Η τοποθέτηση του ΝΑΡ

 Εκ μέρους του ΝΑΡ τοποθετήθηκε ο σ. Δ. Γκόβας
Αγαπητοί σ/φοι-σσες,
Εκ μέρους του ΝΑΡ θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε για την ττρόσκλησή σας στη σημερινή εκδήλωση. Κάθε πρωτοβουλία, σε αυτή την ώρα της μάχης του λαού μας, είναι συμβολή στον αγώνα. Η πρότασή σας για την συγκρότηση ενός μόνιμου μετωπικού συντονισμού, συζήτησης, κοινής δράσης και μαζικού αγώνα βοηθάει στην κατεύθυνση που και από την πλευρά μας θεωρούμε αναγκαία, δηλαδή ένα αγωνιστικό μέτωπο, για τη ρήξη και την ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου, των κυβερνήσεών του και των υπερεθνικών μηχανισμών του.
Όλα δείχνουν πως μπαίνουμε στην καρδιά μιας σκληρής και καθοριστικής αναμέτρησης. Οι σημερινές συνθήκες απαιτούν να βγει στο προσκήνιο ο εργαζόμενος λαός και το κίνημά του.
Για την ανατροπή της κυβέρνησης αλλά και γενικά της αντεργατικής επίθεσης και όσων την προωθούν. Αυτό είναι το κεντρικό ζητούμενο της περιόδου.
Και στο ερώτημα «πώς η αναγκαιότητα αυτή μπορεί να γίνει πράξη σήμερα;» απαντάμε: Με τον αναγκαίο ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ μετασχηματισμό αυτής της πρωτόγνωρης μαζικής ζώνης του αγώνα που αναπτύχθηκε τα τελευταία 2 χρόνια στους πολύμορφους και σκληρούς αγώνες, σε ένα πιο πλατύ, πολύμορφο, βαθύτερα πολιτικό μαζικό εργατικό και λαϊκό κίνημα διαρκείας που θα καταγράφεται σε κάθε χώρο και μέτωπο αλλά και συνολικά. Με τη συγκρότηση, ενός κοινωνικού μετώπου αγώνα ανατροπής της άθλιας ταξικής κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, για να σαρωθεί η χούντα κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ, για την απαλλαγή από τη δικτατορία των αγορών, των τραπεζιτών, του κέρδους και της ΕΕ. Ενός μετώπου που, και με την εμπειρία του, θα κατακτά την αναγκαία προοπτική της επαναστατικής ανατροπής του βάρβαρου καπιταλισμού της εποχής μας. Κρίσιμο ζητούμενο, στην κατεύθυνση αυτή. είναι ο σχηματισμός ανεξάρτητων οργάνων επιβολής της λαϊκής-εργατικής θέλησης, στο πλαίσιο της ανερχόμενης λαϊκής πάλης και της πορείας ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος.
Πώς μπορεί να γίνει αυτό;
Επιτρέψτε μας να εκφράσουμε σύντομα τη γνώμη μας για το θέμα αυτό, του συντονισμού, της κοινής δράσης και της συσπείρωσης που θεωρούμε ότι είναι αναγκαία στη βάση των σημερινών εξελίξεων.
Έχουμε εκφράσει εδώ και καιρό την πάγια θέση μας για την αναγκαία κοινή ανατρεπτική δράση της αριστεράς στο κίνημα. Αυτή είναι μια πλευρά, σημαντική, για να υπάρξουν ουσιαστικά βήματα στην αποτελεσματικότητα των αγώνων, την ισχυροποίησή του κινήματος και την κατεύθυνσή του.
Μια δεύτερη πλευρά αφορά την άμεση προώθηση πολιτικών και ιδεολογικών πρωτοβουλιών εμπλοκής σε πολιτικό και ιδεολογικό διάλογο, ειδικά των δυνάμεων αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής αναφοράς. Αυτό, με ζητούμενο όχι μόνο την κοινή δράση στο κίνημα και τον αναγκαίο διάλογο για τα μεγάλα ερωτήματα που απασχολούν την Αριστερά και το κίνημα, αλλά και το γενικότερο συντονισμό τους σε πολιτικές πρωτοβουλίες που ωριμάζουν μέσα στον κόσμο του αγώνα και της Αριστεράς την ανάγκη ενός ευρύτερου κοινωνικοπολιτικού ρεύματος ανατροπής. («Πρωτοβουλία κατά της Ε.Ε.- ευρω», πρωτοβουλία για δημοκρατικά ζητήματα, πρωτοβουλίες για την αναγκαία ανασυγκρότηση του ε.κ., διάλογος και με μορφές για τα ζητήματα της κρίσης, της σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής προοπτικής σήμερα).
Σήμερα, ακόμα πιο πολύ, χρειαζόμαστε ένα μέτωπο που θα προωθεί και θα στηρίζεται στη συνέχιση και κλιμάκωση του αγώνα όλων των εργαζομένων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, των ανέργων, της νεολαίας, των μεταναστών εργατών, των εργατών γης, αλλά και των συνθλιβόμενων αυτοαπασχολούμενων και της φτωχής αγροτιάς.
Θα συγκροτείται με πολιτικό περιεχόμενο που διεκδικεί μια καλύτερη ζωή, αντάξια των δυνατοτήτων της εποχής κι όχι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα που ορίζουν το ΔΝΤ, η ΕΕ, ο ΣΕΒ, τα κέρδη, οι αγορές κι οι τοκογλύφοι τραπεζίτες.
Ως στόχους του, αυτό το μέτωπο θα πρέπει να έχει:
- να καταργηθούν οι αντιλαϊκοί νόμοι, τα μνημόνια και όλα τα αντιλαϊκά προγράμματα και μέτρα, για να πάρουν πίσω οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα όλα τα κλεμμένα της τελευταίας διετίας αλλά και τα προηγούμενα.
- την ανατροπή της πολιτικής ΕΕ-ΔΝΤ, των πολυεθνικών και Ελλήνων ολιγαρχών του πλούτου, -την ανατροπή της μαύρης κυβέρνησης και κάθε κυβέρνησης που υλοποιεί αυτή την πολιτική.
- την διαγραφή του ιμπεριαλιστικού χρέους, απελευθέρωση από τα δεσμά του ευρώ, της ΕΕ, της δικτατορίας των αγορών, του κέρδους και των τραπεζών, -έξω η τρόικα- έξω από το ευρώ και την ΕΕ από τη σκοπιά των εργατικών-λαϊκών συμφερόντων και της κοινωνικής χειραφέτησης
- οι τράπεζες στο δημόσιο, με εργατικό έλεγχο χωρίς αποζημίωση και καμιά λαϊκή επιβάρυνση. Διαγραφή όλων των χρεών ανέργων, εργαζόμενων και φτωχών νοικοκυριών. Προστασία των όποιων οικονομιών των εργατικών και λαϊκών οικογενειών.
- όχι στη φτώχεια, την πείνα και την ανεργία, ανακατανομή του πλούτου που παράγεται από τους εργαζόμενους μέχρι την κατάργηση του σφετερισμού του από μια χούφτα ελλήνων και ξένων καπιταλιστών.
- κατάκτηση του δικαιώματος του «έθνους των εργαζομένων» να καθορίζει τις τύχες του και τις τύχες της χώρας. Ανατροπή του καθεστώτος «επιτροπείας- οικονομικής δυναστείας» της ΕΕ, των πολυεθνικών, των τραπεζιτών, καθώς και των δεσμεύσεων που κρατούν αλυσοδεμένους τους εργαζόμενους στους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς του κεφαλαίου, διεθνούς και ελληνικού, και στους ντόπιους υπηρέτες του
- δημοκρατία - λαϊκή κυριαρχία. Όχι στο νέο απολυταρχισμό και την καταστολή. Δημιουργία εργατικών και λαϊκών συνελεύσεων, επιτροπών και οργάνων πάλης παντού ως μέσων έκφρασης, διεκδίκησης κι επιβολής της λαϊκής θέλησης.
Σαν ΝΑΡ, αλλά και σαν ΑΝΤΑΡΣΥΑ - με την απόφαση της πρόσφατης 1ης Πανελλαδικής της Συνδιάσκεψης, σε αυτό το στόχο καλούμε να στρατευθούν ενωτικά και με κοινή δράση όλα τα ρεύματα του αγώνα, όλη η Αριστερά. Με το δικαίωμα ξεχωριστής συμβολής κάθε συνιστώσας και ρεύματος, με βάση τις απόψεις και το γενικότερο πρόγραμμά τους, με όρους ισοτιμίας και δημοκρατίας του κινήματος. Αλλά και με δημόσια πολιτική δέσμευση για ανάληψη κοινών πρωτοβουλιών. Με αυτή την έννοια, απευθύνουμε δημόσια ως ΝΑΡ -μέσω και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ- αυτή την πρόταση προς το ΚΚΕ, τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, τις οργανώσεις της επαναστατικής αριστεράς, τις μαχόμενες δυνάμεις του αντικαπιταλιστικού πολιτικού δυναμικού, τις πρωτοπόρες δυνάμεις μέσα στο εργατικό κίνημα και τη ριζοσπαστική νεολαία.
Ένα τέτοιο μέτωπο αγώνα και ανατροπής θα χτίζεται από τη συμπαράταξη στον αγώνα όλων των μαχόμενων συνδικάτων, πρωτοβάθμιων σωματείων, επιτροπών αγώνα, συλλογικοτήτων ανέργων ή ελαστικά εργαζόμενων, ακόμα και ομοσπονδιών, λαϊκών συνελεύσεων, κινήσεων ανυπακοής σε χαράτσια κλπ, συλλόγων ή πρωτοβουλιών, φορέων των αυτοαπασχολούμενων, αγροτών, νεολαίας, μεταναστευτικών συλλογικοτήτων κ.λπ.
Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις για το θέμα του περιεχομένου, τα αιτήματα και το πολιτικό πρόταγμα ενός τέτοιου μετώπου. Ξέρουμε τις διαφορετικές οπτικές συγκρότησης της πρότασης και των προγραμματικών πολιτικών σημείων που έχουν οι δυνάμεις της αριστεράς. Πιστεύουμε όμως ότι, σεβόμενοι όλοι τις απόψεις και διασφαλίζοντας την από θέση αρχών κριτική και πολιτική αντιπαράθεση πάνω στα κρίσιμα ζητήματα του πολιτικού περιεχομένου, μπορούμε όλοι, και η δική σας οργάνωση, να συμβάλλει στην δημιουργία, ανάπτυξη και δυναμική πορεία ενός τέτοιου αναγκαίου μετώπου αγώνα. Και σε αυτή την κατεύθυνση θα δουλέψουμε, θεωρώντας και τη δική σας συμβολή σημαντική και αναγκαία.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η τοποθέτηση του Μ-Λ ΚΚΕ

Εκ μέρους του Μ-Λ ΚΚΕ τοποθετήθηκε ο σ. Α. Παπαδόπουλος
Εκ μέρους του Μ-Λ ΚΚΕ χαιρετίζουμε την πολιτική εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ) για την «Πρόταση Μετωπικού Συντονισμού Κοινής Δράσης Αγώνα» που γίνεται σε μια εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο γα το λαό και τη χώρα και ευχόμαστε αυτή η πρόταση να καρποφορήσει.
Η οικονομική κρίση που δύο χρόνια τώρα θερίζει τον λαό, μετασχηματίστηκε σε πολιτική κρίση. Κάτω από τις προσταγές και εντολές των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών συμπτύχθηκαν σε ένα μαύρο μέτωπο τα αστικά κόμματα, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, συγκροτώντας την κυβέρνηση Παπαδήμου, καθώς η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν μπορούσε μόνη της να εγγυηθεί και να περάσει τη συμφωνία της 26ης Οκτώβρη και τα βάρβαρα μέτρα που την συνοδεύουν.
Τώρα σύσσωμα τα αστικά προπαγανδιστικά επιτελεία επιδίδονται σε μια συντονισμένη επιχείρηση εξαπάτησης του λαού, εξυμνώντας τη νέα κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό της και εμφανίζοντάς τους σαν εκφραστές της «εθνικής συναίνεσης». Σκοπός τους, είναι να δώσουν προσωρινά διέξοδο στην πολιτική κρίση, να ανακόψουν και να εκτονώσουν την λαϊκή οργή και αγανάκτηση, να εφαρμόσουν απαρέγκλιτα την τελευταία υποδουλωτική συμφωνία και να περάσουν τους χαλκάδες στο λαό.
Μπροστά στα μάτια του λαού αποκαλύπτεται για άλλη μια φορά ο κυρίαρχος ρόλος των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων πάνω στη χώρα μας καθώς και ο ρόλος των ντόπιων υποτακτικών τους. Δεν είναι μόνο οι νεοαποικοκιακές συμφωνίες που αλυσοδένουν το λαό και μετασχηματίζουν την κηδεμονία σε απροσχημάτιστη ξενοκρατία, μετατρέποντας τη χώρα σε τροϊκανή μπανανία με τους διάφορους γκαουλάιτερ Ράιχενμπαχ σε ρόλο τοπικού έπαρχου-κυβερνήτη. Είναι επίσης οι απροκάλυπτες, ωμές παρεμβάσεις στις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις, το ανεβοκατέβασμα κυβερνήσεων από πρόθυμους εντολοδόχους και φερέφωνα, τα τελεσίγραφα και οι εντολές που διαμηνύουν προς άμεση εκτέλεση, χωρίς να αφήνουν την παραμικρή χαραμάδα στους ντόπιους υπηρέτες τους.
Η ψεύτικη ευφορία της «εθνικής συναίνεσης» που καλλιεργούν τα αστικά προπαγανδιστικά επιτελεία, ταυτόχρονα με τα τρομοκρατικά διλλήματα και τους αχαλίνωτους εκβιασμούς για να κάμψουν και να παραλύσουν τους αγώνες του λαού δεν πρόκειται να περάσουν και γρήγορα θα τη διαδεχθεί μία νέα μεγαλύτερη οργή και αγανάκτηση, καθώς θα πετιούνται χιλιάδες εργαζόμενοι στην «εργασιακή εφεδρεία» και θα προστίθενται στο ένα εκατομμύριο ανέργους, καθώς θα έρχεται το ένα φοροληστρικό χαράτσι μετά το άλλο και θα πετσοκόβονται μισθοί και συντάξεις κάθε δυο-τρεις μήνες.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Η εφιαλτική πραγματικότητα που διαμορφώνεται από το εκμεταλλευτικό και καταπιεστικό καπιταλιστικό σύστημα και ιδιαίτερα τα τελευταία δύο χρόνια από τα βάρβαρα μέτρα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που επαυξάνονται από τη νέα κυβέρνηση Παπαδήμου, παράγει και αναπαράγει διαρκώς την τάση της λαϊκής αντίστασης και πάλης.
Έτσι στο διάστημα αυτό ξέσπασαν μεγάλες πανεργατικές απεργιακές κινητοποιήσεις για την απόκρουση της αντιδραστικής επίθεσης και την ανατροπή των αντεργατικών μέτρων της κυβέρνησης.
Ο αγώνας αυτός βέβαια είχε και έχει τις διακυμάνσεις του. Το βασικό όμως είναι πως και όταν σημειώνονταν προσωρινά μια κάμψη και υποχώρηση του κινήματος, ακολουθούσε μια ανάκαμψη και νέα άνοδος των αγωνιστικών διαθέσεων, μια πλατύτερη αφύπνιση και συμμετοχή ευρύτερων λαϊκών μαζών στους απεργιακούς αγώνες. Αυτή η τάση πρέπει να ενισχυθεί με κάθε τρόπο.
Για αυτό σταθερή μας επιδίωξη είναι στο έδαφος των μετώπων της εργατικής και λαϊκής πάλης, στα συνδικάτα και στους συλλόγους, δηλαδή μέσα στα πλαίσια του μαζικού κινήματος, να συσπειρωθούν αγωνιστικά γύρω από συγκεκριμένα αιτήματα και στόχους οι ευρύτερες εργατικές και λαϊκές δυνάμεις, προωθώντας την πολιτική της κοινής δράσης. Όμως πέρα από την άμεση απόκρουση της κυβερνητικής επίθεσης και την προσπάθεια ανατροπής των βάρβαρων μέτρων, το βασικό ζήτημα που προβάλλει είναι ακριβώς σε ποια γενική κατεύθυνση πρέπει να στραφεί η λαϊκή πάλη, ποιοι πρέπει να είναι οι ευρύτεροι στόχοι της και ποια η προοπτική της.
Στη βάση αυτών των γενικών κατευθύνσεων και στόχων μπορούν να οικοδομηθούν μέτωπα και κεντρικές πολιτικές συνεργασίες δυνάμεων και στη βάση αυτή επίσης χαράσσονται διαχωριστικές γραμμές πολιτικής αντιπαράθεσης ανάμεσα στις διάφορες δυνάμεις. Η κάθε ξεχωριστή δύναμη που αναφέρεται στην Αριστερά και στο κομμουνιστικό κίνημα και μιλάμε συγκεκριμένα για το ΚΚΕ, το ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει τις δικές της απαντήσεις σε αυτά τα βασικά ερωτήματα.
Και πολύ συνοπτικά αναφερόμαστε σε κάθε μια από αυτές. Η ηγεσία τους ΚΚΕ απαντά σε όλα αυτά τα ερωτήματα με το παρακάτω γενικό σύνθημα: «Κάτω οι κυβερνήσεις της πλουτοκρατίας-εκλογές-λαϊκή εξουσία».
Σε αυτό το σύνθημα συνυπάρχει η πάγια ρεβιζιονιστική πολιτική που αποτελεί άρνηση της λενινιστικής θεωρίας για το κράτος και την προλεταριακή επανάσταση, η άρνηση του επαναστατικού δρόμου και η αντικατάστασή του από τη γραμμή του κοινοβουλευτικού περάσματος, όσο και οι τροτσκιστικές αντιλήψεις ενός μικροαστικού εξεγερτισμού που ονειροβατεί και θέλει εδώ και τώρα σοσιαλισμό.
Πίσω από την ψευτόεπαναστατική δημαγωγία, την κομματική περιχαράκωση και τη σεχταριστική πρακτική της ηγεσίας του ΚΚΕ στα συνδικάτα, στα μέτωπα πάλης και τις λαϊκές κινητοποιήσεις, υπάρχει η έλλειψη πίστης στη δύναμη της ενιαίας λαϊκής πάλης, η ηττοπαθής αντίληψη πως η εργατική τάξη και ο λαός δεν μπορούν να φρενάρουν την κυβερνητική επίθεση και να ανατρέψουν τα αντεργατικά μέτρα, υπάρχει η υπεκφυγή και η φυγομαχία από τις δυσκολίες ενός μακρόχρονου αγώνα.
Τα τελευταία χρόνια η ηγεσία του ΚΚΕ υιοθέτησε τις θεωρίες περί ιμπεριαλιστικής Ελλάδας και καταφέρεται με σφοδρότητα ενάντια σε όσους μάχονται για να σπάσουν τα δεσμά της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας, εξωραΐζοντας έτσι με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο το καθεστώς της εξάρτησης και την ξενόδουλη πολιτική της άρχουσας τάξης, υπονομεύοντας την αντιιμπεριαλιστική πάλη και καταδικάζοντας τον αγώνα του λαού μας για εθνική ανεξαρτησία.

Το πέρασμα της Ελλάδας κάτω από την άμεση κηδεμονία της ΕΕ και του ΔΝΤ με τα απανωτά Μνημόνια και Σύμφωνα υποδούλωσης έβαλε σε βαθιά δοκιμασία την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Όλος ο φιλοευρωπαϊκός θεωρητικός και πολιτικός λόγος που δεκαετίες προβάλλει ο χώρος του αποκομμουνιστικοποιημένου «ανανεωτικού» ρεφορμισμού έγινε θρύψαλα. Οι όψιμες θεωρίες τους για μια «αντινεοφιλελεύθερη» Ευρώπη, δηλαδή για το μετασχηματισμό του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού σε «Ευρώπη των εργαζομένων», προσφέρει λέει έναν απροκάλυπτο «αριστερό» εξωραϊσμό της ΕΕ και της πολιτικής των ντόπιων κυβερνήσεων και σπέρνει τις χειρότερες αυταπάτες.
Τώρα στη βάση των «προγραμματικών συγκλήσεων» και μιας σειράς πολιτικών αιτημάτων προβάλλει το στόχο της «ενότητας της Αριστεράς» για να προκύψει μέσα από τις εκλογές μια «αριστερή κυβέρνηση».
Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αν και διαφορετικοί πολιτικοί χώροι, δίνουν μια κατά βάση κοινή πολιτική απάντηση, προβάλλοντας μια «εναλλακτική πρόταση» που ο πρώτος την τιτλοφορεί «προοδευτική διέξοδο από την κρίση» και ο δεύτερος «αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης».
Η πρότασή τους αυτή περιέχει μια πλατφόρμα αιτημάτων με μικρές παραλλαγές, όπως «παύση πληρωμών», «διαγραφή» ή «μερική διαγραφή» και «επαναδιαπραγμάτευση» του χρέους, «ευρωομόλογο», «εθνικοποίηση των τραπεζών», «κρατικοποιήσεις με εργατικό κοινωνικό έλεγχο», «έξοδος» ή «προσωρινή έξοδος από την ΟΝΕ και το ευρώ» και όλα αυτά συνδυασμένα πάντα με το σύνθημα : «κάτω η κυβέρνηση- εκλογές τώρα».
Στην πράξη η πρόταση αυτών των δυνάμεων, ανεξάρτητα από το περιτύλιγμα τους, δεν αποτελεί παρά μια «εναλλακτική πρόταση» αστικής διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης που αναπαράγει μέτρα σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής. Άλλωστε κάποια από αυτά συζητούνται, προωθούνται και επιβάλλονται από τα κυρίαρχα ευρωπαϊκά ιμπεριαλιστικά κράτη πάνω στο λαό και τη χώρα μας.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Απέναντι σε όλους αυτούς τους βαθιά λαθεμένους προσανατολισμούς που εγκλωβίζουν τη λαϊκή πάλη σε ανώδυνα κανάλια για το σύστημα και αναπαράγουν την κρίση και τα αδιέξοδα δεκαετιών μέσα στο αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα, μπορούν και πρέπει οι δυνάμεις της πραγματικής Αριστεράς, όσο μικρές κι αν είναι, να αντιπαραθέσουν τη δική τους ανεξάρτητη πολιτική δράση, να προβάλλουν και να παλέψουν από κοινού το δικό τους ιδεολογικοπολιτικό προσανατολισμό για τους βασικούς στόχους του λαϊκού, αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος ανοίγοντας με συγκεκριμένο τρόπο το ζήτημα του συντονισμού, της κεντρικής πολιτικής συσπείρωσης και συνεργασίας των δυνάμεων τους, όπως και κάθε άλλης δύναμης και αγωνιστή που θέλουν να παλέψουν σε αυτήν την κατεύθυνση.
Πιστεύουμε πως οι σύντροφοι του ΚΚΕ(μ-λ) με την «Πρόταση Μετωπικού Συντονισμού Κοινής Δράσης και Αγώνα» θέλουν να συμβάλλουν στην προώθηση αυτού του σκοπού.
Στο παρελθόν, είναι αλήθεια πριν πολλά χρόνια, έγιναν προσπάθειες από τις δυνάμεις μας για μια ευρύτερη πολιτική συνεργασία, που έμεινε όμως στα μισά του δρόμου, δεν προχώρησαν και δεν είχαν τα αποτελέσματα που περιμέναμε.
Αυτό που έχει σημασία τώρα είναι να μην εγκαταλείψουμε τις προσπάθειες που έγιναν στο όνομα της αποτυχίας του παρελθόντος, να προσπαθήσουμε ξανά, αρκεί να βγάλουμε τα σωστά συμπεράσματα και να διδαχθούμε από τα λάθη μας για να μην τα επαναλάβουμε, έτσι ώστε η νέα προσπάθεια που μπορεί να ξεκινήσει να αποδώσει καρπούς.
Το Μ-Λ ΚΚΕ σταθερά προσηλωμένο στον προσανατολισμό που έχει χαράξει είναι έτοιμο να ανταποκριθεί και να συμβάλλει με όλες του τις δυνάμεις σε μια προσπάθεια ευρύτερης πολιτικής συσπείρωσης και συνεργασίας των δυνάμεων της πραγματικής αριστεράς που μπορεί να ανοίξει μια ελπιδοφόρα προοπτική και να εκφράσει τις βαθύτερες ανάγκες και προσδοκίες χιλιάδων αγωνιστών, σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο για τον αγώνα του λαού μας, για την πορεία του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Το καθεστώς της εξάρτησης και της υποτέλειας περνά τώρα μια βαθιά κρίση που οξύνεται κάθε μέρα και περισσότερο. Στη βάση αυτή οξύνονται κι όλες οι αντιθέσεις που διαπερνούν την κοινωνία και πρώτα-πρώτα η κυριότερη από αυτές. Η αντίθεση ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές, Αμερικάνους και Ευρωπαίους, την ντόπια πλουτοκρατική ολιγαρχία και τα πολιτικά τους φερέφωνα και στηρίγματα από τη μια πλευρά και το λαό από την άλλη.
Σε αυτές τις συνθήκες όπου συνασπισμένα σε ένα μαύρο κυβερνητικό μέτωπο τα αστικά κόμματα χαλκεύουν νέα δεσμά καταδικάζοντας το λαό σε αργό θάνατο, τώρα που συντελείται μια πλατιά αφύπνιση των λαϊκών μαζών και νέοι χιλιάδες εργαζόμενοι μπαίνουν στον αγώνα, το πραγματικό ζήτημα που προβάλλει δεν είναι να προσανατολιστεί ο λαός και η Αριστερά στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι και στην αναζήτηση ψευτοαριστερών κυβερνήσεων , αλλά να στραφεί σταθερά στο δρόμο του λαϊκού, εξωκοινοβουλευτικού αγώνα για να ανατραπεί η πολιτική της πείνας, της ανεργίας και της εξαθλίωσης, σαν αναπόσπαστο τμήμα του γενικότερου αγώνα του λαού μας για την έξοδο από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, για την ανατροπή της διπλής κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης, για τη μεγάλη υπόθεση της Ειρήνης, της Δημοκρατίας, της Εθνικής ανεξαρτησίας και του Σοσιαλισμού.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Κάτω η βάρβαρη πολιτική των χαρατσιών, της λεηλασίας και της τρομοκρατίας!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ

Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2011

Με την τρομοκρατική επίθεση των ΜΑΤ ενάντια στην κατάληψη των εργαζομένων της ΔΕΗ και τις συλλήψεις συνδικαλιστών, η νεόκοπη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ έδωσε το πρώτο δείγμα του αντιδραστικού της προσώπου, του τρόπου με τον οποίο σκοπεύει να επιβάλει τις εντολές του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου και της τρόικας.
Η επιλογή της καταστολής και της τρομοκρατίας δεν είναι τυχαία ή στιγμιαία επιλογή. Είναι επιλογή μιας κυβέρνησης υπαγορευμένης από τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία για να συνεχίσει την αντιλαϊκή επέλαση της προηγούμενης. Είναι επιλογή μιας κυβέρνησης που καλείται να προωθήσει ακόμη αγριότερες πλευρές μιας πολιτικής πλήρως απονομιμοποιημένης στις λαϊκές συνειδήσεις.
Και είναι βέβαιο ότι με την προσχηματική επίκληση της «εθνικής σωτηρίας», οι δυνάμεις καταστολής και η κρατική βία, όλο και πιο συχνά, όλο και πιο άγρια, θα χρησιμοποιούνται ενάντια στο λαό και τις διεκδικήσεις του.
Μπροστά σε αυτές τις αντιδραστικές εξελίξεις, ο μόνος δρόμος για το λαό και τους εργαζόμενους είναι ο δρόμος του μαζικού, αποφασιστικού αγώνα, η συγκρότηση ενός ισχυρού Μετώπου Αντίστασης στη βαρβαρότητα που επιβάλλουν ΔΝΤ και ΕΕ και πρόθυμα εφαρμόζουν οι ντόπιες δυνάμεις της υποτέλειας.
• ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ!
• Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ, ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΜΨΕΙ ΤΟΥΣ ΛΑΪΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ!
• ΝΑ ΑΦΕΘΟΥΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ(μ-λ) ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Σύντροφοι και συντρόφισσες, αγαπητοί φίλοι

Είναι γεγονός ότι οι εξελίξεις θέτουν πάρα πολλά καθήκοντα στις δυνάμεις που θέλουν να υπηρετήσουν το κίνημα.

Είναι, επίσης, γεγονός ότι τα καθήκοντα αυτά δεν μπορούν να απαντηθούν όλα με την «ίδια ταχύτητα», ούτε και έχουν την ίδια ιεράρχηση

Θα λέγαμε -με μια έννοια, εδώ, μέσα και μεταξύ μας- πως το βασικό καθήκον σήμερα είναι ότι πρέπει να γίνει ανατροπή του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος, να γίνει επανάσταση.

Έτσι κι αλλιώς, το ζήτημα που τίθεται σε κάθε επίπεδο είναι το «ποιος – ποιον».

Στις μέρες μας ενώ οι πολιτικές εξελίξεις τρέχουν με μεγάλη ταχύτητα, ενώ βιώνουμε μια τρομακτική συμπύκνωση του ιστορικού χρόνου, ταυτόχρονα γνωρίζουμε ότι η παραπάνω διαπίστωση δεν φτάνει, όταν γίνεται σε ένα έδαφος που η ήττα του χτες αναμετριέται με τις ανάγκες ανασυγκρότησης του σήμερα. Σε μια πραγματικότητα που ακόμα οι συγχύσεις και η κυριαρχία αστικών και ρεφορμιστικών απόψεων-για χρόνια-  είναι υπό αναίρεση αλλά δεν έχουν ηττηθεί.

 Αν όμως βγούμε από αυτό το αμφιθέατρο ή από άλλους χώρους συνάντησης των «πολιτικοποιημένων», η ίδια η ζωή μας δείχνει ποιο είναι το βασικό καθήκον:

Είναι η ανάγκη συγκρότησης ενός μαζικού μετώπου αντίστασης στην ιμπεριαλιστική και καπιταλιστική επίθεση.

Η δημιουργία δικτύων λαϊκής αγωνιστικής αλληλεγγύης.

Οι αγώνες και ο συντονισμός σωματείων, οργανώσεων, τοπικών σχημάτων, πρωτοβουλιών γειτονιάς, εργατικών κινήσεων, ανεξάρτητων ανθρώπων ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑ με στόχο την ανατροπή της αντιλαϊκής επίθεσης.

 Με λίγα λόγια, η υπεράσπιση του ίδιου του δικαιώματος στη ζωή.

Είναι τόσο αντιφατικές αυτές οι τοποθετήσεις όσο από μια πρώτη ματιά φαίνονται και ακούγονται
Όχι.
Είναι καθαρό σε μας ότι η πραγματική ανάπτυξη των αγώνων, δημιουργεί το έδαφος για το ανέβασμα της πάλης σε άλλο πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο. Η πραγματική ανάπτυξη των αγώνων θα δημιουργήσει άλλα καθήκοντα που ούτε μπορούμε σήμερα να φανταστούμε. Θα απαιτήσει μορφοποιήσεις και συγκρότηση που να κάνουν εφικτή την «έφοδο στον ουρανό».
Η αποτελεσματική ανταπόκριση σε αυτό το καθήκον ΖΩΗΣ της εργατικής τάξης και του λαού θα οξύνει την κρίση του συστήματος για τον απλό λόγο ότι κάθε κερδισμένο λαϊκό δικαίωμα, κάθε νικηφόρος αγώνας είναι παράγοντας όξυνσης της καπιταλιστικής κρίσης.
Γι’ αυτό η γνωστή φιλολογία για «αριστερή διέξοδο» από την κρίση –με όποια παραλλαγή κι αν εμφανίζεται - είναι μια φιλολογία που, είτε εκούσια είτε ακούσια, φλερτάρει πότε με το κίνημα και πότε με γέφυρες με το σύστημα.
Όσοι παρεμβαίνουν στο κίνημα είναι υποχρεωμένοι να απαντήσουν καθαρά σε μερικά ερωτήματα:

• Υπάρχουν δυνατότητες κυβερνητικού προγράμματος μεταρρυθμίσεων προς όφελος τους λαού στις σημερινές συνθήκες;
• Υπάρχει δυνατότητα αυτόνομου λαϊκού και εργατικού κινήματος ή μόνο συμπληρωματικού σε αστικές εκδοχές;
• Υπάρχουν δυνάμεις της αστικής τάξης που βλέπουν σε μια ανεξάρτητη και «φιλολαϊκή» διαχείριση; 
• Η απάντηση είναι στο κίνημα ή σε νέο-σοσιαλδημοκρατικές κυβερνητικές λύσεις με ολίγη από κίνημα;                                                                                                      
• Θα τελειώνουμε τις απεργίες  σαλπίζοντας εκλογές και δημοψηφίσματα ή θα προσπαθούμε να τις συνεχίζουμε;
• Ήρθε η ώρα της αριστεράς, που οφείλει να φορέσει το εκλογικό της κοστούμι η να ετοιμάσει το μεταβατικό της πρόγραμμα και να πάει στο ραντεβού με την ιστορία;
• Θα βγαίνουμε στο δρόμο και θα «παλεύουμε» να πέσει η κυβέρνηση ελπίζοντας ότι θα τσιμπήσουμε κάτι από την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού ή θα παλεύουμε για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής;
• Πού αλλού, εκτός από κομμάτια της αστικής τάξης, απευθύνεται το αίτημα για «επαναδιαπραγμάτευση του χρέους»;                             
• Αναγνωρίζει η Αριστερά ότι ο λαός και η εργατική τάξη χρωστάνε στον ιμπεριαλισμό;                                                       
• Αν η κυβέρνηση επαναδιαπραγματευτεί το χρέος, αν το «κούρεμα» πετύχει, η επίθεση θα κοπάσει;

Όσο μας αφορά, έχουμε δώσει τις απαντήσεις μας καθαρά.
Η καπιταλιστική κρίση και η επιθετικότητα του συστήματος δεν αφήνει κανένα περιθώριο φιλολαϊκών διαχειρίσεων. Το σύστημα πιέζει σε πλήρη ευθυγράμμιση και βγάζει «εκτός νόμου» όποιον δεν είναι απολύτως στοιχισμένος. Η ελληνική αστική τάξη χρωστάει την ύπαρξή της στον ιμπεριαλισμό και έχει δεσμούς εξάρτησης με ΗΠΑ και ΕΕ. 
ΔΕΝ υπάρχουν στους κόλπους της αστικής τάξης παραλήπτες των μηνυμάτων καλής θέλησης «για να βγούμε από την κρίση». 
Μόνη λύση για μας είναι η ανάπτυξη του κινήματος αντίστασης και της ταξικής πάλης. 
Και τότε τι; Μόνο κίνημα βλέπουμε;
Πού είναι η ανάγκη «πολιτικής συγκρότησης» και κάλυψης του πολιτικού κενού;
Ποια μπορεί και πρέπει να είναι η απάντηση στα ζητήματα που τίθενται τόσο τα άμεσα όσο και αυτά που συνδέονται με την προοπτική του κινήματος; Μπορούμε να περιμένουμε μια τέτοια απάντηση από τις δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά και έτσι όπως αυτές είναι και κινούνται;
Μπορούμε να ευελπιστούμε ότι θα αντιληφθούν κατ’ αρχάς ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα που τίθεται και θα κινηθούν με βάση την κρισιμότητα των περιστάσεων;
Ότι θα ξεφορτωθούν την ιδεολογική και πολιτική σαβούρα που κουβαλάν και θα αναπροσανατολιστούν στην πολιτική γραμμή και τις κατευθύνσεις τους;
Ότι θα αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στο λαό και το κίνημα;
Η απάντηση σ’ αυτά τα ερωτήματα υπάρχει μέσα στα ίδια τα ερωτήματα και τα πραγματικά δεδομένα. Αν μπορούσαν θα το ‘χαν κιόλας κάνει ή το λιγότερο θα ‘χαν έμπρακτα προσανατολιστεί σε μια τέτοια κατεύθυνση. 
Η επιμονή του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ  να  κορυφώνουν την κόντρα τους με το σύστημα με το αίτημα «να γίνουν εκλογές», έστω κι αν παρουσιάζεται σαν ένα βήμα προς τη συγκρότηση του κινήματος και της εργατικής τάξης σαν τάξη για τον εαυτό της, αποπροσανατολίζει τον κόσμο. Οδηγεί τις λαϊκές μάζες από το δρόμο …στις κάλπες, δηλαδή από το γήπεδο του κινήματος στο γήπεδο του συστήματος.
Τα μεταβατικά προγράμματα που κάνουν οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, προγράμματα διαχείρισης τα λέμε εμείς, αν δεν είναι φαεινές, αυταπατώνται με αλλαγές στον διεθνή προσανατολισμό της χώρας, όταν μάλιστα στην ανάλυση τους απουσιάζει παντελώς και ο ιμπεριαλισμός και η εξάρτηση. Όχι μόνο δεν θέτουν με καλύτερους όρους τα ζητήματα της επαναστατικής προοπτικής, αλλά  ευνοούν και καλλιεργούν αυταπάτες.
Όλα αυτά συνολικά παρμένα είναι που ορίζουν σαν βασική για εμάς την κατεύθυνση ανασύστασης ανασυγκρότησης του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος:

· εργατικού, επειδή ένα τέτοιο κίνημα έχει σαν κοινωνική του βάση και πεδίο αναφοράς την εργατική τάξη. Επειδή η εργατική τάξη αποτελούσε πάντα και αποτελεί τη δύναμη κορμό της λαϊκής πάλης. Την σταθερή και αμετακίνητη βάση της αδιαπραγμάτευτης αντίθεσης με το σύστημα. Την κύρια δύναμη αναμέτρησης με το σύστημα και ανατροπής του και ταυτόχρονα τον φορέα οικοδόμησης μιας άλλης, μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας. Αυτά είναι που ορίζουν και σαν βασικό στόχο την «εκ νέου» συγκρότηση της εργατικής τάξης σε «τάξη για τον εαυτό της», σαν απαραίτητη προϋπόθεση για την εκπλήρωση του ρόλου της.
· Επαναστατικού, επειδή πραγματική και ολοκληρωμένη διέξοδος για τα προβλήματα και τις προσδοκίες των λαών μπορεί να ανοίξει μόνο με την επαναστατική ανατροπή της κυριαρχίας του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος.
· Κομμουνιστικού, επειδή το κομμουνιστικό κίνημα στην ιστορική του πορεία απέδειξε ότι είναι το μόνο κίνημα καθολικής άρνησης του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος, ότι είναι το μόνο κίνημα αποτελεσματικής και νικηφόρας αναμέτρησης με αυτό και αποφασιστικής συμβολής στην οικοδόμηση μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας. Επειδή ακόμη και στις σημερινές δύσκολες συνθήκες των ολότελα αρνητικών συσχετισμών σε παγκόσμια κλίμακα, στα βουνά του Νεπάλ, στα δάση της Ινδίας και σε άλλες περιοχές του κόσμου αποδείχνει ότι βρίσκεται πάντα στο πλευρό των λαϊκών μαζών. Ότι μπορεί να εμπνεύσει, να συσπειρώσει τις λαϊκές δυνάμεις. Ότι είναι διατεθειμένο να συγκρουστεί αποφασιστικά με τις δυνάμεις του συστήματος, ότι μπορεί ακόμη να ανοίγει δρόμους για το μέλλον.
· Ανασύσταση, επειδή η συγκρότηση του λαϊκού κινήματος και η ανύψωση της λαϊκής πάλης στο ανώτερό της επίπεδο προϋποθέτει την διαμόρφωση και πειστική προβολή της δυνατότητας για ολοκληρωμένη διέξοδο και προοπτική αυτής της πάλης.
Επειδή αυτή η διέξοδος συνδέεται αναπόσπαστα με την προοπτική του σοσιαλισμού. Και αυτό με τη σειρά του συνδέεται με την αναγκαιότητα πειστικής ερμηνείας των όρων και των αιτίων της παλινόρθωσης, της ήττας. Επειδή τα διδάγματα και τα συμπεράσματα που θα εξαχθούν, θα πρέπει να ενσωματωθούν στη διαμόρφωση της σημερινής φυσιογνωμίας, των στόχων και της πολιτικής του κινήματος.
Και επειδή για να μπορέσουμε να τα κάνουμε όλα αυτά, θα πρέπει πρώτα να απορρίψουμε όλη τη ρεβιζιονιστική, ρεφορμιστική και οπορτουνιστική σαβούρα που έχει φορτωθεί στις πλάτες του κινήματος επί δεκαετίες και το τελματώνει.
· Επειδή τέλος η συγκρότηση των λαϊκών δυνάμεων στο επίπεδο που απαιτείται, ώστε να αντισταθούν και μέσα από την πάλη τους να αναπτυχθούν σε δύναμη συνολικής αντιπαράθεσης με το σύστημα, προϋποθέτει την εκπλήρωση όλων αυτών των καθηκόντων, όλων των στόχων.

Έχετε πρόταση; Μας ρωτούν πολλοί. Άλλοι για να μας στριμώξουν κι άλλοι για να καταλάβουν την άποψη μας.

Η πρότασής μας μέχρι τώρα επικεντρώθηκε στην προώθηση και δημιουργία εστιών αντίστασης παντού στην κατεύθυνση συγκρότησης του Μετώπου Αντίστασης μέσα από την Κοινή Δράση.

Σήμερα θεωρούμε ως επιβεβλημένη αναγκαιότητα να καλέσουμε σε μια μάχιμη, μαχητική, πολιτική, συγκροτημένη και κινηματική κατεύθυνση ρήξης και απόρριψης της κληρονομιάς της ήττας και της υποταγής που μας κληροδότησαν οι προηγούμενες δεκαετίες.
Καλούμε και προτείνουμε τη συγκρότηση ενός μόνιμου μετωπικού συντονισμού, συζήτησης, κοινής δράσης και μαζικού αγώνα.

Το πρώτο που θέλουμε εδώ να διευκρινίσουμε είναι πως στην πρόταση αυτή δεν οδηγηθήκαμε επειδή έτσι μας ήρθε. Να κάνουμε κι εμείς μια πρόταση καλών και ευγενικών ενωτικών προθέσεων, αλλά στη βάση των εκτιμήσεων για την πολιτική κατάσταση και τα ζητήματα που θέτει. Των προβλημάτων που αντιμετωπίζει το κίνημα, της κατάστασης που υπάρχει στα πλαίσιά του, το πώς μπορεί να προχωρήσει και μέσα από ποιους δρόμους.

Θεωρούμε ότι το πρωταρχικό πεδίο όπου κρίνεται καθημερινά η πορεία των πραγμάτων, όπου κυοφορούνται και διαμορφώνονται οι απαντήσεις είναι αυτό της ταξικής πάλης. Αυτής που καθημερινά διεξάγεται σε όλα τα πεδία και με όλους τους τρόπους ανάμεσα στις δυνάμεις του συστήματος από τη μια και της εργατικής τάξης, του λαού και της νεολαίας από την άλλη. Καμιά απάντηση δεν μπορεί να δοθεί, κανένα κίνημα δεν μπορεί να αναπτυχθεί και καμιά προοπτική να πάρει υπόσταση, αν δεν στηριχτεί και στηρίζει τον αγώνα για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο λαός.

Τα παραδείγματα που μπορούν να αντληθούν από τα γεγονότα του δεκαημέρου 10-20 Οκτώβρη  δείχνουν, αυτή τη σχέση, ανάμεσα στις πραγματικές αναγκαιότητες της ταξικής πάλης όπως την προσδιορίζει η κοινωνική και πολιτική κατάσταση από τη μια, με την πρότασή μας από την άλλη.

Οι καταλήψεις σε δημόσιες υπηρεσίες και υπουργεία,  που μπορεί να ξεκίνησαν με την υπόδειξη των συνδικαλιστικών ηγεσιών –για να «ξεφορτωθούν» οι ίδιες το πρόβλημα–

αλλά με τροφοδότη την αγανάκτηση και την οργή των εργαζομένων, έδειξαν σημαντικές δυνατότητες να εξελιχθούν σε πραγματικούς αγώνες.    Σκόνταψαν όμως στην ανοιχτή υπονόμευση των συνδικαλιστών των κυρίαρχων δυνάμεων (π.χ. υπουργείο Παιδείας) και τελικά στην ίδια την απουσία ενός πολιτικού-κινηματικού δυναμικού που θα έβαζε την απαιτούμενη «πλάτη» για να πάνε παραπέρα.

Ανάλογα παραδείγματα κατάπνιξης-βραχυκύκλωσης αγώνων υπήρξαν στην ΠΟΕ-ΟΤΑ, λίγο νωρίτερα στην ΕΘΕΛ ή ακόμα και σε ολόκληρους κλάδους (ΟΛΜΕ, ΔΟΕ) και πιο πριν στα πανεπιστήμια. Δεν είναι λοιπόν μόνο η πολιτική τρομοκρατία του συστήματος και η κρατική βία και καταστολή που επεμβαίνουν για να καταστέλλουν τις φωτιές του λαϊκού ξεσηκωμού που κάθε τόσο ανάβουν. Είναι και η «εσωτερική» πολιτική καταστολή που πατά στον οργανωτικό και πολιτικό αφοπλισμό των μαζών, είτε για να μην εκδηλωθεί καν η φωτιά του αγώνα είτε για να τη σβήσει στην αρχή της, παραγράφοντας σαφείς διαθέσεις, κινήσεις και αποφάσεις των εργαζομένων.

Για ποιο κίνημα λοιπόν μπορούμε να μιλάμε αν δεν επιχειρήσουμε την μαζικότερη δυνατή και αποφασιστική αντιμετώπιση της καταστολής, της καταπίεσης, της τρομοκρατίας που προωθεί το σύστημα.

Για ποια ενότητα  μπορούμε να μιλάμε αν δεν προσπαθήσουμε να δώσουμε την αποτελεσματικότερη δυνατή απάντηση στην επίθεση του κεφαλαίου και του κυβερνητικού μπλοκ εξουσίας, που χωρίς προσχήματα αναγκάζεται σήμερα να συμπεριλάβει το σύνολο των δυνάμεων του αστισμού.

Σε ποια προοπτική αναφερόμαστε, αν δεν αγωνιστούμε άμεσα και αποφασιστικά ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που κομματιάζουν χώρες και λαούς. Αν δεν αναπτύξουμε την πάλη μας ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο.

Για μας είναι ξεκαθαρισμένο πως οτιδήποτε επιμένει να κινείται έξω απ’ αυτό το πεδίο και παραγνωρίζοντας τις αναγκαιότητες που θέτει, είναι καταδικασμένο να παραμείνει εγκεφαλικό, ιδεαλιστικό, στείρο, μηχανιστικό και ανίκανο να συμβάλει στην υπόθεση του λαού και του κινήματος.

Το δεύτερο στοιχείο της αντίληψης που μας οδηγεί σε μια τέτοια κατεύθυνση είναι η αναγνώριση της πραγματικότητας που υπάρχει στα πλαίσια των δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά.

Το δεδομένο ότι υπάρχουν σημαντικές ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές.

Το να κρύβεται κανείς πίσω από το δάχτυλό του και να καμώνεται πως δεν τις βλέπει, το να τις ξορκίζει στο όνομα τάχα της «ενότητας» απλά υποκρίνεται. Πολύ περισσότερο όταν έχουμε σαν δεδομένο ότι ο καθένας ευνοεί τη δική του ενότητα. Η αναγνώριση λοιπόν αυτής της πραγματικότητας σημαίνει κάτι πολύ απλό:

Ότι ο μόνος παράγοντας που μπορεί να υπαγορεύσει διαφοροποιήσεις, τροποποιήσεις ή και αλλαγές θέσεων είναι οι απαιτήσεις του κινήματος, όπως αυτές γεννιούνται, διαμορφώνονται και αναδείχνονται στο πεδίο της ταξικής πάλης.

Τρίτο εξ ίσου σημαντικό είναι το γεγονός ότι υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες αγωνιστές στη χώρα μας, τόσο μέσα σε κόμματα, οργανώσεις, κινήσεις, όσο και «γύρω» και έξω απ’ αυτές. Αγωνιστές, αριστεροί, προοδευτικοί, κομμουνιστές, που θέλουν να αντισταθούν, που είναι διατεθειμένοι να στοιχηθούν στην υπόθεση του λαού και του κινήματος.

Ποιο είναι αλήθεια το πεδίο «συνάντησης» κατ’ αρχάς όλων αυτών των αγωνιστών; Αυτό που θα τους δώσει τη δυνατότητα να δουν «πόσοι πολλοί είναι»,  να εκδηλώσουν τις διαθέσεις τους,  να ισχυροποιηθούν μέσα απ’ αυτό ισχυροποιώντας ταυτόχρονα και το κίνημα;

Η ζωή έχει δώσει κιόλας τις απαντήσεις της.

 Η ορμητική και ταυτόχρονα ελπιδοφόρα παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα στο προσκήνιο,  όπως τη ζήσαμε με τις πλατείες,   με τις 48ωρες απεργίες του Ιούνη και του Οχτώβρη,  με τις λαϊκές διαδηλώσεις στην 28 Οχτώβρη,  έχει ανεβάσει τον «πήχη» των απαιτήσεων.  Και έχει τροποποιήσει δραστικά και τις δυνατότητες.

Αν λοιπόν οι δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά έχουν να κάνουν κάτι ως προς αυτό είναι να συμβάλλουν στη διαμόρφωση δρόμων προσπέλασης αυτού του κόσμου, αυτών των αγωνιστών στο πεδίο «συνάντησής» τους.

Στο πεδίο της Αντίστασης, στο πεδίο της Κοινής Δράσης. 

Σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλες και φίλοι

Με βάση όλα τα παραπάνω,

με την εργατική τάξη και το λαό της χώρας να αντιμετωπίζουν άμεσα προβλήματα επιβίωσης

τη νεολαία να σέρνεται στην ανεργία, στη σύγχρονη δουλεία και στη μετανάστευση χωρίς να της αφήνουν ούτε ένα πόντο όνειρο για τη ζωή της,

θεωρούμε  επιβεβλημένη αναγκαιότητα να καλέσουμε σε μια μάχιμη, μαχητική, πολιτική, συγκροτημένη και κινηματική κατεύθυνση ρήξης και απόρριψης της κληρονομιάς της ήττας και της υποταγής που μας κληροδότησαν οι προηγούμενες δεκαετίες.
Καλούμε και προτείνουμε τη συγκρότηση ενός μόνιμου μετωπικού συντονισμού, συζήτησης, κοινής δράσης και μαζικού αγώνα.

Η πρόταση μας αυτή έχει σαν βάση αναφοράς της:
• Την ανάγκη και τη δυνατότητα του λαού μας να παλέψει μαζικά ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την εξάρτηση της χώρας, στηριγμένος στις δικές του δυνάμεις. Συγκροτώντας ξανά «από την αρχή» την πολιτική κατεύθυνση της αγεφύρωτης αντίθεσής του με το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό, με το κράτος και τα κόμματα του συστήματος.
• Την ανάγκη να ενισχυθεί η αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση και η διεθνιστική αλληλεγγύη μέσα στο λαό και στο κίνημα. Να ενισχυθεί και να κάνει βήματα η κατεύθυνση του αντιιμπεριαλιστικού μετώπου με όλους τους λαούς της περιοχής, αλλά και η ανάδειξη της πάλης των λαών και ιδιαίτερα αυτών που μάχονται σήμερα σε επαναστατική κατεύθυνση, παντού στον κόσμο.
• Την άμεση αναγκαιότητα ανάδειξης ενός πλαισίου στόχων πάλης για την ανατροπή της επίθεσης, για την συνολική αντιπαράθεση στον ιμπεριαλισμό και σε όλες τις πολιτικοστρατιωτικές δυνάμεις του, που εκφράζουν επιβάλλουν και διευρύνουν την εξάρτηση και την υποδούλωση της χώρας και του λαού

( ΔΝΤ, ΕΕ, ΝΑΤΟ, αμερικανονατοϊκές βάσεις)
• Την πεποίθηση ότι στη βάση μιας τέτοιας κατεύθυνσης, πριν από όλα η εργατική τάξη της χώρας, έλληνες και μετανάστες εργάτες, αλλά και συνολικά ο λαός και η νεολαία θα ανασυνθέσουν και θα συγκροτήσουν - μέσα στην πάλη τους και από την πάλη τους - τις οργανώσεις  και τις δυνάμεις τους σε ιδεολογική και πολιτική βάση συνολικής αντιπαράθεσης με το σύστημα συγκροτώντας σε μια πορεία τους όρους της επαναστατικής τους προοπτικής.

      Η πρότασή μας απευθύνεται σε κάθε πολιτική οργάνωση, συλλογικότητα, σε κάθε ανένταχτο αγωνιστή, που συμμερίζεται τις αναγκαιότητες και τους στόχους στη βάση των οποίων γίνεται.

      Επιδιώκουμε να παλευτεί σε σύνδεση με τις αυξημένες πολιτικές και κινηματικές ανάγκες της περιόδου και οι διαδικασίες συζήτησής της να γίνουν οπωσδήποτε με ανοιχτούς και δημόσιους όρους.

      Θεωρούμε αναγκαίο να υπηρετεί και να ευνοεί κάθε στιγμή τις «από τα κάτω» πρωτοβουλίες, να βρίσκεται σε σχέση διαλεκτικής αλληλοτροφοδότησης με αυτές. Για αυτό η όποια καταρχήν διαμόρφωση μπορέσει να προκύψει από την πρότασή μας πρέπει να είναι διαρκώς ανοιχτή στη δυναμική που θα διαμορφώνει το κίνημα και η ταξική πάλη.

      Το κύριο στοιχείο που πρέπει να χαρακτηρίζει το προχώρημα της είναι να συμβάλλει σε πραγματικά βήματα του κινήματος και της λαϊκής πάλης!

Σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλες και φίλοι

Η πρόταση μας στοχεύει και φιλοδοξεί να συγκροτείται πολιτικά και κινηματικά ένα διαρκώς διευρυνόμενο δυναμικό των αγώνων, έτσι ώστε:
* Να παλεύει μέσα στους χώρους δουλειάς τον στόχο της πολιτικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος στη βάση της ανεξαρτησίας από το κράτος και τους θεσμούς του και για την ταξική αναγέννησή του.
* Να διαμορφώνει σε κεντρικό επίπεδο πολιτικούς όρους αναφοράς για τους αγώνες του λαού και της νεολαίας με τη λογική της Κοινής Δράσης, με την ανάδειξη των πολιτικών στόχων της πάλης απέναντι στο σύστημα και στον ιμπεριαλισμό, με πρωτοβουλίες συζήτησης για τα πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα του κινήματος.
Είμαστε βέβαιοι ότι η θολούρα, η απογοήτευση, η υπόκλιση στον σημερινό συσχετισμό, που εμφανίζεται με «μαχητικές», συμμοριοποιημένες, απολίτικες ή όποιες άλλες μορφές, δεν θα απαντηθούν με τις μεταξύ τους συγκρούσεις,  ούτε θα ξεπεραστούν αν υπαχθούν στον διάχυτο κυβερνητισμό.

Δεν είναι αυτή η πολιτικοποίηση, η λαϊκότητα και η ελπίδα που έχει να δώσει μια Αριστερά της μάχης, του κινήματος και της επαναστατικής προοπτικής! Ούτε είναι αυτός ο δρόμος της αντιπαράθεσης με το σύστημα, της υπεράσπισης των λαϊκών ελευθεριών  και της αναγκαίας αμφισβήτησης και σύγκρουσης με τα διαρκώς πιο στενά όρια που θέλει να επιβάλει ο αστικός πολιτικός κόσμος στη μαζική και πολιτική πάλη.

Αυτό που  έχουμε καθαρό είναι το εξής:

Την πορεία των πραγμάτων δεν θα την κρίνουν οι υπολογισμοί και καιροσκοπισμοί της α ή β πολιτικής δύναμης.

Θα την κρίνει η πορεία όξυνσης της ταξικής πάλης και οι απαιτήσεις που όλο και πιο έντονα θα θέτει.
Η πάλη των λαϊκών μαζών το μήνα που πέρασε και οι επόμενες μάχες που άμεσα έρχονται αναδείχνουν τα πραγματικά ζητούμενα και δίνουν υλικές δυνατότητες για την αντιμετώπισή τους.

Ανεξάρτητα από τις υποκειμενικές εκτιμήσεις και στάσεις που τελικά ο καθένας θα επιλέξει,  είμαστε βέβαιοι ότι αυτό το βήμα  ΜΕΤΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ – ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ το απαιτούν οι συνθήκες και θα παλέψουμε για να γίνει!

Με αποφασιστικότητα, επαναστατική αισιοδοξία και εμπιστοσύνη στις αστείρευτες δυνάμεις του λαού μας!!!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ(μ-λ) ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Πραγματοποιήθηκε με επιτυχία η πολιτική εκδήλωση που οργάνωσε την Κυριακή 20/11, η Κομματική Οργάνωση Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ(μ-λ) στο Εργατικό Κέντρο. Θέμα της εκδήλωσης οι πολιτικές εξελίξεις, οι κατευθύνσεις πάλης και η πρόταση αγωνιστικού συντονισμού και κοινής δράσης. Εκ μέρους των διοργανωτών μίλησαν ο Δ.Παυλίδης και ο Γ.Ματσούκας. Στην πρόσκληση για συμμετοχή στην εκδήλωση ανταποκρίθηκαν εκπρόσωποι από άλλες αριστερές οργανώσεις, καθώς και ανένταχτοι αγωνιστές. Εκ μέρους των συντρόφων του Μ-Λ ΚΚΕ μίλησε ο Θανάσης Τσιριγώτης, από το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα ο Ντίνος Παντελίδης καθώς και εκπρόσωπος της ΑΡΑΝ. Παρεμβάσεις έγιναν επίσης από συναγωνιστές απο τις τοπικές Πρωτοβουλίες που δραστηριοποιούνται στις γειτονιές της Θεσσαλονίκης. Σχεδόν όλοι όσοι πήραν τον λόγο, εκτίμησαν σαν θετική την πρόταση του ΚΚΕ(μ-λ) και συμφώνησαν στην ανάγκη αναβάθμισης της κοινής δράσης, μέσα στο εργατικό κίνημα, τις λαϊκές αντιστάσεις και τα κοινωνικά μέτωπα.

Ακολουθεί η εισήγηση του Δ. Παυλίδη

Από την περασμένη Τετάρτη έχουμε μια νέα (τρόπος του λέγειν) κυβέρνηση με επικεφαλής έναν αρχιτραπεζίτη, ευγενικό στην επιφάνεια αλλά πιστό μαντρόσκυλο της Τρόικας και έναν από τους αρχιτέκτονες του αλυσοδέματος της χώρας στην ζώνη του ευρώ. Και μια συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, ΝΔ μαζί με το φασιστικό ΛΑΟΣ, ένα αντιδραστικό μέτωπο ενάντια στον αγωνιζόμενο λαό. Πίσω από τις λεπτομέρειες, τα διάφορα καμώματα, τις φαιδρότητες, τα μπρος πίσω κλπ κρύβεται μια ωμή πραγματικότητα. Έγινε εν τέλει πράξη η πολύμηνη απαίτηση και διαρκής πίεση των ξένων αφεντικών, κύρια των δυτικοευρωπαίων ιμπεριαλιστών και της ντόπιας ολιγαρχίας για την συγκρότηση μιας συμμαχικής κυβέρνησης για να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η ογκούμενη λαϊκή οργή και να περάσουν πιο εύκολα όλα τα μέτρα, τα πακέτα και τα κουρέματα που οδηγούν στην εξαθλίωση την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία. Η κυβέρνηση Παπαδήμου δεν ήταν έμπνευση της στιγμής, ατύχημα η απλά μια επιλογή απελπισίας. Ψήνονταν από καιρό συστηματικά στο παρασκήνιο και στα διάφορα επιτελεία εντός και εκτός των συνόρων, από το καλοκαίρι τουλάχιστον του 2010, όταν άρχισε να γίνεται φανερό πως η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, αργά η γρήγορα, δεν θα άντεχε από μόνη της να σηκώσει το φορτίο του αντιλαϊκού Αρμαγεδώνα.
Η υπόθεση με το δημοψήφισμα που ανήγγειλε ο Παπανδρέου λειτούργησε σαν πυροδότης αυτών των σχεδιασμών, έτσι ώστε να βγούνε στην επιφάνεια και εκβιαστικά να απαιτήσουν άμεση υλοποίηση. Άλλωστε η μια από τις σημαντικές πλευρές της κίνησης του Παπανδρέου ήταν ακριβώς η επιδίωξη να στριμωχτούν οι υπόλοιπες αστικές πολιτικές δυνάμεις σε μια συναινετική στάση και ταυτόχρονα να υφαρπαχτεί με εκβιασμό η λαϊκή έγκριση, χωρίς να γίνουν εκλογές τις οποίες όχι μόνο το ΠΑΣΟΚ αλλά και πολλοί άλλοι δεν τις ήθελαν και δεν τις θέλουν για ευνόητους λόγους. Η άλλη σημαντική πλευρά ήταν η απέλπιδα προσπάθεια του Παπανδρεϊκού επιτελείου να εκμεταλλευτεί τις αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών (εντός και εκτός Ευρώπης) έτσι ώστε να δοθεί χρόνος και ευκαιρία για μια επαναδιαπραγμάτευση των όρων και των πολιτικών που την είχαν στριμώξει στον τοίχο. Έγινε όμως στην χειρότερη στιγμή, δηλαδή ακριβώς στην στιγμή που η πυρκαγιά της κρίσης του ευρωπαϊκού χρέους άρχισε να εξαπλώνεται σαν την φωτιά σε ξερά χόρτα. Βερολίνο, Παρίσι και Βρυξέλλες είδαν πως η κίνηση για δημοψήφισμα μπορούσε να λειτουργήσει σαν δυναμίτης στις εξελίξεις και την αντιμετώπισαν με τον τρόπο που όλοι γνωρίζουμε. Σφίγγοντας την θηλιά της έκτης δόσης και δείχνοντας την πόρτα για αποπομπή της χώρας από την ζώνη του ευρώ. Χρησιμοποίησαν την κίνηση για να θέσουν ανοικτά τους όρους τους και εν τέλει να υπαγορεύσουν τον σχηματισμό της κυβέρνησης που από καιρό ζητούσαν. Έτσι που ήρθαν τα πράγματα ούτε οι Αμερικανοί που καιρό τώρα κατανοούσαν και χτύπαγαν φιλικά στην πλάτη τον Παπανδρέου μπορούσαν να κάνουν τίποτε περισσότερο από το να πάρουν αποστάσεις. Τα υπόλοιπα τα είδατε σε ζωντανή σύνδεση και αυτό αποτελεί ένα καλό μάθημα για το πώς σχηματίζονται κυβερνήσεις όταν τα ξένα αφεντικά της ελληνικής ολιγαρχίας το αποφασίσουν.
Αν και η κυβέρνηση Παπαδήμου πατάει στην κυριολεξία στα αναμμένα κάρβουνα της λαϊκής οργής και βρίσκεται μπροστά σε κατακλυσμιαίες εξελίξεις που έτσι και αλλιώς την ξεπερνούν, κουβαλώντας στο εσωτερικό της, αντιφάσεις, αντιθέσεις και λεπτές ισορροπίες θα ήταν λάθος να την υποτιμήσουμε, ή να πιστέψουμε πως στα σίγουρα έχει σύντομη ημερομηνία λήξης. Γιατί ανεξάρτητα από τι λέει και τι δεν λέει ο Σαμαράς και το κομμάτι εκείνο της Νέας Δημοκρατίας που τον στηρίζει στο φινάλε εκείνο που θα μετρήσει θα είναι το αίσθημα αυτοσυντήρησης της ελληνικής αστικής τάξης και οι εντολές των ξένων αφεντικών. Από την άλλη αποτελεί μια «πρόβα τζενεράλε», μια δοκιμή για μαύρους, αντιδραστικούς πολιτικούς συνασπισμούς ακόμα και αν γίνουν σύντομα οι εκλογές. Δοκιμάζονται αντοχές και διαθέσεις τόσο για τους πάνω όσο και για να συνηθίζουν στην ιδέα οι από κάτω. Ορισμένοι μιλάνε για εκτροπή. Υπάρχουν τέτοια στοιχεία. Αν και προς το παρόν κρατιούνται τα προσχήματα και οι συνταγματικές πρόνοιες δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να εφησυχάζουμε. Όλα είναι στο πρόγραμμα αν δεν μπορεί να χειραγωγηθεί με κλασσικούς πολιτικούς τρόπους η λαϊκή οργή και αντίσταση. Έχουμε μπει σε μια περίοδο τρομακτικής επιτάχυνσης των κοινωνικών και άρα πολιτικών εξελίξεων, μεγάλων ανατροπών και αδιεξόδων για το σύστημα και γι' αυτό θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για εκπλήξεις και απροσδόκητα γεγονότα και καταστάσεις. Τίποτε δεν μπορεί να αποκλειστεί.
Η ελληνική ολιγαρχία, συνεπής στις παραδόσεις και την φυσιογνωμία της ούτε που διανοείται να σκεφτεί άλλον δρόμο. Γαντζωμένη στην κουπαστή, προσπαθεί με νύχια και δόντια να διασώσει την εξουσία της πάνω στον λαό και τον πλούτο της που έχει αποθηκεύσει στα σεντούκια των ξένων τραπεζών και στις οφσόρ, προσφέροντας όποιο αντίτιμο της ζητηθεί για να παραμείνει στην ζώνη του ευρώ. Δηλαδή. Τους εργαζόμενους, την νεολαία, τους άνεργους, την εργασία και την δύναμη τους, την απόγνωση και την ανάγκη τους. Με μισθούς και μεροκάματα Βουλγαρίας, Κίνας , τριτοκοσμικούς για να δουλεύουν όσο και όποτε θέλουν τα αφεντικά. Την δημόσια περιουσία, τον πλούτο της χώρας, το έδαφος, το υπέδαφος, τον ήλιο και τον αέρα, τις δημόσιες επιχειρήσεις όλα δηλαδή και αν γίνεται σε πακέτο, στο σφυρί, έναντι πινακίου φακής. Έχουν φτάσει πλέον να παζαρεύουν και την ολοκληρωτική εκχώρηση της σε ευρωπαίους μάνατζερ, να την βάλουν ενέχυρο στους Τροϊκανούς, να την στείλουν στις Βρυξελλες για να την τεμαχίσουν και να την πουλήσουν από εκεί. Και έχουν το θράσος και αποπάνω αυτό να το αποκαλούν πατριωτισμό και να εγκαλούν όσους αγωνίζονται, αντιστέκονται και δεν συμφωνούν σαν αντίπαλους της πατρίδας. Παλιά μου τέχνη κόσκινο. Μια ζωή τα ίδια, ή για την ακρίβεια πολλές ζωές τα ίδια. Οι απόγονοι των Τσολάκογλου και των δοσίλογων, των μαυραγοριτών και των συνεργατών στην τριπλή κατοχή, αυτοί που αρνήθηκαν να αντισταθούν παρά τις επίμονες εκκλήσεις των κομμουνιστών και τις ηρωικές θυσίες του λαού μας, αυτοί που λούφαξαν η την κοπάνησαν στο εξωτερικό και γύρισαν πάνω στα εγγλέζικα τανκς και νίκησαν με την βοήθεια του Τρούμαν και των αμερικάνικων ναπάλμ, αυτοί που πλούτισαν με το λαθρεμπόριο, αυτοί που μεταπολεμικά φτιάχτηκαν από την ξένη βοήθεια την ώρα που η νεολαία της χώρας έτρεχε στα σκλαβοπάζαρα της Ευρώπης, αυτοί που μας βαλαν στην ΕΟΚ και έκαναν την χώρα ξέφραγο αμπέλι, δεν υπήρξαν ποτέ αληθινοί πατριώτες. Αλλά και τώρα τα τελευταία χρόνια. Φλόμωσαν τον λαό με ψέματα για ισχυρή Ελλάδα την ίδια ώρα που παραφούσκωναν τους λογαριασμούς στην Ελβετία και αγόραζαν ακίνητα στο Λονδίνο και το Παρίσι, την ίδια ώρα άφηναν τον λαό και την χώρα έρμαιο στις πολυεθνικές, το χρηματιστικό κεφάλαιο, στους ξένους τοκογλύφους, στους έμπορους όπλων. Συμφώνησαν στην καταστροφή της αγροτικής παραγωγής, διέλυσαν την παραδοσιακή ελαφριά μεταποίηση και βιομηχανία, παρέδωσαν στο ξένο κεφάλαιο στρατηγικούς κλάδους της οικονομίας, ξεπούλησαν δημόσιο πλούτο.
Στην προπαγάνδα αυτή περί ισχυρής Ελλάδας που άνθισε στα χρόνια του Σημιτισμού, του Ολυμπισμού, του Χρηματιστηρίου και του γιούρο (οικονομικού και ποδοσφαιρικού) δυστυχώς τσίμπησαν και ορισμένοι από την Αριστερά. Έδινε και έπαιρνε η θεωρία για την ιμπεριαλιστική Ελλάδα που εξορμά στα Βαλκάνια και όχι μόνο, καβάλα στα άλογα των τραπεζών και των επιχειρήσεων. Μέχρι και ελληνικές πολυεθνικές έπρεπε να βρεθούνε σαν τον Πετζετάκι για να γίνουν πειστικές οι θεωρίες. Τώρα ο Πετζετάκις σέρνεται στα δικαστήρια για τα χρέη του ενώ οι εργαζόμενοι (όσοι απέμειναν) είναι για μήνες απλήρωτοι, οι τράπεζες ξεπουλάνε τις θυγατρικές τους στα Βαλκάνια, οι σύγχρονοι Εδουάρδοι Λω έχουν εγκατασταθεί στην Αθήνα δίνοντας εντολές και οι θεωρίες για την ιμπεριαλιστική Ελλάδα αξίζουν όσο και οι προβλέψεις του Καζαμία για το 2082. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν αρκετοί (τώρα μπήκε στο κλαμπ και η ηγεσία του ΚΚΕ) να ξορκίζουν την θεωρία της εξάρτησης στο όνομα μιας δήθεν καθαρόαιμης ταξικής ανάλυσης λες και το ζήτημα της ανεξαρτησίας αυτής της χώρας δεν αποτέλεσε διαχρονικά ένα βαθιά ταξικό ζήτημα όπως και πάλι ξανά-αναδείχνεται στις ημέρες μας.
Όταν έχουν συμφέρον τα ίδια επιτελεία που άλλοτε κάνουν το άσπρο-μαύρο, μερικές φορές είναι εξόχως αποκαλυπτικά. Το αμερικανικό Στράτφορ, δηλαδή μια από τις πιο γνωστές δεξαμενές σκέψης που συμβουλεύει την αμερικάνικη κυβέρνηση και την ΣΙΑ σε μια έκθεση του που κυκλοφόρησε πρόσφατα λέει τα πράγματα με το όνομα τους σχετικά με την συμμετοχή της χώρας στην ΕΟΚ-Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρώ. Μια ανάλυση που ορισμένοι μάλιστα λίγο σκωπτικά την ονόμασαν σοσιαλιστική.
Η ευρωζώνη εν συνεχεία αποτέλεσε έναν εξαιρετικό μηχανισμό της Γερμανίας για την ανάπτυξη του εμπορίου με τις χώρες-μέλη της ευρωπαϊκής περιφέρειας μέσω του ελευθέρου εμπορίου, το οποίο ασφαλώς ευνοούσε τις γερμανικές εξαγωγές και το εμπορικό ισοζύγιο αφού η Γερμανία πουλούσε φθηνότερα λόγω μεγάλης εσωτερικής αγοράς και παραγωγής!
Ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας, η οικονομική ολοκλήρωση μέσω του ευρώ έδωσε την ευκαιρία εισόδου στην ελληνική αγορά σε όποιον Ευρωπαίο το επιθυμούσε, με αποτέλεσμα σχεδόν όλοι οι παραγωγικοί τομείς της οικονομίας της χώρας να βρεθούν σε εξαιρετικά δυσχερή θέση λόγω χαμηλού κόστους εισαγωγών κάτι που οδήγησε σε μαρασμό και απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας, κυρίως στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Η Γερμανία, σύμφωνα με το STRATFOR, χειρίστηκε το ευρώ με έναν τρόπο ο οποίος οδήγησε την Ελλάδα σε τραγικό αδιέξοδο και το 2010 την ανάγκασε να επιβάλλει μέτρα λιτότητας στους Έλληνες πολίτες, για να σώσει ποιους; Τους άπληστους πιστωτές που δεν δίσταζαν να δανείζουν συνεχώς χρήματα στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι οι οικονομικοί της δείκτες δεν δικαιολογούσαν τέτοιο δανεισμό και την ελληνική άρχουσα τάξη!
Στην ανάλυση αναγνωρίζεται ότι από την Ευρωπαϊκή Ένωση, στα 20 χρόνια ευημερίας, ωφελήθηκε οικονομικά η ελληνική ελίτ και όχι ο απλός λαός, ο οποίος είναι άκρως αμφιλεγόμενο αν κέρδισε κάτι από τον Ε.Ε. και την ευρωζώνη σε σχέση με αυτό που θα κέρδιζε εκτός ευρωζώνης! Η οικονομική ελίτ κέρδισε από τον υπέρογκο δανεισμό.
Λέει και αλλά ενδιαφέροντα πράγματα η έκθεση αλλά δεν είναι της στιγμής. Αυτό που θέλουμε να σημειώσουμε εδώ, είναι πως αυτά δεν γράφονται η λέγονται για πρώτη φορά, και εμείς δεν περιμέναμε τους Αμερικάνους για να μας ανοίξουν τα μάτια. Αυτά έχουν επισημανθεί είτε σαν προοπτική, είτε σαν διαδραματιζόμενη εξέλιξη από πολύ παλιά. Είτε πριν μας βάλει στην ΕΟΚ ο Καραμανλής ο πρεσβύτερος για να κολυμπήσουμε στα βαθιά είτε όταν μας έβαζε στο ευρώ ο Σημίτης με συμβούλους σαν τον Παπαδήμο. Το ΚΚΕ(μ-λ) αλλά και άλλες δυνάμεις στην Αριστερά αντιτάχθηκαν σταθερά σε όλες τις πολιτικές που έδεσαν την χώρα στο άρμα της μονοπωλιακής ιμπεριαλιστικής Ευρώπης. Δεν συμμορφωθήκαμε στην λεγόμενη Ευρωπαϊκή Ιδέα ακόμη και στις πιο δύσκολες εποχές και δεν δεχτήκαμε να μπούμε στην κολυμπήθρα του Ευρωπαϊσμού. Αυτό δεν είναι απλά ένας τίτλος τιμής (που είναι και τέτοιος) αλλά κυρίως είναι μια παρακαταθήκη για το παραπέρα. Γι' αυτό είμαστε ικανοποιημένοι που στην λαϊκή συνείδηση αλλά και σε άλλους πολιτικούς σχηματισμούς της Αριστεράς ισχυροποιείται μέρα με την μέρα η εναντίωση στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ. Ικανοποιημένοι όμως αλλά όχι λωτοφάγοι. Γιατί στην πολύχρονη καθεστωτική προσπάθεια διαπαιδαγώγησης του λαού μας στα ευρωπαϊκά νάματα (για να θυμηθούμε και μερικές παλιές εκφράσεις) συνήργησαν πολλοί από αυτούς που σήμερα έχουν ανέβει στα κάγκελα του αντί-ευρωπαϊσμού, και από πάνω μας κάνουν και κριτική πως δεν είμαστε και πολύ τσεκουράτοι με το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και για να μην ανοίξουμε πιο παλιά τεφτέρια ας μείνουμε μόνο στα πρόσφατα και σε ένα σημείο, για να μην τρελαθούμε στο τέλος-τέλος. Όταν το ΚΚΕ(μ-λ) καλούσε σε αποχή από το τσίρκο των Ευρωεκλογών μας αντιμετώπιζαν σαν εξωγήινους πολλοί από την ποικιλώνυμη Αριστερά. Δεν θα ρωτήσουμε τι ρόλο βαράει δυο χρόνια τώρα αυτό το λεγόμενο Κοινοβούλιο και οι αριστεροί ευρωβουλευτές όταν όλα αποφασίζονται, απροκάλυπτα και με κυνικό τρόπο από την γερμανική και γαλλική κυβέρνηση. Θα αναρωτηθούμε όμως τι στάση θα κρατήσουν όλοι αυτοί όταν οι Μπαρόζο, Ρομπάι και λοιποί (αν υπάρχουν μέχρι τότε) θα προκηρύξουν τις επόμενες εκλογές για να δώσουν ξανά δημοκρατική βιτρίνα στην φυλακή των ευρωπαϊκών λαών, στο μεγάλο κάτεργο των εργαζόμενων, στην αντιδραστική Ιερή λυκοσυμμαχία.
Δυο χρόνια η αστική τάξη και τα ξένα αφεντικά της διαμέσου των κομμάτων της, των διανοούμενων της και των Μαζικών Μέσων Προπαγάνδας προσπαθούν να ενοχοποιήσουν τον λαό μας, τους εργαζόμενους, την νεολαία για την οικονομική κρίση και την παταγώδη αποτυχία των πολιτικών και του μοντέλου που αυτοί έκτισαν. Προσπαθούν να ξαναστήσουν την θεωρία της ψωροκώσταινας και του απείθαρχου και τεμπέλη Έλληνα. Γκεμπελική προπαγάνδα και άθλια ψέματα. Ο λαός μας πότε δεν ρωτήθηκε και ποτέ δεν αποφάσισε πραγματικά για όσα εφαρμόστηκαν τουλάχιστον για τις τελευταίες δεκαετίες για να μείνουμε μόνο σε αυτές. Αυτά επιβλήθηκαν με το ζόρι από την ολιγαρχία και τους ιμπεριαλιστές. Η Ελλάδα ούτε ψωροκώσταινα είναι, ούτε ο λαός της, αν γίνει αφέντης στον τόπο του και στον μόχθο του, δεν μπορεί να προκόψει και να ζήσει με αξιοπρέπεια. Αυτά όμως με την προϋπόθεση πως θα ξεριζωθεί η εξουσία της ολιγαρχίας και θα φύγει η ξένη ακρίδα, θα αναλάβει την διεύθυνση της οικονομίας και της κοινωνίας η αληθινή πλειοψηφία, ο εργαζόμενος λαός. Θα εγκαθιδρυθεί ένα σύστημα κοινωνικής δικαιοσύνης , παραγωγής για τις ανάγκες της πλειοψηφίας, αξιοποίησης του πλούτου της χώρας.
Κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες από το εκδοτικό «Εκτός των Τειχών» μια ανάλυση του Δημήτρη Μάνου για την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση που μαίνεται στα τέσσερα σημεία του πλανήτη. Σας συνιστώ να το διαβάσετε, παρά τις δυσκολίες που μπορεί να δημιουργεί αντικειμενικά μια ειδική μελέτη σχετικά με την οικονομία. Χρειάζεται περισσότερος θεωρητικός εξοπλισμός και προσπάθεια για να ενημερωθούν οι εργαζόμενοι και ο λαός για την αλήθεια και να απαντηθούν τα πολλά ερωτήματα και οι στρεβλές απόψεις που δημιουργεί η αστική προπαγάνδα. Πίσω από την κρίση του χρέους, πίσω από την καταιγίδα των οικονομικών εξελίξεων πρέπει να δείξουμε πειστικά πως και η κρίση αυτή δεν αφορά τις παραγωγικές δυνατότητες της ανθρωπότητας, την δύναμη και την όρεξη των ανθρώπων να δουλέψουν για να ζήσουν και να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους. Η κρίση που μαίνεται και καταστρέφει κοινωνίες, χώρες, ανθρώπινες ζωές και παραγωγικές δυνατότητες είναι κρίση του καπιταλιστικού συστήματος που σαν καρκίνος υπονομεύει το μέλλον της ανθρωπότητας. Ένα σύστημα που για μια ακόμη φορά αποδείχνεται πως είναι εμπόδιο στην πρόοδο και στην ευημερία. Η κρίση δεν ήρθε από το πουθενά, από το υπερπέραν, δεν είναι θεόσταλτη ούτε αποτέλεσμα μιας φυσικής καταστροφής ή μιας άτυχης συγκυρίας. Κυοφορήθηκε στα σπλάχνα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, στην καρδιά του συστήματος που βασίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Επεκτάθηκε γοργά και παγκόσμια μιας και συναντήθηκε με τα πολιτικά αδιέξοδα, τις συγκρούσεις των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και τα εμπόδια και όρια που αυτές αντιμετώπισαν στην προσπάθεια τους να εγκαθιδρύσουν την παγκόσμια κυριαρχία. Και θα φτάσει στα ακρότατα σημεία της μέσα και από πολεμικής αναμετρήσεις αν οι λαοί δεν σηκώσουν το ανάστημα τους και δεν μπουν εμπόδιο σε αυτόν την πορεία των πραγμάτων.
Η Ελλάδα για λόγους συγκυριακούς αλλά και γεωπολιτικούς σαν σημείο δοκιμασίας των ενδοϊμπεριαλιστικών αναμετρήσεων μπορεί να βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα αλλά από την αρχή τονίζαμε συνεχώς, σε αντίθεση με την αστική προπαγάνδα, πως η ελληνική περίπτωση αποτελεί μια λεπτομέρεια σχετικά με το βάθος και την πραγματική έκταση της καπιταλιστικής κρίσης. Αυτή έχει σφιχταγκαλιάσει όλο τον καπιταλιστικό κόσμο ακόμα πλέον και εκείνες τις δυνάμεις στην Ασία που νόμιζαν πως θα έχουν τους συνεχείς γοργούς αναπτυξιακούς ρυθμούς. Πρόσφατα ο ΟΟΣΑ ανήγγειλε πως πηγαίνουμε ξανά σε μια νέα ύφεση, ενώ οι ρυθμοί ανάπτυξης που διαπίστωσε για τα παγκόσμια οικονομικά κέντρα ( ΗΠΑ, Ευρώπη και Ιαπωνία) στο 2011 είναι κάτι παραπάνω από ασθενικοί, στην ουσία αρνητικοί. Αλλά και εκεί που καταγράφονται πιο ψηλοί ρυθμοί, η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία και πρώτα και κύρια οι εργαζόμενοι ζούνε σε ένα διαρκή χειμώνα, εξαπλώνεται η ανεργία και η φτώχεια, διαλύονται πλήρως τα υπολείμματα του μεταπολεμικού κοινωνικού κράτους. Στην ίδια την Γερμανία που η αστική τάξη της δίνει μαθήματα οικονομικής αρετής και ηθικής το 15% των παιδιών μεγαλώνουν σε οικογένειες που βρίσκονται κάτω από το επίσημο ώριο της φτώχειας, δηλαδή με μηνιαίο εισόδημα 929 ευρώ. Στην Αγγλία η ανεργία ειδικά στους νέους καταρρίπτει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο και ήδη το επίσημο ποσοστό πέρασε το 8%. Ακόμα και στην Αυστραλία που πολλοί απεγνωσμένοι Έλληνες προσπαθούν να μεταναστεύσουν οι κοινωνιολόγοι και οι ψυχολόγοι ψάχνονται τελευταία για να εξηγήσουν την πρωτοφανή αύξηση των αυτοκτονιών. Το τι γίνεται στην καρδιά του τέρατος το βλέπουμε σε απευθείας μετάδοση. Η αντίσταση που επιμένει στους δρόμους από την δυτική ως την ανατολική ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ενδεικτική των οξυμένων κοινωνικών προβλημάτων που βιώνει η αμερικάνικη εργατική τάξη, οι άνεργοι, οι νέοι, τα εκατομμύρια των μαύρων και των λατίνος. Να μην συνεχίσουμε με τον Ευρωπαϊκό νότο η με την ανατολική Ευρώπη η πολύ περισσότερο, με τον τρίτο και τον τέταρτο κόσμο. Ο μεγάλος ασθενής αναδείχνεται όμως αυτές τις ημέρες πως είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και αυτό γιατί επιπρόσθετα αντιμετωπίζει μπροστά της στην πραγματική διάσταση τους, τα εγγενή ελαττώματα της, τις βασικές αντιφάσεις της, τα αδιέξοδα των εσωτερικών αντιθέσεων, το διευρυνόμενο χάσμα κέντρου-περιφέρειας. Δηλαδή τα ανυπέρβλητα εμπόδια μιας διακρατικής οικονομικής και νομισματικής ένωσης που στην πραγματικότητα είναι μια λύκο-συμμαχία, ανοικτός εχθρός των λαών της και των αδύναμων μελών-κρατών της. Ταυτόχρονα και σε συνάρτηση με τις κυοφορούμενες πολιτικές ανακατατάξεις διεθνώς, οι βασικές ιμπεριαλιστικής δυνάμεις εντός ΕΕ δείχνουν να αναπτύσσουν διαφορετικές προσεγγίσεις, τακτικές και προσανατολισμούς. Μπορεί όλα αυτά να είναι σε αρχικό στάδιο αλλά αποτελούν υπονομευτικούς παράγοντες για τις αναγκαίες σφιχτές οικονομικές και πολιτικές συμφωνίες που επιβάλλει η ραγδαία εξέλιξη της κρίσης.
Δυστυχώς δεν έχουμε τον χρόνο ώστε να επαναφέρω στην μνήμη σας, διαβάζοντας μερικά αποσπάσματα από τις τοποθετήσεις του ΚΚΕ(μ-λ) ή ορισμένα ειδικά άρθρα του Βασίλη Σαμαρά στις ημέρες που ετοιμάζονταν η υιοθέτηση του ευρώ και η επίσημη κυκλοφορία του το 2001 και 2002 αλλά και πιο μπροστά. Όταν σε πείσμα του γενικού ρεύματος υπογραμμίζονταν οι εγγενείς αντιφάσεις του εγχειρήματος όπως και τα δεινά που έρχονταν για το λαό μας και τους άλλους λαούς της Ευρώπης. Η κρίση αποκάλυψε και εκτίναξε τα εσωτερικά προβλήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης κυρίως όμως της νομισματικής ένωσης, της γνωστής ΟΝΕ και του ευρώ. Αποκάλυψε πως αποτελεί έναν μηχανισμό μεταφοράς πλούτου από την περιφέρεια στο κέντρο, υποδούλωσης και καταστροφής των αδύναμων οικονομιών, εργαλείο κυριαρχίας των ευρωπαϊκών μονοπωλίων και πολυεθνικών. Εκτίναξε όμως και τις αντιθέσεις μέσα στον ίδιο τον πυρήνα της ευρωζώνης όχι μόνο γιατί διεξάγεται μια λυσσαλέα μάχη για το ποιος θα επωμιστεί το κόστος αλλά και το ποιος και πως θα ηγεμονεύσει πολιτικά και οικονομικά. Ο Κάμερον προχθές στο Βερολίνο ξαναέθεσε ευγενικά την προοπτική επιστροφής της ΕΕ σε ένα χαλαρό δίκτυο συνεργασίας αφού πρώτα διαπιστώθηκε πλήρης διαφωνία με τους σχεδιασμούς της γερμανικής κυβέρνησης. Ο λεγόμενος γαλλογερμανικός άξονας δοκιμάζεται όλο και πιο σκληρά. Άτυπα και σταδιακά σχηματίζονται μπλοκ στην Ευρωζώνη. Στην Γερμανία άνοιξε διόλου τυχαία η συζήτηση για το σχέδια Β, τις δυο ζώνες, την δυνατότητα αποπομπών για τα απείθαρχα μελή κλπ. Μέχρι και την διάλυση της ξεχασμένης Λατινικής Νομισματικής Ένωσης θυμήθηκαν ορισμένοι στις αρχές του περασμένου αιώνα, για να δείξουν δήθεν πως και τέτοια ενδεχόμενα δεν είναι πρωτοφανή. Θα δούμε τι πρόκειται να συμβεί και ακριβείς προβλέψεις είναι δύσκολο να γίνουν. Αυτό όμως που μπορούμε να πούμε με σχετική σιγουριά πλέον είναι πως βρισκόμαστε σε φάση σημαντικών ανατροπών και ανασχηματισμών. Το φρακάρισμα και τα αδιέξοδα είναι πολύ μεγάλα και είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πως όλα είναι μια συνηθισμένη τρικυμία και μετά από αυτήν όλα τα γυαλικά θα επανέλθουν άθικτα στην θέση τους.
Η ευρωζώνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση όσο περνά ο καιρός γίνεται όλο και πιο αποκρουστική για τους λαούς και τους εργαζόμενους στην Ευρώπη. Ταυτίζεται με το ιστορικό κοινωνικό πισωγύρισμα στους μισθούς, στις εργασιακές σχέσεις, στην διάλυση του κράτους πρόνοιας, στην επέκταση της φτώχειας και των κοινωνικών προβλημάτων. Πολύ περισσότερο αν τελικά επιβληθούν, πράγμα διόλου εύκολο, τα γερμανικά σχέδια για ενιαία δημοσιονομική πολιτική, έλεγχο των προϋπολογισμών, ποινές και επιτροπείες. Το Σπήγκελ έγραφε προχθές πως ανατέλλει μια νέα Ευρώπη στην θέση της παλιάς η οποία υπήρξε ένα ενωσιακό κατασκεύασμα που στεγάζεται στα υποβλητικά αρχηγεία των Βρυξελλών, συλλογή οραμάτων για ειρήνη, ευημερία και ελευθερία, Ευρώπη των μεγάλων διακηρύξεων και των δυσνόητων συνθηκών, το βαβυλωνιακό τέρας που καταναλώνει τόνους χαρτιού κάθε μέρα για να εκδίδει τις ανακοινώσεις της σε 23 γλώσσες, που δεν υπάρχει πια προαναγγέλλοντας στην ουσία τις γερμανικές πρωτοβουλίες. Ανεξάρτητα από αυτούς ή άλλους σχεδιασμούς ή ενδεχόμενα το σίγουρα είναι πως αυτό το κατασκεύασμα χειρότερο μπορεί να γίνει για τους λαούς, καλύτερο όχι. Όσο πιο γρήγορα λοιπόν τελειώνουν οι λαοί με αυτό το αντιδραστικό συνασπισμό τόσο το καλύτερο. Και φυσικά εμείς πρέπει να αγωνιζόμαστε, στο βαθμό που περνά από το χέρι μας, αυτό να γίνει με πρωταγωνιστές τα εργατικά και λαϊκά κινήματα και όχι τις αστικές αντιδραστικές δυνάμεις, τους ιμπεριαλιστές τους εθνικιστές κλπ.
Η εργατική τάξη στις ευρωπαϊκές χώρες, οι εργαζόμενοι, η νεολαία και αλλά λαϊκά κοινωνικά στρώματα είναι αλήθεια πως προσπαθούν να αντισταθούν σε αυτές τις εξελίξεις με αγώνες που όσο πέρνα ο καιρός πυκνώνουν, γίνονται πιο μαχητικοί, αποφασιστικοί και ριζοσπαστικοί. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς προφήτης για να δει πως στο επόμενο διάστημα θα υπάρξουν μεγάλα κοινωνικά ξεσπάσματα στους δρόμους και στους χώρους εργασίας. Από αυτήν την σκοπιά πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι, παρά το γεγονός πως δεν φαίνεται προς το παρόν να υπάρχουν εκείνες οι πολιτικές και οργανωτικές προϋποθέσεως για ριζικές ανατροπές.
Ο Ομπάμα πήρε στο τηλέφωνο για να ευχαριστήσει τον Παπανδρέου για την συνεργασία που είχανε. Για να φανεί πως οι Αμερικανοί δεν είναι αγνώμονες αλλά και να διαμηνυθεί πως προσδοκούν να συνεχίσει να έχει πολιτικό ρόλο. Γιατί τουλάχιστον στην εξωτερική πολιτική η κυβέρνηση Παπανδρέου πρόσφερε σημαντικές υπηρεσίες στην Ουάσιγκτον με αποκορύφωμα την ανοικτή συνδρομή στην εγκληματική επέμβαση στην Λιβύη. Πολύ περισσότερο προχώρησε στην στενή στρατιωτική και πολιτική συνεργασία με το σιωνιστικό δολοφονικό κράτος του Ισραήλ σε μια περίοδο που αυτό αντιμετώπιζε μια ολοένα και πιο μεγάλη απομόνωση ύστερα από τον πρώτο κύκλο των αραβικών εξεγέρσεων. Μια κίνηση απόλυτα τυχοδιωκτική και επικίνδυνη μιας και μπλέκει ευθέως την χώρα σε ενδεχόμενα πολεμικών συγκρούσεων με γειτονικές χώρες και με τους αραβικούς λαούς. Σε μια περίοδο που στην πάντα ανήσυχη περιοχή της Μέσης Ανατολής και της ανατολικής Μεσογείου η κατάσταση βρωμάει μπαρούτι και στα ήδη πολλά διαφιλονικούμενα ζητήματα και ανοικτά μέτωπα προστέθηκε και ο παράγοντας των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων από υδρογονάνθρακες.
Παρά το γεγονός πως ο λαός μας πιεσμένος και απασχολημένος από τις εσωτερικές εξελίξεις δεν έχει μάτια για να δει τι γίνεται τριγύρω οφείλουμε να έχουμε μόνιμα ανοικτό το μέτωπο της αντιιμπεριαλιστικής πάλης, να προειδοποιούμε για τους κινδύνους και να παρακολουθούμε προσεκτικά τις εξελίξεις. Γιατί οι καπιταλιστές και οι ιμπεριαλιστές ιστορικά αλλά και πρόσφατα έχει αποδειχτεί πως μπροστά στα οικονομικά και πολιτικά αδιέξοδα είναι πάντα έτοιμοι για να εξαπολύσουν πολέμους και επεμβάσεις και ήδη στην περιοχή έχουν στοχοποιηθεί η Συρία και το Ιράν.
Όπως είπαμε και στην αρχή η αντιδραστική συγκυβέρνηση Παπαδήμου, φτιάχτηκε για να υλοποιηθεί με ταχύτητα η δέσμη των μέτρων που έχουν επιβάλλει οι ιμπεριαλιστές-δανειστές και να προχωρήσει αποφασιστικά η αντιλαϊκή καταιγίδα. Η ανακοίνωση του προϋπολογισμού δεν αφήνει περιθώρια για άλλες σκέψεις. Πρόκειται για έναν σχέδιο κοινωνικής κατεδάφισης, μεγαλύτερης ανεργίας, ξεπουλήματος και ιστορικών κοινωνικών ανατροπών σε βάρος των εργαζομένων, των μεσοστρωμάτων, της νεολαίας, δηλαδή της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Το σχεδιασμένο κούρεμα εφόσον γίνει και δεν σκαλώσει, δεν θα αποτελεί ελάφρυνση και λύση όπως διατείνονται οι κυβερνητικοί. Με νομικές αλλαγές, με μεγάλα επιτόκια, με νέες δεσμεύσεις το λεγόμενο κούρεμα στην βάση της συμφωνίας της συνόδου κορυφής του Οκτώβρη θα επιφέρει νέες βαριές αλυσίδες για τον λαό και την χώρα. Επίσης θα σημάνει νέα σκληρά μέτρα περικοπών στους μισθούς και κυρίως στις συντάξεις, νέες επώδυνες αλλαγές και φορολογίες.
Οι εργαζόμενοι, η νεολαία, συνολικά ο λαός μας που αγωνίζεται δυο χρόνια σχεδόν ενάντια σε αυτήν την τρομακτική επίθεση που ξεκίνησε με την επιβολή του Μνημονίου πρέπει να κλιμακώσει τους αγώνες του, να μην αφήσει ήσυχη ούτε μέρα την αντιδραστική συγκυβέρνηση, να ανοίξει νέους δρόμους για το πολιτικό και οργανωτικό ανέβασμα της πάλης του. Η μεγάλη μάχη για το χαράτσι στους λογαριασμούς της ΔΕΗ που διεξάγεται αυτό το διάστημα σχεδόν από σε άκρη της χώρας, ο πολλαπλασιασμός των τοπικών συσπειρώσεων αγώνα σε γειτονιές και συνοικίες, ο σημαντικός απεργιακός αγώνας των εργατών στην Ελληνική Χαλυβουργία και οι καθημερινές αναμετρήσεις σε χώρους δουλειάς και στους δρόμους αποτελούν τα νέα προμηνύματα των αγώνων που έρχονται. Εκεί πρέπει να δώσουμε όλες τις προσπάθειες μας, εκεί βρίσκεται η διέξοδος και η πηγή της αισιοδοξίας που πρέπει να μεταδώσουμε παντού.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Χανιά: To εξεγερσιακό και αντιιμπεριαλιστικό μήνυμα του Νοέμβρη του '73 σήμερα

Το κείμενο που ακολουθεί είναι η παρέμβαση του ΚΚΕ(μ-λ) στην εκδήλωση του Πολυτεχνείου στα Χανιά.
Το εξεγερσιακό και αντιιμπεριαλιστικό μήνυμα του Νοέμβρη του 73 σήμερα, 38 χρόνια μετά, προικοδοτεί τους σύγχρονους αγώνες του λαού και της νεολαίας ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση, ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση και την υποδούλωση της χώρας
Όλη η ιστορία των αγώνων του λαού μας ακόμη από το 1821 μέχρι σήμερα, είναι ιστορία αγώνων, εξεγέρσεων και μεγάλων ξεσηκωμών ενάντια σε ξένους και ντόπιους δυνάστες.
Ότι στις μέρες μας έχουμε κατακτήσει δεν οφείλεται γενικά στην πρόοδο μα είναι αποτέλεσμα σκληρών ταξικών λαϊκών αγώνων και συγκρούσεων με το ντόπιο κηφηναριό που με διάφορες εκφράσεις και μορφές κάθεται χρόνια τώρα στο σβέρκο του λαού στηριζόμενο και στηρίζοντας το αντιδραστικό πλαίσιο της υποτέλειας από Αμερικάνους και ευρωπαίους ιμπεριαλιστές
Ο ηρωικός ξεσηκωμός του 73 είναι η σχετικά πιο πρόσφατη απόδειξη πως ο δρόμος της αδιαπραγμάτευτης πάλης με το πανίσχυρο τάχα σύστημα, είναι ο μόνος δρόμος για τη δικαίωση του λαού.
Σήμερα η γενικευμένη κρίση του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος συμπλέκεται και αλληλοτροφοδοτείται με την πρωτόγνωρα βάναυση και βάρβαρη επίθεση στις κατακτήσεις και τη ζωή μας.
Σήμερα οι ντόπιοι δυνάστες και εκμεταλλευτές του λαού μας αφού με τη χρόνια πολιτική της εξάρτησης και της υποτέλειας οδήγησαν το λαό και τη χώρα σε ουσιαστική χρεοκοπία, επιμένουν στο ολοκληρωτικό ξεπούλημα και την πλήρη υποδούλωση της χώρας ρίχνοντας ταυτόχρονα το λαό και τη νέα γενιά στην πιο βαθιά φτώχεια σε εφιαλτικά ποσοστά ανεργίας και στην εξαθλίωση.
Δημοκράτες – εργαζόμενοι νέοι και νέες
Η νέα κυβέρνηση συνεργασίας ΠΑΣΟΚ- ΝΔ- ΛΑΟΣ παρότι είναι απαίτηση μήνες τώρα των ιμπεριαλιστικών αφεντικών της αστικής τάξης, ωστόσο προέκυψε από το σύστημα σαν απάντηση των μαζικών αγωνιστικών εκφράσεων οργής του λαού κυρίως μετά τον απεργιακό ξεσηκωμό στις 19-20 του προηγούμενου μήνα.
Είναι φανερό πως η συγκρότηση του μαύρου μετώπου των πολιτικών δυνάμεων που υπηρετούν το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης σηματοδοτεί μια βαθιά αντιδραστική επιλογή με στόχο να δώσει το λαό και τη χώρα βορά στις ορέξεις του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών.
Σε σύντομο χρόνο με δεδομένους και τους εκβιασμούς της λαομίσητης πλέον Ε.Ε. στοχεύουν να δώσουν ότι τους ζητήσουν τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά τους, να υποθηκεύσουν τη ζωή και το μέλλον του λαού μας.
ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗ ΧΑΡΗ!!!
Να απαιτήσουμε άμεσα και ιδιαίτερα μπροστά στο νέο προϋπολογισμό της φτώχειας και της λεηλασίας των λαϊκών εισοδημάτων νέες απεργίες και διαδηλώσεις για να εκφραστεί ξανά και πιο αποφασιστικά η λαϊκή οργή.
Οι πρωτοπόροι αγωνιστές της αριστεράς πρέπει να γυρίσουν την πλάτη στις φοβικές απέναντι στους λαϊκούς αγώνες ηγεσίες της Αριστεράς!!!
Όπως και το 1973 ακόμη πιο πολύ σήμερα ο λαϊκός ξεσηκωμός δεν είναι άκαιρος και τα αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα δεν είναι αριστερίστικα!!
Η υπόθεση του λαού δεν πρόκειται να δικαιωθεί από τις κάλπες. Η δύναμη του λαού βρίσκεται στην ενότητα, στον αγώνα για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, στην προβολή συνθημάτων για το σπάσιμο των δεσμών της εξάρτησης και από Ε.Ε. και από ΗΠΑ- ΝΑΤΟ και από τις βάσεις τους.
Έχουμε μαζί μας τους λαούς όλου του κόσμου που παλεύουν για τη ζωή και το δίκιο τους. Η δύναμη βρίσκεται στην πάλη των λαών και όχι στο σάπιο σύστημα της βαρβαρότητας
Ο ιμπεριαλισμός και όλοι οι αντιδραστικοί είναι χάρτινες τίγρεις. Έξω η τρόικα
Έξω οι βάσεις – ΝΑΤΟ – Ε.Ε.
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ!!!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ανακοίνωση καταγγελία για τις διώξεις αγωνιστών στη Θεσσαλονίκη

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Της ΚΟΘ του ΚΚΕ (μ-λ).

Το ΚΚΕ (μ-λ) καταγγέλλει στο δημοκρατικό λαό της Θεσσαλονίκης και όλης της χώρας την κατά κυβερνητική παραγγελία «αναγνώριση» και «ταυτοποίηση» από τη Γενική αστυνομική διεύθυνση της Θεσσαλονίκης των ατόμων εκείνων που θεωρούνται ως υπαίτιοι για την ματαίωση της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου που χαρακτηρίζεται ως «έκνομες ενέργειες». Ανοίγει έτσι ο δρόμος για άσκηση μηνύσεων από την εισαγγελική αρχή και για εφαρμογή διώξεων και καταδικών ενάντια σε αγωνιστές.  Η συγκυβέρνηση των κομμάτων του κεφαλαίου και της υποτέλειας με τους φασίστες υπουργούς προκαλεί διπλά παραμονές Πολυτεχνείου καθώς στο στόχαστρο των αστυνομικών αρχών βρίσκονται συνδικαλιστές από το δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, αγωνιστές της αριστεράς. «Υπαίτιος» όμως είναι όλος ο λαός και «υποκινητής» η πολιτική της εξαθλίωσης και του εξανδραποδισμού κυβέρνησης, ΕΕ και ΔΝΤ.

Οι επιχειρούμενες διώξεις στρέφονται ενάντια στο σύνολο του λαού, ενάντια στην λαϊκή έκρηξη που εκείνη τη μέρα μετάτρεψε τις παρελάσεις –όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη αλλά σε όλη την Ελλάδα- από εκδηλώσεις υποταγής και κενής ρητορείας του καθεστώτος σε μαζικές εκδηλώσεις της γνήσιας λαϊκής οργής ενάντια στην εξόντωση των εργαζομένων, της νεολαίας, των συνταξιούχων και την υποδούλωση της χώρας πανικοβάλλοντας –όπως και η μεγάλη απεργία στις 19 Οκτώβρη- το καθεστώς της  εκμετάλλευσης και υποτέλειας.  Τιμήθηκε έτσι με το καλύτερο τρόπο το μεγάλο ΟΧΙ ενάντια στον ιταλικό και γερμανικό φασισμό.

Πραγματικά έκνομη απέναντι στους εργαζόμενους είναι η πολιτική κυβέρνησης, κεφαλαίου ΔΝΤ και ΕΕ που επιτίθεται βίαια στο λαϊκό εισόδημα και σε όποιο εργασιακό, κοινωνικό και δημοκρατικό δικαίωμα είχε απομείνει τα τελευταία χρόνια, χάνοντας κάθε ίχνος νομιμοποίησης.

Νόμιμη είναι η πάλη των λαϊκών μαζών και οι μορφές αντίστασης και έκφρασης που οι ίδιες θα επιλέγουν για να βάλουν φραγμό στην βίαιη εξόντωση του λαού και στην επίσης βίαιη υποδούλωση της χώρας.

Να σταματήσει κάθε ενέργεια δίωξης των αγωνιστών για την ματαίωση της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου!

Να οργανωθεί άμεσα ένα πλατύ κίνημα συμπαράστασης και αλληλεγγύης σε κάθε χώρο δουλειάς και σπουδών που θα αποτρέπει κάθε κλιμάκωση της τρομοκρατίας σε επίπεδο διώξεων, πολύ περισσότερο αν αυτή πραγματοποιηθεί.

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗΣ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, ΕΕ ΚΑΙ ΔΝΤ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ!

Η ΛΑΪΚΗ ΠΑΛΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΗ!

17 Νοέμβρη 2011.

ΚΟΘ του ΚΚΕ (μ-λ).

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η χρεοκοπία της γραμμής της εξάρτησης αποκαλύπτει το πολιτικό σύστημα της υποτέλειας

Η υποτέλεια και η εξαχρείωση που όλο το τελευταίο διάστημα αναδεικνύει το αστικό πολιτικό προσωπικό μαζί με τα ΜΜΕ του και τους κάθε λογής κολαούζους του είναι αναμφίβολα πιο έντονη και απροκάλυπτη από κάθε άλλη φορά από τη μεταπολίτευση ως τα σήμερα. Την ίδια συμπεριφορά βέβαια έχουν όλο το τελευταίο διάστημα και οι «κοινωνικοί άρχοντες» του τόπου, αυτοί που συγκροτούν ό,τι ονομάζεται «άρχουσα τάξη» της χώρας. Τα «μεγάλα» και «βαριά» ονόματα της ελληνικής κοινωνίας, είτε ως τέτοια είτε διά των ενώσεών τους (ΣΕΒ κ.λπ.), όχι μόνο παρακολουθούν ως αμήχανοι θεατές τον εξευτελισμό του πολιτικού «τους» προσωπικού αλλά, ακόμα περισσότερο, σπεύδουν –και δημοσίως- να απαιτήσουν τη γρήγορη συμμόρφωσή του στις έξωθεν εντολές!
Σπεύδουν δηλαδή να αποδεχθούν και να «διεκδικήσουν» την εφαρμογή των αποφάσεων της 26/10. Και τι άραγε σημαίνει αυτό; Ποιο είναι το πραγματικό πολιτικό περιεχόμενο αυτής της περιβόητης «ιστορικής απόφασης» -που δεν έχει ακόμα «καθαρογραφεί»- συνολικά για την υπόσταση της χώρας; Στην «ήπια» εκδοχή της, σημαίνει ότι η χώρα υπάγεται πλήρως, κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά, στις απαιτήσεις και στις αποφάσεις των ιμπεριαλιστικών κέντρων για τις επόμενες δεκαετίες, με αντίτιμο την παραμονή της στην ευρωζώνη. Δηλαδή, σύμφωνα με αυτή την «ήπια» εκδοχή της υποτέλειας, θα είναι «ευχής έργο» να μετατραπεί όλη η χώρα σε μια «ειδική ζώνη» εκμετάλλευσης, να κατοχυρωθεί η παραγωγική της διάλυση και να μπει σε «φακέλους», που θα είναι στην ιμπεριαλιστική ιδιοκτησία, όποιος πλούτος υπάρχει στη χώρα, να γενικευτεί η κοινωνική ερήμωση, να γίνει «συνταγματικός νόμος» η εργατική-λαϊκή εξαθλίωση και η άμεση ιμπεριαλιστική επιτροπεία. Με βάση αυτές τις προϋποθέσεις, το ΔΝΤ, οι γαλλικές τράπεζες, οι γερμανοί βιομήχανοι θα συνεχίσουν να «έχουν τη χώρα» σε μια κάποια πίσω αυλή του λεγόμενου πρώτου κόσμου, όπου η αστική «μας» τάξη θα επιδοθεί σε έναν εκσυγχρονισμένο μαυραγοριτισμό με τα δισεκατομμύρια που έχει αποθησαυρίσει όλα τα προηγούμενα χρόνια. Φυσικά η εμβέλεια της αυλής θα είναι σαφώς πιο περιορισμένη από αυτήν που φαντασιώνονταν τα προηγούμενα χρόνια, με τις δραστηριότητες στα Βαλκάνια, με τη μετατροπή της Ελλάδας σε «διεθνή κόμβο» των ενεργειακών αγωγών και άλλα συναφή. Εξάλλου, όλα αυτά είναι στον αέρα ή, πιο σωστά, στη δίνη ανοιχτών αντιπαραθέσεων των ιμπεριαλιστών στην περιοχή και παγκόσμια. Και, σε κάθε περίπτωση, ήδη η κυβέρνηση Καραμανλή που αναζητούσε αγωγούς με τους Ρώσους για να φτιάξει ρόλο στην περιοχή πήρε ένα γερό μάθημα (ανατροπή) από τους Αμερικάνους. Πόσω μάλλον σήμερα που λυσσομανά διεθνώς η κρίση και βγαίνουν ολοένα μεγαλύτερα ιμπεριαλιστικά μαχαίρια. Ετσι –«τι να κάνουμε;»- ο αστικός ρεαλισμός της υποταγής στα ιμπεριαλιστικά δεδομένα και στις ανατροπές που αυτά φέρνουν δεν σταματά ακόμα και όταν φτάνει η χώρα στο σημείο να τρώει τις σάρκες της. Γι' αυτό βάλθηκαν να «πείσουν» έναν ολόκληρο λαό ότι αυτή η προοπτική είναι η «σωτηρία» του, ότι πρέπει να δεχτούμε και να υποστούμε τα πάντα με στόχο η ζωή μας και το μέλλον των παιδιών μας και των επόμενων γενεών να δεθεί και να εξαρτηθεί απόλυτα από τα δάνεια των διεθνών ληστών, των εγκληματιών και αρχιφονιάδων του πλανήτη!
Ταυτόχρονα, εκτός από αυτή την «ήπια» εκδοχή του μέλλοντός μας, που με την πιο άγρια και ασύστολη πολιτική τρομοκρατία απαιτούν από το λαό να αποδεχτεί, ολοένα και περισσότερο διαγράφεται πιο έντονα μια πιο σκληρή εκδοχή. Μια εκδοχή που δεν θα προκύψει γιατί δεν θα είμαστε «αρκούντως πειθήνιοι και υποτακτικοί» στις ιμπεριαλιστικές εντολές, αλλά γιατί τα ίδια τα ιμπεριαλιστικά κέντρα θα αποφασίσουν πως έτσι και αλλιώς η χώρα «δεν χωράει» σε καμιά πίσω αυλή τους. Θα αποφασίσουν δηλαδή με βάση τις αντιθέσεις τους μέσα στη λεγόμενη ΕΕ, με βάση την ιδιαίτερη κρίση της Ευρωζώνης, με βάση τις αμερικανοευρωπαϊκές συγκρούσεις, πως η χώρα μας είναι ακόμα περισσότερο αναλώσιμη από όσο προβλέπει η «ήπια» εκδοχή! Τα μεγέθη της κρίσης στην ευρωζώνη και διεθνώς, η όλη διαδικασία, ένταση και περιπλοκή των διεθνών αντιθέσεων φέρνουν ολοένα και πιο πολύ τη μια εκδοχή κοντά στην άλλη, κάνουν δυσδιάκριτα τα όριά τους! Και βέβαια σε αυτή τη δεύτερη εκδοχή τα πράγματα δεν σταματούν εκεί που φτάνουν οι… κομψές αναλύσεις για την ένταξη της χώρας στο «ευρώ του Νότου» ή έστω σε αυτό που περιγράφεται με τον όρο της «ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας». Ούτε σήμερα ούτε βέβαια και «τότε» το ζήτημα δεν είναι και δεν θα είναι το «νόμισμα» καθεαυτό ή μόνο οικονομικό. Η δυναμική των εξελίξεων του πλέγματος κρίση-ανταγωνισμοί θέτει ήδη ζήτημα υπόστασης της ίδιας της χώρας!
Αλήθεια, γιατί ποτέ δεν υλοποιήθηκε η «ιστορική συμφωνία» της 21ης Ιουλίου; Και γιατί για την «πιο ιστορική συμφωνία» της 26ης Οκτωβρίου εκφράζονται ήδη διεθνώς πολλές αμφιβολίες για τη υλοποίησή της; Ποιος δεν βλέπει ότι ο συγχρονισμός και η συναίνεση που απαιτείται από μια σειρά «οίκους», τράπεζες, πολιτικά κέντρα και ιμπεριαλιστικά κράτη για να πραγματοποιηθούν συντονισμένα τέτοια βήματα στις σημερινές συνθήκες είναι περίπου ανέφικτος; Και ποιος μπορεί να πιστεύει με βάση αυτά ότι αύριο μια ενδεχόμενη διάσπαση της σημερινής ΕΕ και ευρωζώνης θα γίνει συντεταγμένα; Οτι δηλαδή η ΕΚΤ, ο EFSF και η Κομισιόν θα αφεθούν απερίσπαστοι να «σχεδιάσουν» σε… χρηματοπιστωτικό επίπεδο τις νέες νόρμες και κανονισμούς που θα διέπουν τη νέα διάταξη; Ποιος πραγματικά πιστεύει, δηλαδή, ότι θα ομονοήσουν οι αντιμαχόμενες μερίδες του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου τόσο εντός των κρατών της ευρωζώνης και της ΕΕ όσο και μεταξύ τους τα ιμπεριαλιστικά κράτη της ΕΕ και ακόμα αυτά τα τελευταία με τις ΗΠΑ; Ισως υπάρχουν –ακόμα- θιασώτες τέτοιων «κανονικών» εξελίξεων, που επιδιώκουν με λογιστικούς λογαριασμούς όχι μόνο να μελετήσουν αλλά και να «οργανώσουν» τις σχέσεις ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστών, τις σχέσεις κυριαρχίας, υποτέλειας και υποδούλωσης που αυτοί επιβάλλουν σε χώρες σαν την Ελλάδα. Μια τέτοια εκδοχή αποτέλεσαν μέχρι πρότινος οι «προοδευτικοί οικονομολόγοι» της ΕΛΕ, που είχαν έτοιμα τα βιβλία για να βρούνε «τι πραγματικά χρωστάμε». Ας είναι! Σημασία έχει πως όλα τούτα δεν τα «πιστεύουν» και κυρίως δεν τα κάνουν οι ίδιοι οι ιμπεριαλιστές, τα κράτη τους και τα πολιτικά τους κόμματα που κρατούν και ορίζουν τα νήματα των εξελίξεων. Και το ταμπλό της κρίσης και των ανταγωνισμών, με βασικό επίκεντρό του αυτό της ευρωζώνης, γίνεται ολοένα πιο σύνθετο, καθώς φιλοδοξία παρέμβασης σε αυτό εκφράζουν ήδη Κινέζοι και Ρώσοι!
Σε ένα τέτοιο, λοιπόν, πεδίο αντιθέσεων, το ενδεχόμενο μιας «έξωσης» της Ελλάδας από το «ακριβό» ευρώ δεν μπορεί να περιγραφεί με όρους «μετακόμισης» σε ένα άλλο, πολύ πιο υποβαθμισμένο για την αστική τάξη οικονομικό πεδίο. Ούτε επίσης μια τέτοια εξέλιξη περιλαμβάνει «μόνο» συνθήκες εξαθλίωσης και πείνας για το λαό. Οι συγκρούσεις που θα διαμορφωθούν σε μια τέτοια κατάσταση αφορούν συνολικότερα ζητήματα για τις τύχες της χώρας και του λαού και δεν μπορούν να περιγραφούν και να προσδιοριστούν προκαταβολικά με «ασκήσεις επί χάρτου».

Η χρεοκοπία της «πολιτικής τάξης»

Με κάθε «σοβαρότητα» ο αστικός πολιτικός κόσμος εδώ και πολλές μέρες διεκδικεί ρόλο μαριονέτας και ενεργούμενου στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Ενας απερίγραπτος θίασος μεγαλόσχημων κομπάρσων παριστάνει ότι κυβερνά ή ότι διεκδικεί να κυβερνήσει τη χώρα. Η αηδία που προκαλούν στο λαό ξεπερνάει ακόμα και τη γελοιοποίησή τους: Η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, επειδή «δεν άντεχε» να ψηφίζει άλλα αντιλαϊκά μέτρα, έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνησή της, ώστε αυτή να… αποχωρήσει και να έρθει μία κυβέρνηση συνεργασίας η οποία -με τη στήριξη και των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ- θα ψηφίσει…. μέτρα πολύχρονης εξόντωσης του λαού! Ο ΓΑΠ χαράματα απέναντι στις Κάνες των ιμπεριαλιστών κάνει δηλώσεις-απομαγνητοφώνηση των δηλώσεων Μέρκελ, Σαρκοζί! Ο Σαμαράς, για να μας «σώσει» από το μνημόνιο, δέχεται συμμετοχή στην έκτακτη κυβέρνηση που θα περάσει νέο πολυετές μνημόνιο! Και όταν οι ιμπεριαλιστές τού ζητούν και την υπογραφή του στο γραπτό προσύμφωνο για την κυβέρνηση, εκρήγνυται η «εθνική του αξιοπρέπεια»: «όλα κι όλα, εγώ δεσμεύτηκα δημόσια και προφορικά ότι θα στηρίξω τις απαιτήσεις σας. Και φυσικά το εννοώ ότι θα το κάνω. Με προσβάλλετε!». Στα… διαλλείματα της παράστασης -για να ξεκουραστούν οι πρωταγωνιστές- ο Καρατζαφέρης και η Μπακογιάννη έκαναν τα δικά τους νούμερα «υπευθυνότητας», ενώ βοήθειες δίνει και ο Κουβέλης που τουλάχιστον ως την Τρίτη 8/11 «επιφυλασσόταν» να τοποθετηθεί αν θα στηρίξει ή όχι τη «νέα κυβέρνηση»…
Κι όμως δεν είναι θίασος! Είναι τα κόμματα και οι πολιτικοί παράγοντες που εδώ και δεκαετίες ασκούν την κυβερνητική εξουσία και τη διοίκηση της χώρας. Το κύριο σε καμιά περίπτωση δεν είναι η όποια ανικανότητά τους. Και το πιο αληθινό και ουσιαστικό είναι πως ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και Σια είχαν πάντα, από τη συγκρότησή τους το 1974, την ίδια γραμμή που έχουν και σήμερα: τη γραμμή της εξάρτησης και της υποτέλειας στους αμερικάνους και τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές. Αυτός ήταν πάντα ο θεμέλιος λίθος της πολιτικής τους είτε ήταν στην κυβέρνηση είτε ήταν στην αντιπολίτευση. Με αυτή τη γραμμή προέκυψαν όλες οι μεγάλες «εθνικές επιτυχίες»: Η ένταξη στην ΕΟΚ, η συμφωνία «αποχώρησης» των βάσεων, η επέκταση της ΝΑΤΟϊκής κυριαρχίας στο Αιγαίο, η ένταξη στην ΟΝΕ, τα Ιμια και η συμφωνία της Μαδρίτης, η συμβολή στο διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας και η διάλυση κάθε σχέσης καλής γειτονίας (ακόμα και με αστικούς όρους) με τις βαλκανικές χώρες, η επόμενη συμβολή στην εισβολή στο Ιράκ, η Ολυμπιάδα, η «στρατηγική» συμμαχία με το Ισραήλ…
Ο κατάλογος είναι πρόχειρος και ενδεικτικός για να θυμίσουμε ότι το όλο πλέγμα των σχέσεων εξάρτησης είναι εκτός της τρέχουσας πολιτικής (και της θεωρούμενης αριστερής συμπεριλαμβανόμενης) φιλολογίας. Για να θυμίσουμε δηλαδή ότι το ζήτημα δεν είναι μόνο η ΕΕ –ή πολύ περισσότερο το ευρώ- και δεν είναι μόνο οικονομικό. Ομως, έστω και έτσι και για συντομία θα θέσουμε ένα μόνο ζήτημα. Λέγεται από όλες τις αστικές δυνάμεις -και όχι μόνο- πως αυτές τις μέρες διακυβεύεται η μεγαλύτερη επιτυχία της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες, η ένταξη στην ΕΟΚ/ΕΕ/ΟΝΕ! Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τι λένε! Μα ακριβώς αυτή η ένταξη και οι πολυετείς «προσαρμογές», «εκσυγχρονισμοί» και «αναδιαρθρώσεις» που αυτή η ένταξη προϋπέθετε και συνεπαγόταν διαρκώς όλα αυτά τα χρόνια είναι που οδήγησαν –εκτός των άλλων- στη σημερινή κατάσταση της διαλυμένης παραγωγικής οικονομικής βάσης, στην παραρτημοποίηση της χώρας! Δηλαδή αυτή ακριβώς η πορεία συνέβαλε καθοριστικά στο να δημιουργηθούν οι όροι υποδούλωσης και μετατροπής της χώρας σε προτεκτοράτο που σήμερα αντιμετωπίζουμε! Αποδεικνύεται δηλαδή ότι η «μεγάλη ιδέα» της αστικής τάξης και όλων των πολιτικών της δυνάμεων δεν ήταν παρά η ιδέα ενίσχυσης της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας στη χώρα, αποδυνάμωσης-διάλυσης των στοιχειωδών όρων για την ίδια τη χώρα και το λαό. Στις συνθήκες μιας προηγούμενης περιόδου, για μια σειρά λόγους και συσχετισμούς ο ιμπεριαλισμός και η αστική τάξη «έκρυβαν» την καταστροφή που εξελισσόταν, κυρίως γιατί η σχέση εξάρτησης αναπαραγόταν σχετικά ικανοποιητικά και για τις δύο πλευρές. Σήμερα στις συνθήκες κρίσης και έντασης του ανταγωνισμού τα πράγματα έχουν έρθει σε οριακό σημείο. Οι ιμπεριαλιστές –και ο καθένας για λογαριασμό του- απαιτούν και επιβάλλουν όρους προτεκτοράτου για τη χώρα. Και η αστική τάξη προσαρμόζεται καθημερινά ολοένα και πιο πολύ σε ό,τι απαιτούν.
Αναδεικνύεται έτσι πλατιά στο λαό η χρεοκοπία της γραμμής της εξάρτησης. Αναδεικνύεται δηλαδή πως η αστική τάξη και το σύστημα στο πλαίσιο του οποίου καλείται να ζήσει και να υπάρξει ο λαός δεν μπορεί να διασφαλίσει τίποτε για το λαό και τη χώρα. Δεν μπορεί να διασφαλίσει δουλειά, ψωμί, ελευθερία, ειρήνη, ούτε με την πιο σχετική, με την καπιταλιστική έννοια των όρων αυτών! Αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενο της χρεοκοπίας του πολιτικού συστήματος απέναντι στο λαό και τη νεολαία. Τα κόμματα του συστήματος στη χώρα πέρασαν τα τελευταία σχεδόν 40 χρόνια «διαβεβαιώνοντας» το λαό πως αν «είμαστε με τους νικητές», αν λειτουργούμε στο πολιτικό, οικονομικό, στρατιωτικό πλαίσιο που αυτοί μας ορίζουν, όλα θα πάνε καλά! Στη βάση αυτής της θέσης χτίστηκαν οι κατά περιόδους «αφηγήσεις» τους και έγιναν όσα έγιναν στη χώρα και στο λαό. Από τη διάλυση της αγροτικής παραγωγής ως τις αντιδραστικές ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις και την εκπαίδευση και από τις πολλαπλές «αγορές του αιώνα» στα αμερικονονατοϊκά εξοπλιστικά προγράμματα ως τους διακανονισμούς των εθνικών λεγόμενων ζητημάτων και των σχέσεων με τους γειτονικούς λαούς. Τώρα –και στην πραγματικότητα ήδη από το 2004- όχι μόνο δεν μπορούν πια να στήσουν «αφηγήσεις», αλλά αποκαλύπτονται και είναι όργανα του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που προωθεί μια εφιαλτική κατάσταση για το λαό μας, τη χώρα και όλους τους λαούς της περιοχής. Και είναι τόσα βαθιά η ξενοδουλεία συνολικά όλων των τμημάτων και παραγόντων της αστικής τάξης, που ακόμα και αυτοί που δυστροπούν με τις σημερινές εξελίξεις το μόνο που έχουν να «προτείνουν» και να αντιτάξουν είναι η αναζήτηση «λύσεων» στη Ρωσία ή την Κίνα! Δηλαδή η σκέψη τους –στην πραγματικότητα η γκρίνια τους- εξαντλείται στην αναζήτηση, στην ευχή ύπαρξης ενός άλλου -πιο «στοργικού»- προστάτη!

Ο λαός μας αντιμέτωπος με τη νεοαποικιοκρατία

Δεν μπορεί μια χώρα και ένας λαός να υπάρχει, να ζει και να κάνει προκοπή όντας υποθηκευμένος και υποτελής στις απαιτήσεις και τα συμφέροντα των διεθνών τυράννων! Αυτό διδάσκει η ιστορία του ιμπεριαλισμού, η ιστορία των λαών του κόσμου. Αυτό διδάσκει και η Ιστορία του δικού μας λαού, αυτό το δίδαγμα αντιμετωπίζουμε και σήμερα με τον πιο σκληρό τρόπο καθώς (και) ο λαός μας αναμετριέται με τις πολιτικές επαναποικιοποίησης που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των απαντήσεων του ιμπεριαλιστικού κόσμου απέναντι στη βαθιά και συνολική κρίση που ο ίδιος αντιμετωπίζει. Ο αγώνας για την κοινωνική απελευθέρωση, για την επανάσταση και το σοσιαλισμό είναι στη χώρα μας άρρηκτα δεμένος με την ανατροπή της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Η ανατροπή της εξουσίας της αστικής τάξης στη χώρα μας είναι αδύνατη χωρίς την ανατροπή της στρατιωτικής, οικονομικής, πολιτικής κυριαρχίας των ΗΠΑ και των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών μέσα στη χώρα! Αυτοί στην πραγματικότητα αποτελούν τα βάθρα της αστικής εξουσίας. Αυτό σήμερα είναι τόσο φανερό όσο ήταν το Δεκέμβρη του '44, όταν τα τανκς του Σκόμπυ ανέλαβαν να αποκαταστήσουν το ζήτημα της εξουσίας στη χώρα. Και είναι μέσα στην τροχιά των εξελίξεων αυτή η πραγματικότητα να γίνει ακόμα πιο επώδυνα απτή για το λαό και την εργατική τάξη της χώρας, με πολλούς τρόπους το επόμενο διάστημα.
Η ήττα της γραμμής της εξάρτησης σήμερα, η αποκάλυψη της χρεοκοπίας της πλατιά στο λαό πρέπει και μπορεί να αποτελέσει αφετηρία για να δυναμώσει και να συγκροτηθεί η κατεύθυνση της αντιιμπεριαλιστικής γραμμής και πάλης μέσα στο κίνημα. Πρέπει ακόμα να αποτελέσει τη βάση της αναγκαίας πολιτικής ρήξης με τη γραμμή του ρεφορμισμού που σε διάφορες παραλλαγές ανακηρύσσει την αποδοχή-υποταγή του λαού στην ιμπεριαλιστική κυριαρχία. Εξάλλου, αυτή ακριβώς η ρεφορμιστική γραμμή αποτέλεσε όλες τις τελευταίες δεκαετίες και την πιο σημαντική βοήθεια για να στερεώσουν οι αστικές πολιτικές δυνάμεις την κυριαρχία τους, το καθεστώς της εξάρτησης και της υποτέλειας. Αυτή η φιλοϊμπεριαλιστική κληρονομιά της ρεφορμιστικής Αριστεράς (της «ΕΟΚ των εργαζομένων», της «αμοιβαίας και επωφελούς συνεργασίας με τις χώρες της ΚΟΜΕΚΟΝ», της αναζήτησης των «εθνικών» τμημάτων της αστικής τάξης με τα οποία θα προχωρούσε η «πραγματική αλλαγή» κ.ο.κ.) είναι και σήμερα δρώσα και παρούσα –με τους αναγκαίους μετασχηματισμούς- στη γραμμή των ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ - και όχι μόνο. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν διανοείται καν πως η προοπτική της χώρας και του λαού βρίσκεται έξω από την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, την ιμπεριαλιστική προστασία. Η ηγεσία του ΚΚΕ έχει ανακηρύξει την «ιμπεριαλιστική Ελλάδα» και εν είδει τροτσκιστικής γκρούπας περιφέρει το «επιχείρημα» ότι η θέση της εξάρτησης «αθωώνει» την αστική τάξη της χώρας! Λες και μια ξενόδουλη αστική τάξη δεν είναι απόλυτα εχθρική απέναντι στο λαό και την εργατική τάξη της χώρας (της). Με αυτά και όποια ανάλογα κατασκευάσματα και παρά την καταιγιστική πραγματικότητα, το μόνο που επιδιώκουν είναι να αποφύγουν τη σύγκρουση με τα ιμπεριαλιστικά στηρίγματα της αστικής εξουσίας που αποτελούν τελικά και το θεμέλιο λίθο της αστικής πολιτικής νομιμότητας.
Ωστόσο, ο λαός ζει και αντιμετωπίζει την πραγματικότητα. Βρίσκεται σε αγωνιστικό ξεσηκωμό και, ανεξάρτητα από τις καμπές που θα περάσει η πάλη του, είναι και θα είναι υποχρεωμένος να αναγνωρίσει τους πραγματικούς του εχθρούς και να συγκροτήσει το αντιιμπεριαλιστικό επαναστατικό κίνημα που χρειάζεται για να υπερασπίσει τη ζωή του και να ανοίξει το δρόμο για το μέλλον του.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »