Το ιστολόγιο της Προλεταριακής Σημαίας παύει να λειτουργεί. Από αυτό το Σαββατοκύριακο συγχωνεύεται με την ιστοσελίδα του ΚΚΕ(μ-λ) σε μια νέα κοινή ιστοσελίδα της οποίας η διεύθυνση θα είναι η http://www.kkeml.gr/.

9 Ιουλ 2013

Ανακοίνωση του ΚΚΤουρκίας(μ-λ)*
Η επανάσταση είναι σίγουρη και η Ταξίμ είναι η νέα φλόγα!

Περνάμε μέρες που μας δείχνουν ότι τίποτε δεν είναι πια όπως πριν. Ζούμε μέρες όπου ο φόβος σπάει, οι δρόμοι και οι πλατείες πολιορκούνται και κατακτιούνται και όλα τα εμπόδια διαλύονται. Η φασιστική δικτατορία που συνοδεύει την κυβέρνηση δεν έχει ιδέα πώς να αντιμετωπίσει μια λαϊκή εξέγερση πρωτόγνωρη στην ιστορία της Τουρκικής Δημοκρατίας. Είναι απελπισμένοι και φοβισμένοι!
Οι αστυνομικοί, που έγιναν ο στρατός του καθεστώτος και μετατράπηκαν σε λυσσασμένα σκυλιά που χύνουν αίμα, οπλισμένοι με θωρακισμένα όπλα και περιλούζοντας με δηλητήρια τις μάζες, δεν θα μπορούσαν να υπερισχύσουν της αντίστασης και, μπροστά σε αυτήν σκόρπισαν. Η χώρα μας έγινε μάρτυρας της πάλης της επαναστατικής, προοδευτικής και πατριωτικής νεολαίας με κύρια προπύργια τη Σμύρνη, την Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη.
Το συσσωρευμένο μίσος των μαζών εξερράγη ενάντια στο φασισμό. Όσοι προσπαθούν να αντισταθούν σ’ αυτήν την έκρηξη, παρ’ ότι είχαν το πάνω χέρι, ηττώνται συνεχώς. Αρκετές πόλεις έχουν γίνει πεδία μάχης και ορισμένοι δρόμοι έχουν γίνει πεδία ελευθερίας. Το τείχος του φόβου έχει σπάσει. Καθώς συνεχίζεται η πάλη, όσο οι μάζες αντιστέκονται, όσο η αλληλεγγύη και η γενναιότητα αναπτύσσονται, όλα τα εμπόδια διαλύονται. Η φωτιά της αντίστασης που άναψε έχει εξαπλωθεί σ’ όλη τη χώρα.
Αν και οι διαφορές στην αντίληψη δημιουργούν αντιπαραθέσεις από καιρό σε καιρό, η αντίσταση έχει ενώσει την εξέγερση όλων ενάντια στην κυβέρνηση. Παρ’ ότι ανήκουν σε διαφορετικές εθνότητες και θρησκείες και επηρεάζονται από διαφορετικές πολιτικές, οι μάζες έχουν συνενωθεί σε ένα κοινό κύμα μίσους ενάντια στην κυβέρνηση. Είναι αλήθεια ότι οι μάζες απαιτούν την παραίτηση της κυβέρνησης του ΑΚΡ, όμως ο στόχος του εξεγερμένου λαού είναι το ίδιο το σύστημα. Δεν στοχοποιούνται μόνο γραφεία του ΑΚΡ. Στοχοποιούνται τα αστικά ΜΜΕ και διάφορα κυβερνητικά κτήρια. Αγωνιστές του κόμματός μας που συμμετέχουν σε ένοπλες δράσεις στοχοποιούν αυτά τα κτήρια και θα συνεχίσουν να το κάνουν.
Οι ενέργειές μας αυτές που συμπεριλάμβαναν επιθέσεις σε προδότες του τουρκικού Κουρδιστάν, σε εργοστάσια, την Πρωτομαγιά, ενάντια στο ΝΑΤΟ, το ΔΝΤ και σε φασίστες, τώρα προχωρούν παραπέρα. Η διαδικασία της αντίστασης που άρχισε με τη σπίθα στην Ταξίμ θα γίνει σημαντικό γεγονός με μεγάλα κέρδη.
Αν και η διαδικασία αυτή ξεκίνησε με μια δημοκρατική διαμαρτυρία ενάντια στην καταστροφή του πάρκου Γκεζί προς όφελος των καπιταλιστών και που καταστάλθηκε βίαια, έχει προχωρήσει πλέον σε ανώτερο επίπεδο, σε πανεθνική οργή και εξέγερση σ’ όλη τη χώρα. Επιπλέον έχει εξαπλωθεί σε χώρες με τούρκους μετανάστες εργάτες και προκάλεσε συνεχείς διαδηλώσεις αλληλεγγύης. Η δυναμικότητα των εξεγερμένων, που συνεχίζουν με γενναιότητα την πάλη τους μέχρι το ξημέρωμα, έχει προκαλέσει έκπληξη σ’ όσους δεν το πίστευαν.
Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που στην αρχή ένιωσαν έκπληξη από την αραβική άνοιξη και κατόπιν την αποκήρυξαν με το δικαιολογητικό ότι ήταν «αμερικάνικος δάκτυλος». Αυτοί θα πρέπει να καταλάβουν τη διαφορά ανάμεσα στη δυναμική της μαζικής εξέγερσης στην Τουρκία και την αραβική άνοιξη και θα πρέπει να ξανασκεφτούν την αποκηρυκτική τους στάση. Όπως κάνουν και οι άρχουσες τάξεις, αυτοί που εύκολα ισχυρίζονται ότι οι μάζες «δεν θα μάθουν ποτέ» στην πραγματικότητα σκεπάζουν την απόλυτη σύγκρουση ανάμεσα στις τάξεις που συμβαίνει τώρα. Η απόλυτη δύναμη που αγωνίζεται τώρα είναι οι μάζες και αυτός που θα επιφέρει τη νίκη είναι η μία και μόνη προλεταριακή τάξη.
Το κόμμα μας, μαζί με άλλες οργανωμένες πολιτικές ομάδες, συμμετέχει στην εξέγερση, όμως δεν πρόκειται για μια οργανωμένη εξέγερση/αντίσταση. Η οργανωμένη δράση που παρατηρείται στα οδοφράγματα δεν αντανακλά μια ενιαία πολιτική συγκρότηση. Μ’ αυτήν την έννοια υπάρχει κενό ηγεσίας. Έτσι, είναι σίγουρο ότι η οργή της εξέγερσης θα έχει κάποια συγκεκριμένα όρια. Όμως το γεγονός αυτό δεν μειώνει την αποτελεσματικότητα και τη δύναμη του κινήματος και, παρ’ όλο που κανείς από τους αντιστεκόμενους δεν κάνει μεγάλα όνειρα, δεν σταματούν να προχωρούν μπροστά επιθυμώντας την απόλυτη νίκη.
Το βέλος έχει φύγει από το τόξο και, παρ’ όλο που η πορεία του μπορεί να διακοπεί, η διαδικασία που ξεκίνησε δεν πρόκειται να σταματήσει. Το σύνθημα «Αυτό είναι μόνον η αρχή! Συνεχίστε τον αγώνα!» δείχνει την έναρξη ενός νέου προτσές. Χωρίς πάλη ενάντια στους τρομοκρατικούς μηχανισμούς του συστήματος, χωρίς να είμαστε μέσα στη φωτιά του αγώνα, χωρίς νίκες στα πεδία των μαχών, χωρίς να αναγνωρίσουμε την ίδια μας τη δύναμη, είναι αδύνατο να προχωρήσουμε αυτήν την επαναστατική πάλη μακρύτερα.
Αυτοί που θα δώσουν επαναστατική ουσία στο κίνημα αγωνίζονται με πείσμα αυτή τη στιγμή ενάντια στους βίαιους μηχανισμούς του συστήματος. Αν αυτό μετατραπεί σε τυφλή και λαθεμένη δράση χωρίς συνειδητότητα, κι αν ακόμα φέρει κάποιες προσωρινές νίκες, θα ηττηθεί μακροπρόθεσμα. Χωρίς επαναστατική πράξη η συνείδηση δεν θα μπορέσει να αναπτυχθεί. Το ΑΚΡ, που ήρθε να εφαρμόσει το ιμπεριαλιστικό σχέδιο της «Πράσινης (Ισλαμικής) Γενιάς» πριν από 11 χρόνια, το ίδιο καθεστώς που δημιουργήθηκε για να επαναφέρει την κεμαλική-φασιστική καταπιεστική δομή και που υπηρετεί τα ιμπεριαλιστικά επεμβατικά σχέδια, την ίδια εκμετάλλευση που υπηρετεί τις καπιταλιστικές ανάγκες, έχει φέρει το λαό σε μια κατάσταση που δεν μπορεί να πάρει ανάσα. Η ισλαμική αποστολή του σημερινού καθεστώτος και το πρόγραμμα αναδιοργάνωσης της κοινωνίας έχουν σκοπό να δημιουργήσουν μια κοινωνική κουλτούρα υποταγής. Όλα αυτά τα χρόνια κάθε είδους τρομοκρατικός μηχανισμός έχει εφαρμοστεί, με πρώτους αποδέκτες τους προλετάριους, σε κάθε πλευρά της ζωής των μαζών.
Η διαδικασία που οδήγησε στην έκρηξη αφορά προλετάριους χωρίς συνδικαλιστική εκπροσώπηση με ανασφαλείς συνθήκες εργασίας που οδήγησαν σε πλήρη εκμετάλλευση και ανεργία. Οδήγησε σε εργατικά ατυχήματα που συγκρίνονται με μαζικές δολοφονίες. Ο δρόμος προς την εξέγερση αφορά τη νεολαία που είναι αντιμέτωπη με την ανεργία και χωρίς μέλλον. Αφορά τις γυναίκες που τις εξευτελίζουν και τις εκμεταλλεύονται συστηματικά, αφού η κυβέρνηση απαιτεί να απαγορευτούν οι αμβλώσεις και οι γυναίκες να κάνουν 3-5 παιδιά. Στη διαδικασία που οδήγησε στην έκρηξη συνέβαλαν η αφαίρεση βασικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, οι συνοπτικές εκτελέσεις, τα βασανιστήρια, οι πρωινές επιδρομές σε σπίτια, οι συλλήψεις, ενώ οι φυλακές είναι γεμάτες από πατριώτες, διανοούμενους, δικηγόρους, δημοσιογράφους και επαναστάτες. Συνέβαλαν επίσης η αύξηση στις φυλακές των βασανιστηρίων, της αδιαφορίας για τους αρρώστους που αφήνονται να πεθάνουν, οι σεξουαλικές επιθέσεις και οι βιασμοί παιδιών.
Σ’ αυτήν τη διαδικασία που οδηγεί στην έκρηξη είναι μέσα και οι Αλεβίτες που εξευτελίζονται και τους αφαιρούνται βασικά δικαιώματα, αλλά και η αδιαφορία για τον ιστορικό πόνο τους με την ονομασία της νέας γέφυρας σε «Γιαβούζ Σουλτάν Σελίμ», ενός ανθρώπου που τυχαίνει να είναι ο μεγαλύτερος σφαγέας τους. Σ’ αυτήν τη διαδικασία ενυπάρχει η νοοτροπία της γενοκτονίας, όπως στην περίπτωση της δολοφονίας του Χραντ Ντινκ (σ.τ.μ. του αρμένικης καταγωγής δημοσιογράφου που δολοφονήθηκε).
Το τελευταίο διάστημα υπάρχει και η ανάμειξη στα ιμπεριαλιστικά σχέδια ενάντια στη Συρία και η προστασία που παρέχει το καθεστώς σε δολοφονικές ομάδες εκεί. Υπάρχει η ευθύνη για τις δεκάδες σφαγιασμένων στο Τζιλβέγκιοζου και το Ρεϊχανλί. Στη διαδικασία που οδήγησε στην έκρηξη συμβάλλουν απαγορεύσεις που έρχονται η μία μετά την άλλη, περιορισμοί στην προσωπική ζωή και πολλές απαγορεύσεις και επεμβάσεις στις τέχνες και την κουλτούρα. Υπάρχει η καταστροφή της φύσης, η άρνηση του δικαιώματος στη στέγαση μέσα από εκστρατείες που κρύβονται πίσω από την «Αστικοποίηση».
Τέλος, σ’ αυτήν τη διαδικασία υπάρχει η επιθυμία επέκτασης του κεφαλαίου και η μετατροπή της χώρας σε βάση για πολυκαταστήματα και Mall. Οι βανδαλισμοί συνεχίζονται και επιταχύνονται στο Χαϊντάρπασα, στο λιμάνι του Γαλατά, στον κινηματογράφο Εμέκ. Τώρα έφτασε στο πάρκο Γκεζί, όμως εκεί ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Ως τώρα καμιά φασιστική δικτατορία δεν μπόρεσε να σταματήσει τον εαυτό της από το να κάνει βήματα που επιταχύνουν την κατάρρευσή της. Όσοι προσπαθούν να τους νουθετήσουν και να «τους στείλουν ένα μήνυμα» χάνουν το χρόνο τους (…)
(…) Οι φλόγες της ταξικής πάλης έδειξαν ότι αυτή έχει την ικανότητα να αλλάζει, να ελκύει και να κινητοποιεί και πάλι τις μάζες. Η ύπαρξη φασιστικών κομμάτων στα οδοφράγματα δεν μπορεί να στρέψει σε άλλη κατεύθυνση τα λαϊκά κινήματα.
Η ανάγκη να αντιταχτούμε σ’ αυτές τις δυνάμεις, να τις εμποδίσουμε να στρέψουν το κίνημα στις δικές τους τυχοδιωκτικές επιδιώξεις είναι φανερή, όμως σ’ αυτό το σημείο δεν πρέπει να υπονομεύουμε το κίνημα παρεμβαίνοντας σ’ αυτές τις δυνάμεις. Είναι αλήθεια ότι θα πρέπει να γίνει προσπάθεια αυτές να ουδετεροποιηθούν και να απομακρυνθούν, όμως αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να το κάνουμε μόνοι μας και χωρίς ανάλυση των συνθηκών. Ταυτόχρονα είναι κατανοητό ότι ενώ αναγκαζόμαστε να φωνάζουμε μαζί μ΄ αυτές τις ομάδες το σύνθημα «Ώμο με ώμο ενάντια στο φασισμό» δεν μπορούμε να αντιδράσουμε στη ρατσιστική, αντεπαναστατική και φασιστική προπαγάνδα τους. Για να εξισορροπήσουμε αυτήν την κατάσταση πρέπει να δώσουμε μεγαλύτερη βαρύτητα στη δουλειά μας. Ακόμα και μέσα σ΄ αυτά τα κόμματα υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν ότι οι σημαίες και οι αφίσες τους δεν γίνονται στόχος, κι αυτό το βλέπουν οι περισσότεροι.
Ο λαός δεν θα πρέπει να θεωρεί την αντίσταση σαν μια γνήσια επανάσταση, όμως από την άλλη ο πραγματικός της χαρακτήρας και η αξία της δεν θα πρέπει να επισκιάζεται ή να απορρίπτεται. Η ιστορία περνά σήμερα μια περίοδο αντίστασης. Το πώς αυτό θα αλλάξει και το τι θα φέρει μένει να ειδωθεί. Λέμε ότι «τίποτε δεν είναι όπως παλιά» και δίνουμε έμφαση στην εκπαιδευτική αξία της πράξης. Αυτή η δράση είναι μια γροθιά που χτύπησε γερά το φασισμό στο κεφάλι, προκάλεσε σοκ στο σύστημα και έδωσε αυτοπεποίθηση και ανέβασε το ηθικό σε κάθε τάξη που θέλει την επανάσταση.
Η δυνατότητα να πετυχαίνεις και να προπαγανδίζεις μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την πράξη. Η πράξη χρειάζεται επίσης για να αναπτύσσεται η πίστη του λαού στη δύναμή του. Η αιτία πίσω από την χρησιμοποίηση επιχειρημάτων όπως η «εξωτερική υποκίνηση» ή η περίπτωση Εργκένεκον (επιχείρηση Βαριοπούλα) αποσκοπεί στην αποτροπή τέτοιων κερδών. Το γεγονός ότι οι αντιστεκόμενοι ξεφτιλίζονται, τους παίρνουν στο ψιλό ή τους γελοιοποιούν σε διάφορα σόου δείχνει το φόβο που αυτή η διαδικασία προκαλεί. Μόλις πριν ένα μήνα κήρυξαν το στρατιωτικό νόμο και απαγόρεψαν το γιορτασμό της Πρωτομαγιάς στην πλατεία Ταξίμ. Τώρα αυτή έχει κατακτηθεί χάρη στον ασταμάτητο αγώνα των μαζών και μετατράπηκε σε συμβολικό πεδίο αντιπαράθεσης με την εξουσία. Η αντίσταση, που αγκαλιάστηκε από μια μεγάλη γκάμα μαζών με σύνθημα «Παντού είναι Ταξίμ! Παντού αντίσταση!», εξαπλώθηκε στα πανεπιστήμια και τα λύκεια από την πρώτη εβδομάδα. Θα δυναμώσει περισσότερο με την προγραμματισμένη γενική απεργία της KESK (Συνομοσπονδία Δημοσίων Υπαλλήλων) στις 5 Ιούλη, πράγμα που θα επιτρέψει τη συμμετοχή των εργατών στην αντίσταση. Αν και υπάρχουν εμπόδια που αποτρέπουν την άμεση συμμετοχή επαναστατών και δημοκρατών στην αντίσταση, είναι απαραίτητο να συμβάλουν σ’ αυτήν όσο μπορούν.
Όσο το κίνημα συνεχιζόταν, ο φόβος ότι θα συντριβόταν άρχιζε να επηρεάζει τις ρεφορμιστικές ομάδες. Αυτό αντανακλούνταν στις συζητήσεις που γίνονταν στο πάρκο Γκεζί. Ταυτόχρονα, δίπλα στις ανοργάνωτες ομάδες υπήρξε μια αυξανόμενη συμμετοχή οργανωμένων πολιτικών ομάδων. Με τη φυσική και δραστήρια συμμετοχή η αντίσταση κάνει τα πάντα για να σταθεί στα πόδια της και να διατηρήσει ζωντανή την αγωνιστική της δύναμη.
Εκτός από το γεγονός ότι το προλεταριακό δυναμικό δεν έχει ακόμη κινητοποιηθεί, ένα άλλο αδύναμο σημείο του κινήματος είναι ότι μπήκαμε σε μια «Φάση Ειρήνης» στο όνομα του Εθνικού Κινήματος. Αν και υπάρχει μαζική συμμετοχή, παρατηρούμε ότι οι δυνάμεις εκεί μέσα είναι σε σύγχυση και ακολουθούν μια πασιφιστική στάση. Επομένως η πρώτη τους αντίδραση –αν και βρίσκονται σε διαδικασία αλλαγής της στάσης τους– είναι «να μείνουμε μακριά από τη δράση» με τη δικαιολογία ότι πρέπει να μείνουμε έξω από το φασιστικό και το ρατσιστικό περιβάλλον. Όμως αυτό που πράγματι τους οδηγεί στο να αποφύγουν αυτές τις ομάδες είναι ότι μπορεί να χαλάσει η ιδέα τους για την «ειρηνευτική διαδικασία».
Αυτή η ίδια η άποψη περί «ατομισμού/εγωισμού» που κριτικάρουν είναι φανερή στην πρακτική τους επειδή τους λείπει η ταξική προοπτική και παρ’ όλο που έχουν χρόνια στον αγώνα δεν μπορούν ακόμη να ξεχωρίσουν τον φίλο από τον εχθρό. Όμως χάρη στη στάση της τουρκικής κυβέρνησης, που δεν διαπραγματεύεται και έχει πολεμοχαρή διάθεση, η άποψή τους για το ποιος είναι εχθρός και ποιος όχι αρχίζει και διαμορφώνεται σε σωστή κατεύθυνση. Η δημοκρατική λύση στα προβλήματά τους μπορεί να γίνει μόνο με την επανάσταση, επομένως θα πρέπει να αναπτύξουν σχέσεις με τις αντιστεκόμενες δυνάμεις. Διαφορετικά, πολλοί πολιτικάντηδες θα τραβήξουν πίσω την ήδη οπισθοχωρημένη συμμαχία. Αν αρχίσουμε τη δράση με τέτοια δύναμη και δυναμικό, τότε η διαδικασία του Εθνικού Κινήματος δεν θα αδυνατίσει αλλά θα ισχυροποιηθεί. Ο τρόπος για να εκπληρωθούν τα αιτήματα και να νικήσουμε δεν μπορεί να γίνει με την «καλή συμπεριφορά», αλλά με την αύξηση του ειδικού μας βάρους και τον εξαναγκασμό της κυβέρνησης να μας ακούσει. Παρατηρούμε ότι υπάρχει μεγάλη ευκαιρία για κάτι τέτοιο (…)
(...) Αυτό που φοβόταν η άρχουσα τάξη συνέβη. Σημαντικός αριθμός ανθρώπων μαθήτευσε στο σχολείο της αντίστασης. Από τις απλές κραυγές μέχρι τα οδοφράγματα. Οι μάζες που βροντοφωνάζουν έχουν γευτεί τον αέρα της εξέγερσης και της αντίστασης. Τα καθήκοντά μας μόλις τώρα αρχίζουν. Προχωράμε μπροστά, θα είμαστε στην πρώτη γραμμή των οδοφραγμάτων και θα χρησιμοποιούμε πρακτικές που ταιριάζουν στην ιδεολογία μας ώστε να βοηθήσουμε στην ανάπτυξη της αντίστασης. Οι κομμουνιστές και οι επαναστάτες που έχουν χαρακτηριστεί περιθωριακοί, προβοκάτορες, εξτρεμιστές, βάνδαλοι πρέπει να επωμιστούν το καθήκον της ανάπτυξης της αντίστασης. Τα πεδία δράσης πρέπει να μετατραπούν σε σύμβολα συλλογικής δράσης ενάντια στο φασισμό.
Οι ηγέτες μας και τα πρωτοπόρα στοιχεία δεν κρύφτηκαν πίσω από τη φιλολογία περί «αναγκαιότητας και συνθηκών», αντίθετα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Δεν δίστασαν να συμμετάσχουν στα οδοφράγματα. Ακόμη περισσότερο που, λόγω των προβλημάτων καθοδήγησης του κινήματος, πρόβλεψαν ότι αυτό θα ηττηθεί. Όμως γνώριζαν επίσης ότι για να μπορέσουμε να φτάσουμε στην επανάσταση πρέπει να περάσουμε από τέτοια στάδια, και η ιστορία τούς έχει δικαιώσει.

Η επανάσταση θα ακολουθήσει τα ίδια βήματα και στη χώρα μας, η ιστορία θα γράψει παρόμοιες σελίδες!
Κάτω η φασιστική δικτατορία!
Ζήτω η Αντίσταση της πλατείας Ταξίμ!
Παντού είναι Ταξίμ, παντού είναι αντίσταση!
Ώμο με ώμο ενάντια στο φασισμό!
Αυτό είναι μόνον η αρχή, συνεχίστε τον αγώνα!
Ζήτω η δημοκρατική λαϊκή επανάσταση!
Ζήτω ο λαϊκός πόλεμος!

TKP/ML

* Εκτενή αποσπάσματα τα οποία προέρχονται από την αγγλική μετάφραση της ανακοίνωσης, η οποία κυκλοφόρησε στις 4 Ιούνη 2013. Το πρωτότυπο κείμενο βρίσκεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.kaypakkayahaber.com/haber/tkpml-mutlaktir-ulkemizde-devrim-yeni-bir-isaret-fisegidir-taksim

ΕΡΤ: Το κάστρο χρειάζεται πολεμίστρες

Η κατάληψη του ραδιομεγάρου της ΕΡΤ στην Αγία Παρασκευή συνεχίζεται. Αν και το πλήθος των συμπαραστατών έχει αραιώσει, ωστόσο το κλείσιμο της ΕΡΤ και η απόλυση όλων των εργαζόμενων εξακολουθεί να είναι μεγάλο αγκάθι για την κυβέρνηση. Ήδη κόστισε στο σύστημα την κατάρρευση της τρικομματικής. Η νέα δικομματική κυβέρνηση έφτασε να φτιάχνει υπουργείο για την πρώην ΕΡΤ (!), για να χειριστεί την κατάσταση. Άλλωστε, ο ξαφνικός θάνατος της ΕΡΤ και οι μαζικές απολύσεις είναι η πρώτη σκηνή του δράματος που γράφτηκε με την πράξη νομοθετικού περιεχομένου που προαναγγέλλει πολλούς ξαφνικούς θανάτους εργαζομένων. Η κυβέρνηση, αν και επείγεται να εφαρμόσει την πολιτική της και μαστιγώνεται ανελέητα από την τρόικα, δείχνει να μην βιάζεται στο θέμα του νέου φορέα. Όμως, θέλει οπωσδήποτε να ξεμπερδεύει το γρηγορότερο με τους εργαζόμενους της ΕΡΤ.
Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, μετά την πρώτη μαχητική φάση και τη μεγάλη ασπίδα αλληλεγγύης γύρω τους, καλούνται να κάνουν τα επόμενα βήματά τους. Ως εργαζόμενοι στη ραδιοτηλεόραση, πρώτη φορά αντιμετωπίζουν τέτοιου μεγέθους επίθεση. Παρόλο που, τα τελευταία χρόνια, όλες οι κυβερνήσεις επιχείρησαν να συρρικνώσουν την ΕΡΤ, οι εργαζόμενοι, στην πλειοψηφία τους, ζούσαν την καθημερινότητά τους με τη σιγουριά του δημοσίου. Ο συνδικαλισμός που κυριαρχεί είναι ο ορισμός της ανάθεσης και του παραγοντισμού. Δεν είναι παράξενο που, ενώ τα περισσότερα κείμενα της ΠΟΣΠΕΡΤ δεν κάνουν αναφορά στο θέμα των απολύσεων, δεν έχει δημιουργηθεί στο εσωτερικό τους σοβαρή αμφισβήτηση της συνδικαλιστικής τους εκπροσώπησης. Δίνουν τη δυναμική τους στη διαχείριση της κατάληψης των κτιρίων και δεν ορίζουν ούτε τις ανακοινώσεις ούτε τις εκπομπές και τις συζητήσεις στα ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά στούντιο. Η εμμονή της συνδικαλιστικής τους ηγεσίας γύρω από την πτώση του μαύρου έχει σπείρει τη σύγχυση. Το θέμα των απολύσεων το διαχειρίζονται δικηγόροι που περιφέρονται στους διαδρόμους των καταλυμένων κτιρίων. Οι ανακοινώσεις διαφορετικού περιεχομένου που βγαίνουν, αντανακλούν τις διαφορετικές φάσεις στους εργαζόμενους. Παρόλ’ αυτά, το αίτημα «καμία απόλυση» χάνεται ενώ πολλές ανακοινώσεις αφήνουν ανοιχτό το θέμα των εθελοθυσιών και του τρόπου αποζημίωσης, δείγμα ότι κάποιοι βάζουν πολύ νερό στο κρασί τους. Όμως, δεν είναι καθόλου εύκολο ούτε για τη συνδικαλιστική ηγεσία ούτε για την κυβέρνηση, να εκκενώσουν τα κτίρια και να στείλουν τον κόσμο να θρηνήσει στο σπιτάκι του.
Πραγματοποιήθηκε, μετά από κάλεσμα της ΠΟΣΠΕΡΤ, σύσκεψη συνδικαλιστών και σωματείων με θέμα τη στήριξη και το άπλωμα του αγώνα της ΕΡΤ. Τα κύρια χαρακτηριστικά ήταν η απουσία των ίδιων των εργαζομένων της ΕΡΤ, η απουσία του ΠΑΜΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, η προκλητική απουσία σημαντικών σωματείων και ομοσπονδιών και η μικρή μαζικότητα. Στηρίχτηκε κυρίως από συνδικαλιστές της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ έχουν ήδη διαχωρίσει τη θέση τους από τον αγώνα της ΕΡΤ, αφού, μετά την 24ωρη απεργία που αναγκάστηκαν να προκηρύξουν, έπαψαν να ασχολούνται με το θέμα. Οι αποφάσεις της σύσκεψης έδειχναν να είναι προειλημμένες. Η συντριπτική πλειοψηφία των τοποθετήσεων προσπάθησε να αποφύγει τα δύσκολα, με τη γνωστή τακτική φυγής από αυτά, δια της γνωστής απογείωσης της γενικής πολιτικής απεργίας διάρκειας. Έτσι, γίνεται κατανοητό πώς συνδικαλιστές τύπου Φωτόπουλου που γαλουχήθηκαν και γαλούχησαν όλο αυτό τον κυρίαρχο συνδικαλισμό του συμβιβασμού, του παραγοντισμού, του κυβερνητισμού, της ανάθεσης και των εικονικών κινημάτων, ένοιωσαν τόση άνεση να παραδίνουν μαθήματα συνδικαλισμού, να υπερασπίζονται τη γενική απεργία διάρκειας (έχοντας ξεπουλήσει δεκάδες απεργίες) και να καταχειροκροτούνται. Οι ενοχλητικές τοποθετήσεις προσπεράστηκαν από συνεννοήσεις μεταξύ συνδικαλιστών.
Από τις συζητήσεις με τους εργαζόμενους, είναι φανερό πως οι συνδικαλιστικές διαδικασίες κινούνται μακριά από τις αγωνίες τους και οι ίδιοι μακριά από τις συνδικαλιστικές διαδικασίες. Συνυπάρχουν τόσο οι αυταπάτες γύρω από τους χειρισμούς της κυβέρνησης και της συνδικαλιστικής ηγεσίας, η άγνοια για τις εξελίξεις αλλά και η πραγματική διάθεση για αγώνα. Η ουσιαστική συνύπαρξη και αλληλοτροφοδότηση των απ’ έξω με τους από μέσα, το πολιτικό κέντρισμα των απολυμένων της ΕΡΤ, το αντάμωμα όλων αυτών και σε δρόμους πέρα από το προαύλιο των κτιρίων είναι αναγκαιότητα. Οι φωνές, για να γίνει η ΕΡΤ κέντρο αγώνα, περίσσεψαν. Σε αυτή τη φάση, μπορεί η κυβέρνηση να έχει ως προτεραιότητα την ικανοποίηση των αξιώσεων της τρόικας αλλά το ίδιο σημαντικό είναι να καταπνίγει τις όποιες αντιδράσεις που προκαλεί η πολιτική της. Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ έχασαν τη δουλειά τους και τη θέλουν πίσω.
Το κάστρο της κατάληψης της ΕΡΤ πρέπει να αποκτήσει πολεμίστρες και να πολεμήσει, για να μην αλωθεί από την πολιορκία της κυβέρνησης η οποία θα σφίγγει όλο και περισσότερο.

Προ των πυλών το κλείσιμο νοσοκομείων
Ανάγκη άμεσου κινηματικού συντονισμού

Πιο σαφής δεν θα μπορούσε να γίνει η νέα δικομματική κυβέρνηση. Μέσω του υπουργού Υγείας (Γεωργιάδης), οριοθέτησε το στίγμα της. «Αν χρειαστεί, θα κλείσουν νοσοκομεία», είναι μια από τις πρώτες δηλώσεις του. Είναι ολοφάνερο πλέον, ότι ο χρόνος τρέχει αντίστροφα για τα νοσοκομεία και τους εργαζόμενους σ’ αυτά.
Η «στοχοποίηση» συγκεκριμένων νοσοκομειακών μονάδων, τόσο σε μεγάλα αστικά κέντρα (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα κλπ.) όσο και στην επαρχία, αποτελεί την πρώτη κίνησή τους. Πατησίων, Πολυκλινική, Δυτικής Αττικής, Σπηλιoπούλειο είναι τα πρώτα στην Αττική, μαζί με την Παναγίτσα στη Θεσσαλονίκη και καμιά δεκαριά στην υπόλοιπη Ελλάδα. Και αυτά συνιστούν το πρώτο κύμα κλεισιμάτων νοσοκομείων του ΕΣΥ, που έρχεται ως συνέχεια αυτών του ΙΚΑ. Θα ακολουθήσουν δεκάδες ακόμα, με στρατηγικό στόχο ένα μόνο νοσοκομείο σε κάθε πρωτεύουσα νομού. (Αν μπορούσαν και σε Αθήνα – Θεσ/νίκη, ίσως να το έκαναν κι αυτό!)
Η τρόικα (ΕΕ - ΔΝΤ) ήρθε– όπως πάντα– με άγριες διαθέσεις και στο επίπεδο αυτό. «Τέλος χρόνου» για την κυβέρνηση, πριν καλά καλά αναλάβει. Ο έτερος φέρελπις (Μητσοτάκης) δηλώνει έτοιμος να «σπάσει αυγά» και να κάνει πράξη τις απαιτήσεις ιμπεριαλιστών και κεφαλαίου για λιγότερο κράτος (συγχωνεύσεις – κλεισίματα) και μαζικές απολύσεις σ’ όλο το φάσμα του Δημοσίου. Η ΕΡΤ είναι μόνο η αρχή…
Με βάση ακριβώς αυτές τις εξελίξεις, έχει ξεκινήσει, στα νοσοκομεία που βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα, μια προσπάθεια διαμόρφωσης όρων απάντησης, με κατά βάση 2 άξονες: το να μην κλείσει κανένα νοσοκομείο και να μην περάσουν απολύσεις και «κινητικότητα». Λογικά αιτήματα – στόχοι πάλης, αφού σ’ αυτά εστιάζεται η νέα κυβερνητική επίθεση.
Στην πρώτη κινητοποίηση επί θητείας του, ο υπουργός Υγείας «ενημέρωσε» ότι 1250 εργαζόμενοι από τα Νοσοκομεία θα μπουν σε καθεστώς «κινητικότητας» μέσα στο 2013, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Συμπλήρωσε ότι υπάρχει «μνημονιακή υποχρέωση» για μείωση των δαπανών της υγείας, μόνο για εφέτος, κατά 300 εκατομμύρια ευρώ. Δεν παρέλειψε, φυσικά, να αναφερθεί στη «μαύρη τρύπα» του ΕΟΠΥΥ. (αχ, αυτές οι μαύρες τρύπες…)
Η κατάσταση σε συνδικαλιστικό επίπεδο δεν είναι καθόλου καλή. ΑΔΕΔΥ και ΠΟΕΔΗΝ τηρούν περίπου στάση αναμονής, περιμένοντας τις κινήσεις της κυβέρνησης που προετοιμάζεται σε όλα τα επίπεδα, γνωρίζοντας ότι θα συναντήσει αντιδράσεις. Καμιά προσπάθεια συντονισμένου ανοίγματος του ζητήματος πανελλαδικά δεν γίνεται από αυτήν την ηγεσία. Περισσότερο εμφανίζονται ως «προσκεκλημένοι» στις κινήσεις–κινητοποιήσεις που αποφασίζουν και πραγματοποιούν τα κατά τόπους σωματεία. Το σίγουρο είναι ότι ούτε θέλουν ούτε μπορούν πλέον να διαμορφώσουν μια άλλη κατάσταση.
Είναι ελπιδοφόρο ότι τα σωματεία και οι εργαζόμενοι στα «στοχοποιημένα» νοσοκομεία ήδη κινούνται. Την προηγούμενη εβδομάδα είχαμε συγκέντρωση– πορεία στα Πατήσια, αυτή σε Πολυκλινική και Αγ. Βαρβάρα. Εργαζόμενοι, φορείς και κάτοικοι συντονίζονται σε αυτές τις κινητοποιήσεις. Όμως, αυτό δεν αρκεί. Η εμπειρία για το πώς έκλεισαν τα νοσοκομεία του ΙΚΑ (ιδιαίτερα το 7ο και λιγότερο το 1ο στην Αθήνα) είναι διδακτική. Όσο πετυχημένες και αν είναι τοπικές κινητοποιήσεις, χρειάζεται ΑΜΕΣΟΣ κεντρικός κινηματικός συντονισμός που θα προσδώσει στην όλη προσπάθεια μια άλλη δυναμική.
Χρειάζεται να δημιουργηθεί πολιτικό πρόβλημα στην κυβέρνηση, να διαμορφωθούν οι όροι για ένα ευρύ μέτωπο αντίστασης εργαζομένων και λαού ενάντια στις απολύσεις και στο κλείσιμο νοσοκομείων. Και αυτό δεν θα το κάνει κανείς άλλος παρά οι εργαζόμενοι στα συγκεκριμένα νοσοκομεία και τα σωματεία τους. Οι τελευταίοι, μάλιστα, χρειάζεται να βρουν κοινό βηματισμό και να προχωρήσουν σε από κοινού κινητοποιήσεις. Ώστε να κεντρικοποιηθεί η σύγκρουση που έχει ήδη αρχίσει και να συμπαρασύρουν σ’ αυτόν τον αγώνα και τα υπόλοιπα νοσοκομεία μικρότερα ή μεγαλύτερα. Με αυτή την έννοια και υπό το βάρος της συγκεκριμένης επίθεσης που ξεδιπλώνεται, ούτε οι εργαζόμενοι στον Ευαγγελισμό (το μεγαλύτερο νοσοκομείο της χώρας) δεν είναι «εξασφαλισμένοι».
Η «σαλαμοποίηση» που επιχειρεί η κυβέρνηση, η διάσπαση και ο διαχωρισμός δεν πρέπει να περάσουν. Όχι μόνο γιατί το αποτέλεσμα θα είναι οδυνηρό για μεγάλα τμήματα εργαζομένων αλλά και γιατί έχει τεθεί αντικειμενικά ζήτημα «ανακύκλωσης» ολόκληρου του δυναμικού που εργάζεται σήμερα στον δημόσιο τομέα, με τις συνθήκες που δουλεύει, τις εργασιακές σχέσεις που έχει και τη «νοοτροπία» που έχει αποκτήσει διαχρονικά.
Το στοιχείο της ενότητας, της αποφασιστικότητας και της διάρκειας, ο απεργιακός χαρακτήρας είναι αυτά που μπορούν να μαζικοποιήσουν και να εκφράσουν τη διάθεση των εργαζομένων να παλέψουν και να αντιπαρατεθούν με την κυβερνητική πολιτική και εν τέλει να νικήσουν. Οφείλουμε να περάσουμε απ’ τη διαμαρτυρία στη σύγκρουση, με ό,τι αυτό σημαίνει. Και οι χειρότεροι «σύμβουλοι» σε κάτι τέτοιο είναι οι εκλογικές αυταπάτες και η αναχώρηση στο μέλλον. Απόψεις και στάσεις που ευδοκιμούν, δυστυχώς, στην Αριστερά «μας» και όχι μόνο την κοινοβουλευτική.
Πότε θα γίνει η πρώτη κοινή, πρωινή απεργιακή συγκέντρωση και το πρώτο κοινό απογευματινό συλλαλητήριο; Αν μη τι άλλο, θα έχει γίνει το πρώτο βήμα στην κατεύθυνση απάντησης της επίθεσης από τους εργαζόμενους στα δημόσια νοσοκομεία και το λαό.
Σ.Π.

16ο Συνέδριο ΟΛΜΕ: Φλυαρία, αμηχανία, αποφάσεις και παράδοση σκυτάλης

Το συνέδριο χαρακτηρίστηκε από εσωτερικό “διάλογο” της Αριστεράς. Σε αντίθεση με άλλα συνέδρια, υπήρχε συνέχεια αρκετά μεγάλος αριθμός συνέδρων παρόντων στη διαδικασία.
Παρόλα αυτά, ο διάλογος ήταν φτωχός. Η στάση των παρατάξεων της Αριστεράς (με τις διαφορές που σίγουρα υπήρχαν) στην προσπάθεια απεργίας δημιούργησε και στις τρεις αμηχανία και δυσκολία να τοποθετηθούν ειλικρινά. Δεν υπήρξε ίχνος αυτοκριτικής από καμία ενώ οι κορώνες δεν μπορούσαν να κρύψουν την αμηχανία. Οι ΣΥΝΕΚ υπερασπίστηκαν καθαρά την επιλογή τους να μη γίνει απεργία κόντρα στην επιστράτευση (αν και, όπως φάνηκε, με σοβαρά προβλήματα στο εσωτερικό τους). Είχαν μια “ηγεμονική” παρουσία που πάταγε στο συνολικό συσχετισμό (ΣΥΡΙΖΑ) αλλά και στους 126 συνέδρους (πρώτη δύναμη με διαφορά).
Αποτέλεσμα του γεγονότος αυτού ήταν ότι επιδίωξαν να περάσουν απόφαση συνθετική με Παρεμβάσεις ως απόφαση του Συνεδρίου, οι οποίες όμως δεν ανταποκρίθηκαν (και σωστά). Ήδη από την αρχή, ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ αποχώρησαν, αφού πέρασαν ως απόφαση, μαζί με ΣΥΝΕΚ, ένα τετράπτυχο γενικών στόχων που αποτελούσε το φόντο γενικών συνθημάτων, ως πανό της ΟΛΜΕ μέσα στο συνέδριο. Έτσι, το συνέδριο, κατά τη 1 τη νύχτα της Τρίτης, χωρίς ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ, άρχισε να ψηφίζει πρόταση - πρόταση δεκάδες επιμέρους προτάσεις που έπιαναν από την Ειδική Αγωγή και έφταναν στο “έξω από ΕΕ-ευρώ-ΝΑΤΟ” κλπ! Η διαδικασία γινόταν προβληματική.
Μετά από αυτό, μπήκε το ζήτημα του προγράμματος δράσης. Παρεμβάσεις και ΣΥΝΕΚ έκαναν σύνθεση των προτάσεών τους που μίλαγαν για συνελεύσεις τις αρχές Σεπτέμβρη, με πρόταση για άμεση έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων με κατεύθυνση τη διάρκεια, χωρίς και πάλι να αναφέρεται το ζήτημα της επιστράτευσης. Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών παρέμβηκαν, λέγοντας ότι η απόφαση έχει αξία, μόνο αν τοποθετείται συγκεκριμένα στο ότι η απεργία θα γίνει ακόμα και αν υπάρχει επιστράτευση - κόντρα σε αυτήν. Οι Παρεμβάσεις το στήριξαν -αν και στη δική τους πρόταση δεν το ανέφεραν. Μετά από αυτό, υπήρξε προσωρινό μπλοκάρισμα, καθώς οι ΣΥΝΕΚ δήλωσαν ότι, αν υπάρχει αυτός ο όρος, αποχωρούν από την κοινή απόφαση. Έγινε ενδεικτική ψηφοφορία, όπου φάνηκαν μεγάλες διαρροές στους συνέδρους των ΣΥΝΕΚ προς την πρόταση Παρεμβάσεων – Αγωνιστικών Κινήσεων. Έπειτα, οι ΣΥΝΕΚ απέσυραν το βέτο και ψήφισαν και αυτές την πρόταση αυτή, οπότε και πέρασε ως απόφαση συνεδρίου. Η πρόταση του ΠΑΜΕ ήταν συνελεύσεις χωρίς παραπέρα δέσμευση.
Τελικά, τέθηκε στο σώμα και η πρόταση των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών για απόφαση του Συνεδρίου, μέσω της οποίας η ΟΛΜΕ θα καλέσει κινητοποίηση με αντι-ΕΕ και αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενο, με αφορμή την επίσκεψη Σόιμπλε, καθώς θα καλέσει και άλλες Ομοσπονδίες και Σωματεία σε κοινή πρωτοβουλία. Η πρόταση πέρασε ομόφωνα.
Η συνολική παρέμβαση των Αγωνιστικών Κινήσεων ήταν πολύ καλή. Οι τρεις σύνεδροι της παράταξης έκαναν τοποθετήσεις, ανοίγοντας ΟΛΑ τα ζητήματα. Από την απεργία και την επιστράτευση μέχρι το “ο κόσμος δεν τραβάει”, τα “άλλα σχολεία”, την “πτώση της κυβέρνησης”, τον κυβερνητισμό, την αστική νομιμότητα, τη συνδιοίκηση, τον ιμπεριαλισμό κλπ. Το τελικό αποτέλεσμα δεν ανταποκρίνεται ασφαλώς σε όλη την προσπάθεια του προηγούμενου διαστήματος αλλά και την παρουσία στο συνέδριο, όπου οι θεωρίες της χαμένης ψήφου έχουν μεγάλη επιρροή. Παρόλα αυτά, το ξεδίπλωμα της συνολικής τους άποψης σε μια περίοδο που η συζήτηση γίνεται και τα τείχη δεν μπορούν να υψωθούν εύκολα, αποτελεί ένα θετικό στοιχείο.
Οι περιβόητοι συσχετισμοί, λοιπόν, άλλαξαν. Αγωνιστικές αποφάσεις πάρθηκαν. Μένει να δούμε, βέβαια, τι από όλα αυτά θα γίνει στην πραγματικότητα και με ποιους τρόπους. Εκεί που διαμορφώνονται οι πραγματικοί ταξικοί και πολιτικοί συσχετισμοί.

Τα αποτελέσματα για ΔΣ ΟΛΜΕ (σε παρένθεση τα αποτελέσματα του 15ου Συνεδρίου):
ΣΥΝΕΚ 126 – 3 έδρες (80 - 2)
ΔΑΚΕ 103 – 3 έδρες (120 – 3)
ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ 75 – 2 έδρες (51 – 1)
ΠΑΜΕ 71 – 2 έδρες (59 – 2)
ΠΑΣΚ 44 – 1 έδρα (107 – 3)
ΑΝΩΣΗ* 11 (-)
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ 3 (2)
Ενωτική Πρωτοβουλία Λάρισας** 2
ΛΕΥΚΑ 2

Για συνέδριο ΑΔΕΔΥ:
ΣΥΝΕΚ 118 - 32 έδρες
ΔΑΚΕ 103 - 28 έδρες
ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ 65 - 17 έδρες
ΠΑΜΕ 73 - 20 έδρες
ΠΑΣΚ 44 - 12 έδρες
ΑΝΩΣΗ 12 - 3 έδρες
Εκπαιδευτικοί για το “ΣΧΕΔΙΟ Β” 7 - 2 έδρες
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ 5 - 1 έδρα
ΣΑΚ Φθιώτιδας 4 - 1 έδρα
Ενωτική Πρωτοβουλία Λάρισας 4 - 1 έδρα
ΛΕΥΚΑ 2
* Η Ανωση ήταν ανεξάρτητο σχήμα συντηρητικής γενικά τάσης.
** Η Ενωτική Πρωτοβουλία Λάρισας είναι σχήμα της Αριστεράς

Συνέδριο ΔΟΕ
Όλα ήταν αναμενόμενα!

Τίποτα δεν αναμενόταν από το συνέδριο και τίποτα δεν έγινε. Όλες οι μέρες κύλισαν όπως και αυτές των δύο χρόνων που ακολούθησαν μετά το προηγούμενο συνέδριο. Μακριά από τις πραγματικές ανάγκες των εκπαιδευτικών, χωρίς αποφάσεις για αγώνα, με παιχνίδια γύρω από τους συνδικαλιστικούς θεσμούς, με μόνη αγωνία τους συσχετισμούς. Οι λίγες παραφωνίες που υπήρξαν, δεν μπόρεσαν να αλλοιώσουν την συμφωνία αδράνειας.
Πράγματι, οι συσχετισμοί άλλαξαν. Η ΠΑΣΚ, που προσπαθεί να βρει τρόπους να υπάρχει, καταποντίστηκε. Η γελοιότητα ανανέωσής της μέσω αλλαγής ονομάτων δεν ανέκοψε την πτώση της. Ωστόσο, αν και έχασε μία έδρα (από 4 στις 3) και πέρασε στη δεύτερη θέση, διατηρεί ισχυρή την παρουσία της. Οι διασπάσεις στο εσωτερικό της είναι αποτέλεσμα της κρίσης του πολιτικού της φορέα που την παρασύρει σε περιδίνηση και σε ακόμα πιο αντιδραστικές θέσεις και πρακτικές. Τίποτε δεν μπορεί να περιμένει ο κλάδος από τα κομμάτια που αποκολλούνται από αυτήν. Η ΔΑΚΕ, με μικρή πτώση, έκοψε πρώτη το νήμα, διατηρώντας τις τρεις έδρες που είχε και, μαζί με την ΠΑΣΚ, διατηρούν τον έλεγχο των συσχετισμών.
Οι Παρεμβάσεις, με σημαντική άνοδο, δεν μπόρεσαν να πάρουν την τρίτη έδρα που είχαν θέσει ως στόχο. Η δύναμή τους στα πρωτοβάθμια σωματεία είναι σημαντική και αναμένεται να αυξηθεί κι άλλο. Οι μέρες θα δείξουν, αν θα χρησιμοποιήσουν τις δυνάμεις τους σε αγωνιστική κατεύθυνση ή αν θα παραμείνουν σε αγωνιστικούς χειρισμούς του κινήματος.
Το ΠΑΜΕ ενισχυμένο κέρδισε δεύτερη έδρα. Φρόντισε, επιμελώς, να μην ανοίξει θέματα, έχοντας τα μάτια στραμμένα στην ψήφο των ανεξάρτητων συνέδρων. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΡΑ κέρδισε έδρα στο ΔΣ της ΔΟΕ.
Ως Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών, δεν συμμετείχαμε με δικούς μας σύνεδρους, γεγονός που δεν μας επέτρεψε να παλέψουμε τις απόψεις με καλύτερους όρους.
Η βροχή αριστερών ψήφων έφερε ανατροπές εδρών αλλά δε δρόσισε το ξερό κινηματικό τοπίο. Το κύριο στοιχείο στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση όλη την προηγούμενη περίοδο ήταν η αδράνεια. Από το ΔΣ της ΔΟΕ ως τα πρωτοβάθμια σωματεία, δεν υπήρξε καμία πρωτοβουλία από τις δυνάμεις που μπορούσαν να κινήσουν διαδικασίες. Απολύσεις, συγχωνεύσεις, υποχρεωτικές μετακινήσεις, πειθαρχικά, περικοπές δεν ήταν αρκετά να σπρώξουν καμία παράταξη από αυτές που εκπροσωπούνται στο συνέδριο και αναφέρονται στην αριστερά και το κίνημα, να πάρουν πρωτοβουλία δράσης και αγώνα. Στο συνέδριο δεν φάνηκε κάτι τέτοιο παρά τις αναφορές που υπήρχαν, για να μην ανοίξουν τα σχολεία. Πώς θα γίνει αυτό;
Οι προσωπικές αντεγκλήσεις και η απουσία πολιτικών αντιπαραθέσεων, τα ατέλειωτα διαδικαστικά ροκανίσματος του χρόνου, οι ψηφοφορίες που γίνονταν αλλά χωρίς σημασία και το κυνήγι των ψήφων έδωσαν το στίγμα του συνεδρίου. Καμία απόφαση δεν πάρθηκε. Με λίγα λόγια, θα λέγαμε πως το συνέδριο αποκάλυψε τη διάλυση του συνδικαλιστικού κινήματος στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Φάνηκε η πολιτική γύμνια του στόχου της αλλαγής των συσχετισμών. Το ερώτημα που τίθεται είναι, αν όλες αυτές οι δυνάμεις που έχουν αναφορά στο κίνημα, θα κάνουν μετά το συνέδριο ό,τι δεν έκαναν πριν. Δηλαδή, πραγματικές πρωτοβουλίες κοινής δράσης, ζωντάνεμα των γενικών συνελεύσεων και των πρωτοβουλιών βάσης, συντονισμό και κινητοποιήσεις, ώστε ο κλάδος με μαζικότητα και μαχητικότητα να δώσει τις μάχες που έχει μπροστά του. Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών, έχοντας επίγνωση τους συσχετισμούς δύναμης αλλά έχοντας εμπιστοσύνη στη βάση των εκπαιδευτικών και στην πολιτική τους άποψη, θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους, για να αποκρούσουμε τη λαίλαπα που σαρώνει τη ζωή μας.

8 Ιουλ 2013

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΑΕΙ- ΤΕΙ

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ - ΤΕΙ καταγγέλλουν με τον πιο απόλυτο τρόπο την επέμβαση των δυνάμεων καταστολής στους χώρους της πρυτανείας του ΕΚΠΑ (Πανεπιστήμιο Αθηνών), την -προς το παρόν- προσαγωγή 39(!) φοιτητών και τον εγκλωβισμό δεκάδων άλλων από δυνάμεις των ΜΑΤ, που φυσικά «συνοδεύτηκαν» από την κατάφωρη καταπάτηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου.
Πιο συγκεκριμένα, σήμερα το πρωί της Δευτέρας 8 Ιουλίου, φοιτητές από τα Πανεπιστήμια της Αθήνας, συγκεντρώθηκαν στην Πρυτανεία του ΕΚΠΑ, όπου θα συζητούνταν, από το Συμβούλιο Διοίκησης του ΕΚΠΑ, η προώθηση του κακόφημου «σχεδίου Αθηνά» για τις συγχωνεύσεις και καταργήσεις τμημάτων και σχολών, μαζί με τις διαγραφές και τους εσωτερικούς κανονισμούς λειτουργίας που ορίζει ο Νόμος Πλαίσιο. Οι φοιτητές βρέθηκαν για να διαμαρτυρηθούν για την προώθηση της επίθεσης στα δικαιώματά τους, υπερασπιζόμενοι τις αποφάσεις των Συλλόγων που χρόνια τώρα έχουν κάνει ξεκάθαρη την αντίθεσή τους σε αυτήν την πολιτική, βρίσκοντας απέναντί τους κλειδωμένες πόρτες! Άλλωστε καθόλου τυχαία δεν είναι και η ημερομηνία που έθεσαν προς συζήτηση τα παραπάνω ζητήματα, σε μια περίοδο που οι περισσότερες εξεταστικές έχουν τελειώσει και οι φοιτητές δεν βρίσκονται στις σχολές τους. Μάλιστα είναι προγραμματισμένη και αυριανή συνεδρίαση του Συμβουλίου με θέμα την ...αστυνόμευση των πανεπιστημιακών χώρων. Με κάλεσμα του Συμβουλίου Διοίκησης, δυνάμεις της αστυνομίας, ΔΕΛΤΑ, ΔΙΑΣ, των ΜΑΤ και της αντιτρομοκρατικής(!), προχώρησαν σε προσαγωγές από τον προαύλιο χώρο των Προπυλαίων και μέσα από το γραφείο του Πρύτανη(!), ενώ ταυτόχρονα περικύκλωσαν τους συγκεντρωμένους φοιτητές, προσπαθώντας να τους τρομοκρατήσουν με απειλές για συλλήψεις και κακουργήματα και να κάμψουν την αγωνιστική τους θέληση. Οι καταγγελίες από μεριάς των μελών του Συμβουλίου και ιδιαίτερα της κυρίας Κιντή και του προέδρου του Συμβουλίου, ήταν για απειλή κατά της ζωής τους και ομηρία, καταγγελία που δεν δέχτηκαν να αποσύρουν και να διώξουν τις δυνάμεις καταστολής. Οι εγκλωβισμένοι φοιτητές στηρίχτηκαν από παρέμβαση των διοικητικών υπαλλήλων, που δείχνοντας την αλληλεγγύη τους απέτρεψαν την σύλληψη και άλλων φοιτητών, ενώ δεν υπέκυψαν στις απειλές των ΜΑΤ, οι οποίοι εισβάλλοντας μέσα στο κτίριο για ακόμη μια φορά, ζήτησαν την παράδοση των φοιτητών.
Η συγκεκριμένη κατάσταση είναι μέρος της πολιτικής των κυβερνήσεων και των ξένων αφεντικών τους, που διαρκώς εντείνει τη φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής. Είναι εικόνα από το μέλλον των φοιτητών, της νεολαίας και του λαού συνολικότερα, με τον οποιωνδήποτε να συλλαμβάνεται και να διώκεται, όταν τολμήσει να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του και να διεκδικήσει το μέλλον του. ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΟΥΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥΣ. Το φοιτητικό κίνημα οφείλει να βγει μαζικά και στο πλευρό του λαού να ανατρέψει την πολιτική, που μας θέλει βορά στις ορέξεις του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου.
Απαιτούμε
  • Την ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ των συλληφθέντων ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ φοιτητών.
Καταγγέλλουμε
  • Την ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗ του ΑΣΥΛΟΥ από την ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ.
  • Την ΣΥΝΕΡΓΕΙΑ των ΠΡΥΤΑΝΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ σ’αυτή την ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ – ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ των ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ.
  • Την κυβέρνηση του κεφαλαίου και των ξένων «προστατών» που προκειμένου να προωθήσει τη βάρβαρη πολιτική της ενάντια στο λαό και τη νεολαία δεν διστάζει να δείξει για μια ακόμη φορά το αποκρουστικό αντιδημοκρατικό της πρόσωπο.
Δηλώνουμε:
  • Δεν θα σκύψουμε το κεφάλι μπροστά στην πολιτική της φασιστικοποίησης. Θα παλέψουμε για την ανατροπή της.
  • Οι αγώνες του λαού και της νεολαίας δεν τρομοκρατούνται. Είναι δίκαιοι! Θα συνεχιστούν!!
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΑΕΙ-ΤΕΙ

Η κυβέρνηση του «μαύρου» εφορμά ενάντια σε όλο το λαό!
Βοά η οργή, αναγκαίος ο ξεσηκωμός!

Με ένα έκδηλα αντιδραστικό κυβερνητικό σχήμα ακόμα και σε επίπεδο προσώπων, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ συμπαρατάχθηκαν, για πρώτη φορά από το 1974 που συγκροτήθηκαν, μόνοι τους στο κυβερνητικό επίπεδο, αφού «έχασαν» τη ΔΗΜΑΡ μετά την κρίση που πυροδοτήθηκε με επίκεντρο το ζήτημα της ΕΡΤ. Προφανώς δεν πρόκειται για επίδειξη ισχύος, αλλά, αντίθετα είναι μια έκφραση «εξάντλησης» του πολιτικού συστήματος, που μοιάζει να «παίζει τα ρέστα του» χωρίς καθόλου καλό χαρτί και ενώ –αυτό είναι το βέβαιο και το κύριο- θα ακολουθήσουν πολλές παρτίδες ακόμα…
Σε μια φάση λοιπόν που μυρίζει μπαρούτι από όλες τις κατευθύνσεις (από τους από πάνω και απ’ έξω, από την κατάσταση στην περιοχή και σαφώς από τους από κάτω), ΝΔ και ΠΑΣΟΚ με άθροισμα ποσοστών πολύ λιγότερο από όσο είχε ο καθένας μόνος του στα προηγούμενα «λαμπρά χρόνια» του δικομματισμού ξεμένουν από κάθε τσόντα και υποχρεώνονται από τις ανάγκες της επίθεσης του συστήματος να γκρεμίσουν και τυπικά το μύθο των μεγάλων αντιπάλων. Το «φως και το σκοτάδι» του Κουτσόγιωργα ενώνονται σε σάρκα μία με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο για να υπηρετήσουν το σύστημα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και εκμετάλλευσης. Και ενώνονται σε μια φάση που οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Ευρώπης και των ΗΠΑ –με την αστική τάξη της χώρας πλήρως ευθυγραμμισμένη στις απαιτήσεις τους- προωθούν το πιο άγριο τσαλαπάτημα του λαού και των δικαιωμάτων του.
Μια πρώτη παρενέργεια αυτής της εσπευσμένης και αναγκαστικής ανασύνταξης της κυβερνητικής λύσης αφορά το μπλοκάρισμα των διεργασιών για την προετοιμασία της λεγόμενης κεντροαριστεράς, καθώς οι υπαρκτές αφετηρίες της, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, απομακρύνθηκαν μεταξύ τους, ενώ για το ΠΑΣΟΚ η κυβερνητική λύση θέτει μέχρι και θέμα ύπαρξής του. Με μικρά μονοψήφια δημοσκοπικά ποσοστά, με όλα τα στελέχη της πρώτης γραμμής «καμένα», φθαρμένα και υπόδικα, το κόμμα του Βενιζέλου σώζεται ακόμα ως πολύτιμο για το σύστημα αλλά είναι δύσκολο μετά τον άμεσο εναγκαλισμό με το Σαμαρά να ορθοποδήσει.
Όμως και συνολικά οξύνεται το ζήτημα της συγκρότησης και διάταξης του πολιτικού συστήματος. Οι βασικοί όροι που έχουν τινάξει στον αέρα τη συγκρότηση και τις ισορροπίες που υπήρχαν και έχουν έως και γελοιοποιήσει τις κατασκευές των «ιδεολογικών διαχωρισμών» βρίσκονται στην ίδια την επίθεση που τσακίζει τα εργατικά-λαϊκά δικαιώματα, στο βίαιο γκρέμισμα των μεσοστρωμάτων που αποτελούσαν αρμούς της προηγούμενης κατάστασης, με δύο λόγια βρίσκονται στο χάος που έχει φέρει στη χώρα η ιμπεριαλιστική λεηλασία και η καπιταλιστική βαρβαρότητα. Όμως το χάος, ο εργασιακός και κοινωνικός μεσαίωνας επεκτείνεται και επιτείνεται διαρκώς. Τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά δεν προσφέρουν κανένα «συμβόλαιο» για το ρόλο και την υπόσταση της αστικής τάξης και της χώρας σαν αυτό που το 1974 αποτέλεσε τη βάση της συγκρότησης των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Η λεηλασία και η βαρβαρότητα συνεχίζεται και κλιμακώνεται και το «τέλος της» δεν είναι καθόλου ζήτημα που θα κριθεί από την αστική τάξη της χώρας και το πολιτικό προσωπικό της. Οι άθλιες παραστάσεις «διαμαρτυρίας» του Σαμαρά στα δημοσιογραφικά μικρόφωνα έξω από τις συνόδους κορυφής της ΕΕ γίνονται βέβαια για εσωτερική κατανάλωση, αλλά αναδεικνύουν πως ούτε ψίχουλα για τη στρατιά των ανέργων δεν μπορούν να εξασφαλίσουν. Εξάλλου, μόλις πρόσφατα κατέπεσε και ο μύθος της υποτιθέμενης ιρλανδικής ανάκαμψης, επιβεβαιώνοντας πως δεν υπάρχουν για το σύστημα ορατές και σύντομες διέξοδοι από την κρίση.
Στη βάση αυτών των όρων, μία και μόνη είναι η απάντηση στην πολιτική αστάθεια και στα μόνιμα στοιχεία πολιτικής κρίσης που έχουν εγκατασταθεί στη χώρα: Ολοένα και πιο δεξιά, ολοένα και πιο αντιδραστικά στρίβει το τιμόνι το κυβερνητικό κέντρο και το κέντρο Σαμαρά για να θωρακιστεί και να θωρακίσει συνολικά την πολιτική κατεύθυνση του συστήματος. Η παρέμβαση Βορίδη δεν έγινε για να στηρίξει με έναν οπαδικό τρόπο τα «θιγμένα αισθήματα» της δεξιάς βάσης λόγω της κυβερνητικής συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ. Στοχεύει παραπέρα: Να ενοχοποιήσει κάθε δικαίωμα και κατάκτηση που οι εργαζόμενοι είχαν στα προηγούμενα χρόνια ως «αμαρτία», ως «αιτία της κρίσης» και σε αυτή τη βάση να εμφανίσει την ακραία δεξιά-αντιδραστική πολιτική ως αναγκαία, το φορέα της ως τον αδιαμφισβήτητο αφέντη στον οποίο όλοι πρέπει να υποταχθούν, ενώ κάθε αναφορά σε δικαιώματα, αγώνες (ακόμα περισσότερο σε αριστερά πολιτικά υποκείμενα) ως ακρότητα που πρέπει να παταχθεί…
Γι’ αυτό η παρέμβαση αυτή βρήκε την υποστήριξη των συμβούλων του Σαμαρά και βέβαια συναντήθηκε με τη «συμπάθεια» που εκδήλωσε ο Πολύδωρας προς τη Χ.Α., που το ενδεχόμενο αξιοποίησής της και σε κυβερνητικά πόστα όλο και πιο συχνά συζητείται και καλλιεργείται στην επίσημη πολιτική φιλολογία…

Επιστροφή στην αστάθεια
Το κυβερνητικό σχήμα λοιπόν ανασυστήθηκε και επέστρεψε στα καθήκοντά του. Να κλείσει νοσοκομεία και σχολεία. Να απολύσει –με ποικιλία μορφών- χιλιάδες και χιλιάδες εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα, σταθεροποιώντας παράλληλα το κλείσιμο της ΕΡΤ και τις απολύσεις των εργαζομένων σε αυτήν. Να κάνει ακόμα πιο βαριά τη φορομπηξία και τη φοροεπιδρομή και να φέρει πιο κοντά το ζήτημα των κατασχέσεων των σπιτιών των εργαζομένων. Και για να μην ξεχνιόμαστε, να επιβάλει μέτρα πλήρους απελευθέρωσης των απολύσεων και νέων ανατροπών στους εργασιακούς όρους (6ήμερο) στον ιδιωτικό τομέα.
Είναι προφανές ότι το καθένα από αυτά τα μέτρα -που είναι «ανειλημμένες υποχρεώσεις» στα πλαίσια του «προγράμματος» και όλα είναι «επείγοντα» γιατί αμέσως μετά ακολουθούν και άλλα- αποτελεί βαθιά αντιδραστική τομή στο σώμα των εργατικών κατακτήσεων και των κοινωνικών δικαιωμάτων του λαού. Το καθένα χτυπά πάνω σε έναν βασανισμένο λαό που ήδη στενάζει από τα απανωτά ρεκόρ της ανεργίας, από τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Το καθένα βαθαίνει το σπιράλ της ύφεσης τα κοινωνικά και οικονομικά αδιέξοδα. Όμως το «πρόγραμμα» δεν βγαίνει! Οι λεγόμενοι «δανειστές» δεν αρκούνται σε όλα αυτά, η λεηλασία της ζωής του λαού και της χώρας δεν σταματά, η βαρβαρότητα δεν «σταθεροποιείται» σε κάποιο επίπεδο, αλλά συνεχίζει! Ακόμα και το ΤΑΙΠΕΔ των χρυσοπληρωμένων μανδαρίνων που ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν το ξεπούλημα των φιλέτων της χώρας είναι για τους ιμπεριαλιστές πολύ… «ανεξαρτησιακό» και θέλουν χωρίς μεσολαβητές να αρπάξουν τη λεία τους! Ενώ η ΕΕ άνοιξε επισήμως το δρόμο γενίκευσης του πειράματος της Κύπρου σε όλες τις τράπεζες της περιφέρειάς της. Και βέβαια η καταρχήν επικύρωση του αγωγού ΤΑΡ που προέκυψε στην ελληνική αστική τάξη μέσα από το κουβάρι των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων στην ευρύτερη περιοχή, με όρους χρήσης του «ελληνικού χωραφιού», χωρίς ούτε τέλη διέλευσης, κάθε άλλο παρά μπορεί να αλλάξει τα συνολικά δεδομένα.
Αν μάλιστα δούμε τα πολιτικά δεδομένα της κατάστασης στην περιοχή από τη νέα έκρηξη στην Αίγυπτο, ως την Τουρκία και τη Συρία, την αναπαραγωγή της κρίσης και των εντάσεων εντός της ΕΕ, τις ΗΠΑ των δισεκατομμυρίων παρακολουθήσεων να «αποκαλύπτονται» ως απέναντι ιμπεριαλιστική δύναμη ενάντια σε όλους, θα αντιληφθούμε ακόμα καλύτερα γιατί το «πρόγραμμα» δεν βγαίνει, γιατί είναι πελώρια και συνολικά τα αδιέξοδα του εξαρτημένου καπιταλισμού και της αστικής τάξης της χώρας. Η «νέα» κυβέρνηση τα γνωρίζει βέβαια όλα αυτά και σε ένα «ρημαγμένο» για τις ανάγκες του συστήματος πολιτικό τοπίο, που πολύ δύσκολα μπορεί να υποστεί εκ νέου αναδιαμορφώσεις αν αυτές χρειαστούν, επιχειρεί ήδη μια υπεραντιδραστική έφοδο με τις πλάτες των ιμπεριαλιστών προστατών της να αποτελούν τη βασική πολιτική στήριξή της. Η επίσκεψη Σόιμπλε αποσκοπεί ακριβώς σε μια στήριξη αυτής της εφόδου, ώστε να βγει το καυτό καλοκαίρι και να φτάσει στο ακόμα θερμότερο φθινόπωρο. Ωστόσο, στις ρευστές συνθήκες που διαμορφώνουν η κρίση και όλες οι αντιθέσεις στην περιοχή, με τους μεγάλους λαϊκούς ξεσηκωμούς σε χώρες όλων των ηπείρων να υπογραμμίζουν πως οι λαοί είναι εδώ και διεκδικούν τη ζωή τους και το μέλλον τους, μετριέται πια κάθε μέρα στη διαμόρφωση της πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης.
Αυτή η κατάσταση της πολιτικής αστάθειας που συνοδεύει και θα συνοδεύει τη βαρβαρότητα και τη λεηλασία που επιβάλλουν οι ιμπεριαλιστές και το κεφάλαιο ένα βασικό ζήτημα δείχνει και πρέπει να δείχνει στην εργατική τάξη, το λαό και τη νεολαία της χώρας μας. Το σύστημα που ζούμε δεν έχει άλλο δρόμο να βαδίσει από αυτόν της καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων με όλους τους «ειρηνικούς» και μη τρόπους. Η αστική τάξη της χώρας ούτε θέλει ούτε μπορεί να υπερβεί την υποτέλειά της, να βγάλει τη χώρα και το λαό έξω από την ιμπεριαλιστική μέγγενη, έξω από το μαύρο χορό της πείνας, της εκμετάλλευσης, της φασιστικοποίησης, ακόμα και των πολεμικών σφαγών των λαών της περιοχής που αυτή η μέγγενη φέρνει. Μόνο ο λαός μπορεί να ανοίξει το δικό του δρόμο της ανεξαρτησίας, της ειρήνης, της δημοκρατίας, το δρόμο μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας. Είμαστε στην εποχή των μεγάλων αναμετρήσεων, στις μέρες των μεγάλων αγώνων. Εμπρός λοιπόν! Να συγκροτήσουμε τις δυνάμεις μας σε όλα τα επίπεδα. Να αγωνιστούμε μαζικά και παρατεταμένα για την ανατροπή της πολιτικής του συστήματος, διεκδικώντας ψωμί, δουλειά, ελευθερίες. Να αντισταθούμε για να μην περάσει το νέο κύμα βαρβαρότητας που εξαπολύει η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με έναν μεγάλο λαϊκό ξεσηκωμό. Σε αυτή την άμεση για το λαό ανάγκη βρίσκεται το πεδίο για τη συγκρότηση των δυνάμεών μας, οι όροι για τα επόμενα βήματα του κινήματος.

7 Ιουλ 2013

ΜΑΖΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ!
ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ!

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ: ΑΘΗΝΑ 12Μ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 12.30 ΠΡΩΗΝ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΘΡΑΚΗΣ


ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ σε ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ!

Η αντιδραστική επέλαση συνεχίζεται. Μετά τους εργαζόμενους της ΕΡΤ και τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς, έρχεται η σειρά των εργαζομένων στους ΟΤΑ, των μόνιμων εκπαιδευτικών και εργαζομένων σε Υπουργεία (ενώ στη σειρά βρίσκονται οι εργαζόμενοι στον Τομέα της Υγείας) για να ταΐσουν τη δίψα της τρόικα και της κυβέρνησης. Που επιδιώκουν:
  • Να χτυπήσουν έναν τομέα εργαζομένων που είχε κατακτήσει ένα επίπεδο εργασιακών σχέσεων (με σημαντικότερη κατάκτηση τη μονιμότητα).
  • Να διαλύσουν οποιαδήποτε δομή που είχε έστω και ψήγματα δωρεάν κοινωνικών παροχών: παιδεία – υγεία – δημοτικές υπηρεσίες.
Οι καλοκαιρινές λίστες των απολυμένων, που ετοιμάζονται, ανοίγουν το δρόμο για απρόσκοπτες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, όποτε το θελήσουν κυβέρνηση – τρόικα. Οι απολύσεις αυτές θα επεκταθούν από το Σεπτέμβρη μέσω:
  • Συγχωνεύσεων και καταργήσεων σχολείων, τμημάτων, νοσοκομείων και υπηρεσιών.
  • Της αξιολόγησης που προετοιμάζεται πυρετωδώς, και η οποία θα έρθει για να τρομοκρατήσει και να υποτάξει τους εργαζόμενους, να διαλύσει την όποια ενότητα υπάρχει και να προωθήσει τις απολύσεις σε ατομικό επίπεδο.
  • Των πειθαρχικών που αποτελούν ήδη καθημερινότητα και είναι φανερό πως θα πολλαπλασιαστούν. Με τη φασιστική λογική που θεωρεί εκ των προτέρων ένοχο κάθε υπάλληλο καταργώντας το στοιχειώδες δικαίωμα του τεκμηρίου αθωότητας.
Οι χιλιάδες νέες απολύσεις θα προστεθούν στο στρατό των ανέργων, οι οποίοι ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας και απελπισίας.
Τα τελευταία χρόνια ο λαός έχει δώσει το παρόν μαζικά σε πολλές κινητοποιήσεις. Από τις πρωτοβουλίες γειτονιάς, τις πλατείες, την Κερατέα και τις Σκουριές, ως τις μεγάλες απεργίες. Ολόκληροι κλάδοι έχουν δώσει μεγάλους αγώνες. Κάθε φορά, έχουν να αντιμετωπίσουν τους κρατικούς μηχανισμούς και τα βαρίδια που διάφορες συνδικαλιστικές ηγεσίες έχουν δέσει στα πόδια των εργαζομένων. Το γεγονός πως στον κλάδο των εκπαιδευτικών έμειναν αναπάντητα τα μέτρα της κυβέρνησης και η απεργία που όφειλε να γίνει δεν έγινε ποτέ, αποθράσυνε ακόμα περισσότερο την κυβέρνηση.
Μπροστά στην πρόκληση του συστήματος δεν μπορούμε να μείνουμε με σταυρωμένα χέρια. Το δίλημμα: οργάνωση της αντίστασης για ένα καλύτερο μέλλον ή υποταγή στη βαρβαρότητα, θα έρχεται καθημερινά μπροστά μας..
Από τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα. Σήμερα ΠΡΕΠΕΙ να οργανώσουμε τον αγώνα για το δικαίωμα στη δουλειά, για το δικαίωμα στη ζωή. Για την ανατροπή της πολιτικής των απολύσεων, της εξαθλίωσης, της κατάργησης των ελευθεριών!
  • Οργανώνουμε μαζικό και παρατεταμένο αγώνα – ΟΧΙ στις ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ και την ΑΝΕΡΓΙΑ, με όπλο τη ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ και την ΑΠΕΡΓΙΑ
  • Όχι στις απολύσεις, στα κλεισίματα και τα πειθαρχικά!
  • Μόνιμη σταθερή δουλειά για όλους!
  • Γενικές συνελεύσεις παντού – Να συγκροτήσουμε επιτροπές αγώνα σε κάθε χώρο
  • Ενάντια στον κοινωνικό αυτοματισμό να σφυρηλατήσουμε κοινούς αγώνες των εργαζομένων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα ενάντια στις απολύσεις και την ανεργία
  • Κάτω η επιστράτευση και οι απαγορεύσεις των αγώνων των εργαζομένων
6/7/2013

Ταξική Πορεία – Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών 

6 Ιουλ 2013

Να σταματήσει άμεσα η προφυλάκιση του Κώστα Σακκά!

5.7.2013

Τον ένα μήνα απεργία πείνας, συμπλήρωσε στις 4 του Ιούλη, ο Κώστας Σακκάς διαμαρτυρόμενος για την παρατεταμένη προφυλάκισή του. Ο Σακκάς βρίσκεται προφυλακισμένος απ’ τις 4/12/2010, κατηγορούμενος για «συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση». Στην αρχική 18μηνη προφυλάκισή του, προστέθηκε νέα 12μηνη, μετά από νέα δίωξή του, με κατηγορία για συμμετοχή στη «Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς». Κατηγορία την οποία αρνείται, ενώ δηλώνει αναρχικός. Αλλά και αυτή η δεύτερη προφυλάκιση, παρατάθηκε χωρίς καμιά αιτιολογία, απ΄ το Συμβούλιο Εφετών, για 6 ακόμα μήνες, στις αρχές του Ιούνη. Όπως αναφέρει ιατρική γνωμάτευση, στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας που έχει μεταφερθεί, η υγεία του Σακκά κρίνεται ιδιαίτερα κρίσιμη, με κίνδυνο ακόμα και για τη ζωή του, αν συνεχίσει την απεργία πείνας.
Η σημερινή πολιτική διαχείριση του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης, η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, συνεπής στη ρότα της φασιστικοποίησης που ακολουθεί απέναντι στο λαό, πέρα απ΄ το γεγονός πως κρατά φυλακισμένο έναν άνθρωπο, για «φρονηματικούς» και μόνο λόγους, χωρίς αυτός να έχει καταδικαστεί – ούτε καν δικαστεί – για 3 σχεδόν χρόνια, εγκαινιάζει και πρακτικές, σαν κι αυτή της παρατεταμένης προφυλάκισης, που θα επιδιώξει να τις χρησιμοποιήσει ευρύτερα! Απέναντι σε κάθε λαϊκό άνθρωπο, εργαζόμενο, άνεργο, νεολαίο αγωνιστή, που θα τολμήσει ν΄ αντιπαλέψει την πολιτική του, συμμετέχοντας στις μαζικές αντιστάσεις και στο λαϊκό κίνημα για την ανατροπή της επίθεσης. Δίπλα στις «Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου», στις επιστρατεύσεις, στην απαγόρευση και τον «περιορισμό» των διαδηλώσεων, στις «παράνομες» απεργίες, στα ΜΑΤ, στις Ομάδες «ΔΙΑΣ» και «Δέλτα», και στα χημικά.
Η προφυλάκιση του Κώστα Σακκά πρέπει να σταματήσει άμεσα! Μαζικά και αποφασιστικά, λαός και νεολαία, ν΄ αντισταθούμε στην πολιτική της όξυνσης της κρατικής τρομοκρατίας και καταστολής, στην πολιτική της φασιστικοποίησης.

Κάτω η κρατική τρομοκρατία!
Να υπερασπιστούμε τα λαϊκά δημοκρατικά δικαιώματα!

ΒΡΑΖΙΛΙΑ
Έπρεπε να το δω με τα ίδια μου τα μάτια!

Του Ζοζέ Λεονάρντο Κόστα*
Παρακολούθησα αυτή τη βδομάδα με προσοχή τις ειδήσεις για τις διαδηλώσεις ενάντια στην αύξηση των τιμών των εισιτηρίων και για ποιοτικές δημόσιες συγκοινωνίες. Διαδηλώσεις που παρέλυσαν τη χώρα από βορρά μέχρι νότο. Ομολογώ ότι καθώς έβλεπα το δελτίο ειδήσεων ένιωσα ανάμικτα συναισθήματα αγαλλίασης και καχυποψίας.
Ένιωσα αγαλλίαση διότι το δικαίωμα της διαμαρτυρίας είναι αναπόσπαστο δικαίωμα του λαού. Στο λαό ανήκουν οι δρόμοι, οι λεωφόροι, οι πλατείες, τα δημόσια κτίρια, όλα όσα υπάρχουν σε αυτή τη χώρα. Σε τελική ανάλυση, ποιος τα έχτισε όλα αυτά και ποιος τα πληρώνει;!!
Η διαμαρτυρία, επομένως, ανάγεται σε καθήκον όταν διαπράττονται αδικίες. Και δεν είναι λίγες οι αδικίες, το κλέψιμο, η βία, οι καταχρήσεις και οι φρικαλεότητες που υφίσταται καθημερινά ο λαός αυτής της χώρας!
Όσον αφορά τον Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης, για παράδειγμα, είμαστε πίσω από το Περού, έτσι για να αναφέρω έναν «φτωχό» γείτονα. Και τι να πούμε για τις ουρές και τους θανάτους στα δημόσια νοσοκομεία; Για το εκπαιδευτικό μας σύστημα που έχει καταρρεύσει; Ή για την αστυνομία, που αντιμετωπίζει τον φτωχό και τον «έγχρωμο» σαν περιφερειακό άτομο; Και για τα λεωφορεία, τα τρένα, το μετρό, όλα σε χέρια ιδιωτών, που φέρονται στο λαό σαν να ήταν ζώα και εισπράττουν υπερβολικά ναύλα, μιας και τυγχάνουν της προστασίας των «αρχών»;
Και τι να πούμε για τις δολοφονίες αγροτοσυνδικαλιστών; Ή για την επιβαλλόμενη φορολογία, που φθάνει σχεδόν στο 40% του ισχνού μας ΑΕΠ; Ή για την οικονομία, που δεν λέει να απογειωθεί, καθώς βασίζεται σε ένα μοντέλο κινήτρων στην κατανάλωση, το οποίο καταχρεώνει το λαό και τον δένει χειροπόδαρα στις χρηματοπιστωτικές αγορές; Ή ακόμα για την αποβιομηχάνιση, που βαθαίνει το ξεπούλημα της οικονομίας μας στα ξένα συμφέροντα;
Και τι γίνεται με το σκάνδαλο στο οποίο εξελίσσονται οι προετοιμασίες για το Μουντιάλ και τους Ολυμπιακούς, με τα εκατομμύρια που ξοδεύονται για την κατασκευή γηπέδων, ενώ την ίδια ώρα ξηλώνονται φαβέλες και αφαιρείται από τους ανθρώπους το δικαίωμα στη στέγη; Και τι να πούμε για τα δισ. και τα τρισ. δολάρια που οι πολυεθνικές αποσπούν από αυτή τη χώρα μέσω των «δημοπρασιών» του Εθνικού Οργανισμού Πετρελαίου ή με παρόμοιες διαδικασίες; Και τι γίνεται με τις υπέρμετρες δαπάνες των βουλευτών, με τα λαμόγια, με τη «Ρόζι, φιλενάδα του Λούλα», με το σκάνδαλο των ιδιωτικοποιήσεων (τόσο του PSDB όσο και του PT); Και με τη διαβόητη Βουλή μας τι γίνεται;
Αυτά και άλλα πολλά είναι επαρκείς αιτίες για διαμαρτυρία, για την εξέγερση. Η αύξηση της τιμής των εισιτηρίων υπήρξε απλώς άλλη μια αφορμή, που έλαβε χώρα σε μια συγκυρία οικονομικής κρίσης παγκοσμίως και στη Βραζιλία, της οποίας η επίπτωση που περισσότερο αισθάνεται ο λαός στο πετσί του είναι ο πληθωρισμός. Οπότε, ας καλωσορίσουμε τη λαϊκή διαμαρτυρία!
Συνεπώς, ποιος είναι ο λόγος για την καχυποψία; Είμαι 37 χρόνων και μια ζωή αγωνιζόμουν για τις υποθέσεις του λαού. Τα τελευταία χρόνια, αγνάντευα τους άδειους δρόμους, παρά τις καταστάσεις που περιγράφω ανωτέρω, και δεν έβλεπα καμία αντίδραση, οπότε αναρωτιόμουν: τι απέγινε εκείνος ο βραζιλιάνικος λαός, εκείνη η μαχητική νεολαία που όρθωσε το ανάστημά της ενάντια στο φασιστικό στρατιωτικό καθεστώς; Τι απέγινε εκείνη η μάζα των φοιτητών και εργαζομένων που με κάθε προσκλητήριο κατέκλυζε τους δρόμους και πάντα αντιμετώπιζε το κράτος με νύχια και με δόντια;
Όταν άρχισαν να πέφτουν οι ειδήσεις για τις πρώτες διαδηλώσεις, ομολογώ πως δεν πίστεψα ότι αυτό θα τραβούσε μακριά. Όμως τράβηξε! Έπρεπε λοιπόν να το δω με τα ίδια μου τα μάτια. Έπρεπε να βρω κάποιον τρόπο να συμμετάσχω. Έπρεπε να βροντοφωνάξω: «Είμαι και εγώ εναντίον, είμαι και εγώ ζωντανός!».
Χρειαζόταν να διαπιστώσω με τα ίδια μου τα μάτια ότι οι κατηγορίες που εκτοξεύονταν ενάντια στους διαδηλωτές (βάνδαλοι, μπάχαλα, ταραξίες) ήταν εντελώς ψευδείς και ανυπόστατες. Ήταν μέρος μιας ιδεολογικής εκστρατείας που μεθόδευαν τα μονοπώλια των μέσων επικοινωνίας με σκοπό να αμαυρώσουν και να ποινικοποιήσουν τις διαμαρτυρίες και τους αγώνες του λαού, υπερασπιζόμενα ταυτόχρονα τα «δικαιώματα» των ιδιωτών λεωφορειούχων και όλων των αφεντικών της Βραζιλίας.
Σε τελική ανάλυση, σε αυτή τη χώρα η βία καταδικάζεται μόνον όταν πηγάζει από το λαό. Η βία που πηγάζει από το κράτος και τις κυρίαρχες τάξεις πλασάρεται πάντα σαν αναγκαίο κακό για τη διαφύλαξη της «δημοκρατίας». Για ποια δημοκρατία όμως μιλάμε; Για τη «δημοκρατία» των διεφθαρμένων πολιτικών, των κηφήνων της πλουτοκρατίας, της Ντίλμα, του Λούλα και του Φερνάντο Καρντόζο; Αυτή η «δημοκρατία» δεν είναι φτιαγμένη για το λαό!
Ευτυχώς, όμως, χθες, αφού σχόλασα από τη δουλειά, είχα την ευκαιρία να αφήσω το αμάξι μου (ναι, δεν χρησιμοποιώ τη δημόσια συγκοινωνία), να το παρκάρω κοντά στην κεντρική λεωφόρο και να συμμετάσχω σε μία από αυτές τις διαδηλώσεις στη γενέτειρα πόλη μου, το Νιτερόι, κοντά στο Ρίο. Και τι είδα με τα μάτια μου;
Βασικά είδα νέους ανθρώπους, οι περισσότεροι φοιτητές, αποφασισμένους να αγωνιστούν για τη χώρα τους, για τα δικαιώματα του λαού αυτής της χώρας. Είδα μια έντονη απόρριψη του ξεπερασμένου εκλογικίστικου οπορτουνισμού. Μερικοί νέοι, μάλιστα, φώναζαν «ακομμάτιστο κίνημα» προς την πλευρά ορισμένων μελών των διεφθαρμένων κομμάτων που σήκωναν τα πανό τους. Ίσως αυτό να εξηγεί την απουσία των γνωστών πολιτικάντηδων από τις διαδηλώσεις.
Είδα με τα μάτια μου τη νεολαία να ξεφεύγει από την αδράνεια, όπως έλεγε ένα από τα συνθήματα που φώναζαν. Μια νέα κοπέλα κρατούσε μια πικέτα που έγραφε «ξεφύγαμε από το φέισμπουκ», ένα από τα χαρακτηριστικά αυτών των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας του 21ου αιώνα. Κάποιο άλλοι έλεγαν στα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια «να πάνε να γ...ούν».
Μόνο μια στιγμή έντασης υπήρξε όταν ένας αστυνομικός έριξε μια βόμβα κρότου-λάμψης κατά των διαδηλωτών. Αυτοί ωστόσο δεν ενέδωσαν στην προβοκάτσια και συνέχισαν να στέκονται μπροστά στο μέγαρο του Δημοτικού Συμβουλίου. Τη στιγμή εκείνη, με βούληση των διαδηλωτών, δεν υπήρξαν συγκρούσεις, καθώς οι δυνάμεις των ΜΑΤ είχαν ήδη παραταχθεί μπροστά στο κτίριο του Δημαρχείου.
Ίσως αυτό το κίνημα χρειάζεται λίγη περισσότερη πολιτικοποίηση, ίσως δεν βλέπει την προοπτική μιας βαθύτερης αλλαγής που θα υπερβαίνει τα όρια ενός κινήματος κατά της αύξησης των εισιτηρίων. Ίσως επίσης να χρειάζεται η φωνή του να αγγίξει τη μάζα των εργαζομένων που ακόμη βρίσκεται σε λήθαργο. Αλλά κάτι τέτοιο θα επιβληθεί από την ίδια τη δυναμική του κινήματος.
Για την ώρα, μπορώ να χαιρετίσω αυτούς τους νέους και να ενώσω τη φωνή μου με τη δική τους. Οι χιλιάδες άνθρωποι που κατέβηκαν να διαδηλώσουν στους δρόμους των μεγαλύτερων πόλεων της Βραζιλίας δεν είναι «απλώς» μερικές χιλιάδες. Αντιπροσωπεύουν, αυτό μάλιστα, τα εκατομμύρια των εργαζόμενων ανδρών και γυναικών που αναμένουν το σάλπισμα για να βγουν στο προσκήνιο.

* O José Leonardo Teixeira Costa είναι καθηγητής Ιστορίας και συνεργάτης του CEBRASPO. Το κείμενο, με ημερομηνία 15 Ιουνίου 2013, δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα www.cebraspo.org.br/pt-br/content/eu-tinha-que-ver-com-meus-olhos. Τη μετάφραση για λογαριασμό της «Προλεταριακής Σημαίας» έκανε ο Παντελής Παπαδόπουλος

Από την Προλεταριακή Σημαία που κυκλοφορεί από σήμερα

5 Ιουλ 2013

Εκδήλωση - συζήτηση του ΚΚΕ(μ-λ) στην ΕΡΤ

 ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο αγώνας των εργαζομένων της ΕΡΤ ενάντια στο φασιστικό κλείσιμό της και τις απολύσεις συνεχίζεται...
... Η - δικομματική πλέον - κυβέρνηση Σαμαρά, πιεσμένη από το ογκώδες κίνημα αλληλεγγύης στον αγώνα αυτό και τη μαζική εκδήλωση της λαϊκής οργής, φοβούμενη την αναζωπύρωση του μετώπου αλληλεγγύης αλλά και τις πιέσεις των ιμπεριαλιστών της τρόικας, προχωρά στην κατάθεση νομοσχεδίου που νομιμοποιεί το κλείσιμο της ΕΡΤ και θέτει τις βάσεις για την αντεργατική συνέχεια...
... Είναι τώρα η στιγμή που οι εργαζόμενοι πρέπει να ξαναβάλουν έντονη την αγωνιστική τους σφραγίδα στις εξελίξεις, να κινηθούν με τους όρους που υπαγορεύουν τα δικά τους συμφέροντα, το δικαίωμά τους στην πλήρη, σταθερή, αξιοπρεπή δουλειά.


Το ΚΚΕ(μ-λ) σας καλεί να συζητήσουμε
για τον αγώνα στην ΕΡΤ και την προοπτική του
την Παρασκευή 5 Ιουλίου, στις 6.30 το απόγευμα

στο φουαγιέ του ραδιομεγάρου.

30 Ιουν 2013

Συρία: «πόλεμος χαρακωμάτων» και εντυπώσεων... μέχρι τη Γενεύη

Μάλλον θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο πως –παρά τις αναβολές– η σύσκεψη της Γενεύης για τη συριακή κρίση θα γίνει μέσα στον Ιούλιο. Είναι ένα πολιτικό/διπλωματικό όριο (χαρακτηρίζεται τελευταία ευκαιρία) που, απ' ό,τι φαίνεται, το επιδιώκουν (για διαφορετικούς λόγους ο καθένας) οι βασικοί πρωταγωνιστές: Ρωσία και ΗΠΑ. Το ζήτημα ωστόσο είναι με ποιους όρους η κάθε πλευρά θα φτάσει εκεί. Στο πώς η εξέλιξη της εσωτερικής κατάστασης θα επιδράσει στους σημερινούς συσχετισμούς.
Στη φάση αυτή ο Άσαντ έχει ανακτήσει τόσο το στρατιωτικό όσο και το ψυχολογικό και ηθικό πλεονέκτημα απέναντι στην αντιπολίτευση όχι μόνο λόγω της σταθερής στήριξης της Ρωσίας αλλά και από τη συστηματική, το τελευταίο διάστημα, βοήθεια της Χεζμπολάχ. Ο στρατός του Άσαντ φαίνεται πως επικρατεί σε σημαντικά μέτωπα, δείχνοντας πως τα περιθώρια αντίδρασης για την κυβέρνηση Ομπάμα αρχίζουν να στενεύουν. Ενόψει μάλιστα του δεύτερου γύρου διαπραγματεύσεων για το Συριακό, μία επικράτηση του Άσαντ ως τότε, έστω και παροδική, ενδέχεται να ανατρέψει τη μέχρι τώρα πορεία των δεδομένων.
Κατά συνέπεια, το διακύβευμα για τους Αμερικανούς ουσιαστικά έγκειται στην όσο το δυνατόν αποδυνάμωση των δυνάμεων Άσαντ, πράγμα ωστόσο καθόλου εύκολο, όπως αποδεικνύεται.
Την περασμένη εβδομάδα η αμερικανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα προμηθεύσει με όπλα τους αντάρτες επειδή το καθεστώς Άσαντ ξεπέρασε την «κόκκινη γραμμή» χρησιμοποιώντας χημικά όπλα. Ως γνωστόν, έχει ήδη προηγηθεί ανάλογη απόφαση των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ. Όταν πριν από έναν χρόνο ο Μπαράκ Ομπάμα δήλωνε ότι η χρήση χημικών όπλων στη Συρία θα αποτελούσε την αδιαπραγμάτευτη «κόκκινη γραμμή», η υπέρβαση της οποίας θα επέφερε «σοβαρές συνέπειες στη συριακή κυβέρνηση», έθετε κάποιες προϋποθέσεις για τη δικαιολόγηση μιας πιο ενεργού εμπλοκής των ΗΠΑ.
Ωστόσο, στη Σύνοδο των G8 το προηγούμενο Σαββατοκύριακο στη Β. Ιρλανδία, ο Ομπάμα εμφανίσθηκε, μετά από πολύωρη συνάντηση με τον Πούτιν στο περιθώριο της συνόδου, αρκετά επιφυλακτικός αναφορικά με μια μεγάλης κλίμακας αμερικανική στρατιωτική δραστηριοποίηση στη Συρία. «Σε ό,τι αφορά τη Συρία, έχουμε διαφορετικές οπτικές γωνίες για το πρόβλημα, αλλά έχουμε κοινό ενδιαφέρον να μειωθεί η βία, να προστατευθούν τα χημικά όπλα και να διασφαλίσουμε πως ούτε θα χρησιμοποιηθούν ούτε θα γίνουν αντικείμενο εξάπλωσης», σχολίασε ο Ομπάμα. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Πούτιν από την πλευρά του δήλωνε: «Οι θέσεις μας δεν συμπίπτουν πλήρως, αλλά μας ενώνει η κοινή πρόθεση για τον τερματισμό της βίας, για να σταματήσει η αύξηση του αριθμού των θυμάτων στη Συρία, για να επιλυθούν τα προβλήματα με ειρηνικά μέσα, συμπεριλαμβανομένων των συνομιλιών στην Γενεύη».
Επίσης, λίγες μέρες πριν αναχωρήσει για τη Βόρεια Ιρλανδία ο Μπαράκ Ομπάμα, σε συνέντευξη που παραχώρησε από το Λευκό Οίκο στο δημόσιο αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο PBS, εμφανίσθηκε αρκετά διστακτικός απέναντι σε μία μεγάλη αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση στη Συρία (όπως θα ήταν η επιβολή ζώνης αεροπορικού αποκλεισμού), λέγοντας ότι κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να μεταβάλει την πορεία της σύρραξης! «Εάν εφαρμοσθεί ζώνη αεροπορικού αποκλεισμού, είναι πιθανόν να μη διευθετηθεί η κατάσταση στο εσωτερικό της ζώνης αυτής (...) Είναι δύσκολο να αντιληφθείτε το πολύπλοκο της κατάστασης και το ότι δεν πρέπει να σπεύσουμε να αναμειχθούμε σε έναν ακόμη πόλεμο στη Μέση Ανατολή» .
Από την άλλη, αναφερόμενος στη στρατιωτική υποστήριξη προς τις αντικαθεστωτικές δυνάμεις την οποία υποσχέθηκε η Ουάσινγκτον, αφού κατηγόρησε το συριακό καθεστώς για τη χρήση αερίου Σαρίν, ο Μπαράκ Ομπάμα διευκρινίζει: «Είπα ότι θα αυξήσω την υποστήριξη τόσο προς την πολιτική όσο και προς τη στρατιωτική αντιπολίτευση. Δεν προσδιόρισα ακριβώς τι κάνουμε και δεν θα το κάνω κατά τη διάρκεια αυτής της εκπομπής».
Αλλά και ο απερχόμενος πρεσβευτής των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, Ίβο Ντάαλντερ, διευκρίνισε πως οι ΗΠΑ δεν ζητούν από το NATO να υποστηρίξει την επιβολή μιας ζώνης απαγόρευσης των πτήσεων στη Συρία και το ζήτημα αυτό δεν βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη του Συμφώνου. «Εάν τεθεί κάτι τέτοιο αύριο ή κάποια άλλη ημέρα, δεν το γνωρίζω», σχολίασε. Εννοείται πως η Μόσχα διαφωνεί, διαμηνύοντας πως δεν προτίθεται να επιτρέψει την επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στον εναέριο χώρο της Συρίας.
Πάντως το ενδεχόμενο της απαγόρευσης πτήσεων στην εμπόλεμη Συρία ήρθε στο προσκήνιο όταν το Πεντάγωνο ανακοίνωσε πως θα διατηρήσει στη γειτονική Ιορδανία μαχητικά τύπου F-16 και πυραύλους τύπου Patriot και αναζωπυρώθηκε έπειτα από την απόφαση των ΗΠΑ να δώσουν οπλισμό στους σύρους αντικαθεστωτικούς αντάρτες. Φυσικά υπάρχει και η μόνιμη απαίτηση από ευρωπαϊκές χώρες και κύρια από Βρετανία και Γαλλία. «Πώς είναι δυνατό να επιτρέψουμε τη συνέχιση παράδοσης όπλων από τη Ρωσία στο καθεστώς του Μπασάρ αλ-Άσαντ, όταν η αντιπολίτευση λαμβάνει τόσα λίγα και σφαγιάζεται;» διερωτάται ο γάλλος «σοσιαλιστής» πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ!
Ωστόσο, διάφοροι αναλυτές θεωρούν πως η αμερικανική υποστήριξη που θα σταλεί στις αντικαθεστωτικές δυνάμεις θα έχει τη μορφή ελαφρού οπλισμού, ο οποίος δεν θα είναι σε θέση να μεταβάλει τα δεδομένα επί του στρατιωτικού πεδίου. Άρα;..
Το βασικό ζήτημα που τίθεται δεν είναι το πώς θα κινηθούν οι Αμερικάνοι κάτω από πιέσεις «φίλων» και αντιπάλων. Είναι το «πότε» και κάτω από ποιους όρους θα το κάνουν αυτό, μια και η απόφαση για την εμπλοκή είναι δεδομένη και επιβεβλημένη από αυτό που εκπροσωπεί η ιμπεριαλιστική τους φύση.
Η κατάλληλη συγκυρία για κάτι τέτοιο, είτε προκύπτει από τη δυναμική των πραγμάτων είτε υποβοηθείται από τους ίδιους, προσδιορίζει (όχι πάντα με επιτυχία) και το κατάλληλο πλαίσιο της επέμβασή τους. Στη φάση αυτή οι εξελίξεις στην περιοχή –ιδιαίτερα στην Τουρκία και το Ιράν– αποτελούν σημαντικές παραμέτρους στις επιλογές τους.
Η αιματηρή συριακή κρίση επί της ουσίας δείχνει να εξελίσσεται σε μια αμερικανορωσική αναμέτρηση και αυτό την καθιστά ξεχωριστά επικίνδυνη για το άμεσο μέλλον.
Χ.Β.

Ταξική Ρωσία

Στο τέλος του Απρίλη που μας πέρασε, σε ένα ρώσικο θέρετρο, ο Πούτιν συγκάλεσε σύσκεψη –έκτακτη μάλιστα- οικονομικών συμβούλων, τραπεζιτών, κυβερνητικών στελεχών και άλλων ταξικών… αξιωματούχων, για να συζητήσουν τα ανησυχητικά σημάδια επιβράδυνσης της ρώσικης οικονομίας που ήδη είναι διακριτά στον ορίζοντα.
Οι αλήθεια είναι, ότι με τις ισχυρές εξαγωγές φυσικού αερίου, πετρελαίου και μετάλλων, στο διάστημα από το 2000 μέχρι το ξέσπασμα της παγκόσμιας κρίσης, η ρώσικη οικονομία γνώριζε πολύ μεγάλους ρυθμούς επέκτασης. Αλλά και μετά το 2009, μπόρεσε να αντιμετωπίσει τη συρρίκνωσή της και να παρουσιάσει ρυθμούς ανάπτυξης.
Ωστόσο, μια οικονομία της τάξης των δύο τρισεκατομμυρίων δολαρίων αναπτύχθηκε μόνο 1% στο πρώτο τρίμηνο του 2013. Κι αυτό, ύστερα από ισχυρό πακέτο μέτρων που ακολούθησαν την κυβερνητική επιτυχία στις τελευταίες εκλογές, το Μάρτη του 2012. Μέτρα και ενισχύσεις που εξακολουθούν να ισχύουν και να εφαρμόζονται ακόμα και σήμερα.
Για το υπόλοιπο χρονικό διάστημα, οι ρυθμοί οικονομικής επέκτασης δεν φαίνεται να ξεπερνούν το 2,5%, από 3,6%, καθώς υποτροπιάζει η εξαγωγική στασιμότητα και η οικονομική δραστηριότητα είναι φανερά υποτονική. Βασικός πελάτης, η Ευρωζώνη, εξαιτίας της ύφεσης, δεν αγοράζει αέριο ή πετρέλαιο με τους ρυθμούς που συνήθιζε. Η βασική δομική αδυναμία της ρώσικης οικονομίας- που στηρίζεται κατά βάση στις κολοσσιαίες παραγωγές καυσίμων και πρώτων υλών- αποκαλύπτεται χαρακτηριστικά εν μέσω της παγκόσμιας κρίσης.
Στην συνάντηση της ρώσικης κυρίαρχης ελίτ, ξεχώρισε η «διάγνωση» που έκανε ο επικεφαλής της Ομάδας Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων Ε. Gurvich. Tι λένε, λοιπόν, οι «εμπειρογνώμονες»;
Επισημαίνουν, αρχικά, ότι η αύξηση των πραγματικών μισθών 8,4% κατά το προηγούμενο έτος ήταν σχεδόν τριπλάσια σε σχέση με τον ρυθμό αύξησης της ανταγωνιστικότητας (3%). Κατ’ αυτούς, αποκλειομένων των μέτρων που οδηγούν σε αύξηση της φορολογίας και συνεπικουρούμενες από μέτρα που συγκρατούν τα μονοπώλια, επείγουν η σχεδίαση και υλοποίηση μέτρων που ενισχύουν την ικανότητα του εργατικού δυναμικού να λειτουργεί πιο αποτελεσματικά.
Στον αντίποδα (;) αυτών των προτάσεων, ο επικεφαλής της Πανρωσικής Ακαδημίας Εξωτερικού Εμπορίου πρότεινε η κυβέρνηση να αποσύρει κάποια κονδύλια από την άμυνα -σύμφωνα με μελέτη που διακίνησε κατά τη σύσκεψη αντιστοιχεί διπλάσιο στρατιωτικό προσωπικό σε κάθε ρώσο πολίτη σε σχέση με τον αμερικάνο πολίτη- το σύστημα επιβολής της τάξης και τις κρατικά ελεγχόμενες εταιρείες. Από μια άποψη, η πρόταση Ομπάμα, στην Πύλη του Βρανδεμβούργου, ίσως δεν θα έβρισκε πιο κατάλληλη, χρονικά, στιγμή. Και οπωσδήποτε, η μία και μοναδική υπερδύναμη παρακολουθεί τα τεκταινόμενα στην πρώην… υπερδύναμη.
Ο επικεφαλής της Ακαδημίας πρότεινε τη διοχέτευση των πόρων που θα εξοικονομηθούν από τις περικοπές, στην παιδεία (1,2%,του ΑΕΠ), στην υγεία (1% του ΑΕΠ) και το 0,8% στην κατασκευή των δρόμων. Βέβαια, η αύξηση των δαπανών σε υγεία-περίθαλψη (που, σύμφωνα με τον κ. επικεφαλή, θα πρέπει να συνοδευτεί από υψηλότερη αμοιβή για εκπαιδευτικούς και νοσηλευτικό προσωπικό) προϋποθέτει, κατά τους συντάκτες της έκθεσης, μεταρρύθμιση στους τομείς αυτούς. Επίσης, τονίστηκε ότι το μειωμένο ενδιαφέρον, από την πλευρά ιδιωτών επενδυτών, σε τομείς της οικονομίας, οφείλεται στο γεγονός ότι οι κρατικά ελεγχόμενες επιχειρήσεις είναι υπεύθυνες για το μισό σχεδόν κομμάτι της οικονομικής δραστηριότητας.
Η πίεση, συνεπώς, της κρίσης οδηγεί την άρχουσα τάξη της Ρωσίας σε αναδιαρθρώσεις. Αναδιαρθρώσεις που θα έχουν σαφή ταξική κατεύθυνση –όπως αυτή που αναφέρεται στην αποτελεσματική εκμετάλλευση της ρώσικης εργατικής τάξης- αλλά ταυτόχρονα θα επιχειρούν αναδιατάξεις, ανακατανομές και πιθανές αλλαγές ιεραρχήσεων στις τάξεις της. Όπως αυτές που υπονοεί η πιο δραστήρια συμμετοχή των ιδιωτών καπιταλιστών στις επενδύσεις… Η «συγκράτηση των μονοπωλίων» αφορά άραγε το κρατικό κομμάτι ή τους νέους ομίλους που θα προκύψουν από τις μελλοντικές ιδιωτικοποιήσεις; Παράλληλα, ο συλλογικός της εκπρόσωπος, το κράτος –που στην ιδιόμορφη περίπτωση της Ρωσίας αποτελεί και ένα «κομμάτι» της κυρίαρχης τάξης- πρέπει να εξασφαλίσει συνθήκες ανταγωνιστικότητας και συνεχούς εκπαίδευσης για το εργατικό δυναμικό και τα στελέχη της οικονομίας (δαπάνες για την παιδεία), στοιχειώδεις υποδομές (περίθαλψη, δρόμοι) αλλά και τον γενικό έλεγχο.
Σύνθετα καθήκοντα για τους ταξικούς αξιωματούχους της Ρωσίας…

Ιράν-προεδρικές εκλογές
Μετατοπίσεις και σταθερές σε μια φλεγόμενη περιοχή

του Τάσου Σαπουνά
Έκπληξη χαρακτηρίστηκε από αρκετούς αναλυτές η νίκη και μάλιστα από τον πρώτο γύρο με 50,7% του «κεντρώου»-«μετριοπαθούς» Χασάν Ροχανί, που εκλέχτηκε στη θέση του προέδρου της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν. Και αυτό γιατί λίγες εβδομάδες πριν ήταν σχετικά «άγνωστος» και η πρώτη δημοσκόπηση του έδινε μόλις 7%.
Μια δεύτερη και προπαντός πιο διεισδυτική ματιά θα έδινε ερμηνεία σ’ αυτήν την «έκπληξη». Ο Ροχανί είναι εδώ και τρία χρόνια ο πρώτος σύμβουλος του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη, αγιατολάχ, Αλί Χαμενεΐ. Με αρκετή εμπειρία, όπως και οι περισσότεροι συνυποψήφιοί του –και όχι τυχαία, όπως θα διαπιστώσουμε παρακάτω- στις διεθνείς σχέσεις. Με τις αμερικανικές υπηρεσίες να τον καταγράφουν ως «σοβαρό συνεργάτη της διπλωματικής υπηρεσίας» του Ιράν. Επιπλέον και χρησιμοποιώντας συμβατικά το χωρισμό που κάνουν οι Δυτικοί προσπαθώντας να κατηγοριοποιήσουν την ιρανική πολιτική σκηνή, ήταν ο μόνος «μεταρρυθμιστής», έστω και ήπιος, απέναντι σε έξι επίσης ήπιους «συντηρητικούς». Οπότε συσπείρωσε τους οπαδούς του «πράσινου» αντιπολιτευτικού κινήματος των εκλογών του 2009, ενώ στο πλευρό του στάθηκαν και οι -επίσης «μεταρρυθμιστές»- πρώην πρόεδροι Χασεμί Ραφσατζανί που αποκλείστηκε από υποψήφιος και ο Μοχάμεντ Χαταμί. Τέλος, απέναντί του δεν είχε παρά ήπιες εκδοχές των «συντηρητικών». Και αυτό γιατί το Σώμα των Φρουρών της Επανάστασης, που ελέγχεται από τον Αλί Χαμενεΐ, φρόντισε να αποκλείσει όχι μόνο τον Ραφσατζανί που είχε τα φόντα να συσπειρώσει την «αντιπολίτευση» σε μια πιο «σκληρή μεταρρυθμιστική» βάση, αλλά και τον συγγενή του απελθόντος προέδρου Αχμαντινετζάντ και «ακραία συντηρητικό» Εσφαντιάρ Ραχίμ Μασαεΐ.
Εν τέλει, ο «άγνωστος» Ροχανί εξέφραζε την ανάγκη του καθεστώτος να αντιμετωπίσει με έναν διαφορετικό από πριν (Αχμαντινετζάντ) τρόπο τα δύο αρκετά σοβαρά και σε μεγάλο βαθμό αλληλένδετα προβλήματά του χωρίς παράλληλα να ξεφύγει από τις βασικές του συντεταγμένες. Την εντεινόμενη απομόνωσή του από τη Δύση και ευρύτερα τις σχέσεις του με αυτήν. Και τα σοβαρά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που δημιουργεί το εμπάργκο της Δύσης και οι φόβοι τού καθεστώτος για αποσταθεροποίηση με μοχλό αυτά τα ζητήματα.
Πιο συγκεκριμένα, το καθεστώς επείγεται να μπει σε τροχιά επαναδιαπραγμάτευσης με τη Δύση της άρσης του εμπάργκο, πράγμα που συνδέεται με το ζήτημα των πυρηνικών του Ιράν. Σε δήλωσή του ο Ροχανί αμέσως μετά την εκλογή του τόνισε: «Θα επιδείξουμε ακόμη μεγαλύτερη διαφάνεια και θα προωθήσουμε μέτρα αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Από την άλλη πλευρά, αναμένουμε να μην επιβληθούν νέες κυρώσεις και στη συνέχεια να μειωθούν οι υφιστάμενες», ενώ επισήμανε πως θα δοθούν διαβεβαιώσεις προς τη Δύση ότι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν είναι αποκλειστικά για ειρηνική χρήση. Ταυτόχρονα, όμως, και δηλώνοντας πως «οι σχέσεις μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών είναι ένα θέμα σύνθετο και δύσκολο», έθεσε τρεις όρους για να προχωρήσει ο διάλογος Ιράν–ΗΠΑ: να σταματήσει η αμερικανική παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις του Ιράν, να αναγνωρίσει η Δύση τα νόμιμα δικαιώματα του ιρανικού έθνους μεταξύ των οποίων και το πυρηνικό του πρόγραμμα και να πάψουν οι επιθετικές πολιτικές κατά της χώρας του. Επίσης στο θέμα της Συρίας έκανε σαφές ότι το Ιράν συνεχίζει στην ίδια πολιτική κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, και στο «εσωτερικό» θέμα τόνισε σαν προτεραιότητά του «την αναζωογόνηση της οικονομίας, με στήριξη των αδυνάτων και ταυτόχρονη αναζήτηση επενδύσεων». Βέβαια και το ίδιο το καθεστώς γνωρίζει πως αυτού του είδους η ρητορική, συνηθισμένη σε αντιλαϊκά καθεστώτα, δεν αρκεί για να γίνουν αυτά που λέγονται πράξη. Πόσω μάλλον που, όπως και πριν έχουμε επισημάνει, το «εσωτερικό» πρόβλημα στη φάση αυτή συνδέεται πολύ στενά με τα ζητήματα των σχέσεων του Ιράν με τη Δύση.
Ο συνήθης προβοκάτορας – το κράτος του Ισραήλ- κάλεσε τη Δύση (βλέπε ΗΠΑ) να μη χαλαρώσει τις πιέσεις στο Ιράν, θέλοντας να υπογραμμίσει την αντίθεσή του με τη δήλωση Ομπάμα που χαρακτήρισε την εκλογή του Ροχανί «δυνάμει ελπιδοφόρο σημάδι». Ωστόσο, και για τις ΗΠΑ τα ζητήματα στα οποία καλούνται να πάρουν αποφάσεις δεν είναι και εύκολα. Εάν η παραπάνω τοποθέτηση δεν είναι για το θεαθήναι, πώς μπορεί αυτή να μετατραπεί σε πράξη όταν ταυτόχρονα οι ΗΠΑ έχουν στο διαρκές τους στόχαστρο το Ιράν αλλά και κλιμακώνουν την παρέμβασή τους –έστω και δι’ αντιπροσώπων- στη «σύμμαχο και φίλη χώρα» προς το Ιράν, Συρία;
Με τα μέχρι τώρα δεδομένα, αυτό που διαφαίνεται στον ορίζοντα είναι ένα εκατέρωθεν «μέτρημα» προθέσεων και δυνατοτήτων. Με τις ΗΠΑ να συνεχίζουν να ποντάρουν στην απ' έξω πίεση και στρίμωγμα που θα ρυμουλκεί προς πιο συμβιβαστικές προσεγγίσεις την ιρανική ηγεσία. Όχι ότι δεν υπάρχουν και οι θιασώτες μιας πιο επιθετικής πολιτικής που βασίζεται σε μια λογική πριμοδοτούμενης απ’ έξω «εσωτερικής» ανατροπής, που όμως έχει έως τώρα οικτρά αποτύχει. Ούτε φυσικά έχουν εξαφανιστεί οι πιο τυχοδιωκτικές φωνές που μιλάνε για επέμβαση, οι οποίες όμως φαίνονται και είναι περιθωριοποιημένες. Και την ιρανική ηγεσία να δείχνει πως τόσο για το ξεπέρασμα των προβλημάτων που αντιμετωπίζει όσο και ευρύτερα για το ρόλο που θέλουν να προσδώσουν στη χώρα –το ρόλο μιας ισχυρής περιφερειακής δύναμης- δεν της αρκούν οι μέχρι τώρα σχέσεις που έχει οικοδομήσει με την «Ανατολή», αλλά ψάχνεται και για το πώς θα επανοικοδομήσει σχέσεις και με τη «Δύση». Δεν μας φαίνεται εύκολο εγχείρημα αυτό της ιρανικής ηγεσίας, τόσο γενικά όσο και ειδικά με αυτά που συμβαίνουν και τα πολύ μεγαλύτερα που έχουν τεθεί από τους ιμπεριαλιστές στη φλεγόμενη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Το πανεπιστήμιο του Μνημονίου στήνεται!
Δεν σκύβουμε το κεφάλι!
Προετοιμαζόμαστε για νέους αγώνες!

Λίστες με εκατοντάδες φοιτητές που είναι υποψήφιοι για διαγραφή συντάσσονται και ανακοινώνονται μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, όπως συνέβη πρόσφατα στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Μέλη του συλλόγου στο Φυσικό Ηρακλείου, αφού έχουν περάσει από πειθαρχικό, χάνουν τη δυνατότητα να εγγραφούν στο επόμενο εξάμηνο λόγω της συμμετοχής τους σε κινητοποίηση για το ζήτημα της εξεταστικής. Πρυτανείες δημοσιεύουν κανονισμούς για την «ομαλή» διεξαγωγή των εξετάσεων, που υποτίθεται ότι έχουν ως στόχο την «ακαδημαϊκά ανάρμοστη συμπεριφορά», απαιτώντας αντιμετώπιση με το «σεις» και με το «σας» και τη χωρίς δεύτερη σκέψη υπακοή στη θέληση των καθηγητών.
Όλα αυτά, παράλληλα με τις εν εξελίξει εξεταστικές-σφαγείο στις περισσότερες σχολές, τα μαζικά κοψίματα, τις αυθαιρεσίες και τις συνεχείς απειλές. Με την εφαρμογή του νόμου-πλαίσιο και του σχεδίου «Αθηνά» να προχωρούν, με τις μαζικές διαγραφές βάσει των ορίων φοίτησης και τα δίδακτρα να καραδοκούν. Με λίγα λόγια, σε μια εξεταστική περίοδο θεωρούμενη από πολλούς ως «νεκρή», η επίθεση κάθε άλλο παρά έχει κοπάσει.
Αντίθετα, φροντίζει να μας υπενθυμίζει αυτό με το οποίο καλούμαστε να αναμετρηθούμε. Ότι ο μαζικός εκβιασμός που ασκεί το σύστημα της εκμετάλλευσης στη σπουδάζουσα νεολαία παραμένει και εντείνεται. Παρουσιάζεται με τη μορφή του διλήμματος ανάμεσα στην πειθάρχηση και τον ατομικό δρόμο, από τη μία, και την μπότα της συμμόρφωσης, το πέταγμα έξω από τις σχολές και την πλατιά εμπέδωση στη νεολαία ότι αποτελεί προσωπική της ευθύνη η τύχη της σε μια χώρα-απέραντο τοπίο εξαθλίωσης και φτώχειας, από την άλλη. Δίλημμα επίπλαστο, γιατί και οι δύο πλευρές αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Συνυπάρχουν και προωθούνται ταυτοχρόνως!
Το σύστημα έχει κάνει εδώ και πολύ καιρό ξεκάθαρες τις προθέσεις του. Θέλει να τελειώνει μια και καλή με το δικαίωμα της νεολαίας στις σπουδές. Να καταστήσει μια μακρινή ανάμνηση τη δυνατότητα που κατέκτησε ο λαός μας, μέσα από μια μακρόχρονη περίοδο ταξικής πάλης και εμπέδωσης άλλων συσχετισμών δύναμης στην κοινωνία, να μπορεί να σπουδάζει τα παιδιά του. Πάνω σε αυτό έχουν ενεργοποιηθεί και «δουλεύουν» χρόνια τώρα αστικά επιτελεία και ιμπεριαλιστικοί μηχανισμοί, που συντάσσουν οδηγίες και συνθήκες τις οποίες καλούνται να εφαρμόσουν οι διάφορες κυβερνήσεις. Παρά τις πιέσεις και τις κατά καιρούς αντιδράσεις –έως και πολύ σοβαρές, μεγαλειώδεις και ιστορικές- του φοιτητικού κινήματος, αλλά και τις όποιες «δυσλειτουργίες» που προκύπτουν από την αδυναμία του εξαρτημένου ελληνικού καπιταλισμού να αντιστοιχήσει το εκπαιδευτικό του οικοδόμημα στην αποδιαρθρωμένη παραγωγική του βάση, η βασική κατεύθυνση παραμένει.
Στη σημερινή φάση, μάλιστα, της όξυνσης της κρίσης και της άγριας επίθεσης σε λαϊκά δικαιώματα και κατακτήσεις, η κατεύθυνση αυτή περνάει σε ανώτερο επίπεδο, παίρνει όλο και πιο αναβαθμισμένα χαρακτηριστικά. Μπορούμε να μιλάμε, πλέον, για το στόχο της «εκπαίδευσης του μνημονίου», πλήρως ευθυγραμμισμένης με τα νέα κοινωνικά δεδομένα. Εκπαίδευση με διαθέσιμο χώρο μόνο για μια μειοψηφία προνομιούχων, κάτι το οποίο εμπεριέχει και προϋποθέτει ταυτόχρονα την ένταση των ρυθμών, όπως και την αντιδραστικοποίηση όλων των πτυχών της λειτουργίας της.
Αυτό δεν μεταφράζεται μόνο με την ένταση των ταξικών φραγμών και την επιβολή μιας καθημερινότητας σχολείου, με υποχρεωτικά αμφιθέατρα, εργαστήρια, παρουσίες, προόδους και προαπαιτούμενα. Χτυπάει και στην καρδιά των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών των φοιτητών, στοχεύει τους συλλόγους και τις μαζικές τους διαδικασίες. Χρειάζεται την επιβολή της καθηγητικής αυθεντίας και την ιδεολογική χειραγώγηση-πειθάρχηση του φοιτητικού σώματος. Εξ ου και τα πειθαρχικά, το ροκάνισμα του Ασύλου όλα τα τελευταία χρόνια, οι προσπάθειες ποινικοποίησης των συλλογικών οργάνων και της πολιτικής παρέμβασης.
Αυτοί είναι οι όροι του συστήματος με τους οποίους αποπειράται να μας θέσει ενώπιον του προβλήματος, δηλαδή της αφαίρεσης του δικαιώματος στις σπουδές, της κατεδάφισης της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης. Και το σίγουρο είναι ότι, ακόμα και αν κάποιος παριστάνει ότι δεν το βλέπει, το πρόβλημα έχει τεθεί και θα συνεχίσει να μας τίθεται με όλο και πιο οξυμένο τρόπο. Να γιατί χρειαζόμαστε και εμείς τους δικούς μας όρους! Να γιατί δεν μπορούν να μας πάνε πουθενά οι αντιοργανωτικές λογικές, η αποχώρηση από τα συλλογικά μας όργανα, η απέχθεια προς την πολιτική και την οργανωμένη πάλη!
Γιατί το σύστημα εξοπλίζεται, είναι αποφασισμένο και επιτίθεται. Καμία στάση αναμονής δεν χωράει απέναντι σε αυτό το δεδομένο. Είναι ζωτική ανάγκη για τη σπουδάζουσα νεολαία να ανακαλύψει εκ νέου το δρόμο της αντίστασης και της πάλης! Βρίσκοντας τους συμμάχους της στο λαό που αγωνίζεται, σε όλα εκείνα τα κομμάτια που έχουν συμφέρον να ανατρέψουν αυτήν την πολιτική, βαδίζοντας σε κοινό μέτωπο. Αντλώντας διδάγματα από μάχες που δόθηκαν ή δεν δόθηκαν, από την πορεία που διένυσαν οι εκπαιδευτικοί πρόσφατα, από όλους τους αγώνες του λαού και της νεολαίας. Γιατί οι νέες μάχες είναι μπροστά μας!

ΗΡΑΚΛΕΙΟ
Η αποφαση για τους 12 φυσικούς, βήμα για την ποινικοποιήση των φοιτητικών αγώνων

Η απόφαση της Κοσμητείας ΣΘΤΕ του Πανεπιστημίου Κρήτης για τους 12 φυσικούς ήταν η προβλεπόμενη: αναστολή φοίτησης ενός εξαμήνου για τους 9, επίπληξη για τους υπόλοιπους. Οι φοιτητές διώκονταν επειδή ήταν εκλεγμένα μέλη του συλλόγου, όταν πριν από 2 χρόνια έγινε παράσταση διαμαρτυρίας για να μην χαθεί η εξεταστική λόγω κατάληψης.
Η απόφαση πάρθηκε με πρωτοφανή τρόπο. Το Πειθαρχικό Συμβούλιο συνεδρίασε χωρίς να ανακοινωθεί και τα μέλη του τελικά επικύρωσαν την τιμωρία μέσω μειλ. Όλες τις προηγούμενες φορές που το Πειθαρχικό είχε προσπαθήσει να συνεδριάσει, οι φοιτητές μαζευόντουσαν έξω από την αίθουσα μαζικά και οι καθηγητές το ανέβαλλαν λόγω ‘’ συνωστισμού’’.
Η κατάληξη της δίωξης με την τιμωρία των φοιτητών, δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό,ούτε οφείλεται κυρίως σε προσωπικό πείσμα συγκεκριμένων καθηγητών. Είναι πολλά τα ανάλογα περιστατικά σε διάφορες σχολές ανά την Ελλάδα τα τελευταια χρόνια με προσπάθειες τρομοκράτησης ή και διώξεων φοιτητών. Είναι αποτέλεσμα της πολιτικής ‘’νόμος και τάξη’’ στα Πανεπιστήμια που στεριώθηκε με τη θεσμική κατάργηση του ασύλου και τις ανοιχτές παραβιάσεις του απο την αστυνομία σε κεντρικές σχολές της Αθήνας. Εξάλου είναι πρόσφατη και η δημουργία των εσωτερικων κανονισμών λειτουργιας και των Πειθαρχικών συμβουλίων-τα εγκαινίασε ο νόμος Γιανάκου και η Διαμαντοπούλου τα αναβάθμισε. Μάλιστα το υπουργείο είχε συνδέσει στο παρελθόν την αξιολογηση και τη χρηματοδότηση των ιδρυμάτων με τη δημιουργία εσωτερικών κανονισμών λειτουργίας σε κάθε ίδρυμα, για να προωθήσει την πολιτική του. Ουσιαστικά αυτά είναι τα εργαλεία για να στηθούν επιτέλους φοιτητοδικεία εναντία σε αγωνιστές φοιτητές. Στόχος τους, η ποινικοποίηση καταλήψεων, κινητοποιήσεων και οτιδήποτε μπορεί να δημιουργήσει εστίες αντίστασης μέσα στις σχολές.
Η ποινικοποίηση των φοιτητικών αγώνων, η τρομοκράτηση της νεολαίας αναδεικνύεται σε όλο και πιο κομβικό στοιχείο του ‘’νέου’’ Πανεπιστημίου του Μνημονίου. Η ένταση των ταξικών φραγμων ,με τις διαγραφές και τα δίδακτρα που έρχονται, η συνειδητή υποβάθμιση και τελικά διάλυση της μέριμνας και η εντατικοποίηση των σπουδών συμπληρώνονται από την δημιουργια σχολών αποστειρωμένων από πολιτική και με τη λειτουργία πειθαρχικών. Αναβαθμίζεται και ο ρόλος του καθηγητικού κατεστημένου που εκτός από ‘’πλασιέ’’ ιδεολογιών του συστήματος αποκτούν και ρόλο δικαστή με τα Πειθαρχικά. Σε αυτό το Πανεπιστημιο, ο ρόλος των συλλόγων θα είναι εκείνος του συμβούλου της κυβερνησης.
Η απόφαση για τους φυσικούς δημιουργεί προηγούμενο, και ανοίγει το δρόμο για νέα Πειθαρχικά τρομοκράτησης και ποινικοποίησης. Επίσης επιχειρεί να θέσει και όρια στις αποφάσεις των συλλόγων-νόμιμες και παράνομες. Η πολιτική ΄΄νόμος και τάξη ‘’ θα ενταθεί δίοτι είναι κεντρική επιλογή του συστήματος και μέσα αλλά και έξω από τις σχολές. Είναι προυπόθεση για να περάσει η επίθεση σε όλους τους κλάδους άρα και στα Πανεπιστήμια. Αυτό έδωσε και τον αέρα στους καθηγητές να πάνε την υπόθεση των φυσικών μέχρι το τέλος και να τους τιμωρήσουν. Από την άλλη το φοιτικό κίνημα πρέπει να κάνει στοιχείο της πάλης του ενάντια στη αντιλαική πολιτική, την υπεράσπιση των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών, τη πάλη συνολικα ενάντια στη φασιστικοποιήση της δημοσιας ζωής.

27 Ιουν 2013

Ανακοίνωση τύπου του ΚΚΕ(μ-λ) για την επίσκεψη του Σόιμπλε

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ

Μετά του κλυδωνισμούς που πέρασε το αστικό πολιτικό σύστημα, με αφορμή την επιλογή του να κλείσει την ΕΡΤ και με καθοριστική τη συμβολή των «απρόσμενων» λαϊκών αντιδράσεων που αυτή προκάλεσε, και αφού συμμορφώθηκε στις υποδείξεις και κατάφερε να «αποτρέψει» τις εκλογές στήνοντας τη νέα κυβέρνηση υποταγής στις επιταγές των ιμπεριαλιστών και εντατικοποίησης της επίθεσης στο λαό, οριστικοποιήθηκε ο ερχομός του Σόιμπλε στη χώρα μας για τις 18 Ιούλη.
Δέκα μήνες μετά την επίσκεψη της Μέρκελ στην Ελλάδα έρχεται για να εκφράσει τη στήριξή του σε μια κυβέρνηση της οποίας το μέλλον είναι ρευστό και αβέβαιο.
Έρχεται για να εξασφαλίσει ότι αυτή η κυβέρνηση θα προχωρήσει ακόμη πιο αποφασιστικά, με όλο το ρίσκο που αυτό κουβαλάει να ξεσηκωθεί ο λαός, στην εφαρμογή των μέτρων που έχει αναλάβει, να περάσει αλλά και να εξυπηρετήσει τα ιδιαίτερα συμφέροντα του γερμανικού ιμπεριαλισμού, σε μια περίοδο που οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί στη περιοχή, οικονομικοί, πολιτικοί και αλλά και στρατιωτικοί, οξύνονται και δημιουργούν πολλούς κινδύνους για τους λαούς.
Προχωρούν λοιπόν οι ιμπεριαλιστές και οι ντόπιοι υποτακτικοί τους με ακόμη πιο εντατικούς ρυθμούς στην εφαρμογή των μέτρων κατά του λαού και ξεπουλήματος της χώρας, σε μια περίοδο που όλα τα σημάδια δείχνουν ότι αυτή η εφαρμογή δεν θα είναι περίπατος και θα χρειαστεί ακόμη περισσότερος βούρδουλας, ακόμη περισσότερη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής αυτού του τόπου.
Οι δυνάμεις που αναφέρονται στο κίνημα και την αριστερά καλούνται να συμβάλουν στη δημιουργία των αναγκαίων αντιστάσεων του λαού. Να συμβάλουν να υποδεχτεί ο λαός μας τον εκπρόσωπο του γερμανικού ιμπεριαλισμού όπως του αξίζει! Με συλλαλητήρια σε όλη τη χώρα να εκφράσει την αντίθεσή του στην επίσκεψη Σόιμπλε, να καταδικάσει τη πολιτική της εξάρτησης και υποτέλειας, να διαδηλώσει ενάντια στην απόλυτη εξαθλίωση που του επιβάλουν τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία της ΕΕ και του ΔΝΤ.
27 ΙΟΥΝΙΟΥ 2013

 

Πολιτική εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ) στα Γιάννενα


Πραγματοποιήθηκε χθες, Τετάρτη 26 Ιούνη ανοιχτή πολιτική εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ) στην πλατεία στο Τζαμί Καλούτσιανης. Το θέμα περιγράφονταν «Ενάντια στην αντιλαϊκή επέλαση, οργάνωση του λαού για να αντισταθεί και να διεκδικήσει».
Σε μια σύντομη περίοδο που τέθηκαν έντονα καθήκοντα στο κίνημα και την Αριστερά, από τον αγώνα των εκπαιδευτικών, τις διαδηλώσεις αλληλεγγύης στον Τουρκικό λαό και τις κινητοποιήσεις στην ΕΡΤ, επιλέχτηκε να γίνει αυτή η εκδήλωση ώστε να κάνει πιο σαφή την εκτίμηση – πρόταση του ΚΚΕ(μ-λ) για τις εξελίξεις. Η συμμετοχή ήταν πολύ καλή και μέσα απ' τη συζήτηση αναδείχτηκαν διάφορα ζητήματα.