεία που υπονομεύεται», «τους φοιτητές που βρίσκονται σε ομηρία» και «αυτούς που έρχονται από την επαρχία και αναγκάζονται να πληρώνουν νοίκια χωρίς λόγο». Σε πλήρη συγχορδία, υπουργείο, ΜΜΕ, μεγαλοκαθηγητές, πρυτάνεις, συμβούλιο ιδρύματος, καθεστωτικές δυνάμεις, παρά τις μεταξύ τους κόντρες (βλ. αντιπαραθέσεις συμβουλίου διοίκησης και Πελεγρίνη), με ένα στόμα μια φωνή, συμφωνούν στο ότι πρέπει «επιτέλους» οι σχολές να ανοίξουν, η απεργία να σπάσει, η ομαλότητα να επιστρέψει, αν θέλουμε να κάνουμε την οποιαδήποτε σκέψη για την πραγματοποίηση του εξαμήνου.
Γινόμαστε, με έναν τρόπο, στο ίδιο έργο θεατές, γιατί όλα αυτά δεν διαφέρουν και πολύ από όσα άκουγαν οι μαθητές ενόψει της απεργίας των καθηγητών τους. Η παλιά και δοκιμασμένη συνταγή της ανθρωποφαγίας και του «κοινωνικού αυτοματισμού» τίθεται για άλλη μια φορά σε εφαρμογή, με απώτερο σκοπό να εμποδίσει την είσοδο του φοιτητικού κινήματος στο προσκήνιο και να στήσει αναχώματα στη συγκρότηση κοινού μετώπου φοιτητών-εργαζομένων, ασκώντας παράλληλα πιέσεις και στους ίδιους τους απεργούς. Και είναι αλήθεια ότι η τρομοκρατία της κυβέρνησης για το «χαμένο εξάμηνο» έχει αρχίσει να πιάνει τόπο σε πολλούς φοιτητές και ειδικά σε αυτούς που τώρα μπαίνουν στο πρώτο έτος, χωρίς, όμως, κατ’ ανάγκη, να οδηγεί αυτό σε εχθρικές συμπεριφορές απέναντι στην απεργία αλλά περισσότερο σε προβληματισμό και ανησυχία για το τι μέλλει γενέσθαι.
Όπως και να χει, στο ερώτημα «ποιος καταστρέφει το μέλλον των παιδιών», ας μας επιτρέψουν οι θρηνούντες που κόπτονται για τα εξάμηνά μας, να έχουμε διαφορετική γνώμη. Γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά ποιοι είναι αυτοί που έχουν τσακίσει τις οικογένειες μας και έχουν κάνει αδύνατο για τους περισσότερους να μπορούν να σπουδάζουν, όπως ξέρουμε εξίσου καλά ποιοι θέλουν να πληρώνουμε δίδακτρα και βιβλία, να μην έχουμε σίτιση και στέγαση, να διαγραφόμαστε.
Πρέπει, πάνω απ’ όλα, να γίνει ξεκάθαρο ότι η όλη φιλολογία περί χαμένου εξαμήνου συνιστά έναν απροκάλυπτο πολιτικό εκβιασμό που απευθύνεται πρώτα και κύρια στην ίδια τη σπουδάζουσα νεολαία. Εκβιασμό που απορρέει από το νόμο-πλαίσιο και τις διατάξεις του, οι οποίες προβλέπουν ως διάρκεια τις 13 εβδομάδες, για να μπορεί να θεωρηθεί πως πραγματοποιήθηκε το εξάμηνο. Πάνω εκεί ακριβώς πατάνε και απειλούν τους φοιτητές, έχοντας πλέον περισσότερα βέλη στη φαρέτρα τους, σε σχέση με το παρελθόν. Αυτό επικαλέστηκε και η τελευταία σύγκλητος του ΕΚΠΑ, η οποία πήρε απόφαση να ανοίξουν οι σχολές.
Ως πτυχή του νόμου, οι 13 εβδομάδες ήταν ηλίου φαεινότερο, ευθύς εξαρχής, για το πού στοχεύει. Και πέρα από το ότι προσθέτει δεδομένα στην κατεύθυνση της εντατικοποίησης και του μαραθώνιου που πρέπει να διανύσει κάποιος μέχρι τη λήψη του πτυχίου, αυτό που αναδεικνύεται ως κυρίαρχο στο χαρακτήρα της, είναι ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί ανά πάσα στιγμή ως μοχλός καθυπόταξης και πειθάρχησης της νεολαίας. Πλέον, στα πλαίσια του Πανεπιστημίου του Μνημονίου, ενός χώρου πλήρως αποστειρωμένου από κάθε συλλογική και αγωνιστική διαδικασία, οι συνελεύσεις και οι καταλήψεις θα είναι λίγο-πολύ απαγορευμένες, για να μη χάνονται μαθήματα και «κινδυνεύσει το εξάμηνο». Οι φοιτητές θα πρέπει να προσπερνούν χίλια δυο εμπόδια για να μπορέσουν να εκφράσουν τις αγωνιστικές διαθέσεις τους, υπό τη μόνιμη αυτήν απειλή και με το καθηγητικό κατεστημένο να τρίβει τα χέρια του για τις κάθε λογής δυνατότητες επιβολής και αυθαιρεσίας που του προσφέρονται.
Το γεγονός, λοιπόν, ότι σχεδόν ποτέ στο παρελθόν δεν είχαμε απώλεια εξαμήνου, είναι κάτι που οφείλουμε να το γνωρίζουμε, αλλά δεν πρέπει να λειτουργεί εφησυχαστικά. Άλλωστε, το ίδιο το φοιτητικό κίνημα, που αγωνιζόταν για σπουδές-δουλειά-ελευθερίες, ήταν που μεταξύ άλλων εγγυήθηκε και αυτό το ζήτημα. Με αυτόν τον τρόπο οφείλει να τίθεται και σήμερα, δηλαδή, ως στόχος προς διεκδίκηση και πάλη, κόντρα στις απειλές και τους εκβιασμούς. Χωρίς να μπαίνουμε στη λογική της «γνώσης που θα πάρουμε», αλλά απαιτώντας σπουδές με ανθρώπινους ρυθμούς και εξέταση στην ύλη που έχουμε διδαχθεί.
Είναι φανερό ότι η αντίσταση στην τρομοκρατία του εξαμήνου πρέπει να γίνει για τη σπουδάζουσα νεολαία ζήτημα συνολικής αντίθεσης στο νόμο-πλαίσιο. Να μην αποδεχτούμε σαν κάτι το αντικειμενικό τις 13 εβδομάδες. Οι μεθοδεύσεις της κυβέρνησης και του υπουργείου μπορούν και πρέπει να πάρουν απάντηση!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Για την εισβολή της αστυνομίας στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο

Σε άλλη μία καταπάτηση του ασύλου προχώρησε η αστυνομία την Τετάρτη 21/8. Αυτή τη φορά σειρά είχε ο χώρος του κάτω Πολυτεχνείου. Φαίνεται πως μετά την εισβολή στο «παράρτημα» της Πάτρας, το σύστημα έχει βάλει πλώρη για να κλείσει όλους τους ανοιχτούς λογαριασμούς του, όπως ακούσαμε δια στόματος Δένδια, με το κίνημα και τους χώρους-σύμβολα του αγώνα από το 1974 και μετά.
Έτσι, είδαμε να εισβάλουν στο ιστορικό Πολυτεχνείο όλων των ειδών οι αστυνομικές δυνάμεις, κάνοντάς το φύλλο και φτερό και προχωρώντας σε 4 προσαγωγές. Τα ευρήματα, αν και μοιάζουν αστεία για να δικαιολογήσουν (έστω και με τη δική τους λογική) μία τέτοιας έκτασης επιχείρηση, δεν άργησαν να παρουσιαστούν από τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ σαν σύνεργα τρομοκρατίας και ο ιστορικός χώρος σαν άντρο τρομοκρατών. Είναι ξεκάθαρο πως το σύστημα, στην προσπάθεια του να τρομοκρατήσει το λαό και τους αγωνιστές, θα επιστρατεύσει κάθε είδους προβοκάτσια και κατασταλτικό μέτρο για να στοχοποιήσει το λαϊκό κίνημα και τις δημοκρατικές ελευθερίες. Στο ίδιο μοτίβο, εξάλλου, κινείται και η είδηση για την εύρεση βομβών μολότοφ στον χώρο του ΑΠΘ, εν μέσω καλοκαιριού που όλοι ξέρουν πως οι σχολές είναι κλειστές. Στην προσπάθειά τους αυτή, προφανώς βρίσκουν συμπαραστάτες και το καθηγητικό κατεστημένο, πιστό κολαούζο του συστήματος, που όταν δεν καλεί την αστυνομία εναντίων φοιτητών απλώς «νίπτει τας χείρας του» σαν άλλος Πόντιος Πιλάτος.
Αυτή η εισβολή δεν είναι η πρώτη και σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία. Έρχεται ως συνέχεια πολλών καταπατήσεων του ασύλου, με πιο πρόσφατα τα γεγονότα στην Πάτρα με την εισβολή στους χώρους 3 καταλήψεων, με την εισβολή στο ΤΕΙ Ηγουμενίτσας, στην κατάληψη Αντιβίωση στα Γιάννενα αλλά και την εισβολή στην πρυτανεία του ΕΚΠΑ λίγο πριν το καλοκαίρι και τις προσαγωγές δεκάδων φοιτητών που βρισκόταν εκεί για παράσταση διαμαρτυρίας. Μάλιστα, όπως φαίνεται εν όψει ΔΕΘ, η αστυνομία ετοιμάζει και άλλες εισβολές σε πανεπιστημιακούς χώρους, σε μια διαδικασία όξυνσης της καταστολής και τρομοκράτησης του λαού. Μια διαδικασία που εντάσσεται στην συνολικότερη φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής που προωθείται ως στοιχείο της πολιτικής του συστήματος.
Μιας πολιτικής που στερεί από την λαό και την νεολαία ακόμα και τα πιο βασικά δικαιώματα στο βωμό της κερδοφορίας των ξένων και ντόπιων αφεντικών. Γιατί οι δημοκρατικές ελευθερίες δε χωράνε στο μέλλον που μας ετοιμάζουν. Ένα μέλλον χωρίς προοπτική για την πλειοψηφία της νεολαίας, που φοιτά στο «νέο σχολείο» του μνημονίου με επιστρατευμένους καθηγητές, συγχωνευμάνα τμήματα και καταργημένες ειδικότητες, που σπουδάζει στο πανεπιστήμιο των λίγων και εκλεκτών που χτίζουν με τον νόμο πλαίσιο και τον σχέδιο «Αθηνά», που εργάζεται σε συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα, που την δολοφονούν καθημερινά με εξοστρακισμένες σφαίρες και ελέγχους εισιτηρίων σε τρόλεϊ όπως στο Περιστέρι.
Ξέρει πολύ καλά το σύστημα πως το καζάνι βράζει και είναι έτοιμο να εκραγεί όσο περισσότερο προχωράει η εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής, όσο ο λαός γίνεται βορά στα νύχια των ιμπεριαλιστών. Αυτές τις εκρήξεις οργής και τη συγκρότηση αντιστάσεων προσπαθεί να προλάβει με την ένταση της τρομοκρατίας και της καταστολής. Αυτές ακριβώς τις διεργασίες καλούνται να στηρίξουν οι δυνάμεις του κινήματος στους κόλπους του λαού, υπερασπιζόμενες τα κεκτημένα δικαιώματα και τις διαδικασίες του κινήματος απέναντι στην κρατική και παρακρατική καταστολή.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Όλα τα μέτωπα ανοιχτά στο ΑΠΘ - Η επίθεση στα δικαιώματα φοιτητών, εργαζομένων προχωράει

Για μία ακόμη χρονιά, πριν καλά καλά τελειώσει το καλοκαίρι, η κυβέρνηση βάλθηκε να τελειώσει το έργο που ξεκίνησε τα τελευταία χρόνια. Να διαλύσει το δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο και να χτυπήσει το δικαίωμα των λαϊκών στρωμάτων στις σπουδές. Ταυτόχρονα και σε συνδυασμό με αυτό, χτυπάει και το δικαίωμα στη δουλειά των εργαζομένων στα πανεπιστήμια. Ειδικά για το ΑΠΘ, αυτό δεν είναι καθόλου καινούριο, αφού πολλοί εργαζόμενοι αναγκάζονται εδώ και δεκαετίες να δουλεύουν με εργολαβίες. Πέρυσι, πολλοί από αυτούς απολύθηκαν και οι υπόλοιποι αναγκάστηκαν να δουλεύουν με μειωμένα ωράρια και για 400 ευρώ.
Φέτος ήρθε η σειρά του μόνιμου, διοικητικού προσωπικού. Το υπουργείο ζητάει οι μισοί περίπου εργαζόμενοι, επί συνόλου 700, να βγουν στην εφεδρεία, πράγμα που, όπως γνωρίζουν καλά οι εργαζόμενοι, σημαίνει απόλυση. Αυτή τη φορά, όμως, η επίθεση του συστήματος είναι συνολική και δεν αγγίζει μόνο το ΑΠΘ. Αυτό θα συμβεί σε όλα τα Ιδρύματα της χώρας, με πρόφαση το περυσινό νομοσχέδιο για τις συγχωνεύσεις, το περιβόητο "Σχέδιο Αθηνά". Πλέον το υπουργείο δεν αναγνωρίζει τις ανάγκες των Ιδρυμάτων σε προσωπικό, καθώς πολλά Τμήματα συγχωνεύτηκαν ή πλέον ανήκουν σε Σχολές, από εκεί που ήταν ανεξάρτητα. Έτσι, με «αυθαίρετο» τρόπο, όρισαν τις ανάγκες των Ιδρυμάτων και θέλουν να πετάξουν έξω όσους εργαζόμενους θεωρούν ότι περισσεύουν.
Η επιλογή μάλλον δεν έγινε όμως και τόσο «αυθαίρετα», γιατί, όπως γνωρίζουμε ήδη, θα υπάρξουν νέες συγχωνεύσεις σχολών. Μ' αυτόν τον τρόπο, η κυβέρνηση καταφέρνει να χτυπήσει και στα 2 μέτωπα, από τη μία τους φοιτητές, με το κλείσιμο σχολών, την υποστελέχωση των υπηρεσιών κτλ, και από την άλλη τους εργαζόμενους.
Ήδη όμως οι εργαζόμενοι, παρά το μούδιασμα και το κλίμα ηττοπάθειας που κυριαρχεί, έχουν δείξει διάθεση να αγωνιστούν, με μαζικές συνελεύσεις και απεργιακές κινητοποιήσεις που αποφάσισαν.
Τα μέτωπα όμως στο ΑΠΘ δεν τελειώνουν εκεί. Η λέσχη του ΑΠΘ, που εδώ και χρόνια έχει μεθοδευμένα υποβαθμιστεί, είναι έτοιμη να ιδιωτικοποιηθεί. Ήδη το Διοικητικό της Συμβούλιο, στο οποίο προεδρεύει ο αντιπρύτανης, έχει πάρει αυτήν την απόφαση και μένει να επικυρωθεί και από τη διοίκηση, πράγμα που είναι θέμα χρόνου. Η λέσχη του ΑΠΘ είναι από τις λίγες λέσχες στην Ελλάδα που δεν χρειάζονται επί της ουσίας προαπαιτούμενα για να σιτιστεί κάποιος, εξυπηρετεί χιλιάδες φοιτητές και παρέχει δωρεάν φαγητό σε όλους. Ειδικά σε αυτή τη συγκυρία, με την οικονομική κρίση, οι φοιτητές που σιτίζονται στη λέσχη έχουν αυξηθεί πολύ. Αυτό που θέλει η κυβέρνηση είναι να απαλλαγεί από αυτό το έξοδο και να αποθαρρύνει χιλιάδες φοιτητές να σπουδάσουν, αυξάνοντας το κόστος φοίτησης και κατεδαφίζοντας κάθε κεκτημένο.
Στην ίδια κατεύθυνση, προωθείται με τη βοήθεια της Πρυτανείας η επιβολή ενοικίου στις φοιτητικές εστίες. Ήδη από πέρυσι ο αριθμός του προσωπικού των εστιών του ΑΠΘ έχει μειωθεί δραματικά. Τόσο, που η λειτουργία τους δεν μπορεί να διασφαλιστεί. Μέχρι τώρα δεν έχει ξεκινήσει η λειτουργία της λέσχης των εστιών, ενώ έχουμε και το περσινό προηγούμενο, της επιβολής ενοικίου στις εστίες της Καλαμαριάς, που ανήκουν στο ΠΑΜΑΚ.
Αυτή τη χρονιά, η επίθεση της κυβέρνησης στους φοιτητές αναμένεται να είναι σφοδρή, όπως και σε ολόκληρο το λαό. Έχουμε ήδη τα πρώτα δείγματα στο ΑΠΘ, έχουμε τη διαρκή αμφισβήτηση του Ασύλου στην Αθήνα, το χτύπημα στεκιών κ.λπ. Ταυτόχρονα, η φασιστικοποίηση και η καταστολή προχωρούν, οι αγώνες ποινικοποιούνται και πλέον μιλάμε για το ξεθεμελίωμα της δωρεάν υγείας, για απολύσεις στο Δημόσιο και όλα αυτά να μην έχουν τέλος. Η αμφισβήτηση του δικαιώματος στις σπουδές θα τεθεί άμεσα στο τραπέζι. Πολλοί φοιτητές θα οδηγηθούν στην παραίτηση από τις σπουδές τους, άλλοι θα πεταχτούν βίαια έξω και όλοι θα δεχτούν σοβαρά πλήγματα στις κατακτήσεις και τους όρους σπουδών τους.
Μπροστά σε αυτό, πρέπει να απαντήσει το φοιτητικό κίνημα. Να βρεθούν οι φοιτητές στις Γενικές τους Συνελεύσεις, να συζητήσουν, να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους κόντρα στην ηττοπάθεια και να παλέψουν για το δικαίωμά τους να σπουδάσουν. Να κατανοήσουν ότι για όλη αυτή την κατάσταση είναι υπεύθυνη η κυβέρνηση, το σύστημα και οι ιμπεριαλιστές που ληστεύουν τη χώρα. Να παλέψουν μαζί με τους εργαζόμενους, τους φυσικούς τους συμμάχους ενάντια σε αυτή την πολιτική συνολικά. Να οργανωθούν και να έρθουν σε επαφή με τους εργαζόμενους των πανεπιστημίων για να δώσουν από κοινού τον αγώνα και μετά με όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας, να ενωθούν σε ένα μεγάλο ποτάμι αντίστασης. Να αφήσουν, τέλος, στην άκρη το καθηγητικό κατεστημένο και την Πρυτανεία, που όλα αυτά τα χρόνια έχει σταθεί απέναντι και εφαρμόζει απαρέγκλιτα όλες τις αποφάσεις της κυβέρνησης, παρά τις αγωνιστικές τους κορόνες.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

«Πρυτάνευσε» η καταστολή στην πρυτανεία του ΕΚΠΑ

Τη Δευτέρα 8/7, ήταν προγραμματισμένη σύγκληση του συμβουλίου διοίκησης του ΕΚΠΑ, στο κτίριο της πρυτανείας, στα Προπύλαια. Το εν λόγω συμβούλιο διοίκησης (σ.δ.) -όργανο που ορίζει ο νέος ν. πλαίσιο και που αντικατέστησε τη “δυσκοίλια” για το κεφάλαιο παλιά συνδιοίκηση- είχε ως κύριο θέμα συζήτησης το ζήτημα της αξιολόγησης του πανεπιστημίου.
Δηλαδή, του μέσου της πλήρους εφαρμογής των πτυχών του νέου νόμου, σύμφωνα με όσα επιτάσσουν οι Ευρωπαίοι και Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές. Στόχος των σ.δ. είναι η προσαρμογή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης βάσει των ορέξεων του ξένου κεφαλαίου και των αναδιατάξεων της ελληνικής οικονομίας και πολιτικής, ως συνέπεια της όξυνσης της κρίσης και του βαθέματος της εξάρτησης της ντόπιας αστικής τάξης.
Η πρώτη αυτή σύγκληση του σ.δ. ήταν η πρώτη συζήτηση για την εφαρμογή των μέτρων στην κατεύθυνση οικοδόμησης του πανεπιστημίου του μνημονίου. Ήταν μία πρώτη συζήτηση για την εφαρμογή των διαγραφών, της εισαγωγής διδάκτρων, της κατάργησης των τελευταίων ψηγμάτων δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης, της αστυνόμευσης του πανεπιστημίου, της υποταγής και πειθάρχησης των φοιτητών.
Όσο και αν έγινε προσπάθεια από μεριάς πανεπιστημίου, αυτή η σύγκληση του σ.δ. να γίνει εν κρυπτώ, από νωρίς το πρωί συγκεντρώθηκαν δεκάδες φοιτητές, με στόχο τη διαμαρτυρία στα σ.δ. αλλά και συνολικά στο πανεπιστήμιο που ετοιμάζουν. Μία διαμαρτυρία, η οποία ακόμα και αν δεν κατόρθωσε να ανοίξει στους φοιτητικούς Συλλόγους, για να παρθούν αποφάσεις αγώνα, αποτελούσε συνέχεια των αποφάσεων όλης της χρονιάς κόντρα στα σ.δ. και συνολικά στο ν. πλαίσιο.
Οι λόγοι που δεν άνοιξε το συγκεκριμένο θέμα στους φοιτητικούς συλλόγους είναι αφενός αντικειμενικοί και αφετέρου υποκειμενικοί. Αντικειμενικοί, γιατί οι περισσότερες σχολές είχαν κλείσει λόγω διακοπών και καθώς έγινε γνωστό την προηγούμενη μέρα. Υποκειμενικοί, μια που φάνηκε, για άλλη μια φορά, η αδυναμία και απροθυμία της Αριστεράς να ανοίξει το θέμα, να συνδεθεί με τη σπουδάζουσα νεολαία, να την κινητοποιήσει ή να κάνει… εμφανή την απουσία της από τη διαμαρτυρία. Ως αποτέλεσμα, η κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε από μέλη και φίλους των Αγωνιστικών Κινήσεων, των ΕΑΑΚ, της ΑΡΕΝ και διοικητικών του ΕΚΠΑ.
Έπειτα από τηλεφωνική καταγγελία δύο μελών του σ.δ., του προέδρου εξ Αμερικής Δ. Μπερτσιμά και της καθηγήτριας του ΜΙΘΕ Β. Κιντή, για ομηρία, εισέβαλαν δυνάμεις καταστολής, καταπατώντας το Άσυλο και προσήγαγαν δεκάδες φοιτητές (ανάμεσά τους και μέλη των Αγωνιστικών Κινήσεων).
Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να καλέσουν την πυροσβεστική(!), για να κόψει με τροχό πόρτα της πρυτανείας, πίσω από την οποία βρίσκονταν φοιτητές. Με ουσιαστική, όμως, βοήθεια των διοικητικών, πολλοί φοιτητές κατόρθωσαν να φυγαδευτούν.
Η επιχείρηση δίωξης και τρομοκράτησης ολοκληρώθηκε με προσαγωγές και χημικά στους συγκεντρωμένους έξω από το κτίριο της πρυτανείας που διαμαρτύρονταν στην πρωτοφανούς τύπου καταπάτηση του Ασύλου και καταστολή.
Αμέσως μετά την προσαγωγή των φοιτητών, πραγματοποιήθηκε στη ΓΑΔΑ συγκέντρωση διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης στους προσαχθέντες και τελικά το απόγευμα αφέθηκαν όλοι ελεύθεροι.
Ως μια πρώτη απάντηση στα γεγονότα, την Τρίτη 9/7, το πρωί στήθηκε μικροφωνική στα Προπύλαια και το μεσημέρι πραγματοποιήθηκε στην πρυτανεία συνέλευση φοιτητών, εργαζομένων και ελάχιστων καθηγητών, απ' όπου προέκυψε καταγγελία της καταστολής και καταπάτησης του Ασύλου. Μέσα στη συνέλευση, ξεκαθαρίστηκε από τη μεριά των Αγωνιστικών Κινήσεων η αναγκαιότητα α) σύνδεσης της νεολαίας με την εργατική τάξη και το λαό κόντρα στην επίθεση που βιώνουμε, β) οικοδόμησης μετώπου πάλης μαθητών– φοιτητών– εκπαιδευτικών απέναντι στο χτύπημα στην εκπαίδευση και γ) ενεργοποίησης των οργάνων του κινήματος.
Η επίθεση αυτή είναι ένα ακόμα ηχηρό παράδειγμα της πολιτικής της φασιστικοποίησης, στην προσπάθεια του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου να πάρουν βάρβαρα μέτρα, μέσα από τις κυβερνήσεις τους και να κάμψουν τις εστίες αντίστασης που αναπόφευκτα οικοδομούνται. Αποτελεί αναπόσπαστη συνέχεια μετά τις επιστρατεύσεις των ναυτεργατών, των εργαζομένων του μετρό και των εκπαιδευτικών, του κλεισίματος της ΕΡΤ, της επίθεσης στους κατοίκους της Χαλκιδικής και τις απολύσεις χιλιάδων εργαζομένων του δημοσίου. Απέναντι στο σύστημα και την πολιτική της φτώχειας, της ανεργίας και της τρομοκρατίας, γίνεται ολοένα και πιο αναγκαία η οικοδόμηση ενός ευρύτερου μετώπου αντίστασης και πάλης, για τη διεκδίκηση του δικαιώματος στη ζωή και την ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής. Για να μπορέσει όμως αυτό να γίνει πραγματικότητα, δε χωρούν μηχανιστικές λύσεις αλλά χρειάζονται παρατεταμένοι και ανυποχώρητοι αγώνες πάνω στα πραγματικά προβλήματα του λαού, με ξεκάθαρο προσανατολισμό σύγκρουσης με το σύστημα και με τις φωνές που καλούν σε ταξική συνεργασία και κοινοβουλευτισμό.
Μερικά ακόμα στοιχεία που δεν πρέπει να παραληφθούν:
1)Φωνές μπορούν να ισχυριστούν ότι η συγκεκριμένη κινητοποίηση στην πρυτανεία άγγιζε τα όρια του ακτιβισμού. Για να μπορέσει ένας αγώνας να είναι νικηφόρος, είναι αναγκαίο να ανοίξει στις μάζες και να ενεργοποιήσει τα όργανα βάσης. Η συγκεκριμένη κινητοποίηση όμως –πέραν του ότι απέκτησε άλλες διαστάσεις– είχε στοιχεία που σχετίζονται με τις αντικειμενικές και υποκειμενικές αδυναμίες που αναφέρθηκαν παραπάνω. Τα πρωτοπόρα κόμματα, οργανώσεις και συλλογικότητες δεν θα πρέπει να ξεχνούν το ρόλο τους. Ότι δηλαδή είναι χρέος τους να παίρνουν πρωτοβουλίες, να ενεργοποιούν την Κοινή Δράση και να προσπαθούν να οξύνουν τις αντιθέσεις που εμφανίζονται, με στόχο να αναβαθμίσουν την πάλη της εργατικής τάξης και του αγωνιζόμενου λαού στη σύγκρουση με τις πολιτικές που εφαρμόζονται και εν τέλει στη σύγκρουση με το ίδιο το σύστημα.
2)Αρνητικό ήταν ότι, την ίδια ώρα που γινόταν αυτή η πρωτοφανούς τύπου καταπάτηση του Ασύλου, ήταν προγραμματισμένες πορείες των ΠΟΕ-ΟΤΑ και της ΟΛΜΕ (με συλλογικότητες, φορείς και οργανώσεις) λίγα μέτρα παραδίπλα. Όσο και αν ήταν ηχηρές οι κινητοποιήσεις τους, ...σιώπησε η απουσία τους στο χτύπημα που δέχονταν οι φοιτητές στην πρυτανεία. Άφαντοι, επίσης, ήταν από τη συγκέντρωση έξω από τη ΓΑΔΑ, αποδεικνύοντας τα όρια και το ρόλο του εργατοπατερισμού.
3)Η στάση που κρατήθηκε από ορισμένους καθηγητές που δεν κράτησαν την αισχρή στάση των Μπερτσιμά και Κιντή, είχε ως μόνο στόχο τη διατήρηση των ισορροπιών απέναντι τόσο στην αστική νομιμότητα όσο και στους φοιτητές. Ο λόγος δεν ήταν ότι οι καθηγητές απαρνήθηκαν το ρόλο τους. Τον ρόλο, δηλαδή, της διεφθαρμένης διανόησης, του πιστού δεκανικιού του υπουργείου και της κυβέρνησης, ως “της νεολαίας γδαρτάδες που κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες”. Φοβούμενοι το διασυρμό και την κατακραυγή, επέλεξαν να συνεχίσουν την επίθεση με πιο ήπιους τρόπους. Αυτοί είναι που πάντοτε διάλεγαν το στρατόπεδο του εχθρού, αυτοί είναι που ξανά θα πάρουν αντιδραστικά μέτρα.
4)Για άλλη μια φορά το φοιτητικό κίνημα βρέθηκε απροετοίμαστο και αδύναμο να οργανώσει κινητοποίηση στην πρωτοφανή καταπάτηση του Ασύλου, αποδεχόμενο, δια της σιωπής του, τις δυσκολίες που επικρατούν στην ανασυγκρότησή του και το καθεστώς πλέον της καταπάτησης του Ασύλου.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Το πανεπιστήμιο του Μνημονίου στήνεται! Δεν σκύβουμε το κεφάλι! Προετοιμαζόμαστε για νέους αγώνες!

Λίστες με εκατοντάδες φοιτητές που είναι υποψήφιοι για διαγραφή συντάσσονται και ανακοινώνονται μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, όπως συνέβη πρόσφατα στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Μέλη του συλλόγου στο Φυσικό Ηρακλείου, αφού έχουν περάσει από πειθαρχικό, χάνουν τη δυνατότητα να εγγραφούν στο επόμενο εξάμηνο λόγω της συμμετοχής τους σε κινητοποίηση για το ζήτημα της εξεταστικής. Πρυτανείες δημοσιεύουν κανονισμούς για την «ομαλή» διεξαγωγή των εξετάσεων, που υποτίθεται ότι έχουν ως στόχο την «ακαδημαϊκά ανάρμοστη συμπεριφορά», απαιτώντας αντιμετώπιση με το «σεις» και με το «σας» και τη χωρίς δεύτερη σκέψη υπακοή στη θέληση των καθηγητών.
Όλα αυτά, παράλληλα με τις εν εξελίξει εξεταστικές-σφαγείο στις περισσότερες σχολές, τα μαζικά κοψίματα, τις αυθαιρεσίες και τις συνεχείς απειλές. Με την εφαρμογή του νόμου-πλαίσιο και του σχεδίου «Αθηνά» να προχωρούν, με τις μαζικές διαγραφές βάσει των ορίων φοίτησης και τα δίδακτρα να καραδοκούν. Με λίγα λόγια, σε μια εξεταστική περίοδο θεωρούμενη από πολλούς ως «νεκρή», η επίθεση κάθε άλλο παρά έχει κοπάσει.
Αντίθετα, φροντίζει να μας υπενθυμίζει αυτό με το οποίο καλούμαστε να αναμετρηθούμε. Ότι ο μαζικός εκβιασμός που ασκεί το σύστημα της εκμετάλλευσης στη σπουδάζουσα νεολαία παραμένει και εντείνεται. Παρουσιάζεται με τη μορφή του διλήμματος ανάμεσα στην πειθάρχηση και τον ατομικό δρόμο, από τη μία, και την μπότα της συμμόρφωσης, το πέταγμα έξω από τις σχολές και την πλατιά εμπέδωση στη νεολαία ότι αποτελεί προσωπική της ευθύνη η τύχη της σε μια χώρα-απέραντο τοπίο εξαθλίωσης και φτώχειας, από την άλλη. Δίλημμα επίπλαστο, γιατί και οι δύο πλευρές αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Συνυπάρχουν και προωθούνται ταυτοχρόνως!
Το σύστημα έχει κάνει εδώ και πολύ καιρό ξεκάθαρες τις προθέσεις του. Θέλει να τελειώνει μια και καλή με το δικαίωμα της νεολαίας στις σπουδές. Να καταστήσει μια μακρινή ανάμνηση τη δυνατότητα που κατέκτησε ο λαός μας, μέσα από μια μακρόχρονη περίοδο ταξικής πάλης και εμπέδωσης άλλων συσχετισμών δύναμης στην κοινωνία, να μπορεί να σπουδάζει τα παιδιά του. Πάνω σε αυτό έχουν ενεργοποιηθεί και «δουλεύουν» χρόνια τώρα αστικά επιτελεία και ιμπεριαλιστικοί μηχανισμοί, που συντάσσουν οδηγίες και συνθήκες τις οποίες καλούνται να εφαρμόσουν οι διάφορες κυβερνήσεις. Παρά τις πιέσεις και τις κατά καιρούς αντιδράσεις –έως και πολύ σοβαρές, μεγαλειώδεις και ιστορικές- του φοιτητικού κινήματος, αλλά και τις όποιες «δυσλειτουργίες» που προκύπτουν από την αδυναμία του εξαρτημένου ελληνικού καπιταλισμού να αντιστοιχήσει το εκπαιδευτικό του οικοδόμημα στην αποδιαρθρωμένη παραγωγική του βάση, η βασική κατεύθυνση παραμένει.
Στη σημερινή φάση, μάλιστα, της όξυνσης της κρίσης και της άγριας επίθεσης σε λαϊκά δικαιώματα και κατακτήσεις, η κατεύθυνση αυτή περνάει σε ανώτερο επίπεδο, παίρνει όλο και πιο αναβαθμισμένα χαρακτηριστικά. Μπορούμε να μιλάμε, πλέον, για το στόχο της «εκπαίδευσης του μνημονίου», πλήρως ευθυγραμμισμένης με τα νέα κοινωνικά δεδομένα. Εκπαίδευση με διαθέσιμο χώρο μόνο για μια μειοψηφία προνομιούχων, κάτι το οποίο εμπεριέχει και προϋποθέτει ταυτόχρονα την ένταση των ρυθμών, όπως και την αντιδραστικοποίηση όλων των πτυχών της λειτουργίας της.
Αυτό δεν μεταφράζεται μόνο με την ένταση των ταξικών φραγμών και την επιβολή μιας καθημερινότητας σχολείου, με υποχρεωτικά αμφιθέατρα, εργαστήρια, παρουσίες, προόδους και προαπαιτούμενα. Χτυπάει και στην καρδιά των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών των φοιτητών, στοχεύει τους συλλόγους και τις μαζικές τους διαδικασίες. Χρειάζεται την επιβολή της καθηγητικής αυθεντίας και την ιδεολογική χειραγώγηση-πειθάρχηση του φοιτητικού σώματος. Εξ ου και τα πειθαρχικά, το ροκάνισμα του Ασύλου όλα τα τελευταία χρόνια, οι προσπάθειες ποινικοποίησης των συλλογικών οργάνων και της πολιτικής παρέμβασης.
Αυτοί είναι οι όροι του συστήματος με τους οποίους αποπειράται να μας θέσει ενώπιον του προβλήματος, δηλαδή της αφαίρεσης του δικαιώματος στις σπουδές, της κατεδάφισης της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης. Και το σίγουρο είναι ότι, ακόμα και αν κάποιος παριστάνει ότι δεν το βλέπει, το πρόβλημα έχει τεθεί και θα συνεχίσει να μας τίθεται με όλο και πιο οξυμένο τρόπο. Να γιατί χρειαζόμαστε και εμείς τους δικούς μας όρους! Να γιατί δεν μπορούν να μας πάνε πουθενά οι αντιοργανωτικές λογικές, η αποχώρηση από τα συλλογικά μας όργανα, η απέχθεια προς την πολιτική και την οργανωμένη πάλη!
Γιατί το σύστημα εξοπλίζεται, είναι αποφασισμένο και επιτίθεται. Καμία στάση αναμονής δεν χωράει απέναντι σε αυτό το δεδομένο. Είναι ζωτική ανάγκη για τη σπουδάζουσα νεολαία να ανακαλύψει εκ νέου το δρόμο της αντίστασης και της πάλης! Βρίσκοντας τους συμμάχους της στο λαό που αγωνίζεται, σε όλα εκείνα τα κομμάτια που έχουν συμφέρον να ανατρέψουν αυτήν την πολιτική, βαδίζοντας σε κοινό μέτωπο. Αντλώντας διδάγματα από μάχες που δόθηκαν ή δεν δόθηκαν, από την πορεία που διένυσαν οι εκπαιδευτικοί πρόσφατα, από όλους τους αγώνες του λαού και της νεολαίας. Γιατί οι νέες μάχες είναι μπροστά μας!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΗΡΑΚΛΕΙΟ Η αποφαση για τους 12 φυσικούς, βήμα για την ποινικοποιήση των φοιτητικών αγώνων

Η απόφαση της Κοσμητείας ΣΘΤΕ του Πανεπιστημίου Κρήτης για τους 12 φυσικούς ήταν η προβλεπόμενη: αναστολή φοίτησης ενός εξαμήνου για τους 9, επίπληξη για τους υπόλοιπους. Οι φοιτητές διώκονταν επειδή ήταν εκλεγμένα μέλη του συλλόγου, όταν πριν από 2 χρόνια έγινε παράσταση διαμαρτυρίας για να μην χαθεί η εξεταστική λόγω κατάληψης.
Η απόφαση πάρθηκε με πρωτοφανή τρόπο. Το Πειθαρχικό Συμβούλιο συνεδρίασε χωρίς να ανακοινωθεί και τα μέλη του τελικά επικύρωσαν την τιμωρία μέσω μειλ. Όλες τις προηγούμενες φορές που το Πειθαρχικό είχε προσπαθήσει να συνεδριάσει, οι φοιτητές μαζευόντουσαν έξω από την αίθουσα μαζικά και οι καθηγητές το ανέβαλλαν λόγω ‘’ συνωστισμού’’.
Η κατάληξη της δίωξης με την τιμωρία των φοιτητών, δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό,ούτε οφείλεται κυρίως σε προσωπικό πείσμα συγκεκριμένων καθηγητών. Είναι πολλά τα ανάλογα περιστατικά σε διάφορες σχολές ανά την Ελλάδα τα τελευταια χρόνια με προσπάθειες τρομοκράτησης ή και διώξεων φοιτητών. Είναι αποτέλεσμα της πολιτικής ‘’νόμος και τάξη’’ στα Πανεπιστήμια που στεριώθηκε με τη θεσμική κατάργηση του ασύλου και τις ανοιχτές παραβιάσεις του απο την αστυνομία σε κεντρικές σχολές της Αθήνας. Εξάλου είναι πρόσφατη και η δημουργία των εσωτερικων κανονισμών λειτουργιας και των Πειθαρχικών συμβουλίων-τα εγκαινίασε ο νόμος Γιανάκου και η Διαμαντοπούλου τα αναβάθμισε. Μάλιστα το υπουργείο είχε συνδέσει στο παρελθόν την αξιολογηση και τη χρηματοδότηση των ιδρυμάτων με τη δημιουργία εσωτερικών κανονισμών λειτουργίας σε κάθε ίδρυμα, για να προωθήσει την πολιτική του. Ουσιαστικά αυτά είναι τα εργαλεία για να στηθούν επιτέλους φοιτητοδικεία εναντία σε αγωνιστές φοιτητές. Στόχος τους, η ποινικοποίηση καταλήψεων, κινητοποιήσεων και οτιδήποτε μπορεί να δημιουργήσει εστίες αντίστασης μέσα στις σχολές.
Η ποινικοποίηση των φοιτητικών αγώνων, η τρομοκράτηση της νεολαίας αναδεικνύεται σε όλο και πιο κομβικό στοιχείο του ‘’νέου’’ Πανεπιστημίου του Μνημονίου. Η ένταση των ταξικών φραγμων ,με τις διαγραφές και τα δίδακτρα που έρχονται, η συνειδητή υποβάθμιση και τελικά διάλυση της μέριμνας και η εντατικοποίηση των σπουδών συμπληρώνονται από την δημιουργια σχολών αποστειρωμένων από πολιτική και με τη λειτουργία πειθαρχικών. Αναβαθμίζεται και ο ρόλος του καθηγητικού κατεστημένου που εκτός από ‘’πλασιέ’’ ιδεολογιών του συστήματος αποκτούν και ρόλο δικαστή με τα Πειθαρχικά. Σε αυτό το Πανεπιστημιο, ο ρόλος των συλλόγων θα είναι εκείνος του συμβούλου της κυβερνησης.
Η απόφαση για τους φυσικούς δημιουργεί προηγούμενο, και ανοίγει το δρόμο για νέα Πειθαρχικά τρομοκράτησης και ποινικοποίησης. Επίσης επιχειρεί να θέσει και όρια στις αποφάσεις των συλλόγων-νόμιμες και παράνομες. Η πολιτική ΄΄νόμος και τάξη ‘’ θα ενταθεί δίοτι είναι κεντρική επιλογή του συστήματος και μέσα αλλά και έξω από τις σχολές. Είναι προυπόθεση για να περάσει η επίθεση σε όλους τους κλάδους άρα και στα Πανεπιστήμια. Αυτό έδωσε και τον αέρα στους καθηγητές να πάνε την υπόθεση των φυσικών μέχρι το τέλος και να τους τιμωρήσουν. Από την άλλη το φοιτικό κίνημα πρέπει να κάνει στοιχείο της πάλης του ενάντια στη αντιλαική πολιτική, την υπεράσπιση των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών, τη πάλη συνολικα ενάντια στη φασιστικοποιήση της δημοσιας ζωής.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Για την «αξιολόγηση»

Μία λέξη μπορεί να πάρει πολλά νοήματα, ανάλογα με το τι θέλει να πετύχει αυτός που τη χρησιμοποιεί. Έτσι και η λέξη αξιολόγηση χρησιμοποιείται από διάφορους παράγοντες και υπερασπιστές του συστήματος, όταν θέλουν να δικαιολογήσουν κάποιο αντιλαϊκό μέτρο, όπως είναι οι απολύσεις, για παράδειγμα. Στον χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, η αξιολόγηση είναι ένας μηχανισμός που πήρε συγκεκριμένη μορφή με το νόμο-πλαίσιο του 2007, παρότι πτυχές του συναντούσαμε και νωρίτερα σε διάφορες σχολές, όπως η ΑΣΟΕΕ.
Είναι ένας μηχανισμός, λοιπόν, που ξεκινάει από αυτό που βλέπουν οι φοιτητές, δηλαδή ένα χαρτί που καλείσαι να συμπληρώσεις αξιολογώντας το μάθημα, τον καθηγητή, τις υποδομές κ.λπ. Ενώ φτάνει μέχρι την αξιολόγηση ολόκληρων ιδρυμάτων, καθορίζοντας, έτσι, και τους όρους σπουδών και τα δικαιώματα των φοιτητών μέσα σε αυτά. Ο συγκεκριμένος μηχανισμός παρουσιάζεται, προφανώς, σαν κάτι καλό, αφού δίνει τη «δυνατότητα» στο φοιτητή να αξιολογήσει τον κακό καθηγητή ή τον τρόπο διεξαγωγής του μαθήματος και να βοηθήσει και αυτός από την δική του οπτική, έτσι ώστε να γίνει καλύτερο το μάθημα. Φυσικά, όλα αυτά τα ιδεολογήματα δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα και χρησιμοποιούνται απλά για να κρύψουν το αντιδραστικό περιεχόμενο του συγκεκριμένου μηχανισμού. Για να εξηγήσουμε αυτό που θέλουμε να πούμε καλύτερα, θα αναλύσουμε το συγκεκριμένο μηχανισμό σε δύο μέρη:
Πρώτο είναι το κομμάτι της αξιολόγησης που ζητιέται από τους φοιτητές να κάνουν. Εδώ βλέπουμε το παλιό κόλπο της συνδιοίκησης. Έτσι, όταν οι φοιτητές αξιολογούν το μάθημα γίνονται και οι ίδιοι συνυπεύθυνοι για τις όποιες επιλογές υπάρξουν με βάση αυτή την αξιολόγηση. Για παράδειγμα, στην περίπτωση που η διδασκαλεία κριθεί ανεπαρκής, τότε μπορούν να προστεθούν επιπλέον ώρες, πρόοδοι κ.λπ. και όλο αυτό με τη «βούλα» του φοιτητή. Επίσης, έχουν υπάρξει περιπτώσεις, όπως στην Οδοντιατρική, που τα χαρτιά αυτά χρησιμοποιήθηκαν για την απόλυση καθαριστριών στις κλινικές. Ένα άλλο επιχείρημα υπέρ της αξιολόγησης είναι αυτό της τιμωρίας του «κακού» καθηγητή που κόβει κ.λπ. Εδώ το σύστημα προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τη φυσιολογική αντίθεση που υπάρχει ανάμεσα στους φοιτητές και το καθηγητικό κατεστημένο, οδηγώντας την σε ακίνδυνους δρόμους. Από εκεί, λοιπόν, που η ένταση των ταξικών φραγμών, τα μαζικά κοψίματα κ.λπ. είναι συγκεκριμένη πολιτική κατεύθυνση του συστήματος, που την ακολουθούν οι καθηγητές και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπιστεί, γίνεται απλά μια δυστροπία ενός καθηγητή, αποκρύπτοντας το τι πραγματικά υπάρχει από πίσω.
Δεύτερο είναι το κομμάτι της αξιολόγησης ολόκληρων ιδρυμάτων. Εδώ, φυσικά, το πράγμα φεύγει από το φοιτητή και πηγαίνει σε διάφορους ειδικούς (βλέπε Α.ΔΙ.Π.) που έχουν αναλάβει να κάνουν αυτή τη δουλειά. Τα κριτήρια της αξιολόγησης φυσικά και είναι ενάντια στα συμφέροντα των φοιτητών. Μιλάμε για κριτήρια που πηγάζουν από οδηγίες των ιμπεριαλιστών της ΕΕ και σκοπό έχουν τη δημιουργία ενός πανεπιστημίου για λίγους και εκλεκτούς. Έτσι, όσο πιο μεγάλη είναι η ψαλίδα ανάμεσα σε εισακτέους και πτυχιούχους, τόσο πιο καλή αξιολόγηση παίρνει ένα ίδρυμα.
Νομίζουμε πως τα παραπάνω είναι ενδεικτικά για το σκοπό που επιτελεί ο συγκεκριμένος θεσμός και άρα και τη στάση που θα πρέπει να κρατάει το φοιτητικό κίνημα απέναντι του.
Είναι αναγκαίο να υπάρξει συγκροτημένη αντιπαράθεση απέναντι στην αξιολόγηση. Πρέπει ο κάθε φοιτητής να έχει ξεκάθαρο πως η συμπλήρωση τέτοιων χαρτιών δίνει την απαραίτητη νομιμοποίηση στο σύστημα να χτυπάει τα φοιτητικά δικαιώματα από τη μία και να αποπροσανατολίζει-αποσυγκροτεί το φοιτητικό κίνημα από την άλλη. Πρέπει όχι μόνο να αρνούμαστε να συμπληρώσουμε τέτοια χαρτιά, αλλά και να προσπαθούμε να πείσουμε και όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι των φοιτητών να μην το κάνει, ακόμα και καταστρέφοντάς τα, μιας και η φοιτητική αριστερά στο συγκεκριμένο θέμα (όπως και σε άλλα που αφορούν τη συνδιοίκηση) δεν έχει δείξει και τα καλύτερα αντανακλαστικά. Να τολμάμε να σηκώνουμε την αντιπαράθεση, γνωρίζοντας πως αυτό που λέμε είναι αλήθεια, σπάζοντας την ιδεολογική κυριαρχία του συστήματος και δημιουργώντας καλύτερους όρους κινήματος.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αυτοδίκαιες διαγραφές και το δικαίωμα στις σπουδές στο στόχαστρο

Την προετοιμασία του εδάφους για να περάσει στο επόμενο στάδιο της επίθεσης φαίνεται να προωθεί το υπουργείο στην συγκεκριμένη φάση. Οι προθέσεις του συστήματος εξάλλου είναι γνωστές από χρόνια, όσον αφορά τα δικαιώματα των φοιτητών αλλά και της νεολαίας συνολικά. Έτσι μετά το πέρασμα του νόμου πλαίσιο σε περίοδο καλοκαιριού και την αδυναμία του φοιτητικού κινήματος να δώσει την ανάλογη απάντηση, μετά την ψήφιση του σχεδίου «Αθηνά» με όλη την διαδικασία που ακολούθησε, αρχίζει να ανοίγει το ζήτημα των διαγραφών όλο και περισσότερο. Εξάλλου οι περισσότερες αστικές φυλλάδες, εδώ και καιρό, έχουν άρθρα για το συγκεκριμένο ζήτημα στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν το κατάλληλο κλίμα για τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης.
Πιο συγκεκριμένα, ο νόμος προβλέπει αυτοδίκαιη διαγραφή για τέσσερις κατηγορίες φοιτητών.

• Για αυτούς που έχουν εισαχθεί από το 2003-2004 και νωρίτερα, προβλέπεται διαγραφή με τη λήξη του ακαδημαϊκού έτους 2013-2014.
• Για αυτούς που έχουν εισαχθεί τα ακαδημαϊκά έτη από το 2004 έως το 2007 προβλέπεται διαγραφή στο τέλος του 2014-2015.
• Ενώ για τους εισακτέους από το 2007 έως το 2011 προβλέπεται αυτοδίκαιη διαγραφή στην συμπλήρωση των 2*ν ετών φοίτησης
• Τέλος για αυτούς που έχουν εισαχθεί μετά το 2011-2012 προβλέπεται διαγραφή στα ν+2 έτη.

Επίσης θα διαγράφονται και οι φοιτητές που δεν θα κάνουν ανανέωση εγγραφής στη σχολή για δύο εξάμηνα. Ενώ από τον Σεπτέμβρη θα αρχίσει και η εκκαθάριση των μητρώων των σχολών.
Οι διαγραφές είναι ένας βασικός πυλώνας στην όλη προσπάθεια που γίνεται για να πεταχτούν εκτός της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μεγάλα κομμάτια των φοιτητών, ειδικά αυτοί που προέρχονται από χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα. Εξάλλου έχει μπει από χρόνια η κατεύθυνση για τη δημιουργία ενός πανεπιστημίου για λίγους και εκλεκτούς, μέσα από την ένταση των ταξικών φραγμών. Μια κατεύθυνση που έχει πάρει πολύ πιο αναβαθμισμένα χαρακτηριστικά με τις πολιτικές των μνημονίων τα τελευταία χρόνια.
Αυτό που πρέπει να γίνει ξεκάθαρο είναι το μέγεθος της επίθεσης με την οποία καλείται να αντιπαρατεθεί το φοιτητικό κίνημα, αλλά και τα καθήκοντα που μπαίνουν στις δυνάμεις που αναφέρονται σε αυτό. Δεν θα πρέπει να υπάρχει καμία αυταπάτη και κανένας εφησυχασμός ότι το σύστημα μπορεί να κάνει πίσω από μόνο του ή να μην το ανοίξει φοβούμενο αντιδράσεις. Παρότι οι αντιδράσεις είναι κάτι που μετράει, ο βασικός παράγοντας που μπορεί να μπλοκάρει τέτοιες πολιτικές είναι το συγκροτημένο και οργανωμένο φοιτητικό αλλά και ευρύτερα λαϊκό κίνημα. Όποιος λοιπόν σήμερα δεν συγκροτεί τον κόσμο στην κατεύθυνση της αντίστασης στην επίθεση και της διαμόρφωσης πραγματικών όρων απάντησης δεν κρατάει απλά ουδέτερη στάση αλλά βοηθάει άθελα ή ηθελημένα στο να συνεχίζεται να προωθείται αυτή η πολιτική.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Κανένας δεν θα βάλει χέρι στις συλλογικές διαδικασίες των φοιτητών!

Λίγα λόγια για την απόφαση της συνέλευσης των καθηγητών Οδοντιατρικής

Φανερά «ενοχλημένοι» από την απόφαση της γενικής συνέλευσης του φοιτητικού συλλόγου για κατάληψη ενάντια στο σχέδιο «Αθηνά» και με πρόφαση τη συνακόλουθη παρεμπόδιση συνεδρίου επιστημονικής εταιρείας που διεξαγόταν εκείνες τις μέρες, με απόφασή τους της Παρασκευής 8/3 οι καθηγητές της Οδοντιατρικής Αθήνας βγαίνουν στην επίθεση ενάντια στα δημοκρατικά κεκτημένα των φοιτητών. Παριστάνοντας τους «θιγμένους», αλλά ταυτόχρονα με ύφος «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», προσπαθούν να θέσουν τους όρους τους για το πώς πιστεύουν ότι πρέπει να διεξάγονται οι συνελεύσεις των φοιτητών και να παίρνονται οι αποφάσεις τους.
Σύμφωνα, λοιπόν, με την ανακοίνωσή τους, τα μέλη ΔΕΠ απαιτούν οι γενικές συνελεύσεις να γίνονται εκτός των ωρών διδασκαλίας, αφού πρώτα έχουν ενημερωθεί οι ίδιοι για το τι θα συζητηθεί, καθώς και για το τι προτίθενται οι φοιτητές να αποφασίσουν. Τονίζουν, μάλιστα, ότι, όποια απόφαση και να ληφθεί, δεν είναι απαραίτητα δεσμευτική για τους καθηγητές και τη διοίκηση, όπως και το ότι οι καταλήψεις δεν θα γίνονται αποδεκτές. Και όλα αυτά με την αξίωση να υιοθετηθούν οι απαιτήσεις τους από τους φοιτητές!
«Βαράτε προσοχή, άμαθοι και επιπόλαιοι νέοι! Εκτός από τα φώτα μας ήρθαμε να σας δώσουμε και τα απαραίτητα μαθήματα ζωής. Δεν γίνεται ο τόπος να περνάει τόσες δυσκολίες και εσείς να έχετε το θράσος να αγωνίζεστε. Τι σόι ακαδημαϊκοί πολίτες είστε;». Το καθηγητικό κατεστημένο μίλησε για άλλη μια φορά. Και ξέρασε μπόχα. Πλήρως ευθυγραμμισμένο με το ρόλο που του επιφυλάσσει το σύστημα, προβάλλει όλο και πιο αντιδραστικό μέρα με τη μέρα και απαιτεί υποταγή. Αφού πρώτα τη διδάσκει και με κάθε ευκαιρία τη διακηρύσσει σε όλους τους τόνους, τώρα την απαιτεί.
Ακόμα και αν θυμάται τους φοιτητές υποκριτικά κατά καιρούς, όταν παίζονται τα ιδιαίτερα συμφέροντά του, ακόμα και αν κάποιοι είχαν και έχουν αυταπάτες και πιστεύουν ότι μπορούν να συνδιαλέγονται και να συναποφασίζουν μαζί του. Γι’ αυτό μάλλον δυσκολεύτηκαν να πάρουν θέση… Όπως και να ’χει, ιδού το πραγματικό πρόσωπο των μεγαλοκαθηγητάδων. Ουαί σε αυτούς που θα παρακούσουν τους πεφωτισμένους δασκάλους της νέας γενιάς!
Βέβαια, όλη αυτή η επιθετική και προκλητική στάση κάπου πατάει. Δεν είναι τυχαίο ότι μας προέκυψε την ίδια στιγμή που το σύστημα, τόσο με το νομικό του οπλοστάσιο όσο και στην πράξη, βάλλει ευθέως κατά των φοιτητικών συλλόγων και των μαζικών τους διαδικασιών. Την ίδια στιγμή που στοχοποιείται ανοιχτά η συνδικαλιστική και πολιτική δράση μέσα στις σχολές και γίνονται προσπάθειες ποινικοποίησης των αγώνων της νεολαίας, όπως και των μορφών πάλης που αυτοί περιλαμβάνουν. Όταν το άσυλο δέχεται το ένα χτύπημα μετά το άλλο και αμφισβητείται η ίδια η ύπαρξη των οργάνων των φοιτητών. Σε μια συγκυρία στην οποία οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου, διά στόματος Δένδια, δηλώνουν ότι θέλουν να τελειώνουν με τους «ανοιχτούς λογαριασμούς της μεταπολίτευσης», δηλαδή να βγάλουν από τη μέση κάθε κατάκτηση του λαϊκού και φοιτητικού κινήματος, φασιστικοποιώντας τη δημόσια ζωή. Τέτοιες καθηγητικές αποφάσεις απλώς λειτουργούν ως προπομπός για ανάλογες εξελίξεις σε ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση.
Οι φοιτητές δεν πρόκειται να υπακούσουν στις παραινέσεις και τους εκβιασμούς των καθηγητών. Αυτοί και ΜΟΝΟ αυτοί είναι οι αποκλειστικοί αρμόδιοι για το πότε και πώς θα γίνονται οι συνελεύσεις τους, όπως και για το τι θα αποφασίζουν. Δεν θα επιτρέψουν καμιά προσπάθεια ελέγχου των διαδικασιών τους και δεν θα δώσουν λογαριασμό σε κανένα φερέφωνο του συστήματος. Και ας ξεφωνίζουν οι άλλοι όσο θέλουν…

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Σχέδιο «Αθηνά» Νο 2 Το δικαίωμα στις σπουδές στο στόχαστρο

Και να που, επιτέλους, είδαμε τη δεύτερη έκδοση του σχεδίου Αθηνά να ανακοινώνεται επίσημα την Τρίτη 19/3 από τον κ. Αρβανιτόπουλο. «Και τώρα μπορείτε να μείνετε ήσυχοι», αφού «οι μετακινήσεις των φοιτητών θα περιοριστούν από τις 15.000 -που προέβλεπε το αρχικό σχέδιο- στις 2.500». Όπως ανακοίνωσε το υπουργείο, «έχουμε ένα αποτέλεσμα που αντανακλά την μέγιστη εφικτή σύνθεση και συναίνεση όλων των συμμετασχόντων στην διαβούλευση».
Ας δούμε τώρα τη σκληρή πραγματικότητα και τι επιδίωξαν οι λεγόμενοι «συμμετέχοντες», με αφορμή την περίπτωση του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης. Όπου, σαν «αντίμετρο» για την αναστολή των μετακινήσεων τμημάτων σε Σέρρες και Φλώρινα, ήρθε η «ρεαλιστική πρόταση» των εσωτερικών συγχωνεύσεων. Την ίδια στιγμή, 3 τμήματα του ΤΕΙΘ μπαίνουν σε καθεστώς «μεταβατικότητας», με ορίζοντα την τελειωτική κατάργησή τους το 2018.
Αυτός ο τρομερός «ρεαλισμός» διακατείχε από την πρώτη στιγμή τις κυβερνητικές παρατάξεις, τους καθηγητές και τους τοπικούς παράγοντες (δημάρχους, κλπ), που εμφανίστηκαν σαν υπερασπιστές των φοιτητών και έκαναν τα πάντα, ώστε να μην περάσουν οι κινητοποιήσεις στα χέρια των σπουδαστών και των συλλογικών τους αποφάσεων.
Στο πνεύμα του ίδιου «ρεαλισμού» της κυβερνητικής πολιτικής, έρχεται η τελική ανακοίνωση, ότι τα τμήματα που θα καταργηθούν ή θα συγχωνευτούν είναι 129 (αντί για 94, όπως προβλεπόταν αρχικά), ενώ επιπλέον 26 μπαίνουν σε μεταβατικότητα. Και όλες αυτές οι «παραχωρήσεις» έρχονται σε μια «περίοδο βαθιάς δημοσιονομικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα», όπως συνηθίζει να υπενθυμίζει η κυβέρνηση. Μάλλον περιμένουν από τους φοιτητές και τους σπουδαστές «να πουν κι ευχαριστώ» για τους διακανονισμούς που παίζονται στις πλάτες τους.
Η ανακοίνωση ενός «εναλλακτικού σχεδίου Αθηνά» αποτελεί έναν πολιτικό ελιγμό από την πλευρά της Κυβέρνησης που απέχει χιλιόμετρα από τις πραγματικές απαιτήσεις σπουδαστών και φοιτητών, με σκοπό να κάμψει σε πρώτη φάση τις κινητοποιήσεις και να ικανοποιήσει τις ιδιαίτερες απαιτήσεις ενδιάμεσων παραγόντων (καθηγητών, δημάρχων, κ.ά.). Πετάει το μπαλάκι από το γήπεδο της «εσωτερικής μετανάστευσης», μέσω των μετακινήσεων, που θα σήμαινε άμεση διακοπή σπουδών για χιλιάδες φοιτητές, στο γήπεδο της «μεταβατικής εκκένωσης» τμημάτων και σχολών. Τα αντισταθμιστικά μέτρα που πάρθηκαν για κάθε «υποχώρηση» αναδεικνύουν, ότι στρατηγικός στόχος του σχεδίου παραμένει ανέπαφος: Να αφαιρεθεί το δικαίωμα στις σπουδές για δεκάδες χιλιάδες νεολαίους, αφού οι συγχωνεύσεις (ακόμη και στην ίδια πόλη) θα σημάνουν αφόρητες συνθήκες φοίτησης, σε ασφυκτικές υποδομές με την προοπτική μεγαλύτερης υποχρηματοδότησης σαν μοχλό πίεσης για την αύξηση του κόστους σπουδών. Σε συνδυασμό με την ένταση των ρυθμών φοίτησης και τις μαζικές διαγραφές που βρίσκονται στα σκαριά, είναι αμφίβολο το πόσοι από τους νέο-εισακτέους θα καταφέρουν εν τέλει να αποφοιτήσουν, ακόμη και προτού λήξει η «περίοδος μεταβατικότητας». Την ίδια στιγμή, αφαιρούνται από το μηχανογραφικό επιπλέον υποψήφια τμήματα, περιορίζοντας δραστικά τον αριθμό των εισακτέων για την επόμενη χρονιά, ιδιαίτερα όσων φοιτούν σε ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ. Και, αλήθεια, ποια «πτυχία με αντίκρισμα» υπόσχεται ο υπουργός στους εναπομείναντες φοιτητές, τη στιγμή που η ανεργία στη νεολαία σκαρφαλώνει ολοταχώς πάνω από το 60%; Και σε ποια επαγγελματικά δικαιώματα πρέπει να ελπίζουν όσοι θα αποφοιτήσουν από σχολές που ως το 2018 θα έχουν σβηστεί από το χάρτη;
Είναι καθήκον να ενταθεί η προσπάθεια σε κάθε σύλλογο, ώστε να μπουν στις πραγματικές τους διαστάσεις τα ζητήματα. Δεν υπάρχει βήμα πίσω, αλλά συνέχιση του αγώνα μέχρι τη συνολική ανατροπή του Σχεδίου Αθηνά. Αν χθες ήταν ο νόμος Διαμαντοπούλου, σήμερα είναι οι συγχωνεύσεις και καταργήσεις τμημάτων και αύριο η απειλή της διαγραφής και των διδάκτρων. Είναι κρίσιμο για τους φοιτητές και τους σπουδαστές, εν όψει φοιτητικών εκλογών, να αναδειχθεί στο προσκήνιο η ανάγκη των συλλογικών αγώνων με αιχμή την υπεράσπιση του δικαιώματος στις σπουδές.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Προωθείται η αστυνόμευση στα πανεπιστήμια

Σύμφωνα με άρθρο της «Καθημερινής», φαίνεται πως το συμβούλιο του ΑΠΘ ετοιμάζει σχέδιο «φύλαξης» του πανεπιστημίου στο οποίο, πέρα από τις πειθαρχικές κυρώσεις και τη θέσπιση ακόμη πιο αυστηρών κριτηρίων για τη διάθεση των χώρων, προβλέπεται και η αστυνόμευση του πανεπιστημιακού χώρου από ιδιωτικές εταιρίες αστυνόμευσης.
Το μέτρο αυτό έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά παλιότερα μέτρα που όλο και δυσκολεύουν την πρόσβαση των φοιτητών στους χώρους των πανεπιστημίων τις ώρες που δεν έχουν μάθημα. Ήδη μια σειρά από πολιτιστικές και άλλες ομάδες έχουν προβλήματα με τη λειτουργία τους, καθώς δεν τους δίνονται χώροι για να εκφραστούν. Ταυτόχρονα, στερούνται τα αγωνιζόμενα κομμάτια του λαού των πανεπιστημιακών χώρων και του ασύλου που χρησιμοποιούσαν για να συζητήσουν, να συντονιστούν και να δράσουν.
Αλλά το κυρίαρχο είναι ότι η διοίκηση του ΑΠΘ θέλει να προλάβει τις φοιτητικές αντιδράσεις. Τα νέα συμβούλια διοίκησης που στήθηκαν, όπως οριζόταν από τον νόμο Διαμαντοπούλου, θα επιβάλουν τα πιο σκληρά και ταξικά μέτρα στους φοιτητές, φτιάχνοντας το πανεπιστήμιο του Μνημονίου. Θα πετάξουν χιλιάδες στο δρόμο, θα εξατομικεύσουν και θα διαλύσουν τα πτυχία, θα καταργήσουν κάθε έννοια δημόσιας και δωρεάν παιδείας.
Σε όλο αυτό είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα οι φοιτητές θα αντισταθούν, θα προσπαθήσουν να οργανωθούν και να το αντιπαλέψουν. Γι’ αυτό στήνονται πειθαρχικά συμβούλια, για μη διανοηθεί κανένας να σηκώσει κεφάλι. Απονομιμοποιούν τους συλλόγους και τις διαδικασίες τους για να ξεμπερδεύουν από το φοιτητικό κίνημα. Κλειδώνουν τους χώρους και βάζουν μέσα την αστυνομία, ιδιωτική ή κρατική, για να εμπεδώσουν στους φοιτητές ότι δεν μπορούν να τα βάλουν μαζί τους, να τους κάνουν να φοβηθούν και να υποταχθούν σε αυτό που τους περιμένει.
Αυτή η κίνηση είναι άλλο ένα βήμα για την ολοκληρωτική κατάργηση του ασύλου, για την καθυπόταξη των φοιτητών και συνολικά του λαού. Είναι ένα βήμα για την εφαρμογή τής πιο σκληρής πολιτικής μέσα στα πανεπιστήμια, και οι φοιτητές πρέπει να την ανατρέψουν. Να εμποδίσουν την υλοποίηση αυτού του σχεδίου και συνολικά του νόμου Διαμαντοπούλου μέσα από τους συλλόγους και την πάλη τους για σπουδές – δουλειά – ελευθερίες – εθνική ανεξαρτησία.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Οι φοιτητές ενάντια στο σχέδιο «Αθηνά» και τους εκφραστές του συστήματος

Έναν μήνα μετά την δημοσίευση του σχεδίου «Αθηνά» από το Υπουργείο Παιδείας, οι αντιδράσεις ποικίλουν, αλλά συνεχίζονται, ιδιαίτερα στα τμήματα και στις πόλεις που πλήττονται άμεσα. Παρότι το υπουργείο μάλλον θεωρούσε, ότι θα περάσει με τις μικρότερες δυνατές αντιδράσεις, αφού βγήκε σε περίοδο εξεταστικής και χτυπάει πιο ξεκάθαρα περιφερειακές σχολές και ΤΕΙ, οι αντιδράσεις των φοιτητών ήρθαν να χαλάσουν τα σχέδια της κυβέρνησης. Μπορεί οι κινητοποιήσεις να μην έχουν πάρει ακόμα συνολικότερες μορφές, αλλά είναι τέτοιες, που δείχνουν, ότι οι φοιτητές και οι σπουδαστές δεν θα μείνουν άπραγοι απέναντι στην πολιτική που τους πετάει έξω από την τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Την περίοδο μετά την δημοσίευση του σχεδίου, τόσο οι σπουδαστές των ΤΕΙ Θεσσαλονίκης και Σερρών, όσο και εκείνοι των ΤΕΙ Χαλκίδας, Ιεράπετρας και του Ιονίου Πανεπιστημίου, βγήκαν στους δρόμους και προχώρησαν σε κινητοποιήσεις για την υπεράσπιση του δικαιώματός τους στις σπουδές. Οι πρώτες αυτές αντιδράσεις φαίνεται να ξεπερνούν την μαύρη προπαγάνδα του συστήματος, που ήθελε να φορτώσει στις πλάτες τους τα προβλήματα της εκπαίδευσης που το ίδιο το σύστημα έχει δημιουργήσει, και να μην χαλιναγωγούνται με τις υποσχέσεις για τάχα αντιμετώπιση υπολειτουργιών και τμημάτων χωρίς αντίκρισμα. Είναι ζωτικής σημασίας για τη νεολαία να αντιληφθεί, ότι αυτό που επιχειρείται είναι η δραστική μείωση του κομματιού που θα έχει πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, για την δημιουργία μιας παιδείας-προνόμιο λίγων και εκλεκτών, έτσι ώστε το υπόλοιπο κομμάτι της νεολαίας να γίνεται πιο εύκολα βορρά στα συμφέροντα του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου και να περιφέρεται αδιαμαρτύρητα από την ανεργία στην ημιαπασχόληση και στην περιοδική εργασία χωρίς δικαιώματα. Το σύστημα όχι μόνο δεν θέλει άλλους πτυχιούχους, αλλά θα κάνει τα πάντα, για να φέρει στην παραίτηση από τις σπουδές σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι φοιτητών, ενώ καταργεί τμήματα, αφήνοντας στον «αέρα» τα επαγγελματικά δικαιώματα που τα πτυχία αυτά εξασφάλιζαν.
Για αυτόν τον λόγο, οι φοιτητές και, συνολικά, η νεολαία πρέπει να συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις τους, να τις κλιμακώσουν και να τις συνολικοποιήσουν, ανατρέποντας την πολιτική που τους θέλει σύγχρονους δούλους. Απέναντι σε αυτήν την προσπάθεια, το φοιτητικό και νεολαιίστικο κίνημα θα πρέπει να έρθει αντιμέτωπο και να ξεπεράσει λογικές (εντός και εκτός σχολών), που όχι μόνο την ίδια αγωνία δεν έχουν, αλλά προετοιμάζουν τις καρέκλες του διαλόγου με την κυβέρνηση για να παζαρέψουν στις πλάτες τους το μέλλον τους. Τέτοιες είναι οι λογικές της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, που λόγω της κυριαρχίας της στους συλλόγους των περισσότερων περιφερειακών ιδρυμάτων, έχει αναλάβει να διαχειριστεί τις αντιστάσεις των φοιτητών, περνώντας μια άποψη αποδοχής της λογικής πάνω στην οποία κινείται το σχέδιο «Αθηνά», αλλά με τροποποιήσεις, σπέρνοντας αυταπάτες στους σπουδαστές. Στην ίδια λογική βρίσκονται και οι μεγαλοκαθηγητάδες, οι Πρυτάνεις και οι Πρόεδροι των ΤΕΙ, που δηλώνουν έκπληκτοι από το σχέδιο, μιας και δεν είναι αυτό ακριβώς που είχαν συζητήσει με την κυβέρνηση! Φάνηκε, άλλωστε, και από την ανακοίνωση της συνόδου τους, ότι θα κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν, για να εξασφαλίσουν τα δικά τους συμφέροντα και δεν τους ενδιαφέρει καθόλου για τα κομμάτια εκείνα της νεολαίας που θα βρεθούν εκτός σχολών. Είναι έτοιμοι, για ακόμα μια φορά ,να κάτσουν στο τραπέζι του διαλόγου με το υπουργείο, για να «εξορθολογιστεί» το σχέδιο και να παζαρέψουν το μέλλον χιλιάδων φοιτητών.
Στις πλάτες των φοιτητών κινούνται και μια σειρά από παράγοντες του συστήματος (από βουλευτές και δημάρχους μέχρι και την εκκλησία), που προσπαθούν να προφυλάξουν τα μικροπολιτικά τους συμφέροντα, υποσχόμενοι αλλαγές που θα επηρεάζουν κάποιους… άλλους. Περιθώριο αλλαγών φαίνεται να αφήνει και το υπουργείο, που θα προσπαθήσει να βρει τις καλύτερες δυνατές συμμαχίας για να περάσει τα σχέδιά του.
Το φοιτητικό κίνημα πρέπει να έχει ξεκάθαρο, πως οι όποιες «αλλαγές» δεν πρόκειται να αλλάξουν την ουσία της πολιτικής αυτής. Το σύστημα δεν θα κάνει εύκολα πίσω από μια πολιτική που προωθεί χρόνια τώρα και θα προσπαθήσει, με κάθε τρόπο, να κόψει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι εισακτέων. Το σχέδιο «Αθηνά» δεν αφορά απλά την μια ή την άλλη σχολή, το τάδε ή το δείνα τμήμα, αλλά είναι κομμάτι της επίθεσης, που θέλει να καταργήσει μια και καλή το δικαίωμα στις σπουδές για όλους και το δικαίωμα στην εργασία με επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα. Είναι κομμάτι της συνολικότερης επίθεσης στον λαό και η νεολαία οφείλει να βγει στους δρόμους, στο πλευρό των εργαζομένων, για την συνολική ανατροπή αυτής της πολιτικής.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΤΕΙ Θεσσαλονίκης: Μια μάχη που μόλις άρχισε… σε έναν πόλεμο που τέλος δεν έχει!

Αμέσως μετά την ψήφιση του σχεδίου «Αθηνά», οι Αγωνιστικές Κινήσεις, κατανοώντας την ανάγκη να ανοίξει στους σπουδαστές το ζήτημα των συγχωνεύσεων και των μεταφορών και να υπάρξει αγώνας για την ανατροπή του, αποφάσισαν να δημιουργήσουν την Πρωτοβουλία Σπουδαστών ΤΕΙΘ. Αυτό έγινε λόγω της ανάγκης συσπείρωσης του κόσμου που θα παλέψει συνολικά ενάντια στο σχέδιο «Αθηνά» μέσα από γενικές συνελεύσεις που θα προχωράνε σε αγωνιστικές αποφάσεις και δράσεις. Η Πρωτοβουλία συναντιέται τακτικά και συζητάει για το σχέδιο ως ένα μέρος μόνο της συνολικότερης επίθεσης στην εκπαίδευση και στην κοινωνία. Έχει αναγνωριστεί επίσης από το σώμα πως ο μόνος στόχος τους είναι να πετάξουν όσο περισσότερους σπουδαστές έξω από τις σχολές, ώστε να μείνουν χωρίς πτυχίο. Να προετοιμάσουν τους νέους, δηλαδή, για το μέλλον τους στην αγορά εργασίας, που περιλαμβάνει μονάχα την ανεργία, τη μετανάστευση και τις ελαστικές σχέσεις εργασίας σαν επιλογές.
Αρχικά, κρίθηκε απαραίτητο πριν μπούμε στη «μάχη» να αναγνωριστεί ο εχθρός. Σε όλη την προσπάθεια των σπουδαστών να πάρουν τον αγώνα στα χέρια τους βρέθηκαν απέναντι η ΔΑΠ, ο ΕΣΕΠ και ύστερα οι Διοικητικοί Υπάλληλοι. Συνεχώς, τίθενται από μέρους τους απόψεις τύπου «να μη μεταφερθούμε και να υπάρξει εσωτερική συγχώνευση» ή «να σωθεί έστω το τμήμα μας». Προσπαθούν να περάσουν μια συντεχνιακή λογική στον κόσμο και δεν λένε σε καμία περίπτωση όχι στο σχέδιο. Αυτό συμβαίνει στην προσπάθειά τους να εκτονώσουν την οργή των σπουδαστών και να μην τους επιτρέψουν να οργανωθούν ενιαία και μαζικά. Αντίθετα, τους αποπροσανατολίζουν με τη στάση τους, δεν επιτρέπουν στον κόσμο να βγει μπροστά και αναθέτουν το ζήτημα σε τoπικούς «άρχοντες», όπως στον υπουργό Μακεδονίας-Θράκης και στον Μπουτάρη.
Στο συντονισμένο σχέδιό τους να αδειάσει το ΤΕΙ από κόσμο, μέσω της αναστολής λειτουργίας που αποφάσισαν από κοινού ΕΣΕΠ, ΔΑΠ και Διοικητικοί, οι Αγωνιστικές Κινήσεις μέσω της Πρωτοβουλίας αντιπαρατίθενται έντονα και προσπαθούν με συνεχείς παρεμβάσεις στις κινητοποιήσεις, στις εστίες και στη λέσχη του ΤΕΙ να αναδείξουν την ανάγκη για μαζικές καταλήψεις σπουδαστών, που θα αποτελούν κέντρο αγώνα, και μαζικές διαδηλώσεις.
Έπειτα, έχοντας υπόψη πάντα την ανάγκη της κοινής δράσης για να προχωρήσει το κίνημα, έγινε προσπάθεια ανοίγματος σε άλλες ίδιας λογικής συλλογικότητες, με στόχο το συντονισμό των δράσεών μας. Η ανταπόκριση από τη συνέλευση Πληροφορικής και Βιβλιοθηκονομίας ήταν γενικά θετική. Έτσι, καλέστηκε διαδήλωση από μέρους μας (18/02), αντί καθιστικής διαμαρτυρίας όπως είχε αρχικά ανακοινωθεί, η οποία στηρίχτηκε από πολλούς σπουδαστές, κάνοντας πέρα τη λογική της ΔΑΠ. Επιπλέον, θεωρήθηκε απαραίτητο από την Πρωτοβουλία να συμμετέχει στην απεργία στις 20/02 και κατέβηκε για να διαδηλώσει ενάντια στο σχέδιο «Αθηνά», αλλά και γενικότερα στην πολιτική της φτώχειας και της ανεργίας, μαζί με τα υπόλοιπα κομμάτια του λαού που αγωνίζονται.
Ακόμα, υπήρξε επικοινωνία με ΤΕΙ άλλων πόλεων που κινητοποιούνται, όπως Σέρρες, Ηράκλειο, Καρδίτσα κ.α., για να επιτευχθεί όσο είναι δυνατόν ένας πανελλαδικού τύπου συντονισμός. Σε αυτή τη βάση, καλέστηκε μια πανελλαδική κινητοποίηση, όλοι ταυτόχρονα στις πόλεις τους, με σκοπό να βγούνε παντού πορείες. Πιο συγκεκριμένα, πάντως, υπάρχει μια πιο στενή επικοινωνία και ενημέρωση με τις Σέρρες, καθώς συχνά πηγαίνουμε στις συνελεύσεις τους και αυτοί ήρθαν με τη σειρά τους σε διαδήλωση στη Θεσσαλονίκη.
Συνοψίζοντας, ο απολογισμός της κατάστασης μέχρι τώρα κρίνεται θετικός. Η κατάσταση είναι αντικειμενικά δύσκολη, όμως υπάρχει αρκετός κόσμος που αναδείχθηκε και έδειξε διάθεση να αγωνιστεί. Παρ’ όλα αυτά, στη δυσκολία συμβάλλει η επί χρόνια αδράνεια του σπουδαστικού κινήματος και η υποταγή της Αριστεράς στους συσχετισμούς που οδήγησε στην ολική παραίτησή της στα ΤΕΙ. Έτσι, εκμεταλλευόμενη όλο αυτό, προέκυψε μια παντοδύναμη ΔΑΠ, που έχει τη δύναμη προς το παρόν να μπλοκάρει πολλές κινήσεις και να αποπροσανατολίζει τον κόσμο. Βέβαια, πρέπει να γίνει κατανοητό από κάθε σπουδαστή ότι αν οργανώσει τον αγώνα του σωστά, τότε η ΔΑΠ και κάθε συστημική δύναμη δεν θα μπορέσει να τον σταματήσει από το να διεκδικήσει αγωνιστικά το αυτονόητο δικαίωμά του στις σπουδές και στη δημόσια και δωρεάν παιδεία.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Καμία διαγραφή φοιτητή! Δεν θα γίνουμε η γενιά των χαμένων δικαιωμάτων!

Τίθεται και επανατίθεται συνεχώς το ζήτημα των διαγραφών φοιτητών από τους παράγοντες του συστήματος. Ακόμα και μετά τα απανωτά δημοσιεύματα και τις διάφορες στατιστικές έρευνες για τους λεγόμενους «αιώνιους» φοιτητές, στην κατεύθυνση δημιουργίας κλίματος υπέρ των διαγραφών, το θέμα εξακολουθεί να παραμένει στο προσκήνιο. Και αυτό γιατί, με βάση τα όσα προβλέπει ο τελευταίος νόμος-πλαίσιο, τα χρονικά περιθώρια για την εκκίνηση σχετικών κινήσεων και αποφάσεων στενεύουν ασφυκτικά!
Σύμφωνα, λοιπόν, με τις διατάξεις του νόμου, ο οποίος ορίζει ως όριο σπουδών τα ν+2 έτη, στο τέλος της ακαδημαϊκής χρονιάς 2013-2014 θα αρχίσουν οι πρώτες μαζικές διαγραφές. Αυτές θα αφορούν φοιτητές με έτος εισαγωγής πριν από την ψήφισή του και συγκεκριμένα πριν από τη χρονιά 2003-2004. Ενώ τα επόμενα χρόνια αναμένεται να συνεχιστούν, συμπεριλαμβάνοντας όλο και περισσότερες κατηγορίες σπουδαστών.
Βέβαια, δεν αποκλείεται να γίνουμε μάρτυρες ακόμα πιο γρήγορων και αποφασιστικών κινήσεων από την πλευρά του συστήματος. Τα όσα δήλωσε ο υπουργός Παιδείας Αρβανιτόπουλος είναι ενδεικτικά. Χωρίς πολλές περιστροφές, έθεσε ζήτημα εκκαθάρισης των μητρώων των ιδρυμάτων, αμέσως μετά το πέρας των εμβόλιμων πτυχιακών εξεταστικών του τρέχοντος έτους. Με λίγα λόγια, η «ανάσα» των διαγραφών για πολλούς φοιτητές είναι ήδη κάτι παραπάνω από καυτή!
Το δικαίωμα στις σπουδές χτυπιέται, πλέον, ευθέως και χωρίς κανένα πρόσχημα. Οι διαγραφές, σε συνδυασμό με την προώθηση του σχεδίου «Αθηνά», αποτελούν αυτή τη στιγμή τις πιο οξυμμένες αιχμές της επίθεσης του συστήματος στη σπουδάζουσα νεολαία. Είναι από τα βασικά του «όπλα» στην κατεύθυνση δημιουργίας ενός πανεπιστημίου, στο οποίο θα μπαίνουν λίγοι και θα αποφοιτούν ακόμα λιγότεροι. Ενός πανεπιστημίου ξέφρενης εντατικοποίησης, διδάκτρων, με ανύπαρκτη την έννοια του «δωρεάν», είτε αυτή αφορά τα συγγράμματα, είτε τη σίτιση και στέγαση. Με ανυπέρβλητους, δηλαδή, ταξικούς φραγμούς, οι οποίοι θα καθιστούν απαγορευτικό για την πλειοψηφία της νεολαίας να σπουδάσει.
Γιατί το σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης, επιδιώκοντας να εναρμονίσει την εκπαίδευση με τις κοινωνικές συνθήκες της επίθεσης και των μνημονίων, δεν επιθυμεί την προηγούμενη κατάσταση της ύπαρξης αποφοίτων και πτυχιούχων από τα λαϊκά στρώματα. Θέλει σύγχρονους δούλους, χωρίς κανένα απολύτως δικαίωμα, οι οποίοι, αν δεν έχουν πεταχτεί στην ανεργία, στην καλύτερη περίπτωση θα είναι έρμαια στις διαθέσεις του κεφαλαίου και θα έχουν, μάλιστα, εμπεδώσει ότι είναι δικό τους φταίξιμο αυτό, αφού δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Θέλουν να μας πετάξουν έξω από τις σχολές! Αυτές είναι οι διαθέσεις και οι επιδιώξεις του συστήματος. Απέναντι σε αυτήν την προοπτική, η οποία κάθε μέρα που περνάει έρχεται όλο και πιο κοντά, καλείται σήμερα η νεολαία να αντιτάξει τη δικιά της απάντηση. Αυτή της υπεράσπισης του δικαιώματος στις σπουδές, της εναντίωσης στην πολιτική του συστήματος και της ανυποχώρητης πάλης. Πιάνοντας το νήμα της μεγαλειώδους πορείας του φοιτητικού κινήματος και των αγώνων που έδωσε για να μην περάσουν οι διαγραφές. Ενώνοντας τη δύναμη και τη ζωντάνια της νιότης με όλο τον υπόλοιπο λαό, για να υπερασπιστούμε τη δυνατότητά του να σπουδάζει τα παιδιά του.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Χιλιάδες σπουδαστές πετάγονται στο δρόμο με το σχέδιο Αθηνά Αγώνας για να μην περάσει

Κατατέθηκε προς διαβούλευση από την κυβέρνηση το νέο σχέδιο Αθηνά, που κλείνει δεκάδες τμήματα κυρίως των ΤΕΙ αλλά και των ΑΕΙ και σίγουρα είναι η αρχή ενός σχεδιασμού που σύντομα θα προχωρήσει.
Τα επιχειρήματα της κυβέρνησης αποδείχθηκαν σαθρά και ψεύτικα. Αντί να συγκεντρώσει σε λίγες πόλεις τα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας, όπως ευαγγελιζόταν, διώχνει περίπου 20.000 φοιτητές από μεγάλα αστικά κέντρα, όπως από το ΤΕΙ της Θεσσαλονίκης και από το ΤΕΙ Πατρών και τους μεταφέρει στις Σέρρες και το Μεσολόγγι αντίστοιχα. Κάτι αντίστοιχο σε μικρότερη κλίμακα συμβαίνει και σε άλλα Ιδρύματα. Αν λάβουμε υπ όψιν μας, ότι οι περισσότεροι σπουδαστές επέλεγαν το αντικείμενο σπουδών τους, με βάση το αν το τμήμα βρίσκεται στην πόλη τους, καταλαβαίνουμε, ότι η μετακίνηση των περισσότερων θα είναι απαγορευτική και άρα θα αναγκαστούν να παρατήσουν τις σπουδές τους.
Άλλο επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε, είναι η αξιοποίηση των υλικοτεχνικών υποδομών και κτηριακών εγκαταστάσεων. Στην πραγματικότητα, όμως, το 60% των σπουδαστών από το ΤΕΙ Θεσσαλονίκης και 10.000 σπουδαστές συνολικά, μετακινούνται σε άλλα ΤΕΙ (σε Φλώρινα και Σέρρες), οι υποδομές των οποίων δεν επαρκούν ούτε για εκείνους που ηδη φιλοξενούν. Αυτό είναι άλλο ένα ξεκάθαρο ψέμα που ξεμπροστιάζει την κυβέρνηση και αποδεικνύει τις προθέσεις της.
Ταυτόχρονα με όλα αυτά, οι περικοπές σε προσωπικό, χρηματοδότηση και υποδομές είναι δεδομένες, καθώς το σχέδιο Αθηνά έχει και αυτόν τον σκοπό. Να μειώσει τις δαπάνες για κάθε Ίδρυμα και Τμήμα, άρα να περικόψει τα μέγιστα από την φοιτητική μέριμνα και τις «άχρηστες» υποδομές.
Τέλος, το επιχείρημα για την σύνδεση των Ιδρυμάτων με την ανάπτυξη και την παραγωγή, είναι αστείο. Ποια παραγωγή και ποια ανάπτυξη αντιστοιχεί στην εξαρτημένη από τους ιμπεριαλιστές Ελλάδα.
Η απάντηση είναι απλή. Η κυβέρνηση, με μία πολύ άγρια και ταξική επίθεση, θέλει να πετάξει στο δρόμο χιλιάδες σπουδαστές των ΤΕΙ. Είναι το πρώτο βήμα μιας πολιτικής, που βρίσκει το πιο εύκολο θύμα, τα ΤΕΙ, η συκοφάντηση των οποίων μεθοδεύεται για χρόνια. Και σκοπεύει να συνεχίσει αυτή την επίθεση και στους υπόλοιπους φοιτητές και σπουδαστές. Απλά φοβήθηκε να το κάνει ενιαία, γιατί ήξερε ότι θα υπάρξουν αντιδράσεις.
Θέλει να τελειώνει με τους νέους που θέλουν να σπουδάσουν και να βρουν δουλειές με δικαιώματα. Θέλει να τους πείσει, ότι η ευθύνη της αμορφωσιάς και της ανεργίας βαραίνει τους ίδιους, και όχι το σύστημα.
Θέλει μια παιδεία γεμάτη ταξικούς φραγμούς, για να μπαίνουν λίγοι στο Πανεπιστήμιο και ακόμα πιο λίγοι να βγαίνουν, με ελάχιστα δικαιώματα.
Αυτή η πολιτική είναι επιλογή της άρχουσας τάξης, που κλείνει μια σειρά από Τμήματα που άνοιξε για δική της σκοπιμότητα. Έτσι, τώρα, απλά πετάει τους σπουδαστές στο δρόμο.
Δημιούργησε μια σειρά από τμήματα τις δεκαετίες 80’-90’, για να εξυπηρετήσει τις φιλοδοξίες της, τις σχετικές με την επέκταση στα Βαλκάνια, μέχρι να βάλουν πολύ σύντομα φραγμό σε αυτές οι ιμπεριαλιστές. Ακολούθησε η αποβιομηχάνιση και η διάλυση της αγροτικής παραγωγής και έτσι, αυτά τα Τμήματα έμειναν μετέωρα, χωρίς αντίκρισμα στην παραγωγή και με τεράστια ανεργία για τους αποφοίτους τους.
Τότε αποφάσισαν να τα μετατρέψουν σε πάρκινγκ ανέργων, όπου έμπαιναν οι «πλεονάζοντες» των ΑΕΙ, για να εκτονώσουν την τάση των νέων να σπουδάσουν, επιθυμώντας να έχουν καλύτερες συνθήκες δουλειάς.
Οι σπουδαστές των ΤΕΙ δεν πρέπει να πληρώσουν τα αδιέξοδα της αστικής τάξης, έχουν δικαίωμα στις σπουδές και στη δουλειά.
Ήδη από την μέρα που ανακοινώθηκε το σχέδιο Αθηνά, ξεκίνησαν συζητήσεις, συνελεύσεις και κινητοποιήσεις. Το πολύπαθο όμως σώμα των σπουδαστών, έχει να αντιμετωπίσει συχνά την πλήρη επικράτηση του κρατικού συνδικαλισμού, την κυριαρχία σε πολλές σχολές της ΔΑΠ, που προσπαθεί με κάθε μέσο να σαμποτάρει τις κινητοποιήσεις, χρησιμοποιώντας από το ψέμα και την υποκρισία, μέχρι την ανοιχτή βία και νοθεία.
Οι επόμενες μέρες θα δείξουν, αν μπορεί αυτό να ξεπεραστεί και να οδηγήσει τον αγώνα που αυθόρμητα ξεπηδάει από παντού, σε νίκες.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Παρακαλώ δείξτε μου τα πάσο σας!

Στα Γιάννενα, τον τελευταίο καιρό παρατηρούνται συχνοί έλεγχοι. Στη λέσχη και στα αστικά λεωφορεία ζητείται, συγκεκριμένα, η επίδειξη πάσο. Βέβαια δεν είναι μόνο αυτό, καθώς σχεδόν καθημερινό φαινόμενο έχουν γίνει οι έλεγχοι και οι εξακριβώσεις από ομάδες της αστυνομίας σε φοιτητές που... «κάπου τους έχουν ξαναδεί», όπως λένε.
Στα αστικά λεωφορεία το φαινόμενο αυτό δεν διαρκεί πολύ καιρό. Ο ελεγκτής απειλεί ότι θα σε πετάξει έξω, αν δεν κόψεις ολόκληρο εισιτήριο αν έχεις ξεχάσει το πάσο, ή αν έχεις ξεπεράσει τα ν+2 έτη της σχολής σου και δεν «δικαιούσαι», λες και έχουν εξαφανιστεί τα οικονομικά σου προβλήματα! Ή μήπως είναι λίγα τα χρήματα που δίνουμε; Το μόνο σίγουρο είναι, πως σε κάθε περίπτωση η ιδιωτική εταιρία των αστικών θα διασφαλίζει και με το παραπάνω τα κέρδη της.
Και τελικά αυτός ο έλεγχος γίνεται για «τυπικούς λόγους», όπως επικαλείται ο οδηγός, και σε τυχαία πολιτικοκοινωνική περίοδο; Και τι σχέση έχει αυτό με τα πάσο; Το σύστημα μας θέλει υποταγμένους και μας ζητάει κάθε μέρα διαπιστευτήρια της υποταγής μας. Θέλει να ριζώσει καλά στο κεφάλι μας, ότι είναι λογικό να έχουμε ένα «μεγάλο αδελφό» από πάνω μας, που ξέρει ακριβώς τις κινήσεις μας μέσα στη μέρα. Θέλει να μας πείσει, ότι από πάνω μας βρίσκεται ένας ισχυρός μηχανισμός, ο οποίος ούτε μπορεί, ούτε πρέπει να ανατραπεί. Αντίθετα, πρέπει να γίνει αποδεκτός σαν κάτι νομοτελειακό, ειδικά τη σημερινή περίοδο, που η επίθεση φαίνεται να μην έχει όρια και αρχίζουν να κλέβουν ό,τι ο λαός είχε κατακτήσει με αγώνες.
Από την άλλη, θέλει να μας πείσει, ότι «δεν είναι λογικό» να έχουμε το δικαίωμα σε δωρεάν μετακινήσεις, δωρεάν σίτιση-στέγαση και βιβλία. Το τι ορίζεται όμως ως λογικό ή όχι πρέπει να σχετίζεται με ένα και μόνο παράγοντα: ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ! Και οι ανάγκες μας είναι να σπουδάζουμε, να μορφωνόμαστε, να δουλεύουμε και να ζούμε!
Είναι, λοιπόν, αναγκαίο οι φοιτητές να συνδέσουν κάθε φοιτητικό τους δικαίωμα που τσακίζεται, με τη γενικότερη επίθεση στο λαό και στους εργαζομένους. Να ενεργοποιήσουμε τους συλλόγους μας πηγαίνοντας κόντρα σε όσους μας θέλουν υποταγμένους και με σκυμμένο το κεφάλι! Να βάλουμε φραγμό στο χτίσιμο του πανεπιστημίου του Μνημονίου, των λίγων και εκλεκτών, για το οποίο ήδη έχει βάλει τα θεμέλια η κυβέρνηση (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) κάτω από τις επιταγές των ιμπεριαλιστών (ΕΕ-ΔΝΤ). Να αναπτύξουμε ένα φοιτητικό κίνημα που θα διεκδικεί ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »