Βόλος: Οι φασίστες έχουν οπλοστάσια

Για δεύτερη φορά στο Βόλο, αποκαλύφθηκε δείγμα της επικίνδυνης δράσης των φασιστών της Χρυσής Αυγής. Πιο συγκεκριμένα, την προηγούμενη Παρασκευή συνελήφθησαν 3 νεαροί χρυσαυγίτες, μεταξύ των οποίων κι ένας 17χρονος, για εμπρησμό του υποκαταστήματος της τράπεζας Κύπρου. Εκτός των συνεπειών που ήθελε να αποφέρει η συγκεκριμένη ενέργειά τους, από προβοκάτσια ή δημιουργία γενικότερου κλίματος τρομοκρατίας, αποκαλύφθηκε ότι οι χρυσαυγίτες είχαν στην κατοχή τους ολόκληρο οπλοστάσιο από ρόπαλα μέχρι βαλίτσες με όπλα, οι οποίες μάλιστα βρέθηκαν στην οικία του 17χρονου, τη στιγμή που οι γονείς του προσπαθούσαν να τις ξεφορτωθούν.
Είναι ολοφάνερα τα δολοφονικά σχέδια που έχουν και για την περιοχή του Βόλου τα άνανδρα φασιστοειδή. Είναι το δεύτερο επικίνδυνο κρούσμα που συμβαίνει σε μικρό χρονικό διάστημα, μετά και τη σύλληψη 2 ατόμων που σχεδίαζαν τον εμπρησμό χώρου προσευχής μεταναστών. Το γεγονός της σύλληψής τους είναι φυσικά εντελώς τυχαίο, το πιο πιθανό είναι ότι τους πέρασαν για «άλλους», αφού τόσο καιρό η δράση της Χ.Α, τόσο ιδεολογικοπολιτικά όσο κι οργανωτικά, γίνεται ανενόχλητα και με την ανοχή των μηχανισμών του σάπιου αυτού συστήματος. Είναι ενδεικτικό ότι το συγκεκριμένο περιστατικό "θάφτηκε" από τα ΜΜΕ, εκτός ίσως του τοπικού τύπου, ενώ σε περιπτώσεις νεαρών ατόμων που αναφέρονται στον α/α χώρο κι όχι μόνο, γίνεται δημόσια διαπόμπευση. Επιπλέον, οι 3 συλληφθέντες χρυσαυγίτες αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς στην ουσία κανέναν όρο, ενώ στις πρόσφατες απεργιακές κινητοποιήσεις, η εισαγγελία φόρτωσε σωρία κατηγοριών και 8μηνες ποινές με αναστολή, σε 20χρονους φοιτητές.
Όλα τα παραπάνω είναι ενδεικτικά της ευνοϊκής μεταχείρισης που λαμβάνει η δράση της Χ.Α, ώστε να εξυπηρετεί καλύτερα τα εχθρικά σχέδια που έχει για το λαό και την νεολαία το εκμεταλλευτικό αυτό σύστημα και η αστική τάξη της χώρας μας. Μόνη διέξοδος η πάλη κι η αντίσταση ενάντια σε αυτά τα σχέδια που κλέβουν τις ζωές μας. Μέσα από εκεί θα τσακιστούν τα ανδρείκελα της Χ.Α και οποιοσδήποτε άλλος που ευνοεί τον φασισμό.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ανακοίνωση τύπου για την Χαλικιδική

Τετάρτη 10/4/2013

Καταγγέλλουμε τις νέες τρομοκρατικές συλλήψεις αγωνιζόμενων κατοίκων που έγιναν σήμερα, Τετάρτη 10 του Απρίλη τα ξημερώματα, στην Ιερισσό Χαλκιδικής. Η απαγωγή μέσα από τα σπίτια τους, η εισβολή σε αυτά μέσα στη νύχτα μπροστά στις οικογένειες και σε μικρά παιδιά, ο βανδαλισμός και η καταστροφή των εξώθυρων αποτελούν πρακτικές που παραπέμπουν σε φασιστικά καθεστώτα.

Οι αγωνιζόμενοι κάτοικοι της Χαλκιδικής δεν θα λυγίσουν στα τάγματα εφόδου της τρικομματικής κυβέρνησης που έχει γίνει μπράβος των Καναδών χρυσοθήρων και του Μπόμπολα. Ο αγώνας τους έχει γίνει πλέον υπόθεση όλου του ελληνικού λαού. Ο αγώνας τους θα συνεχιστεί και θα δυναμώσει ενάντια στο ορυχείο-εργοστάσιο του χρυσού θανάτου.

Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί στην ανάπτυξη του κινήματος αλληλεγγύης και στη μαζική απαίτηση να αφεθούν ελεύθεροι οι συλληφθέντες και να σταματήσουν οι διώξεις και τα αστυνομικά πογκρόμ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η ΚΥΠΡΟΣ ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΝΟΙΚΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΔΑΦΝΗΣ - ΥΜΗΤΤΟΥ - Νοτίων Προαστίων

Απευθυνόμαστε σε κάθε εργαζόμενο, άνεργο, νεολαίο, συνταξιούχο του Δήμου μας, που ζει την κόλαση που δημιούργησε η Τρόικα, το ΔΝΤ και οι ντόπιοι υποτακτικοί τους.
Η σημερινή παγκόσμια κρίση, η λεγόμενη κρίση χρέους, ένα και μόνο ορισμό και όνομα έχει: Είναι κρίση του παγκόσμιου καπιταλιστικού – ιμπεριαλιστικού συστήματος που τα σπασμένα καλούνται να πληρώσουν οι λαοί και ειδικά αυτοί που βρίσκονται κάτω από την ιμπεριαλιστική εξάρτηση. Ειδικά στη χώρα μας η διπλή εξάρτηση από ΗΠΑ και ΕΕ όπως και οι μεταξύ τους ανταγωνισμοί έχουν σαν αποτέλεσμα η κρίση να παίρνει τραγικές διαστάσεις.
- Το γκρέμισμα όλων των στοιχειωδών εργατικών δικαιωμάτων, η ουσιαστική κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, τα μεροκάματα, οι μισθοί και οι συντάξεις πείνας που έχουν καταδικάσει το Λαό μας στην ανέχεια και την απόγνωση, η υποβάθμιση της δημόσιας υγείας και παιδείας είναι έργο του καπιταλισμού και της εξάρτησης.

- Με 1,5 εκατομμύριο ανέργων να λιμοκτονεί και ποσοστό πάνω από 60% της νεολαίας να ψάχνει να βρει απελπισμένα οποιαδήποτε δουλειά, χωρίς όνειρα και ελπίδα για το μέλλον, πρέπει να βροντοφωνάξουμε, ότι το γεγονός αυτό είναι έργο του καπιταλισμού και της εξάρτησης.
- Το ξεπούλημα όλων των πλουτοπαραγωγικών πόρων της χώρας μας πάνω και κάτω από ξηρά και θάλασσα, η ανεπανόρθωτη καταστροφή του περιβάλλοντος από « επενδυτές» που αφήνουν πίσω τους καμένη γη, είναι αποτέλεσμα του καπιταλισμού και της εξάρτησης.
- Η αναβίωση του φασισμού και η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής, το κτύπημα κάθε εστίας αντίστασης στη βάρβαρη πολιτική τους, το φίμωμα και η καταστολή κάθε δίκαιης και ζωντανής κραυγής διαμαρτυρίας των εργαζομένων και της νεολαίας, είναι αποτέλεσμα του καπιταλισμού και της εξάρτησης.

Μέσα σ’ αυτό το αντιδραστικό περιβάλλον όλοι οι δημοκρατικοί άνθρωποι που αποτελούν την πλειοψηφία του Λαού μας καλούμαστε να οργανωθούμε , να συντονιστούμε και να αντισταθούμε για να ενισχύσουμε τους ήδη μικρούς και μεγάλους αγώνες που έχει δώσει ο Λαός μας, ώστε οι αγώνες αυτοί να έχουν αποτέλεσμα, να φρενάρουν την επίθεση του συστήματος και ν’ ανοίξουν το δρόμο της ανατροπής του.
Ενάντια σε κάθε είδους αυταπάτες και εύκολες λύσεις, ενάντια σε κάθε λογική ανάθεσης της λύσης των δικών μας προβλημάτων σε τρίτους, που μετατρέπουν το Λαό σε παρατηρητή – ακροατή, πρέπει να αντιτάξουμε τη δική μας ενεργή συμμετοχή, ώστε να ενισχυθούν οι υπάρχουσες εστίες αντίστασης και να δημιουργηθούν νέες, όπου ζει, εργάζεται και δρα καθένας μας.

ΠΑΡΤΕ ΜΕΡΟΣ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΔΑΦΝΗΣ – ΥΜΗΤΤΟΥ – Νοτίων Προαστίων

ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΙ

ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΥΜΗΤΤΟΥ

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 14 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΣΤΙΣ 11π.μ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΠΕΙΡΑΙΑΣ: ΑΝΟΙΧΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΜΕΤΩΠΟΥ ΠΑΛΗΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ 14 ΑΠΡΙΛΗ, 6:00μμ, ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

«ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ», ΕΜΜ. ΜΠΕΝΑΚΗ 70, ΑΜΦΙΑΛΗ

Η υποταγή, οι μισθοί και οι συντάξεις πείνας, η απλήρωτη εργασία, η μαζική ανεργία, τα χαράτσια, η φτώχεια και η εξαθλίωση, η κατάργηση κάθε έννοιας «κοινωνικής πρόνοιας», παιδείας, υγείας, η κατάργηση κάθε εργατικής-λαϊκής κατάκτησης και η επιβολή του εργασιακού και κοινωνικού μεσαίωνα, το σφαγείο της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ αποτελούν τον μονόδρομο του συστήματος και των πολιτικών του εκφραστών.

Εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, νέοι,
Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΔΡΟΜΟΣ είναι αυτός που ανοίγει ο λαός με τον αγώνα του. Τον δρόμο της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, της ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΠΑΛΗΣ και της ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ σε καλούμε να ανοίξουμε και να διαβούμε. Το μόνο δρόμο που εγγυάται στο λαό από τη πιο μικρή ανακούφιση ως τις μεγαλύτερες ανατροπές, που αποτελεί την πραγματική διέξοδο. Αυτή η κατεύθυνση να παλέψουμε ώστε να πάρει σάρκα και οστά στους δήμους της Πειραϊκής περιφέρειας. Η μαζική ανεργία και η πείνα που θερίζει τα φτωχά λαϊκά-εργατικά νοικοκυριά δεν απαντιέται με την φιλανθρωπία του κεφαλαίου και των εργοδοτών, του κράτους και των δήμων, της εκκλησιάς, των ΜΚΟ αλλά και των πολιτικών δυνάμεων του συστήματος. Αντιθέτως, ένα στόχο έχουν όλοι αυτοί, να μας κάνουν ελεήμονες και επαίτες, για να αποδεχτούμε την «κακιά μας μοίρα». Στην εφιαλτική πραγματικότητα των μνημονίων έρχονται οι δήμοι, οι ΜΚΟ και η εργοδοτική συνδικαλιστική ηγεσία της ΓΣΕΕ (που πλέον έγινε εργοδότης) να ανασυστήσουν, μέσω των ΚΟΧ, το δουλεμπόριο. Ενοικιάζοντας εργαζόμενους-«ωφελούμενους», με τέτοιες εργασιακές σχέσεις που θα ζήλευε το σκλαβοπάζαρο της COSCO.

Ούτε βέβαια απαντιέται βαφτίζοντας την φιλανθρωπία «αλληλεγγύη» όπως κάνουν δυνάμεις που αναφέρονται στα προβλήματα του λαού, στην αριστερά και το κίνημα. Αποφεύγοντας λοιπόν, συστηματικά να οργανώσουν τον αγώνα του λαού και των εργαζομένων όλοι κάνουν «αλληλεγγύη». Από τις δημοτικές παρατάξεις ως και το Ε.Κ.Πειραιά μοιράζουν τρόφιμα.
Το δικαίωμα στη ζωή, στη δουλειά και το ψωμί, ΚΑΤΑΚΤΙΕΤΑΙ. Μοναδικός εγγυητής των δικαιωμάτων αυτών είναι οι λαϊκοί-εργατικοί αγώνες. Μόνο ως βοηθητικό μέσω των αγώνων μπορεί η αλληλεγγύη να αποκτά ταξικά χαρακτηριστικά και να μην εκφυλίζεται σε φιλανθρωπία. Αγώνες ενάντια στον αντίπαλο που σφετερίζεται το πλούτο που παράγει η εργατική τάξη. Και ο αντίπαλος έχει όνομα και πρόσωπο. Είναι το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Είναι ο καπιταλισμός και ο ιμπεριαλισμός που σε περιόδους κρίσης φανερώνουν το πιο άγριο, αποκρουστικό και απάνθρωπο πρόσωπο τους. Από τη μια, το ντόπιο κεφάλαιο εξαπολύει βάρβαρη και ταξική επίθεση για να πληρώσει ο λαός και εργατική τάξη την κρίση του συστήματος. Από τη άλλη, η εξάρτηση της ντόπιας κεφαλαιοκρατίας από τους ιμπεριαλιστές (ΗΠΑ-ΕΕ) που οδήγησε τη χώρα στο σταδιακό παραγωγικό μαρασμό και σήμερα στο ξεπούλημα, καταστροφή, στη φτωχοποίηση του λαού. Τώρα που οξύνονται επικίνδυνα οι ανταγωνισμοί των ιμπεριαλιστών για το μοίρασμα του κόσμου, των αγορών, τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών και ενεργειακών δρόμων, απειλούν τους λαούς της περιοχής με νέους πολέμους.

Εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, νέοι,
αυτό το σύστημα δεν εξανθρωπίζεται. Η σαπίλα και η βαρβαρότητα του, η δομική κρίση και το «χρέος» του δεν διαχειρίζονται προς όφελος του λαού. Οι εκλογικές αυταπάτες, για να έρθουν οι όποιοι «σωτήρες», καλλιεργούν την ανάθεση στους «ειδικούς» και στερούν την πρωτοβουλία από το λαό και την πάλη του. Καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να λύση το πρόβλημα του λαού, μόνο ο ίδιος ο λαός μέσα από την πάλη του. Τη δύναμη των λαϊκών-εργατικών αγώνων σκιάζεται το σύστημα και οι κυβερνήσεις του. Για αυτό κλιμακώνουν την κρατική τρομοκρατία, οχυρώνονται με μηχανισμούς καταστολής, φασιστικοποιούν τη δημόσια ζωή, προκειμένου να καθυποτάξουν κάθε φωνή αντίστασης, κάθε συλλογική διεκδίκηση.
Σε αυτή τη βάση σας καλούμε να συγκροτήσουμε ένα μέτωπο πάλης, ένα ανοιχτό σχήμα στη περιοχή μας που θα αποτελεί εργαλείο δράσης και αγώνα. Που θέλει να συμβάλει, με τη λογική της ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ, στην οργάνωση, ανάπτυξη και νικηφόρα έκβαση των αγώνων σε τοπικό αλλά και κεντρικό επίπεδο. Για να γίνει κάθε γειτονιά εστία ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ. Για να διεκδικήσουμε αυτά που μας ανήκουν. Για να κατακτήσουμε ξανά το δικαίωμα στη δουλειά, στην εκπαίδευση, στην υγεία, στη δημοκρατία, στη ζωή. Για να σταματήσουμε το ξεπούλημα και να διεκδικήσουμε ελευθέρους χώρους και καθαρό περιβάλλον. Χωρίς τους ψεύτικους διαχωρισμούς που μας επιβάλουν (ντόπιοι-μετανάστες, ιδιωτικοί-δημόσιοι, κομματικοί- ακομμάτιστοι κ.α.). Για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής. Για να σπάσουν τα δεσμά της εξάρτησης και να ανοίξει ο δρόμος για συνολικότερες κοινωνικές ανατροπές.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Για την εσωτερική αντιπαράθεση στο ΚΚΕ

Η όξυνση της εσωκομματικής αντιπαράθεσης στο ΚΚΕ έχει γίνει αντικείμενο ποικίλων σχολιασμών αλλά και (α)πολιτικών κουτσομπολιών από διάφορους χώρους μέχρι τον αστικό τύπο. Σε αυτό έχει συνεργήσει και ο χειρισμός του ΠΓ του ΚΚΕ, το οποίο, μέσω τοποθετήσεων κορυφαίων στελεχών του, με μπόλικη εξαλλοσύνη, ταμπουρώνεται γύρω από το γνωστό και απολίτικο παιχνίδι της παγκόσμιας συνομωσίας «ενάντια στο κόμμα» και της ποινικοποίησης των αμφισβητήσεων, για να παρακάμψει τα πολιτικά ζητήματα.
Δε μας ενδιαφέρουν καθόλου τα κουτσομπολιά και ο πόλεμος χαρακωμάτων μηχανισμών. Μας ενδιαφέρουν μόνο τα πολιτικά ζητήματα που έχουν αναδειχθεί. Σε αυτά, λοιπόν, έχουμε να πούμε τα εξής:

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Όχι στην ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ!

Στις 28 του Μάρτη, πραγματοποιήθηκε η λαϊκή συνέλευση που κάλεσε το σωματείο εργαζομένων στην ΕΥΑΘ(εταιρεία ύδρευσης- αποχέτευσης Θεσσαλονίκης), για να οργανωθεί ο αγώνας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση.
Η ανταπόκριση από συλλογικούς φορείς, σωματεία, πρωτοβουλίες και επιτροπές κατοίκων, κόμματα και κατοίκους της πόλης, ήταν μεγάλη. Μετά από μια μεγάλης διάρκειας συνέλευση, όπου συζητήθηκε η αναγκαιότητα της ενημέρωσης του λαού της Θεσσαλονίκης, συγκροτήθηκε συντονιστικό αγώνα.
Στις 3 του Απρίλη, έγινε η πρώτη συνεδρίαση του συντονιστικού αγώνα, όπου συζητήθηκε το θέμα της εμπλοκής του λαού της Θεσσαλονίκης στον αγώνα. Βέβαια, για να επιτευχθεί αυτό, χρειάζεται συζήτηση, ώστε να κατανοηθεί ότι ο λαός χρειάζεται να βγει και να αγωνιστεί. Σε αυτή τη βάση, θα οργανωθούν συνελεύσεις στις γειτονιές, όπου υπάρχουν και δρουν πρωτοβουλίες κατοίκων, θα ενημερωθούν τα σωματεία, θα γίνουν παρεμβάσεις ενημέρωσης στο κέντρο της πόλης. Ακόμα, θα επιχειρηθούν πορείες στις γειτονιές, με σκοπό να οργανωθεί πορεία στο κέντρο της πόλης.
Θα πρέπει, όμως, οπωσδήποτε να κατανοηθεί ότι η συμφωνία στο αίτημα «Να μην ιδιωτικοποιηθεί η ΕΥΑΘ» είναι η βάση της κοινής δράσης και ότι ένα τέτοιο «μικρό» αίτημα θα φέρει την πιο μεγάλη συμμετοχή. Ένα τέτοιο αίτημα είναι που μπορεί να βγάλει κόσμο στον δρόμο. Η μίνιμουμ συμφωνία είναι αυτή που φέρνει την μάξιμουμ κινητοποίηση.
Η ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ σχεδιάζεται χρόνια τώρα. Φρεναρίστηκε από κινητοποιήσεις κύρια των εργαζομένων, αλλά επέστρεψε πιο αποφασιστικά στο προσκήνιο, με τα μνημόνια της κυβέρνησης και της τρόικας, που ξεπουλούν όσο-όσο την γη, τον αέρα και την θάλασσα. Ο μνηστήρας της ΕΥΑΘ είναι η ΣΟΥΕΖ, που έχει την πρώτη θέση στην εκμετάλλευση του νερού στον κόσμο.
Τα σχέδια τους για το νερό μπορούν να ανατραπούν μόνο από ένα πλατύ λαϊκό μέτωπο αντίστασης στην ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ, που θα οργανώσει τον αγώνα του λαού και θα παλέψει μαζί με το λαό. Σ’ αυτο το μέτωπο δεν χωράνε δυνάμεις που βάζουν πλάτη στις ιδιωτικοποιήσεις, που στέλνουν στα δικαστήρια όσους αγωνίζονται για τον τόπο τους. Χωράνε όλοι αυτοί που θέλουν φθηνό και καθαρό νερό για όλο το λαό, αυτοί που αντιστέκονται και φωνάζουν «Παιδεία, Υγεία,Ρεύμα και Νερό, δεν είναι εμπορεύματα ανήκουν στο λαό!»

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Όχι στο χαράτσι των πεζοδρομίων στο Δήμο Υμηττού–Δάφνης

Σε ένα σύντομο χρονικό του προβλήματος που έχει ονομαστεί «χαράτσι των πεζοδρομίων» στον Υμηττό μπορούμε να αναφέρουμε τα εξής. Αρκετά χρόνια πριν, η τότε δημοτική αρχή ξήλωσε τα πεζοδρόμια του μισού δήμου με πρόφαση την ανάπλασή τους σύμφωνα με τις «ευρωπαϊκές προδιαγραφές».
Το έργο αυτό, καθαρά ψηφοθηρικό και έργο βιτρίνας, αρχικά αποφασίστηκε και διαφημίστηκε σαν να επρόκειτο να γίνει με δημόσια χρηματοδότηση από την Ε.Ε. Στη συνέχεια όμως κάποια μέλη του ΔΣ, για δικές τους ενδοπαραταξιακές αντιθέσεις και μικροκομματικούς λόγους, σαμποτάρισαν την κατασκευή του έργου, με αποτέλεσμα η χρηματοδότησή του από την Ε.Ε. να μην προχωρήσει. Ο δήμαρχος όμως και η πλειοψηφία του ΔΣ, παρά το ναυάγιο της χρηματοδότησης από την Ε.Ε., αποφάσισαν να το πραγματοποιήσουν, βασιζόμενοι σε έναν αντιλαϊκό νόμο που βαπτίζει τα δημόσια έργα ιδιωτικά και να το χρεώσουν σε μια μερίδα μόνο δημοτών.
Το έργο πραγματοποιήθηκε και όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων έβριθε από:
- Παρατυπίες του ίδιου του νόμου, όπως η εξαπάτηση των δημοτών και η μη ενημέρωσή τους γι’ αυτό που τους περιμένει, η χρέωση με βάση το τετραγωνικό και όχι το τρέχον μέτρο, όπως ορίζει ο νόμος.
- Εργολαβικά τρικ, όπως η δημοπράτηση του έργου σε δύο φάσεις με μεγάλη διαφορά εργολαβικής έκπτωσης για κάθε φάση.
- Κακοτεχνίες που σε πολλές περιπτώσεις είναι επικίνδυνες για τους πεζούς, πλημμύρισμα μαγαζιών και κυρίως «αφανείς» εργασίες οι οποίες, παρ’ ότι δεν πραγματοποιήθηκαν, φούσκωσαν το κόστος.
Το καλύτερο; Με το τελείωμα του έργου και εν μέσω κρίσης άρχισαν να φτάνουν στους ιδιοκτήτες τα τσουχτερά εντάλματα, που άρχιζαν από μερικές εκατοντάδες μέχρι αρκετές χιλιάδες ευρώ. Όταν ήρθε στην επιφάνεια το πρόβλημα, με πρωτοβουλία των ΛΑΚ δημιουργήθηκε επιτροπή κατοίκων και η υπόθεση πέρασε στα χέρια των δημοτών μετά από δημόσιες συνελεύσεις. Με διαμαρτυρίες στα ΔΣ, με μαζικές κινητοποιήσεις και συνεχή ενημέρωση, αψηφώντας την τρομοκρατία, πρόστιμα, εφορίες κ.λπ., το μεγαλύτερο μέρος των δημοτών αρνήθηκε να πληρώσει το χαράτσι.
Στο τελευταίο ΔΣ του δήμου στις 26/2/2013 και για πολλοστή φορά οι κάτοικοι κινητοποιήθηκαν από την επιτροπή και συμμετείχαν μαζικά και μαχητικά σε παρέμβαση της κίνησης στο ΔΣ του δήμου, διεκδικώντας το δίκιο τους. Κάτω από αυτή τη μεγάλη πίεση των δημοτών το ΔΣ σε νέα συνεδρίασή του στις 23/4/2013 αποφάσισε να παγώσει το χρέος μέχρι τον Ιούλιο του 2014 και να προχωρήσει στην έρευνα των καταγγελιών των δημοτών. Αυτό θεωρείται σαν πρώτο βήμα και μια πρώτη νίκη που οι κάτοικοι πέτυχαν με τον αγώνα τους, για να μην πληρωθεί τελικά το χαράτσι.
Στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, ένας εκ των τριών δημοτών που πήρε το λόγο είπε τα εξής εκ μέρους του Συντονιστικού:

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΧΑΝΙΑ: Προκλήσεις της Χρυσής Αυγής με την κάλυψη της αστυνομίας

Οργή και θυμό έχει προκαλέσει στο δημοκρατικό κόσμο των Χανίων η προκλητική συμπεριφορά του φασιστότσουρμου που σε κατάσταση μέθης, το βράδυ της Τρίτης, ώρα 2-4, περιφέρονταν στην πόλη χτυπώντας μετανάστες και προκαλώντας αριστερούς, δημοκράτες και εργαζόμενους της πόλης, που δυσφορούσαν με τη συμπεριφορά τους.
Μόνο μετά τη μαζική κατακραυγή από κόσμο και αριστερές οργανώσεις, έγιναν κάποιες προσαγωγές χρυσαυγιτών. Αντίθετα υπήρξαν συλλήψεις αγωνιστών που διαμαρτύρονταν για τη φασιστική πρόκληση ενώ η σύλληψη της δασκάλας-μέλους της ΚΕΕΡΦΑ μετατράπηκε σε ολονύχτια κράτηση.
Η αποθράσυνση της Χ.Α. στα Χανιά των δημοκρατικών παραδόσεων ενθαρρύνεται από τη βιομηχανία πολιτικών διώξεων, που είναι σε εξέλιξη στην πόλη και συμπληρώνει το αντιδραστικό πλαίσιο της φασιστικοποίησης που απλώνεται σ’ όλη τη χώρα και στοχεύει στην τρομοκράτηση των εργαζόμενων και της νεολαίας, για να μην εκδηλώνεται η οργή τους μαζικά και αγωνιστικά. Ταυτόχρονα, οφείλεται στην αδυναμία του αριστερού κινήματος της πόλης να κινητοποιήσει μαζικά το χανιώτικο λαό για την υπεράσπιση των δημοκρατικών του δικαιωμάτων.
Δυστυχώς μια σειρά δυνάμεις της αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου υποβαθμίζουν πολιτικά αυτή την επικίνδυνη πολιτική του συστήματος, μιλώντας για αυτόνομη δράση της τοπικής αστυνομίας και των χρυσαυγιτών. Οι ίδιοι δε βλέπουν φασιστικοποίηση της πολιτικής του συστήματος σε βάρος των μαζών αλλά αναφέρονται στον κοινωνικό φασισμό με χαρακτηριστικό κείμενο υπογραφών που κυκλοφορεί, αλλά και σε αφίσα της Ενωτικής Πρωτοβουλίας (ΕΑΑΚ). Από την άλλη, αυτή τη φορά το ΚΚΕ κινητοποιήθηκε αλλά με το γνωστό κομματικό τρόπο και χωρίς μέχρι στιγμής να έχει συμμετάσχει σε καμιά σχετική σύσκεψη.
Πρόταση της οργάνωσής μας εδώ και βδομάδες για τη διοργάνωση παλλαϊκού αντιφασιστικού συλλαλητηρίου, μέχρι την ώρα που γράφεται η ανταπόκριση, δεν έχει γίνει δεκτή. Για μας είναι ξεκάθαρα τρία βασικά ζητήματα.
1. Η φασιστοσυμμορία της Χ.Α. αποθρασύνεται στο πλαίσιο της συνολικότερης φασιστικοποίησης, η οποία είναι κεντρική πολιτική επιλογή του συστήματος, και στην πόλη μας εκφράζεται με καλέσματα σε ανάκριση και διώξεις πολλών δεκάδων αγωνιστών.
2. Η κινηματική κάμψη έχει τις πολιτικές εξηγήσεις της, όμως ταυτόχρονα ο λαός συνεχίζει να οργίζεται με το σύστημα που του στερεί τη ζωή.
3. Η μαζική κινητοποίηση του κόσμου είναι αναγκαία, εφικτή και ικανή να απομονώσει κάθε έκφραση τρομοκρατίας και εκφασισμού του κράτους και του παρακράτους και πάντα μονόδρομος για την υπεράσπιση της ίδιας της ζωής του κόσμου της δουλειάς.
Είναι σίγουρο πως κοινός παρονομαστής σε μια σειρά δυνάμεις της αριστεράς είναι δυστυχώς η ανεμπιστοσύνη στο λαό. Ταυτόχρονα η υποτίμηση της αξίας της μαζικής του κινητοποίησης ή η υποταγή στις παραλυτικές εκλογικές αυταπάτες που σπέρνει ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δίνει παράλληλα εξετάσεις και αποφεύγει να ενοχοποιηθεί για συμβολή στην αγωνιστική κινητοποίηση του λαού.
Ανακοίνωση για τη φασιστική πρόκληση εξέδωσε η Πρωτοβουλία Αντίστασης, συνεχίζοντας συγχρόνως να παλεύει με αυτόνομες παρεμβάσεις στο λαό και επιδιώκοντας επίμονα την κοινή δράση για τη μαζική κινητοποίηση του χανιώτικου λαού, με στόχο το σπάσιμο της κρατικής και παρακρατικής τρομοκρατίας.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

70 χρόνια από την άγρια δολοφονία του. Σίμος Κερασίδης, ο ανυπότακτος λεβεντονιός. Παρουσίαση του ιστορικού μυθιστορήματος «Στο Ρύγχος του Λύκου»

Ο Σίμος Κερασίδης υπήρξε μια θρυλική μορφή του αντιστασιακού-απελευθερωτικού αγώνα στα χρόνια της τριπλής κατοχής στην Θεσσαλονίκη και ευρύτερα, στην Μακεδονία. Επίσης του κομμουνιστικού κινήματος από τα τις αρχές της δεκαετίας του Τριάντα και ειδικά στα σκληρά χρόνια της Μεταξικής δικτατορίας. Πλούσια στα όρια της μυθιστορίας η δράση και η σύντομη ζωή του, σταμάτησε απότομα πριν εβδομήντα χρόνια, τον Απρίλη του 1943. Δολοφονήθηκε άνανδρα και βασανιστικά από έλληνες συνεργάτες των κατακτητών μαζί με τους συντρόφους του, στην Δυτική Μακεδονία. Αυτόν τον σημαντικό αλλά στους πολλούς άγνωστο αγωνιστή έχει κεντρικό πρόσωπο το ιστορικό μυθιστόρημα «Στο Ρύγχος του Λύκου» του θεσσαλονικιού λογοτέχνη Σίμου Κερασίδη, που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό από τις εκδόσεις Πηγή. Ο συγγραφέας είναι ανιψιός του αγωνιστή και φέρει το ίδιο όνομα. Πρωτοεμφανίστηκε στην ελληνική λογοτεχνία το 1995 με την συλλογή διηθημάτων «το τραμ» και από τότε εξέδωσε τρία μυθιστορήματα μια αυτοβιογραφική ιστορία για την Θεσσαλονίκη και την Τούμπα ένα λεύκωμα για την Τούμπα των προσφύγων.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η περιοχή σε βρασμό- οι λαοί σε κίνδυνο! Αντιιμπεριαλιστικό ΟΧΙ σε όλους τους προστάτες

Οι εξελίξεις γύρω από την κορύφωση της Κυπριακής κρίσης, με χαρακτηριστικό χρονικό τους σημείο το προτελευταίο Σαββατοκύριακο του Μάρτη, αποτέλεσαν μια πολύ πυκνή αποτύπωση των αντιθέσεων και των επιδιώξεων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων σε θερμές συνθήκες. Αντιθέσεις και επιδιώξεις που συνδέονται με κρίσιμο τρόπο με τα παγκόσμια συμφέροντά τους, δηλαδή με το ζήτημα της αναζήτησης-διαμόρφωσης των στρατηγικών συμμαχιών, μέσα από τις οποίες θα διεκδικηθεί η παγκόσμια κυριαρχία και η… παγκόσμια ιεραρχία. Αντιθέσεις και επιδιώξεις που, καθώς εξελίσσονται, επιβάλλουν και προκαλούν από αναπροσαρμογές έως πανικό στη στάση των υποτελών και εξαρτημένων αστικών τάξεων της περιοχής, οι οποίες αναζητούν να βρουν πού θα εντάξουν τις δικές τους φιλοδοξίες ή απλώς τη σωτηρία τους.
Τα ζητήματα που αναδείχτηκαν στα πλαίσια της Κυπριακής κρίσης δεν γεννήθηκαν βέβαια από την αρχική απόφαση του Γιουρογκρούπ σχετικά με τις τράπεζες της Κύπρου και δεν έκλεισαν με την απόφαση που τελικά επικράτησε σε σχέση με το ζήτημα αυτό -που ακόμα και αυτή παραμένει «αδιευκρίνιστη» σε πολλές κρίσιμες «λεπτομέρειες» της. Όλα όσα αναδείχθηκαν αποτελούν σημερινή έκφραση των κρίσιμων ζητημάτων του «κόσμου που προέκυψε» μετά από τις καταρρεύσεις του 89-91, των στόχων που αυτός έθεσε στην ημερήσια ιμπεριαλιστική διάταξη, των επεμβάσεων, των πολέμων, των κάθε είδους συγκρούσεων που από τότε ως σήμερα εξελίσσονται. Όλα αυτά θα συνεχίσουν να εξελίσσονται σε όλα τα μέτωπα και σε όλους τους πολέμους μεταξύ των ιμπεριαλιστών, αλλά βέβαια και ανάμεσα στους λαούς και τους ιμπεριαλιστές. Αν κάτι, ωστόσο, επιβεβαιώθηκε, είναι πως αυτή η «γωνιά» της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά και συνολικά η ευρύτερη περιοχή από τα Βαλκάνια ως τον Καύκασο και τη Μ. Ανατολή, συμπυκνώνει με δραματικό και κρίσιμο τρόπο τη σύμπλεξη της κρίσης με τις ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Είναι μια περιοχή που έχει το «προνόμιο» να συγκεντρώνει τις αντιθέσεις της Δύσης με την «Ανατολή» , τις αντιθέσεις που διατρέχουν το εσωτερικό της Δύσης, και στην οποία ταυτόχρονα είναι ανοιχτοί μεγάλοι, παλιοί και νέοι λογαριασμοί των λαών με τον ιμπεριαλισμό. Εδώ, λοιπόν, και ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες, καθόλου δεν μπορούν να σταθούν οι θεωρίες της «ειρηνικής συνύπαρξης» των λαών με τους ιμπεριαλιστές στις όποιες σημερινές, συστημικές ή «αριστερές», εκδοχές τους. Κάθε στιγμή, οι υποτιθέμενες «καθαρά οικονομικές» αποφάσεις και επιβολές αναδύουν τη μυρωδιά του μπαρουτιού, των σχεδίων κυριαρχίας που κουβαλούν τα αεροπλανοφόρα και οι πύραυλοι. Και όσο κι αν πασχίζουν οι κυρίαρχοι να στρέψουν το βλέμμα των λαών και του λαού μας στο λεγόμενο «Ευρωπαϊκό οικοδόμημα» και να τους το παρουσιάσουν σαν ένα ειρηνικό, πολιτικό, οικονομικό σχέδιο, ολοένα θα αποτυχαίνουν. Γιατί αυτό θα αποκαλύπτεται ως κομμάτι του πάζλ των βάρβαρων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των αιματηρών σχεδίων τους. Ας δούμε, όμως, πιο συγκεκριμένα μερικά βασικά στοιχεία από τις τελευταίες εξελίξεις.

Τα πολλά και ισχυρά εργαλεία των ΗΠΑ
Ακριβώς τις ημέρες που κορυφωνόταν ο ευρωπαϊκός (γερμανικός) εκβιασμός στην Κύπρο, ο Ομπάμα επισκέφθηκε το γειτονικό σε αυτήν Ισραήλ, σε μια επίσκεψη που οι προφανώς ανύποπτοι ανταποκριτές χαρακτήριζαν «χαμηλών προσδοκιών». Το αποτέλεσμα της όμως, η επαναπροσέγγιση Ισραήλ-Τουρκίας, μετά από τρία χρόνια ρήξης αυτών των δύο ιδιαίτερα σημαντικών δυνάμεων για τα σχέδια του αμερικάνικου παράγοντα στην περιοχή, κάθε άλλο παρά «χαμηλό» είναι για τα αμερικάνικα συμφέροντα! Είναι προφανές, ότι το αποτέλεσμα αυτό δεν προέκυψε κατά τη διάρκεια επίσκεψης Ομπάμα, που έπεισε τον Νετανιάχου να τηλεφωνήσει στον Ερντογάν, αλλά οικοδομήθηκε από τα πριν και ενώ η Ουάσιγκτον γνώριζε βέβαια –μέσω ΔΝΤ- την απόφαση που το Γιουρογκρουπ προωθούσε για την Κύπρο. Ανεξάρτητα, λοιπόν, από το αν οι ΗΠΑ ήταν σε θέση να εξασφαλίσουν και τη χρονική σύμπτωση της απάντησης τους στην Γερμανική κίνηση, το ουσιώδες είναι ότι είχαν την απάντηση. Μια απάντηση μάλιστα που ξεπερνάει κατά πολύ τα όρια της γερμανικής παρέμβασης, καθώς, αν σταθεροποιηθεί η επαναπροσέγγιση Ισραήλ-Τουρκίας, δημιουργεί αυξημένους όρους ελέγχου για τις ΗΠΑ, τόσο σε σχέση με την άντληση και τον έλεγχο των δρόμων μεταφοράς των υδρογονανθράκων της περιοχής, όσο και γενικότερα από την άποψη της γεωπολιτικής κυριαρχίας στην περιοχή. Ο «άξονας» Τουρκίας –Ισραήλ και στο βαθμό που θα τεθεί στην «διάθεση» των ΗΠΑ, είναι φανερό ότι αποτελεί κρίσιμη στρατιωτικοπολιτική προϋπόθεση, για να συνεχίσει και να κλιμακωθεί η παρέμβαση τους στη φλεγόμενη Συρία και στη βάση όλων αυτών, δημιουργεί νέα δεδομένα και πολύ μεγάλες πιέσεις σε Ελλάδα και Κύπρο, που οι αστικές τάξεις τους καλούνται να «ξαναλογαριάσουν» τις γερμανικές «αποκλίσεις τους». Ήδη το δίλημμα «διχοτόμηση ή εκμετάλλευση», που έσπευσε να εκφωνήσει ο Ερντογάν προς την ελληνική πλευρά, ακόμα και αν δεν αποτελεί έναν ως το τέλος αποφασισμένο, αμερικάνικο σχεδιασμό-ενώ σίγουρα εκφράζει τις τούρκικες επιθυμίες- λειτουργεί ως βαριά απειλή πάνω στην κυβέρνηση Σαμαρά, ο οποίος είχε βιαστεί να μιλήσει για «ευρωπαϊκές ΑΟΖ».

Η ρώσικη υποχώρηση-τα γερμανικά όρια
Ταυτόχρονα με όλα αυτά, η Ρωσία υποχρεώθηκε σε αναδίπλωση και υποχώρηση στο Κυπριακό πεδίο από τη Γερμανική κίνηση, καθώς δεν είχε τους όρους για μια συνολική ρήξη με την ΕΕ και τη Γερμανία, γιατί αυτό θα σήμαινε να επιχειρήσει να πάρει υπό τη δική της προστασία την αστική τάξη της Κύπρου, που για μερικά 24ωρα βρέθηκε μετέωρη στο χάσμα της «πολυδιάστατης» εξάρτησης της. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ούτε την αγγλική βάση στο νησί αλλά κυρίως ότι μια τέτοια ρήξη της Ρωσίας με τις Ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, εκτός από όσα θα σήμαινε για τις διμερείς της με αυτούς σχέσεις, πολιτικά θα σήμαινε ότι θα ερχόταν σε μια απευθείας αντίθεση με τις ίδιες τις ΗΠΑ. Κάτι τέτοιο είναι βέβαια έξω από τις δυνατότητες και τις επιλογές της, που βρίσκονται από τακτική άποψη στην αντίθετη κατεύθυνση: στην διατήρηση-διεύρυνση και αξιοποίηση του δυτικού ρήγματος που προκάλεσε η αμερικάνικη επέμβαση στο Ιράκ το 2003. Και σε αυτή τη φάση, η ρώσικη πλευρά επεδίωξε συνεννόηση με τους ευρωπαίους, στη συνάντηση που είχαν στη Μόσχα κατά την εξέλιξη της κρίσης. Γράφτηκαν, μάλιστα, και διάφορα για «ανταλλάγματα» που εξασφάλισαν οι Ρώσοι από τη γερμανική πλευρά, για την υποχώρηση τους από την Κύπρο, κυρίως υπό τη μορφή «πολιτικής ανοχής-στήριξης» σχετικά με τις επιδιώξεις της Γκαζπρόμ για την αγορά των ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ. Μια τέτοια εκδοχή δεν είναι έξω από την ταχτική του γερμανικού ιμπεριαλισμού αλλά, ακόμα και αν ισχύουν, η τήρηση τους θα κριθεί στο πραγματικό (ελληνικό) πεδίο και από αυτούς που έχουν τους πιο αποφασιστικούς όρους. Σε κάθε περίπτωση, η όλη εξέλιξη αναφορικά με τη Ρωσία θα μπορούσε να καταγραφεί ως μια τακτική, αλλά όχι ασήμαντη επιτυχία της «Δύσης» εις βάρος της. Μια επιτυχία, όχι μόνο για όσα η Ρωσία έχασε από τη θέση της στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της Κύπρου, αλλά κυρίως για όσα δεν θα μπορεί να επιδιώξει και να διεκδικήσει (ενεργειακά και άλλα) από όσα θα εξελιχθούν στην περιοχή. Αυτές τις εν δυνάμει απώλειες αντανακλούσε κυρίως η ρώσικη νευρικότητα εκείνων των ημερών, μιας και ο ρώσικος ιμπεριαλισμός αντιμετωπίζει ταυτόχρονα πολλές πιέσεις στην ευρύτερη περιοχή. Για παράδειγμα, λίγο πιο βόρεια, στη Σερβία, ο Ρώσος πρέσβης δήλωνε, μερικές μέρες μετά την κορύφωση της Κυπριακής κρίσης, πως η χώρα (δηλαδή η Σερβία) πρέπει να ενταχθεί στην «ζωτική ισχύ της Ρωσίας» και να απορρίψει τις διαδικασίες για έναρξη διαπραγματεύσεων με την ΕΕ.
Παρ’ όλα αυτά, αυτό που δεν έχει κριθεί ακόμα είναι το «ποιος» από τη Δύση θα πιστωθεί τελικά αυτή την επιτυχία σε βάρος της Ρωσίας! Η γερμανική πλευρά, εκτός από στρατιωτικά ανίσχυρη δείχνει και αρκετά «μόνη» της, ιδιαίτερα αν πάρουμε υπόψη μας και τη γαλλική στάση, που σε κάθε ευκαιρία δηλώνει την προθυμία της για πιο «αποφασιστική παρέμβαση» απέναντι στη Συρία! Προφανώς, ο γαλλικός ιμπεριαλισμός, όντας υποσκελισμένος από τη γερμανική οικονομική υπεροχή εντός της ΕΕ, αναζητεί μεταφορά του ανταγωνισμού στο πεδίο που γνωρίζει ότι υπερτερεί. Όμως, αυτή η «γαλλική τάση» προς το στρατιωτικοπολιτικό πεδίο δεν αποτελεί μια ιδιομορφία του «νέου ανέμου» που έφερε ο Ολάντ. Στην πραγματικότητα, η τάση αυτή της μεταφοράς των ανταγωνισμών στο θερμό πεδίο των περιφερειακών επεμβάσεων-συγκρούσεων είναι το κύριο συμπέρασμα που αναδείχτηκε από την Κυπριακή κρίση. Με άλλα λόγια, αναδείχτηκε πως οι οικονομικοπολιτικές ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις που θέλουν να στοιχίσουν υποτελείς δυνάμεις, να εξασφαλίσουν όρους στον πολύπλοκο ενεργειακό ανταγωνισμό και να απωθήσουν σε αυτή τη βάση τους ανταγωνιστές τους, αγγίζουν ολοένα περισσότερο ζητήματα κυριαρχίας που απαιτούν την ενεργοποίηση όλων των ιμπεριαλιστικών όπλων, των πραγματικών συμπεριλαμβανομένων. Αυτό είναι και το κύριο χαρακτηριστικό της συσπείρωσης Τουρκίας-Ισραήλ που οικοδόμησε η αμερικάνικη παρέμβαση.

Η χώρα μας και η περιοχή
Με βάση τα παραπάνω, μπορούμε να εκτιμήσουμε πως η χώρα μας, όντας κρίσιμο σημείο διασταύρωσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην περιοχή, μπαίνει μετά την Κυπριακή κρίση σε μια νέα φάση, όσον αφορά τις απαιτήσεις που θα δεχτεί και τους κινδύνους που θα αντιμετωπίσει από τον ανταγωνισμό αυτό. Από το ξεκίνημα της κρίσης ως τώρα, δέχτηκε τα καταιγιστικά πυρά της ιμπεριαλιστικής λεηλασίας στο οικονομικό και κοινωνικό πεδίο. Η επίθεση αυτή είχε και έχει σταθερά στο στόχαστρο της την εργατική τάξη, το σύνολο των λαϊκών δικαιωμάτων και κατακτήσεων και αποτελεί, βέβαια, κοινό τόπο όλων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και δεν πρόκειται ούτε να σταματήσει ούτε να αμβλυνθεί. Όμως, με βάση τα αδιέξοδα του ιμπεριαλισμού και το επίπεδο που έφτασε ο ανταγωνισμός του, δεν είναι πλέον αρκετή! Από τη μια, υπάρχουν κρίσιμα επίδικα που αφορούν στο ποιος ιμπεριαλιστής θα ιδιοποιηθεί τα μεγάλα φιλέτα του εθνικού πλούτου (πχ ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ). Ήδη τα γερμανικά βήματα, για την απόκτηση ελέγχου στην Εθνική Τράπεζα, δίνουν ένα δείγμα για το σε ποιο σημείο έχει φτάσει η αρπαγή του ιστού της χώρας. Από την άλλη, ακόμα πιο σημαντικός και κρίσιμος για το σύνολο των εξελίξεων στην περιοχή είναι ο ρόλος στον οποίο θα διαταχθεί η χώρα, με μοχλό τους μέγιστους γεωπολιτικούς εκβιασμούς που αφορούν τελικά στην ίδια την υπόσταση της. Τα ζητήματα τα σχετικά με την ανακήρυξη (και υπό την έγκριση και εποπτεία ποιων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων) των ΑΟΖ, σε συνδυασμό με το λεγόμενο ενεργειακό ρόλο που θα αναλάβει στην περιοχή, είναι ακριβώς τα ζητήματα της χρήσης της από τους ιμπεριαλιστές ως βάση κυριαρχίας τους στον ανταγωνισμό που εξελίσσεται στην περιοχή. Σε αυτά ακριβώς τα ζητήματα συνίσταται η νέα φάση για την οποία κάναμε λόγο. Από αυτά τα ζητήματα θα καθοριστούν και οι πολιτικές εξελίξεις στο ήδη ταραγμένο και εύθραυστο πολιτικό σκηνικό. Και βέβαια από αυτά τα ζητήματα προκύπτουν οι πιο σοβαροί κίνδυνοι για το λαό μας και τους λαούς της περιοχής, και αντίστοιχα σοβαρές απαιτήσεις και καθήκοντα για το κίνημα και τη λαϊκή πάλη.
Στο κεντρικό πολιτικό πεδίο, υπάρχουν ήδη συγκροτημένες ή υπό διαμόρφωση όλες οι δυνατές επιλογές που θα μπορούσαν να χρειαστούν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, για να προωθήσουν τυχοδιωκτισμούς, εθνικιστικές υστερίες ή «απλώς» τους κλασσικούς «σώφρονες ρεαλισμούς» της υποταγής σε όποια ιμπεριαλιστική απαίτηση. Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι στο χώρο της Δεξιάς έχουν κιόλας διαμορφωθεί 4-5 διαφορετικά κόμματα και ομαδοποιήσεις, ενώ ταυτόχρονα η αντι-Μέρκελ και η αντι-γερμανική κατεύθυνση απλώνεται από τη συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μέχρι φωνές μέσα στα παραδοσιακά της αστικής τάξης εκδοτικά συγκροτήματα. Στον ίδιο καβγά των ιμπεριαλιστών, διαμέσου των ντόπιων τους υποτελών και εκπροσώπων, εντάσσεται προφανώς και η πρόσφατη ανακίνηση-υπενθύμιση της υπόθεσης των υποκλοπών και των «σχεδίων δολοφονίας του Καραμανλή». Και είναι βέβαιο, ότι σε σχέση με όλα αυτά πολλά έχουν ακόμα να δουν τα μάτια μας. Σε κάθε περίπτωση, το DNA της υποτέλειας και της αναζήτησης προστατών και μεγάλων ιδεών που συνόδευσε τη ληξιαρχική πράξη γέννησης και όλη την ως τώρα πορεία της αστικής τάξης, παράγει και θα παράγει μπόλικο πολιτικό προσωπικό αρκούντως ευλύγιστο και ανερμάτιστο, ώστε να είναι κατάλληλο για τα ιμπεριαλιστικά σχέδια στη χώρα και στην περιοχή.
Είναι λοιπόν θεμελιώδης και επείγουσα ανάγκη για το λαό και τη νεολαία να κατακτά και να αναδεικνύει μέσα από την πάλη του την αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση, την απόρριψη όλων των προστατών, την ανάδειξη-υπεράσπιση της ειρήνης, φιλίας, αλληλεγγύης με όλους τους λαούς της περιοχής. Το σύνθημα «εδώ δεν είναι Καναδάς, δεν είναι Ελντοράντο, εδώ είναι ο τόπος μας και κάνουμε κουμάντο», με το οποίο αγωνίζεται ο λαός της Χαλκιδικής, μπορεί να αποτελέσει οδηγό για τη σκέψη και την πάλη συνολικότερα. Ο ορυκτός και κάθε πλούτος της χώρας ανήκει στην εργατική τάξη και το λαό μας! Και γι αυτό, δεν πρέπει ο λαός να δεχτεί κανένα σχέδιο «συνεκμετάλλευσης» του, ανάμεσα στις κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και την αστική τάξη της χώρας. Πολύ περισσότερο που αυτά τα σχέδια συνεκμετάλλευσης, υφαίνονται έτσι, ώστε να πυροδοτήσουν μέχρι και αιματηρές πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ των λαών της περιοχής! Από κάθε άποψη, λοιπόν, τα σχέδια αυτά όχι μόνο δεν είναι σχέδια «ανάπτυξης και ανόρθωσης» της χώρας, αλλά είναι σχέδια λεηλασίας της, σχέδια πολέμων και ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας. Απέναντι σε αυτά τα σχέδια, μέσα στα οποία βολοδέρνει με κάθε προθυμία η αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό, χρειάζεται η εργατική τάξη και ο λαός να αναπτύξουν την αντιιμπεριαλιστική, αντιπολεμική, δημοκρατική τους πάλη. Αχώριστο κομμάτι αυτής της πάλης είναι και η διεκδίκηση για ψωμί και δουλειά. Αυτή η πάλη είναι και η βάση για να χτιστεί το Μέτωπο Αντίστασης και Διεκδίκησης που απαιτείται, με αυτή την πάλη θα «συναντηθεί και θα συνενωθεί» ο λαός μας με τους λαούς και τους ξεσηκωμούς της περιοχής. Αυτός είναι ο δύσκολος αλλά μοναδικός δρόμος, για να διώξουμε όλους τους φονιάδες και τους ληστές, για να ελευθερωθεί η χώρα και η περιοχή από την ιμπεριαλιστική σκλαβιά, για να γίνει ο λαός αφέντης στον τόπο του.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

«Ανάπτυξη»: η περιβολή της καταστροφής της χώρας και της φτωχοποίησης του λαού

Αν η κατάσταση που βιώνει ο λαός δεν ήταν εφιαλτική και πολύ περισσότερο το μέλλον που του ετοιμάζουν, θα μπορούσε να γελάσει κανείς με την «αναπτυξιολογία» που επικρατεί το τελευταίο διάστημα στη χώρα. Το σύνθημα έδωσε ο πρωθυπουργός το Νοέμβρη του ’12, με την λακωνική αλλά «εμπεριστατωμένη» δήλωση, μετά την ψήφιση του προϋπολογισμού, «είναι η ώρα για ανάκαμψη και ανάπτυξη». Από τότε είπε και άλλα ωραία. «Η Ελλάδα βάζει μπρος τις μηχανές για ανάπτυξη από το β' εξάμηνο του 2013», «το 2013 θα αποτελεί έτος τομής, καμπής για την ανάκαμψη (…) η χώρα μας αυτή τη στιγμή ξεπερνάει το μέγιστο σημείο ύφεσης».
Από δίπλα του οι Βενιζέλος, Κουβέλης και σια, μέχρι και ο τελευταίος πολιτικός εκπρόσωπος και παράγοντας υπέρμαχος των μνημονίων, προσφέρουν απλόχερα την καραμέλα της ανάπτυξης. Από δίπλα και το γνωστό δημοσιογραφικό σκυλολόι αλλά και το επιστημονικό δυναμικό, διάφοροι «επιφανείς» πολιτικοί αναλυτές και οικονομολόγοι, για να ντύσουν την καραμέλα με φαντεζί περιτύλιγμα. Θέλουν να πείσουν το λαό ότι «οι θυσίες του έπιασαν τόπο», ότι «η χώρα σώθηκε από τα δεινά με τη βοήθεια των δανειστών-εταίρων», ότι «ξεκινά η αντίστροφη πορεία».
Από τη δική μας μεριά έχουμε κάθε λόγο να το αμφισβητούμε. Όπως άλλωστε αμφισβητήσαμε και αλλά τέτοια. Λ.χ. την «ισχυρή Ελλάδα» ή, παραμονές της κρίσης, τις δηλώσεις του Καραμανλή ότι «το ελληνικό τραπεζικό σύστημα είναι απολύτως ασφαλές και φερέγγυο… ότι η ελληνική οικονομία έχει ικανοποιητικά μεγέθη και ισχυρές αντοχές» και του Αλογοσκούφη «Στην Ελλάδα, ευτυχώς, παρά την επιβράδυνση, είμαστε σε πολύ καλύτερη θέση από όλες τις υπόλοιπες περιοχές του κόσμου και στα πλαίσια της ευρωζώνης…»
Η «ανάπτυξη» προσφέρεται κατ’ αρχάς ως νέο «όραμα» σε συνθήκες γενικευμένης ανεργίας, φτώχειας και εξαθλίωσης. Όμως η πραγματικότητα δεν μπορεί να συντηρήσει τέτοια «οράματα» πλέον. Με σχεδόν 25%-50% περικοπές στο λαϊκό-εργατικό εισόδημα. Με 1.350.181 (ΕΛ.ΣΤΑΤ. Νοέμβριος 2012), με περίπου 1 εκατ. απλήρωτους εργαζόμενους από 3 έως 15 μήνες (σύμφωνα με υπολογισμούς των εργατικών κέντρων και καταγραφή του ΣΕΠΕ). Με εκατοντάδες χιλιάδες να ζουν με έναντι από 100-300 ευρώ. Με εκτίμηση για το ’13 η ανεργία να αγγίξει το 30,1% (ΚΕΠΕ). Με το πιο αισιόδοξο σενάριο για τη σταδιακή ανάκαμψη της εργασίας να προσδιορίζεται στο 2025, ενώ στο πιο απαισιόδοξο το 2027 (ΙΝΕ-ΓΣΕΕ). Με διαμορφωμένους μισθούς στα 400-500 ευρώ. Με μεσαιωνικές εργασιακές σχέσεις. Με τα κρούσματα παιδιών που λιποθυμούν από ασιτία να κάνουν την εμφάνισή τους και στην επαρχία. Με εκατοντάδες χιλιάδες να τρέφονται από συσσίτια. Με κατάρρευση των νοσοκομείων… Με όλα αυτά, για ποια «ανάπτυξη» γίνεται λόγος;
Θα μπορούσε να πει κανείς για την ανάπτυξη των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών, των σκλαβοπάζαρων, την ανάπτυξη για το κεφάλαιο κ.τ.λ. Πράγματι, αυτή είναι η μια πλευρά. Υπάρχει όμως και μια δεύτερη που πρέπει να δούμε.
Κατά πόσο αυτή η καπιταλιστική ανάπτυξη είναι εφικτή, σε αυτές τις συνθήκες κρίσης και σε αυτή τη φάση, για μια χώρα σαν τη δική μας.
Σίγουρα η «αναπτυξιολογία» με την οποία μας λιβανίζουν ολημερίς αποτυπώνει και τις αγωνίες της ντόπιας αστικής τάξης για το ρόλο της, τα πεδία κερδοφορίας και αναπαραγωγής της. Την ίδια στιγμή έχει «χάσει» σχεδόν το 30% του ΑΕΠ, ποσό που αντιστοιχεί σε πολεμικές συνθήκες. Σε αυτές όμως τις αγωνίες δεν μπορεί να δώσει λύση ο ντόπιος εξαρτημένος καπιταλισμός, παρά μόνο τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά αφεντικά του. Αυτή η πλευρά λοιπόν θα λέγαμε ότι καθορίζει το αν, ποτέ και ποια χαρακτηριστικά θα έχει αυτή η επικαλούμενη καπιταλιστική ανάπτυξη.
Σε αυτά τα ερωτήματα επίσης δεν μπορούν να δοθούν συγκεκριμένες απαντήσεις. Αυτές θα προκύψουν σε μια πορεία ως παράγωγο της διαδικασίας που αφορά την αναδιάταξη δυνάμεων. Πρώτα και κύρια των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και κατ’ επέκταση των εξαρτημένων (από αυτές) αστικών τάξεων, το ρόλο που θα τους «μοιράσουν», τη θέση που θα τους «επιβάλουν» στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.
Αυτή η διαδικασία εξελίσσεται σήμερα προκαλώντας σοβαρές αναταράξεις, τον παροξυσμό των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών για το ποιος θα φορτώσει την κρίση στον άλλον, ποιος θα «κατακτήσει» καλύτερες θέσεις ελέγχοντας χώρες, ζώνες και σφαίρες επιρροής, ποιος θα ελέγξει ενεργειακές και πλουτοπαραγωγικές πηγές, ποιος θα ελέγξει τους ενεργειακούς δρόμους. Οι εξελίξεις στην Κύπρο, ως επιπρόσθετο γεγονός σε μια σειρά ανοιχτών μετώπων (κυρίως εξελίξεις στη βόρεια Αφρική, Συρία, ιταλικές εκλογές), αποτελούν παράγωγο αυτής της διαδικασίας, αποτυπώνοντας την ένταση με την οποία διεξάγεται η αντιπαράθεση μεταξύ των ιμπεριαλιστών. Αναδεικνύει την έκταση και το βάθεμα της κρίσης, τα αδιέξοδα του συστήματος. Επιβεβαιώνει την τάση των δηλώσεων του Γιούνκερ μόλις τέσσερις ήμερες πριν από την πρόταση του Eurogroup για την Κύπρο. «Όποιος πιστεύει ότι δεν υφίσταται πλέον το ζήτημα του πολέμου και της ειρήνης, ίσως κάνει ένα τεράστιο σφάλμα. Οι δαίμονες δεν έχουν φύγει, απλώς κοιμούνται, όπως απέδειξε ο πόλεμος στη Βοσνία και το Κόσοβο… Οι συνθήκες στην Ευρώπη του 2013 μοιάζουν εντυπωσιακά με εκείνες που υπήρχαν πριν από 100 χρόνια».
Μιλώντας για την Κύπρο, να μην ξεχνάμε ότι μέχρι πρότινος λανσάρονταν ως παράδειγμα εξωτερικής πολιτικής στη βάση της πολυεξάρτησης από τους ιμπεριαλιστές, για τον τρόπο που μεθόδευσε την ΑΟΖ, για τις έρευνες για τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αεριού. Η σφοδρότατη σύγκρουση των ιμπεριαλιστών για τον έλεγχο του αβύθιστου αεροπλανοφόρου έφερε τη χώρα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και την αστική τάξη με στραπατσαρισμένο το βασικό πεδίο κερδοφορίας της, τον χρηματοπιστωτικό τομέα, εντείνοντας αντίστοιχα τις δικές της αγωνίες.
Ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης, το αν θα γίνει μια επένδυση μεγάλης κλίμακας δεν είναι μόνο ζήτημα οικονομικών μεγεθών και αναλύσεων. Γιατί δεν πάνε οι ιμπεριαλιστές να επενδύσουν στις χώρες των Βαλκανίων, που οι μισθοί έχουν διαμορφωθεί στα 100-150 ευρώ; Γιατί το ελληνικό κράτος δεν πουλάει τις ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ στους Ρώσους που έχουν κάνει την καλύτερη προσφορά; Γιατί ακυρώθηκε η συμφωνία για τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη και υπογράφηκε νέα συμφωνία για τον ΤΑΡ; Γιατί δεν γίνονται επενδύσεις στην Ελλάδα που έχει διαμορφώσει καθεστώς Ειδικών Οικονομικών Ζωνών; Είναι η αβεβαιότητα που γεννά η κρίση για την επένδυση σε ένα τόσο ρευστό περιβάλλον, είναι η γεωπολιτική και η γεωστρατηγική που «βγαίνουν» μπροστά, καθορίζοντας την ημερήσια διάταξη της ενδοϊμπεριαλιστικής σύγκρουσης ακόμα και τον οικονομικό «πόλεμο». Είναι η διαδικασία ξαναμοιράσματος των αγορών και του κόσμου που εξελίσσεται από τους ιμπεριαλιστές.
Με λίγα λόγια, για να γίνουν επενδύσεις τέτοιας κλίμακας που θα επιτρέψουν στην αστική τάξη, στο πολιτικό της προσωπικό και τους παρατρεχάμενούς τους να κάνουν λόγο για ανάκαμψη-ανάπτυξη, χρησιμοποιώντας έστω τους οικονομικούς δείκτες και όχι την κατάσταση του λαού, θα πρέπει να μοιραστεί από τους ιμπεριαλιστές το «χωράφι» που λέγεται Ελλάδα. Αυτή την κατεύθυνση εξυπηρετούν και οι ΑΟΖ για τις οποίες τόσο διάφορα δεξιά-ακροδεξιά μορφώματα όσο και κομμάτια της Αριστεράς μας, εγκαλούν την κυβέρνηση για καθυστερήσεις και αναχωρητισμό. Δυστυχώς, η πραγματικότητα επιβεβαιώνει ότι τόσο σε εξαρτημένες καπιταλιστικές χώρες όσο και σε χώρες του τρίτου κόσμου οι πλουτοπαραγωγικές πηγές αποτέλεσαν «κατάρα» για τους λαούς και «ευλογία» για τους ιμπεριαλιστές.
Επιμένουμε σε αυτή μας την ανάλυση γιατί εκτιμούμε πόσο επικίνδυνα δεδομένα διαμορφώνονται για το λαό της χώρας μας και την εργατική τάξη. Με βάση τα παραπάνω δεν προκύπτει άμεσα η καπιταλιστική ανάπτυξη. Αντιθέτως, αυτό που προκύπτει είναι η καταστροφή και η περαιτέρω ερημοποίηση της χώρας, η διάλυση του εναπομείναντα παραγωγικού ιστού, η μαζική φτωχοποίηση του λαού. Η όποια επένδυση πραγματοποιηθεί, χωρίς να αλλάζει αυτή τη γενική τάση, θα βασίζεται στο τετράπτυχο ξεπούλημα – λεηλασία - καταστροφή του περιβάλλοντος - εργασιακός μεσαίωνας. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των μεταλλείων στη Χαλκιδική.
Επιμένουμε γιατί οι δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά και το κίνημα προσπερνούν αυτήν την ανάλυση και κατ’ επέκταση τα καθήκοντα, θεωρώντας δεδομένη την ανάπτυξη και ανοίγοντας τη συζήτηση «ανάπτυξη για ποιον». Είτε με τις θεωρίες περί αλληλεξάρτησης και ιμπεριαλιστικής Ελλάδας, είτε με αταξικές θεωρήσεις για την ανασυγκρότηση του παραγωγικού ιστού της χώρας, είτε ως εν δυνάμει κυβέρνηση που προσπαθεί να προσελκύσει κεφάλαια.
Επιμένουμε ακριβώς επειδή αυτές μας οι εκτιμήσεις βάζουν αντίστοιχα καθήκοντα αγώνα στις λαϊκές και εργατικές μάζες. Επειδή προετοιμάζουν το λαό χωρίς να του δημιουργούν αυταπάτες. Επειδή αναδεικνύουν την αναγκαιότητα οργάνωσης του λαού και της εργατιάς σε ένα μέτωπο αντίστασης και διεκδίκησης για την ανατροπή της πολιτικής του συστήματος, για την ανατροπή της διπλής κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και της αστικής τάξης. Γιατί θέτουν ως διεθνιστικό καθήκον των λαών στην ευρύτερη περιοχή της Μεσόγειου την αντιιμπεριαλιστική πάλη.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Κανένας δεν θα βάλει χέρι στις συλλογικές διαδικασίες των φοιτητών!

Λίγα λόγια για την απόφαση της συνέλευσης των καθηγητών Οδοντιατρικής

Φανερά «ενοχλημένοι» από την απόφαση της γενικής συνέλευσης του φοιτητικού συλλόγου για κατάληψη ενάντια στο σχέδιο «Αθηνά» και με πρόφαση τη συνακόλουθη παρεμπόδιση συνεδρίου επιστημονικής εταιρείας που διεξαγόταν εκείνες τις μέρες, με απόφασή τους της Παρασκευής 8/3 οι καθηγητές της Οδοντιατρικής Αθήνας βγαίνουν στην επίθεση ενάντια στα δημοκρατικά κεκτημένα των φοιτητών. Παριστάνοντας τους «θιγμένους», αλλά ταυτόχρονα με ύφος «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», προσπαθούν να θέσουν τους όρους τους για το πώς πιστεύουν ότι πρέπει να διεξάγονται οι συνελεύσεις των φοιτητών και να παίρνονται οι αποφάσεις τους.
Σύμφωνα, λοιπόν, με την ανακοίνωσή τους, τα μέλη ΔΕΠ απαιτούν οι γενικές συνελεύσεις να γίνονται εκτός των ωρών διδασκαλίας, αφού πρώτα έχουν ενημερωθεί οι ίδιοι για το τι θα συζητηθεί, καθώς και για το τι προτίθενται οι φοιτητές να αποφασίσουν. Τονίζουν, μάλιστα, ότι, όποια απόφαση και να ληφθεί, δεν είναι απαραίτητα δεσμευτική για τους καθηγητές και τη διοίκηση, όπως και το ότι οι καταλήψεις δεν θα γίνονται αποδεκτές. Και όλα αυτά με την αξίωση να υιοθετηθούν οι απαιτήσεις τους από τους φοιτητές!
«Βαράτε προσοχή, άμαθοι και επιπόλαιοι νέοι! Εκτός από τα φώτα μας ήρθαμε να σας δώσουμε και τα απαραίτητα μαθήματα ζωής. Δεν γίνεται ο τόπος να περνάει τόσες δυσκολίες και εσείς να έχετε το θράσος να αγωνίζεστε. Τι σόι ακαδημαϊκοί πολίτες είστε;». Το καθηγητικό κατεστημένο μίλησε για άλλη μια φορά. Και ξέρασε μπόχα. Πλήρως ευθυγραμμισμένο με το ρόλο που του επιφυλάσσει το σύστημα, προβάλλει όλο και πιο αντιδραστικό μέρα με τη μέρα και απαιτεί υποταγή. Αφού πρώτα τη διδάσκει και με κάθε ευκαιρία τη διακηρύσσει σε όλους τους τόνους, τώρα την απαιτεί.
Ακόμα και αν θυμάται τους φοιτητές υποκριτικά κατά καιρούς, όταν παίζονται τα ιδιαίτερα συμφέροντά του, ακόμα και αν κάποιοι είχαν και έχουν αυταπάτες και πιστεύουν ότι μπορούν να συνδιαλέγονται και να συναποφασίζουν μαζί του. Γι’ αυτό μάλλον δυσκολεύτηκαν να πάρουν θέση… Όπως και να ’χει, ιδού το πραγματικό πρόσωπο των μεγαλοκαθηγητάδων. Ουαί σε αυτούς που θα παρακούσουν τους πεφωτισμένους δασκάλους της νέας γενιάς!
Βέβαια, όλη αυτή η επιθετική και προκλητική στάση κάπου πατάει. Δεν είναι τυχαίο ότι μας προέκυψε την ίδια στιγμή που το σύστημα, τόσο με το νομικό του οπλοστάσιο όσο και στην πράξη, βάλλει ευθέως κατά των φοιτητικών συλλόγων και των μαζικών τους διαδικασιών. Την ίδια στιγμή που στοχοποιείται ανοιχτά η συνδικαλιστική και πολιτική δράση μέσα στις σχολές και γίνονται προσπάθειες ποινικοποίησης των αγώνων της νεολαίας, όπως και των μορφών πάλης που αυτοί περιλαμβάνουν. Όταν το άσυλο δέχεται το ένα χτύπημα μετά το άλλο και αμφισβητείται η ίδια η ύπαρξη των οργάνων των φοιτητών. Σε μια συγκυρία στην οποία οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου, διά στόματος Δένδια, δηλώνουν ότι θέλουν να τελειώνουν με τους «ανοιχτούς λογαριασμούς της μεταπολίτευσης», δηλαδή να βγάλουν από τη μέση κάθε κατάκτηση του λαϊκού και φοιτητικού κινήματος, φασιστικοποιώντας τη δημόσια ζωή. Τέτοιες καθηγητικές αποφάσεις απλώς λειτουργούν ως προπομπός για ανάλογες εξελίξεις σε ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση.
Οι φοιτητές δεν πρόκειται να υπακούσουν στις παραινέσεις και τους εκβιασμούς των καθηγητών. Αυτοί και ΜΟΝΟ αυτοί είναι οι αποκλειστικοί αρμόδιοι για το πότε και πώς θα γίνονται οι συνελεύσεις τους, όπως και για το τι θα αποφασίζουν. Δεν θα επιτρέψουν καμιά προσπάθεια ελέγχου των διαδικασιών τους και δεν θα δώσουν λογαριασμό σε κανένα φερέφωνο του συστήματος. Και ας ξεφωνίζουν οι άλλοι όσο θέλουν…

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

9ο Συνέρδιο του ΠΑΣΟΚ Ο πυλώνας παραμένει ζωντανός

Αν υπάρχει ένα βασικό συμπέρασμα από το 9ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, που έγινε στις 2 και 3 Μαρτίου, είναι ότι παρά τα χτυπήματα που έχει δεχθεί, ο πυλώνας αυτός του συστήματος παραμένει στο πολιτικό παιχνίδι, έτοιμος να αναλάβει όποια καθήκοντα του ανατεθούν, έστω και όχι πρωταγωνιστικά, όπως ήταν για δεκαετίες τώρα.
Πράγματι, τίποτα στο Συνέδριο δεν έδειχνε ότι το ΠΑΣΟΚ σκοπεύει να ...τα παρατήσει, ή ότι τα κέντρα εξουσίας σκοπεύουν να το κάψουν οριστικά. Χαρακτηριστική ήταν η ενθουσιώδης υποδοχή που έγινε στον Γ. Παπανδρέου, ο οποίος, παρότι έχει φορτωθεί βασικό μέρος των ευθυνών για την κατάσταση του κόμματος, δείχνει ότι και αυτός παραμένει από κάθε άποψη ενεργός και πάντα υπολογίσιμος, όχι μόνο για το ΠΑΣΟΚ, αλλά για το σύνολο της αστικής τάξης της χώρας.
Όπως ήταν αναμενόμενο, η ΚΠΕ που εκλέχθηκε φέρει τη σφραγίδα Βενιζέλου. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κατάφερε να βάλει γερό πόδι στα κεντρικά όργανα του κόμματος, ακόμα και με ...ατασθαλίες όπως ο αποκλεισμός των ευρωβουλευτών από τις εκλογές για την ΚΠΕ. Ευρωβουλευτές που, καθόλου τυχαία, είναι στην επιρροή του Παπανδρέου!
Ο δε νέος Γραμματέας της ΚΠΕ, Ν. Ανδρουλάκης, αποδείχθηκε όχι μόνο η αιχμή του δόρατος της περίφημης ανανέωσης του στελεχιακού δυναμικού, αλλά και η βασική έκφραση της Βενιζελικής τάσης, η οποία, λέγεται, ότι έπαιξε πολύ σκληρό παιχνίδι στα παρασκήνια της εκλογής, ώστε να εξασφαλίσει την ευρεία πλειοψηφία που ήθελε.
Σε ό,τι αφορά το πολιτικό περιεχόμενο του Συνεδρίου, φυσικά οι διακηρυγμένοι στόχοι ήταν η ανανέωση, η επανατοποθέτηση στις νέες συνθήκες, η “ολική επαναφορά”, όπως ειπώθηκε. Η ολική επαναφορά σε αυτή τη φάση ακούγεται, βέβαια, σαν ανέκδοτο! Το ΠΑΣΟΚ είναι χρήσιμο, μπορεί να παίξει συμπληρωματικό ρόλο στην πολιτική διαχείριση του συστήματος, αξιοποιώντας και την εμπειρία και τους μηχανισμούς του, αλλά το να αναλάβει το ίδιο τον πρώτο ρόλο είναι κάτι πολύ μακρινό.
Αυτός είναι, άλλωστε, και ο λόγος για τον οποίο ο Βενιζέλος πρότεινε κοινή δράση των δυνάμεων της κεντροαριστεράς, στην προσπάθεια για ανασυγκρότηση του χώρου, και κατέληξε στην πρόταση για κοινή εκλογική κάθοδο με τη ΔΗΜΑΡ, η οποία αμέσως απορρίφθηκε από τον Κουβέλη.
Ανεξάρτητα του αν είναι ή όχι πιθανό ένα τέτοιο σενάριο, είναι σαφές ότι οι συγκλίσεις μεταξύ των δύο κομμάτων το επιτρέπουν. Το κρίσιμο ζήτημα, προφανώς, είναι η συμμετοχή τους στην κυβέρνηση, για την οποία έγινε συζήτηση και στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ και, ενώ υπήρξαν ακόμα και προτάσεις για αποχώρηση (Παναγιωτακόπουλος), ο Βενιζέλος ήταν κατηγορηματικός: “Είναι μέγα θέμα η ύπαρξη και η αντοχή της κυβέρνησης και μάλιστα σε βάθος τετραετίας, δεν υπάρχει εναλλακτική λύση πέραν της κυβέρνησης συνεργασίας των τριών κομμάτων, από την παρούσα Βουλή”.
Το κεντρικό αυτό ζήτημα είναι ακριβώς αυτό γύρω από το οποίο περιστράφηκε η αντιπαράθεση και ο προβληματισμός. Γιατί, στην ουσία, πρόκειται για την πλήρη διάρρηξη των σχέσεων του ΠΑΣΟΚ με τα κοινωνικά εκείνα στρώματα που το στήριζαν τόσα χρόνια και το κρατούσαν σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Η συνέπεια του ΠΑΣΟΚ στις πολιτικές του μνημονίου, πάντα από κυβερνητικές θέσεις, έφερε αυτό ακριβώς το αποτέλεσμα και, κατά συνέπεια, ανάγκασε όλα τα στελέχη, παλιά και νέα, να αναζητούν ταυτότητα, ρόλο και περιεχόμενο στη νέα πολιτική πραγματικότητα που έχει δημιουργηθεί.
Ο ίδιος ο Βενιζέλος, θέλοντας να ορίσει τη φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ είπε ότι: “το ΠΑΣΟΚ είναι πάντα σοσιαλιστικό, δημοκρατικό, πολιτικά φιλελεύθερο, μεταρρυθμιστικό, ευρωπαϊκό, εθνικά υπεύθυνο, οικολογικά ευαίσθητο, έμπρακτα πατριωτικό και λαϊκό”. Λίγο απ' όλα δηλαδή! Μοιάζει πράγματι με τον τετραγωνισμό του κύκλου, πάντως το ΠΑΣΟΚ αυτό προσπαθεί να κάνει: να χωρέσει μαζί την πολιτική του μνημονίου με τη δήθεν προοδευτική δημαγωγία. Μόνο που πλέον δεν έχει τα περιθώρια να τάξει, όπως παλιά, οπότε τα πράγματα κάπως δυσκολεύουν...
Οι πιέσεις και οι αναζητήσεις ήταν φανερές στις τοποθετήσεις πολλών στελεχών. Ο Σκανδαλίδης είπε: “Ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Ή θα ανασυγκροτήσουμε τον προοδευτικό χώρο ή θα ζήσουμε το κύκνειο άσμα μιας παράταξης που κυριάρχησε στην πολιτική ζωή για πάνω από 30 χρόνια”. Ο Παπουτσής: “Δεν υπάρχει μέλλον σε ένα ευέλικτο κόμμα που έχει βάλει όρια στα αριστερά του και κοιτάει προς τα δεξιά του. Το μνημόνιο δεν είναι ιδεολογία μας, η ιδεολογία μας είναι ο δημοκρατικός σοσιαλισμός στη σύγχρονη εκδοχή του”. Και η Γεννηματά:“Στηρίζουμε την κυβέρνηση γιατί η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να πάει σε νέες εκλογές. Ομως δεν ταυτιζόμαστε με τη ΝΔ. Στηρίζουμε επιλογές με αριστερό πρόσημο, για την άμεση ανακούφιση των πιο αδύναμων”.
Ωστόσο, η θέση του ΠΑΣΟΚ ως κυβερνητικού εταίρου σε δεύτερο πλάνο του δίνει και το πλεονέκτημα να το παίζει, δήθεν, ότι προσπαθεί να συγκρατήσει τη ΝΔ (κάτι στο οποίο συμπλέει και με τη ΔΗΜΑΡ). Ο Βενιζέλος δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη και τόνισε το “όχι άλλα δημοσιονομικά μέτρα”, το οποίο ενέκρινε ομόφωνα το Συνέδριο. Τώρα αν αυτό σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ δε θα ψηφίσει τα επόμενα μέτρα της τρόικας, μένει να αποδειχθεί. Πάντως κορώνες έχουμε ξανακούσει...
Σε αυτή την κατεύθυνση ήταν και οι προτάσεις που διατύπωσε ο Βενιζέλος για την ανεργία και την ανακούφιση των χαμηλόμισθων λίγες μέρες μετά το Συνέδριο. Το εντυπωσιακό με το ΠΑΣΟΚ και όλο το αστικό πολιτικό προσωπικό της χώρας είναι ότι είναι ικανοί να προτείνουν ένα σωρό μεγαλεπήβολα σχέδια, τα οποία έχουν μελετήσει μέχρι κεραίας, που όμως δεν μπορούν να εφαρμόσουν όταν είναι στην κυβέρνηση, άγνωστο για ποιους λόγους! Ο Βενιζέλος τάζει τώρα 700.000 θέσεις εργασίας και προσπαθεί να μας πείσει ότι υπάρχουν οι πόροι γι' αυτό (“λεφτά υπάρχουν” δηλαδή!), λες και δεν ήταν αυτός κυβέρνηση από το 2009 ως τώρα! Λες και είναι αμέτοχος στην εκτίναξη της ανεργίας κοντά στο 30%! Λες και άλλος φταίει για τη φτώχεια και την εξαθλίωση ενός ολόκληρου λαού!
Είναι, λοιπόν, προφανές, ότι το ΠΑΣΟΚ θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί τα πλεονεκτήματα και τους όποιους βαθμούς ελευθερίας του προσφέρει η συμμετοχή του στην κυβέρνηση, αλλά όχι ως κύριος εταίρος. Με στόχο πάλι να αποπροσανατολίσει, να κερδίσει όσο από το χαμένο έδαφος είναι δυνατό και να καταφέρει κάποια στιγμή να ξαναβρεθεί στην πρώτη γραμμή. Γνωρίζοντας, ωστόσο, ότι τα περιθώρια έχουν πια στενέψει, γιατί τα πολιτικά δεδομένα με τα οποία το ΠΑΣΟΚ έγινε ...το ΠΑΣΟΚ που ξέρουμε δεν υπάρχουν πια.
Προς το παρόν, θα πρέπει να είναι και ευχαριστημένοι που έκαναν ένα Συνέδριο, η ηγετική ομάδα κατάφερε να ισχυροποιήσει τις θέσεις της και δεν έδωσαν μια εικόνα πλήρους διάλυσης, αλλά φάνηκε ότι παραμένουν στο παιχνίδι, έστω και από υποδεέστερη θέση.
Κατά τ' άλλα, ας μας κάνουν τη χάρη τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ να μην πιάνουν στο στόμα τους το λαό, τη δημοκρατία και την αριστερά (πόσο μάλλον το σοσιαλισμό!) γιατί πολύ τα έχουν ταλαιπωρήσει όλα αυτά τόσα χρόνια. Και, πλέον, κανείς δεν πιστεύει ότι πίσω από τους βαθείς προβληματισμούς τους δεν κρύβεται η ζωτική τους ανάγκη να παραμένουν στελέχη ενός συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Αυτή ήταν πάντα η φυσιογνωμία τους (που την αναζητούν, υποτίθεται), αυτή είναι και τώρα. Ας μας κάνουν λοιπόν τη χάρη...

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εκτός των Τειχών το βιβλίο Μάο Τσετούγκ, Φιλοσοφικά Κείμενα

Η συμβολή του Μάο Τσετούγκ στην ανάπτυξη του διαλεκτικού υλισμού είναι ένα ζήτημα που έχει προκαλέσει αρκετές συζητήσεις και αντιπαραθέσεις, οι οποίες δεν περιορίζονται στον χώρο των φιλοσοφικών σπουδών αλλά επεκτείνονται πρώτα και κύρια στο πεδίο των πολιτικών εξελίξεων και των διεργασιών στο ίδιο το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα.
Παρ’ ότι η διαλεκτική μέθοδος διαχέει το σύνολο του έργου που μας άφησε ο Μάο, η επιλογή και συγκέντρωση των σημαντικότερων φιλοσοφικών του έργων σε νέα μετάφραση έρχεται, πρώτον, να καλύψει το εκδοτικό κενό του ίδιου του μαοϊκού έργου στην Ελλάδα και, δεύτερον, να συμβάλει στον διάλογο ώστε να αξιοποιηθεί δημιουργικά στην επαναστατική διαδικασία στον τόπο μας
Έχουν συγκεντρωθεί κείμενα που καλύπτουν την περίοδο 1936-1966, δηλαδή από τη Μεγάλη Πορεία μέχρι το ξεκίνημα της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης, περιλαμβάνοντας φυσικά τα κλασικά πλέον κείμενα «Για την πράξη» και «Για την αντίθεση» καθώς και νέα επιλογή από την περίοδο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην Κίνα.

Κεντρική διάθεση: Βιβλιοπωλείο Εκτός των Τειχών, Γραβιάς 10-12, 196 81 Αθήνα, τηλ. 210 3303348

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

130 χρόνια από τον θάνατο του Καρλ Μαρξ

Στις σημερινές σκοτεινές εποχές για την εργατική τάξη και τους λαούς όλου του κόσμου, στην περίοδο της ολόπλευρης κρίσης του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος, ο Μαρξ ξαναέρχεται σε επικοινωνία με τις μάζες των κολασμένων, παραμερίζοντας «τους ιστούς της αράχνης» που ύφαναν γύρω από το έργο και την δράση του οι αντιδραστικές κυρίαρχες τάξεις, καθώς και όλοι αυτοί που έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν, για να διαστρεβλώσουν και να αφυδατώσουν την επαναστατική του φυσιογνωμία και ορμή. Ο Καρλ Μαρξ δεν είναι «βολικός» για αυτούς που αποδέχονται τον καπιταλιστικό μονόδρομο και το «τέλος της ιστορίας», παρ’ όλο που ορκίζονται στο όνομά του. Ο μαρξισμός δεν είναι θρησκευτικό δόγμα αλλά μία επαναστατική θεωρία, που συνδέεται άρρηκτα με μία επαναστατική πρακτική. Ο μαρξισμός δεν είναι μόνο «ανάλυση» του καπιταλιστικού κόσμου και των νόμων του αλλά και οδηγός για επαναστατική δράση των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων. Δεν είναι «υψηλή θεωρία» για ειδικούς και σπουδαγμένους αλλά μπορεί να γίνει κτήμα αυτών που τους ανήκει και τους αφορά. Η διαλεκτική σχέση της επαναστατικής θεωρίας με την επαναστατική πράξη βρίσκεται, στο συνολικό έργο του Καρλ Μαρξ, στο πιο ψηλό σημείο «επαφής» και αυτό αποτελεί την πιο σημαντική κληρονομιά του μεγάλου επαναστάτη.
Προτιμήσαμε την αποτίμηση της ζωής του να την κάνει, με τον μοναδικό του τρόπο, ο σύντροφός του στους αγώνες και στο τεράστιο θεωρητικό έργο, ο Φρήντριχ Ένγκελς, στον επικήδειο λόγο του.
Ο Καρλ Μαρξ, πέθανε στο Λονδίνο την Τέταρτη 14 Μάρτη 1883 (στην Ελλάδα, που είχε ακόμα το παλαιό ημερολόγιο, ήταν Τέταρτη 2 Μάρτη 1883), η ομιλία του Φρίντριχ Ένγκελς στον τάφο του έγινε 3 μέρες μετά.
« Στις 14 του Μάρτη, στις 3 παρά τέταρτο το απόγευμα, ο μεγαλύτερος εν ζωή στοχαστής έπαψε να σκέφτεται. Είχε αφεθεί μόνος για μόλις δυο λεπτά και όταν γυρίσαμε, τον βρήκαμε στην πολυθρόνα του ειρηνικά κοιμισμένο, αλλά για πάντα. Μια ανυπολόγιστη απώλεια έχουν υποστεί το μαχητικό προλεταριάτο της Ευρώπης και της Αμερικής και η ιστορική επιστήμη, με το θάνατο αυτού του ανθρώπου. Το κενό που έχει μείνει με την αναχώρηση αυτού του ρωμαλέου πνεύματος αρκετά σύντομα θα γίνει αισθητό.
Ακριβώς όπως ο Δαρβίνος ανακάλυψε το νόμο της εξέλιξης της οργανικής φύσης, έτσι και ο Μαρξ ανακάλυψε την εξέλιξη της ανθρώπινης Ιστορίας: το απλό γεγονός, μέχρι τώρα συγκαλυμμένο από την υπερ-ανάπτυξη της ιδεολογίας, ότι η ανθρωπότητα πρέπει πρώτα από όλα να φάει, να πιει, να στεγαστεί και να ντυθεί, πριν μπορέσει να συνεχίσει την πολιτική, την επιστήμη, τη θρησκεία κ.τ.λ.• ότι γι' αυτό η παραγωγή των άμεσων υλικών μέσων συντήρησης και κατά συνέπεια, η εκάστοτε βαθμίδα της οικονομικής εξέλιξης που έχει επιτευχθεί από έναν συγκεκριμένο λαό ή κατά τη διάρκεια μιας συγκεκριμένης εποχής, διαμορφώνουν το θεμέλιο, από όπου ανελίχθηκαν οι κρατικοί θεσμοί, οι αντιλήψεις για το δίκαιο, την τέχνη, ακόμα και οι θρησκευτικές παραστάσεις των ανθρώπων αυτής της εποχής, τη βάση, από όπου επομένως, και κάτω από το φως της οποίας, πρέπει να εξηγηθούν, και όχι αντίστροφα, όπως γινόταν μέχρι τώρα.
Μα αυτό δεν είναι όλο. Ο Μαρξ, επίσης, ανακάλυψε τον ειδικό νόμο της κίνησης που διέπει τον σημερινό καπιταλιστικό τρόπο της παραγωγής, και την αστική κοινωνία που αυτός ο τρόπος παράγωγης έχει δημιουργήσει. Η ανακάλυψη της υπεραξίας ξαφνικά έριξε φως στο πρόβλημα, που προσπαθώντας να το επιλύσουν όλες οι προηγούμενες έρευνες τόσο των αστών οικονομολόγων, όσο και των κοινωνικών κριτικών, ψηλαφούσαν στο σκοτάδι. Δυο τέτοιες ανακαλύψεις θα ήταν αρκετές στη διάρκεια μιας ζωής. Ευτυχής ο άνθρωπος που θα είχε αξιωθεί να κάνει έστω και μια τέτοια ανακάλυψη. Μα σε καθένα ξεχωριστό τομέα που ερευνούσε ο Μαρξ- και ερευνούσε πάρα πολλούς τομείς, κανέναν επιφανειακά- σε κάθε τομέα, ακόμα σε αυτών των μαθηματικών, έκανε πρωτότυπες ανακαλύψεις. Τέτοιος ήταν ο άνθρωπος της επιστήμης. Αυτό, όμως, δεν ήταν ούτε το μισό του ανθρώπου. Η επιστήμη ήταν για τον Μαρξ μια ιστορικά κινητήρια, επαναστατική δύναμη. Όμως, όσο μεγάλη κι αν ήταν η χαρά του που καλωσόριζε κάθε νέα ανακάλυψη σε κάποια θεωρητική επιστήμη, της οποίας οι πρακτικές εφαρμογές ήταν ίσως αδύνατο να οραματιστείς, δοκίμαζε μια τελείως διαφορετικού είδους χαρά, όταν η ανακάλυψη είχε ως συνέπεια άμεσες επαναστατικές αλλαγές στη βιομηχανία και στην ιστορική εξέλιξη γενικά. Για παράδειγμα, παρακολουθούσε από κοντά την πορεία των ανακαλύψεων στον τομέα του ηλεκτρισμού και πρόσφατα εκείνες του Marcel Deprez.

Διότι ο Μαρξ ήταν πριν από κάθε τι άλλο επαναστάτης, πραγματική αποστολή του στη ζωή ήταν να συνεισφέρει με τον έναν ή άλλον τρόπο να ανατραπούν η καπιταλιστική κοινωνία και οι κρατικοί θεσμοί που έχει δημιουργήσει, να συνεισφέρει στην απελευθέρωση του σύγχρονου προλεταριάτου, το οποίο πρώτος έκανε συνειδητό της δίκης του θέσης, των δικών του αναγκών, συνειδητό των όρων της χειραφέτησής του. Ο αγώνας ήταν το στοιχείο του. Και αγωνιζόταν με ένα πάθος, ένα πείσμα, μια επιτυχία τέτοια, που τόσο λίγοι μπορούσαν να φανούν εφάμιλλοι.
Η πρώτη (εφημερίδα) RheinischeZeitung (1842), η παριζιάνικη Voerwarts (1844), η Deutsche Brusseler Zeitung (1847), η Neue Rheinische Zeitung (1848-49), η New York Tribune (1852-61) και, επιπρόσθετα σε αυτά, μια στρατιά από μαχητικά φυλλάδια, δουλειά σε οργανώσεις στο Παρίσι, στις Βρυξέλλες, στο Λονδίνο, και τελικά, κορωνίδα όλων, ο σχηματισμός της μεγάλης «Διεθνούς Ένωσης Εργατών» -αυτό μάλιστα ήταν ένα επίτευγμα, για το οποίο ο δημιουργός του κάλλιστα θα μπορούσε να υπερηφανεύεται, ακόμα και αν δεν είχε κάνει τίποτα άλλο.
Να γιατί ο Μαρξ ήταν ο πιο έντονα μισητός και συκοφαντημένος άνθρωπος του καιρού του. Οι κυβερνήσεις, και απολυταρχικές και δημοκρατικές, τον απέλαυναν από τα εδάφη τους. Οι αστοί είτε συντηρητικοί είτε υπερ-δημοκρατικοί, συναγωνίζονταν μεταξύ τους στο να σωριάζουν συκοφαντίες πάνω του. Όλα αυτά τα παραμέριζε σαν να ήταν ιστός αράχνης, αγνοώντας τα, απαντώντας μόνο, όταν μεγάλη ανάγκη τον ωθούσε. Και πέθανε αγαπημένος, τιμημένος, και θρηνούμενος από εκατομμύρια επαναστατών συντρόφων εργατών -από τα ορυχεία της Σιβηρίας ως την Καλιφόρνια, σε όλα τα μέρη της Ευρώπης και της Αμερικής- και, τολμώ να πω ότι, αν και μπορεί να είχε αποκτήσει πολλούς αντιπάλους, δεν είχε σχεδόν καθόλου ούτε έναν προσωπικό εχθρό.
Το όνομα του θα ζήσει δια μέσου των αιώνων, όπως επίσης και το έργο του».

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

«Το νέο βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού εκθειάζει τον φασίστα Μεταξά, δικαιολογεί τη συνθηκολόγηση με τους κατακτητές και θεωρεί πως το Ε.Α.Μ. είναι δημιούργημα των Εγγλέζων»

της Βαγγελιώς Δερμιτζάκη, 

μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

Δεν έχουν γραφτεί πολλά για το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού. Οι εξελίξεις στο χώρο της εκπαίδευσης είναι τόσο σοβαρές, που δεν επέτρεψαν μια σοβαρή ενασχόληση με το περιεχόμενο των νέων βιβλίων.
Το καινούργιο βιβλίο της Ιστορίας πήρε τη θέση του αποσυρθέντος βιβλίου Ιστορίας της κ. Ρεπούση. Είχαμε γράψει τότε, πως το συγκεκριμένο βιβλίο, που του είχαμε ασκήσει έντονη κριτική λόγω του αντιδραστικού περιεχομένου του, αποσύρθηκε, τελικά, όχι λόγω της κριτικής προοδευτικών φωνών, αλλά λόγω της επικράτησης των πιο συντηρητικών απόψεων. Έτσι, κάτω από το βάρος της φασιστικοποίησης που επιχειρείται να επιβληθεί σε όλες τις πλευρές της κοινωνικής ζωής, δεν είναι παράξενο που το νέο βιβλίο, εκτός από απαράδεκτο διδακτικά εγχειρίδιο, χαρακτηρίζεται από το βαθιά αντιδραστικό του περιεχόμενο. Προστίθεται με τη σειρά του στα υπόλοιπα βιβλία του δημοτικού, τους καρπούς των οποίων δρέπουμε, ενισχύοντας τα αντιδραστικά ιδεολογικά χαρακτηριστικά του σχολείου.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

«η αγοράστρια δεν έχει υποχρέωση και ευθύνη για την προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος εν γένει ή απορρέουσα από τον Μεταλλευτικό κώδικα, τον Κ.Μ.Λ.Ε., την Κ.Υ.Α. περιβαλλοντολογικών όρων, τις εγκρίσεις τεχνικών μελετών και τις λοιπές εν γένει διοικητικές πράξεις, εγκρίσεις ή άδειες μετά από την αναστροφή της πώλησης σύμφωνα με το άρθρο 4 της παρούσης» αναφέρεται ΡΗΤΑ στον νόμο 3220/2004 ΦΕΚ 15Α/28.1.2004 στη σελίδα 349.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »