Είναι κυριολεκτικά αδίστακτα στις απαιτήσεις τους τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά αυτής της ξεπουλημένης κυβέρνησης. Απαιτούν και δεν διαπραγματεύονται το σύνολο των κατ' αρχήν μέτρων που επέλεξαν, με σκοπό οι εργαζόμενοι να γίνουν λάστιχο και πλήρως απογυμνωμένοι από κατακτήσεις και δικαιώματα, άβουλα εργαλεία παραγωγής που θα καταθέτουν την ύπαρξή τους στις ορέξεις του κεφαλαίου. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Πίσω από τις μάσκες περί μεταρρυθμίσεων και ανταγωνιστικής οικονομίας, αυτό που προβάλλει είναι το φρικιαστικό "μέλλον" φτηνών εργατικών χεριών, χωρίς καμία εξασφάλιση (δουλειάς, ασφάλισης, περίθαλψης, μόρφωσης) και χωρίς κανένα δικαίωμα εναντίωσης στην κεφαλαιοκρατική σύνθλιψή τους.
Και λέμε κατ' αρχήν απαιτήσεις, γιατί είναι σίγουρο ότι θα ακολουθήσουν κι άλλα μέτρα κάτω από τον... τρόμο της χρεοκοπίας και της ύφεσης που θα επέλθει. Αλλάζουν τα πάντα σε βάθος απροσδιόριστου χρόνου και σε μια έκταση κοινωνικών στρωμάτων που πριν από λίγους μήνες θεωρούνταν περιορισμένες "παράπλευρες απώλειες". Η κατάθεση του νομοσχεδίου για την ασφάλιση των εργαζομένων στον ιδιωτικό και δημόσιο καθώς και για τις εργασιακές σχέσεις διευρύνει το ταξικό ρήγμα και συνωστίζει ακόμη περισσότερα κομμάτια εργασίας και αυτοαπασχόλησης στην ίδια πλευρά του ίδιου κοινωνικού Καιάδα που ετοίμασαν ο ιμπεριαλισμός και το κεφάλαιο.
Απέναντι σ΄ αυτό το αντιλαϊκό πογκρόμ αποδείχτηκε ότι ο λαός και οι εργαζόμενοι ήταν αποπροσανατολισμένοι και προ πολλού αφοπλισμένοι απ' αυτά που τους κληροδότησε το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα του παρελθόντος. Κάποιοι από αυτούς που δήλωναν πως ήταν στο μετερίζι του ευθύνονται γι' αυτό. Δεν είναι όμως αυτό το κύριο θέμα για την εργατική τάξη. Το κεντρικό ζήτημα που απαιτεί αντιμετώπιση σήμερα είναι η ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος που θα μπει φραγμός σ' αυτή την επίθεση. Μια ανασυγκρότηση που θα πρέπει να' χει στόχους και μέσα αντίστοιχα του εύρους της επίθεσης του κεφάλαιου. Που θα λαμβάνει υπόψη της τις συνέπειες της ήττας της Αριστεράς στις λαϊκές μάζες, την αποσυγκρότησή της αλλά και την ανάγκη επιβίωσης και άμεσης υπεράσπισης των στοιχειωδέστερων όρων ύπαρξής της ως τάξης: Ικανοποιητικούς μισθούς, σταθερή δουλειά, εξασφάλιση αποκατάστασης της υγείας και των γηρατειών, μόρφωση και, βεβαίως, δημοκρατικές κοινωνικές συνθήκες. Με άλλα λόγια, την ανατροπή του μνημονίου και των μέτρων που αυτό επιβάλλει.
Οσον αφορά τα μέσα πάλης, σήμερα έχει πλέον γίνει φανερό στις πλατύτερες λαικές μάζες ότι χωρίς αυτοοργάνωση -μακριά από καπελώματα και μικροκομματισμούς- τόσο στους χώρους δουλειάς αλλά και όπου αναπτύσσεται κοινωνική δράση δεν υπάρχει περίπτωση να αποκρουστεί αυτή η επίθεση. Ήδη, πανελλαδικά αλλά και σε συνοικίες, σε εργασιακούς χώρους (π.χ., νοσοκομεία) έχουν στηθεί ή εξελίσσονται διεργασίες στησίματος τέτοιων πρωτοβουλιών ενάντια στα μέτρα, με συνθέσεις και πολιτικές πλατφόρμες που ποικίλλουν. Κάποιες από αυτές αποτελούν πόλο συσπείρωσης κόσμου που ανακαλύπτει ξανά τη συλλογικότητα και την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του. Κόσμος πέρα από οργανώσεις, που συνυπάρχει με οργανωμένους ή συνδικαλισμένους που αναζητούν τρόπους απάντησης στο ξεπούλημα του επίσημου συνδικαλισμού και των κομματικών περιχαρακώσεων. Πρωτοβουλίες και επιτροπές που θα πρέπει, αν θέλουν να μην εκφυλιστούν, να δώσουν λόγο και χώρο έκφρασης στην αγανάκτηση και την απαισιοδοξία που έχει εμφυτευτεί στις λαϊκές μάζες απ' όσους για δεκαετίες καπηλεύονταν τις απόψεις και τα οράματα της Αριστεράς μετατρέποντάς τα σε ψήφους και σε εκλογικά ποσοστά. Και έχουμε χειροπιαστά παραδείγματα για τα θετικά βήματα τέτοιων προσπαθειών, που, παρ΄ όλες τις ελλείψεις και τις αδυναμίες τους, πρέπει να κριθούν ως πρώτα βήματα ενός εγχειρήματος πρωτόγνωρου, χωρίς να υπάρχουν έτοιμες "οδηγίες λειτουργίας".
Το ίδιο μήνυμα έχει φτάσει, πλέον, σε κάθε κόμμα, οργάνωση, συσπείρωση και σχήμα που δρα στο πολιτικό και κοινωνικό πεδίο. Το αν προσλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο, όμως, αυτό το μήνυμα από τον κόσμο αλλά και από τις διάφορες οργανωμένες δυνάμεις κάθε άλλο παρά βέβαιο είναι. Είχαμε κάνει στο προηγούμενο φύλλο μια αναφορά-εκτίμηση για το ποιοι είναι οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν στον καταιγισμό μετωπικών προτάσεων που εκτοξεύονται από κάθε πλευρά και κυρίως από δυνάμεις που μέχρι πριν λίγο καιρό λοιδωρούσαν τα μέτωπα και την κοινή δράση, είτε αυτοσυσπειρωνόμενοι στο καβούκι τους, είτε συγκολλούμενοι σε τεχνητές ενότητες. Δυστυχώς, δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι και φοβόμαστε ότι θα επιβεβαιωθούν οι φόβοι μας. Μετά την πρωτοβουλία των σοφών οικονομολόγων που ανέλαβαν να προωθήσουν το παλαϊκό μέτωπο με κεντρικό σύνθημα "έξω από το ευρώ - στάση πληρωμών", ήρθε και η πρόταση της ΚΟΕ για μέτωπο στο μέτωπο του Αλαβάνου ή καινούριο μέτωπο (δεν ξέρουμε ακόμη!!) με αιτήματα την "ακύρωση του μνημονίου" αλλά και την ανατροπή της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και "νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία". Παράλληλα το ΚΚΕ, την ημέρα που είχε κηρύξει απεργία το ΠΑΜΕ, κυκλοφορεί το Ριζοσπάστη με πρωτοσέλιδο αίτημα “να τιμωρήσει ο λαός αυτούς που τον κορόιδεψαν” και έτοιμες τις λίστες για τις επερχόμενες δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Τέλος, σε κάποιες επιτροπές που έχουν στηθεί σε συνοικίες ενάντια στα μέτρα, εισάγονται ως θέμα και οι εκλογές υπό τον Καλλικράτη.
Για άλλη μια φορά, και η επίσημη και η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά βγάζουν φλας αριστερά και στρίβουν δεξιά. Για άλλη μια φορά, η μάχη των μαχών δεν είναι η οικοδόμηση κινήματος ανατρεπτικού, με συμμετοχή του κόσμου, κι ας επικαλούνται όλοι την 5/5 ως αφετηρία των οραματισμών τους. Σέρνεται ξανά ο κόσμος της Αριστεράς στο γήπεδο που επιλέγει το σύστημα, στις εκλογικές αυταπάτες, για άλλη μια δημοκρατική πλειοψηφία ή, πιο κατανοητά, για τον Έλληνα Τσάβες που θα εθνικοποιήσει τις τράπεζες, θα φορολογήσει το κεφάλαιο, δεν θα πληρώσει όλο το χρέος αλλά αυτό που η Αριστερά κρίνει ότι χρωστάει η εργατική τάξη (!!).
Για άλλη μια φορά η απόδραση από το δύσκολο δρόμο της ενεργοποίησης και πολιτικοποίησης των μαζών και η ανύψωση της ψήφου σε σύγχρονο υπερόπλο του λαού. Του λαού που, ενώ βρίσκεται αποπροσανατολισμένος και αποστασιοποιημένος από το στραπατσαρισμένο, από την ίδια την Αριστερά, σοσιαλιστικό όραμα, αντί να επιχειρηθεί να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του, στις οργανώσεις του (σωματεία, πρωτοβουλίες, επιτροπές), οι "σοφοί" της Αριστεράς τον καλούν να τους αναθέσει την τύχη της χώρας και της χρεοκοπίας της, την αλλαγή του πολιτικού τοπίου. Πόση αυταπάτη και πόση απάτη χωράει εδώ, αυτό μένει να εκτιμήσει καθένας που συμμετέχει και παρακολουθεί τις εξελίξεις.
Εμείς, πάντως, επιμένουμε ότι το σύστημα κάνει ό,τι κάνει από θέση ισχύος και όχι οπισθοχώρησης. Οτι σκοπεύει να τσακίσει κάθε απόπειρα λαϊκής άμυνας και όχι να αποδεχτεί εναλλαγή με τη "νέα πολιτική πλειοψηφία" που ονειρεύονται κάποιοι. Οτι όσες ψήφους και αν κερδίσει η Αριστερά, της οποίας πάλι.... "είναι η ώρα της" (!), δεν θα αντιστοιχεί σε ενεργοποίηση ούτε σε πολιτικοποίηση των μαζών, που ωθούνται πάλι, από όλους, στο περιθώριο. Επιμένουμε στις από τα κάτω και πολυσυλλεκτικές επιτροπές και πρωτοβουλίες που θα απευθύνονται στον κόσμο και θα του δίνουν κινηματική διέξοδο. Ο κόσμος στους δρόμους είναι η μοναδική εγγύηση οικοδόμησης ανατρεπτικού κινήματος αλλά και επαναθεμελίωσης του σοσιαλιστικού οράματος κι όχι η αναζήτηση διεξόδου του συστήματος από την κρίση του μέσα από κυβερνητικές φαντασιώσεις "δημοκρατικών δυνάμεων" νέας κοπής.
