Στάση κινήματος μιας αριστεράς αφοπλισμένης, ενός συνδικαλισμού παραδομένου

Αυτό που συμβαίνει στη ζωή των εργαζομένων αυτής της χώρας είναι μια άνευ προηγουμένου επίθεση σε όλα όσα κατέκτησαν με αγώνες από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Στο έδαφος της πραγματικής κρίσης του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού που επιχειρείται, προς το παρόν, να ξεπεραστεί με τον "ειρηνικό" τρόπο της βίαιης αναδιανομής πλούτου και μοιράσματος του κόσμου. Πάντα σε βάρος του λαού, της εργατικής τάξης και όλων των λαϊκών στρωμάτων, περιλαμβανομένων και αυτών που αποτελούσαν βασικό στήριγμα του συστήματος μέχρι πρόσφατα, και ως ένα βαθμό εξακολουθούν. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οι εργαζόμενοι που δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν σε βασικές καθημερινές ανάγκες, ακόμη και της διατροφής τους, αυξάνουν. Αυξάνουν όσο αυξάνει η ανεργία, η μη πληρωμή μισθών αλλά και η μείωσή τους! Το σύστημα παράλληλα με αυτά φορτώνει το λαό με κάθε είδους φόρους, χαράτσια, τέλη και ότι άλλο διαστροφικό σκεφτούν οι κεφαλές του με στόχο να μην αφήσουν τίποτα στα χέρια των εργαζόμενων. Αν στις επίσημες στατιστικές μετρούσαν και τα φοροχαράτσια ως μείωση του μισθού και των εισοδημάτων, τότε το συμπέρασμα θα ήταν ότι σε πολλές περιπτώσεις οι μειώσεις μισθών φτάνουν και ξεπερνούν το 100%! Αδυνατούν να πληρώσουν φόρους, αλλά και δάνεια για τα σπίτια που πήραν σε εποχές που όλα φάνταζαν σχετικά πιο εύκολα ή έστω με δυσκολίες εφικτά. Οι απειλές για κατασχέσεις και εξώσεις από κράτος και τράπεζες αυξάνουν.
Το ενδεχόμενο αυτής της πραγματικότητας πυροδότησε το 2010 μια σειρά αγώνες που κράτησαν για δύο χρόνια. Μαζικές απεργίες, πλατείες, συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις κινήματα κατά των φόρων και των χαρατσιών. Σε όλα τα επίπεδα, στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, κεντρικά και τοπικά. Ωστόσο αυτοί οι αγώνες δεν κατάφεραν να ανατρέψουν πολιτικές ή έστω πλευρές τους. Κατάφεραν όμως να στριμώξουν το σύστημα, να ανατρέψουν κυβερνήσεις, να το αναγκάσουν σε ελιγμούς. Η στάση κινήματος που κηρύχτηκε από το σύνολο σχεδόν των αριστερών δυνάμεων, με την πλήρη συναίνεση των ξεπουλημένων συνδικαλιστικών ηγεσιών είχε το λόγο της, ο οποίος δεν ήταν άλλος από τη «μητέρα των μαχών» τις εκλογές που κατά τα άλλα όλοι σχεδόν τις αποποιούνται!
Οι αγώνες βέβαια δε σταμάτησαν. Με πιο χαμηλή ένταση οι πανεργατικές απεργίες αλλά είχαμε τις μεγάλες κινητοποιήσεις των αγροτών και τις μεγάλες απεργίες των εργαζόμενων στα μέσα μαζικής μεταφοράς και των ναυτεργατών. Κινητοποιήσεις γίνονται και σε επί μέρους χώρους δουλειάς και κλάδους.
Όλα αυτά σε ένα φόντο όπου η επίθεση του συστήματος προχωρά σχεδόν ανενόχλητη με νέα μέτρα, οι επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών γίνονται ολοένα και πιο απροσχημάτιστες, με κορυφαίο γεγονός αυτό της Κύπρου, και ο λαός βυθίζεται ακόμη περισσότερο στην εξαθλίωση. Τις επόμενες μέρες θα μάθουμε τα νέα μέτρα που ετοιμάζουν, μιας και τα προηγούμενα δεν απέδωσαν, τους επόμενους μήνες θα πρέπει να απολυθούν 15 χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι, νοσοκομεία κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο, χαράτσια μένουν και ετοιμάζονται νέα και πάει λέγοντας. Η δε φασιστικοποίηση προχωρά και αυτή ακάθεκτη. Αγωνιστές στις γειτονιές διώκονται, συνδικαλιστές καταδικάζονται. Ακόμη και συμβολικές πράξεις, από αυτές που μας έχουν συνηθίσει οι δυνάμεις επίσημης και μη αριστεράς αλλά και οι …αγανακτισμένοι, αντιμετωπίζονται με την βία των ΜΑΤ. Φυσικά δεν συζητάμε για την αντιμετώπιση αγώνων που αμφισβητούν σημαντικές επιλογές του συστήματος όπως των κατοίκων της Χαλκιδικής.
Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες αντί να πατήσουν στην εμπειρία των προηγούμενων χρόνων, αντί να εκμεταλλευτούν ευκαιρίες σαν και αυτές των εργαζόμενων του μετρό και των ναυτεργατών κάνουν ό,τι μπορούν για να εμποδίσουν τους εργαζόμενους να ξαναβγούν στους δρόμους. Εξαγγέλλουν κυριακάτικες κινητοποιήσεις, ιδιαίτερα τώρα με τα γεγονότα στη Κύπρο, και δεν έρχονται ούτε καν αυτοί που τις καλούν. Από πριν φροντίζουν να είναι άμαζες. Και αν δεν χωράει καμιά αμφιβολία για τις ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, για την ΠΑΣΚΕ και τη ΔΑΚΕ σε όλα τα επίπεδα, τι να πούμε για την αριστερά!
Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζονται για το κυβερνητικό τους μέλλον, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε συνεργασία με τμήματα των πρώτων, στήνουν κάθε είδους συντονιστικά σε κλάδους δουλειάς και γειτονιές, κηρύσσουν μήνες προειδοποιητικούς μη πληρωμής αυτών που έτσι κι αλλιώς οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να πληρώσουν, καλούν και οι δύο σε απογευματινές συγκεντρώσεις που ούτε οι ίδιες δεν τιμούν με την παρουσία τους. Ακόμη και τις συγκεντρώσεις για την Κύπρο τις απαξίωσαν με όλες τους τις δυνάμεις! Αυτό βέβαια δεν τους εμποδίζει να καλούν ξανά σε συγκεντρώσεις τις επόμενες δύο Κυριακές με υπογραφές δεκάδων σωματείων που είναι αμφίβολο αν τις έχουν πάρει χαμπάρι τα μέλη τους. Και φυσικά η δήθεν αλληλεγγύη! Πρόκειται για γραμμή που την αποφασίζει ο ΣΥΡΙΖΑ και την εφαρμόζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ...ανατρεπτικά, στις γειτονιές κυρίως! Το δε ΚΚΕ ενόψει συνεδρίου ετοιμάζει την νέα του έφοδο στον ουρανό δια της Λαϊκής Συμμαχίας με τον εαυτό του και όπου παίζει κάποιο ρόλο σε κινητοποιήσεις φροντίζει να τις περιχαρακώνει, να τις υποτάσσει στη νομιμότητα και να τις οδηγεί στο κλείσιμό τους, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τους ναυτεργάτες που αντί να καταγγείλει τη συνδικαλιστική ηγεσία πήρε πάνω του το κλείσιμο της απεργίας χαρακτηρίζοντάς το ορθή ταξική τακτική! Κατά τα άλλα στο θέμα της Κύπρου έλαμψε δια της απουσίας του, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της ηγεσίας του να πείσει τα μέλη του ότι εξακολουθεί να είναι αντιιμπεριαλιστική δύναμη.
Φυσικά για όλους αυτούς πρώτος φταίχτης είναι ο λαός που δεν καταλαβαίνει, που είναι κουρασμένος και συμβιβασμένος.
Το ζητούμενο λοιπόν είναι να δημιουργηθεί ένα κίνημα πραγματικά εργατικό και λαϊκό στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές που θα αντισταθεί στην εντεινόμενη επίθεση και φασιστικοποίηση. Που θα ξεκαθαρίζει ότι χρειάζεται μαζικός και παρατεταμένος αγώνας όλων και όχι κάποιων που τον αναλαμβάνουν, που θα διεκδικεί δικαιώματα και δεν θα έχει ανάγκη να καταθέσει εφικτές και υπεύθυνες προτάσεις, που θα δημιουργεί γεγονότα και δεν θα θεωρεί μιζέρια την αντίσταση στη φτωχοποίηση, που θα στοχεύει στην ανατροπή πολιτικών και όχι απλά και μόνο κυβερνήσεων, που δεν θα αρνείται να καταγγέλλει εκτός από την ντόπια αστική τάξη και τους πάτρωνές της ιμπεριαλιστές που λύνουν και δένουν στη χώρα. Που θα έχει συνέχεια, δεν θα αναπτύσσεται προειδοποιητικά ή συμβολικά κάποιες μέρες ή μήνες του χρόνου και δεν θα υποτάσσεται στις στοχεύσεις των διάφορων δυνάμεων της ρεφορμιστικής αριστεράς ή της ξεπουλημένης συνδικαλιστικής ηγεσίας. Που ο συντονισμός του θα προέρχεται πραγματικά σαν ανάγκη μέσα από την ανάπτυξή του και δεν θα γίνεται από σχήματα φορεμένα από τα πάνω και αποφασισμένα σε κάποια πολιτικά γραφεία. Και σε αυτό σημαντικό ρόλο καλούνται να παίξουν οι δυνάμεις της ΠΑΑΣ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Το σχέδιο Β (Plan B) για τον λαό ξεκινάει από το… Α (Αντίσταση, Αγώνας, Ανατροπή)

Το τελευταίο διάστημα, και ιδιαίτερα με αφορμή τις εξελίξεις στην Κύπρο, έχει φουντώσει η συζήτηση γύρω από την αναγκαιότητα για ένα Σχέδιο Β (Plan B) απέναντι στις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις στην ΕΕ και την ευρωζώνη. Η συζήτηση για την υιοθέτηση ενός τέτοιου σχεδίου γίνεται ταυτόχρονα, παράλληλα αλλά και με «τομές», τόσο από συστημικές δυνάμεις όσο και από δυνάμεις που αναφέρονται στην αριστερά. Βασικό ζήτημα που θέτει το Σχέδιο Β αποτελεί η έξοδος από το ευρώ και η επαναφορά ενός εθνικού νομίσματος σαν βασικού εργαλείου αντιμετώπισης των επιπτώσεων της κρίσης στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, σήμερα.

Οι διεργασίες και τα εδάφη του «ευρωσκεπτικισμού»
Η μανιασμένη και βάρβαρη επίθεση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της τρόϊκας ( ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ) στον κυπριακό λαό. Η διάλυση και της τελευταίας αυταπάτης ότι υπάρχουν «κεκτημένα» για τους λαούς, στα πλαίσια της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Η αναταραχή που προκαλείται σε πολλά αστικά στρώματα από το χέρι που μπαίνει και βουτάει τις καταθέσεις σε τράπεζες. Το κούρεμα κεφαλαίων τμημάτων του μονοπωλιακού κεφαλαίου σαν το τίμημα του ανταγωνισμού και του ξεπεράσματος της παρατεταμένης καπιταλιστικής κρίσης.
Η άρνηση σημαντικών τμημάτων του μονοπωλιακού κεφαλαίου σε χώρες της Ευρώπης (Γαλλία, Ιταλία, κ.α) να υποστούν σημαντική υποβάθμιση τόσο της εσωτερικής όσο και της διεθνούς οικονομικής και γεωστρατηγικής θέσης τους. Η επιδίωξη του μονοπωλιακού κεφαλαίου της Γερμανίας να αποκτήσει ηγεμονικό ρόλο τόσο στην Ευρώπη όσο και γενικότερα, στριμώχνοντας αντιπάλους όπως η Ρωσία και η Αγγλία. Η ένταση του ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΕΕ-ΗΠΑ-Ρωσίας, η οποία όπου «επικεντρώνεται», κάθε φορά, σκορπάει την καταστροφή και καταρρίπτει τους μύθους, τις αυταπάτες και τις σιγουριές της πολλαπλής εξάρτησης.
Όλα τα παραπάνω, και το καθένα με το ειδικό του βάρος, αποτελούν το έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύσσεται ο λεγόμενος «ευρωσκεπτισμός», συζητήσεις για έξοδο από το ευρώ, χωρών ή ομάδων χωρών, η πιθανή διάλυση της ευρωζώνης, η πιθανή δημιουργία ζωνών μέσα στην ευρωζώνη, αναζητούνται ή και εκπονούνται εναλλακτικά σενάρια, για την «επόμενη μέρα».
Η πορεία των συνεχών συμβιβασμών ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ενώ συνεχίζει να αποτελεί έναν «οδικό χάρτη» για τις μεταξύ τους σχέσεις και ανταγωνισμούς, αποδεικνύεται όλο και πιο πολύ αδιέξοδος στο να δώσει πραγματικές λύσεις. Έτσι η κάθε ιμπεριαλιστική δύναμη από την μία προωθεί τα δικά της συμφέροντα με όποιον τρόπο επιλέγει και κυρίως έχει την δύναμη να το κάνει, ενώ ταυτόχρονα εξετάζει όλα τα ενδεχόμενα. Ταυτόχρονα, όμως, φαίνεται, με αρκετά σαφή τρόπο, η πολιτική απόφαση των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της Ευρώπης, και όχι μόνο αυτών, να διατηρήσουν και να ενισχύσουν όσο και όπως μπορούν την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Δεν δείχνουν καμία διάθεση, προς το παρόν, να διώξουν κάποια χώρα από το ευρώ και πολύ περισσότερο δεν ανέχονται, στο ελάχιστο, «εναλλακτικά σχέδια» και πολιτικές που αμφισβητούν στο ελάχιστο τις κεντρικές κατευθυντήριες πολιτικές τους. Οι απειλές, οι εκβιασμοί, το ακόμα μεγαλύτερο σφίξιμο των δεσμών στις εξαρτημένες χώρες αποτελούν την «ημερήσια διάταξη» των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της ΕΕ.

Η συνείδηση και η πάλη των λαών
Από την άλλη πλευρά οι λαοί στην Ευρώπη, με αγώνες αντίστασης, μαζικές και μαχητικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις, δημιουργούν νέα δεδομένα και αμφισβητούν τον μονόδρομο της βαρβαρότητας που φέρνουν τα συνεχή αντιλαϊκά και αντεργατικά μέτρα, η εκτόξευση της ανεργίας και το άπλωμα της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Γίνεται όλο και περισσότερο συνείδηση, ότι η ΕΕ και η Ευρωζώνη όχι μόνο δεν αποτελεί το «κοινό σπίτι των λαών», όπως προπαγανδίζουν για δεκαετίες οι δυνάμεις του συστήματος μαζί με τις ρεφορμιστικές και υποταγμένες αριστερές δυνάμεις, αλλά ένα σφαγείο δικαιωμάτων και καταχτήσεων, της ίδιας τους της ζωής. Δυναμώνει όλο και περισσότερο ένα «αντι-ευρωπαϊκό» ρεύμα μέσα στους λαούς, παρ’όλες τις προσπάθειες των Βρυξελλών, του Βερολίνου και της Φρανκφούρτης να απειλήσουν, να εκβιάσουν, να τρομοκρατήσουν για τις καταστροφικές συνέπειες όσων τολμήσουν να φύγουν από το «μαντρί». Ταυτόχρονα, ανάχωμα στις γνήσιες λαϊκές αναζητήσεις αποτελούν συστημικές δυνάμεις με εθνικιστικό ή φασιστικό χαρακτήρα που προσπαθούν να εγκλωβίσουν την λαϊκή οργή, να την αποτρέψουν να πάρει αντι-ιμπεριαλιστικό και διεθνιστικό χαρακτήρα, πράγμα που θα την έκανε επικίνδυνη για το σύστημα. Έτσι, πολλές φορές οι λαϊκές αντιδράσεις «βολοδέρνουν» μέσα σε αστικά βαλτονέρια, είτε ψηφίζοντας τα «5 αστέρια» του Πέπε Γκρίλο στην Ιταλία είτε βλέποντας «επίθεση στον ελληνισμό» πίσω από τις πολιτικές της τρόϊκας μόνο (!!!) ενάντια στους λαούς της Ελλάδας και της Κύπρου.
Είναι φανερή η προσπάθεια των αντιδραστικών συστημικών δυνάμεων να αποκόψουν την επικοινωνία, την διεθνιστική αλληλεγγύη και την συγκρότηση κοινού μετώπου πάλης των λαών, αξιοποιώντας στο ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο όλη την σύγχυση και τον αποπροσανατολισμό που έχουν συστηματικά καλλιεργήσει οι ρεφορμιστικές δυνάμεις της αριστεράς. Η εγκατάλειψη εδώ και χρόνια της αντι-ιμπεριαλιστικής πάλης από τους ρεφορμιστές κάθε είδους, είτε στο όνομα της «Ευρώπης των λαών» είτε στο όνομα της «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας», πρόσφερε τεράστιες υπηρεσίες στο σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης, αλλά και στις εθνικιστικές και φασιστικές δυνάμεις, δίνοντάς τους την δυνατότητα να ψαρεύουν στα θολά νερά της πατριδοκαπηλίας. Οι αριστερές, αντι-ιμπεριαλιστικές και κομμουνιστικές δυνάμεις οφείλουν να αξιοποιήσουν την μεγάλη αμφισβήτηση σε ΕΕ και Ευρωζώνη μέσα στον λαό και να της δώσουν προοδευτικό και ταξικό χαρακτήρα, συνδέοντας το ζήτημα της κατάκτησης της ανεξαρτησίας της χώρας μέσα από την ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης.

Έχουμε ανάγκη ενός Σχεδίου Β;
Στο ενημερωτικό βιβλιαράκι του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής (ΜΑΑ), κύριου φορέα, όχι όμως και μοναδικού, της αντίληψης για την συγκρότηση ενός σχεδίου Β, διαβάζουμε: « Όλες σχεδόν οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης έχουν μελετήσει και καταρτίσει σχέδιο Β. Οι μεγάλες τράπεζες και οι μεγάλες ευρωπαϊκές επιχειρήσεις.» και συνεχίζει « Ένα Σχέδιο Β για τον λαό είναι τελείως διαφορετικό. Περιλαμβάνει παύση πληρωμών στους δανειστές, έλεγχο στην κίνηση κεφαλαίων, εθνικοποίηση τραπεζών, παραγωγική ανασυγκρότηση, όρους απαραίτητους για την έξοδο από την ύφεση και τη μαζική ανεργία». Τέλος στο ερώτημα ποιος θα τα κάνει όλα αυτά, διαβάζουμε: «Όλα αυτά τα απολύτως αναγκαία, σημαίνουν ότι αμφισβητείται η εδώ και δεκαετίες κεντρική στρατηγική του κατεστημένου, που πυρήνας της είναι η παραμονή στην Ευρωζώνη. Πρόκειται για επαναστατικού χαρακτήρα αλλαγή που απαιτεί την υιοθέτησή της από την μεγάλη πλειοψηφία του λαού». Πριν προχωρήσουμε σε μία τοποθέτηση για τα παραπάνω, νομίζουμε ότι είναι αναγκαίο να γίνουν μερικές παρατηρήσεις-εκτιμήσεις.
α) Για εμάς το νόμισμα –το κάθε νόμισμα– στα πλαίσια του δοσμένου συστήματος, αλλά και σε κάθε κοινωνικό – οικονομικό σύστημα, εκφράζει δύο κυρίως πράγματα. Καταρχήν, ανταλλακτική αξία που συμπυκνώνει τις δοσμένες κάθε φορά παραγωγικές σχέσεις και κατά δεύτερο, σχέσεις κυριαρχίας εθνικής, οικονομικής, κοινωνικής για τον φορέα, την κοινωνική τάξη και την πολιτική ηγεσία, που έχει την αρμοδιότητα «κοπής» του νομίσματος. Με την έννοια αυτή, κανένα νόμισμα και πολύ περισσότερο καμία νομισματική κυκλοφορία δεν είναι ουδέτερο μέγεθος. Έχει κρατική, πολιτική, ταξική σφραγίδα. Ιδιαίτερα το ευρώ ως νόμισμα εκφράζει, μέσα στα πλαίσια της ΕΕ αλλά και στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, τις επιδιώξεις των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της Ευρώπης από την μία, να ανταγωνιστούν στα «ίσια» τους άλλους ιμπεριαλιστές ανταγωνιστές, με όσο το δυνατόν ενιαίο τρόπο, ενώ από την άλλη, και μέσω του νομίσματος και όλων των μέτρων που συνδυάζονται με το «δικαίωμα της χρήσης» του, στα πλαίσια της ευρωζώνης, να μεταφέρουν πραγματικές αξίες και κοινωνικό πλούτο από « τα κάτω προς τα πάνω » και «από τα μέσα προς τα έξω».
β) Οι τελευταίες εξελίξεις στην Κύπρο, και ειδικά μετά το «όχι» του κοινοβουλίου της, απέδειξε ότι οι θεωρίες της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων για εντός ευρώ - εκτός μνημονίου - και επί τα αυτά ΕΕ, αποτελούν, στην καλύτερη περίπτωση, αυταπάτες μεγάλου μεγέθους. Μάλιστα, να σημειώσουμε ότι πάει πολύ ο ΣΥΡΙΖΑ να κάνει κριτική στο ΑΚΕΛ, γιατί δεν είχε προετοιμάσει εναλλακτική λύση μετά το «όχι» και το άφησε χωρίς συνέχεια (!). Όταν ο Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ έφεραν την τρόϊκα και μνημόνιο στην Κύπρο, για να τους δώσει «λύση».
γ ) Δεν χωρά καμία αμφιβολία για τον κάθε λαό που αποφασίζει να γίνει αφέντης στο τόπο και στον κόπο του ότι είναι απαραίτητο ένα πρόγραμμα, ένα σχέδιο οικοδόμησης μίας νέας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς καταπίεση και χωρίς ιμπεριαλιστές «προστάτες». Τόσο από αστική πλευρά όσο και από «αριστερά» δυναμώνει η προπαγάνδα ότι αυτό θα φέρει τραγωδία, θα γίνουμε Βόρεια Κορέα και άλλα τέτοιας «ποιότητας». Η ιστορική εμπειρία έχει δείξει ότι η υπόθεση της σύγκρουσης με τις δυνάμεις του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού δεν είναι εύκολη και απλή υπόθεση. Οι λαοί που το επιχείρησαν μάτωσαν, πείνασαν, πέρασαν απίστευτες κακουχίες, για να καταχτήσουν το δικαίωμά τους να αποφασίζουν αυτοί για τον πλούτο που οι ίδιοι και ο τόπος τους παράγουν. Και πολλοί τα κατάφεραν! Ούτε η παλινόρθωση του καπιταλισμού και πολύ περισσότερο η αστική και ρεβιζιονιστική προπαγάνδα δεν μπορούν να αμφισβητήσουν ότι το ζήτημα τέθηκε και απαντήθηκε με την επανάσταση και την οικοδόμηση μίας νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας.
Πολύ περισσότερο η ιστορική εμπειρία απέδειξε ότι η σύγκρουση αυτή, για να είναι νικηφόρα, απαιτεί την πολιτική και οργανωτική συγκρότηση της εργατικής τάξης και του λαού από το πιο μικρό ως το ανώτερο επίπεδο. Αυτή η κατεύθυνση μπορεί να τροφοδοτήσει σχέδια και προγράμματα για το πώς μπορεί ο λαός να τα «βγάλει πέρα» χωρίς να γονατίσει από τις δυσκολίες, τους εκβιασμούς και τους αποκλεισμούς του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών, όταν τους ανατρέψει. Και αυτό προφανώς δεν μπορεί να είναι σε καμία περίπτωση «κοινή» αγωνία όλων των τάξεων και των στρωμάτων ούτε στην χώρα μας, ούτε σε καμία άλλη χώρα. Δεν είναι ζήτημα «ειδικών», παρ’ ότι έχει σπουδαία σημασία και παίζει σημαντικό ρόλο η επιστημονική γνώση, αλλά κατ’ εξοχή πολιτικό και κυρίως ζήτημα εξουσίας.
Όλα τα παραπάνω δεν λέγονται, για να «ξεμπερδεύουμε» εύκολα και ανώδυνα, αλλά για να απαντήσουμε σε αυτούς που βλέπουν το λεγόμενο Σχέδιο Β σαν το «κλειδί» που θα ξεκλειδώσει και θα δώσει απαντήσεις στα προβλήματα και στα ζητήματα που αντιμετωπίζει ο λαός, ότι ξεκινούν από λάθος αφετηρία. Τόσο το ΜΑΑ όσο και η Επιτροπή Πρωτοβουλίας για έξοδο από ευρώ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλοι θεωρούν ότι η άμεση έξοδος από την ΕΕ και το ευρώ, αποτελεί έναν τακτικό στόχο του κινήματος και όχι έναν στόχο πάλης που είναι άρρηκτα δεμένος με την συνολική ανατροπή του συστήματος, της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και της εξάρτησης. Θεωρούν ότι μπορεί να αποτελέσει έναν εφικτό στόχο του προγράμματος μίας αριστερής μεταβατικής κυβέρνησης και όχι ένα από τα πιο σοβαρά καθήκοντα του επαναστατικού κινήματος. Η αφετηρία τους ξεκινάει από το ότι θεωρούν την πάλη ενάντια στην ΕΕ και το ευρώ σαν ένα «αστικοδημοκρατικό» καθήκον που μπορεί να συνενώσει και άλλα στρώματα και τάξεις, πέρα από τα εργατικά-λαϊκά, και όχι ένα κόκκινο καθήκον που μόνο η εργατική τάξη και ο λαός μπορούν να υλοποιήσουν σαρώνοντας όλο το πλέγμα της εξάρτησης πολιτικό- οικονομικό –στρατιωτικό. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι, σήμερα, επικεντρώνονται μόνο στην ΕΕ και το ευρώ και «ξεχνούν» ΗΠΑ, στρατιωτικές βάσεις και όλο το οικοδόμημα που έχει στηθεί, για να απομυζά τον εργαζόμενο λαό, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας και εξασφαλίζει τα στρατηγικά συμφέροντα των ιμπεριαλιστών στην περιοχή. Όπως, λίγο παλιότερα, «ξεχνούσαν» την ΕΕ και έβλεπαν ως μοναδικό εχθρό τις ΗΠΑ των Μπους – Τσένι. Αυτός ο «εκλεκτικισμός» που δείχνουν αυτές οι δυνάμεις δεν έχει να κάνει, δυστυχώς, με κάποια παρερμηνεία για το ποιος είναι, κάθε φορά, ο «κύριος εχθρός» των λαών και του κινήματος αλλά αποτέλεσμα λαθεμένων αντιλήψεων στην «ανάγνωση» του σημερινού καπιταλιστικού - ιμπεριαλιστικού κόσμου, στην πεποίθησή τους, ότι η εποχή των «μονόπρακτων» (εννοώντας τις επαναστάσεις) έχει περάσει ανεπιστρεπτί και αυτό έχει ως συνέπεια να κάνουν «μεταβατικά» σχέδια εντός… συστήματος
Η πάλη ενάντια στην ΕΕ, το ΔΝΤ, τους Αμερικάνους και όλους τους ιμπεριαλιστές, η πάλη ενάντια στο ξένο και ντόπιο κεφάλαιο και το πολιτικό τους προσωπικό δεν διαχωρίζεται, αλλά αποτελεί ένα ενιαίο καθήκον που ιστορικά έχει επωμιστεί το επαναστατικό κίνημα. Το καθήκον της σύγκρουσης με όλο το ιμπεριαλιστικό πλέγμα της εξάρτησης δεν μπορεί να υλοποιηθεί χωρίς την ανατροπή των παραγωγικών σχέσεων, της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας του κεφαλαίου. Και η ανατροπή αυτή δεν μπορεί να υλοποιηθεί χωρίς το ξεπέταγμα από την χώρα των ιμπεριαλιστών που αποτελούν το βασικό στήριγμα της εξουσίας του κεφαλαίου.

Γρηγόρης Ανδρεάτος

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Σε 24ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες οι εργαζόμενοι στην ΑΓΝΟ

Η εργοδοσία της ΑΓΝΟ στη Θεσσαλονίκη προχώρησε την περασμένη Παρασκευή σε εκδικητικές απολύσεις και μηνύσεις 6 εργαζόμενων συνδικαλιστών. Ήταν η μέρα που θα πήγαινε ο εργοδότης (ΚΟΛΙΟΣ) να τους ενημερώσει πότε θα πληρωθούν και τους ανακοίνωσε τις απολύσεις. Απέλυσε τον πρόεδρο, το γραμματέα και ένα μέλος του ΔΣ του σωματείου, καθώς και άλλους τρεις εργαζόμενους. Στα τρία μέλη της διοίκησης και στον έναν από τους άλλους τρεις εργαζόμενους δεν δίνει αποζημίωση, κάτι που ίσως να συνδέεται με το περιεχόμενο των μηνύσεων το οποίο ακόμη δεν ξέρουν οι εργαζόμενοι.
«Διέπραξαν έγκλημα» οι εργαζόμενοι που με απεργίες και άλλες κινητοποιήσεις αντιστέκονται στα σχέδια της εργοδοσίας και υπερασπίζονται το δικαίωμά τους να πληρώνονται, να μην απολυθούν και να μην μπουν σε διαθεσιμότητα.
Ενοχλήθηκε και ήθελε να στείλει μήνυμα στους απεργούς η εργοδοσία γιατί δυσκολεύεται από τις κινητοποιήσεις να εφαρμόσει τα σχέδιά της για πτώχευση ή πώληση. Ήθελε να τους τρομοκρατήσει, να δουν ότι απολύει και συνδικαλιστές, να κάμψει τον αγώνα τους.
Αλλά, όπως κάνουν πάντα τα αφεντικά, λογάριασε χωρίς τον ξενοδόχο! Το μήνυμα είχε παραλήπτες εργαζόμενους που τους πνίγει το δίκιο, που είναι απλήρωτοι και κινδυνεύουν να μείνουν άνεργοι από τα σχέδια της εργοδοσίας. Εξοργίστηκαν, δυνάμωσαν ακόμη πιο πολύ, έκαναν συνέλευση και αποφάσισαν αυτό που πρέπει να κάνει ο εργάτης όταν αδικείται. Απάντησαν με 24ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες με αιτήματα:
- Ανάκληση των 6 απολύσεων.
- Ανάκληση των 119 διαθεσιμοτήτων.
- Καταβολή των δεδουλευμένων.
- Ανάκληση των μηνύσεων.
Αποφάσισαν παρεμβάσεις στο Υπουργείο Μακεδονίας και στο Υπουργείο Ανάπτυξης στην Αθήνα. Ο αγώνας των εργαζόμενων στην ΑΓΝΟ μπορεί να νικήσει. Αυτό που χρειάζεται είναι η ανάπτυξη της αλληλεγγύης και από άλλους χώρους εργαζομένων, να γίνει γνωστή σε όλη τη πόλη. Θα ήταν χρήσιμη και θα δυνάμωνε τον αγώνα μια σύνδεση με τα άλλα εργοστάσια γαλακτοκομικών που αυτόν τον καιρό αντιμετωπίζουν πρόβλημα. ΜΕΒΓΑΛ, ΠΙΝΔΟΣ, ΟΛΥΜΠΟΣ, όλες χρωστάνε στους παραγωγούς, όλες χρωστάνε στους εργαζόμενους, όλες αφήνουν να αιωρείται το πιθανό κλείσιμο. Όλες οι βιομηχανίες καλλιεργούν το κλίμα του τρόμου της απόλυσης. Ας καλλιεργήσουν οι εργαζόμενοι το κλίμα του συντονισμού απέναντι στα σχέδιά τους. Να δυναμώσουν τον αγώνα τους και να πιστέψουν ότι μπορούν να νικήσουν.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Βόλος: Οι φασίστες έχουν οπλοστάσια

Για δεύτερη φορά στο Βόλο, αποκαλύφθηκε δείγμα της επικίνδυνης δράσης των φασιστών της Χρυσής Αυγής. Πιο συγκεκριμένα, την προηγούμενη Παρασκευή συνελήφθησαν 3 νεαροί χρυσαυγίτες, μεταξύ των οποίων κι ένας 17χρονος, για εμπρησμό του υποκαταστήματος της τράπεζας Κύπρου. Εκτός των συνεπειών που ήθελε να αποφέρει η συγκεκριμένη ενέργειά τους, από προβοκάτσια ή δημιουργία γενικότερου κλίματος τρομοκρατίας, αποκαλύφθηκε ότι οι χρυσαυγίτες είχαν στην κατοχή τους ολόκληρο οπλοστάσιο από ρόπαλα μέχρι βαλίτσες με όπλα, οι οποίες μάλιστα βρέθηκαν στην οικία του 17χρονου, τη στιγμή που οι γονείς του προσπαθούσαν να τις ξεφορτωθούν.
Είναι ολοφάνερα τα δολοφονικά σχέδια που έχουν και για την περιοχή του Βόλου τα άνανδρα φασιστοειδή. Είναι το δεύτερο επικίνδυνο κρούσμα που συμβαίνει σε μικρό χρονικό διάστημα, μετά και τη σύλληψη 2 ατόμων που σχεδίαζαν τον εμπρησμό χώρου προσευχής μεταναστών. Το γεγονός της σύλληψής τους είναι φυσικά εντελώς τυχαίο, το πιο πιθανό είναι ότι τους πέρασαν για «άλλους», αφού τόσο καιρό η δράση της Χ.Α, τόσο ιδεολογικοπολιτικά όσο κι οργανωτικά, γίνεται ανενόχλητα και με την ανοχή των μηχανισμών του σάπιου αυτού συστήματος. Είναι ενδεικτικό ότι το συγκεκριμένο περιστατικό "θάφτηκε" από τα ΜΜΕ, εκτός ίσως του τοπικού τύπου, ενώ σε περιπτώσεις νεαρών ατόμων που αναφέρονται στον α/α χώρο κι όχι μόνο, γίνεται δημόσια διαπόμπευση. Επιπλέον, οι 3 συλληφθέντες χρυσαυγίτες αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς στην ουσία κανέναν όρο, ενώ στις πρόσφατες απεργιακές κινητοποιήσεις, η εισαγγελία φόρτωσε σωρία κατηγοριών και 8μηνες ποινές με αναστολή, σε 20χρονους φοιτητές.
Όλα τα παραπάνω είναι ενδεικτικά της ευνοϊκής μεταχείρισης που λαμβάνει η δράση της Χ.Α, ώστε να εξυπηρετεί καλύτερα τα εχθρικά σχέδια που έχει για το λαό και την νεολαία το εκμεταλλευτικό αυτό σύστημα και η αστική τάξη της χώρας μας. Μόνη διέξοδος η πάλη κι η αντίσταση ενάντια σε αυτά τα σχέδια που κλέβουν τις ζωές μας. Μέσα από εκεί θα τσακιστούν τα ανδρείκελα της Χ.Α και οποιοσδήποτε άλλος που ευνοεί τον φασισμό.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ανακοίνωση τύπου για την Χαλικιδική

Τετάρτη 10/4/2013

Καταγγέλλουμε τις νέες τρομοκρατικές συλλήψεις αγωνιζόμενων κατοίκων που έγιναν σήμερα, Τετάρτη 10 του Απρίλη τα ξημερώματα, στην Ιερισσό Χαλκιδικής. Η απαγωγή μέσα από τα σπίτια τους, η εισβολή σε αυτά μέσα στη νύχτα μπροστά στις οικογένειες και σε μικρά παιδιά, ο βανδαλισμός και η καταστροφή των εξώθυρων αποτελούν πρακτικές που παραπέμπουν σε φασιστικά καθεστώτα.

Οι αγωνιζόμενοι κάτοικοι της Χαλκιδικής δεν θα λυγίσουν στα τάγματα εφόδου της τρικομματικής κυβέρνησης που έχει γίνει μπράβος των Καναδών χρυσοθήρων και του Μπόμπολα. Ο αγώνας τους έχει γίνει πλέον υπόθεση όλου του ελληνικού λαού. Ο αγώνας τους θα συνεχιστεί και θα δυναμώσει ενάντια στο ορυχείο-εργοστάσιο του χρυσού θανάτου.

Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί στην ανάπτυξη του κινήματος αλληλεγγύης και στη μαζική απαίτηση να αφεθούν ελεύθεροι οι συλληφθέντες και να σταματήσουν οι διώξεις και τα αστυνομικά πογκρόμ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η ΚΥΠΡΟΣ ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΝΟΙΚΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΔΑΦΝΗΣ - ΥΜΗΤΤΟΥ - Νοτίων Προαστίων

Απευθυνόμαστε σε κάθε εργαζόμενο, άνεργο, νεολαίο, συνταξιούχο του Δήμου μας, που ζει την κόλαση που δημιούργησε η Τρόικα, το ΔΝΤ και οι ντόπιοι υποτακτικοί τους.
Η σημερινή παγκόσμια κρίση, η λεγόμενη κρίση χρέους, ένα και μόνο ορισμό και όνομα έχει: Είναι κρίση του παγκόσμιου καπιταλιστικού – ιμπεριαλιστικού συστήματος που τα σπασμένα καλούνται να πληρώσουν οι λαοί και ειδικά αυτοί που βρίσκονται κάτω από την ιμπεριαλιστική εξάρτηση. Ειδικά στη χώρα μας η διπλή εξάρτηση από ΗΠΑ και ΕΕ όπως και οι μεταξύ τους ανταγωνισμοί έχουν σαν αποτέλεσμα η κρίση να παίρνει τραγικές διαστάσεις.
- Το γκρέμισμα όλων των στοιχειωδών εργατικών δικαιωμάτων, η ουσιαστική κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, τα μεροκάματα, οι μισθοί και οι συντάξεις πείνας που έχουν καταδικάσει το Λαό μας στην ανέχεια και την απόγνωση, η υποβάθμιση της δημόσιας υγείας και παιδείας είναι έργο του καπιταλισμού και της εξάρτησης.

- Με 1,5 εκατομμύριο ανέργων να λιμοκτονεί και ποσοστό πάνω από 60% της νεολαίας να ψάχνει να βρει απελπισμένα οποιαδήποτε δουλειά, χωρίς όνειρα και ελπίδα για το μέλλον, πρέπει να βροντοφωνάξουμε, ότι το γεγονός αυτό είναι έργο του καπιταλισμού και της εξάρτησης.
- Το ξεπούλημα όλων των πλουτοπαραγωγικών πόρων της χώρας μας πάνω και κάτω από ξηρά και θάλασσα, η ανεπανόρθωτη καταστροφή του περιβάλλοντος από « επενδυτές» που αφήνουν πίσω τους καμένη γη, είναι αποτέλεσμα του καπιταλισμού και της εξάρτησης.
- Η αναβίωση του φασισμού και η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής, το κτύπημα κάθε εστίας αντίστασης στη βάρβαρη πολιτική τους, το φίμωμα και η καταστολή κάθε δίκαιης και ζωντανής κραυγής διαμαρτυρίας των εργαζομένων και της νεολαίας, είναι αποτέλεσμα του καπιταλισμού και της εξάρτησης.

Μέσα σ’ αυτό το αντιδραστικό περιβάλλον όλοι οι δημοκρατικοί άνθρωποι που αποτελούν την πλειοψηφία του Λαού μας καλούμαστε να οργανωθούμε , να συντονιστούμε και να αντισταθούμε για να ενισχύσουμε τους ήδη μικρούς και μεγάλους αγώνες που έχει δώσει ο Λαός μας, ώστε οι αγώνες αυτοί να έχουν αποτέλεσμα, να φρενάρουν την επίθεση του συστήματος και ν’ ανοίξουν το δρόμο της ανατροπής του.
Ενάντια σε κάθε είδους αυταπάτες και εύκολες λύσεις, ενάντια σε κάθε λογική ανάθεσης της λύσης των δικών μας προβλημάτων σε τρίτους, που μετατρέπουν το Λαό σε παρατηρητή – ακροατή, πρέπει να αντιτάξουμε τη δική μας ενεργή συμμετοχή, ώστε να ενισχυθούν οι υπάρχουσες εστίες αντίστασης και να δημιουργηθούν νέες, όπου ζει, εργάζεται και δρα καθένας μας.

ΠΑΡΤΕ ΜΕΡΟΣ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΔΑΦΝΗΣ – ΥΜΗΤΤΟΥ – Νοτίων Προαστίων

ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΙ

ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΥΜΗΤΤΟΥ

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 14 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΣΤΙΣ 11π.μ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΠΕΙΡΑΙΑΣ: ΑΝΟΙΧΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΜΕΤΩΠΟΥ ΠΑΛΗΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ 14 ΑΠΡΙΛΗ, 6:00μμ, ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

«ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ», ΕΜΜ. ΜΠΕΝΑΚΗ 70, ΑΜΦΙΑΛΗ

Η υποταγή, οι μισθοί και οι συντάξεις πείνας, η απλήρωτη εργασία, η μαζική ανεργία, τα χαράτσια, η φτώχεια και η εξαθλίωση, η κατάργηση κάθε έννοιας «κοινωνικής πρόνοιας», παιδείας, υγείας, η κατάργηση κάθε εργατικής-λαϊκής κατάκτησης και η επιβολή του εργασιακού και κοινωνικού μεσαίωνα, το σφαγείο της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ αποτελούν τον μονόδρομο του συστήματος και των πολιτικών του εκφραστών.

Εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, νέοι,
Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΔΡΟΜΟΣ είναι αυτός που ανοίγει ο λαός με τον αγώνα του. Τον δρόμο της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, της ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΠΑΛΗΣ και της ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ σε καλούμε να ανοίξουμε και να διαβούμε. Το μόνο δρόμο που εγγυάται στο λαό από τη πιο μικρή ανακούφιση ως τις μεγαλύτερες ανατροπές, που αποτελεί την πραγματική διέξοδο. Αυτή η κατεύθυνση να παλέψουμε ώστε να πάρει σάρκα και οστά στους δήμους της Πειραϊκής περιφέρειας. Η μαζική ανεργία και η πείνα που θερίζει τα φτωχά λαϊκά-εργατικά νοικοκυριά δεν απαντιέται με την φιλανθρωπία του κεφαλαίου και των εργοδοτών, του κράτους και των δήμων, της εκκλησιάς, των ΜΚΟ αλλά και των πολιτικών δυνάμεων του συστήματος. Αντιθέτως, ένα στόχο έχουν όλοι αυτοί, να μας κάνουν ελεήμονες και επαίτες, για να αποδεχτούμε την «κακιά μας μοίρα». Στην εφιαλτική πραγματικότητα των μνημονίων έρχονται οι δήμοι, οι ΜΚΟ και η εργοδοτική συνδικαλιστική ηγεσία της ΓΣΕΕ (που πλέον έγινε εργοδότης) να ανασυστήσουν, μέσω των ΚΟΧ, το δουλεμπόριο. Ενοικιάζοντας εργαζόμενους-«ωφελούμενους», με τέτοιες εργασιακές σχέσεις που θα ζήλευε το σκλαβοπάζαρο της COSCO.

Ούτε βέβαια απαντιέται βαφτίζοντας την φιλανθρωπία «αλληλεγγύη» όπως κάνουν δυνάμεις που αναφέρονται στα προβλήματα του λαού, στην αριστερά και το κίνημα. Αποφεύγοντας λοιπόν, συστηματικά να οργανώσουν τον αγώνα του λαού και των εργαζομένων όλοι κάνουν «αλληλεγγύη». Από τις δημοτικές παρατάξεις ως και το Ε.Κ.Πειραιά μοιράζουν τρόφιμα.
Το δικαίωμα στη ζωή, στη δουλειά και το ψωμί, ΚΑΤΑΚΤΙΕΤΑΙ. Μοναδικός εγγυητής των δικαιωμάτων αυτών είναι οι λαϊκοί-εργατικοί αγώνες. Μόνο ως βοηθητικό μέσω των αγώνων μπορεί η αλληλεγγύη να αποκτά ταξικά χαρακτηριστικά και να μην εκφυλίζεται σε φιλανθρωπία. Αγώνες ενάντια στον αντίπαλο που σφετερίζεται το πλούτο που παράγει η εργατική τάξη. Και ο αντίπαλος έχει όνομα και πρόσωπο. Είναι το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Είναι ο καπιταλισμός και ο ιμπεριαλισμός που σε περιόδους κρίσης φανερώνουν το πιο άγριο, αποκρουστικό και απάνθρωπο πρόσωπο τους. Από τη μια, το ντόπιο κεφάλαιο εξαπολύει βάρβαρη και ταξική επίθεση για να πληρώσει ο λαός και εργατική τάξη την κρίση του συστήματος. Από τη άλλη, η εξάρτηση της ντόπιας κεφαλαιοκρατίας από τους ιμπεριαλιστές (ΗΠΑ-ΕΕ) που οδήγησε τη χώρα στο σταδιακό παραγωγικό μαρασμό και σήμερα στο ξεπούλημα, καταστροφή, στη φτωχοποίηση του λαού. Τώρα που οξύνονται επικίνδυνα οι ανταγωνισμοί των ιμπεριαλιστών για το μοίρασμα του κόσμου, των αγορών, τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών και ενεργειακών δρόμων, απειλούν τους λαούς της περιοχής με νέους πολέμους.

Εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, νέοι,
αυτό το σύστημα δεν εξανθρωπίζεται. Η σαπίλα και η βαρβαρότητα του, η δομική κρίση και το «χρέος» του δεν διαχειρίζονται προς όφελος του λαού. Οι εκλογικές αυταπάτες, για να έρθουν οι όποιοι «σωτήρες», καλλιεργούν την ανάθεση στους «ειδικούς» και στερούν την πρωτοβουλία από το λαό και την πάλη του. Καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να λύση το πρόβλημα του λαού, μόνο ο ίδιος ο λαός μέσα από την πάλη του. Τη δύναμη των λαϊκών-εργατικών αγώνων σκιάζεται το σύστημα και οι κυβερνήσεις του. Για αυτό κλιμακώνουν την κρατική τρομοκρατία, οχυρώνονται με μηχανισμούς καταστολής, φασιστικοποιούν τη δημόσια ζωή, προκειμένου να καθυποτάξουν κάθε φωνή αντίστασης, κάθε συλλογική διεκδίκηση.
Σε αυτή τη βάση σας καλούμε να συγκροτήσουμε ένα μέτωπο πάλης, ένα ανοιχτό σχήμα στη περιοχή μας που θα αποτελεί εργαλείο δράσης και αγώνα. Που θέλει να συμβάλει, με τη λογική της ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ, στην οργάνωση, ανάπτυξη και νικηφόρα έκβαση των αγώνων σε τοπικό αλλά και κεντρικό επίπεδο. Για να γίνει κάθε γειτονιά εστία ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ. Για να διεκδικήσουμε αυτά που μας ανήκουν. Για να κατακτήσουμε ξανά το δικαίωμα στη δουλειά, στην εκπαίδευση, στην υγεία, στη δημοκρατία, στη ζωή. Για να σταματήσουμε το ξεπούλημα και να διεκδικήσουμε ελευθέρους χώρους και καθαρό περιβάλλον. Χωρίς τους ψεύτικους διαχωρισμούς που μας επιβάλουν (ντόπιοι-μετανάστες, ιδιωτικοί-δημόσιοι, κομματικοί- ακομμάτιστοι κ.α.). Για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής. Για να σπάσουν τα δεσμά της εξάρτησης και να ανοίξει ο δρόμος για συνολικότερες κοινωνικές ανατροπές.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Για την εσωτερική αντιπαράθεση στο ΚΚΕ

Η όξυνση της εσωκομματικής αντιπαράθεσης στο ΚΚΕ έχει γίνει αντικείμενο ποικίλων σχολιασμών αλλά και (α)πολιτικών κουτσομπολιών από διάφορους χώρους μέχρι τον αστικό τύπο. Σε αυτό έχει συνεργήσει και ο χειρισμός του ΠΓ του ΚΚΕ, το οποίο, μέσω τοποθετήσεων κορυφαίων στελεχών του, με μπόλικη εξαλλοσύνη, ταμπουρώνεται γύρω από το γνωστό και απολίτικο παιχνίδι της παγκόσμιας συνομωσίας «ενάντια στο κόμμα» και της ποινικοποίησης των αμφισβητήσεων, για να παρακάμψει τα πολιτικά ζητήματα.
Δε μας ενδιαφέρουν καθόλου τα κουτσομπολιά και ο πόλεμος χαρακωμάτων μηχανισμών. Μας ενδιαφέρουν μόνο τα πολιτικά ζητήματα που έχουν αναδειχθεί. Σε αυτά, λοιπόν, έχουμε να πούμε τα εξής:

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Όχι στην ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ!

Στις 28 του Μάρτη, πραγματοποιήθηκε η λαϊκή συνέλευση που κάλεσε το σωματείο εργαζομένων στην ΕΥΑΘ(εταιρεία ύδρευσης- αποχέτευσης Θεσσαλονίκης), για να οργανωθεί ο αγώνας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση.
Η ανταπόκριση από συλλογικούς φορείς, σωματεία, πρωτοβουλίες και επιτροπές κατοίκων, κόμματα και κατοίκους της πόλης, ήταν μεγάλη. Μετά από μια μεγάλης διάρκειας συνέλευση, όπου συζητήθηκε η αναγκαιότητα της ενημέρωσης του λαού της Θεσσαλονίκης, συγκροτήθηκε συντονιστικό αγώνα.
Στις 3 του Απρίλη, έγινε η πρώτη συνεδρίαση του συντονιστικού αγώνα, όπου συζητήθηκε το θέμα της εμπλοκής του λαού της Θεσσαλονίκης στον αγώνα. Βέβαια, για να επιτευχθεί αυτό, χρειάζεται συζήτηση, ώστε να κατανοηθεί ότι ο λαός χρειάζεται να βγει και να αγωνιστεί. Σε αυτή τη βάση, θα οργανωθούν συνελεύσεις στις γειτονιές, όπου υπάρχουν και δρουν πρωτοβουλίες κατοίκων, θα ενημερωθούν τα σωματεία, θα γίνουν παρεμβάσεις ενημέρωσης στο κέντρο της πόλης. Ακόμα, θα επιχειρηθούν πορείες στις γειτονιές, με σκοπό να οργανωθεί πορεία στο κέντρο της πόλης.
Θα πρέπει, όμως, οπωσδήποτε να κατανοηθεί ότι η συμφωνία στο αίτημα «Να μην ιδιωτικοποιηθεί η ΕΥΑΘ» είναι η βάση της κοινής δράσης και ότι ένα τέτοιο «μικρό» αίτημα θα φέρει την πιο μεγάλη συμμετοχή. Ένα τέτοιο αίτημα είναι που μπορεί να βγάλει κόσμο στον δρόμο. Η μίνιμουμ συμφωνία είναι αυτή που φέρνει την μάξιμουμ κινητοποίηση.
Η ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ σχεδιάζεται χρόνια τώρα. Φρεναρίστηκε από κινητοποιήσεις κύρια των εργαζομένων, αλλά επέστρεψε πιο αποφασιστικά στο προσκήνιο, με τα μνημόνια της κυβέρνησης και της τρόικας, που ξεπουλούν όσο-όσο την γη, τον αέρα και την θάλασσα. Ο μνηστήρας της ΕΥΑΘ είναι η ΣΟΥΕΖ, που έχει την πρώτη θέση στην εκμετάλλευση του νερού στον κόσμο.
Τα σχέδια τους για το νερό μπορούν να ανατραπούν μόνο από ένα πλατύ λαϊκό μέτωπο αντίστασης στην ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ, που θα οργανώσει τον αγώνα του λαού και θα παλέψει μαζί με το λαό. Σ’ αυτο το μέτωπο δεν χωράνε δυνάμεις που βάζουν πλάτη στις ιδιωτικοποιήσεις, που στέλνουν στα δικαστήρια όσους αγωνίζονται για τον τόπο τους. Χωράνε όλοι αυτοί που θέλουν φθηνό και καθαρό νερό για όλο το λαό, αυτοί που αντιστέκονται και φωνάζουν «Παιδεία, Υγεία,Ρεύμα και Νερό, δεν είναι εμπορεύματα ανήκουν στο λαό!»

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Όχι στο χαράτσι των πεζοδρομίων στο Δήμο Υμηττού–Δάφνης

Σε ένα σύντομο χρονικό του προβλήματος που έχει ονομαστεί «χαράτσι των πεζοδρομίων» στον Υμηττό μπορούμε να αναφέρουμε τα εξής. Αρκετά χρόνια πριν, η τότε δημοτική αρχή ξήλωσε τα πεζοδρόμια του μισού δήμου με πρόφαση την ανάπλασή τους σύμφωνα με τις «ευρωπαϊκές προδιαγραφές».
Το έργο αυτό, καθαρά ψηφοθηρικό και έργο βιτρίνας, αρχικά αποφασίστηκε και διαφημίστηκε σαν να επρόκειτο να γίνει με δημόσια χρηματοδότηση από την Ε.Ε. Στη συνέχεια όμως κάποια μέλη του ΔΣ, για δικές τους ενδοπαραταξιακές αντιθέσεις και μικροκομματικούς λόγους, σαμποτάρισαν την κατασκευή του έργου, με αποτέλεσμα η χρηματοδότησή του από την Ε.Ε. να μην προχωρήσει. Ο δήμαρχος όμως και η πλειοψηφία του ΔΣ, παρά το ναυάγιο της χρηματοδότησης από την Ε.Ε., αποφάσισαν να το πραγματοποιήσουν, βασιζόμενοι σε έναν αντιλαϊκό νόμο που βαπτίζει τα δημόσια έργα ιδιωτικά και να το χρεώσουν σε μια μερίδα μόνο δημοτών.
Το έργο πραγματοποιήθηκε και όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων έβριθε από:
- Παρατυπίες του ίδιου του νόμου, όπως η εξαπάτηση των δημοτών και η μη ενημέρωσή τους γι’ αυτό που τους περιμένει, η χρέωση με βάση το τετραγωνικό και όχι το τρέχον μέτρο, όπως ορίζει ο νόμος.
- Εργολαβικά τρικ, όπως η δημοπράτηση του έργου σε δύο φάσεις με μεγάλη διαφορά εργολαβικής έκπτωσης για κάθε φάση.
- Κακοτεχνίες που σε πολλές περιπτώσεις είναι επικίνδυνες για τους πεζούς, πλημμύρισμα μαγαζιών και κυρίως «αφανείς» εργασίες οι οποίες, παρ’ ότι δεν πραγματοποιήθηκαν, φούσκωσαν το κόστος.
Το καλύτερο; Με το τελείωμα του έργου και εν μέσω κρίσης άρχισαν να φτάνουν στους ιδιοκτήτες τα τσουχτερά εντάλματα, που άρχιζαν από μερικές εκατοντάδες μέχρι αρκετές χιλιάδες ευρώ. Όταν ήρθε στην επιφάνεια το πρόβλημα, με πρωτοβουλία των ΛΑΚ δημιουργήθηκε επιτροπή κατοίκων και η υπόθεση πέρασε στα χέρια των δημοτών μετά από δημόσιες συνελεύσεις. Με διαμαρτυρίες στα ΔΣ, με μαζικές κινητοποιήσεις και συνεχή ενημέρωση, αψηφώντας την τρομοκρατία, πρόστιμα, εφορίες κ.λπ., το μεγαλύτερο μέρος των δημοτών αρνήθηκε να πληρώσει το χαράτσι.
Στο τελευταίο ΔΣ του δήμου στις 26/2/2013 και για πολλοστή φορά οι κάτοικοι κινητοποιήθηκαν από την επιτροπή και συμμετείχαν μαζικά και μαχητικά σε παρέμβαση της κίνησης στο ΔΣ του δήμου, διεκδικώντας το δίκιο τους. Κάτω από αυτή τη μεγάλη πίεση των δημοτών το ΔΣ σε νέα συνεδρίασή του στις 23/4/2013 αποφάσισε να παγώσει το χρέος μέχρι τον Ιούλιο του 2014 και να προχωρήσει στην έρευνα των καταγγελιών των δημοτών. Αυτό θεωρείται σαν πρώτο βήμα και μια πρώτη νίκη που οι κάτοικοι πέτυχαν με τον αγώνα τους, για να μην πληρωθεί τελικά το χαράτσι.
Στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, ένας εκ των τριών δημοτών που πήρε το λόγο είπε τα εξής εκ μέρους του Συντονιστικού:

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΧΑΝΙΑ: Προκλήσεις της Χρυσής Αυγής με την κάλυψη της αστυνομίας

Οργή και θυμό έχει προκαλέσει στο δημοκρατικό κόσμο των Χανίων η προκλητική συμπεριφορά του φασιστότσουρμου που σε κατάσταση μέθης, το βράδυ της Τρίτης, ώρα 2-4, περιφέρονταν στην πόλη χτυπώντας μετανάστες και προκαλώντας αριστερούς, δημοκράτες και εργαζόμενους της πόλης, που δυσφορούσαν με τη συμπεριφορά τους.
Μόνο μετά τη μαζική κατακραυγή από κόσμο και αριστερές οργανώσεις, έγιναν κάποιες προσαγωγές χρυσαυγιτών. Αντίθετα υπήρξαν συλλήψεις αγωνιστών που διαμαρτύρονταν για τη φασιστική πρόκληση ενώ η σύλληψη της δασκάλας-μέλους της ΚΕΕΡΦΑ μετατράπηκε σε ολονύχτια κράτηση.
Η αποθράσυνση της Χ.Α. στα Χανιά των δημοκρατικών παραδόσεων ενθαρρύνεται από τη βιομηχανία πολιτικών διώξεων, που είναι σε εξέλιξη στην πόλη και συμπληρώνει το αντιδραστικό πλαίσιο της φασιστικοποίησης που απλώνεται σ’ όλη τη χώρα και στοχεύει στην τρομοκράτηση των εργαζόμενων και της νεολαίας, για να μην εκδηλώνεται η οργή τους μαζικά και αγωνιστικά. Ταυτόχρονα, οφείλεται στην αδυναμία του αριστερού κινήματος της πόλης να κινητοποιήσει μαζικά το χανιώτικο λαό για την υπεράσπιση των δημοκρατικών του δικαιωμάτων.
Δυστυχώς μια σειρά δυνάμεις της αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου υποβαθμίζουν πολιτικά αυτή την επικίνδυνη πολιτική του συστήματος, μιλώντας για αυτόνομη δράση της τοπικής αστυνομίας και των χρυσαυγιτών. Οι ίδιοι δε βλέπουν φασιστικοποίηση της πολιτικής του συστήματος σε βάρος των μαζών αλλά αναφέρονται στον κοινωνικό φασισμό με χαρακτηριστικό κείμενο υπογραφών που κυκλοφορεί, αλλά και σε αφίσα της Ενωτικής Πρωτοβουλίας (ΕΑΑΚ). Από την άλλη, αυτή τη φορά το ΚΚΕ κινητοποιήθηκε αλλά με το γνωστό κομματικό τρόπο και χωρίς μέχρι στιγμής να έχει συμμετάσχει σε καμιά σχετική σύσκεψη.
Πρόταση της οργάνωσής μας εδώ και βδομάδες για τη διοργάνωση παλλαϊκού αντιφασιστικού συλλαλητηρίου, μέχρι την ώρα που γράφεται η ανταπόκριση, δεν έχει γίνει δεκτή. Για μας είναι ξεκάθαρα τρία βασικά ζητήματα.
1. Η φασιστοσυμμορία της Χ.Α. αποθρασύνεται στο πλαίσιο της συνολικότερης φασιστικοποίησης, η οποία είναι κεντρική πολιτική επιλογή του συστήματος, και στην πόλη μας εκφράζεται με καλέσματα σε ανάκριση και διώξεις πολλών δεκάδων αγωνιστών.
2. Η κινηματική κάμψη έχει τις πολιτικές εξηγήσεις της, όμως ταυτόχρονα ο λαός συνεχίζει να οργίζεται με το σύστημα που του στερεί τη ζωή.
3. Η μαζική κινητοποίηση του κόσμου είναι αναγκαία, εφικτή και ικανή να απομονώσει κάθε έκφραση τρομοκρατίας και εκφασισμού του κράτους και του παρακράτους και πάντα μονόδρομος για την υπεράσπιση της ίδιας της ζωής του κόσμου της δουλειάς.
Είναι σίγουρο πως κοινός παρονομαστής σε μια σειρά δυνάμεις της αριστεράς είναι δυστυχώς η ανεμπιστοσύνη στο λαό. Ταυτόχρονα η υποτίμηση της αξίας της μαζικής του κινητοποίησης ή η υποταγή στις παραλυτικές εκλογικές αυταπάτες που σπέρνει ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δίνει παράλληλα εξετάσεις και αποφεύγει να ενοχοποιηθεί για συμβολή στην αγωνιστική κινητοποίηση του λαού.
Ανακοίνωση για τη φασιστική πρόκληση εξέδωσε η Πρωτοβουλία Αντίστασης, συνεχίζοντας συγχρόνως να παλεύει με αυτόνομες παρεμβάσεις στο λαό και επιδιώκοντας επίμονα την κοινή δράση για τη μαζική κινητοποίηση του χανιώτικου λαού, με στόχο το σπάσιμο της κρατικής και παρακρατικής τρομοκρατίας.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

70 χρόνια από την άγρια δολοφονία του. Σίμος Κερασίδης, ο ανυπότακτος λεβεντονιός. Παρουσίαση του ιστορικού μυθιστορήματος «Στο Ρύγχος του Λύκου»

Ο Σίμος Κερασίδης υπήρξε μια θρυλική μορφή του αντιστασιακού-απελευθερωτικού αγώνα στα χρόνια της τριπλής κατοχής στην Θεσσαλονίκη και ευρύτερα, στην Μακεδονία. Επίσης του κομμουνιστικού κινήματος από τα τις αρχές της δεκαετίας του Τριάντα και ειδικά στα σκληρά χρόνια της Μεταξικής δικτατορίας. Πλούσια στα όρια της μυθιστορίας η δράση και η σύντομη ζωή του, σταμάτησε απότομα πριν εβδομήντα χρόνια, τον Απρίλη του 1943. Δολοφονήθηκε άνανδρα και βασανιστικά από έλληνες συνεργάτες των κατακτητών μαζί με τους συντρόφους του, στην Δυτική Μακεδονία. Αυτόν τον σημαντικό αλλά στους πολλούς άγνωστο αγωνιστή έχει κεντρικό πρόσωπο το ιστορικό μυθιστόρημα «Στο Ρύγχος του Λύκου» του θεσσαλονικιού λογοτέχνη Σίμου Κερασίδη, που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό από τις εκδόσεις Πηγή. Ο συγγραφέας είναι ανιψιός του αγωνιστή και φέρει το ίδιο όνομα. Πρωτοεμφανίστηκε στην ελληνική λογοτεχνία το 1995 με την συλλογή διηθημάτων «το τραμ» και από τότε εξέδωσε τρία μυθιστορήματα μια αυτοβιογραφική ιστορία για την Θεσσαλονίκη και την Τούμπα ένα λεύκωμα για την Τούμπα των προσφύγων.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η περιοχή σε βρασμό- οι λαοί σε κίνδυνο! Αντιιμπεριαλιστικό ΟΧΙ σε όλους τους προστάτες

Οι εξελίξεις γύρω από την κορύφωση της Κυπριακής κρίσης, με χαρακτηριστικό χρονικό τους σημείο το προτελευταίο Σαββατοκύριακο του Μάρτη, αποτέλεσαν μια πολύ πυκνή αποτύπωση των αντιθέσεων και των επιδιώξεων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων σε θερμές συνθήκες. Αντιθέσεις και επιδιώξεις που συνδέονται με κρίσιμο τρόπο με τα παγκόσμια συμφέροντά τους, δηλαδή με το ζήτημα της αναζήτησης-διαμόρφωσης των στρατηγικών συμμαχιών, μέσα από τις οποίες θα διεκδικηθεί η παγκόσμια κυριαρχία και η… παγκόσμια ιεραρχία. Αντιθέσεις και επιδιώξεις που, καθώς εξελίσσονται, επιβάλλουν και προκαλούν από αναπροσαρμογές έως πανικό στη στάση των υποτελών και εξαρτημένων αστικών τάξεων της περιοχής, οι οποίες αναζητούν να βρουν πού θα εντάξουν τις δικές τους φιλοδοξίες ή απλώς τη σωτηρία τους.
Τα ζητήματα που αναδείχτηκαν στα πλαίσια της Κυπριακής κρίσης δεν γεννήθηκαν βέβαια από την αρχική απόφαση του Γιουρογκρούπ σχετικά με τις τράπεζες της Κύπρου και δεν έκλεισαν με την απόφαση που τελικά επικράτησε σε σχέση με το ζήτημα αυτό -που ακόμα και αυτή παραμένει «αδιευκρίνιστη» σε πολλές κρίσιμες «λεπτομέρειες» της. Όλα όσα αναδείχθηκαν αποτελούν σημερινή έκφραση των κρίσιμων ζητημάτων του «κόσμου που προέκυψε» μετά από τις καταρρεύσεις του 89-91, των στόχων που αυτός έθεσε στην ημερήσια ιμπεριαλιστική διάταξη, των επεμβάσεων, των πολέμων, των κάθε είδους συγκρούσεων που από τότε ως σήμερα εξελίσσονται. Όλα αυτά θα συνεχίσουν να εξελίσσονται σε όλα τα μέτωπα και σε όλους τους πολέμους μεταξύ των ιμπεριαλιστών, αλλά βέβαια και ανάμεσα στους λαούς και τους ιμπεριαλιστές. Αν κάτι, ωστόσο, επιβεβαιώθηκε, είναι πως αυτή η «γωνιά» της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά και συνολικά η ευρύτερη περιοχή από τα Βαλκάνια ως τον Καύκασο και τη Μ. Ανατολή, συμπυκνώνει με δραματικό και κρίσιμο τρόπο τη σύμπλεξη της κρίσης με τις ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Είναι μια περιοχή που έχει το «προνόμιο» να συγκεντρώνει τις αντιθέσεις της Δύσης με την «Ανατολή» , τις αντιθέσεις που διατρέχουν το εσωτερικό της Δύσης, και στην οποία ταυτόχρονα είναι ανοιχτοί μεγάλοι, παλιοί και νέοι λογαριασμοί των λαών με τον ιμπεριαλισμό. Εδώ, λοιπόν, και ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες, καθόλου δεν μπορούν να σταθούν οι θεωρίες της «ειρηνικής συνύπαρξης» των λαών με τους ιμπεριαλιστές στις όποιες σημερινές, συστημικές ή «αριστερές», εκδοχές τους. Κάθε στιγμή, οι υποτιθέμενες «καθαρά οικονομικές» αποφάσεις και επιβολές αναδύουν τη μυρωδιά του μπαρουτιού, των σχεδίων κυριαρχίας που κουβαλούν τα αεροπλανοφόρα και οι πύραυλοι. Και όσο κι αν πασχίζουν οι κυρίαρχοι να στρέψουν το βλέμμα των λαών και του λαού μας στο λεγόμενο «Ευρωπαϊκό οικοδόμημα» και να τους το παρουσιάσουν σαν ένα ειρηνικό, πολιτικό, οικονομικό σχέδιο, ολοένα θα αποτυχαίνουν. Γιατί αυτό θα αποκαλύπτεται ως κομμάτι του πάζλ των βάρβαρων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των αιματηρών σχεδίων τους. Ας δούμε, όμως, πιο συγκεκριμένα μερικά βασικά στοιχεία από τις τελευταίες εξελίξεις.

Τα πολλά και ισχυρά εργαλεία των ΗΠΑ
Ακριβώς τις ημέρες που κορυφωνόταν ο ευρωπαϊκός (γερμανικός) εκβιασμός στην Κύπρο, ο Ομπάμα επισκέφθηκε το γειτονικό σε αυτήν Ισραήλ, σε μια επίσκεψη που οι προφανώς ανύποπτοι ανταποκριτές χαρακτήριζαν «χαμηλών προσδοκιών». Το αποτέλεσμα της όμως, η επαναπροσέγγιση Ισραήλ-Τουρκίας, μετά από τρία χρόνια ρήξης αυτών των δύο ιδιαίτερα σημαντικών δυνάμεων για τα σχέδια του αμερικάνικου παράγοντα στην περιοχή, κάθε άλλο παρά «χαμηλό» είναι για τα αμερικάνικα συμφέροντα! Είναι προφανές, ότι το αποτέλεσμα αυτό δεν προέκυψε κατά τη διάρκεια επίσκεψης Ομπάμα, που έπεισε τον Νετανιάχου να τηλεφωνήσει στον Ερντογάν, αλλά οικοδομήθηκε από τα πριν και ενώ η Ουάσιγκτον γνώριζε βέβαια –μέσω ΔΝΤ- την απόφαση που το Γιουρογκρουπ προωθούσε για την Κύπρο. Ανεξάρτητα, λοιπόν, από το αν οι ΗΠΑ ήταν σε θέση να εξασφαλίσουν και τη χρονική σύμπτωση της απάντησης τους στην Γερμανική κίνηση, το ουσιώδες είναι ότι είχαν την απάντηση. Μια απάντηση μάλιστα που ξεπερνάει κατά πολύ τα όρια της γερμανικής παρέμβασης, καθώς, αν σταθεροποιηθεί η επαναπροσέγγιση Ισραήλ-Τουρκίας, δημιουργεί αυξημένους όρους ελέγχου για τις ΗΠΑ, τόσο σε σχέση με την άντληση και τον έλεγχο των δρόμων μεταφοράς των υδρογονανθράκων της περιοχής, όσο και γενικότερα από την άποψη της γεωπολιτικής κυριαρχίας στην περιοχή. Ο «άξονας» Τουρκίας –Ισραήλ και στο βαθμό που θα τεθεί στην «διάθεση» των ΗΠΑ, είναι φανερό ότι αποτελεί κρίσιμη στρατιωτικοπολιτική προϋπόθεση, για να συνεχίσει και να κλιμακωθεί η παρέμβαση τους στη φλεγόμενη Συρία και στη βάση όλων αυτών, δημιουργεί νέα δεδομένα και πολύ μεγάλες πιέσεις σε Ελλάδα και Κύπρο, που οι αστικές τάξεις τους καλούνται να «ξαναλογαριάσουν» τις γερμανικές «αποκλίσεις τους». Ήδη το δίλημμα «διχοτόμηση ή εκμετάλλευση», που έσπευσε να εκφωνήσει ο Ερντογάν προς την ελληνική πλευρά, ακόμα και αν δεν αποτελεί έναν ως το τέλος αποφασισμένο, αμερικάνικο σχεδιασμό-ενώ σίγουρα εκφράζει τις τούρκικες επιθυμίες- λειτουργεί ως βαριά απειλή πάνω στην κυβέρνηση Σαμαρά, ο οποίος είχε βιαστεί να μιλήσει για «ευρωπαϊκές ΑΟΖ».

Η ρώσικη υποχώρηση-τα γερμανικά όρια
Ταυτόχρονα με όλα αυτά, η Ρωσία υποχρεώθηκε σε αναδίπλωση και υποχώρηση στο Κυπριακό πεδίο από τη Γερμανική κίνηση, καθώς δεν είχε τους όρους για μια συνολική ρήξη με την ΕΕ και τη Γερμανία, γιατί αυτό θα σήμαινε να επιχειρήσει να πάρει υπό τη δική της προστασία την αστική τάξη της Κύπρου, που για μερικά 24ωρα βρέθηκε μετέωρη στο χάσμα της «πολυδιάστατης» εξάρτησης της. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ούτε την αγγλική βάση στο νησί αλλά κυρίως ότι μια τέτοια ρήξη της Ρωσίας με τις Ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, εκτός από όσα θα σήμαινε για τις διμερείς της με αυτούς σχέσεις, πολιτικά θα σήμαινε ότι θα ερχόταν σε μια απευθείας αντίθεση με τις ίδιες τις ΗΠΑ. Κάτι τέτοιο είναι βέβαια έξω από τις δυνατότητες και τις επιλογές της, που βρίσκονται από τακτική άποψη στην αντίθετη κατεύθυνση: στην διατήρηση-διεύρυνση και αξιοποίηση του δυτικού ρήγματος που προκάλεσε η αμερικάνικη επέμβαση στο Ιράκ το 2003. Και σε αυτή τη φάση, η ρώσικη πλευρά επεδίωξε συνεννόηση με τους ευρωπαίους, στη συνάντηση που είχαν στη Μόσχα κατά την εξέλιξη της κρίσης. Γράφτηκαν, μάλιστα, και διάφορα για «ανταλλάγματα» που εξασφάλισαν οι Ρώσοι από τη γερμανική πλευρά, για την υποχώρηση τους από την Κύπρο, κυρίως υπό τη μορφή «πολιτικής ανοχής-στήριξης» σχετικά με τις επιδιώξεις της Γκαζπρόμ για την αγορά των ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ. Μια τέτοια εκδοχή δεν είναι έξω από την ταχτική του γερμανικού ιμπεριαλισμού αλλά, ακόμα και αν ισχύουν, η τήρηση τους θα κριθεί στο πραγματικό (ελληνικό) πεδίο και από αυτούς που έχουν τους πιο αποφασιστικούς όρους. Σε κάθε περίπτωση, η όλη εξέλιξη αναφορικά με τη Ρωσία θα μπορούσε να καταγραφεί ως μια τακτική, αλλά όχι ασήμαντη επιτυχία της «Δύσης» εις βάρος της. Μια επιτυχία, όχι μόνο για όσα η Ρωσία έχασε από τη θέση της στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της Κύπρου, αλλά κυρίως για όσα δεν θα μπορεί να επιδιώξει και να διεκδικήσει (ενεργειακά και άλλα) από όσα θα εξελιχθούν στην περιοχή. Αυτές τις εν δυνάμει απώλειες αντανακλούσε κυρίως η ρώσικη νευρικότητα εκείνων των ημερών, μιας και ο ρώσικος ιμπεριαλισμός αντιμετωπίζει ταυτόχρονα πολλές πιέσεις στην ευρύτερη περιοχή. Για παράδειγμα, λίγο πιο βόρεια, στη Σερβία, ο Ρώσος πρέσβης δήλωνε, μερικές μέρες μετά την κορύφωση της Κυπριακής κρίσης, πως η χώρα (δηλαδή η Σερβία) πρέπει να ενταχθεί στην «ζωτική ισχύ της Ρωσίας» και να απορρίψει τις διαδικασίες για έναρξη διαπραγματεύσεων με την ΕΕ.
Παρ’ όλα αυτά, αυτό που δεν έχει κριθεί ακόμα είναι το «ποιος» από τη Δύση θα πιστωθεί τελικά αυτή την επιτυχία σε βάρος της Ρωσίας! Η γερμανική πλευρά, εκτός από στρατιωτικά ανίσχυρη δείχνει και αρκετά «μόνη» της, ιδιαίτερα αν πάρουμε υπόψη μας και τη γαλλική στάση, που σε κάθε ευκαιρία δηλώνει την προθυμία της για πιο «αποφασιστική παρέμβαση» απέναντι στη Συρία! Προφανώς, ο γαλλικός ιμπεριαλισμός, όντας υποσκελισμένος από τη γερμανική οικονομική υπεροχή εντός της ΕΕ, αναζητεί μεταφορά του ανταγωνισμού στο πεδίο που γνωρίζει ότι υπερτερεί. Όμως, αυτή η «γαλλική τάση» προς το στρατιωτικοπολιτικό πεδίο δεν αποτελεί μια ιδιομορφία του «νέου ανέμου» που έφερε ο Ολάντ. Στην πραγματικότητα, η τάση αυτή της μεταφοράς των ανταγωνισμών στο θερμό πεδίο των περιφερειακών επεμβάσεων-συγκρούσεων είναι το κύριο συμπέρασμα που αναδείχτηκε από την Κυπριακή κρίση. Με άλλα λόγια, αναδείχτηκε πως οι οικονομικοπολιτικές ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις που θέλουν να στοιχίσουν υποτελείς δυνάμεις, να εξασφαλίσουν όρους στον πολύπλοκο ενεργειακό ανταγωνισμό και να απωθήσουν σε αυτή τη βάση τους ανταγωνιστές τους, αγγίζουν ολοένα περισσότερο ζητήματα κυριαρχίας που απαιτούν την ενεργοποίηση όλων των ιμπεριαλιστικών όπλων, των πραγματικών συμπεριλαμβανομένων. Αυτό είναι και το κύριο χαρακτηριστικό της συσπείρωσης Τουρκίας-Ισραήλ που οικοδόμησε η αμερικάνικη παρέμβαση.

Η χώρα μας και η περιοχή
Με βάση τα παραπάνω, μπορούμε να εκτιμήσουμε πως η χώρα μας, όντας κρίσιμο σημείο διασταύρωσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην περιοχή, μπαίνει μετά την Κυπριακή κρίση σε μια νέα φάση, όσον αφορά τις απαιτήσεις που θα δεχτεί και τους κινδύνους που θα αντιμετωπίσει από τον ανταγωνισμό αυτό. Από το ξεκίνημα της κρίσης ως τώρα, δέχτηκε τα καταιγιστικά πυρά της ιμπεριαλιστικής λεηλασίας στο οικονομικό και κοινωνικό πεδίο. Η επίθεση αυτή είχε και έχει σταθερά στο στόχαστρο της την εργατική τάξη, το σύνολο των λαϊκών δικαιωμάτων και κατακτήσεων και αποτελεί, βέβαια, κοινό τόπο όλων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και δεν πρόκειται ούτε να σταματήσει ούτε να αμβλυνθεί. Όμως, με βάση τα αδιέξοδα του ιμπεριαλισμού και το επίπεδο που έφτασε ο ανταγωνισμός του, δεν είναι πλέον αρκετή! Από τη μια, υπάρχουν κρίσιμα επίδικα που αφορούν στο ποιος ιμπεριαλιστής θα ιδιοποιηθεί τα μεγάλα φιλέτα του εθνικού πλούτου (πχ ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ). Ήδη τα γερμανικά βήματα, για την απόκτηση ελέγχου στην Εθνική Τράπεζα, δίνουν ένα δείγμα για το σε ποιο σημείο έχει φτάσει η αρπαγή του ιστού της χώρας. Από την άλλη, ακόμα πιο σημαντικός και κρίσιμος για το σύνολο των εξελίξεων στην περιοχή είναι ο ρόλος στον οποίο θα διαταχθεί η χώρα, με μοχλό τους μέγιστους γεωπολιτικούς εκβιασμούς που αφορούν τελικά στην ίδια την υπόσταση της. Τα ζητήματα τα σχετικά με την ανακήρυξη (και υπό την έγκριση και εποπτεία ποιων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων) των ΑΟΖ, σε συνδυασμό με το λεγόμενο ενεργειακό ρόλο που θα αναλάβει στην περιοχή, είναι ακριβώς τα ζητήματα της χρήσης της από τους ιμπεριαλιστές ως βάση κυριαρχίας τους στον ανταγωνισμό που εξελίσσεται στην περιοχή. Σε αυτά ακριβώς τα ζητήματα συνίσταται η νέα φάση για την οποία κάναμε λόγο. Από αυτά τα ζητήματα θα καθοριστούν και οι πολιτικές εξελίξεις στο ήδη ταραγμένο και εύθραυστο πολιτικό σκηνικό. Και βέβαια από αυτά τα ζητήματα προκύπτουν οι πιο σοβαροί κίνδυνοι για το λαό μας και τους λαούς της περιοχής, και αντίστοιχα σοβαρές απαιτήσεις και καθήκοντα για το κίνημα και τη λαϊκή πάλη.
Στο κεντρικό πολιτικό πεδίο, υπάρχουν ήδη συγκροτημένες ή υπό διαμόρφωση όλες οι δυνατές επιλογές που θα μπορούσαν να χρειαστούν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, για να προωθήσουν τυχοδιωκτισμούς, εθνικιστικές υστερίες ή «απλώς» τους κλασσικούς «σώφρονες ρεαλισμούς» της υποταγής σε όποια ιμπεριαλιστική απαίτηση. Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι στο χώρο της Δεξιάς έχουν κιόλας διαμορφωθεί 4-5 διαφορετικά κόμματα και ομαδοποιήσεις, ενώ ταυτόχρονα η αντι-Μέρκελ και η αντι-γερμανική κατεύθυνση απλώνεται από τη συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μέχρι φωνές μέσα στα παραδοσιακά της αστικής τάξης εκδοτικά συγκροτήματα. Στον ίδιο καβγά των ιμπεριαλιστών, διαμέσου των ντόπιων τους υποτελών και εκπροσώπων, εντάσσεται προφανώς και η πρόσφατη ανακίνηση-υπενθύμιση της υπόθεσης των υποκλοπών και των «σχεδίων δολοφονίας του Καραμανλή». Και είναι βέβαιο, ότι σε σχέση με όλα αυτά πολλά έχουν ακόμα να δουν τα μάτια μας. Σε κάθε περίπτωση, το DNA της υποτέλειας και της αναζήτησης προστατών και μεγάλων ιδεών που συνόδευσε τη ληξιαρχική πράξη γέννησης και όλη την ως τώρα πορεία της αστικής τάξης, παράγει και θα παράγει μπόλικο πολιτικό προσωπικό αρκούντως ευλύγιστο και ανερμάτιστο, ώστε να είναι κατάλληλο για τα ιμπεριαλιστικά σχέδια στη χώρα και στην περιοχή.
Είναι λοιπόν θεμελιώδης και επείγουσα ανάγκη για το λαό και τη νεολαία να κατακτά και να αναδεικνύει μέσα από την πάλη του την αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση, την απόρριψη όλων των προστατών, την ανάδειξη-υπεράσπιση της ειρήνης, φιλίας, αλληλεγγύης με όλους τους λαούς της περιοχής. Το σύνθημα «εδώ δεν είναι Καναδάς, δεν είναι Ελντοράντο, εδώ είναι ο τόπος μας και κάνουμε κουμάντο», με το οποίο αγωνίζεται ο λαός της Χαλκιδικής, μπορεί να αποτελέσει οδηγό για τη σκέψη και την πάλη συνολικότερα. Ο ορυκτός και κάθε πλούτος της χώρας ανήκει στην εργατική τάξη και το λαό μας! Και γι αυτό, δεν πρέπει ο λαός να δεχτεί κανένα σχέδιο «συνεκμετάλλευσης» του, ανάμεσα στις κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και την αστική τάξη της χώρας. Πολύ περισσότερο που αυτά τα σχέδια συνεκμετάλλευσης, υφαίνονται έτσι, ώστε να πυροδοτήσουν μέχρι και αιματηρές πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ των λαών της περιοχής! Από κάθε άποψη, λοιπόν, τα σχέδια αυτά όχι μόνο δεν είναι σχέδια «ανάπτυξης και ανόρθωσης» της χώρας, αλλά είναι σχέδια λεηλασίας της, σχέδια πολέμων και ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας. Απέναντι σε αυτά τα σχέδια, μέσα στα οποία βολοδέρνει με κάθε προθυμία η αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό, χρειάζεται η εργατική τάξη και ο λαός να αναπτύξουν την αντιιμπεριαλιστική, αντιπολεμική, δημοκρατική τους πάλη. Αχώριστο κομμάτι αυτής της πάλης είναι και η διεκδίκηση για ψωμί και δουλειά. Αυτή η πάλη είναι και η βάση για να χτιστεί το Μέτωπο Αντίστασης και Διεκδίκησης που απαιτείται, με αυτή την πάλη θα «συναντηθεί και θα συνενωθεί» ο λαός μας με τους λαούς και τους ξεσηκωμούς της περιοχής. Αυτός είναι ο δύσκολος αλλά μοναδικός δρόμος, για να διώξουμε όλους τους φονιάδες και τους ληστές, για να ελευθερωθεί η χώρα και η περιοχή από την ιμπεριαλιστική σκλαβιά, για να γίνει ο λαός αφέντης στον τόπο του.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

«Ανάπτυξη»: η περιβολή της καταστροφής της χώρας και της φτωχοποίησης του λαού

Αν η κατάσταση που βιώνει ο λαός δεν ήταν εφιαλτική και πολύ περισσότερο το μέλλον που του ετοιμάζουν, θα μπορούσε να γελάσει κανείς με την «αναπτυξιολογία» που επικρατεί το τελευταίο διάστημα στη χώρα. Το σύνθημα έδωσε ο πρωθυπουργός το Νοέμβρη του ’12, με την λακωνική αλλά «εμπεριστατωμένη» δήλωση, μετά την ψήφιση του προϋπολογισμού, «είναι η ώρα για ανάκαμψη και ανάπτυξη». Από τότε είπε και άλλα ωραία. «Η Ελλάδα βάζει μπρος τις μηχανές για ανάπτυξη από το β' εξάμηνο του 2013», «το 2013 θα αποτελεί έτος τομής, καμπής για την ανάκαμψη (…) η χώρα μας αυτή τη στιγμή ξεπερνάει το μέγιστο σημείο ύφεσης».
Από δίπλα του οι Βενιζέλος, Κουβέλης και σια, μέχρι και ο τελευταίος πολιτικός εκπρόσωπος και παράγοντας υπέρμαχος των μνημονίων, προσφέρουν απλόχερα την καραμέλα της ανάπτυξης. Από δίπλα και το γνωστό δημοσιογραφικό σκυλολόι αλλά και το επιστημονικό δυναμικό, διάφοροι «επιφανείς» πολιτικοί αναλυτές και οικονομολόγοι, για να ντύσουν την καραμέλα με φαντεζί περιτύλιγμα. Θέλουν να πείσουν το λαό ότι «οι θυσίες του έπιασαν τόπο», ότι «η χώρα σώθηκε από τα δεινά με τη βοήθεια των δανειστών-εταίρων», ότι «ξεκινά η αντίστροφη πορεία».
Από τη δική μας μεριά έχουμε κάθε λόγο να το αμφισβητούμε. Όπως άλλωστε αμφισβητήσαμε και αλλά τέτοια. Λ.χ. την «ισχυρή Ελλάδα» ή, παραμονές της κρίσης, τις δηλώσεις του Καραμανλή ότι «το ελληνικό τραπεζικό σύστημα είναι απολύτως ασφαλές και φερέγγυο… ότι η ελληνική οικονομία έχει ικανοποιητικά μεγέθη και ισχυρές αντοχές» και του Αλογοσκούφη «Στην Ελλάδα, ευτυχώς, παρά την επιβράδυνση, είμαστε σε πολύ καλύτερη θέση από όλες τις υπόλοιπες περιοχές του κόσμου και στα πλαίσια της ευρωζώνης…»
Η «ανάπτυξη» προσφέρεται κατ’ αρχάς ως νέο «όραμα» σε συνθήκες γενικευμένης ανεργίας, φτώχειας και εξαθλίωσης. Όμως η πραγματικότητα δεν μπορεί να συντηρήσει τέτοια «οράματα» πλέον. Με σχεδόν 25%-50% περικοπές στο λαϊκό-εργατικό εισόδημα. Με 1.350.181 (ΕΛ.ΣΤΑΤ. Νοέμβριος 2012), με περίπου 1 εκατ. απλήρωτους εργαζόμενους από 3 έως 15 μήνες (σύμφωνα με υπολογισμούς των εργατικών κέντρων και καταγραφή του ΣΕΠΕ). Με εκατοντάδες χιλιάδες να ζουν με έναντι από 100-300 ευρώ. Με εκτίμηση για το ’13 η ανεργία να αγγίξει το 30,1% (ΚΕΠΕ). Με το πιο αισιόδοξο σενάριο για τη σταδιακή ανάκαμψη της εργασίας να προσδιορίζεται στο 2025, ενώ στο πιο απαισιόδοξο το 2027 (ΙΝΕ-ΓΣΕΕ). Με διαμορφωμένους μισθούς στα 400-500 ευρώ. Με μεσαιωνικές εργασιακές σχέσεις. Με τα κρούσματα παιδιών που λιποθυμούν από ασιτία να κάνουν την εμφάνισή τους και στην επαρχία. Με εκατοντάδες χιλιάδες να τρέφονται από συσσίτια. Με κατάρρευση των νοσοκομείων… Με όλα αυτά, για ποια «ανάπτυξη» γίνεται λόγος;
Θα μπορούσε να πει κανείς για την ανάπτυξη των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών, των σκλαβοπάζαρων, την ανάπτυξη για το κεφάλαιο κ.τ.λ. Πράγματι, αυτή είναι η μια πλευρά. Υπάρχει όμως και μια δεύτερη που πρέπει να δούμε.
Κατά πόσο αυτή η καπιταλιστική ανάπτυξη είναι εφικτή, σε αυτές τις συνθήκες κρίσης και σε αυτή τη φάση, για μια χώρα σαν τη δική μας.
Σίγουρα η «αναπτυξιολογία» με την οποία μας λιβανίζουν ολημερίς αποτυπώνει και τις αγωνίες της ντόπιας αστικής τάξης για το ρόλο της, τα πεδία κερδοφορίας και αναπαραγωγής της. Την ίδια στιγμή έχει «χάσει» σχεδόν το 30% του ΑΕΠ, ποσό που αντιστοιχεί σε πολεμικές συνθήκες. Σε αυτές όμως τις αγωνίες δεν μπορεί να δώσει λύση ο ντόπιος εξαρτημένος καπιταλισμός, παρά μόνο τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά αφεντικά του. Αυτή η πλευρά λοιπόν θα λέγαμε ότι καθορίζει το αν, ποτέ και ποια χαρακτηριστικά θα έχει αυτή η επικαλούμενη καπιταλιστική ανάπτυξη.
Σε αυτά τα ερωτήματα επίσης δεν μπορούν να δοθούν συγκεκριμένες απαντήσεις. Αυτές θα προκύψουν σε μια πορεία ως παράγωγο της διαδικασίας που αφορά την αναδιάταξη δυνάμεων. Πρώτα και κύρια των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και κατ’ επέκταση των εξαρτημένων (από αυτές) αστικών τάξεων, το ρόλο που θα τους «μοιράσουν», τη θέση που θα τους «επιβάλουν» στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.
Αυτή η διαδικασία εξελίσσεται σήμερα προκαλώντας σοβαρές αναταράξεις, τον παροξυσμό των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών για το ποιος θα φορτώσει την κρίση στον άλλον, ποιος θα «κατακτήσει» καλύτερες θέσεις ελέγχοντας χώρες, ζώνες και σφαίρες επιρροής, ποιος θα ελέγξει ενεργειακές και πλουτοπαραγωγικές πηγές, ποιος θα ελέγξει τους ενεργειακούς δρόμους. Οι εξελίξεις στην Κύπρο, ως επιπρόσθετο γεγονός σε μια σειρά ανοιχτών μετώπων (κυρίως εξελίξεις στη βόρεια Αφρική, Συρία, ιταλικές εκλογές), αποτελούν παράγωγο αυτής της διαδικασίας, αποτυπώνοντας την ένταση με την οποία διεξάγεται η αντιπαράθεση μεταξύ των ιμπεριαλιστών. Αναδεικνύει την έκταση και το βάθεμα της κρίσης, τα αδιέξοδα του συστήματος. Επιβεβαιώνει την τάση των δηλώσεων του Γιούνκερ μόλις τέσσερις ήμερες πριν από την πρόταση του Eurogroup για την Κύπρο. «Όποιος πιστεύει ότι δεν υφίσταται πλέον το ζήτημα του πολέμου και της ειρήνης, ίσως κάνει ένα τεράστιο σφάλμα. Οι δαίμονες δεν έχουν φύγει, απλώς κοιμούνται, όπως απέδειξε ο πόλεμος στη Βοσνία και το Κόσοβο… Οι συνθήκες στην Ευρώπη του 2013 μοιάζουν εντυπωσιακά με εκείνες που υπήρχαν πριν από 100 χρόνια».
Μιλώντας για την Κύπρο, να μην ξεχνάμε ότι μέχρι πρότινος λανσάρονταν ως παράδειγμα εξωτερικής πολιτικής στη βάση της πολυεξάρτησης από τους ιμπεριαλιστές, για τον τρόπο που μεθόδευσε την ΑΟΖ, για τις έρευνες για τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αεριού. Η σφοδρότατη σύγκρουση των ιμπεριαλιστών για τον έλεγχο του αβύθιστου αεροπλανοφόρου έφερε τη χώρα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και την αστική τάξη με στραπατσαρισμένο το βασικό πεδίο κερδοφορίας της, τον χρηματοπιστωτικό τομέα, εντείνοντας αντίστοιχα τις δικές της αγωνίες.
Ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης, το αν θα γίνει μια επένδυση μεγάλης κλίμακας δεν είναι μόνο ζήτημα οικονομικών μεγεθών και αναλύσεων. Γιατί δεν πάνε οι ιμπεριαλιστές να επενδύσουν στις χώρες των Βαλκανίων, που οι μισθοί έχουν διαμορφωθεί στα 100-150 ευρώ; Γιατί το ελληνικό κράτος δεν πουλάει τις ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ στους Ρώσους που έχουν κάνει την καλύτερη προσφορά; Γιατί ακυρώθηκε η συμφωνία για τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη και υπογράφηκε νέα συμφωνία για τον ΤΑΡ; Γιατί δεν γίνονται επενδύσεις στην Ελλάδα που έχει διαμορφώσει καθεστώς Ειδικών Οικονομικών Ζωνών; Είναι η αβεβαιότητα που γεννά η κρίση για την επένδυση σε ένα τόσο ρευστό περιβάλλον, είναι η γεωπολιτική και η γεωστρατηγική που «βγαίνουν» μπροστά, καθορίζοντας την ημερήσια διάταξη της ενδοϊμπεριαλιστικής σύγκρουσης ακόμα και τον οικονομικό «πόλεμο». Είναι η διαδικασία ξαναμοιράσματος των αγορών και του κόσμου που εξελίσσεται από τους ιμπεριαλιστές.
Με λίγα λόγια, για να γίνουν επενδύσεις τέτοιας κλίμακας που θα επιτρέψουν στην αστική τάξη, στο πολιτικό της προσωπικό και τους παρατρεχάμενούς τους να κάνουν λόγο για ανάκαμψη-ανάπτυξη, χρησιμοποιώντας έστω τους οικονομικούς δείκτες και όχι την κατάσταση του λαού, θα πρέπει να μοιραστεί από τους ιμπεριαλιστές το «χωράφι» που λέγεται Ελλάδα. Αυτή την κατεύθυνση εξυπηρετούν και οι ΑΟΖ για τις οποίες τόσο διάφορα δεξιά-ακροδεξιά μορφώματα όσο και κομμάτια της Αριστεράς μας, εγκαλούν την κυβέρνηση για καθυστερήσεις και αναχωρητισμό. Δυστυχώς, η πραγματικότητα επιβεβαιώνει ότι τόσο σε εξαρτημένες καπιταλιστικές χώρες όσο και σε χώρες του τρίτου κόσμου οι πλουτοπαραγωγικές πηγές αποτέλεσαν «κατάρα» για τους λαούς και «ευλογία» για τους ιμπεριαλιστές.
Επιμένουμε σε αυτή μας την ανάλυση γιατί εκτιμούμε πόσο επικίνδυνα δεδομένα διαμορφώνονται για το λαό της χώρας μας και την εργατική τάξη. Με βάση τα παραπάνω δεν προκύπτει άμεσα η καπιταλιστική ανάπτυξη. Αντιθέτως, αυτό που προκύπτει είναι η καταστροφή και η περαιτέρω ερημοποίηση της χώρας, η διάλυση του εναπομείναντα παραγωγικού ιστού, η μαζική φτωχοποίηση του λαού. Η όποια επένδυση πραγματοποιηθεί, χωρίς να αλλάζει αυτή τη γενική τάση, θα βασίζεται στο τετράπτυχο ξεπούλημα – λεηλασία - καταστροφή του περιβάλλοντος - εργασιακός μεσαίωνας. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των μεταλλείων στη Χαλκιδική.
Επιμένουμε γιατί οι δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά και το κίνημα προσπερνούν αυτήν την ανάλυση και κατ’ επέκταση τα καθήκοντα, θεωρώντας δεδομένη την ανάπτυξη και ανοίγοντας τη συζήτηση «ανάπτυξη για ποιον». Είτε με τις θεωρίες περί αλληλεξάρτησης και ιμπεριαλιστικής Ελλάδας, είτε με αταξικές θεωρήσεις για την ανασυγκρότηση του παραγωγικού ιστού της χώρας, είτε ως εν δυνάμει κυβέρνηση που προσπαθεί να προσελκύσει κεφάλαια.
Επιμένουμε ακριβώς επειδή αυτές μας οι εκτιμήσεις βάζουν αντίστοιχα καθήκοντα αγώνα στις λαϊκές και εργατικές μάζες. Επειδή προετοιμάζουν το λαό χωρίς να του δημιουργούν αυταπάτες. Επειδή αναδεικνύουν την αναγκαιότητα οργάνωσης του λαού και της εργατιάς σε ένα μέτωπο αντίστασης και διεκδίκησης για την ανατροπή της πολιτικής του συστήματος, για την ανατροπή της διπλής κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και της αστικής τάξης. Γιατί θέτουν ως διεθνιστικό καθήκον των λαών στην ευρύτερη περιοχή της Μεσόγειου την αντιιμπεριαλιστική πάλη.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Κανένας δεν θα βάλει χέρι στις συλλογικές διαδικασίες των φοιτητών!

Λίγα λόγια για την απόφαση της συνέλευσης των καθηγητών Οδοντιατρικής

Φανερά «ενοχλημένοι» από την απόφαση της γενικής συνέλευσης του φοιτητικού συλλόγου για κατάληψη ενάντια στο σχέδιο «Αθηνά» και με πρόφαση τη συνακόλουθη παρεμπόδιση συνεδρίου επιστημονικής εταιρείας που διεξαγόταν εκείνες τις μέρες, με απόφασή τους της Παρασκευής 8/3 οι καθηγητές της Οδοντιατρικής Αθήνας βγαίνουν στην επίθεση ενάντια στα δημοκρατικά κεκτημένα των φοιτητών. Παριστάνοντας τους «θιγμένους», αλλά ταυτόχρονα με ύφος «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», προσπαθούν να θέσουν τους όρους τους για το πώς πιστεύουν ότι πρέπει να διεξάγονται οι συνελεύσεις των φοιτητών και να παίρνονται οι αποφάσεις τους.
Σύμφωνα, λοιπόν, με την ανακοίνωσή τους, τα μέλη ΔΕΠ απαιτούν οι γενικές συνελεύσεις να γίνονται εκτός των ωρών διδασκαλίας, αφού πρώτα έχουν ενημερωθεί οι ίδιοι για το τι θα συζητηθεί, καθώς και για το τι προτίθενται οι φοιτητές να αποφασίσουν. Τονίζουν, μάλιστα, ότι, όποια απόφαση και να ληφθεί, δεν είναι απαραίτητα δεσμευτική για τους καθηγητές και τη διοίκηση, όπως και το ότι οι καταλήψεις δεν θα γίνονται αποδεκτές. Και όλα αυτά με την αξίωση να υιοθετηθούν οι απαιτήσεις τους από τους φοιτητές!
«Βαράτε προσοχή, άμαθοι και επιπόλαιοι νέοι! Εκτός από τα φώτα μας ήρθαμε να σας δώσουμε και τα απαραίτητα μαθήματα ζωής. Δεν γίνεται ο τόπος να περνάει τόσες δυσκολίες και εσείς να έχετε το θράσος να αγωνίζεστε. Τι σόι ακαδημαϊκοί πολίτες είστε;». Το καθηγητικό κατεστημένο μίλησε για άλλη μια φορά. Και ξέρασε μπόχα. Πλήρως ευθυγραμμισμένο με το ρόλο που του επιφυλάσσει το σύστημα, προβάλλει όλο και πιο αντιδραστικό μέρα με τη μέρα και απαιτεί υποταγή. Αφού πρώτα τη διδάσκει και με κάθε ευκαιρία τη διακηρύσσει σε όλους τους τόνους, τώρα την απαιτεί.
Ακόμα και αν θυμάται τους φοιτητές υποκριτικά κατά καιρούς, όταν παίζονται τα ιδιαίτερα συμφέροντά του, ακόμα και αν κάποιοι είχαν και έχουν αυταπάτες και πιστεύουν ότι μπορούν να συνδιαλέγονται και να συναποφασίζουν μαζί του. Γι’ αυτό μάλλον δυσκολεύτηκαν να πάρουν θέση… Όπως και να ’χει, ιδού το πραγματικό πρόσωπο των μεγαλοκαθηγητάδων. Ουαί σε αυτούς που θα παρακούσουν τους πεφωτισμένους δασκάλους της νέας γενιάς!
Βέβαια, όλη αυτή η επιθετική και προκλητική στάση κάπου πατάει. Δεν είναι τυχαίο ότι μας προέκυψε την ίδια στιγμή που το σύστημα, τόσο με το νομικό του οπλοστάσιο όσο και στην πράξη, βάλλει ευθέως κατά των φοιτητικών συλλόγων και των μαζικών τους διαδικασιών. Την ίδια στιγμή που στοχοποιείται ανοιχτά η συνδικαλιστική και πολιτική δράση μέσα στις σχολές και γίνονται προσπάθειες ποινικοποίησης των αγώνων της νεολαίας, όπως και των μορφών πάλης που αυτοί περιλαμβάνουν. Όταν το άσυλο δέχεται το ένα χτύπημα μετά το άλλο και αμφισβητείται η ίδια η ύπαρξη των οργάνων των φοιτητών. Σε μια συγκυρία στην οποία οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου, διά στόματος Δένδια, δηλώνουν ότι θέλουν να τελειώνουν με τους «ανοιχτούς λογαριασμούς της μεταπολίτευσης», δηλαδή να βγάλουν από τη μέση κάθε κατάκτηση του λαϊκού και φοιτητικού κινήματος, φασιστικοποιώντας τη δημόσια ζωή. Τέτοιες καθηγητικές αποφάσεις απλώς λειτουργούν ως προπομπός για ανάλογες εξελίξεις σε ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση.
Οι φοιτητές δεν πρόκειται να υπακούσουν στις παραινέσεις και τους εκβιασμούς των καθηγητών. Αυτοί και ΜΟΝΟ αυτοί είναι οι αποκλειστικοί αρμόδιοι για το πότε και πώς θα γίνονται οι συνελεύσεις τους, όπως και για το τι θα αποφασίζουν. Δεν θα επιτρέψουν καμιά προσπάθεια ελέγχου των διαδικασιών τους και δεν θα δώσουν λογαριασμό σε κανένα φερέφωνο του συστήματος. Και ας ξεφωνίζουν οι άλλοι όσο θέλουν…

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

9ο Συνέρδιο του ΠΑΣΟΚ Ο πυλώνας παραμένει ζωντανός

Αν υπάρχει ένα βασικό συμπέρασμα από το 9ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, που έγινε στις 2 και 3 Μαρτίου, είναι ότι παρά τα χτυπήματα που έχει δεχθεί, ο πυλώνας αυτός του συστήματος παραμένει στο πολιτικό παιχνίδι, έτοιμος να αναλάβει όποια καθήκοντα του ανατεθούν, έστω και όχι πρωταγωνιστικά, όπως ήταν για δεκαετίες τώρα.
Πράγματι, τίποτα στο Συνέδριο δεν έδειχνε ότι το ΠΑΣΟΚ σκοπεύει να ...τα παρατήσει, ή ότι τα κέντρα εξουσίας σκοπεύουν να το κάψουν οριστικά. Χαρακτηριστική ήταν η ενθουσιώδης υποδοχή που έγινε στον Γ. Παπανδρέου, ο οποίος, παρότι έχει φορτωθεί βασικό μέρος των ευθυνών για την κατάσταση του κόμματος, δείχνει ότι και αυτός παραμένει από κάθε άποψη ενεργός και πάντα υπολογίσιμος, όχι μόνο για το ΠΑΣΟΚ, αλλά για το σύνολο της αστικής τάξης της χώρας.
Όπως ήταν αναμενόμενο, η ΚΠΕ που εκλέχθηκε φέρει τη σφραγίδα Βενιζέλου. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κατάφερε να βάλει γερό πόδι στα κεντρικά όργανα του κόμματος, ακόμα και με ...ατασθαλίες όπως ο αποκλεισμός των ευρωβουλευτών από τις εκλογές για την ΚΠΕ. Ευρωβουλευτές που, καθόλου τυχαία, είναι στην επιρροή του Παπανδρέου!
Ο δε νέος Γραμματέας της ΚΠΕ, Ν. Ανδρουλάκης, αποδείχθηκε όχι μόνο η αιχμή του δόρατος της περίφημης ανανέωσης του στελεχιακού δυναμικού, αλλά και η βασική έκφραση της Βενιζελικής τάσης, η οποία, λέγεται, ότι έπαιξε πολύ σκληρό παιχνίδι στα παρασκήνια της εκλογής, ώστε να εξασφαλίσει την ευρεία πλειοψηφία που ήθελε.
Σε ό,τι αφορά το πολιτικό περιεχόμενο του Συνεδρίου, φυσικά οι διακηρυγμένοι στόχοι ήταν η ανανέωση, η επανατοποθέτηση στις νέες συνθήκες, η “ολική επαναφορά”, όπως ειπώθηκε. Η ολική επαναφορά σε αυτή τη φάση ακούγεται, βέβαια, σαν ανέκδοτο! Το ΠΑΣΟΚ είναι χρήσιμο, μπορεί να παίξει συμπληρωματικό ρόλο στην πολιτική διαχείριση του συστήματος, αξιοποιώντας και την εμπειρία και τους μηχανισμούς του, αλλά το να αναλάβει το ίδιο τον πρώτο ρόλο είναι κάτι πολύ μακρινό.
Αυτός είναι, άλλωστε, και ο λόγος για τον οποίο ο Βενιζέλος πρότεινε κοινή δράση των δυνάμεων της κεντροαριστεράς, στην προσπάθεια για ανασυγκρότηση του χώρου, και κατέληξε στην πρόταση για κοινή εκλογική κάθοδο με τη ΔΗΜΑΡ, η οποία αμέσως απορρίφθηκε από τον Κουβέλη.
Ανεξάρτητα του αν είναι ή όχι πιθανό ένα τέτοιο σενάριο, είναι σαφές ότι οι συγκλίσεις μεταξύ των δύο κομμάτων το επιτρέπουν. Το κρίσιμο ζήτημα, προφανώς, είναι η συμμετοχή τους στην κυβέρνηση, για την οποία έγινε συζήτηση και στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ και, ενώ υπήρξαν ακόμα και προτάσεις για αποχώρηση (Παναγιωτακόπουλος), ο Βενιζέλος ήταν κατηγορηματικός: “Είναι μέγα θέμα η ύπαρξη και η αντοχή της κυβέρνησης και μάλιστα σε βάθος τετραετίας, δεν υπάρχει εναλλακτική λύση πέραν της κυβέρνησης συνεργασίας των τριών κομμάτων, από την παρούσα Βουλή”.
Το κεντρικό αυτό ζήτημα είναι ακριβώς αυτό γύρω από το οποίο περιστράφηκε η αντιπαράθεση και ο προβληματισμός. Γιατί, στην ουσία, πρόκειται για την πλήρη διάρρηξη των σχέσεων του ΠΑΣΟΚ με τα κοινωνικά εκείνα στρώματα που το στήριζαν τόσα χρόνια και το κρατούσαν σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Η συνέπεια του ΠΑΣΟΚ στις πολιτικές του μνημονίου, πάντα από κυβερνητικές θέσεις, έφερε αυτό ακριβώς το αποτέλεσμα και, κατά συνέπεια, ανάγκασε όλα τα στελέχη, παλιά και νέα, να αναζητούν ταυτότητα, ρόλο και περιεχόμενο στη νέα πολιτική πραγματικότητα που έχει δημιουργηθεί.
Ο ίδιος ο Βενιζέλος, θέλοντας να ορίσει τη φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ είπε ότι: “το ΠΑΣΟΚ είναι πάντα σοσιαλιστικό, δημοκρατικό, πολιτικά φιλελεύθερο, μεταρρυθμιστικό, ευρωπαϊκό, εθνικά υπεύθυνο, οικολογικά ευαίσθητο, έμπρακτα πατριωτικό και λαϊκό”. Λίγο απ' όλα δηλαδή! Μοιάζει πράγματι με τον τετραγωνισμό του κύκλου, πάντως το ΠΑΣΟΚ αυτό προσπαθεί να κάνει: να χωρέσει μαζί την πολιτική του μνημονίου με τη δήθεν προοδευτική δημαγωγία. Μόνο που πλέον δεν έχει τα περιθώρια να τάξει, όπως παλιά, οπότε τα πράγματα κάπως δυσκολεύουν...
Οι πιέσεις και οι αναζητήσεις ήταν φανερές στις τοποθετήσεις πολλών στελεχών. Ο Σκανδαλίδης είπε: “Ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Ή θα ανασυγκροτήσουμε τον προοδευτικό χώρο ή θα ζήσουμε το κύκνειο άσμα μιας παράταξης που κυριάρχησε στην πολιτική ζωή για πάνω από 30 χρόνια”. Ο Παπουτσής: “Δεν υπάρχει μέλλον σε ένα ευέλικτο κόμμα που έχει βάλει όρια στα αριστερά του και κοιτάει προς τα δεξιά του. Το μνημόνιο δεν είναι ιδεολογία μας, η ιδεολογία μας είναι ο δημοκρατικός σοσιαλισμός στη σύγχρονη εκδοχή του”. Και η Γεννηματά:“Στηρίζουμε την κυβέρνηση γιατί η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να πάει σε νέες εκλογές. Ομως δεν ταυτιζόμαστε με τη ΝΔ. Στηρίζουμε επιλογές με αριστερό πρόσημο, για την άμεση ανακούφιση των πιο αδύναμων”.
Ωστόσο, η θέση του ΠΑΣΟΚ ως κυβερνητικού εταίρου σε δεύτερο πλάνο του δίνει και το πλεονέκτημα να το παίζει, δήθεν, ότι προσπαθεί να συγκρατήσει τη ΝΔ (κάτι στο οποίο συμπλέει και με τη ΔΗΜΑΡ). Ο Βενιζέλος δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη και τόνισε το “όχι άλλα δημοσιονομικά μέτρα”, το οποίο ενέκρινε ομόφωνα το Συνέδριο. Τώρα αν αυτό σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ δε θα ψηφίσει τα επόμενα μέτρα της τρόικας, μένει να αποδειχθεί. Πάντως κορώνες έχουμε ξανακούσει...
Σε αυτή την κατεύθυνση ήταν και οι προτάσεις που διατύπωσε ο Βενιζέλος για την ανεργία και την ανακούφιση των χαμηλόμισθων λίγες μέρες μετά το Συνέδριο. Το εντυπωσιακό με το ΠΑΣΟΚ και όλο το αστικό πολιτικό προσωπικό της χώρας είναι ότι είναι ικανοί να προτείνουν ένα σωρό μεγαλεπήβολα σχέδια, τα οποία έχουν μελετήσει μέχρι κεραίας, που όμως δεν μπορούν να εφαρμόσουν όταν είναι στην κυβέρνηση, άγνωστο για ποιους λόγους! Ο Βενιζέλος τάζει τώρα 700.000 θέσεις εργασίας και προσπαθεί να μας πείσει ότι υπάρχουν οι πόροι γι' αυτό (“λεφτά υπάρχουν” δηλαδή!), λες και δεν ήταν αυτός κυβέρνηση από το 2009 ως τώρα! Λες και είναι αμέτοχος στην εκτίναξη της ανεργίας κοντά στο 30%! Λες και άλλος φταίει για τη φτώχεια και την εξαθλίωση ενός ολόκληρου λαού!
Είναι, λοιπόν, προφανές, ότι το ΠΑΣΟΚ θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί τα πλεονεκτήματα και τους όποιους βαθμούς ελευθερίας του προσφέρει η συμμετοχή του στην κυβέρνηση, αλλά όχι ως κύριος εταίρος. Με στόχο πάλι να αποπροσανατολίσει, να κερδίσει όσο από το χαμένο έδαφος είναι δυνατό και να καταφέρει κάποια στιγμή να ξαναβρεθεί στην πρώτη γραμμή. Γνωρίζοντας, ωστόσο, ότι τα περιθώρια έχουν πια στενέψει, γιατί τα πολιτικά δεδομένα με τα οποία το ΠΑΣΟΚ έγινε ...το ΠΑΣΟΚ που ξέρουμε δεν υπάρχουν πια.
Προς το παρόν, θα πρέπει να είναι και ευχαριστημένοι που έκαναν ένα Συνέδριο, η ηγετική ομάδα κατάφερε να ισχυροποιήσει τις θέσεις της και δεν έδωσαν μια εικόνα πλήρους διάλυσης, αλλά φάνηκε ότι παραμένουν στο παιχνίδι, έστω και από υποδεέστερη θέση.
Κατά τ' άλλα, ας μας κάνουν τη χάρη τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ να μην πιάνουν στο στόμα τους το λαό, τη δημοκρατία και την αριστερά (πόσο μάλλον το σοσιαλισμό!) γιατί πολύ τα έχουν ταλαιπωρήσει όλα αυτά τόσα χρόνια. Και, πλέον, κανείς δεν πιστεύει ότι πίσω από τους βαθείς προβληματισμούς τους δεν κρύβεται η ζωτική τους ανάγκη να παραμένουν στελέχη ενός συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Αυτή ήταν πάντα η φυσιογνωμία τους (που την αναζητούν, υποτίθεται), αυτή είναι και τώρα. Ας μας κάνουν λοιπόν τη χάρη...

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εκτός των Τειχών το βιβλίο Μάο Τσετούγκ, Φιλοσοφικά Κείμενα

Η συμβολή του Μάο Τσετούγκ στην ανάπτυξη του διαλεκτικού υλισμού είναι ένα ζήτημα που έχει προκαλέσει αρκετές συζητήσεις και αντιπαραθέσεις, οι οποίες δεν περιορίζονται στον χώρο των φιλοσοφικών σπουδών αλλά επεκτείνονται πρώτα και κύρια στο πεδίο των πολιτικών εξελίξεων και των διεργασιών στο ίδιο το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα.
Παρ’ ότι η διαλεκτική μέθοδος διαχέει το σύνολο του έργου που μας άφησε ο Μάο, η επιλογή και συγκέντρωση των σημαντικότερων φιλοσοφικών του έργων σε νέα μετάφραση έρχεται, πρώτον, να καλύψει το εκδοτικό κενό του ίδιου του μαοϊκού έργου στην Ελλάδα και, δεύτερον, να συμβάλει στον διάλογο ώστε να αξιοποιηθεί δημιουργικά στην επαναστατική διαδικασία στον τόπο μας
Έχουν συγκεντρωθεί κείμενα που καλύπτουν την περίοδο 1936-1966, δηλαδή από τη Μεγάλη Πορεία μέχρι το ξεκίνημα της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης, περιλαμβάνοντας φυσικά τα κλασικά πλέον κείμενα «Για την πράξη» και «Για την αντίθεση» καθώς και νέα επιλογή από την περίοδο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην Κίνα.

Κεντρική διάθεση: Βιβλιοπωλείο Εκτός των Τειχών, Γραβιάς 10-12, 196 81 Αθήνα, τηλ. 210 3303348

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »