Ανακοίνωση της Εκλογικής Συνεργασίας ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ

Οι δύο συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις του περασμένου Μάη και Ιούνη έδωσαν σε γενικές γραμμές τα αποτελέσματα που αναλογούν στους δοσμένους ταξικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς ανάμεσα στο λαό και τους εργαζόμενους, από τη μια μεριά, και την ελληνική ολιγαρχία και τους ιμπεριαλιστές, από την άλλη. Ιδιαίτερα τα εκλογικά αποτελέσματα της 17ης Ιούνη αποτύπωσαν όχι μόνο τους εκβιασμούς και το φόβο που εξαπέλυσαν συντονισμένα ελληνικά και ξένα κέντρα ενάντια στο λαό αλλά –και αυτό είναι κρίσιμο στοιχείο για την εκτίμηση της πολιτικής και κοινωνικής συγκυρίας– και το αληθινό επίπεδο της λαϊκής συνείδησης, της κοινωνικής δυναμικής του εργατικού και λαϊκού κινήματος και τις σημαντικές αδυναμίες που υπάρχουν από την αρχή της μάχης ενάντια στα Μνημόνια και την αντιλαϊκή καταιγίδα. Αδυναμίες που έχουν να κάνουν με τον προσανατολισμό των αγώνων, την οργάνωση και τη συνειδητοποίηση της εργατικής τάξης, την έλλειψη μιας ορατής αγωνιστικής και ανατρεπτικής διεξόδου. Συνολικά, με το συσχετισμό δύναμης στο έδαφος μιας σκληρής, ιστορικής, ταξικής αναμέτρησης που, για να κερδηθεί στο μέλλον, απαιτεί μεγάλες και επίπονες προσπάθειες στην κατεύθυνση της κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης των λαϊκών και εργαζόμενων μαζών.

Η ελληνική ολιγαρχία με τη συνδρομή των ξένων αφεντικών-προστατών της πέτυχε μια προσωρινού χαρακτήρα σταθεροποίηση με την ανάδειξη μιας αντιδραστικής δεξιάς κυβέρνησης η οποία στηρίζεται, πέρα από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, και στο ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη. Από την πρώτη στιγμή αποδείχθηκε -τόσο από τη σύνθεσή της, με τα πρωτοπαλίκαρα των Μνημονίων, όσο και από τις αποφάσεις της- πως θα συνεχίσει, πιο σκληρά και αποφασιστικά, την υλοποίηση όλων των δεσμεύσεων των Μνημονίων και των αντιλαϊκών και αντεργατικών πολιτικών. Θα προχωρήσει στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, στην πλήρη κατάργηση των κοινωνικών παροχών και σε νέα μέτρα φοροληστείας, ανεργίας και φτώχειας. Παράλληλα, θα θωρακίσει πιο αντιδραστικά την πολιτική της αντιλαϊκής βίας και καταστολής και θα προσπαθήσει να κτυπήσει κάθε λαϊκή αντίσταση.

Η πετυχημένη εκλογική εμφάνιση κομμάτων απορρόφησης της λαϊκής οργής και αναχωμάτων, για να μην στραφεί αυτή σε πιο ριζοσπαστικές κατευθύνσεις, ήταν ακόμη ένα αρνητικό χαρακτηριστικό των δύο εκλογικών αναμετρήσεων. Στην κατηγορία αυτή, χαρακτηριστική περίπτωση είναι το κόμμα του Καμμένου, που εκφράζει στην ουσία αντιδραστικές πολιτικές. Τα ίδια και χειρότερα σημαίνει και η σημαντική παρουσία σε ψήφους και βουλευτές της Χρυσής Αυγής, μιας βαθύτατα αντιδραστικής, φασιστικής δύναμης που αποτελεί δύναμη του συστήματος και του βαθέος αστικού κράτους. Η Χρυσή Αυγή, στο βαθμό που θα χρειαστεί, θα χρησιμοποιηθεί ενάντια στο λαϊκό και εργατικό κίνημα, ενάντια στους αγώνες και την Αριστερά, ως εφεδρεία του καπιταλιστικού συστήματος.

Η πολύ σημαντική ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ που έσπευσε να προσαρμοστεί και να δώσει διαπιστευτήρια υποταγής στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ και να αναπαράξει τη φενάκη της αναδιαπραγμάτευσης, δείχνει τα σοβαρά ελλείμματα και τις αδυναμίες που υπάρχουν στο επίπεδο της λαϊκής συνείδησης και οργάνωσης. Αποτυπώνουν την κυριαρχία των αυταπατών, που έχουν καλλιεργήσει δεκαετίες οι ρεφορμιστές, για μια λύση των λαϊκών προβλημάτων με κοινοβουλευτικό και εύκολο τρόπο, με λογικές ανάθεσης που σπρώχνουν το λαό και το κίνημα στη γωνία. Αυτή η κατάσταση υπογραμμίζει για μια ακόμη φορά τη μικρή επιρροή των αγωνιστικών και επαναστατικών ιδεών, την έλλειψη πίστης στη δυναμική των ταξικών αγώνων, το χαμηλό επίπεδο συνειδητότητας και οργανωτικότητας της εργατικής τάξης και των πλατιών λαϊκών μαζών. Γι’ αυτήν την κατάσταση, που αποτυπώνει τη χρόνια κυριαρχία του ρεφορμισμού-ρεβιζιονισμού στο εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα, σοβαρές ευθύνες φέρνουν και οι εκάστοτε ηγεσίες του ΚΚΕ που, με διαφορετικά προσωπεία και πολιτικές, υπονόμευσαν συστηματικά την ανάπτυξη των λαϊκών, αντιιμπεριαλιστικών αγώνων, την επαναστατική διέξοδο και προπτική. Η εκλογική ήττα του ΚΚΕ είναι αποτέλεσμα κυρίως της πολιτικής του, με βάση την οποία απέφυγε συστηματικά και επίμονα να ανακατευτεί με την οργή και τις αντιστάσεις του λαού και, ουσιαστικά, τον άφησε έρμαιο σε ποικίλες σοσιαλδημοκρατικές και ρεφορμιστικές επιρροές.

Αποτιμώντας την πολιτική μάχη που έδωσαν από κοινού το ΚΚΕ(μ-λ) και το Μ-Λ ΚΚΕ θεωρούμε πως σωστά συμμετείχαν και στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις, παρά τις δύσκολες συνθήκες και τις μικρές δυνάμεις τους. Ειδικά για τις εκλογές της 17ης Ιούνη το μήνυμα που προσπάθησαν να διαδώσουν μπορεί να μην καρποφόρησε άμεσα, αλλά είναι σχεδόν σίγουρο πως θα είναι χρήσιμο για τις μελλοντικές εξελίξεις. Η μόνη μάχη που είναι χαμένη είναι αυτή που δεν δίνεται και, από αυτήν τη σκοπιά, τα μέλη, τα στελέχη και οι φίλοι των δύο οργανώσεων έδωσαν μια μάχη που έθεσε παρακαταθήκες για τα αυριανά πραγματικά διλήμματα και τις ανάγκες του κινήματος.

Οι δύο οργανώσεις, με αυτήν την ευκαιρία, θέλουν να χαιρετίσουν όσους στήριξαν με τη δράση και την ψήφο τους την κοινή προσπάθεια, άντεξαν σε ποικίλες πιέσεις και εκβιασμούς, υπεράσπισαν έμπρακτα το δρόμο της ταξικής αναμέτρησης, το μοναδικό ρεαλιστικό δρόμο για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες για το λαό μας. Αλλά και σε όσους έκαναν άλλες επιλογές στις δύο εκλογές, αυτό που θα αποδειχθεί πολύ γρήγορα, για μια ακόμη φορά, είναι πως η πορεία των πραγμάτων θα κριθεί στους αγώνες. Και σε αυτούς, οι δύο οργανώσεις θα βρεθούν μαζί τους και πάλι.

Εκεί θα κριθεί και το μέλλον των λαών συνολικά στην ΕΕ, και ιδιαίτερα των λαών του ευρωπαϊκού νότου. Οι μεγαλειώδεις λαϊκές κινητοποιήσεις στήριξης των Ισπανών ανθρακωρύχων και αντίστασης στα βάρβαρα αντιλαϊκά-αντεργατικά μέτρα της κυβέρνησης Ραχόι είναι ένα ελπιδοφόρο μήνυμα και απόδειξη του ότι απέναντι στη βαρβαρότητα της ιμπεριαλιστικής-καπιταλιστικής κρίσης οι λαϊκές μάζες επιλέγουν το δρόμο της αντίστασης και του αγώνα.

Οι εκλογές ήδη αποτελούν παρελθόν . Αυτό που είναι μπροστά μας και μας καλεί επιτακτικά σε εγρήγορση και προετοιμασία είναι η οργάνωση του λαού για την ταξική αναμέτρηση που διεξάγεται και τις νέες κορυφώσεις της που ξαναπλησιάζουν γοργά. Τα αστικά και ξένα ιμπεριαλιστικά επιτελεία ετοιμάζονται να ξαναχυμήξουν στη λαϊκή πλειοψηφία και στους εργαζόμενους με μια νέα καταιγίδα μέτρων και πολιτικών. Φοροληστεία, νέα χαράτσια, νέα κύματα απολύσεων και ανέργων, μεροκάματα και μισθοί πείνας, κόψιμο επιδομάτων, ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, είναι ήδη αποφασισμένα. Πόλεμος ενάντια στο λαό στο εσωτερικό, αλλά και σύννεφα πολέμου στη γειτονιά μας, στην ανατολική Μεσόγειο, εξαιτίας του σκληρού ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστών για τον έλεγχο των σφαιρών επιρροής και των πηγών ενέργειας. Η ελληνική ολιγαρχία είναι μπλεγμένη και στα δύο πολεμικά μέτωπα και γι’ αυτήν ο λαός αντιμετωπίζεται σαν εχθρός και αντίπαλος.

Δεν υπάρχει χρόνος για ανάπαυλα και αναμονή. Ούτε λεπτό χαμένο μπροστά στις μεγάλες μάχες που έρχονται. Το ΚΚΕ(μ-λ) και το Μ-Λ ΚΚΕ, με τη συνδρομή και την υποστήριξη ανένταχτων αγωνιστών, αριστερών και κομμουνιστών, διατύπωσαν πριν τις εκλογές την πρόταση για την Πρωτοβουλία της Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας πάνω στη βάση πολιτικών θέσεων, στόχων πάλης και ενός ευρύτερου προσανατολισμού ενάντια στην ιμπεριαλιστική υποδούλωση και το καθεστώς της ξένης εξάρτησης, για τη δημιουργία ενός μαχητικού, συντονισμένου κινήματος αντίστασης στην άγρια αντιλαϊκή επίθεση. Με πρωτοβουλίες από τα πάνω και τα κάτω, αυτή η πρόταση είναι επείγον να πάρει σάρκα και οστά. Να προωθηθεί στην πράξη στο μαζικό κίνημα, στους χώρους δουλειάς, στα συνδικάτα και τους συλλόγους, στις λαϊκές γειτονιές, στους χώρους της εκπαίδευσης, στους δρόμους και στις πλατείες. Στο οργανωμένο εργατικό κίνημα, αλλά και στις αυθόρμητες λαϊκές αντιστάσεις. Η πείρα από την εργατική και λαϊκή αντίσταση στα βάρβαρα μέτρα του Μνημονίου έχει επιβεβαιώσει πως η ανάπτυξη των μαζικών λαϊκών αγώνων είναι ο μοναδικός δρόμος που μπορεί να υψώσει εμπόδια και να γίνει φραγμός στην πολιτική της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ. Η διεύρυνση αυτού του δρόμου μετεκλογικά με την αναζωογόνηση και το ξεδίπλωμα μεγάλων απεργιακών αγώνων και παλλαϊκών κινητοποιήσεων πρέπει να μπει στην πρώτη γραμμή της ημερήσιας διάταξης του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Χρειάζεται με όλες μας τις δυνάμεις να συμβάλουμε στην οικοδόμηση του πανεργατικού, παλλαϊκού μετώπου αντίστασης ενάντια στα βάρβαρα μέτρα του Μνημονίου, ενάντια στην πολιτική της φτώχειας, της ανεργίας, της υποτέλειας,, ενταγμένα σε μια ευρύτερη προοπτική για την ταξική και αντιιμπεριαλιστική αναμέτρηση, για την ανατροπή της διπλής κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας πλουτοκρατικής ολιγαρχίας . Σε αυτήν την προσπάθεια καλούμε κάθε αγωνιστή, κάθε εργαζόμενο, άνεργο και νέο, κάθε αριστερό και κομμουνιστή, να πάρουν ενεργά και ισότιμα μέρος, να σταθούν δίπλα μας και να συμβάλουν με τις ιδέες και τις προτάσεις τους. Σε αυτήν την κατεύθυνση, οι δύο οργανώσεις, στα πλαίσια της Πρωτοβουλίας για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία, στη βάση του ευρύτερου πολιτικού προσανατολισμού που έχει διακηρύξει, προγραμματίζουν για το Σεπτέμβρη σειρά πρωτοβουλιών και συσκέψεων στην Αθήνα και πανελλαδικά με στόχο την επικαιροποίηση του πολιτικού πλαισίου της Πρωτοβουλίας και τη συζήτηση πάνω στα ιδιαίτερα μέτωπα πάλης και τις κινηματικές ανάγκες της επόμενης περιόδου. Αυτός ο προγραμματισμός θα αφορά και την παρουσία της Πρωτοβουλίας στις κινητοποιήσεις κατά τη διάρκεια της φετινής ΔΕΘ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Προσωρινή ανακούφιση για το σύστημα Καμιά ανακωχή με τη νέα κυβέρνηση των Μνημονίων και της επίθεσης

Ανάμικτα και αντιφατικά συναισθήματα προκάλεσαν τα αποτελέσματα των εκλογών της 17ης Ιούνη στους κυρίαρχους κύκλους και στα κέντρα εξουσίας εντός και εκτός Ελλάδoς.
Πρωτίστως και κυρίως ανακουφίστηκαν που η όλη τους εκβιαστική εκστρατεία, και πριν αλλά κυρίως μετά τις 6 Μάη, κατάφερε να περιορίσει αισθητά τις απώλειες γι’ αυτούς. Είναι οπωσδήποτε επιτυχία για την ΕΕ, το ΔΝΤ, τους ιμπεριαλιστές και την ντόπια αστική τάξη που πήρε παράταση ζωής το σάπιο πολιτικό κατεστημένο, έστω «διασωληνωμένο» και κυρίως προσωρινά. Ο χώρος της σκληρής Δεξιάς ρετουσαρίστηκε και απέκτησε ισχυρές ακροδεξιές εφεδρείες, της φασιστικής Αυγής. Τα προκάτ αναχώματα επιβίωσαν εκλογικά και το βενιζελικό ΠΑΣΟΚ ανέκοψε (να δούμε μέχρι πότε) την «αιμορραγία».
Η επιτυχία (;) λοιπόν συνίσταται στο ότι το πλουτοκρατικό κατεστημένο της χώρας και οι πάτρωνές του κατάφεραν από τα ερείπια του προηγούμενου πολιτικού συστήματος να στήσουν με το ζόρι και το στανιό μια κυβέρνηση που θα σεβαστεί τις υποχρεώσεις και τις δεσμεύσεις απέναντι στους ιμπεριαλιστές. Μια κυβέρνηση που από άποψη προθέσεων είναι έτοιμη να συνεχίσει την άγρια καπιταλιστική επίθεση. Μια κυβέρνηση που θα είναι πρόθυμη να υπηρετήσει τα ιμπεριαλιστικά σχέδια στη Μ. Ανατολή και να παραχωρήσει γη και ύδωρ στους ιμπεριαλιστές και τις πιθανές πολεμικές τυχοδιωκτικές τους εξορμήσεις. Μια κυβέρνηση που θα αναγορεύσει ξανά ως εγγυητές των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας τούς ιμπεριαλιστές της Δύσης.
Δημιουργήθηκε λοιπόν μια κυβέρνηση που δεν θα έχει πρόβλημα να δεχτεί κάποια ψίχουλα (τα αποτελέσματα της διαπραγμάτευσης) για να κάνει τη βρόμικη δουλειά. Τα αντιφατικά συναισθήματα όμως που αναφέραμε έχουν να κάνουν με το αν το αυτοκίνητο που για πολλοστή φορά βγαίνει από το συνεργείο θα αντέξει και πόσο πριν ξαναδιαλυθεί. Γιατί καινούριο αυτοκίνητο δεν έγινε κατορθωτό να αγοραστεί και κανένας από τους «επισκευαστές» και «συγκολλητές» δεν μπορεί να εγγυηθεί πόσα χιλιόμετρα μπορεί να κάνει.
Οι ανησυχίες, λοιπόν, των κυρίαρχων προέρχονται από το ότι αυτή η κυβέρνηση δεν είναι τίποτε άλλο από προϊόν ανάγκης και αδυναμίας. Είναι λύση μονοκομματική, «ασθενική» και άρα καθόλου ισχυρή. Με ένα ΠΑΣΟΚ έτοιμο στην πρώτη δύσκολη στροφή να πηδήξει από το τρένο.
Ετσι όπως το κατ’ εξοχήν εργαλείο του συστήματος είναι στραπατσαρισμένο, οι ανησυχίες μεγαλώνουν γιατί μεγάλα τμήματα του λαού κράτησαν σοβαρές αντιστάσεις μπροστά και στις δεύτερες κάλπες, παρ’ όλο που διάλεξαν το «μικρότερο κακό» και εγκλωβίστηκαν σε λύσεις κυβερνητισμού.
Οσο λοιπόν και να είναι γεγονός ότι ο εκβιασμός του συστήματος πέρασε, οι φωτιές της οργής και της αγανάκτησης δεν έσβησαν μέσα στο λαό. Και, δυστυχώς για το σύστημα, όταν ξαναφυσήξουν οι άνεμοι της επίθεσης, οι φωτιές αυτές θα ξαναζωντανέψουν.
Διαβάσαμε αρκετές εκτιμήσεις των εκλογικών αποτελεσμάτων. Αρκετές απ’ αυτές έπεφταν στο λάθος να προσαρμόζουν την πραγματικότητα στις δικές τους ερμηνείες και στις πολιτικές τους προτεραιότητες. Από την ηγεσία του ΣΥΝ και τους παρατρεχάμενούς της ακούσαμε ότι το αποτέλεσμα της 17ης Ιούνη ήταν προχώρημα και νίκη σε σχέση με τα αποτελέσματα της 6ης Μάη. Δεν έλειψαν και οι πολιτικές «κατινιές». Οτι οι δυνάμεις που δεν άφησαν να ολοκληρωθεί η νίκη ήταν οι υπόλοιπες αριστερές και κομμουνιστικές που αντιπολιτεύτηκαν τον ΣΥΡΙΖΑ. Επί της ουσίας τώρα, μ’ αυτές τις τοποθετήσεις η ηγεσία του ΣΥΝ προσπαθεί να αποσείσει από πάνω της τις ευθύνες που δύο φορές μέσα σ’ ένα μήνα η γραμμή και η επιδίωξη της «κυβερνώσας Αριστεράς» δεν έγινε πράξη. Αντί να απολογηθεί, λοιπόν, και να εξηγήσει αυτοκριτικά η ηγεσία αυτή γιατί η γραμμή της δύο απανωτές φορές δεν δικαιώθηκε, κρύβεται πίσω από την αύξηση των ποσοστών της και επιχειρεί να φορτώσει τις ευθύνες της εδώ και εκεί.
Επί δύο μήνες η ηγεσία αυτή διατυμπάνιζε ότι και μπορεί και θέλει να βγει μπροστά. Διατυμπάνιζε ότι έχει πρόγραμμα, θέσεις και στελέχη για να καταφέρει τα ακατόρθωτα. Κυρίως άφηνε να ακούγεται σε όλους τους τόνους ότι έχει και το λαό μαζί της. Το αποτέλεσμα ποιο ήταν; Πριν καλά καλά φανεί το προβάδισμα της ΝΔ στις δεύτερες εκλογές, έσπευσε να συγχαρεί το νικητή και πήρε τη θέση της αντιπολίτευσης την οποία τόσο πολύ είχε καταδικάσει τους προηγούμενους μήνες.
Και ο λαός; Αυτός μπορεί να περιμένει (;) την ηγεσία του ΣΥΝ να κάνει υπεύθυνη αντιπολίτευση και εν τω μεταξύ να απολαμβάνει και να διαμοιράζει μαζί με τις υπόλοιπες συνιστώσες τα πλεονεκτήματα του να είσαι τόσο χωμένος στο κοινοβουλευτικό σύστημα. Μέσα σε δύο μήνες οι ηγεσίες του ΣΥΝ και λοιπών αποδείχτηκαν πολύ λίγες και ανάξιες της λαϊκής εμπιστοσύνης. Φοβήθηκαν περισσότερο από τις λαϊκές μάζες τούς εκβιασμούς και τις απειλές. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα στις δεύτερες εκλογές μεγάλα τμήματα του λαού να ψηφίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ περισσότερο σαν έκφραση αντίστασης προς τους κυρίαρχους και με σαφώς ψαλιδισμένες τις ελπίδες σε σχέση με τις 6 Μάη.
Με την όλη της φιλολογία για νίκη του λαού (έστω ανολοκλήρωτη) η ηγεσία του «ΣΥΝ και λοιπών» προσπαθεί να αποκρύψει το ότι η δική της φιλοευρωπαϊκή ευθυγράμμιση έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μερική αντιστροφή του πολιτικού κλίματος και στον περιορισμό μέσα στις μάζες της τάσης αμφισβήτησης της ΕΕ και της ΟΝΕ. Ουσιαστικά, η άρνηση, ο φόβος, η μη διάθεση της ηγεσίας του ΣΥΝ να ξεφύγει από το φιλοευρωπαϊκό της DNA συνέβαλε αρκετά στο να περάσει ο εκβιασμός μέσα στις μάζες. Υπ’ αυτήν την έννοια, η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ της 17 Ιούνη, αν και διευρυμένη από άποψη ποσοστών, ήταν σαφώς πιο απονευρωμένη από την ψήφο της 6ης Μάη.
Δεν λείπουν βέβαια και εκτιμήσεις που, στεκόμενες στον αντίποδα των προκάτ εκτιμήσεων του ΣΥΡΙΖΑ, καταστροφολογούν για την τύχη που επιφύλαξαν οι κάλπες στις υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις που για τους λόγους της η καθεμία θέλησε να κρατήσει την αυτοτέλειά της απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και να μην ευθυγραμμιστεί μαζί του. Αυτή η προσέγγιση βέβαια είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Χωρίς αμφιβολία, το εκλογικό αποτέλεσμα ανοίγει, όπως φαίνεται, όλο το ζήτημα της Αριστεράς με διαφορετικούς όρους απ’ ό,τι παλιότερα αλλά και με κάποια κοινά στοιχεία.
Αν θέλουμε να συμβάλουμε σε μια τέτοια συζήτηση θα πρέπει κατ’ αρχάς να αφήσουμε το τσουβάλιασμα που με ευκολία δεν αναγνωρίζει διαφορές στους λόγους και τις αιτίες της εκλογικής αποδοκιμασίας για κάθε αριστερό φορέα. Μια τέτοια προσέγγιση τσουβαλιάσματος είναι προσέγγιση ήττας, που θεωρεί όλη την Αριστερά πέραν του τωρινού ΣΥΡΙΖΑ ένα ενιαίο μόρφωμα με ίδιες ευθύνες και ίδια βαρύτητα. ΟΧΙ! Εμείς δεν θα κάνουμε τέτοια προσέγγιση ούτε στην κριτική μας ούτε στην αυτοκριτική μας. Είναι ένα θέμα η σύγχυση και οι θολές παραστάσεις που κουβαλούν οι μάζες λόγω μικρής ή ανύπαρκτης συμμετοχής στο κίνημα και δεν μπορούν να διακρίνουν διαφορές, και άλλο η πραγματική βάση και αντίληψη της πανσπερμίας των αριστερών δυνάμεων όπως καταγράφονται στο κίνημα, στις αντιστάσεις, στις εξεγέρσεις. Αλλα συμπεράσματα βγάζουμε εμείς για τη δική μας εκλογική επίδοση, που καμία σχέση δεν έχουν με τους λόγους και τις αιτίες που αποδοκιμάστηκε η γραμμή του ΚΚΕ. Και αν αυτά είναι «ψιλά γράμματα» για στρώματα που είναι μακριά (προς το παρόν) από την πάλη, ο κόσμος του κινήματος που έζησε έστω μόνο τα τρία τελευταία χρόνια της αφύπνισης δεν μπορεί να συγχέει τη γραμμή πλεύσης του ΚΚΕ(μ-λ) με αυτήν του ΚΚΕ.
Οι μικρές μας δυνάμεις δεν επέτρεψαν να αντιμετωπίσουμε την πόλωση, τους εκβιασμούς και τη «χαμένη ψήφο». Η εκλογική όμως αποδοκιμασία προς το ΚΚΕ έχει χαρακτηριστικά γενικότερης αποδοκιμασίας που δεν χαρακτηρίζουν τον ψηφοφόρο του ΚΚΕ(μ-λ) που αυτή τη φορά ψήφισε άλλο σχηματισμό. Και, στο κάτω κάτω, όλοι εκείνοι οι αναλυτές που ξέρουν πού πάει η κάθε ψήφος, πώς γνωρίζουν ότι η κατεύθυνση των ψήφων που έχασε η εκλογική συνεργασία δεν πήγαν προς την αποχή αλλά προς ΣΥΡΙΖΑ; (Περισσότεροι από 250.000 ψηφοφόροι απείχαν αυτή τη φορά σε σχέση με πριν).
Δεν θα καταλήξει το ΚΚΕ(μ-λ) ότι είχε πάρει λάθος δρόμους και προσανατολισμό επειδή είχε ένα άσχημο εκλογικό αποτέλεσμα. Δεν θα αποκηρύξει το σφυροδρέπανο γιατί δήθεν βρήκε τη λύση να συνδεθεί με τις μάζες. Οχι γιατί είμαστε ξεροκέφαλοι, αλλά γιατί για μας αλλού βρίσκονται οι αιτίες των προβλημάτων που αντιμετωπίζει το αριστερό-κομμουνιστικό κίνημα και όχι στο ότι οι συνθήκες δεν το βοηθάνε να ανθίσει και να δυναμώσει.
Εχουμε εδώ και δεκαετίες απογαλακτιστεί από τη λογική του ΚΚΕ (πολύ πριν από το ’89) για να αισθανόμαστε είτε «σύμμαχοι» είτε «αλληλέγγυοι» προς την ηγεσία του ΚΚΕ που όπως έστρωσε κοιμήθηκε. Δεν είμαστε εμείς σαν τις τάσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που είχε τόσες ωσμώσεις και επικοινωνίες με τους χώρους του ΣΥΡΙΖΑ και της σοσιαλδημοκρατίας, για να αποκτήσουμε υπαρξιακές αναζητήσεις μετά το εκλογικό αποτέλεσμα.
Ας σταθούμε λοιπόν στις σοβαρές μας ελλείψεις και αδυναμίες που μας χαρακτήρισαν στην οικοδόμηση των αντιστάσεων, στην πολιτική της κοινής δράσης, στη συμβολή μας για την επαναθεμελίωση του κομμουνιστικού κινήματος. Σ’ αυτά να σκύψουμε και να αναβαθμίσουμε με όλους τους πρόσφορους τρόπους τη δυνατότητά μας να συνδεόμαστε με τις μάζες, όχι για να εξαργυρώσουμε την ψήφο τους αλλά για να συγκεντρώσουμε δυνάμεις για τη μεγάλη αναμέτρηση.
Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όταν ο ταξικός αντίπαλος μπορεί να γιατρεύει τις πληγές του, να βρίσκει εφεδρείες όπως η φασιστική Αυγή, να χτίζει συμμαχίες και να βρίσκει στηρίγματα στον διεθνή ιμπεριαλισμό και το κεφάλαιο, εμείς ως επαναστάτες που θέλουμε να είμαστε πρέπει να συμβάλλουμε στη διαμόρφωση όρων για οικοδόμηση ενός δυνατού ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ, ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Το «χρώμα» της αποχής

Οι εκλογές του Μαΐου αποτύπωσαν με μεγαλύτερη ακρίβεια από αυτές του Ιουνίου τις διαθέσεις του λαού και τις πολιτικές αναζητήσεις - μετακινήσεις μεγάλου μέρους του εκλογικού σώματος. Στις εκλογές του Ιούνη η πολιτική εικόνα που δίνουν τα αποτελέσματα είναι σαφώς αλλοιωμένη κάτω από το βάρος των εκβιασμών και των διλημμάτων που δέχθηκε ο λαός όλο το ενδιάμεσο διάστημα. Αν υπάρχει ένα στοιχείο που παρέμεινε σταθερό ανάμεσα στον Ιούνη και στον Μάη, αυτό ήταν η αποχή.
Σε πρώτη ανάγνωση, η αποχή αποδίδεται σε ένα γενικό μπούχτισμα μεγάλου μέρος του λαού απέναντι στην επίσημη πολιτική σκηνή, σε συνδυασμό με την πεποίθησή του ότι δεν θα αλλάξουν τα πράγματα το επόμενο διάστημα. Επιπρόσθετα, στην οικονομική δυσκολία πολλών να ταξιδέψουν για να ψηφίσουν. Στον αντίποδα αυτών των ερμηνειών υπάρχει η άποψη ότι η ένταση των εκβιασμών που φάνηκε ότι καθόρισε σε μεγάλο βαθμό τα αποτελέσματα θα έσπρωχνε μέρος του «τρομοκρατημένου» εκλογικά σώματος προς την κάλπη και όχι μακριά από αυτή. Παρ' όλα αυτά, το ποσοστό της αποχής παρέμεινε το ίδιο υψηλό και μάλιστα αυξήθηκε! Αντίφαση;
Αν δούμε με πιο προσεκτική ματιά τα νούμερα των αποτελεσμάτων μπορούμε να φτάσουμε σε μια πολύ διαφορετική διαπίστωση. Στις εκλογές του 2009 ψήφισαν 7.044.606 άνθρωποι, ενώ τον Μάη του 2012 ψήφισαν 6.476.745. Η διαφορά είναι 567.861 άνθρωποι που απείχαν σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές. Η ΝΔ έχασε συνολικά 1.103.665 ψήφους και το ΛΑΟΣ 202.739. Συνολικά από ΝΔ και ΛΑΟΣ κατευθύνθηκαν προς άλλα κόμματα 1.306.404 ψηφοφόροι. Στα υπόλοιπα διαμερίσματα της «δεξιάς πολυκατοικίας» ο Καμμένος πήρε 670.596 ψήφους, η Μπακογιάννη 161.510 ψήφους και η Χρυσή Αυγή αυξήθηκε κατά 421.270. Συνολικά τα τρία αυτά δεξιά ψηφοδέλτια πήραν 1.253.376 ψήφους επιπλέον. Αν λάβουμε υπόψη και τους φιλελεύθερους του Μάνου και άλλες διάφορες διαρροές, μπορούμε με σχετική ασφάλεια να συμπεράνουμε ότι οι δεξιοί ψηφοφόροι γενικά δεν απείχαν από αυτές τις εκλογές.
Από την άλλη μεριά, το ΠΑΣΟΚ έχασε 2.179.013 ψήφους. Την ίδια στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε επιπλέον 745.600 ψήφους, ο Κουβέλης πήρε 386.116, οι Οικολόγοι Πράσινοι πήραν επιπλέον 11.777 ψήφους, το ΑΝΤΑΡΣΥΑ επιπλέον 50.752, η Κατσέλη 60.637 και το ΚΚΕ επιπλέον 18.823. Συνολικά οι παραπάνω πήραν επιπλέον 1.273.705 ψήφους. Μέχρις εδώ οι ψήφοι ΠΑΣΟΚ που «αγνοείται» η τύχη τους ανέρχονται στους 905.308! Ακόμα και αν συνυπολογίσουμε περίπου 300.000 που μπορεί να διαχύθηκαν προς Δημιουργία, Δεν Πληρώνω, ΕΠΑΜ, Πειρατές κ.λπ. (όχι πως η ΝΔ δεν είχε διαρροές προς τα εκεί), απομένουν τουλάχιστον 600.000 ψηφοφόροι που στις προηγούμενες εκλογές ψήφισαν ΠΑΣΟΚ και σε αυτές «αγνοείται» η ψήφος τους. Αν συνυπολογίσουμε ότι οι αριστεροί ψηφοφόροι δεν απείχαν από τις εκλογές του Μαΐου, νομίζω ότι μπορούμε με σχετική ασφάλεια να συμπεράνουμε ότι η αποχή «τροφοδοτήθηκε» κατά βάση από εκείνους τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ που επέλεξαν την αποχή αντί του ΠΑΣΟΚ.
Οι ανακατατάξεις στις εκλογές του Ιούνη βρίσκουν το ΠΑΣΟΚ με 77.659 ψήφους λιγότερους και την αποχή αυξημένη κατά 259.745 σε σχέση με τον Μάη. Από τη μία λοιπόν το ΠΑΣΟΚ συγκράτησε την πτώση του και από την άλλη η αποχή αυξήθηκε. Πράγμα που δεν ανατρέπει τα προηγούμενα, αν συνυπολογίσουμε ότι είχαμε 12 ψηφοδέλτια λιγότερα σε σχέση με τον Μάη. Επίσης η πίεση του ΣΥΡΙΖΑ προς την Αριστερά έστρεψε και κάποιο μέρος των αριστερών ψηφοφόρων προς την αποχή.
Τα συμπεράσματα αυτά ανατρέπουν τη φιλολογία που αναπτύχθηκε σε όλο το τελευταίο διάστημα για τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε «νέο ΠΑΣΟΚ». Απ' ό,τι φαίνεται, οι πιο γνήσιοι «νοσταλγοί του Αντρέα» δεν βρέθηκαν ούτε τον Μάη ούτε τον Ιούνη στον ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμη και αν ο Φωτόπουλος φαίνεται έτοιμος να κάνει το άλμα στη «νέα αγκαλιά», ο κύριος μέχρι τώρα εκφραστής της σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα φαίνεται να έχει ακόμα, και παρά την εκλογική του ήττα, σοβαρές εφεδρείες. Βέβαια το αν και κατά πόσο θα μπορέσει να επανασυσπειρώσει αυτές τις εφεδρείες η προσπάθεια του Βενιζέλου να ανασυγκροτήσει το ΠΑΣΟΚ, αυτό μένει να το δούμε.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΣΥΡΙΖΑ: Κάθε μέρα πιο δεξιά, κάθε μέρα πιο «υπεύθυνα»

Πολλοί οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ περίμεναν μια φορτισμένη εμφάνιση από τον Αλ. Τσίπρα το βράδυ των εκλογών. Περίμεναν ότι θα κατήγγειλε τις παρεμβάσεις των διάφορων κέντρων εξουσίας, που έφεραν ένα κατά παραγγελία εκλογικό αποτέλεσμα. Περίμεναν ότι θα καλούσε το επόμενο διάστημα τον λαό σε αντίσταση ενάντια στη συνέχιση των μνημονιακών πολιτικών. Ο ηγέτης όμως του ΣΥΡΙΖΑ «τα έκανε όλα όπως πρέπει». Αφού πήρε τηλέφωνο τον Σαμαρά και του έδωσε συγχαρητήρια για τη νίκη του(!), βγήκε χαρούμενος στο μπαλκόνι και –απευθυνόμενος στους οπαδούς του– απευθύνθηκε… στο σύστημα με «ωριμότητα» και «υπευθυνότητα». Η αλήθεια είναι ότι οι ρεφορμιστές ηγέτες μαθαίνουν γρήγορα αυτό που πρέπει να κάνουν.
Από τις 6 Μάη και μετά, ο ΣΥΡΙΖΑ επέδειξε μια αξιοθαύμαστη ταχύτητα σε δεξιές μετατοπίσεις. Έκανε ένα ράλι υπευθυνότητας απέναντι στο σύστημα προσπαθώντας να αποδείξει ότι δεν αποτελεί κίνδυνο για τα ιερά και όσια του συστήματος του εξαρτημένου ελληνικού καπιταλισμού, αλλά ούτε και για τις πλευρές της κυρίαρχης πολιτικής που αποτελούν ζητήματα «μην εγγίζετε» για τα κέντρα του συστήματος. Προσπάθησε να πάρει το εισιτήριο από μερίδες του συστήματος ώστε να είναι αυτός ο φορέας που θα διαπραγματευτεί, για λογαριασμό της ελληνικής αστικής τάξης, ένα χαλάρωμα της θηλιάς.
Η όλη προεκλογική στάση του κόμματος αυτού –όπως γράφαμε στο φύλλο της εφημερίδας μας πριν από τις εκλογές– χρεώθηκε τρεις αρνητικές εξελίξεις:

* Την παροχή αριστερής βούλας στο συστημικό εκβιασμό «ΕΕ ή χάος».
* Τη μετακύλιση του στόχου από την ακύρωση των μνημονίων στην –«ύστερα από συνεννόηση με την ΕΕ»– προετοιμασία για ένα μνημόνιο 3, με «αριστερές» πινελιές. Και
* Την αρπαγή της πρωτοβουλίας από τους δρόμους και τον αγωνιζόμενο λαό και τη μεταφορά της στην «υψηλή πολιτική» των επιτελείων και στην κυβερνησιολογία.

Θα λέγαμε ότι αυτή η δεξιά μετατόπιση της προεκλογικής συζήτησης ήταν και αυτή που (πέρα από τις παρεμβάσεις των κέντρων) έβγαλε τη ΝΔ. Όταν κάποιος αποδέχεται τον εκβιασμό «ΕΕ ή χάος», δημιουργεί το πολιτικό περιβάλλον για ενίσχυση της «λύσης», που έχει δείξει ότι με κάθε τίμημα θα υπερασπιστεί την ΕΕ – και αυτή η λύση ήταν η ΝΔ σε αυτή τη φάση.
Η προαναφερόμενη μετεκλογική εμφάνιση Τσίπρα ήταν η αρχή της νέας φάσης υπευθυνότητας του κόμματος αυτού. Ακολούθησε σωρεία αντίστοιχων τοποθετήσεων από πρωτοκλασάτα στελέχη του. Η Δούρου περιφερόταν στα αστικά Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης δίνοντας διαβεβαιώσεις «υπεύθυνης αντιπολίτευσης». Ο Στρατούλης διαβεβαίωνε με κάθε ευκαιρία ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κάνει αντιπολίτευση του 4% αλλά του 27%. Ο ίδιος ο Τσίπρας δήλωσε στο Reuters ότι «Η αλληλεγγύη και η αντίσταση είναι αμφότερες σημαντικές, αλλά τώρα η αλληλεγγύη είναι πιο σημαντική» και πως «ο ρόλος μας είναι να είμαστε μέσα και έξω από το κοινοβούλιο, να χειροκροτούμε κάθε τι θετικό, να καταδικάζουμε όλα τα αρνητικά και να προτείνουμε εναλλακτικές λύσεις».
Οι δηλώσεις του ηγέτη του κόμματος τη Δευτέρα μετά τις εκλογές (που μπορεί κάποιος να δει στην «Αυγή» της Τρίτης 19/6) είναι αποκαλυπτικές:
«Οι σημαντικές δυνατότητες διαπραγμάτευσης, επαναδιαπραγμάτευσης, που προκύπτουν από την ισχυρή λαϊκή παρουσία, από την εντολή του λαού μας στις 6 Μαΐου και στις 17 Ιουνίου, που επί της ουσίας έδωσαν ισχυρό μήνυμα απόρριψης των πολιτικών της λιτότητας, δεν πρέπει να σπαταληθούν…
…Σεβόμαστε απόλυτα το αποτέλεσμα της λαϊκής ετυμηγορίας…
… Η δημοκρατία προβλέπει κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Ο ρόλος της ισχυρής, αποτελεσματικής και υπεύθυνης αντιπολίτευσης είναι να ασκεί κριτική για τα κακώς κείμενα, να ελέγχει την κυβέρνηση σε κάθε της βήμα και να παρεμβαίνει με μαχητικό και υπεύθυνο τρόπο».

Ναι, είναι φανερό ότι κάτι μας θυμίζουν όλα αυτά. Παρά τις αυταπάτες (ιδιαίτερα σε νέο κόσμο) για τις «νέες προτάσεις» και τις «φρέσκιες παρουσίες», είναι γνωστό ότι στην πολιτική δεν υπάρχει παρθενογένεση. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί συνέχεια της πιο ρεφορμιστικής, της πιο δεξιάς εκδοχής της Αριστεράς στη χώρα μας – του ευρωκομμουνιστικού ρεύματος, γνωστού για τις πολιτικές θέσεις του «ιστορικού συμβιβασμού», της ταξικής συνεργασίας και του αντικομμουνισμού. Είναι γνωστή, βέβαια, η άποψή μας ότι τα πράγματα δεν επαναλαμβάνονται ιστορικά με τον ίδιο τρόπο σε άλλες ιστορικές φάσεις. Είναι άλλο όμως αυτό και άλλο το να ξεχνιούνται οι ιστορικές μήτρες και αναφορές και να προβάλλονται παραμύθια για το «νέο» που είναι απελπιστικά παλιό και αδιέξοδο…

Με βάση αυτό το ρεφορμιστικό DNA του κόμματος αυτού:

* Θεωρείται «μην εγγίζετε» το ζήτημα της ΕΕ και της εξάρτησης της χώρας από τον ιμπεριαλισμό.
* Αναγνωρίζεται «απόλυτα το αποτέλεσμα της λαϊκής ετυμηγορίας», λες και ο λαός εκφράστηκε ελεύθερα στις εκλογές, στις οποίες μόνο που δεν μπήκε ο Πρετεντέρης και η Μέρκελ στην κάλπη.
* Καλείται το σύστημα να χρησιμοποιήσει το εκλογικό αποτέλεσμα (και τις κινητοποιήσεις της τελευταίας διετίας) ως διαπραγματευτικό χαρτί για λογαριασμό της αστικής τάξης.
* Αναγνωρίζονται απόλυτα οι θεσμικοί ρόλοι της δικτατορίας της αστικής τάξης στο δίπολο «κυβέρνηση - αντιπολίτευση» και βέβαια τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει η «υπεύθυνη αντιπολίτευση».
* Και βέβαια, το σημαντικότερο, ίσως, το οποίο σχετίζεται με όλα τα παραπάνω: Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να κηρύξει «παύση κινήματος». Με δεδομένη τις μικρές (πέρα από τα εκλογικά αποτελέσματα) σχέσεις του κόμματος αυτού με τον λαό, δεν ξέρουμε πόσο κατορθωτό θα γίνει κάτι τέτοιο. Πάντως είναι μεγάλος ο κίνδυνος να παραταθεί η μετά τη 12η Φλεβάρη «άνυδρη» περίοδος, με τον κόσμο (καταρχήν) να «κάνει υπομονή μέχρι τις επόμενες εκλογές, που η νίκη θα είναι πιο κοντά».

Οι ακροβασίες του ρεφορμισμού πάνω από την ταραγμένη θάλασσα
Το σχήμα που προωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εδώ και δεκαετίες γνωστό. Σύμφωνα με τη θεώρησή του, ο καπιταλισμός αποτελεί μονόδρομο και αυτό που χρειάζεται είναι η ισχυροποίηση εκείνων των αστικών μερίδων που προσβλέπουν σε ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο. Δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός και εξάρτηση, αλλά σχέσεις αλληλεξάρτησης που χρειάζονται κανονιστικές ρυθμίσεις για να μην εκφράζεται άτσαλα ο συσχετισμός δύναμης και επιβολής.
Είναι γεγονός, κατά την άποψή μας, ότι όλο αυτό το οικοδόμημα βρίσκεται παντελώς στον αέρα. Είναι ένα αμετανόητο παραμύθι. Καμία ιμπεριαλιστική δύναμη δεν εκχωρεί την επικυριαρχία της σε εξαρτημένες χώρες επειδή πείθεται από επιχειρήματα. Καμία αστική τάξη δεν σταματά την επίθεση στον λαό και στην εργατική τάξη επειδή κάποιοι αδιόρθωτοι ρεφορμιστές (και θαυμαστές του καπιταλισμού) προσπαθούν να την πείσουν ότι η πρότασή τους (ήπιας επίθεσης) είναι πιο λειτουργική για τον καπιταλισμό.
Είναι σημεία των καιρών αυτά. Στη σύγχυση που υπάρχει, μία τέτοια ουτοπική θεώρηση να δημιουργεί μαζικό ρεύμα. Δεν μας κάνει εντύπωση. Το ζήτημα είναι βέβαια ότι τέτοια παλάτια χτισμένα στην άμμο, δεν μπορούν να αντέξουν σε εποχές και περιοχές θυελλών. Οι ακροβασίες και τα αδιέξοδα της γραμμής αυτής θα δοκιμαστούν σύντομα. Και θα γίνει κατανοητό ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα προσπαθήσει να καλύψει το χάσμα, προσαρμοζόμενη γρήγορα και θεαματικά σε όλες τις επιταγές που θέτει το σύστημα.
Από την άποψη αυτή, δεν θεωρούμε ότι το δυναμικό που ακολούθησε εκλογικά τον ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει τόσο εύκολα αντικείμενο χειρισμών και θα σέρνεται στη δεξιές μετατοπίσεις της ηγεσίας του.
Αλλά και σε αυτό το ζήτημα, τα πράγματα δε γίνονται αυτόματα. Οι δυνάμεις της Αριστεράς που επιμένουν στον δρόμο του κινήματος, του αγώνα και της ανειρήνευτης ταξικής πάλης δεν μπορούν να αρκεστούν στην πολιτική κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι απαραίτητη, αλλά όχι αρκετή. Γιατί η καλύτερη κριτική σε κάθε φύσης ρεφορμιστικά μορφώματα είναι η έμπρακτη προσπάθεια και δυνατότητα να ανοίξουν χαραμάδες στο κινηματικό πεδίο και να προχωρήσει η λαϊκή συγκρότηση σε διάφορα επίπεδα. Και εκεί θα φανεί ποιος και τι… Εκεί θα φανεί γιατί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ξορκίζει την αντίσταση και δηλώνει ότι είναι καιρός για αλληλεγγύη.

ΥΓ.: Ιδιαίτερα επικίνδυνη ήταν η στάση της επίσημης Αριστεράς απέναντι στη Χρυσή Αυγή. ΣΥΡΙΖΑ (εκτός από δύο συνιστώσες) και ΚΚΕ απείχαν από αντιφασιστικά συλλαλητήρια που έγιναν. Ταυτόχρονα, οι δηλώσεις Τσίπρα «δεν θα πάμε στην ΕΕ σαν τον Κασιδιάρη» αλλά και η τοποθέτησή του «του έθεσα (του Σαμαρά) ως ένα σημαντικό ζήτημα που απαιτεί τη συνεννόηση μεταξύ μας, και αφορά τον περιορισμό των κρουσμάτων βίας, δυστυχώς από δυνάμεις που εκπροσωπούνται στο Κοινοβούλιο» δίνουν αέρα στη ναζιστική συμμορία να συσκοτίζει την πραγματικότητα και να το παίζει αντισυστημική.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η δραματική μείωση των εκλογικών ποσοστών του ΚΚΕ είναι αποτελέσμα και των δικών του εκλογικών αυταπατών

Πάντα η ηγεσία του ΚΚΕ έδινε και δίνει τεράστια σημασία στις εκλογές, προβάλλοντας την άποψη ότι ένα θετικό αποτέλεσμα για το ΚΚΕ θα αλλάξει τους συσχετισμούς δύναμης προς όφελος του λαού και του κινήματος. Και αυτό σε κάθε είδους εκλογές, εθνικές, ευρωεκλογές, δημοτικές, περιφερειακές, στα συνδικάτα, σε συλλόγους κτλ. Με αυτό τον τρόπο καλλιεργεί στο λαό αυταπάτες για τη σημασία και το χαρακτήρα των εκλογών, ότι δήθεν μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα προς όφελός του. Και όταν τα αποτελέσματα των εκλογών δεν είναι εκείνα που θα ήθελε το ΚΚΕ, στις επόμενες τον καλεί να «διορθώσει την ψήφο του».
Αυτό πλέον έχει γίνει στη γραμμή του ΚΚΕ βασικός κανόνας. Ιδιαίτερα όταν οι εργαζόμενες μάζες βγαίνουν στο προσκήνιο, όταν κινητοποιούνται και αντιστέκονται στα αντιλαϊκά μέτρα των κυβερνήσεων και του συστήματος και ιδιαίτερα όταν γίνεται φανερή η αποδέσμευση των μαζών από την επιρροή των κυρίαρχων αστικών κομμάτων, τότε η ηγεσία του ΚΚΕ θέτει στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα των εκλογών. Αυτό το είδαμε τα δύο τελευταία χρόνια σε όλη του την έκταση. Οταν όλο αυτό το διάστημα πραγματοποιούνταν συγκλονιστικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα, καθώς και πρωτόγνωρες απεργιακές κινητοποιήσεις, η ηγεσία του ΚΚΕ με ιδιαίτερη ένταση ζητούσε να γίνουν εκλογές. «Η λαϊκή αντίδραση πρέπει και μπορεί να προκαλέσει κοινοβουλευτικές εκλογές, δηλαδή να σκάψει προς τα θεμέλια της αστικής πολιτικής σταθερότητας» (ΚΟΜΕΠ, Ιούλης 2011, τεύχος 4, σελ. 9). Αντί λοιπόν οι αγώνες του λαού να κλιμακωθούν και να ενταθούν, να δημιουργήσουν ρήγματα στην αντιλαϊκή επίθεση και να φτάσουν, αναλόγως του συσχετισμού, σε ανατροπές των μέτρων ή πλευρών αυτών, η ηγεσία του ΚΚΕ προτείνει σαν λύση το ζήτημα των εκλογών. Βέβαια, αυτές πραγματοποιήθηκαν ένα χρόνο αργότερα με τα γνωστά αποτελέσματα.
Στο ίδιο άρθρο της ΚΟΜΕΠ και στις επόμενες σελίδες ξανατονίζει: «Ένα βήμα προς τις θετικές διεργασίες είναι να εκφραστεί άμεσα σε εκλογές η λαϊκή συσπείρωση με το ΚΚΕ, όχι γιατί τώρα και με αυτόν τον τρόπο μπορεί να προκύψει μια λαϊκή κυβέρνηση, αλλά γιατί τώρα και με αυτόν τον τρόπο μπορεί να υποστεί νέο πλήγμα το αντιδραστικό αστικό πολιτικό σύστημα. Όσο πιο αδύναμη κυβέρνηση προκύψει και όσο μεγαλύτερη συσπείρωση με το ΚΚΕ τόσο περισσότερα εμπόδια θα μπουν για τα χειρότερα». Τελικά, οι εκλογές έγιναν ένα χρόνο αργότερα, στις 6 Μάη, σαν αποτέλεσμα τόσο των αδιεξόδων του συστήματος, ενόσω η οικονομική κρίση μετατρεπόταν σε πολιτική κρίση, όσο και της παρατεταμένης πάλης του εργαζόμενου λαού που αποδεσμευόταν από την επιρροή των αστικών κομμάτων. Επίσης, αποτέλεσμα των παραπάνω ήταν ο παραμερισμός του Γ. Παπανδρέου και η αντικατάστασή του από τον Λ. Παπαδήμο με τη συμμετοχή στην κυβέρνηση της ΝΔ και του ΛΑΟΣ.
Τα αδιέξοδα και η πολιτική αστάθεια υπήρξαν πριν από τις εκλογές του Μάη. Στις εκλογές της 6ης Μάη καταγράφηκε αυτό που προηγήθηκε πολύ πριν από αυτές, η αποδέσμευση περίπου 3 εκατομμυρίων ψηφοφόρων από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, ενώ το ΚΚΕ δεν μπόρεσε στο ελάχιστο να καρπωθεί από αυτή την εξέλιξη. Οι εκλογές της 6ης Μάη είχαν, από τους παράγοντες του συστήματος εντός και εκτός της χώρας, το στόχο να βρουν μια ορισμένη λύση στο πολιτικό πρόβλημα. Τα πράγματα ωστόσο εξελίχθηκαν διαφορετικά και η πολιτική αβεβαιότητα και αστάθεια οξύνθηκαν, καθώς οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις καταποντίστηκαν, χάνοντας έτσι τη λαϊκή νομιμοποίηση. Η αδυναμία να σχηματίσουν κυβέρνηση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και οι πρόθυμοι ήταν φανερή. Η ηγεσία του ΚΚΕ, ενώ μέχρι τότε θεωρούσε θετική εξέλιξη την ύπαρξη αδύναμης κυβέρνησης -και μάλιστα, όπως δήλωνε κατά καιρούς, «ακόμα κι αν δεν έχουμε κυβέρνηση, ακόμα καλύτερα»- ξαφνικά τρεις μέρες μετά τις εκλογές ζητάει να γίνουν νέες.
Πιο συγκεκριμένα αναφέρει: «Στην κοροϊδία των διερευνητικών εντολών, όπου ο ένας προσπαθεί να ρίξει την ευθύνη για τη μη συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας στον άλλον, εκλογές για να παρέμβει ο λαός» (ανακοίνωση Τύπου του ΚΚΕ, 9 Μάη).
Την επόμενη μέρα ο «Ριζοσπάστης» σε πρωτοσέλιδό του αναφέρει: «Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η παρέμβαση του ΚΚΕ, που ζήτησε χτες ‘‘εκλογές τώρα’’, αποκτά ξεχωριστή σημασία από τη σκοπιά του πραγματικού λαϊκού συμφέροντος, να γίνει ο λαός πρωταγωνιστής». Να, λοιπόν, για την ηγεσία του ΚΚΕ το πραγματικό συμφέρον για το λαό ήταν να ξαναγίνουν εκλογές.
Αυτές τελικά έγιναν και όχι επειδή το ζήτησε το ΚΚΕ, αλλά σαν αποτέλεσμα της αδυναμίας των κυρίαρχων δυνάμεων να βρουν κυβερνητική λύση. Εκλογές έγιναν και τα αποτελέσματα γνωστά. Οι δυνάμεις του συστήματος κατόρθωσαν, έστω προσωρινά, να βρουν μια κυβερνητική λύση. Μια νέα συγκυβέρνηση με κορμό τη ΝΔ και με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ και με το ΚΚΕ να χάνει το 50% της εκλογικής του δύναμης. Τα μεγάλα λόγια, η επαναστατική δημοκοπία και οι υπερβολές του για τη δήθεν τεράστια σημασία που έχουν οι εκλογές για το λαό και το κίνημα, όλα αυτά πήγαν περίπατο. Την επόμενη μέρα των εκλογών, τη Δευτέρα 18 Ιούνη, κάνοντας κριτική στα ΜΜΕ που μιλούσαν για «ιστορικές εκλογές», καθώς και στον ΣΥΡΙΖΑ «που προπαγάνδιζε τα περί ‘‘ιστορικής ευκαιρίας’’ να γυρίσει σελίδα η χώρα, ο λαός», προχωρεί στην εκτίμηση του χαρακτήρα που έχουν οι εκλογές σημειώνοντας ότι είναι «μια διαδικασία που από τη φύση της δεν κάνει τίποτα διαφορετικό από το να εκφράζει τον εκλογικό συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων». Αυτό ακριβώς κάνουν οι εκλογές, «αποτυπώνουν την εκλογική δύναμη των πολιτικών κομμάτων» και όχι αυτό που χρόνια υποστήριζε το ΚΚΕ, πως δήθεν «διαμορφώνουν συσχετισμούς δύναμης».
Ηταν ολοφάνερο πως οι εκλογές του Ιούνη είχαν κυρίαρχο στόχο να βγει κυβέρνηση και μάλιστα όσο το δυνατόν πιο ισχυρή και ήταν επόμενο να πάρουν χαρακτήρα «δεύτερου γύρου». Αυτό πραγματικά έγινε, μια αναμέτρηση μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Οι δεξαμενές απ’ όπου μπορούσαν να αντλήσουν ψήφους ήταν επίσης φανερές. Για το κόμμα της ΝΔ, τα διάφορα δεξιά μορφώματα, ενώ για τον ΣΥΡΙΖΑ τα κόμματα και οι οργανώσεις της Αριστεράς. Η φθορά της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ εξαιτίας της βάναυσης, αντιλαϊκής τους πολιτικής αποτυπώθηκε στις εκλογές του Μάη που ταυτόχρονα ανέδειξαν μια ενδεχόμενη δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ή, λοιπόν, κυβέρνηση με κορμό τη ΝΔ ή με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Κανείς δεν είχε την παραμικρή αμφιβολία γι’ αυτά τα δύο ενδεχόμενα τα οποία ήταν φανερά πριν προκηρυχτούν οι εκλογές του Ιούνη. Και οι εκλογές του Ιούνη αποτύπωσαν το συσχετισμό αυτών των ενδεχομένων. Οι αυταπάτες που δημιουργήθηκαν στο λαό ότι μπορεί σε κάποιο βαθμό να βρουν λύσεις κάποια από τα προβλήματα που αντιμετώπιζε και αντιμετωπίζει ήταν αναμενόμενες. Βεβαίως στις εργαζόμενες μάζες και στη νεολαία, ιδιαίτερα τα δύο τελευταία χρόνια, συντελούνται σοβαρές διεργασίες σαν αποτέλεσμα των μεγάλων κινητοποιήσεων και διαδηλώσεων που πραγματοποιήθηκαν. Ωστόσο, οι πραγματικοί συσχετισμοί δύναμης παραμένουν αρνητικοί για το κίνημα και θα απαιτηθεί περισσότερος χρόνος και πιο πολλοί αγώνες, μαχητικοί, ταξικοί και σε επαναστατική κατεύθυνση. Αγώνες που θα φέρνουν αποτέλεσμα, που οι λαϊκές μάζες θα κατάγουν μέσα από την πάλη τους νίκες που θα βελτιώνουν σε κάποιο στοιχειώδες επίπεδο τη ζωή τους. Μόνο τότε ο εργαζόμενος λαός και η νεολαία θα εμπιστευτούν την Αριστερά και θα είναι η δική τους δύναμη και φωνή. Μόνο τότε είναι δυνατόν να χτυπηθούν οι εκλογικές αυταπάτες από όποιους και αν προέρχονται. Και η ηγεσία του ΚΚΕ έχει τεράστια ευθύνη για τις σημερινές αυταπάτες. Ιδιαίτερα τα δύο τελευταία χρόνια που οι μάζες άρχισαν να βγαίνουν στο προσκήνιο, η ηγεσία του ΚΚΕ δεν πήρε ποτέ την πολιτική ευθύνη να προσανατολίσει –αναλόγως των δυνατοτήτων του- την πάλη των μαζών στην κατεύθυνση της ρήξης και της σύγκρουσης με τις δυνάμεις του συστήματος. Και σήμερα αυτό ακριβώς πληρώνει και εκλογικά.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Για το εκλογικό αποτέλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Οι εκλογές της 17ης Ιούνη έφεραν ένα σημαντικά αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα για τις δυνάμεις της Αριστεράς του εξωκοινοβουλευτικού χώρου. Όσον αφορά την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η απώλεια ψήφων σε σχέση με το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μάη ήταν ιδιαίτερα σημαντική και έφτασε στο 75%.
Ο χώρος αυτός υπέστη την πίεση του «αριστερού» κυβερνητισμού του ΣΥΡΙΖΑ και τη λογική της «χαμένης ψήφου» που είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στον ευρύτερο αριστερό χώρο, και δυστυχώς συμβολή στη λογική αυτή είχε και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έναντι άλλων αριστερών δυνάμεων στις εκλογές της 6ης Μάη, όταν κεντρικός στόχος της ήταν η είσοδος στη Βουλή.
Εδώ είναι απαραίτητο να ξαναπούμε ότι η αστική εκλογική διαδικασία γενικά αλλά και οι πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις αποτελούν ένα προνομιακό πεδίο για την αστική ολιγαρχία και τους ιμπεριαλιστές πάτρωνες. Ένα πεδίο στο οποίο ο λαός πάει με το όποιο πολιτικό φορτίο έχει συγκροτήσει το προηγούμενο διάστημα αλλά και αρκετά ευάλωτος στις πιέσεις, στους εκβιασμούς, στα τρομοκρατικά διλήμματα των αντιδραστικών δυνάμεων του συστήματος. Και όσο η Αριστερά δεν ξεκόψει από τις εκλογικές αυταπάτες και τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό, κάθε μορφής, κυβερνητικού ή άλλου χαρακτήρα, όπως η είσοδος στη Βουλή, τόσο θα μεγαλώνει μέσα στον λαό και στο κίνημα η σύγχυση για το πεδίο όπου μπορεί να δώσει νικηφόρες μάχες. Τόσο θα δυναμώνει η επιρροή του ρεφορμισμού μέσα στον λαό και στο κίνημα με τις δήθεν άμεσες λύσεις που μπορεί να προωθήσει, σπέρνοντας την απογοήτευση, την ηττοπάθεια, ενισχύοντας τη λογική της ανάθεσης από τη μια πλευρά και της αποσυγκρότησης από την άλλη των «βάσεων» του κινήματος.
Οι αυταπάτες δεν καλλιεργούνται σε ουδέτερο αλλά σε ένα «πρόσφορο» έδαφος πολιτικών αντιλήψεων και κατευθύνσεων που «κουμπώνουν» με τις εκλογικές και κοινοβουλευτικές αυταπάτες για «λύσεις», «ρήξεις» και «ανατροπές» εντός του παρόντος συστήματος. Και είναι οι εναλλακτικές προτάσεις και το λεγόμενο μεταβατικό πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που ενισχύει και τις δύο πλευρές, και αυτής των αυταπατών αλλά κυρίως της «ευκολίας» προσέγγισης του κόσμου της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς με τον ρεφορμισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπορείς με  αντικαπιταλιστικές και επαναστατικές διακηρύξεις να καλύψεις αυτό που ο κόσμος αντιλαμβάνεται σαν «συγγενή» χώρο λόγω πολλών κοινών θέσεων, κοινών «επαφών» σε μία σειρά διεργασίες, από τους αριστερούς οικονομολόγους έως την ΕΛΕ (επιτροπή λογιστικού ελέγχου) αλλά και τις επιτροπές «δεν πουλάμε», «δεν χρωστάμε», «δεν πληρώνουμε», τον συντονισμό πρωτοβάθμιων σωματείων κ.ά. Το κοινό πλαίσιο να «πέσουν οι κατοχικές κυβερνήσεις» των μνημονίων, να «πληρώσει την κρίση το κεφάλαιο», σε όλες τις παραλλαγές (φορολόγηση κ.λπ.), με την περιβόητη «αναδιανομή» του πλούτου υπέρ των εργαζομένων(!!!), την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των μεγάλων επιχειρήσεων, με εργατικό έλεγχο, διαμόρφωσε σε ένα ευρύτατο αγωνιστικό δυναμικό την πεποίθηση ότι οι αποστάσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τόσο μεγάλες. Και έχουν να κάνουν κυρίως με τα ζητήματα της ΕΕ και του ευρώ. Αλλά και στα ζητήματα αυτά από τη μεριά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν υπάρχει μία συνολική αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση, όταν υποτιμάει σοβαρά την εξάρτηση σαν έναν κύριο παράγοντα των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών εξελίξεων.
Όταν μέσα στην ίδια την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε στελέχη, υποψήφιους και μέλη οργανώσεων που τη συγκροτούν, αναπτύσσεται ένα ρεύμα ενίσχυσης κριτικής ή ολόπλευρης στήριξης του ΣΥΡΙΖΑ, γίνεται κατανοητό ότι αυτό και με βάση τα προηγούμενα που αναφέρθηκαν για τις θέσεις και τις αυταπάτες λειτούργησε «πολλαπλασιαστικά» προς τον κόσμο που στήριξε το σχήμα στις εκλογές της 6ης Μάη. Αποκαλύπτοντας έτσι ότι το πρόβλημα δεν μπορεί να εντοπιστεί σε αδυναμίες οργανωτικές ή «εκλαΐκευσης» και «βαθέματος» του προγράμματος αλλά στον πολιτικό χαρακτήρα και τις ενδογενείς αντιφάσεις που διαπερνούν τον χώρο αυτόν.
Στις δύο προτάσεις για κοινή εκλογική κάθοδο αλλά και σε γενικότερη προσπάθεια διαμόρφωσης όρων κοινής δράσης που απηύθυνε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πριν από τις εκλογές της 6ης Μάη αλλά και της 17ης Ιούνη στις οργανώσεις της συνεργασίας ΚΚΕ(μ-λ) και ΜΛ-ΚΚΕ, όπως και σε άλλες του εξωκοινοβουλευτικού χώρου, είχαμε απαντήσει στους συντρόφους και «διά ζώσης» αλλά και με κείμενα ότι μία τέτοια ανάγκη, όπως αυτή της κοινής δράσης σε μία ταξική, επαναστατική και αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση, δεν μπορεί να απαντηθεί μέσα σε προεκλογική περίοδο από τη μια, αλλά κυρίως δεν μπορεί να προχωρήσει με την επιμονή σε ένα πρόγραμμα που πολύ λίγο απέχει από τις ρεφορμιστικές κατευθύνσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό ισχύει και για την επόμενη, μετά τις εκλογές, περίοδο, με ακόμα πιο ισχυρά στοιχεία που προκύπτουν από την ανάδειξη του ρεφορμιστικού ΣΥΡΙΖΑ σε αξιωματική αντιπολίτευση στον «προθάλαμο» της κυβερνητικής εξουσίας. Δεν θέλουμε να γίνουμε «δωρητές σώματος» στον ρεφορμισμό και πολύ περισσότερο δεν θέλουμε να συμβάλουμε σε μια μαζική και «σταθερή» πολιτική μετατόπιση ενός ευρύτατου αγωνιστικού δυναμικού προς αυτή την κατεύθυνση. Από αυτή την άποψη, θα συνεχίσουμε την προσπάθεια για τη δημιουργία του ΜΕΤΩΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ αλλά και θα επιμείνουμε στην ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ με στόχους ΠΑΛΗΣ που θα ανοίγουν δρόμο για τις εργατικές και λαϊκές δυνάμεις και δεν θα τον κάνουν κυβερνητικό «μονόδρομο» διαχείρισης της κρίσης του συστήματος.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Για το εκλογικό αποτέλεσμα της εκλογικής συνεργασίας ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ

Σημαντικές ήταν οι απώλειες σε ψήφους της εκλογικής συνεργασίας των δύο οργανώσεων, που έφτασαν στο 50% σε σχέση με τις εκλογές της 6ης Μάη, κάνοντας έτσι φανερό στον καθένα ότι δεν αρκεί η συγκρότηση ενός συνεργατικού εγχειρήματος από δυνάμεις της κομμουνιστικής Αριστεράς και αυτό θα «λειτουργήσει» από μόνο του με μαζικό τρόπο μέσα στο λαό και ιδιαίτερα στους αγωνιστές της Αριστεράς. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο που η ξέφρενη αντικομμουνιστική προπαγάνδα του συστήματος στους εργαζόμενους, τη νεολαία και όλο το λαό «πιάνει τόπο» στο έδαφος της αντεργατικής – αντιλαϊκής επίθεσης και των αδιεξόδων επιβίωσης για μεγάλα τμήματα των λαϊκών ανθρώπων. Εξάλλου, τα πρώτα «μηνύματα» είχαν έρθει από τα αποτελέσματα των εκλογών της 6ης Μάη όπου, παρά την τεράστια λαϊκή αποστοίχιση από τα κόμματα του κεφαλαίου και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, μόνο ένα πολύ μικρό μέρος στράφηκε, εκλογικά, προς δυνάμεις της Αριστεράς με κομμουνιστική αναφορά.
Η προβοκάτσια που έχει δεχτεί το κομμουνιστικό κίνημα και η υπόθεση της σοσιαλιστικής προοπτικής τόσο από την ήττα και την παλινόρθωση όσο και από τις ρεβιζιονιστικές δυνάμεις που επιμένουν «κομμουνιστικά», μέσα στο λαό, αποκαλύπτεται με οδυνηρό τρόπο σε μια περίοδο κρίσης και επίθεσης όπως η σημερινή. Σε αντίθεση με μια προηγούμενη περίοδο όπου, μέσα σε ένα κλίμα γενικότερης κινηματικής ανόδου και έμπρακτης αμφισβήτησης του συστήματος, χωρίς όμως τις άμεσες συνέπειες του ξεσπάσματος της κρίσης και των πολιτικών των μνημονίων, υπήρξαν περιπτώσεις μαζικής εκλογικής ενίσχυσης των οργανώσεων που κάλυπτε η εκλογική συνεργασία.
Το εκλογικό αποτέλεσμα, για παράδειγμα, του 2007, όπου οι δύο οργανώσεις είχαν συγκεντρώσει περισσότερες από 25.000 ψήφους, φανερώνει την «απόσταση» που χωρίζει τις χρονικές περιόδους τού τότε και του σήμερα.
Ο προβληματισμός μεγαλώνει εάν πάρουμε υπόψη μας ότι όλο το προηγούμενο διάστημα οι οργανώσεις του ΚΚΕ(μ-λ) και του Μ-Λ ΚΚΕ συμμετείχαν ενεργά, πρωτοπόρα και με ανιδιοτελή προσφορά σε όλους τους αγώνες του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας ενάντια στην αντιδραστική επίθεση τόσο στις κεντρικές όσο και κατά χώρους και περιοχές κινητοποιήσεις, αποσπώντας την εκτίμηση αλλά και την πλατιά συστράτευση πολλών αγωνιστών σε μετωπικά σχήματα και πρωτοβουλίες. Με λίγα λόγια, οι οργανώσεις αυτές δεν ντύθηκαν το κομμουνιστικό τους «κοστούμι» και εμφανίστηκαν μπροστά στον κόσμο ζητώντας την εκλογική ενίσχυσή τους από το «πουθενά». Από την προηγούμενη δράση τους είχαν κάθε δικαίωμα να απευθυνθούν, όσο τους επέτρεπαν οι δυνάμεις τους, στο λαό και να ζητήσουν τη στήριξη αλλά και την αλληλοδέσμευση για την επόμενη μέρα. Ηταν οι οργανώσεις που με τη μεγαλύτερη συνέπεια αλλά και μοναδικά χτύπησαν τις εκλογικές, κοινοβουλευτικές και κυβερνητικές αυταπάτες που κυριάρχησαν στην Αριστερά και στον κόσμο της, προβάλλοντας το δρόμο της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, της ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ και της ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, το δρόμο της ΠΑΛΗΣ ενάντια στην ΕΞΑΡΤΗΣΗ σαν το «μονόδρομο» του κινήματος του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας.
Μια κατεύθυνση η οποία μέσα στην κλιμάκωση του κινήματος μπορεί να κερδίζει έδαφος και αγωνιστές, αλλά κρίνεται «ανεπαρκής» για να ενισχυθεί στην εκλογική διαδικασία.
Αποκαλύπτοντας έτσι και σε εμάς ότι το πεδίο των εκλογών παραμένει πεδίο εχθρικό για τις λαϊκές δυνάμεις και ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου η πίεση όλων των δυνάμεων του συστήματος πάνω στο λαό για να υποταχτεί σε «ρεαλιστικές» επιλογές είτε στο πλαίσιο της εξάρτησης είτε «τουλάχιστον» σε υπεύθυνες διαχειριστικές «αριστερές» επιλογές είναι ασφυκτική.
Ο κόσμος που ενίσχυσε την εκλογική συνεργασία στις 6 Μάη δέχτηκε και αυτός την ίδια πίεση με όλον τον υπόλοιπο λαό και «αντέδρασε» ανάλογα. Είναι φανερό ότι είμαστε μακριά ακόμα από τη διαμόρφωση και την πολιτική συγκρότηση ενός πλατιού αγωνιστικού δυναμικού που δεν θα υποκύπτει στις πιέσεις, τους εκβιασμούς και τα διλήμματα τόσο των αντιδραστικών δυνάμεων του συστήματος όσο και των ρεφορμιστικών δυνάμεων. Η υπόθεση αυτή απαιτεί πραγματική πολιτική σύνδεση με το λαό από τη μία αλλά κυρίως την επεξεργασία μιας μάχιμης πολιτικής γραμμής πάλης, σε επαναστατική κατεύθυνση, για το σήμερα αλλά και για την προοπτική και ταυτόχρονα το σχεδιασμό μιας τακτικής που να ανταποκρίνεται σε αυτό το πολιτικό περιεχόμενο. Γιατί, όσο και εάν μας είναι ξεκάθαρο ότι «οι εκλογές δεν φέρνουν την αλλαγή», το εκλογικό αποτέλεσμα δεν πρέπει να το δούμε σαν μείωση της πολιτικής επιρροής του χώρου αυτού αλλά κυρίως σαν πολιτική μετατόπιση ενός αγωνιστικού δυναμικού προς «εφικτές» κατευθύνσεις - και αυτό είναι ένα σοβαρό ζήτημα με το οποίο θα βρεθούμε αντιμέτωποι την επόμενη περίοδο κατά την οποία η εξαθλίωση θα «σπάει κόκαλα» και οι αναζητήσεις διεξόδων επιβίωσης μεγάλων τμημάτων του λαού θα είναι άμεσες και εύκολη «λεία» είτε αντιδραστικών δυνάμεων του συστήματος είτε κυβερνητικών «αριστερών».
Από την άποψη αυτή, η μετωπική συγκρότηση που ξεκίνησε με τη δημιουργία της Πρωτοβουλίας για μια Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία πρέπει να πάρει άμεσο χαρακτήρα και να ξαναγίνει υπόθεση ενός ευρύτερου αγωνιστικού δυναμικού που έχει τις ίδιες ανησυχίες, προβληματισμούς αλλά και κατευθύνσεις και να γίνει και δική του υπόθεση.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ο εκβιασμός πέρασε. Να μην περάσει η επίθεση!

Δευτέρα 18 Ιουνίου 2012

Το εκλογικό αποτέλεσμα της 17ης Ιούνη, με βάση και τη διευρυμένη αποχή, χαρακτηρίζεται από την πολιτική αναδίπλωση πλατιών λαϊκών μαζών, αποτέλεσμα της μεγάλης εκβιαστικής, τρομοκρατικής εκστρατείας των ιμπεριαλιστών και των ντόπιων αντιδραστικών δυνάμεων.
Με αιχμή του δόρατος τη ΝΔ του Σαμαρά, με την υποστήριξη του Βενιζέλου και με τον Κουβέλη πάντα... έτοιμο για κυβερνητικά αξιώματα, ο λαός εκβιάστηκε να «διορθώσει» την ψήφο του, αποδεχόμενος το ασφυκτικό πλαίσιο της ΕΕ, της ΟΝΕ και του ΔΝΤ. Συμπαραστάτες στο έργο τους ο δήθεν αντιμνημονιακός Καμένος και το δήθεν αντισυστημικό νεοναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής.
Η επιτυχία των αντιδραστικών δυνάμεων είναι προσωρινή. Σύντομα οι μάσκες θα πέσουν. Δεν θα αργήσει να ξεφτίσει το προσωπείο της “διαπραγμάτευσης”. Θα φανεί ότι οι δυνάμεις των μνημονίων, της εξάρτησης, της λιτότητας και της ανεργίας, με τις ευλογίες του Ομπάμα και του Γιούρογκρουπ, όχι μόνο θα σεβαστούν τις προηγούμενες δεσμεύσεις τους στη τρόικα αλλά θα επιχειρήσουν, άμεσα, να επιβάλουν νέα αντιλαϊκά μέτρα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ με τη φιλο-ΕΕ στάση του και τη σοσιαλδημοκρατική πολιτική του βοήθησε να περάσει ο εκβιασμός και να διαμορφωθούν οι όροι για τη συντηρητική αυτή εξέλιξη. Η προσπάθεια πλατιών λαϊκών μαζών «να αντισταθούν» υπερψηφίζοντας ΣΥΡΙΖΑ θα αποδειχθεί ότι έχει πολύ κοντά ποδάρια. Άσφαιρη και αναποτελεσματική αποδείχθηκε και η πολιτική του ΚΚΕ, η οποία σαρώθηκε από τη μεγάλη πίεση του συστήματος και τη δημαγωγία του ΣΥΡΙΖΑ.
Οι δυνάμεις του ΚΚΕ(μ-λ) και του Μ-Λ ΚΚΕ πήγαν κόντρα στο ρεύμα του «αριστερού» κυβερνητισμού και των εκβιασμών, έδωσαν μια σημαντική πολιτική μάχη για τα μέτρα τους, σε συνθήκες μεγάλης πολιτικής πόλωσης και θα συνεχίσουν αταλάντευτα τον αγώνα τους για την υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων.
Έτσι όπως διαμορφώνονται οι πολιτικές εξελίξεις και με δεδομένο ότι η αβεβαιότητα και η ρευστότητα θα συνεχίσουν να τις χαρακτηρίζουν, ο λαός πρέπει να προσπαθήσει να ξαναβγεί στο προσκήνιο και να πάρει την πρωτοβουλία στα χέρια του. Μοναδική ελπίδα ένα διευρυμένο Μέτωπο Αντίστασης στην επίθεση που κλιμακώνεται. Μόνη προοπτική το χτίσιμο, μέσα στους αγώνες του αύριο, μιας επαναστατικής κομμουνιστικής αριστεράς, έξω από τους μονόδρομους του καπιταλισμού, ενάντια στα βάρβαρα μνημόνια και στο καθεστώς της εξάρτησης και της υποτέλειας, για Ειρήνη, Δουλειά, Δημοκρατία, Εθνική Ανεξαρτησία, για τη μεγάλη υπόθεση του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού..

 http://mlekloges2012.blogspot.gr/

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Ο ΛΑΟΣ!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ 

Δύο βασικά στοιχεία σύμπτωσης είχαν στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου όλες οι πολιτικές δυνάμεις που είτε ως βασικές είτε ως συμπληρωματικές διεκδικούν να δώσουν λύση στο «κυβερνητικό πρόβλημα» της χώρας.
Η «διαπραγμάτευση» με τις ληστρικές και δολοφονικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για τις τύχες της χώρας και του λαού μας, ήταν και είναι το πρώτο και βασικό στοιχείο της γραμμής με την οποία λογαριάζουν να (τρόπος του λέγειν) κυβερνήσουν! Με άλλα λόγια θα «κυβερνήσουν» με παρακάλια κατανόησης απέναντι στις δυνάμεις που βρίσκονται σε οικονομική-πολιτική-στρατιωτική εκστρατεία υποδούλωσης εργατών, λαών και χωρών και ήδη τραντάζουν τον κόσμο και την περιοχή με τους αιματηρούς ανταγωνισμούς τους.
Από την άλλη, θεώρησαν όλοι τους αναγκαίο, να επισκεφθούν και να «τιμήσουν» στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, τις δυνάμεις καταστολής του λαού και της πάλης του, τις δυνάμεις στις οποίες το σύστημα στηρίχθηκε για να επιβάλλει τη βαρβαρότητα που αντιμετωπίζει ο λαός μας. Προφανώς λογαριάζουν ότι και πάλι η βία αυτών των δυνάμεων θα αποτελεί τη βασική σταθερά της όποιας κυβερνητικής λύσης διαμορφώσουν.
Με όλα αυτά ομολογούν το χάσμα που χωρίζει τις λαϊκές αγωνίες και ανάγκες με τα συμφέροντα και τα σχέδια που θέλουν να υπηρετήσουν οι δυνάμεις που συνωστίζονται μπροστά από τα κυβερνητικά και υπουργικά μέγαρα. Ομολογούν πως οι εκλογές της 17ης του Ιούνη δεν μπορούν να λύσουν ούτε τα αδιέξοδα της εξαρτημένης καπιταλιστικής Ελλάδας, ούτε την κρίση του πολιτικού συστήματος. Ομολογούν πως τα ψευτοδιλήμματα και οι αντιδραστικοί εκβιασμοί είναι κατασκευές και βαρύγδουπες ανοησίες, με τις οποίες επιχειρούν να ελέγξουν και να καθυποτάξουν τη λαϊκή οργή μπροστά στις κάλπες της Κυριακής.
Ο λαός και η νεολαία έχουν να κάνουν τους δικούς τους λογαριασμούς. Να μην «χωρίσουν» τις ανάγκες της Κυριακής από τις ανάγκες της Δευτέρας. Να προσανατολιστούν ακόμα πιο αποφασιστικά στη γραμμή της πάλης για την ανατροπή της επίθεσης. Στην κατεύθυνση της αναμέτρησης με το σύστημα. Στη στήριξη και την πλαισίωση των δυνάμεων που μάχονται για να συγκροτηθεί μέσα στην πάλη και από την πάλη η Αριστερά της Αντίστασης και της επαναστατικής κομμουνιστικής προοπτικής.
Όλα είναι μπροστά, όλα θα κριθούν στο πυρακτωμένο πεδίο της ταξικής πάλης, στους αγώνες, στο κίνημα!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΚΛΙΜΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ (μ-λ) Μ-Λ ΚΚΕ

ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ!
ΟΙ ΛΑΪΚΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΘΑ ΔΙΚΑΙΩΘΟΥΝ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΜΑΖΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ!

Στην ΑΣΟΕΕ πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 11/6 η Κεντρική Προεκλογική Συγκέντρωση της Εκλογικής Συνεργασίας ΚΚΕ (μ-λ) Μ-Λ ΚΚΕ.

Την εκδήλωση άνοιξε η Ελένη Γκρούη (δημοσιογράφος) η οποία τόνισε ότι "οι απολογητές των μνημονίων που μας οδήγησαν εδώ έχουν το θράσος να «χρησιμοποιούν» τον εφιάλτη που έχουν δημιουργήσει για να ξορκίσουν δήθεν τους «εφιάλτες» που μας απειλούν αν δεν ικανοποιηθούν τα συμφέροντα της ΕΕ, του ΔΝΤ, των ΗΠΑ από το εκλογικό αποτέλεσμα. Αντί να απολογηθούν για την διάλυση της υγείας και την καταβαράθρωση των κοινωνικών παροχών, μας τα παρουσιάζουν σαν «σκηνές από ταινία προσεχώς» αν δεν ικανοποιήσουμε τις απαιτήσεις των Λοβέρδων και όλων αυτών που έσκυβαν τη μέση μπροστά στα μνημόνια".

Στη συνέχεια ο Δημήτρης Κοντοφάκας (Ιδιωτικός Υπάλληλος) τόνισε ότι " Το πραγματικό πρόβλημα μπροστά στις νέες αντεργατικές - αντικοινωνικές θύελλες που έρχονται μετά τις εκλογές είναι αν θα χτιστεί βήμα - βήμα ένα ισχυρό λαϊκό, αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, ένα παλλαϊκό μέτωπο αντίστασης ικανό να αποκρούσει τα βάρβαρα αντεργατικά μέτρα και να προασπίσει αποτελεσματικά τα άμεσα οικονομικά και κοινωνικά συμφέροντα του εργαζόμενου λαού και να τον ενώσει πάνω στα γενικά και πανεθνικά αιτήματα"
Ο Κώστας Μπεκιάρης (λιθογράφος), επισήμανε ότι "με μια ενορχηστρωμένη προπαγανδιστική τρομοκρατική επιχείρηση οι Eυρωπαίοι ιμπεριαλιστές και ο ντόπιοι λακέδες τους, η ΝΔ και το ΠΑΣOΚ, κραδαίνουν στο λαό την απειλή της πείνας, του χάους και της καταστροφής αν συνεχίζει να βαδίζει στο δρόμο της αποδοκιμασίας και καταγγελίας της μνημονιακής πολιτικής που εφάρμοσαν τα δύο τελευταία χρόνια"
Ο Άκης Αδαμόπουλος (Μηχανικός), τόνισε ότι "ο λαός δεν μπορεί να ελπίζει στην αναδιαπραγμάτευση των όρων της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης που, τάχα, θα κάνουν για λογαριασμό του τα αστικά κόμματα και οι παράγοντες της υποτέλειας. Όπως, επίσης, δεν μπορεί να προσδοκά σε ανατροπές -πλευρών έστω- της επίθεσης, σε ανακούφιση-βελτίωση των όρων ζωής του, με τον ίδιο στη θέση του ψηφοφόρου και θεατή των υποτιθέμενων αριστερών κυβερνητικών λύσεων. Καμιά λύση, προς όφελος του λαού, δεν μπορεί να προκύψει μέσα στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, όπως υπόσχεται δημαγωγικά ο ΣΥΡΙΖΑ. Στα πλαίσια αυτά μόνο νέα μνημόνια φτώχειας, ανεργίας, εξαθλίωσης και υποδούλωσης περιμένουν το λαό".
Ο Δημήτρης Μπαμπίλης (εκπαιδευτικός) αφού ανέλυσε τους όρους και το χαρακτήρα αντιμετώπισης των ναζιστών της Χρυσής Αυγής επισήμανε ότι "στην πολιτική μάχη των επικείμενων εκλογών η λαϊκή απόρριψη των κυρίαρχων δυνάμεων πρέπει να κάνει ένα ακόμη βήμα. Να γίνει θέση αντίθεσης συνολικά στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση (ΝΑΤΟ, ΕΕ, ΔΝΤ), το κεφάλαιο και τους πολιτικούς υπηρέτες τους. Να εκφραστεί καθημερινά στο δρόμο της μαζικής αντίστασης και του αγώνα. Να γίνει συνειδητή επιλογή η κατεύθυνση της αναμέτρησης των λαϊκών μαζών με τους ξένους και ντόπιους δυνάστες τους για Ειρήνη, Δουλειά, Δημοκρατία, Εθνική Ανεξαρτησία. Γιατί μέσα από την αναμέτρηση θα κριθεί η βελτίωση των όρων ζωής της εργατικής τάξης και του λαού, μέσα από την αναμέτρηση θα ανατραπεί τελικά η διπλή κυριαρχία του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης και θα ανοίξει ο δρόμος της κοινωνικής απελευθέρωσης".
Την εκδήλωση έκλεισε η Νίκη Πετράκη (συνδικαλίστρια στις Τράπεζες) η οποία αφού τόνισε ότι "οι αριστερές δυνάμεις που στοχεύουν όχι σε αυταπάτες κυβερνητισμού αλλά στη δημιουργία όρων ανατροπής της αντιλαϊκής πολιτικής των μνημονίων και της απαλλαγής της χώρας από τους πραγματικούς υπεύθυνους αυτής, τους ιμπεριαλιστές, οφείλουν να παρέμβουν ωθώντας σε ακόμη μεγαλύτερη χειραφέτηση και αποστοίχιση τους εργαζόμενους, τον λαό"
κάλεσε τα μέλη και τους φίλους της εκλογικής συνεργασίας, τους αγωνιστές του εργατικού και αριστερού κινήματος "να δώσουν όλες τους τις δυνάμεις έτσι ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την ανασυγκρότηση του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος σε αντιπαράθεση με τα ιδεολογικά ρεύματα του ρεβιζιονισμού και οπορτουνισμού κάθε απόχρωσης προβάλλει επιτακτικά". Είναι ο μόνος δρόμος", είπε, "που μπορεί να οδηγήσει σε ελπιδοφόρες εξελίξεις την υπόθεση του λαού"

Όλες οι ομιλίες θα είναι διαθέσιμες από το site της εκλογικής συνεργασίας http://mlekloges2012.blogspot.gr

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η ομιλία του Κ. Μπεκιάρη

Σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλες και φίλοι
Λίγες μόλις ημέρες πριν από τις εκλογές, οι πιέσεις και οι εκβιασμοί των δυνάμεων του συστήματος προς το λαό επανέρχονται ακόμη πιο έντονα, ακόμη πιο σφοδρά. Το ντόπιο αστικό μπλοκ εξουσίας και οι δυνάμεις του ιμπεριαλισμού προσπαθούν, με νύχια και με δόντια, να πισωγυρίσουν το λαό, να τον ξαναβάλουν στο περιθώριο, να ακυρώσουν το ηχηρό μήνυμα που έδωσε στις 6 του Μάη ενάντια στην πολιτική της φτώχειας, της ανεργίας, της εξαθλίωσης, της καταστολής και της υποτέλειας. Ενάντια στα μνημόνια και το αλυσόδεμα του λαού και της χώρας στα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών της ΕΕ, των ΗΠΑ, του ΔΝΤ.

Κλονίστηκαν συθέμελα οι αστικές δυνάμεις βλέποντας τα δύο βασικά πολιτικά στηρίγματά τους, το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, να καταγράφουν τεράστιες εκλογικές απώλειες και, ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ, να καταβαραθρώνεται. Καταποντίστηκε το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη, που τόσο πρόθυμα συνέβαλε στη αντιδραστική συγκυβέρνηση και στην προώθηση αυτής της βάρβαρης πολιτικής.
Η μαζική λαϊκή οργή, οι μεγαλειώδεις, παρατεταμένοι και αποφασιστικοί αγώνες του προηγούμενου δίχρονου ενάντια στην επέλαση της βαρβαρότητας και η αποστοίχιση από τις δυνάμεις του δικομματισμού αποτυπώθηκαν με πολύ ξεκάθαρο τρόπο στις κάλπες, βυθίζοντας το αστικό πολιτικό σύστημα σε μια μακριά περίοδο αστάθειας.

Ωστόσο, το σύστημα δεν είναι διατεθειμένο να κάνει πίσω. Δεν πρόκειται να υποχωρήσει από αυτό που έχει πετύχει μέχρι τώρα σε βάρος του λαού και της εργατικής τάξης. Γνωρίζει πολύ καλά τον πραγματικό συσχετισμό δύναμης και αυτόν θέλει να παγιώσει ή -ακόμη καλύτερα- να τον στρέψει ακόμη περισσότερο προς το μέρος του. Γνωρίζει ότι ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά η εργατική τάξη βρίσκεται σε άσχημη κατάσταση. Όμως, γνωρίζει επίσης ότι τα δικά του γοργά βήματα, η ανελέητη αντιλαϊκή επίθεση που έχει εξαπολύσει, θα συνοδευτούν και από αντίστοιχα βήματα αντίστασης και οργάνωσης της πάλης από την πλευρά του λαού και των εργαζομένων. Γι’ αυτό και προετοιμάζεται.
Στόχος του, να διατηρήσει τον έλεγχο, να παραμείνει το «παιχνίδι» σε πλαίσια που μπορεί να διαχειριστεί. Και κυρίως, να συνεχιστεί η πολιτική της αφαίμαξης του λαού, της ισοπέδωσης των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, της βίαιης μεταφοράς πλούτου από την εργατική τάξη προς το κεφάλαιο, της καταλήστευσης της χώρας.
Προϋπόθεση για όλα αυτά είναι να βρεθούν οι μάζες στο περιθώριο. Να παρθεί η πρωτοβουλία από τα χέρια τους. Να επανέλθει -έστω και προσωρινά- η κανονικότητα.
Μέσα στις λίγες εβδομάδες από τις 6 Μάη, οι δυνάμεις του συστήματος έχουν κάνει σοβαρά βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση. Και δεν εννοούμε φυσικά την -όπως όπως- συγκόλληση των δυνάμεων του δεξιού μπλοκ. Εννοούμε -κυρίως- το ότι συνολικά η πολιτική ατζέντα στο διάστημα αυτό έχει μετατοπιστεί προς τα δεξιά.
Αποτελεί επιτυχία του συστήματος το ότι έφτασε να προβάλλει ως αδιαμφισβήτητη η αναγκαιότητα της παραμονής στην ΕΕ. Είναι επιτυχία του το ότι έχει νομιμοποιηθεί η έννοια της «επανα-διαπραγμάτευσης» (με τις όποιες παραλλαγές της), συντηρώντας τις αυταπάτες περί δήθεν ισοτιμίας των μελών της ΕΕ. Είναι επιτυχία του το ότι η παραμονή στην ευρωζώνη θεωρείται ως σανίδα σωτηρίας και το ευρώ ως εργαλείο ανάπτυξης και όχι ως εργαλείο επιβολής και λεηλασίας. Και -κυρίως- αποτελεί επιτυχία του συστήματος το ότι, εδώ και τέσσερεις μήνες, οι αγώνες έχουν κοπάσει, δίνοντας τη θέση τους στις εκλογικές αυταπάτες που τόσο πρόθυμα καλλιέργησαν και καλλιεργούν οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ αλλά και της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.
Αυτές τις επιτυχίες, μαζί με τα κάθε λογής πρόθυμα αναχώματα, δεξιά και αριστερά, που ανέδειξαν οι εκλογές της 6ης Μάη (ακόμη και τη φασιστοσυμμορία της Χρυσής Αυγής), το σύστημα όχι μόνο έχει σκοπό να τις αξιοποιήσει (και ήδη το κάνει), αλλά θα επιχειρήσει να τις πάει ακόμη παραπέρα. Να διαμορφώσει πολιτικές κυβερνητικές λύσεις που θα μπορούν να σταθούν και να προωθήσουν τους βασικούς του στόχους. Στόχοι που παραμένουν σταθεροί και αμετακίνητοι, όπως εξάλλου φροντίζουν να υπογραμμίζουν οι καθημερινές δηλώσεις, απειλές, πιέσεις και εκβιασμοί, απ’ όλα τα κέντρα του.
Σε αυτήν την προσπάθεια διαμόρφωσης κυβερνητικών λύσεων, οι δυνάμεις του ιμπεριαλισμού εμφανίζονται διατεθειμένες (κατ’ αρχάς σε επίπεδο δηλώσεων) να χαλαρώσουν στοιχειωδώς το ασφυκτικό πλαίσιο που έχουν επιβάλει στην κεφαλαιοκρατική αστική τάξης της χώρας μας, ώστε να μπορέσει να εκπληρώσει το ρόλο της.
Μάλιστα, στην ίδια λογική αφήνουν να «αιωρείται» η εντύπωση ότι είναι πιθανή και μια κάποια λείανση των άγριων και βάρβαρων μορφών της επίθεσης. Εντύπωση που αναπαράγεται μέσα από και από μια σειρά υποσχέσεις που έχουν ξαναρχίσει να δίνουν οι αστικές πολιτικές δυνάμεις.
Ας μην γελιόμαστε! Στόχος τους είναι η -έστω και προσωρινή- εκτόνωση της οργής των λαϊκών μαζών και ο έλεγχος των αντιδράσεών τους.
Η εκλογική συνεργασία του ΚΚΕ(μ-λ) και του Μ-Λ ΚΚΕ καλεί το λαό να βάλει φρένο σε αυτήν την επιχείρηση αναστύλωσης του αστικού πολιτικού μπλοκ. Να απαντήσει στο πραγματικό δίλημμα που ήταν και παραμένει:«με το λαό στους δρόμους για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης ή με την υποταγή»;
Σε αυτό το δίλημμα δεν χωρούν εύκολες λύσεις ή απαντήσεις «ταχείας υλοποίησης». Και δεν χωρούν καθυστερήσεις. Είτε αυτές γίνονται στο όνομα της αυταπάτης για μια «άλλη Ευρώπη», όπως το θέτει ο ΣΥΡΙΖΑ, είτε στο όνομα της αναμονής για τη «λαϊκή εξουσία», όπως το θέτει το ΚΚΕ. Κάθε λεπτό απουσίας του λαού από τους δρόμους είναι χρόνος πολύτιμος για τις δυνάμεις της αντίδρασης.

Σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλες και φίλοι
Στο επόμενο διάστημα θα κριθούν πολλά και πολλοί. Και κριτήριο δεν μπορεί να είναι άλλο από το πόσο συμβάλλει ο καθένας στην προετοιμασία του λαού και της εργατικής τάξης γι’ αυτό με το οποίο θα βρεθούν αντιμέτωποι. Αυτό δεν αφορά μόνο το τι θα βγάλει η κάλπη στις 17 του Ιούνη. Αφορά, κυρίως, τα όσα πυροδοτούν καθημερινά οι λυσσαλέοι ανταγωνισμοί των ιμπεριαλιστών. Ανταγωνισμοί που τροφοδοτούν και τροφοδοτούνται από την κρίση. Ανταγωνισμοί που αναζητούν τη λύση τους σε όλο και πιο επικίνδυνα για τους λαούς επίπεδα, που φτάνουν έως και σε θερμές αναμετρήσεις.
Ο συναγωνισμός Αμερικάνων και Γάλλων σε απειλές και σχέδια επέμβασης στη Συρία, η συνεχής επαναφορά του ζητήματος του Ιράν, η συνολικότερη αναστάτωση που πυροδοτείται στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου με αφορμή τις ΑΟΖ, η αντιπαράθεση ΗΠΑ-Ρωσίας για την αντιπυραυλική Ασπίδα και η διεκδίκηση ενός πιο αναβαθμισμένου ρόλου από την Κίνα, δεν αποτελούν απλά «περιφερειακά» ζητήματα, αλλά κορυφαία ζητήματα που μπορούν ανά πάσα στιγμή να τροφοδοτήσουν επικίνδυνες εξελίξεις για τους λαούς.
Όποιος αγνοεί αυτόν τον παράγοντα, όποιος αρνείται να δει την ευρύτερη κίνηση και δράση του ιμπεριαλισμού στην περιοχή και παγκόσμια, αλλά και όποιος αγνοεί ή παραβλέπει τα μύρια όσα νήματα εξάρτησης της ντόπιας άρχουσας τάξης από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, τον υποτελή αλλά και τυχοδιωκτικό της ρόλο, προσφέρει τις χειρότερες υπηρεσίες στο κίνημα.
Όποιος ισχυρίζεται ότι για την κατάσταση φταίει η κακιά Μέρκελ, όποιος αποκρύβει την έκταση της μάχης που έτσι και αλλιώς θα δοθεί, όποιος ισχυρίζεται ότι μπορεί να υπάρξει ανεξάρτητη πορεία μέσα στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, όποιος υποστηρίζει ότι η ανακούφιση του λαού θα έρθει από την «κατάλληλη» και «επιστημονικά τεκμηριωμένη διαπραγμάτευση» με τους δυνάστες του λαού ΕΕ-ΔΝΤ-ΗΠΑ δεν μπορεί και δεν θέλει να συμβάλει στη συγκρότηση του λαού.


Σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλες και φίλοι
«Δίκιο έχετε» μας λένε πολλοί... «Καλά τα λέτε, αλλά τα δύο χρόνια αγώνων δεν έφεραν τη νίκη. Μήπως να δοκιμάσουμε και τον εκλογικό δρόμο, μιας και η δική σας γραμμή είναι ακόμα αδύναμη στο κίνημα;»
Είναι αλήθεια πως με τους δεδομένους συσχετισμούς τα σπουδαία βήματα που έχει κάνει ο λαός μας ιδιαίτερα τα δύο τελευταία χρόνια δεν αρκούν. Όμως οι μεγάλες ελλείψεις, τα κενά, οι αντιφάσεις και μια σειρά άλλα προβλήματα του μαζικού κινήματος εκδηλώνονται τώρα γιατί τώρα ακριβώς διαμορφώνονται και οι όροι απάντησής τους.
Ας ξεκαθαρίσουμε δύο σημεία: Το ένα είναι ότι ο κόσμος θα κάνει αυτό που είναι ώριμος να κάνει. Το δεύτερο είναι ότι εμείς -σε αντίθεση με άλλους- δεν θεωρούμε σωτήριο ή καταστροφικό το ένα ή το άλλο εκλογικό αποτέλεσμα.
Η «ειρηνική επανάσταση» του ΣΥΡΙΖΑ, ευτυχώς, δεν θυμίζει τις μοναδικές «ειρηνικές επαναστάσεις» που έγιναν στον πλανήτη. Και εννοούμε τα πορτοκαλί πραξικοπήματα της Δύσης στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. Ίσως θυμίζει λιγάκι την «επανάσταση» που ευαγγελίζεται η Παπαρήγα, στην οποία «δε θα σπάσει ούτε ένα τζάμι», και η οποία -σε αντίθεση με τη θερμή υποδοχή των δηλώσεων Τσίπρα- λοιδορήθηκε αρκετά (και δικαίως).
Και, απαντώντας στο ερώτημα, θα ξαναθυμίσουμε τη δεξιά μετατόπιση της συζήτησης που ακολούθησε το καλό εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μάη:
Ο μετεκλογικός ΣΥΡΙΖΑ με το πρόγραμμά του επιβεβαιώνει την ταχύτατη μετάλλαξή του σε κόμμα «υπευθυνότητας» (που λέει κι ο Κουβέλης). Γιατί, αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πιστωθεί την επιτυχία της εκλογικής αποστοίχισης λαϊκών μαζών από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ταυτόχρονα έχει χρεωθεί με τρεις αρνητικές εξελίξεις μέσα στον τελευταίο μήνα:
1) Την παροχή αριστερής βούλας στο συστημικό εκβιασμό «ΕΕ ή χάος»,
2) Τη μετακύλιση του στόχου από την ακύρωση των μνημονίων στην -«μετά από συνεννόηση με την ΕΕ»- προετοιμασία για ένα «Μνημόνιο Νο3» με «αριστερές» πινελιές και
3) Την αρπαγή της πρωτοβουλίας από τους δρόμους και τον αγωνιζόμενο λαό και τη μεταφορά της στην «υψηλή πολιτική» των επιτελείων και στην κυβερνησιολογία.
Με άλλα λόγια, με την οποιαδήποτε κυβέρνηση, αν υπάρξει ανακούφιση θα υπάρξει γιατί εδώ και δύο χρόνια ο λαός είναι στους δρόμους και θα ξαναβρεθεί σε αυτούς. Αν η όποια ανακούφιση αφεθεί στη συνεργασία της δεξιάς του προσφάτως «αντιμνημονιακού» Σαμαρά με τη στήριξη του διαλυμένου ΠΑΣΟΚ ή στη λεγόμενη «αριστερή διακυβέρνηση» που μεταλλάσσεται με ταχύτητα του φωτός για να πείσει ότι είναι ακίνδυνη, η όποια τέτοια ανακούφιση υπάρξει, θα είναι δραματικά προσωρινή και θα αποτελέσει απλώς το μηχανισμό για να κλιμακώσει το σύστημα την επίθεσή του στους επόμενους μήνες – αφού έχει θέσει το λαό στο περιθώριο!
Και κάτι ακόμα. Η μη ύπαρξη νίκης κατά την αγωνιστική αυτή διετία σχετίζεται ακριβώς και με την κυρίαρχη στην αριστερά αντίληψη ότι ο λογαριασμός με τον αντίπαλο θα έκλεινε στις κάλπες και όχι στους δρόμους. Μετά τις 12 Φλεβάρη, η αγωνιστική λαϊκή ανάταση εκτονώθηκε στο κλείσιμο του ματιού της επίσημης Αριστεράς μπροστά στις κάλπες που ετοιμάζονταν

Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι
Γνωρίζουμε ότι ο ρόλος των κομμουνιστών δεν είναι να «τα λένε καλά». Ούτε και να κοκορεύονται ότι επιβεβαιώνονται από τις εξελίξεις. Ούτε -ακόμα περισσότερο- να κουνάνε επιτιμητικά το δάχτυλο προς το λαό που δεν ψηφίζει «όπως πρέπει».
Σε αυτή τη μάχη, η εκλογική συνεργασία του ΚΚΕ(μ-λ) και του Μ-Λ ΚΚΕ παρεμβαίνει και ζητάει και την εκλογική στήριξη του λαού, για να ακουστεί η φωνή του αγώνα και της λαϊκής συγκρότησης. Αυτή την κατεύθυνση ζητάμε να στηρίξει ο λαός.
Με το βλέμμα και στις 18 Ιούνη καλούμε το λαό, τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τη νεολαία, να πυκνώσουμε τις γραμμές της αντίστασης, να συσπειρωθούμε σε σωματεία, επιτροπές αγώνα, σε αντιιμπεριαλιστικές πρωτοβουλίες.
Για να δυναμώσει και να γίνει πιο αποτελεσματική η αντίσταση στην καπιταλιστική επίθεση.
Για να σπάσουμε τα δεσμά της εξάρτησης από ΕΕ-ΗΠΑ-ΔΝΤ.
Για να απαντήσουμε στο φασισμό, γέννημα και στήριγμα του εξαρτημένου ελληνικού καπιταλισμού.
Για να ανοίξει ο δρόμος στην πραγματική ανακούφιση του λαού.
Για να δυναμώσει η μόνη κατεύθυνση που έχει ιστορικά αποτελέσματα: η κατεύθυνση του επαναστατικού, κομμουνιστικού κινήματος, που αντλεί τη δύναμή του από τις ανεκτίμητες λαϊκές δυνάμεις και όχι από τα μάταια σχέδια για συνεννόηση με τους καταπιεστές.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η ομιλία του Δ. Κοντοφάκα

Εργαζόμενοι, άνεργοι, νέοι και νέες, αγωνιστές του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος

Ο ελληνικός λαός σε λίγες μέρες οδηγείται για δεύτερη φορά στις κάλπες των βουλευτικών εκλογών.
Μέσα από έναν καταιγισμό εκβιαστικών διλλημάτων και εκφοβισμών, που έχουν εξαπολύσει τα ξένα ιμπεριαλιστικά κέντρα της τρόικας και τα υποτελή κόμματα της ντόπιας
μεγαλοαστικής τάξης, που πέρασαν στο λαό μας το βάρβαρο ζυγό των μνημονίων,
επιχειρείται η χειραγώγηση και η υφαρπαγή της λαϊκής ψήφου.

Το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μάη ήταν ένα χωρίς προηγούμενο εκλογικό κτύπημα
για τα κυρίαρχα αστικά κόμματα. Κατέγραψε την ισχυρή αποδοκιμασία του λαού μας στην
πολιτική των μνημονίων και της ξένης υποδούλωσης, στην πολιτική του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ
που έχει χαντακώσει τη ζωή του και έχει οδηγήσει τη χώρα στη χρεοκοπία.
Το αποτέλεσμα της 6ης Μάη υπήρξε κατευθείαν προέκταση αλλά και καρπός των λαϊκών
μαζικών αγώνων, των μεγάλων απεργιών και των παλλαϊκών συλλαλητηρίων που ξέσπασαν
τα δύο τελευταία χρόνια και έδωσαν τη δυνατότητα στην εργατική τάξη και τα λαϊκά
στρώματα να εκδηλώσουν αγωνιστικά την αντίθεσή τους στην πολιτική των μνημονίων και
να συνειδητοποιήσουν καλύτερα ποια είναι η πολιτική του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και των άλλων
αστικών κομμάτων, ποια είναι η πολιτική της ΕΕ και του ΔΝΤ. Οι μαζικοί λαϊκοί αγώνες
έδωσαν την πιο αυθεντική αποτύπωση της λαϊκής βούλησης απέναντι στα μνημόνια, στην
ΕΕ και στην τρόικα και έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του εκλογικού
αποτελέσματος της 6ης Μάη.
Αυτό το μεγάλο ρεύμα λαϊκής αντίστασης οδήγησε σε αποτυχία το σχέδιο των κομμάτων της
ντόπιας ολιγαρχίας και της ΕΕ να αποσπάσουν ένα εκλογικό αποτέλεσμα που θα τους έδινε
το πρόσχημα και το άλλοθι να εμφανίσουν «νομιμοποιημένη με τη λαϊκή ψήφο» την
πολιτική των μνημονίων, για να τη συνεχίσουν με πιο άγριους ρυθμούς. Αυτό το λαϊκό
ρεύμα αντίστασης θέλουν να ανακόψουν και να αποτρέψουν να εκφραστεί ξανά στις 17
Ιούνη.
Για να παγιδεύσουν τη λαϊκή ψήφο χρησιμοποιούν, με ακόμα μεγαλύτερη ένταση, τη
γλώσσα των στυγνών εκβιασμών και τη γλώσσα της εξαπάτησης:
Συντονισμένα, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ΕΕ, Ομπάμα και ΔΝΤ, βομβαρδίζουν το εκλογικό σώμα με
τα διλήμματα «ΕΕ ή χάος», «ευρώ ή δραχμή», σε μια προσπάθεια να τρομοκρατήσουν και
να καθυποτάξουν το λαό, να τον εξαναγκάσουν να ψηφίσει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.
Πίσω από αυτά τα τρομοκρατικά διλήμματα και την απειλή ότι έξοδος της Ελλάδας από την
ΕΕ και την ευρωζώνη σημαίνει «καταστροφή», επιδιώκεται να συσκοτισθεί η
πραγματικότητα που ζει ο ελληνικός λαός. Επιδιώκεται να καλυφθεί το γεγονός ότι ακριβώς η είσοδος και η παραμονή της Ελλάδας στην ΕΕ και την ευρωζώνη είναι βασικός
παράγοντας για την οικονομική καταστροφή που βιώνει, σήμερα, ο ελληνικός λαός, για το
ότι «η Ελλάδα δεν παράγει και αναγκάζεται να εισάγει και να δανείζεται», όπως
ομολογείται από πολλούς σήμερα.
Η ένταξη της εξαρτημένης ελληνικής οικονομίας στην ΕΕ επιτάχυνε, με ραγδαίους ρυθμούς, την αποδιάρθρωση της ελληνικής βιομηχανικής και αγροτικής παραγωγής και εκτίναξε τον εξωτερικό δανεισμό της. Η απλή σύγκριση των στοιχείων της ελληνικής οικονομίας πριν την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ με τα σημερινά δείχνει με αποκαλυπτικό τρόπο πως μέσα στα 30 χρόνια παραμονής της Ελλάδας στην ΕΕ, η εγχώρια βιομηχανική παραγωγή της συρρικνώθηκε δραματικά σαν ποσοστό του ελληνικού ΑΕΠ, το πλεονασματικό εξωτερικό αγροτικό ισοζύγιο έγινε ελλειμματικό και ξεκληριστήκαν εκατοντάδες χιλιάδες αγροτικά νοικοκυριά. Πως, σαν συνέπεια όλων αυτών, το ποσοστό της ανεργίας δεκαπλασιάσθηκε, το εμπορικό έλλειμμα εκτινάχθηκε και το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας εκτινάχθηκε εκατό πενήντα φορές πάνω.
Η ΕΕ, όχι μόνο δεν έφερε ευημερία και ανάπτυξη στην Ελλάδα, όχι μόνο δεν οδήγησε σε μια ισχυρή Ελλάδα, όπως χρόνια τώρα εξαπατούσαν τον ελληνικό λαό η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ,
αλλά αντίθετα την οδήγησε στην καταστροφή. Και με το ξέσπασμα της παγκόσμιας
καπιταλιστικής κρίσης βύθισε τον ελληνικό λαό σε μεγάλη φτώχεια, εξαθλίωση και ανεργία.
Αυτό που, εδώ και δεκαετίες, το αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα είχε πει, πως η είσοδος της Ελλάδας στην ΕΟΚ και την ΕΕ σημαίνει ρίξιμό της στον λάκκο των λεόντων, αυτό ζει, σήμερα, με το σκληρότερο τρόπο ο ελληνικός λαός.
Ο λαός βιώνει χειροπιαστά την οικονομική καταστροφή από την ΕΕ και δε θα τυφλωθεί από
το εκβιαστικό δίλλημα «ΕΕ ή καταστροφή» που αναποδογυρίζει την πραγματικότητα. Οι
ζωτικές ανάγκες και τα συμφέροντα του ελληνικού λαού τον καλούν, σήμερα, περισσότερο
από ποτέ, να στραφεί πιο αποφασιστικά στον αγώνα και στην οικοδόμηση των προϋποθέσεων για την έξοδο της Ελλάδας από αυτή τη λυκοσυμμαχία.
Αντίθετα, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ θέλουν την Ελλάδα μέσα στην ΕΕ γιατί η οικονομική
ολιγαρχία, που εκπροσωπούν, στηρίζει τα συμφέροντά της και την εκμεταλλευτική και
καταπιεστική κυριαρχία της πάνω στο λαό στην ΕΕ και την πολιτική της υποτέλειας και της υποταγής.
Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν αρκούνται μόνο στο να εκβιάζουν το εκλογικό σώμα.
Προσπαθούν και να το εξαπατήσουν. Μπροστά στην πλατιά εκλογική κατακραυγή που
εισέπραξαν στις 6 Μάη για την αντιλαϊκή πολιτική τους, αυτοί που ψήφισαν και εφάρμοσαν τα μνημόνια και τσάκισαν το λαό, άρχισαν να ψελλίζουν, ο Σαμαράς πως θα
«επαναδιαπραγματευθεί επιμέρους όρους του μνημονίου» και ο Βενιζέλος πως θα ζητήσει
«αναθεώρηση δυσμενών όρων της δανειακής σύμβασης». Αυτοί που έχουν δεσμευτεί, με την
υπογραφή τους, και έχουν δώσει όλες τις διαβεβαιώσεις που τους ζήτησε η τρόικα για να
συνεχισθεί για χρόνια η μνημονιακή πολιτική, με απύθμενο θράσος και υποκρισία,
προσπαθούν να παραπλανήσουν τον ελληνικό λαό.
Δεν πρέπει να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως, αν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ σχηματίσουν
κυβέρνηση, η πολιτική των μνημονίων θα συνεχισθεί με τον πιο αμείλικτο τρόπο. Το
πετσόκομμα των μισθών, των μεροκάματων και των συντάξεων, η εργασιακή ζούγκλα με τη
σύνθλιψη των εργατικών δικαιωμάτων, οι απολύσεις δεκάδων χιλιάδων δημόσιων
υπαλλήλων και η εκτόξευση της ανεργίας, τα ασήκωτα φορολογικά χαράτσια, η διάλυση της
δημόσιας παιδείας, υγείας και κοινωνικής πρόνοιας, η οικονομική καταστροφή των
αυτοαπασχολουμένων, των αγροτικών νοικοκυριών και των μικρών επιχειρήσεων θα πάρουν
πιο εφιαλτικές διαστάσεις και η κατασταλτική πολιτική θα κλιμακωθεί.
Το κυρίαρχο αστικό πολιτικό σύστημα, με την ασφυκτική πίεση των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών και του ΔΝΤ, θέλει
να πετύχει ένα εκλογικό αποτέλεσμα που θα το διευκολύνει να δώσει συνέχεια στην
πολιτική των μνημονίων. Γι αυτό το σκοπό, μπροστά τις εκλογές τις 17ης Ιούνη, προώθησε μια επανασυσπείρωση των κομματιών της Δεξιάς. Ακροδεξιοί του ΛΑΟΣ και
νεοφιλελεύθεροι της Μπακογιάννη συγκεντρώθηκαν ξανά στη ΝΔ για να ανασυγκολλήσουν,
με την ταμπέλα του «ευρωπαϊκού μετώπου», το μαύρο μέτωπο της Δεξιάς, που με σημαία
τον αντικομμουνισμό, την ΕΕ, το μνημόνιο και με προτάσεις για τα πιο αντιδραστικά μέτρα, από τη δημιουργία «ειδικών οικονομικών ζωνών» άγριας υπερεκμετάλλευσης των
εργαζομένων και το φορολογικό χαράτσωμα των λαϊκών εισοδημάτων ως τα
αντιμεταναστευτικά πογκρόμ, διεκδικεί την κυβερνητική εξουσία.
Πλάι στο μαύρο μέτωπο της Δεξιάς και πάνω στο έδαφος της αντιδραστικής πολιτικής των
μνημονίων και της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ να ανακόψουν με την τρομοκρατία
και τον εκφοβισμό την πάλη του λαού, έχουν βρει ελευθερία δράσης οι φασιστικές
συμμορίες και δυνάμωσε ο νεοναζισμός της Χρυσής Αυγής.
Πιο δίπλα, κομμάτια που αποκολλήθηκαν από τα δύο μεγάλα αστικά κόμματα, όπως το
κόμμα του Καμμένου, αν και φόρεσαν αντιμνημονιακό και εθνικοπατριωτικό μανδύα σε μια
πολιτική αντιλαϊκών και εθνικιστικών θέσεων, δεν είναι παρά παρακλάδια της κυρίαρχης
αστικής πολιτικής.
Οι κυρίαρχες αστικές δυνάμεις θέλουν, στις 17 Ιούνη, να υφαρπάξουν την ψήφο του λαού
για να παρουσιάσουν την κλιμάκωση της πολιτικής των μνημονίων και της ξένης
υποδούλωσης σαν δήθεν «λαϊκή εντολή». Ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να επιτρέψει να γίνει αυτό. Η απάντησή του θα πρέπει να είναι ψήφος που να καταδικάζει αποφασιστικά το μαύρο μέτωπο της Δεξιάς. Ψήφος που να μαυρίζει τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, τα κόμματα που του έχουν μαυρίσει τη ζωή. Θα πρέπει να είναι ψήφος που θα απομονώσει το φασισμό και το νεοναζισμό που εκπροσωπεί η Χρυσή Αυγή. Ψήφος που δε θα εγκλωβισθεί στα κόμματα –
παρακλάδια της κυρίαρχης αστικής πολιτικής.
Η ψήφος ,στις 17 Ιούνη, για να εκφράσει τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα, πρέπει να είναι μια ψήφος ενάντια στην πολιτική των μνημονίων και της ξένης υποδούλωσης.
Μπορεί μια τέτοια ψήφος να είναι ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ που υπόσχεται «κυβέρνηση της
Αριστεράς» και ότι «θα κάνει παρελθόν το μνημόνιο»;
Δεν μπορεί να είναι. Και δεν μπορεί γιατί η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ στηρίζεται σε μια απάτη:
Δηλώνει ότι θα καταγγείλει το μνημόνιο και, ταυτόχρονα, διαβεβαιώνει ότι η πολιτική του θα ασκηθεί μέσα στα πλαίσια της ΕΕ. Αλλά αν η ΕΕ είναι αυτή που -σε συνεταιρισμό με το ΔΝΤ- επέβαλε τα μνημόνια και τις υποδουλωτικές δανειακές συμβάσεις, αν τα μνημόνια είναι η σημερινή σκληρή αντιλαϊκή μορφή που πήρε η πολιτική της ΕΕ, δεν είναι παράδοξος και εντελώς αντιφατικός ο ισχυρισμός του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα ακυρώσει την πολιτική των μνημονίων μέσα στα πλαίσια της ΕΕ;
Λέει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι θα βρει «κοινή ευρωπαϊκή λύση» που θα προκύψει από μια «νέα
συμφωνία με τους θεσμούς της ΕΕ». Αλλά τι σημαίνει αυτό; Ότι θα βρει αντιμνημονιακή
λύση σε συμφωνία με τα όργανα και τις κυβερνήσεις της ΕΕ; Ότι θα βρεί αντιμνημονιακή
λύση που θα έχει την έγκριση της γερμανικής κυβέρνησης; Ότι η Μέρκελ, ο Ολάντ και η
Λαγκάρντ δεν θα απαιτήσουν την εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής και ότι θα δεχτούν
και θα συμφωνήσουν σε κάτι διαφορετικό; Δεν αποτελούν όλα αυτά χοντροκομμένες απάτες
και αυταπάτες;
Επιμένει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι τέτοια λύση είναι δυνατόν να υπάρξει γιατί, τάχα τώρα, «πνέει άλλος άνεμος» στην Ευρώπη, ειδικά μετά την εκλογή του σοσιαλδημοκράτη Ολαντ στη Γαλλία.
Αλλά πού βρέθηκε αυτός ο ευρωπαϊκός άνεμος, ο δήθεν αντιμνημονιακός που υπονοεί
ΣΥΡΙΖΑ, όταν η γερμανική πολιτική των μνημονίων στην ΕΕ, όχι μόνο δεν δείχνει να
χαλαρώνει, αλλά τώρα επιβάλλεται και στην Ισπανία και στην Κύπρο;
Στην πραγματικότητα, η αντιμνημονιακή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, αν ξύσει κανείς την
επιφάνεια της ηχηρής συνθηματολογίας του, είναι κούφια. Είναι πολιτική της
επαναδιαπραγμάτευσης της δανειακής σύμβασης που προτείνει «μορατόριουμ του χρέους»,
μια παράταση, δηλαδή, αποπληρωμής του χρέους. Κάτι που λίγο απέχει από την
«επιμήκυνση του χρόνου εφαρμογής του μνημονίου» που ζητούν και τα αστικά κόμματα.
Είναι, στην καλύτερη περίπτωση, μια πολιτική επιδιορθώσεων του μνημονίου σε επιμέρους σημεία και όχι ανατροπή του.
Ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται κυβερνητικό πρόγραμμα που θα φέρει οικονομική ανακούφιση με
ακύρωση του μνημονίου. Ένα πρόγραμμα, όμως, που προϋποθέτει τη συμφωνία με την ΕΕ
είναι καταδικασμένο να καταλήξει σε μια αναπαραγωγή της μνημονιακής πολιτικής με άλλο
όνομα. Το «Εθνικό σχέδιο ανόρθωσης», που προβάλει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι το νέο
ρετουσαρισμένο μνημόνιο που θα διαπραγματευτεί στα πλαίσια της ΕΕ, ευελπιστώντας να
του παραχωρήσουν κάποια ψίχουλα οι ευρωπαίοι εταίροι. Το αντίτιμο θα είναι να αναλάβει ρόλο κατευνασμού της λαϊκής αγανάχτησης, να ανακόψει και να εκτονώσει τους μαζικούς λαϊκούς αγώνες.
Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια πολιτική που από την πόρτα φωνάζει ότι διώχνει το
μνημόνιο αλλά στη συνέχεια το βάζει από το παράθυρο. Είναι μια πολιτική που εγγυάται τη συμμετοχή της Ελλάδας στο ευρώ και την ΕΕ και, μάλιστα, διατυμπανίζει ότι η δική του πρόταση επαναδιαπραγμάτευσης της δανειακής σύμβασης τη διασφαλίζει
αποτελεσματικότερα από ότι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ! Μια σοσιαλδημοκρατική πολιτική με
«ρεαλιστικό» και «εφαρμόσιμο» κυβερνητικό πρόγραμμα, όπως υπογραμμίζει ο
Αλ.Τσίπρας, για το λόγο ότι δεν αμφισβητεί την ευρωπαϊκή στρατηγική της ντόπιας
μεγαλοαστικής τάξης ούτε τις βασικές συντεταγμένες του αστικού πολιτικού συστήματος
και του συστήματος ξένης εξάρτησης της χώρας.
Η εκλογική συνεργασία του ΚΚΕ(μ-λ) και του Μ-Λ ΚΚΕ καλεί τον κόσμο της Αριστεράς,
το δημοκρατικό κόσμο, τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα να εκφράσουν την
αποφασιστική καταδίκη τους στην πολιτική των μνημονίων και της ξενοδουλείας του
ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ όχι με ψήφο σε μια απατηλή, ψευτοαριστερή πολιτική που οδηγεί στο
συμβιβασμό με τα μνημόνια και στην αποδοχή της ΕΕ.
Τους καλεί να την εκφράσουν με στήριξη στην πολιτική που ανοίγει το δρόμο της
αντίστασης και του αγώνα για την ανατροπή των βάρβαρων μνημονίων και των δεσμών της
ιμπεριαλιστικής εξάρτησης .
Με στήριξη στην πολιτική που εκφράζει και παλεύει η εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) - Μ-Λ ΚΚΕ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η ομιλία του Άκη Αδαμόπουλου

Εργάτες, εργαζόμενοι, αγωνιστές του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος

Το κορυφαίο πρόβλημα που απασχολεί το λαό μας, με μεγαλύτερη οξύτητα τα δύο τελευταία χρόνια, είναι χωρίς αμφιβολία το πώς θα μπορέσει να αποκρούσει και να απαλλαγεί από την αντιλαϊκή λαίλαπα των μνημονίων.
Πώς θα μπορέσει να αντιμετωπίσει και να αποτινάξει αυτό το ταπεινωτικό και καταπιεστικό καθεστώς νεοαποικιακού ελέγχου της χώρας από την ΕΕ και το ΔΝΤ, στο οποίο έχει οδηγήσει η πολιτική υποτέλειας της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης και των κομμάτων της.

Λίγο πριν τις εκλογές της 17ης Ιούνη αυτό το πρόβλημα διατυπώνεται και σαν ερώτημα, αν με την ψήφο, μέσα από τις κάλπες, θα μπορέσει να δοθεί λύση. Η απάντηση, ιδιαίτερα μετά το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μάη, έχει αποκτήσει μια ιδιαίτερη σημασία για δυο λόγους:
Πρώτο, γιατί οι σειρήνες του ΣΥΡΙΖΑ, που καλούν για μια κυβέρνηση της Αριστεράς, έχουν ενισχύσει τις αυταπάτες ότι το «ταξίδι προς την Ιθάκη» της ανατροπής της πολιτικής των μνημονίων και της ξένης υποδούλωσης είναι ζήτημα ενός εκλογικού ποσοστού που θα επιτρέψει τη δημιουργία μιας κυβέρνησης με επίκεντρο το ΣΥΡΙΖΑ.
Δεύτερο, γιατί και το ΚΚΕ, όταν ήταν σε εξέλιξη οι μεγάλοι αντιμνημονιακοί αγώνες αλλά και αμέσως μετά τις εκλογές της 6ης Μάη, πρόβαλε το αίτημα «εκλογές τώρα» σαν τη διέξοδο για να «αποδυναμωθεί» η πολιτική της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ.
Η εκλογική συνεργασία του ΚΚΕ(μ-λ) και του Μ-Λ ΚΚΕ έχει διακηρύξει με σαφήνεια πως η λύση για τα λαϊκά προβλήματα και ιδιαίτερα για την ανατροπή της πολιτικής των μνημονίων και της ξενοδουλείας δεν πρέπει να αναμένεται πως θα προκύψει από τις κάλπες…
Όσο και αν ένα εκλογικό αποτέλεσμα, σαν αυτό της 6ης Μάη, που κατέγραψε την πλατιά λαϊκή αντίθεση στην πολιτική των δύο μεγάλων αστικών κομμάτων, έχει επίδραση στις πολιτικές εξελίξεις...
Όσο και αν η συγκέντρωση λαϊκής υποστήριξης και μέσα από τις εκλογές σε μια αριστερή κατεύθυνση που ενισχύει τον αγώνα του λαού να διεκδικήσει τα αιτήματα του και να ανατρέψει την αντιλαϊκή πολιτική έχει την σημασία του:
Το ζήτημα που θα κρίνει αν θα μπει φραγμός στην πολιτική της ολιγαρχίας και των κομμάτων της που καταδικάζει το λαό στη φτώχεια και την ανεργία και χαλκεύει δεσμά υποτέλειας, είναι το αν θα υπάρξει ένα ισχυρό λαϊκό κίνημα, ένα παλλαϊκό μέτωπο αντίστασης, μετά τις εκλογές, ικανό να αποκρούσει τα αντιλαϊκά μέτρα που θα πάρει όποια κυβέρνηση και αν βρίσκεται στην εξουσία.
Αυτό απέδειξε και η εμπειρία των λαϊκών αγώνων τα δύο προηγούμενα χρόνια.
Όποια δυσκολία, όποια καθυστέρηση κι αν αντιμετώπισε το πέρασμα των αντεργατικών μνημονιακών μέτρων, αν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν άντεξε ούτε δύο χρόνια και η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ ούτε ένα εξάμηνο, αν προκηρύχθηκαν πολύ πρόωρα βουλευτικές εκλογές, αυτό οφείλεται όχι στις ψηφοφορίες στην Βουλή και στα όσα διαμείφθηκαν στις κοινοβουλευτικές αίθουσες αλλά στους μαζικούς εξωκοινοβουλευτικούς αγώνες και τις μεγάλες απεργίες, τα συλλαλητήρια και τις κινητοποιήσεις του λαού.
Το γεγονός ότι οι σημαντικοί αγώνες που έδωσε ο ελληνικός λαός αυτά τα δύο χρόνια δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν, τελικά, την ψήφιση των μνημονιακών νόμων ανέδειξε ακόμα την ανάγκη της ανασυγκρότησης του εργατικού και λαϊκού κινήματος ώστε να πετύχει την αγωνιστική ενότητα όλων των δυνάμεων του, την καλύτερη οργάνωση του για να κερδίσει νίκες, να ανατρέψει αντιλαϊκά μέτρα, να πετύχει ξανά κατακτήσεις.
Πάνω απ’ όλα ανέδειξε την ανάγκη να υπάρξει μια ανεξάρτητη απέναντι στην κυρίαρχη τάξη ισχυρή και αξιόπιστη κομμουνιστική Αριστερά που με σταθερότητα και ασυμβίβαστα να υπηρετεί τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα.
Αυτή η κομμουνιστική Αριστερά δεν μπορεί να είναι μια κατ’ όνομα Αριστερά που προσαρμόζεται στις πιέσεις του αστικού πολιτικού συστήματος, μια ψεύτικη Αριστερά της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης του αστικού πολιτικού συστήματος.

• Δεν μπορεί να εκφραστεί από τον ΣΥΡΙΖΑ που προσπαθεί δημαγωγικά να εμφανισθεί, σήμερα, σαν δήθεν ενωτικός εκπρόσωπος της Αριστεράς, ενώ η πολιτική του είναι πολιτική αποστροφής της ιστορίας του αριστερού κινήματος, της δυσφήμησης της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος, της αποκαθήλωσης των κομμουνιστικών συμβόλων, ταυτισμένη με τον Γκορμπατσωφισμό, με την πολιτική που υπόσκαψε το κομμουνιστικό κίνημα.
• Δεν μπορεί να εκφραστεί από την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ που διαχρονικά κινείται σαν δορυφόρος και υποστήριγμα της πολιτικής των αστικών κομμάτων άλλοτε συμμετέχοντας στις κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ το 1989-90 και άλλοτε υποστηρίζοντας την κεντροαριστερή συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ.
• Δεν έχει ακόμα περισσότερο καμιά σχέση με το άλλοτε κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ, την ΔΗΜΑΡ που ξεδιάντροπα έχει δηλώσει ότι αποδέχεται «τις δεσμεύσεις της χώρας απέναντι στους εταίρους», δηλαδή, την πολιτική των μνημονίων και την δανειακή σύμβαση και διακαώς θέλει να γίνει «κυβερνώσα Αριστερά», απροκάλυπτο, δηλαδή, δεκανίκι μιας κυβέρνησης των αστικών κομμάτων.
• Η κομμουνιστική Αριστερά που έχει ανάγκη η εργατική τάξη και ο λαός δεν μπορεί να βρει έκφραση ούτε στην πολιτική της ηγεσίας του ΚΚΕ που, παρά τις κόκκινες σημαίες και τα κομμουνιστικά σύμβολα που ανεμίζει, ακόμα εξακολουθεί να σιωπά για τις ευθύνες και τις συνέπειες της πολιτικής εκείνης που την οδήγησαν μέχρι και στη συνεργασία με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ το 1989-90.
• Δεν μπορεί να εκφραστεί από την απίστευτη και όμως αληθινή πολιτική του ΚΚΕ που διακηρύσσει από τον Ριζοσπάστη ότι «το ΚΚΕ καμιά σχέση δεν έχει με την Αριστερά»!
• Δεν μπορεί να εκφραστεί από την πολιτική του ΚΚΕ που ακόμα και τώρα, όπου εξόφθαλμα η πολιτική της υποτέλειας της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης έχει βάλει κάτω από τον ζυγό της τρόικας την χώρα, αρνείται την ξένη εξάρτηση της Ελλάδας και στέκεται αντίπαλος στο μεγάλο λαϊκό αίτημα για εθνική ανεξαρτησία.
• Δεν μπορεί να εκφραστεί από την αλλοπρόσαλλη πολιτική του ΚΚΕ που μέχρι χθες έλεγε ότι ο αντιμνημονιακός αγώνας είναι κάλπικος, γιατί τάχα τα αντεργατικά μέτρα ξεκίνησαν πριν τα μνημόνια, και όταν είδε τα αποτελέσματα των εκλογών της 6 Μάη ξαφνικά άρχισε να μιλά για κατάργηση του μνημονίου.
• Δεν μπορεί να εκφραστεί από την πολιτική του ΚΚΕ που υποβαθμίζει τον αγώνα για τα άμεσα λαϊκά προβλήματα γιατί με τα διαρκή κηρύγματα για αντεπίθεση καλλιεργεί την ψευδαίσθηση ότι το κίνημα βρίσκεται στα πρόθυρα της λαϊκής εξουσίας.
• Δεν μπορεί να εκφραστεί από την πολιτική του ΚΚΕ που διασπά τα συλλαλητήρια και τις κινητοποιήσεις και, μάλιστα, σε μια στιγμή που ο ενωμένος εργατικός και λαϊκός αγώνας ενάντια στην πολιτική των μνημονίων είναι όσο ποτέ άλλοτε απαραίτητος.
• Δεν μπορεί να εκφραστεί από την πολιτική του ΚΚΕ που απομονώνει από τους εργαζόμενους και τους αγώνες τους. Η κομματική περιχαράκωση δείχνει και έλλειψη εμπιστοσύνης στις λαϊκές μάζες και έλλειψη πίστης στο να κερδηθούν με την πειθώ και μέσα στον κοινό αγώνα οι πλατιές μάζες των εργαζομένων και φόβο στη διεξαγωγή ιδεολογικοπολιτικής αντιπαράθεσης μέσα στο μαζικό κίνημα.Η αναγέννηση μιας πραγματικής και μαζικής κομμουνιστικής Αριστεράς θα γίνει μέσα από τους αγώνες της εργατικής τάξης και του λαού, μέσα από την αντιπαράθεση με λαθεμένους προσανατολισμούς που θα οδηγούν στην ανασυγκρότηση του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος.
Η εργατική τάξη και ο λαός έχουν ανάγκη από μια Κομμουνιστική Αριστερά που δεν θα σπέρνει κοινοβουλευτικές αυταπάτες για «αριστερές κυβερνήσεις» και «λαϊκές εξουσίες» μέσα στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος αλλά θα μάχεται, αταλάντευτα, για την ανατροπή της διπλής κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης, για μια Ελλάδα ειρηνική, δημοκρατική και ανεξάρτητη, για τη μεγάλη υπόθεση του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο.
Έχουν ανάγκη από μια Κομμουνιστική Αριστερά που δεν θα απολογείται για την πολιτική που οδήγησε στην καπιταλιστική παλινόρθωση, την κατάρρευση και διάλυση του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού, ύστερα από την ανατροπή της επαναστατικής γραμμής του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος.
Έχουν ανάγκη από μια Κομμουνιστική Αριστερά που θα υπερασπίζει την επαναστατική περίοδο του διεθνούς και ελληνικού κινήματος, θα καταπολεμά όλες τις ψευτοσοσιαλιστικές θεωρίες που οδήγησαν στη βαθιά κρίση και υποχώρηση, αντλώντας πολύτιμα διδάγματα για την ανασύνταξη των δυνάμεων του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος.

Εργάτες, εργαζόμενοι,αγωνιστές του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος
Το Μ-Λ ΚΚΕ και το ΚΚΕ(μ-λ) είμαστε δύο οργανώσεις με κοινές ρίζες.
Ρίζες που βρίσκονται στους αγώνες του επαναστατικού ΚΚΕ, στους αγωνιστές του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, στις φυλακές, τις εξορίες και την πολιτική προσφυγιά.
Ρίζες που βρίσκονται στην παρατεταμένη και σκληρή πάλη ενάντια στην αναθεώρηση και την εγκατάλειψη των επαναστατικών αρχών του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος.
Βρεθήκαμε μαζί μέσα στους μεγάλους και παρατεταμένους αγωνες του λαού μας όλη την προηγούμενη περίοδο.
Βαδίζουμε στον δρόμο της αγωνιστικής συμπόρευσης.
Καρπός αυτής της συμπόρευσης αποτελεί και η συνεργασία μας στην εκλογική μάχη της 6ης Μαη και τώρα της 17 Ιούνη.
Σκοπός της εκλογικής συνεργασίας μας είναι να συναντηθούμε με τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τη νεολαία μέσα και από το ψηφοδέλτιο μάχης του ΚΚΕ(μ-λ) και του Μ-Λ ΚΚΕ.
Για να βαδίσουμε μαζί ενάντια στη πολιτική των μνημονίων και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, απορρίπτοντας την πολιτική του συμβιβασμού και της συνθηκολόγησης, τους εκβιασμούς και τις αυταπάτες
Για να ανοίξει ένας νέος δρόμος για το κίνημα που να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες και τα ιδανικά των κομμουνιστών και όλων των λαϊκών αγωνιστών
Για να δυναμώσει η κατεύθυνση της ανασυγκρότησης του εργατικού και λαϊκού κινήματος, η κατεύθυνση της ανασυγκρότησης του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος.
Γι’ αυτά σας καλούμε να ψηφίσετε την εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η ομιλία του Δ. Μπαμπίλη

Φίλες και φίλοι
Θα ξεκινήσω με ένα ας πούμε επίκαιρο σχόλιο.
Η συμμορία της Χρυσής Αυγής εδώ και ένα διάστημα και ειδικά μετά τις εκλογές της 6ης Μάη προσπαθεί να εμφανιστεί με ένα πρόσωπο που δεν είναι το δικό της. Επιχείρησε με σειρά τηλεοπτικών εμφανίσεων να δείξει ότι είναι δημοκρατικό κόμμα, να καθησυχάσει ότι ο ηγετικός της πυρήνας δήθεν δεν είναι ομάδες καλογυμνασμένων τραμπούκων που σπέρνουν τον τρόμο αλλά είναι μια δύναμη που σέβεται την δημοκρατία που διακρίνεται για τη σοβαρότητα και την συνέπεια της. Καταπιέστηκαν οι τραμπούκοι και το φασιστικό πρόσωπο απελευθερώθηκε με τα νερά και τα χτυπήματα στις βουλευτίνες της Αριστεράς.

Αιφνιδιαστήκαμε από το επεισόδιο ακριβώς επειδή είδαμε την ωμότητα τους στην τηλεόραση. Γιατί τα κανάλια ξεχνούσαν να καταγράψουν τα κατορθώματα της συμμορίας όπως το ανελέητο κυνήγι και τις δολοφονικές επιθέσεις εναντία στους φουκαριάρηδες μετανάστες, τις επιθέσεις σε αριστερούς διαδηλωτές, την επίθεση σε κλιμάκιο και του δικού μας εκλογικού συνδυασμού.
Η δουλεία της Χρυσής Αυγής είναι ύπουλη και πρέπει να αποκαλυφθεί. Το σύστημα μέσα στη δίνη της κρίσης του, αμήχανο από την ένταση των λαϊκών αντιδράσεων αφήνει χώρο να λειτουργούν στο προσκήνιο αλλά κυρίως στο παρασκήνιο συμμορίες που προωθούν το νόμο της ζούγκλας. Ελπίζει έτσι να καθυστερήσει τη πορεία χειραφέτησης του φτωχού λαού και της άνεργης νεολαίας προς τη πραγματική διέξοδο που είναι οι μαζικοί ενωτικοί, ταξικοί αγώνες και για το μεροκάματο αλλά και για το χτίσιμο μιας άλλης δίκαιης κοινωνίας.

Φίλες και φίλοι
Για ποιο λόγο κάποιος στις εκλογές στις 17 Ιούνη να ψηφίσει την εκλογική συνεργασία του ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ;
Να μας επιτραπεί πριν απαντήσουμε στο ερώτημα να πούμε καθαρά και παστρικά τη γνώμη μας ποιους δεν πρέπει να στηρίξει ο λαός με την ψήφο του.
Μετά τις 6 Μάη γίνεται μια απίστευτη προσπάθεια να τρομοκρατηθεί ο κόσμος με τη λεγόμενη ακυβερνησία και να διορθώσει την ψήφο του.
Καλά έπαιξες με την ψήφο σου και έσπρωξες στα εκλογικά τάρταρα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Σοβαρέψου τώρα γιατί τα πράγματα είναι κρίσιμα.
Οπότε καλείσαι να ψηφίσεις έστω και με βαριά καρδιά τη ΝΔ ώστε να υλοποιηθεί το σενάριο κυβέρνησης με κορμό τη ΝΔ. Αλλά και το ΠΑΣΟΚ διεκδικεί τη ψήφο σου για να΄χει ρόλο εγγυητή την επόμενη μέρα των εκλογών ώστε να συγκροτηθεί κυβέρνηση εθνικής συνευθύνης με ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ.
Τώρα τι κυβέρνηση θα’ναι αυτή, κουβέντα δεν σου λένε.
Έχουν θράσος και προκαλούν το λαό. Οι δυνάμεις που φόρτωσαν το λαό μας με απίστευτα δεινά, που τσάκισαν την κοινωνία και που στις μέρες τους απογειώθηκε η ανεργία, που από την πολιτική που υπηρέτησαν: τα σχολειά κλείνουν, τα νοσοκομεία κλείνουν, φάρμακα δεν υπάρχουν, η φορομπηξια και τα χαράτσια μας έχουν διαλύσει. Οι δυνάμεις που όποτε αντιδρούμε μας δηλητηριάζουν με χημικά και κρίνουν τις δίκαιες απεργίες μας σαν παράνομες και καταχρηστικές.
Ο λαός μας πρέπει να αντέξει στις πιέσεις και τους εκβιασμούς, να σηκώσει το κεφάλι και να συμπεριφερθεί στα γιουσουφάκια ακριβώς όπως τους αξίζει. Μαύρο. Ούτε ένας ψήφος να μη γυρίσει πίσω σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Εμείς όμως λέμε και κάτι άλλο.
Οτι μπορεί, ο λαός μας να σηκωθεί ακόμα πιο ψηλά, να πάει πιο αγωνιστικά, να πάει πιο αριστερά. Αυτό το μήνυμα μας έδωσε με τους αγώνες του ιδιαίτερα των δυο τελευταίων χρονών.
Ο λαός μας πρέπει να συναντηθεί με την Αριστερά που επιμένει στο σύνθημα «οι λαοί δεν έχουν ανάγκη από προστάτες» και γράφει στα πανό της «έξω η ΕΕ και το ΝΑΤΟ από τη χώρα».
Ο λαός μας έχει κάθε δικαίωμα να απαιτεί στο σήμερα χρήσιμη για τα λαϊκά συμφέροντα Αριστερά που δεν θα τον μαλώνει για το πώς ψηφίζει αλλά θα βοηθήσει την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους να μπουν μαζικά στην αντίσταση ενάντια στη βάρβαρη επίθεση, για να επιβιώσουν και να ανοίξουν δρόμο για το μέλλον το δικό τους και της χώρας.
Εμείς θέλουμε ο λαός μας να είναι περήφανος, όρθιος, αγωνιστής και όχι καθηλωμένος στο τηλεοπτικό γυαλί να παρακολουθεί ποιος θα τα βρει με ποιον για να σχηματιστεί κυβέρνηση που το περισσότερο που θα κάνει είναι να διαπραγματευτεί ένα νέο μνημόνιο λιτότητας.
Γι αυτό και λευκή επιταγή στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και στα σενάρια κεντροαριστερών κυβερνήσεων δεν πρόκειται να δώσουμε. Το δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι στις πολιτικές επιλογές που θα είναι σε βάρος των συμφερόντων του λαού, από όπου κι αν προέρχονται, εμείς του ΚΚΕ(μ-λ) και του Μ-Λ ΚΚΕ θα είμαστε με το μέρος του λαού.
Ο λαός υποφέρει, ο λαός θέλει δουλειά, υγεία, παιδεία, σύνταξη, ανθρώπινο περιβάλλον για να ζήσει.
Τι έχει απέναντί του;
Ένα σύστημα που τα τελευταία χρόνια αποδεικνύει περίτρανα πως απορρίπτει ως ξένο σώμα όσες κατακτήσεις κέρδισαν η εργατική τάξη και οι λαοί. Στη δίνη της κρίσης του επιστρέφει στην καθαρή βαρβαρότητα των νόμων του, γιατί οι συσχετισμοί τού το επιτρέπουν.
Τι πρέπει να κάνουμε σα λαός;
Καταρχάς να γνωρίζουμε ότι είμαστε σε πόλεμο με τις δυνάμεις του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος. Να γνωρίζουμε ότι είμαστε σε μια αναμέτρηση στην οποία οι δυνάμεις του συστήματος μετέχουν με όλες τις δυνατότητες και μηχανισμούς που διαθέτουν.
Πρέπει, λοιπόν, αντίστοιχα να εξοπλιστούμε. Να κινηθούμε στην κατεύθυνση της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, της ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ και της ΛΑΪΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ που, επιτακτικά, απαιτεί η περίοδος που ζούμε.
Δεν υπάρχουν εύκολες, ανώδυνες και γρήγορες λύσεις.
Είμαστε, λοιπόν, υποχρεωμένοι- αν σεβόμαστε τις απόψεις και την ιστορία μας- να συγκρουστούμε με αντιλήψεις και δυνάμεις που δημιουργούν αυταπάτες.
Στο ψευτοδίλλημα: ψήφισε με να σωθείς αλλιώς υπάρχει το χάος εμείς αντιτάσσουμε την αλήθεια ότι τα όνειρα μας, οι ανάγκες μας δεν είναι προϊόν συνδιαλλαγής με τις αστικές πολιτικές δυνάμεις της χώρας για να βγει κυβέρνηση, ούτε βέβαια προϊόν διαπραγμάτευσης με αυτούς που δημιούργησαν το πρόβλημα δηλαδή τους ξένους δανειστές αλλά σε αντιπαράθεση, σε κόντρα και ενάντια σε όλους αυτούς.

Φίλες και φίλοι
Οι δυνάμεις μας δεν ήταν ποτέ συμπλήρωμα της λεγόμενης επίσημης Αριστεράς ΚΚΕ και ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ.
Έχουμε τη δική μας ιστορία. Χρόνια καταθέτουμε την άποψη μας και το κάνουμε και σε αυτές τις εκλογές. Χωρίς να το παίζουμε ούτε διαχειριστές των αγώνων όπως ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε ιδιοκτήτες της απόλυτης αλήθειας όπως το ΚΚΕ.

Φίλες και φίλοι
Δεν ξέχασα το ερώτημα
Γιατί, λοιπόν, να ψηφίσω εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ;
Ψηφίζω εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ γιατί χρόνια τώρα οι δυνάμεις που την απαρτίζουν μου ξεκαθαρίζουν χωρίς να με μπερδεύουν ότι το καπιταλιστικό σύστημα δεν διαφεντεύει για να κάνει παροχές ή να ανακουφίζει τους εργαζόμενους αλλά για να τους εκμεταλλεύεται.
Ψηφίζω εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ γιατί έχουν δίκιο όταν λένε πως οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δεν υπάρχουν για να «βοηθούν» τις εξαρτημένες χώρες αλλά να τις ληστεύουν.
Ψηφίζω εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ γιατί οι δυνάμεις που την απαρτίζουν έγκαιρα διέγνωσαν ότι η ΕΕ δεν συστάθηκε για να προωθεί την ισομερή ανάπτυξη των χωρών αλλά για να επιτρέπει στις μεγάλες ιμπεριαλιστικές ευρωπαϊκές μητροπόλεις να εκμεταλλεύονται πολλαπλώς τις άλλες χώρες της ΕΕ.
Ψηφίζω εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ γιατί δεν μου χαϊδεύει τα αφτιά δήθεν ότι αυτά που ζω είναι αποτελέσματα αποφάσεων κάποιων κυβερνήσεων που μπορεί να αλλάξουν με τη ψήφο από επόμενες κυβερνήσεις.
Ψηφίζω εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ γιατί οι δυνάμεις που την απαρτίζουν πασχίζουν συστηματικά χρόνια τώρα να πείσουν ότι μόνο με οργάνωση και πάλη καθημερινή στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές και στους χώρους σπουδών, κόντρα στους ντόπιους εκπροσώπους του κεφαλαίου και των εντολέων τους ιμπεριαλιστών θα μπορέσουμε να έχουμε νίκες και επιτυχίες.
Ψηφίζω εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ ώστε να ενισχύσω την κατεύθυνση άμεσα μετά τις εκλογές οι δύο οργανώσεις να βάλουν αποφασιστικά μπροστά την πρωτοβουλία για ένα ταξικό μετωπικό σχήμα με αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά σε όσο το δυνατόν περισσότερους εργασιακούς χώρους, γειτονιές, χώρους σπουδών. Και να δώσουν χώρο και λόγο σε πολλούς αγωνιστές που, ανεξάρτητα από το τι θα ψηφίσουν στις εκλογές, έχουν το κέφι να στηρίξουν μια τέτοια πολιτική, κινηματική πρωτοβουλία.
Ψηφίζω εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ γιατί οι δυνάμεις που την απαρτίζουν θέλουν να αντιμετωπίσουν, μαζί με όλο το λαό, την καταστολή του κρατικού μηχανισμού αλλά και να αντισταθούν στην αντιοργανωτική και αντικομμουνιστική υστερία.
Ψηφίζω εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ γιατί δεν δέχτηκαν ποτέ και ούτε πρόκειται ποτέ να δεχτούν χρήματα από τις διάφορες κρατικές ενισχύσεις που δίνονται στα κόμματα και που αρκετοί στην Αριστερά θεωρούν φυσιολογικό να τα παίρνουν! Και γιατί δεν φιλοξενούν κρατικές διαφημίσεις στα έντυπά τους.
Ψηφίζω εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ γιατί στα ψηφοδέλτια της συμμετέχουν αγωνιστές ενταγμένοι στο κομμουνιστικό, αριστερό και λαϊκό κίνημα από τα μαθητικά ή φοιτητικά τους χρόνια, αγωνιστές που δώσανε μάχες από τη δεκαετία του ‘60 ενάντια στην ρεβιζιονιστική στροφή του κομμουνιστικού κινήματος, αγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, άνθρωποι που ήταν και είναι παρόντες σε όλες τις μεγάλες μάχες του λαού από τα χρόνια της μεταπολίτευσης μέχρι και σήμερα.
Ψηφίζω εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ γιατί οι υποψήφιοι της ήταν παρόντες, παρέμβηκαν, συνέβαλαν ενεργά στους μεγάλους αγώνες του λαού και της νεολαίας. Στους αγώνες της φοιτητικής νεολαίας το 2006 – 07, στην εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, στις απεργίες στους χώρους δουλειάς και στις μεγάλες πανεργατικές διαδηλώσεις του 2010, στις απεργίες και στον ξεσηκωμό του λαού το καλοκαίρι του 2011 στις πλατείες όλης της Ελλάδας.
Ψηφίζω εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ γιατί θέλει να δώσει τη μάχη μέσα στο λαό. Για να οικοδομηθεί το εργατικό λαϊκό κίνημα της εποχής μας χειραφετημένο πολιτικά από τις απάτες και τις αυταπάτες για το σύστημα και τα χαρακτηριστικά του αλλά και τον αναχωρητισμό ή την υποταγή στα αστικά ιδεολογήματα όλης σχεδόν της υπόλοιπης Αριστεράς.

Φίλες και φίλοι
Ραντεβού στις επερχόμενες…. διαδηλώσεις, απεργίες, κινητοποιήσεις.
Καλή δύναμη!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »