ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ Κ.Ο. ΤΟΥ ΚΚΕ(μ-λ) 19-20/5/2012

Α. Πολιτικά στοιχεία της κατάστασης και οι επικείμενες εκλογές
1. Το «ελληνικό ζήτημα», δηλαδή η κατάρρευση του πολιτικού συστήματος, η παρατεταμένη αστάθεια και τα αδιέξοδα που σωρεύονται –που στη βάση τους βρίσκεται η επίμονη αντίθεση, αντίσταση του λαού μας που καταγράφηκε και «επισήμως» την 6η– απασχολεί όντως με ιδιαίτερο τρόπο τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, λόγω των γεωπολιτικών «ιδιομορφιών» της χώρας και της ειδικής εμπλοκής της με την κρίση και τους ανταγωνισμούς ως μέλος σε ΕΕ-ΟΝΕ.

Η «ήπια» εκδοχή των εξελίξεων των επόμενων μηνών θα ήταν μια συμφωνία των κέντρων για «χαλάρωμα της θηλιάς» που δεν περιλαμβάνει βέβαια ακυρώσεις μέτρων αλλά «επιμηκύνσεις», δηλαδή μικρές επιβραδύνσεις στους ρυθμούς προώθησης της επίθεσης, με παράλληλες συμφωνίες «ανάπτυξης», δηλαδή συμφωνίες μοιρασιάς των φιλέτων που θα ενεργοποιήσουν διαδικασίες κίνησης-επένδυσης χρήματος και για τα κεφαλαιοκρατικά τμήματα της αστικής τάξης της χώρας. Μια τέτοια επιλογή θα βοηθούσε τις προσπάθειες ανάταξης του πολιτικού συστήματος και διαμόρφωσης κυβερνητικής λύσης, κάτι που έχει αναδειχτεί μετά τις εκλογές της 6ης Μάη σε κρίσιμο, για το σύστημα, ζήτημα. Αυτή η επιλογή προϋποθέτει ωστόσο την –προσωρινή, έστω– συμφωνία των ιμπεριαλιστικών κέντρων και έχει ως ενδεχόμενη παρενέργεια την «ενθάρρυνση» των λαϊκών αντιστάσεων στην Ελλάδα και όχι μόνο.
Η άγρια εκδοχή των εξελίξεων θα ήταν να χρησιμοποιηθεί ανοιχτά και βίαια το ελληνικό αδιέξοδο σαν αφετηρία κλιμάκωσης των αντιπαραθέσεων και εντάσεων μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, σαν καταλύτης αναδιαμόρφωσης της ΕΕ-ΟΝΕ, με ισχυρή προφανώς την παρέμβαση και του αμερικάνικου παράγοντα αναφορικά με τις δικές του βλέψεις-στοχεύσεις στη χώρα και στην ευρύτερη περιοχή.

2. Σε αυτή τη βάση –ακόμα και στην περίπτωση της πρώτης εκδοχής που, αν επικρατήσει, είναι φανερό ότι θα έχει προσωρινή ισχύ και σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί εκδοχή μόνιμης και σταθερής άμβλυνσης των αντιθέσεων–, τα ζητήματα είναι όλα ανοιχτά. Αποκοιμίζουν τον λαό, όσοι «εγγυώνται»(!!!) τη συνέχιση της συμμετοχής της χώρας σε ΕΕ-ΟΝΕ, όσοι «αποκλείουν» άμεσα ή και μεσοπρόθεσμα οποιαδήποτε διατάραξη-ανατροπή εντός και μεταξύ των ιμπεριαλιστικών λυκοσυμμαχιών της Δύσης, όσοι «προεξοφλούν» για λογαριασμό του συστήματος ομαλές, κλασικά κοινοβουλευτικές λύσεις και διαχειρίσεις για τη χώρα. Ήδη η σύνθεση και οι δραστηριότητες της «υπηρεσιακής» του Πικραμένου αποτελεί ένδειξη συνέχισης των οριακών εκτροπών των προηγούμενων μηνών.

Στην ίδια πάντα βάση η αστική τάξη της χώρας εμφανίζεται να… σκέφτεται να «διαπραγματευτεί», ελπίζοντας στην πραγματικότητα ότι οι ιμπεριαλιστές θα αποφασίσουν να την αφήσουν να «διαπραγματευτεί» αυτά που οι ίδιοι κρίνουν ότι πρέπει να «παρέχουν». Αυτό το λόγο του «υποψήφιου διαπραγματευτή» εκφωνούν ήδη Σαμαράς και Βενιζέλος, επιχειρώντας να συσπειρώσουν πριν από όλα τα δικά τους (αλλά και τα «δικά τους») κοινωνικά στρώματα. Ταυτόχρονα όμως παραμένουν αισθητά και στο πολιτικό επίπεδο τα στοιχεία κατακερματισμού του αστικού πολιτικού σκηνικού που σε κάποιες περιπτώσεις (π.χ. Καμμένος) χρήζουν παραπέρα αξιολόγησης για τους ρόλους (τυχοδιωκτικούς, αντιδραστικούς) περί των «εθνικών» λεγόμενων ζητημάτων (ΑΟΖ) που δυνητικά μπορεί να αναλάβουν.

3. Ακόμα λοιπόν και χωρίς ανατροπή του συμβιβασμού, εξ αιτίας της κατάστασης που ήδη βρίσκεται το πολιτικό σύστημα και επειδή έτσι κι αλλιώς θα συνεχίσουν στο διεθνές σκηνικό να υπάρχουν οι όροι που το θέτουν σε δοκιμασία, οι εκλογές της 17ης Ιούνη δεν μπορούν να φέρουν οριστικές λύσεις και ισορροπίες. Μέσω αυτών των εκλογών επιδιώκεται ένα μέτρημα φόντων, ένα «πλησίασμα» προς τη νέα κατάσταση που όπως έχουν διαμορφωθεί τα δεδομένα αφορά κυρίως α) Τη διαμόρφωση-ενίσχυση-ανάδειξη του «κεντροδεξιού πόλου», όπου αναζητείται ισορροπία συνύπαρξης «Ευρωπαίων»-«Αμερικάνων», «φανατικών μνημονιακών» και «υποψήφιων διαπραγματευτών». Σε κάθε περίπτωση από εδώ επιδιώκεται να προκύψει ο κορμός της νέας κυβερνητικής λύσης, και β) Την αντιμετώπιση-προσαρμογή της περίπτωσης του ΣΥΡΙΖΑ που έχει προκύψει ως το βασικό μόρφωμα έκφρασης, στο επίσημο πολιτικό σκηνικό, της λαϊκής αντίθεσης στην επίθεση. Εδώ από τη μεριά του συστήματος υπάρχει μια διπλή και ταυτόχρονη επιδίωξη. Από τη μια ασκείται ασφυκτική πίεση ακριβώς για να χτυπηθεί-αναιρεθεί-ματαιωθεί μέσω των υποχωρήσεων-προσαρμογών του ΣΥΡΙΖΑ, η μαζική λαϊκή καταδίκη της πολιτικής των Μνημονίων, συνολικά της επίθεσης. Από την άλλη, αυτή ακριβώς η πορεία προσαρμογών και αλλεπάλληλων δηλώσεων «ευθύνης» κάθε επιπέδου, είναι και η πορεία διαμόρφωσης μιας ακόμα πολιτικής δύναμης που θα μπορεί να αναλάβει ρόλους και (συγ)κυβερνητικούς για το σύστημα. Αυτή η διπλή στάση των δυνάμεων του συστήματος απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ συνιστά και την ιδιότυπη αλλά οξεία πόλωση που ήδη διαμορφώνεται στο πλαίσιο της εκλογικής μάχης η οποία αντιγράφει από τα παλιά στοιχεία και χαρακτηριστικά των πολώσεων μεταξύ ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, όσον αφορά ψεύτικα, αποπροσανατολιστικά και αντιδραστικά ακόμα διλήμματα. Αλλά ταυτόχρονα η σημερινή πόλωση χρησιμοποιείται για να επιδιωχθεί η ακύρωση-ματαίωση της λαϊκής καταδίκης στην επίθεση, για να επανέλθουν οξύτεροι και ωμοί -και με τη μορφή ομοβροντίας πια- οι ιμπεριαλιστικοί εκβιασμοί ενόψει της 17ης Ιούνη.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ καθαυτόν και την υποτιθέμενη πρόταση της «αριστερής κυβέρνησης» (που η τελευταία εκδοχή της εκφωνείται ως «προοδευτική κυβέρνηση με την αριστερά στο επίκεντρο») είναι φανερό με βάση όλα της τα χαρακτηριστικά και δεδομένα ότι δεν αποτελεί καμιά πραγματική ελπίδα για τα βάσανα και τις ανάγκες της εργατικής τάξης και του λαού. Αν βρεθεί σε θέση «πρωταγωνιστή», όπως υποτίθεται ότι επιδιώκει, αυτή η πρόταση είτε θα οδηγηθεί σε μια άνευ όρων παράδοση είτε σε τυχοδιωκτισμούς. Και στις δύο περιπτώσεις αυτό που θα αποκαλυφθεί, αλλά όχι χωρίς συνέπειες για τον λαό και το κίνημα, θα είναι το «κενό αέρος» που υπάρχει ανάμεσα στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ από τη μια και τον λαό, το επίπεδο οργάνωσης του και συγκρότησής του, από την άλλη. Ένα κενό που διαρκώς διευρύνουν οι φιλοΕΕ αυταπάτες της ηγεσίας αυτής και η γραμμή της που υπόσχεται στον λαό πως αυτή η ηγεσία θα προχωρήσει «ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΥΣ» και όχι «ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ» για να ανατρέψει την επίθεση που «ΑΥΤΟΙ» (οι δυνάμεις του ιμπεριαλισμού και του ντόπιου συστήματος) προωθούν ενάντια στον λαό!
Στη βάση αυτών των δεδομένων και της δυναμικής που διαμορφώνουν η «περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ» δεν μπορεί να αποτελέσει για το σύστημα μια λύση ενσωμάτωσης των λαϊκών-νεολαίιστικων μαζών και αντιστάσεων για δεκαετίες όπως συνέβη με το ΠΑΣΟΚ από τη δεκαετία του '70. Και γι' αυτό εξάλλου η περίπτωση ΠΑΣΟΚ κάθε άλλο παρά «εγκαταλείπεται» από το σύστημα. Παρά τα τεράστια πλήγματα που έχει δεχθεί και την εικόνα διάλυσης που παρουσιάζει, επιχειρείται να συντηρηθεί με κάθε τρόπο, τόσο γιατί μπορεί να χρησιμοποιηθεί άμεσα στο καυτό κυβερνητικό πρόβλημα της επόμενης μέρας όσο και για την αναζήτηση μονιμότερων διαμορφώσεων στη συνέχεια. Είτε στο πλαίσιο της λεγόμενης «κεντροαριστεράς» είτε και για την «υπέρβασή» της όπως έχει ήδη «διδάξει» ο ΓΑΠ και οι ατλαντικοί προστάτες του με την ένταξη των Μάνου, Αδριανόπουλου στο «νέο ΠΑΣΟΚ» που έφτιαχνε το 2004.

4. Με βάση αυτές τις εκτιμήσεις, τους κινδύνους και τις αυταπάτες που διαμορφώνονται, αυξάνονται οι πολιτικές, οργανωτικές, κινηματικές απαιτήσεις για τη δική μας δράση και παρέμβαση στον λαό, στη νεολαία, στην ταξική πάλη, στα μικρά και μεγάλα μέτωπα που βρίσκονται μπροστά μας. Επανέρχεται πιο πιεστικά η ανάγκη της προσπάθειας την οποία εκτιμήσαμε και διατυπώσαμε στην προηγούμενη απόφαση του Κ.Ο.: «Μια προσπάθεια που πρέπει να γίνει για να συνδεθεί η κατεύθυνση του Μετώπου Αντίστασης με την επαναστατική προοπτική, για να αναδειχθεί ότι ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ για την εργατική-λαϊκή πάλη που στηρίζεται στις δικές της δυνάμεις. Η ανάγκη αυτή τροφοδοτείται διαρκώς από τα ζητήματα που συναντούν και αναδεικνύουν οι μαζικές αντιστάσεις που προβάλλει και θα προβάλλει ο λαός μας και, από την ανάποδη, από την αυξανόμενη πληθώρα των "μεταβατικών προγραμμάτων και σχεδίων" που διακηρύσσουν επίμονα την παραίτηση-άρνηση της επαναστατικής προοπτικής των δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά». Σε αυτή τη βάση, είναι αναγκαία η επιτάχυνση-ενίσχυση των διαδικασιών συγκρότησης και δράσης της Πρωτοβουλίας για μια Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία κατά περιοχή και πόλη. Οι οργανώσεις μας σε κάθε περίπτωση πρέπει να μπουν ενεργητικά στο ζήτημα με πλήρη εφαρμογή της λογικής της ενότητας και πάλης με την οποία αντιμετωπίζουμε πάντα την προώθηση της κοινής δράσης και του συντονισμού στο κίνημα. Εξάλλου στο μετεκλογικό τοπίο είναι πολύ πιθανό να υπάρξουν και νέα δεδομένα από τα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις και άλλων δυνάμεων που θα χρειαστεί η Πρωτοβουλία να πάρει υπόψη της στις προσπάθειές της για τη διαμόρφωση κινηματικών πρωτοβουλιών.

Β. Η συμμετοχή μας στις εκλογές – τα χαρακτηριστικά της παρέμβασής μας
1. Ο ίδιος ο χαρακτήρας των επικείμενων εκλογών που δεν έχουν στοιχεία διαμόρφωσης μιας διαχείρισης πάνω σε βασικά δεδομένα που έχουν δημιουργηθεί, αλλά αντίθετα γίνονται με ανοιχτά τα ζητήματα και με το ερώτημα «ΠΟΥ ΠΑΜΕ;» ανοιχτό για τους πάνω και τους κάτω (εννοείται με διαφορετικό τρόπο για τον καθένα από αυτούς) αποτελεί την πολιτική βάση με την οποία κρίθηκε επιβεβλημένη η συμμετοχή μας σε αυτές. Στις δεδομένες συνθήκες και συσχετισμούς κρίναμε ότι η συμμετοχή μας στις εκλογές είναι η πιο πρόσφορη μορφή παρέμβασης ώστε μαχητικά και αποφασιστικά να υπερασπίσουμε και να παλέψουμε μέσα στον λαό βασικά στοιχεία των απαντήσεων που εμείς δίνουμε στα πραγματικά ερωτήματα που έχουν τεθεί:

(α) Η οξύτατη και επείγουσα ανάγκη ανακούφισης-βελτίωσης-αλλαγής των όρων ζωής της εργατικής τάξης, της νεολαίας και της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας δεν μπορεί να ικανοποιηθεί μέσα από τις προτάσεις «επαναδιαπραγμάτευσης» των όρων της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Η ανάγκη αυτή φέρνει αντικειμενικά στο προσκήνιο την ανάγκη της ρήξης-σύγκρουσης-αναμέτρησης της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας με τους ιμπεριαλιστές της ΕΕ, των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ. Η ανάγκη αυτή αντικειμενικά αναδεικνύει πως τα καθήκοντα στα οποία πρέπει να προσανατολιστεί η μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία και το κίνημα αφορούν στο σπάσιμο των δεσμών εξάρτησης-υποτέλειας της χώρας από τους δυνάστες-φονιάδες του πλανήτη.
(β) Δεν υπάρχουν σημεία τομής στις ανάγκες-συμφέροντα- επιδιώξεις της αστικής τάξης της χώρας με τα αντίστοιχα του λαού όχι μόνο αναφορικά με την επαναστατική προοπτική του, αλλά ούτε και στη σημερινή περίοδο. Η αντίσταση του λαού δεν μπορεί να επενδυθεί ούτε στην «επαναδιαπραγμάτευση» ούτε στις λογικές αναζήτησης άλλων προστατών. Πρέπει να στηριχθεί στις δικές του δυνάμεις και σε αυτή τη βάση να «δει ξανά» τους πραγματικούς συμμάχους του: τους άλλους λαούς του κόσμου και πριν από όλα της περιοχής.
(γ) Η συγκρότηση του λαού σε δύναμη πάλης που θα έχει κορμό της την εργατική τάξη είναι απαράγραπτη αναγκαιότητα. Η συγκρότηση αυτή μπορεί να γίνει μόνο μέσα στο πεδίο της ταξικής πάλης και σε αναφορά με τις ανάγκες που αυτή βάζει. Η συγκρότηση αυτή δεν μπορεί να γίνει χωρίς την παράλληλη και διαλεκτική ανασύνθεση της πολιτικής, της ιδεολογίας, της θεωρίας, των συμβόλων που θα εκφράζουν, εμπνέουν και θα αποτελούν τη συνειδητή ιστορική «καταγραφή» και σηματοδότηση της επαναστατικής κίνησης και πάλης των μαζών. Η έξαρση του αντικομμουνισμού και της αντιαριστερής υστερίας του συστήματος δεν αποτελούν λογαριασμό του με το χθες. Είναι τα φώτα πορείας του για το σκοτεινό αύριο που ήδη φέρνει, είναι η πολιτική- ιδεολογική μάχη που συνειδητά και συντονισμένα δίνουν όλες οι αντιδραστικές δυνάμεις για τους λογαριασμούς που σήμερα έχουν ανοίξει με την εργατική τάξη και τους λαούς.

2. Έχουμε επίγνωση των δυσκολιών της εκλογικής μάχης της 17ης Ιούνη, εξάλλου καταγράψαμε ήδη και σημαντικά συμπεράσματα από τον απολογισμό των εκλογών της 6ης Μάη τόσο όσον αφορά τις δικές μας αδυναμίες και τις αντιφάσεις της εκλογικής συνεργασίας αλλά και όσον αφορά στις δυνατότητές μας και τις δυνατότητες που δίνει στην εκλογική-πολιτική παρέμβαση η συνεργασία. Δεν θεωρούσαμε ποτέ και δεν θεωρούμε και τώρα την εκλογική μάχη «μητέρα των μαχών». Ταυτόχρονα όμως δεν μπορούμε να «προσπερνούμε» το γεγονός της εμπλοκής μας σε αυτή, να θεωρούμε ότι τη δίνουμε για την «τιμή των όπλων» με περίπου προδιαγεγραμμένο το «κακό» εκλογικό αποτέλεσμα. Μια τέτοια αντιμετώπιση δεν πάσχει μόνο από άποψη κλίματος που διαμορφώνει, αλλά κυρίως δεν είναι πολιτική αντιμετώπιση.
Η πολιτική αντιμετώπιση που το ΚΟ προκρίνει είναι: α) Η οργάνωση και όλο το δυναμικό γύρω από εμάς, και εννοείται με ενιαίο τρόπο στο πλαίσιο της εκλογικής συνεργασίας, να συζητήσει και να εμπνευστεί από το περιεχόμενο της μάχης που έχουμε να δώσουμε μέσα στον λαό. β) Να αξιολογήσουμε σωστά τον μακρύ πολιτικά χρόνο ως τις 17/6, να έχουμε αυξημένη πολιτική επαγρύπνηση και οξυμένα ανακλαστικά για τις αντιφάσεις και τα ζητήματα που θα προκύψουν από τις στάσεις των άλλων δυνάμεων μέχρι τις εκλογές. γ) Να εκλαϊκεύσουμε όσο καλύτερα μπορούμε στα συνθήματά μας, στις ομιλίες μας, στις συσκέψεις-εκδηλώσεις- συζητήσεις, το περιεχόμενο της παρέμβασής μας. δ) Να είναι κυρίαρχη στην προεκλογική μας δραστηριότητα η «διά ζώσης» παρέμβαση και μικρότερη η καμπάνια «σε απόσταση» από τον κόσμο. ε) Να δοθεί βάρος και προσοχή σε κάθε παρέμβασή μας σε εθνικά και τοπικά ΜΜΕ ώστε να έχει την αμεσότητα και τη διεισδυτικότητα που απαιτούν οι συνθήκες. στ) Να αναβαθμιστεί ο καθοδηγητικός ρόλος, ο ρόλος στήριξης της «Π.Σ.» σε μέλη και στελέχη στη διάρκεια της εκλογικής μάχης και μαζί με αυτόν να παλευτεί η διάδοσή της, η διεύρυνση του κόσμου που τη γνωρίζει και τη διαβάζει.
Ας λάβουμε λοιπόν σοβαρά υπόψη μας το σύνολο των πολλαπλών και αντιθετικών διεργασιών που γίνονται στον λαό συνολικά, στον κόσμο που αναφέρεται στην Αριστερά που σε όλες της τις εκδοχές διατρέχεται από σοβαρότατες αντιφάσεις και πιέσεις. Ας κατανοήσουμε ότι πρέπει και μπορεί να ελαττωθούν οι αποστάσεις ανάμεσα στο «σκέφτομαι» και στο «τρέχω». Γιατί χρειάζεται όλοι και να σκεφτόμαστε και να τρέχουμε! Για να σταθούμε έτσι όπως απαιτεί αυτή η πολιτική πρόκληση, να την αντιμετωπίσουμε μαχητικά και με αποτελέσματα –σε κάθε επίπεδο– που θα συμβάλουν στην πάλη της επόμενης μέρας.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Γιατί κατεβαίνουμε

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ

Βαδίζοντας προς τις εκλογές της 17ης Ιούνη ο λαός και οι εργαζόμενοι θα αντιμετωπίσουν πολλαπλά εκβιαστικά διλήμματα και απειλές. Η πρόσφατη εκλογική καταγραφή ήταν μια σαφής ένδειξη απόρριψης της αντιλαϊκής πολιτικής που εφάρμοσαν οι πρόσφατες κυβερνήσεις και συγκυβερνήσεις, αλλά και απόδειξη των κοινωνικών και πολιτικών διαφοροποιήσεων που συντελέστηκαν στις λαϊκές συνειδήσεις τα τελευταία χρόνια με μοχλό τις κινητοποιήσεις και τις απεργίες που συντάραξαν τη χώρα. Οι κοινωνικές μετατοπίσεις που καταγράφηκαν και εκλογικά εκφράζουν τη διάθεση αποδέσμευσης των λαϊκών μαζών από τα βασικά πολιτικά υποκείμενα που υλοποίησαν την πλέον αντιλαϊκή αντεργατική επίθεση, αλλά παράλληλα και την αδυναμία της Αριστεράς που ευαγγελίζεται μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση -και όχι απλά μια διόρθωση του καπιταλισμού μέσα στην ΕΕ-, να χειραφετήσει αυτή την αποστοίχιση σε δρόμους ριζοσπαστικούς και ανατροπής.
Η διάσταση επιδιώξεων και στόχων ανάμεσα στις λαϊκές μάζες και στην πολιτική των ιμπεριαλιστών και των εκπροσώπων τους είναι βαθιά, ολοφάνερη και διατρέχει κάθετα τον κοινωνικό ιστό. Ο κόσμος της εργασίας και αυτός του κεφαλαίου οδηγούνται σε αντιπαράθεση και σύγκρουση και όχι σε συμβιβασμό και διαβούλευση. Αυτό θα φανεί ολοένα και καθαρότερα όσο προχωράμε προς τις 17/6 αλλά πολύ περισσότερο μετά τις εκλογές και με βάση το αποτέλεσμα που αυτές θα δώσουν.
Οι εκβιασμοί του τύπου «λύσεις μέσα από την ΕΕ ή έξω από αυτή», σύγκρουση Αριστεράς - Δεξιάς, υπευθυνότητας και ανευθυνότητας, χάους ή τάξης και ασφάλειας, οργανωμένης κοινωνίας ή ομάδων με καλάσνικοφ θα ενταθούν κρύβοντας το πραγματικό διακύβευμα αυτών των εκλογών και συσκοτίζοντας τις πραγματικές πολιτικές που ασπάζονται οι διαγκωνιζόμενοι διαχειριστές της εξουσίας. Η πραγματική αντιπαράθεση που προβάλλει ολοένα και καθαρότερα είναι η διεκδίκηση των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων των μαζών για μια ζωή καλύτερη ή η βαρβαρότητα και η εξαθλίωση πέρα από ψευτοδιλήμματα ευρώ ή δραχμή, αριστερή διαχείριση ή  «κεντροδεξιά».
Πάμε λοιπόν για κυβέρνηση της Αριστεράς, ή καλύτερα του Τσίπρα, που δεν προέκυψε από τα προηγούμενα αποτελέσματα; Προχωράμε σε ανατροπή του μνημονίου και επάνοδο των μισθών, των συντάξεων και των εργασιακών δικαιωμάτων σε φιλεργατική κατεύθυνση; Βαδίζουμε λοιπόν κόντρα και ενάντια σε ιμπεριαλιστές και στα σχέδιά τους για διέξοδο από την κρίση μέσα από την εξαθλίωση των εργαζόμενων, προχωρώντας σε ανάκαμψη της παραγωγής και της χώρας με αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου υπέρ των αδυνάτων; Και όλα αυτά απλά με μια ψήφο, με το εργατικό κίνημα παροπλισμένο, τις λαϊκές μάζες σε «ανάπαυση» και τις δυνάμεις της αντίδρασης σε πλήρη εγρήγορση και με ανοικτές απειλές από τους ξένους πάτρωνες ιμπεριαλιστές; Πολύ ωραία για να 'ναι πραγματικότητα. Ακούγεται ευχάριστα όταν επιχειρείς να χαϊδέψεις αυτιά και να αποσιωπήσεις την κρισιμότητα της κατάστασης. Εκτός κι αν πιστέψουμε ότι, π.χ., η Κύπρος έχει αν όχι κομμουνιστικό καθεστώς, έστω λαϊκή εξουσία, επειδή ο Χριστόφιας για να γίνει πρόεδρος ενσωματώθηκε ακόμη περισσότερο στον ρόλο του «προοδευτικού» εκπροσώπου μιας ξεπουλημένης αστικής τάξης.
Απ' την άλλη, οι βασικοί πολιτικοί πυλώνες έχουν βάλει μπροστά το μαστίγιο και το καρότο. Επαναδιαπραγμάτευση υπόσχεται ο Σαμαράς συσπειρώνοντας κάτω από την ομπρέλα του τάσεις της Δεξιάς που είχαν αποσκιρτήσει, ενώ ο Βενιζέλος με τα 6 σημεία του για τροποποίηση του μνημόνιου που επέβαλε πριν από κάποιους μήνες προσπαθεί να αποσπάσει την εύνοια του Ολάντ και να ξαναπροβάλει τη «σοσιαλδημοκρατική» εκδοχή με νέο περιτύλιγμα.
Η λυσσασμένη επίθεση που αυτοί εξαπολύουν απέναντι στην Αριστερά μπορεί να έχει ως προμετωπίδα τον Τσίπρα, αλλά απευθύνεται στις πραγματικές αριστερές δυνάμεις που στοχεύουν στην ενεργοποίηση των λαϊκών αντιστάσεων και δεν αρκούνται σε προεκλογικές αριστερές υποσχέσεις. Γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι η απαίτηση να υλοποιηθούν τα μέτρα της τρόικας είναι μη διαπραγματεύσιμη αλλά και η διάθεση του λαού να διεκδικήσει μια άλλη ζωή ενάντια στην εξαθλίωση που τον οδήγησαν εύκολα ξεφεύγει από τα εκλογικά παιχνίδια των χειρισμών αριστερών τύπου Δραγασάκη και Τσίπρα και μπορεί να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που οι ίδιες δυνάμεις που ψήφισαν και υλοποίησαν τα μέτρα των Αμερικάνων και Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών μιλούν σήμερα για παράταση του χρόνου εκτέλεσης ενός ολόκληρου λαού προσπαθώντας να κατευνάσουν τη λαϊκή οργή.
Εξάλλου στο μικρό διάστημα που μεσολάβησε από την εκλογή της 6ης Μάη είχαμε δείγματα και των επιθετικών διαθέσεων της ΝΔ και του αντικομμουνισμού που θα ακολουθήσει όσο και του ΣΥΝ και των συνισταμένων του να προσαρμοστούν στις νέες απαιτήσεις. Φαίνεται ότι η απάλειψη του σφυροδρέπανου από τη φωτογραφία των πανηγυρισμών το βράδυ της Κυριακής των εκλογών από την «Αυγή» δεν ήταν ούτε τυχαία ούτε ίσως χωρίς την ανοχή της αποκομμουνιστικοποιημένης ΚΟΕ. Οι δηλώσεις μετανοίας των συνιστωσών διαδέχονται η μία την άλλη (ΚΟΕ άρνηση του συνθήματος για έξοδο από ΕΕ, ο Γιαννόπουλος για νομιμοποίηση των μεταναστών) και έχουμε πολλά να δούμε μέχρι τις εκλογές.
Μπροστά στις νέες εξελίξεις που προέκυψαν με βάση τα εκλογικά αποτελέσματα αλλά κυρίως τις αλλαγές που προκάλεσαν οι κινητοποιήσεις στις λαϊκές μάζες, οι αριστερές δυνάμεις που στοχεύουν όχι σε αυταπάτες κυβερνητισμού αλλά στη δημιουργία όρων ανατροπής της αντιλαϊκής πολιτικής των μνημονίων και της απαλλαγής της χώρας από τους πραγματικούς υπεύθυνους αυτής, τους ιμπεριαλιστές, οφείλουν να παρέμβουν ωθώντας σε ακόμη μεγαλύτερη χειραφέτηση και αποστοίχιση τους εργαζόμενους, τον λαό. Καμία στάση αναμονής στη λογική διαμόρφωσης ενός ευνοϊκότερου αποτελέσματος του ΣΥΡΙΖΑ δεν επιτρέπεται. Ακόμη παραπέρα θα ήταν εντελώς λαθεμένη μια στάση αφ' υψηλού επιβεβαίωσης της αποτυχίας ενός εγχειρήματος αριστερής κυβέρνησης ανατροπής των μνημονίων μέσα στην ΕΕ, που παρ' ότι οι φορείς της αλλά και η προσδοκώμενη πολιτική τους εμπεριέχουν όλα τα στοιχεία του ενδοτισμού και της συνδιαλλαγής που προδικάζουν για μια τέτοια εξέλιξη, δεν επιτρέπεται στις κομμουνιστικές δυνάμεις να επενδύσουν σε αυτή. Γιατί μπορεί ο Τσίπρας και η παρέα του να τζογάρουν με τις αγωνιστικές διαθέσεις των μαζών, όμως μια ήττα θα έχει σοβαρές επιπτώσεις στις συνειδήσεις και διαθέσεις του λαού.
Οφείλουμε να παρέμβουμε σε μια πραγματικά αριστερή κατεύθυνση, αποσαφηνίζοντας στον λαό πού βρίσκεται η διέξοδος και εξοπλίζοντάς τον με αυτό που πραγματικά έχει να αντιμετωπίσει. Ότι, δηλαδή, δεν πρόκειται για κάποια μέτρα που καλούνται να διαπραγματευτούν αριστεροί υπουργοί αλλά για αναμέτρηση με τον βαθύτερο πυρήνα της ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Μπορεί ο  ΣΥΡΙΖΑ αλλά και εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις να του πλασάρουν ως διέξοδο και λύσεις αριστερές ή... ασταθείς κυβερνήσεις και σχεδόν πανομοιότυπες προτάσεις (διαγραφή χρέους ή μέρους αυτού, εθνικοποιήσεις τραπεζών, παραγωγική αναπροσαρμογή κ.λπ.), όμως το αντίπαλο στρατόπεδο ακόμη και αυτά μπορεί να τα αφομοιώσει ή να τα χειριστεί, αρκεί ο λαϊκός παράγοντας να μένει ελεγχόμενος και παροπλισμένος. Δεν παλεύουμε για επιμήκυνση ή «βελούδινη» εφαρμογή των μέτρων, αλλά για ανατροπή τους και για να πάρουν οι λαοί τις τύχες τους στα χέρια τους.
Αυτός είναι και ο λόγος αλλά και ο ρόλος που έρχεται να εξυπηρετήσει η κάθοδος της εκλογικής συνεργασίας ΚΚΕ(μ-λ) και ΜΛ-ΚΚΕ στις νέες εκλογές. Παρέμβαση ουσιαστική, βαθιά πολιτική και με στόχο τη δημιουργία όρων οικοδόμησης λαϊκών αντιστάσεων, αλλά και διάλυσης αυταπατών για τον τρόπο που αυτή η ταξική σύγκρουση, που ήδη έχει ξεκινήσει, θα αποβεί νικηφόρα για τις λαϊκές μάζες.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΤΗΣ 17ης ΙΟΥΝΗ ΟΙ ΛΑΪΚΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΘΑ ΔΙΚΑΙΩΘΟΥΝ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΜΑΖΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ!

 

Η μαζική ψήφος καταδίκης της βάρβαρης πολιτικής των κομμάτων του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας ολιγαρχίας, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, όπως αυτή καταγράφηκε στις εκλογές της 6ης Μάη, μεγάλωσε τα πολιτικά αδιέξοδα του συστήματος. Ενίσχυσε την αστάθεια των κυρίαρχων πολιτικών σχηματισμών που, για λογαριασμό των ιμπεριαλιστών και του κεφαλαίου, θα αναλάβουν την προώθηση της αντιλαϊκής επίθεσης και τη σταθεροποίηση του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος. Οι επικείμενες εκλογές της 17ης Ιούνη αποτελούν την επόμενη προσπάθεια αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού σκηνικού και ήδη οι λαϊκές μάζες αντιμετωπίζουν έναν καταιγισμό εκβιασμών από τους ιμπεριαλιστές και τις δυνάμεις του κεφαλαίου. Ελάχιστος στόχος τους είναι να φθαρεί, να υπονομευτεί, να ακυρωθεί η μαζική λαϊκή άρνηση στην υποταγή που απαιτεί το σύστημα της εξάρτησης και της υποτέλειας και, σε αυτή τη βάση, να επιταχυνθεί η διαμόρφωση πολιτικών λύσεων για την κλιμάκωση της επίθεσης.
Ο λαός δεν μπορεί να ελπίζει στην αναδιαπραγμάτευση των όρων της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης που, τάχα, θα κάνουν για λογαριασμό του τα αστικά κόμματα και οι παράγοντες της υποτέλειας. Όπως, επίσης, δεν μπορεί να προσδοκά σε ανατροπές -πλευρών έστω- της επίθεσης, σε ανακούφιση-βελτίωση των όρων ζωής του, με τον ίδιο στη θέση του ψηφοφόρου και θεατή των υποτιθέμενων αριστερών κυβερνητικών λύσεων. Καμιά λύση, προς όφελος του λαού, δεν μπορεί να προκύψει μέσα στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, όπως υπόσχεται δημαγωγικά ο ΣΥΡΙΖΑ. Στα πλαίσια αυτά μόνο νέα μνημόνια φτώχειας, ανεργίας, εξαθλίωσης και υποδούλωσης περιμένουν το λαό.
Στην πολιτική μάχη των επικείμενων εκλογών η λαϊκή απόρριψη των κυρίαρχων δυνάμεων πρέπει να κάνει ένα ακόμη βήμα. Να γίνει θέση αντίθεσης συνολικά στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση (ΝΑΤΟ, ΕΕ, ΔΝΤ), το κεφάλαιο και τους πολιτικούς υπηρέτες τους. Να εκφραστεί καθημερινά στο δρόμο της μαζικής αντίστασης και του αγώνα. Να γίνει συνειδητή επιλογή η κατεύθυνση της αναμέτρησης των λαϊκών μαζών με τους ξένους και ντόπιους δυνάστες τους για Ειρήνη, Δουλειά, Δημοκρατία, Εθνική Ανεξαρτησία.
Γιατί μέσα από την αναμέτρηση θα κριθεί η βελτίωση των όρων ζωής της εργατικής τάξης και του λαού, μέσα από την αναμέτρηση θα ανατραπεί τελικά η διπλή κυριαρχία του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης και θα ανοίξει ο δρόμος της κοινωνικής απελευθέρωσης.
Αυτή τη μάχη θα δώσει η εκλογική συνεργασία του ΚΚΕ(μ-λ) και του Μ-Λ ΚΚΕ με τη συμμετοχή της στις εκλογές της 17ης Ιούνη. Για να κρατήσει ανοιχτό το δρόμο του μαζικού εξωκοινοβουλευτικού αγώνα, για να επενδύσει τις λαϊκές ελπίδες στην κατεύθυνση της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, της ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ και της ΛΑΪΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ που, επιτακτικά, απαιτεί η περίοδος που ζούμε, κόντρα στην πολιτική του συμβιβασμού και της συνθηκολόγησης. Για να δυναμώσει μέσα στο κίνημα η κατεύθυνση της ανασυγκρότησης του εργατικού, λαϊκού και κομμουνιστικού κινήματος.

22 Μάη 2012

mlekloges2012.blogspot.com - mlekloges2012@gmail.com

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ!

Το αποτέλεσμα των εκλογών στις 6 του Μάη ήταν μια μεγάλη καταδίκη των πολιτικών που κατέστρεψαν και υποδούλωσαν την χώρα και έριξαν στην φτώχεια, την ανεργία και την απόγνωση εκατομμύρια ανθρώπων. Ήταν μια οργισμένη αποδοκιμασία των κομμάτων του κεφαλαίου και των Μνημονίων. Αυτών που κυβέρνησαν και συγκυβέρνησαν με στόχο να εφαρμόσουν τις εντολές των ξένων αφεντικών, των ιμπεριαλιστών και των τοκογλύφων, των καπιταλιστών και των πολυεθνικών. Ο λαός μας έκανε όχι μόνο ένα βήμα αλλά πολλά περισσότερα κυρίως μέσα στους σκληρούς αγώνες των δυο τελευταίων χρόνων, στους δρόμους , στους εργασιακούς χώρους, στις πλατείες και στις γειτονιές. Η μαζική εκλογική καταδίκη, εξαντλήθηκε όμως σε επιλογές είτε τυφλές είτε στα όρια ενός αδιέξοδου κυβερνητισμού και πολιτικών που προτείνουν διορθώσεις εντός της μεγάλης παγίδας που είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρώ. Γι αυτό δεν ευθύνονται οι εργαζόμενοι και οι νέοι αλλά οι ανεπάρκειες, τα λάθη και οι ελλείψεις των δυνάμεων εκείνων που θέλουν να αγωνιστούν για το χτίσιμο ενός αληθινού ανατρεπτικού λαϊκού κινήματος.
Οι ηττημένοι των εκλογών που συνεχίζουν να ελέγχουν την εξουσία επανέρχονται για να πάρουν την ρεβάνς στις εκλογές της 17 του Ιούνη. Κραδαίνουν απειλητικά ωμούς εκβιασμούς που από κοινού εκτοξεύουν τα ξένα ιμπεριαλιστικά κέντρα σε συνεργασία με τους ντόπιους υποτακτικούς τους. Λυτοί και δεμένοι έχουν στρατευτεί για να αναγκάσουν τον ελληνικό λαό να σκύψει το κεφάλι, να υποκύψει στον φόβο και να οδηγηθεί να ψηφίσει τα κόμματα των Μνημονίων, της υποταγής στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ. Στις επόμενες ημέρες οι απειλές θα πολλαπλασιαστούν, οι εκβιασμοί θα μεγαλώσουν και η μόνη απάντηση είναι η κλιμάκωση των αγώνων, η επιστροφή των εργαζόμενων και της νεολαίας στους δρόμους και τις απεργίες.
Ο λαός μας βρίσκεται ανάμεσα σε σκληρά διλήμματα, πιέσεις και εκβιασμούς. Από την μια οι ανοικτοί εχθροί του, που ετοιμάζουν να τον φορέσουν νέες αλυσίδες, να εφαρμόσουν νέα σκληρά μέτρα, να σπείρουν και άλλο πόνο και απόγνωση. Αν του αρπάξουν την ψήφο, με απειλές και φόβο, την επόμενη μέρα θα τον τσακίσουν στην κυριολεξία και θα λένε μάλιστα με θράσος πως το κάνουν με την έγκριση του.

Από την άλλη του προτείνεται ο δρόμος των αυταπατών, των δήθεν γρήγορων και εύκολων λύσεων , το απατηλό σχέδιο μιας φιλολαϊκής κυβέρνησης εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρώ. Τον συστήνουν να ακολουθήσει τους δήθεν κανονικούς αριστερούς, τον ορθό κοινοβουλευτικό δρόμο, να παροπλιστεί, να περιμένει, να ελπίζει σε κυβερνητικούς χειρισμούς, σε διαπραγματεύσεις και κυβερνητικές αναθέσεις. Να αποδεχθεί τις αυταπάτες πως η Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτός ο λάκκος των λεόντων, μπορεί να γίνει λέσχη ισότιμων μελών. Το ευρώ από όργανο λεηλασίας και κατοχής σε νόμισμα ανάπτυξης και δικαιοσύνης. Το ευρωκοινοβούλιο από σφηκοφωλιά, όπως ξανά-απόδειξε ο πρόεδρος του που ήρθε για να εκβιάσει ανοικτά τον ελληνικό λαό σε πεδίο παρέμβασης και διόρθωσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Δεν μπορεί να υπάρξει νίκη δίχως αναμέτρηση. Ανακούφιση δίχως ανατροπή των βάρβαρων πολιτικών και μέτρων. Αριστερή κυβέρνηση δίχως οργανωμένο και συνειδητό λαϊκό και εργατικό κίνημα. Ελπίδα δίχως ισχυρή, μη κανονική, δηλαδή επαναστατική αριστερά.
Ανάμεσα στον φόβο και στις αυταπάτες υπάρχει άλλος δρόμος! Ο δρόμος του ρεαλισμού που δημιουργεί η δύναμη του οργανωμένου λαού και των μαζικών παρατεταμένων αγώνων! Ο δρόμος της συνειδητής πάλης για το χτίσιμο μιας αριστεράς της ανατροπής. Αυτόν τον δρόμο πρέπει να ακολουθήσουν οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νέοι, οι φτωχοί συνταξιούχοι, όλα τα λαϊκά στρώματα. Να οργανωθούν στα εργοστάσια, στους τόπους δουλειάς, στα σχολειά και τα πανεπιστήμια, στις γειτονιές και τα χωριά. Να τσακίσουν τον φόβο και τους εκβιαστές, τους εκπροσώπους της ολιγαρχίας του πλούτου και των ξένων αφεντικών. Να προσπεράσουν αυταπάτες και προτάσεις για εύκολες και ανέξοδες λύσεις. Να βαδίσουν με ψηλά το κεφάλι αυτές τις δύσκολες ημέρες. Στις εκλογές αλλά κυρίως μετά από αυτές!

Κομματική Οργάνωση Θεσσαλονίκης
22 Μάη 2012

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Πρόσκληση σε συζήτηση στη Καρδίτσα

Με αφορμή τα αποτελέσματα των εκλογών της 6ης Μάη και μπροστά στη νέα εκλογική αναμέτρηση, το ΚΚΕ(μ-λ) διοργανώνει συζήτηση με θέμα:

Νέες κάλπες, νέα αδιέξοδα, νέοι εκβιασμοί.

Νέες αυταπάτες;

Ο λόγος και ο ρόλος της Αριστεράς.

Κυριακή 27 Μαΐου,

ώρα 11:00 το πρωί,

στο ξενοδοχείο ΚΙΕΡΙΟ (ημιώροφος)

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Τα κορίτσια της βροχής μια ταινία της Αλίντας Δημητρίου

Το βιβλιοπωλείο-καφέ «Εκτός των τειχών»
σας προσκαλεί
την Κυριακή 27 Μαΐου 2012
στις 7:00 το απόγευμα
στην προβολή του ντοκιμαντέρ
«Τα κορίτσια της βροχής»
της Αλίντας Δημητρίου.

Θα ακολουθήσει συζήτηση με την παρουσία της σκηνοθέτριας.
Λίγα λόγια για την ταινία
Μετά το «Πουλιά στο βάλτο» και το «Η ζωή στους βράχους» η σκηνοθέτρια Αλίντα Δημητρίου ολοκλήρωσε την τριλογία της για την προσφορά των γυναικών στους μεγάλους αγώνες της σύγχρονης πολιτικής και κοινωνικής ιστορίας με το ντοκιμαντέρ «Τα κορίτσια της βροχής».
Κάνοντας πρεμιέρα τον περασμένο Γενάρη «Τα κορίτσια της βροχής» παρουσιάζουν μαρτυρίες γυναικών που πήραν ενεργά μέρος στον αντιδικτατορικό αγώνα ενάντια στη Χούντα. Γυναίκες που, κοριτσόπουλα τότε, βασανίστηκαν, δικάστηκαν, φυλακίστηκαν ή εξορίστηκαν σε διάφορες περιόδους της επτάχρονης φασιστικής τυραννίας.
Διασώζοντας τις μνήμες και θέλοντας να κρατήσει ζωντανό το μήνυμα του αγώνα και της αντίστασης, η Αλίντα Δημητρίου δίνει το λόγο σε αυτές που σημάδεψαν και σημαδεύτηκαν από την Ιστορία, σε αυτές που τόλμησαν να σηκώσουν ανάστημα και να κρατηθούν όρθιες. Πενήντα γυναίκες που με τις συγκλονιστικές τους μαρτυρίες θέλουν να γίνουν η «βροχή» που θα βοηθήσει το «χώμα», τη σημερινή νέα γενιά, να δώσει ζωή.
Διάρκεια: 120΄

Εκτός των τειχών
Βιβλιοπωλείο-καφέ
Γραβιάς 10-12, Εξάρχεια
Τηλ. 210-3303348
www.ektostonteixon.org

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον…

Ο φασισμός

Ο φασισμός δεν έρχεται απ’ το μέλλον
Καινούργιο τάχα κάτι να μας φέρει
Τι κρύβει μεσ’ τα δόντια του το ξέρω
Καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι.

Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν
Και χάνονται βαθιά στα περασμένα
Οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν
Μα όχι και το μίσος του για μένα.

Το φασισμός βαθιά κατάλαβέ τον
Δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον!

Ο φασισμός δεν έρχεται από μέρος
Που λούζεται στον ήλιο και στ’ αγέρι!
Το κουρασμένο βήμα του το ξέρω
Και την περίσσεια νιότη μας την ξέρει.

Μα πάλι θε ν’ απλώσει σαν χολέρα
Πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου
και δίπλα σου φτάσει κάποια μέρα
αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.

Πολλές απαντήσεις στα ερωτήματα του δημοκρατικού κόσμου στη χώρα μας για το σοκ που προκάλεσε η είσοδος των χρυσαυγιτών στη Βουλή με 440.000 ψήφους και ποσοστό 7% βρίσκονται μέσα στο ποίημα του Μπρεχτ για το φασισμό. Δεν αρκούν, βέβαια, οι στίχοι, όσο δυνατοί και αποκαλυπτικοί και αν είναι, να εξηγήσουν αυτά που συμβαίνουν στις μέρες μας. Μπορούν, όμως, να αποτελέσουν έναν οδηγό για να «ξεκλειδώσουμε» ζητήματα και να σπάσουμε τη σύγχυση, την αυταπάτη, το φόβο αλλά και αντιδραστικές αντιλήψεις που κυκλοφορούν για την… ποιότητα του λαού μας.
Η ακροδεξιά και ο φασισμός είναι η «καβάτζα» του καπιταλιστικού συστήματος απέναντι στους εργάτες και το λαό, απέναντι στο εργατικό, επαναστατικό και κομμουνιστικό κίνημα, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης όπου το αστικό πολιτικό προσωπικό με τις αντιλαϊκές πολιτικές που παίρνει απαξιώνεται με γοργούς ρυθμούς και αδυνατεί να κουμαντάρει το λαό.
Ο φασισμός είναι πολιτική έκφραση της αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού που θέλει να επιβάλει, είτε με τη «φάλαγγα», είτε με τα «τάγματα εφόδου», είτε με τα «λεβεντόπαιδα» την πλήρη υποταγή του εργαζόμενου λαού στους αντιλαϊκούς στόχους τους. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι «μύχιοι πόθοι» του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου, που, πολλές φορές, μας «γνωστοποιούνται» με διάφορους τρόπους, είναι κοινωνίες-στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, με εργαζόμενους δούλους και επιβλέποντες τα φασιστοειδή ανθρωπάρια. Κοινωνίες στρατιωτικά στρατόπεδα εκπαίδευσης χιλιάδων και εκατομμυρίων νέων ανθρώπων, προετοιμάζοντάς τους να γίνουν κρέας για τα κανόνια των ιμπεριαλιστικών εξορμήσεων, στο όνομα της «πατρίδας» που, όταν πραγματικά κινδυνεύει, αυτοί βρίσκουν πάντα τρόπο να την… κάνουν (κατοχή, Κύπρος-μεταπολίτευση).
Η βάση πάνω στην οποία αναπτύσσεται είναι «λαϊκή» και πολλές φορές και «εργατική», συγκεντρώνοντας σε πρώτη φάση ένα στρατό «αποφασισμένων» από τα πιο λούμπεν στοιχεία μέσα από το λαό και στη συνέχεια, αξιοποιώντας την εξαθλίωσή του από τη μία πλευρά και την αδυναμία και τα σοβαρά λάθη των δυνάμεων που δρουν στο πλαίσιο του λαϊκού κινήματος, εμφανίζεται σαν ο άφθαρτος σωτήρας που μπορεί να αναστηλώσει την εθνική και λαϊκή «υπερηφάνεια». Οι φασιστικές ομάδες έχουν πλήρη κάλυψη από το αστικό κράτος και έχουν πλήρη άνεση διείσδυσης μέσα σε αυτό, ειδικά στα σώματα καταστολής, στο στρατό, στις ειδικές δυνάμεις, στις λέσχες των εφέδρων, διαμορφώνοντας ένα τεράστιο δίκτυο σε νευραλγικούς τομείς, κάτω από τις ευλογίες ή την ανοχή του αστικού πολιτικού προσωπικού και με την άμεση καθοδήγηση, ειδικά στη χώρα μας και σε κάθε εξαρτημένη χώρα, των μυστικών υπηρεσιών των ιμπεριαλιστικών χωρών.
Η νέα φάση εξόρμησης του φασισμού και της ακροδεξιάς ξεκινάει με τις καταρρεύσεις του ’89-91 σαν αποτέλεσμα της «νίκης» πάνω στον κομμουνισμό και την κλιμάκωση της επίθεσης των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ενάντια στους λαούς, στην απελευθερωτική ιδεολογία τους, στις κατακτήσεις και τα δικαιώματά τους. Οταν οι νικητές της Δύσης αποφάσισαν ότι πρέπει να ξαναγραφεί η ιστορία, άνοιγαν ταυτόχρονα και με κάθε τρόπο το δρόμο στις πιο μαύρες δυνάμεις του συστήματος και τις έφερναν στο επίκεντρο πολλών χωρών της Ευρώπης και γενικότερα. Είτε με τις θεωρίες των δύο άκρων (φασισμός-κομμουνισμός) είτε με τη θεωρία του ενός μόνου άκρου (κομμουνισμός) και το βγάλσιμο στην παρανομία κομμουνιστικών κομμάτων και οργανώσεων, είναι σίγουρο ότι ο στόχος τους είναι να τρομοκρατήσουν το λαό και να μην ξανασκεφτεί να συναντηθεί με τις επαναστατικές ιδέες.
Οι φασίστες είναι διπρόσωποι, σε κάθε χώρα προσαρμόζονται στις ιδιαίτερες συνθήκες που αυτή βρίσκεται, στα χαρακτηριστικά τής κάθε αστικής τάξης και ανάλογα με το στόχο που κάθε φορά υπηρετούν.
Ετσι, σήμερα οι χρυσαυγίτες είναι αντιμνημονιακοί, αντι-ΕΕ, ενάντια στη διεφθαρμένη πολιτική τάξη αλλά και ενάντια στην πλουτοκρατία. Χωρίς αυτές τις κατευθύνσεις δεν θα μπορούσαν να βρουν κανένα λαϊκό έρεισμα με μόνο όπλο το ρατσισμό, τις επιθέσεις ενάντια στους μετανάστες, τον εθνικισμό και τα όνειρα για να «ξαναπάρουμε την Πόλη» αλλά και τη γενικότερη φασιστική… κουλτούρα.
Αξιοποίησαν με τον καλύτερο τρόπο την ανοχή που εξασφάλισαν στις πλατείες του περασμένου καλοκαιριού στο όνομα της άμεσης δημοκρατίας, εκμεταλλεύτηκαν και χώθηκαν, με τρόπο, μέσα σε όλες τις λαϊκές αντιδράσεις, από τα διόδια μέχρι τα χαράτσια, χωρίς να τους ενοχλήσει κανείς, έκαναν τις γνωστές παρεμβάσεις σε γειτονιές της Αθήνας, παριστάνοντας τον «προστάτη» του λαού από τους εγκληματίες, για να καθήσουν αυτοί στο σβέρκο του. Πάνω από όλα όμως το «εύφορο» έδαφος για να δυναμώσουν τα σαπρόφυτα του συστήματος το δημιούργησαν η αστική ολιγαρχία και οι ιμπεριαλιστές με την ανελέητη επίθεση στον εργαζόμενο λαό, διαμορφώνοντας συνεχώς «διεξόδους» σε όλο και πιο αντιδραστικές κατευθύνσεις εξαθλίωσης, εξάρτησης και καταστολής. Για να τσακίσουμε τους φασίστες μέσα στην κοινωνία πολιτικά, ιδεολογικά και πρακτικά πρέπει να «οργώσουμε» το έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύσσονται αυτά τα παράσιτα για να πάρει φως και αέρα από τη ζωογόνο δύναμη του εργατικού-λαϊκού κινήματος.
Η ανάπτυξη του κινήματος για την ανατροπή της αντιλαϊκής επέλασης, η πάλη για να σπάσουμε τα δεσμά τής εξάρτησης από τους ιμπεριαλιστές πάτρωνες αποτελούν την κύρια πλευρά της απάντησης απέναντι στο φασισμό. Οσο αυτή η κατεύθυνση αδυνατίζει, όσο οι εργαζόμενοι παραμένουν στο περιθώριο της κοινωνικής πάλης, θεατές και ψηφοφόροι κυβερνητικών σχεδίων των νέων επίδοξων διαχειριστών του συστήματος, τόσο θα μεγαλώνει το «κενό» που θα το καλύπτει η «αποτελεσματική δράση» των μαύρων δυνάμεων του συστήματος. Αυτή η κύρια πλευρά της απάντησης, όμως, οφείλει να αντιμετωπίσει και αυτό καθαυτό το ζήτημα της όσο πιο πλατιάς αντιφασιστικής πάλης και την περιφρούρηση του κινήματος από τις επιθέσεις των φασιστών που συνεχώς κλιμακώνονται.
Σήμερα, μπροστά στο «φαινόμενο» της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης των φασιστών με πολλές ψήφους και μεγάλο ποσοστό, εμφανίζονται απόψεις που φιλοδοξούν να αποτελέσουν οδηγό για την αντιμετώπισή τους που όμως κινούνται είτε σε λαθεμένες ή ακόμα και σε αντιδραστικές κατευθύνσεις. Πρώτα από όλα να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν εκφραζόμαστε καθόλου από τη συζήτηση που ξαναφουντώνει να βγάλει το αστικό κράτος παράνομο το ναζιστικό κόμμα, όπως σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, και έτσι θα «ξεμπερδέψουμε» με δαύτους. Αυτή η άποψη μέσα στην ευκολία της και τον πανικό της δεν βλέπει (ή μήπως κάτι άλλο συμβαίνει;) ότι με αυτόν τον τρόπο ανοίγει την όρεξη στο αστικό σύστημα να επιτεθεί στα «άκρα» από τη μία, κάτι που πολλοί εκπρόσωποί του (Πάγκαλος, Μητσοτάκης και άλλοι) αλλά και οι ιμπεριαλιστές έχουν θέσει πολλές φορές και με διάφορες αφορμές. Είναι μεγάλη αυταπάτη να πιστεύει κάποιος ότι οι ευρωπαίοι και οι άλλοι ιμπεριαλιστές θα σταματήσουν να επωάζουν το αβγό του φιδιού και θα κλείσουν τις θερμοκοιτίδες όπου αυτό αναπτύσσεται. Απλώς θα τους αλλάξουν θέση και εμφάνιση για να αποκρύπτουν όταν θέλουν και για όσο θέλουν την αποκρουστική μορφή των «νεοσσών», ακόμα και αν κάποιοι ξεφεύγουν και ανεξέλεγκτα δημιουργούν λουτρό αίματος, όπως στη Νορβηγία. Δεν μπορούμε να παραχωρήσουμε τον αντιφασιστικό αγώνα στο αστικό κράτος και τους ιμπεριαλιστές σε καμία περίπτωση! Είναι υπόθεση του εργατικού-λαϊκού κινήματος να απο-νομιμοποιήσει το φασισμό, να τον συντρίψει στο πεδίο της ταξικής πάλης, εκεί όπου κρίνονται τα πάντα για τη ζωή και το μέλλον των εργαζόμενων ανθρώπων.
Από την άλλη, η αντιπαράθεση στο φασισμό δεν μπορεί να γίνει σε «στρατιωτικό» επίπεδο γιατί αυτή είναι και η δική του επιδίωξη καθώς σε αυτό το «γήπεδο» αισθάνεται πιο ισχυρός, με την κάλυψη και την ενίσχυση των δυνάμεων καταστολής, αλλά ταυτόχρονα ο χαρακτήρας της αντιπαράθεσης μετατρέπεται σε σύγκρουση αποφασισμένων, με το λαό θεατή στη γωνία, αφαιρώντας έτσι τα πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά με τα οποία θα μπορούσε να μπολιαστεί αυτή η σύγκρουση, που είναι τα κυρίαρχα εφόδια για τη νίκη του λαού εναντίον του φασισμού. Και επειδή στις 9 Μάη έκλεισαν 67 χρόνια από την ήττα του φασισμού στον Β’ ΠΠ, θεωρούμε αναγκαίο να πούμε ότι η στρατιωτική ήττα του φασισμού στο πεδίο της μάχης ήταν αποτέλεσμα της πολιτικής ήττας του φασισμού που «εξασφάλισαν» οι λαοί σε όλο τον κόσμο από τη Βαρκελώνη και τη Μαδρίτη ως το Λένινγκραντ και το Στάλινγκραντ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ποιος έχει ανάγκη την ανάπτυξη; Πραγματικές ανάγκες και τα όριά τους

Κάτω από το βάρος ποιων αναγκαιοτήτων συνεδριάζει το Eurogroup για την προώθηση μέτρων ανάπτυξης στην ευρωζώνη;
Προφανώς η πίεση των πολιτικών εξελίξεων στην ευρωζώνη (Γαλλία, Ολλανδία, αλλά και Ελλάδα) παίζει σημαντικό ρόλο, αλλά υπάρχουν και πραγματικά οικονομικά ζητήματα. Το πρόβλημα εντοπίζεται πια και στον σκληρό ιμπεριαλιστικό πυρήνα.
Το τρίτο τρίμηνο του 2012 η μεταποιητική βιομηχανική δραστηριότητα στη Γερμανία σημείωσε ποσοστά πτώσης τριετίας, ενώ η οικονομική ανάπτυξη το πρώτο τρίμηνο του ίδιου χρόνου άγγιξε σχεδόν μηδενικούς αναπτυξιακούς ρυθμούς. Δεν αναμενόταν κάτι καλύτερο, τη στιγμή που οι παραδοσιακοί «πελάτες» του Νότου αυτή τη στιγμή στραγγαλίζονται μέσα από επάλληλα προγράμματα λιτότητας, αλλά και η εναλλακτική αγορά της Κίνας παρουσιάζει επίσης σημάδια έντονης κάμψης.
Τα περιθώρια υιοθέτησης μιας πολιτικής προσανατολισμένης στην «ανάπτυξη» (και τι άλλο δεν σημαίνει ανάπτυξη, παρά πραγματική οικονομική μεγέθυνση;) είναι όμως πολύ ανελαστικά. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ευρώπη φυσικά, αλλά επιπρόσθετα εκεί υπάρχει και το ζήτημα της πολιτικής ενοποίησης που πυροδότησε την κρίση χρέους. Δύο είναι αυτές οι «ανελαστικότητες».
Από τη μια, έχουμε την αναμέτρηση με τον κόσμο της εργασίας, που έχει κορυφωθεί με τα μέτρα για «την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους» και, από την άλλη, την αναμέτρηση ανάμεσα στους ίδιους τους ιμπεριαλιστές, τόσο μέσα όσο και έξω από την ΕΕ.
Βέβαια, η πρώτη αναμέτρηση (με την εργατική τάξη και τους λαούς) θα μπορούσε να έχει θετική προοπτική για την μακροπρόθεσμη καπιταλιστική κερδοφορία και τις επενδύσεις στην πραγματική οικονομία, αν δεν προσέκρουε στην άγρια ενδοϊμπεριαλιστική αναμέτρηση που εξελίσσεται σήμερα με αντικείμενο την αναδιάταξη των γεωπολιτικών συσχετισμών και τη διεκδίκηση των παγκόσμιων αγορών.
Οι προτάσεις συνεπώς για τη «συμπλήρωση των δημοσιονομικών μέτρων λιτότητας με αναπτυξιακά μέτρα» δεν μπορούν να αγνοήσουν αυτές τις δύο αναμετρήσεις. Γι' αυτό οδηγούν σε μέτρα μερικού χαρακτήρα, σε λύσεις που δεν απαντούν στο συνολικό ζήτημα και εν πολλοίς καλούνται να χαράξουν τον… τετραγωνισμό του κύκλου. Είναι χαρακτηριστικό ότι και οι πιο φανατικοί πολέμιοι των μέτρων λιτότητας της ευρωζώνης θέτουν ως απαράβατο όρο, τόσο στην Ελλάδα όσο και στις άλλες χώρες, να διατηρηθούν και να επιταχυνθούν οι «αναδιαρθρώσεις» που αφορούν την ανταγωνιστικότητα και να συνεχιστούν οι «μεταρρυθμίσεις» των εργασιακών σχέσεων και πλαισίων. Έτσι είναι. Οι «δομικές επενδύσεις» του Ολάντ απαιτούν… αποδομημένες εργασιακές σχέσεις και εργασιακά δικαιώματα.
Βέβαια, τα λεγόμενα μέτρα για την ανάπτυξη αποτελούν και ένα επίδικο πεδίο αντιπαράθεσης ανάμεσα στους ίδιους τους ιμπεριαλιστές.

Η «ανάπτυξη» πεδίο αντιπαράθεσης!
Έτσι καιρό τώρα οι Αμερικάνοι πιέζουν τους Γερμανούς να χαλαρώσουν τα μέτρα λιτότητας, να ανοίξουν πιο αποφασιστικά τους κρουνούς της χρηματοπιστωτικής ρευστότητας (ευρωομόλογα, νέο χρήμα, πιο φτηνά επιτόκια κ.λπ.) τόσο για να ισορροπήσουν τις δικές τους πληθωριστικές υπερβολές των δύο γύρων «ποσοτικής χαλάρωσης» αλλά και για να στριμώξουν τους τελευταίους. Είναι φανερό ότι ένα «πληθωρισμένο» ευρώ (ακόμα και αν οι περίφημες αγορές το «ψηφίσουν» θετικά) ουσιαστικά θα αποδυναμωνόταν στην πορεία, καθώς οι αχόρταγες αγορές καθόλου δεν θα έπαυαν να απαιτούν νέες ενέσεις ρευστότητας. Και το ευρώ δεν είναι μόνο εργαλείο για την αύξηση των εμπορικών πλεονασμάτων της Γερμανίας, αλλά ταυτόχρονα και ένα γεωπολιτικό όχημα γι' αυτήν. Η σημαντική αυτή πλευρά αγνοείται από τους οικονομικούς αναλυτές.
Αλλά και εντός της ευρωζώνης οι ενστάσεις και οι αιτιάσεις που επικαλείται η Γαλλία (ακόμα και επί Σαρκοζί, πολύ περισσότερο και με τον Ολάντ) έχουν να κάνουν με τη θέληση του γαλλικού κεφαλαίου να μην αποδεχτεί το στενό… γερμανικό κοστούμι δημοσιονομικής πειθαρχίας. Γι' αυτό και απαιτούν ευρωομόλογα «αναπτυξιακών επενδύσεων» (και όχι για την αντιμετώπιση του χρέους, όπως αφήνουν μέσα στη θολούρα να εννοηθεί τα εντόπια παπαγαλάκια που θριαμβολογούν για τη νίκη Ολάντ), να ανοίξουν τα διάφορα ταμεία επενδύσεων, να ενισχύσει άμεσα η ΕΚΤ την προσπάθεια των «δομικών επενδύσεων» για τις οποίες έγινε λόγος πιο πάνω.
Και για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία τι είδους χαλάρωση λιτότητας είναι αυτή που επαγγέλλεται ο Ολάντ, να υπογραμμιστεί ότι από τα πρώτα πράγματα που εξήγγειλε μετά την εκλογή του είναι η συγκρότηση επιτροπής λογιστικού ελέγχου για τον καθορισμό των πραγματικών ελλειμμάτων του γαλλικού κράτους (τι μου θυμίζει;). Επιτροπή που θα «αποφανθεί» σχετικά τον Σεπτέμβρη (και προφανώς θα εισηγηθεί και τίποτα μέτρα «διορθωτικά» του πραγματικού ελλείμματος).
Συνεπώς, τα λεγόμενα «αναπτυξιακά μέτρα», πέρα από το φόντο των πραγματικών αναγκών που καλούνται να καλύψουν για το ευρωπαϊκό κεφάλαιο με μερικό έστω τρόπο, γίνονται και πεδίο αντιπαράθεσης εντασσόμενα στην πολιτική δημαγωγία και στη ρητορική των εντυπώσεων που είναι μέρος του πολέμου που διεξάγουν οι διάφορες εθνικές μερίδες του.
Τέλος, υπάρχει μία ακόμη παράμετρος.
Οι λεγόμενες «ενδιάμεσες αστικές δυνάμεις», που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν και να επωφεληθούν από μέτρα αναπτυξιακού χαρακτήρα με κάποια πραγματική χαλάρωση των μέτρων λιτότητας, σήμερα ξεκληρίζονται και υποβαθμίζονται στο πλαίσιο της αναδιάταξης και της επαναϊεράρχησης των σχέσεων ανάμεσα στα διάφορα στρώματα της αστικής τάξης.

Άλλο Ολάντ, άλλο Τσίπρας
Ο Τσίπρας μπορεί να δήλωσε ότι θέλει να συναντήσει τον Ολάντ, αλλά μια… ομοβροντία δηλώσεων όλων των αστικών πολιτικών δυνάμεων της Γερμανίας και της Ευρώπης (συμπεριλαμβάνονται οι ηγέτες των Σοσιαλδημοκρατών και των Πρασίνων) έσπευσαν να υπενθυμίσουν στη μέλλουσα κυβέρνηση της Ελλάδας να μην ξεμακραίνει ούτε πόντο από τις δημοσιονομικές της δεσμεύσεις. Η ελληνική αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό είναι αποκλεισμένο τόσο από τις πραγματικές πολιτικές αναπτυξιακού χαρακτήρα όσο και από τη συμμετοχή της -έστω και στα λόγια- σε αυτού του είδους την αναπτυξιακή δημαγωγία που ενέσκηψε προσφάτως στην ευρωζώνη.
Αν και βέβαια κάποιοι κύκλοι, ίσως πιο βαθιά «ανησυχούντες», μπορεί και να διατηρούν αυτή τη φιλολογία ως πιθανό αντίβαρο στις επερχόμενες ταξικές θύελλες που, όταν ξεσπάσουν, θα επανατοποθετήσουν φυσικά και το βάθρο των όποιων συζητήσεων και… αναζητήσεων.
Δ. Μ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

σχολια

Αδιόρθωτος
Να διορθώσει την ψήφο του στις επόμενες εκλογές κάλεσε το λαό η Αλέκα Παπαρήγα. Μετεξεταστέος και πάλι ο κακομοίρης. Αν τον αφήνεις με dvd, τι τονε μαλώνεις;

Εκταμίευση
4,2 δισ. ευρώ, αντί του συμφωνημένου 5,2 δισ., εκταμίευσε η τρόικα προς την ελληνική πλευρά, λόγω πολιτικής αστάθειας. Το υπόλοιπο 1 δισ. θα πάει για την εξεύρεση πρωθυπουργού.

Πρωτοσέλιδα
Το σφυροδρέπανο από σημαία της ΚΟΕ, πίσω από τον Τσίπρα που πανηγυρίζει το βράδυ των εκλογών, έσβησε ηλεκτρονικά από φωτογραφία το πρωτοσέλιδο της «Αυγής». Μην και τους χαρακτηρίσει η Ευρώπη κομμουνιστές... Μετά την αποκάλυψη, η «Αυγή» ζήτησε συγνώμη. Μην τους χαρακτηρίσουν και σταλινικούς...

Κυβέρνηση
Κυβερνητικό σχήμα με τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ ή νέες εκλογές πρότεινε ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Δασκαλόπουλος. Νωπή επιχειρηματική εντολή.

Συνέπειες
«Εάν οι έλληνες ψηφοφόροι ψηφίσουν για μια πλειοψηφία που δεν θα τιμήσει τη συμφωνία, η Ελλάδα θα υποστεί τις συνέπειες» δήλωσε μια μέρα πριν από τις εκλογές ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Εγέρθητου!

Σύμβολα
«Δεν είναι σβάστικα το σήμα της Χρυσής Αυγής, αλλά αρχαιοελληνικός μαίανδρος» δήλωσε στην τηλεόραση ο εκπρόσωπος της Χ.Α. Το φοράει και ο Φίτλερ.

Αποχωρήσεις
Για την καταψήφιση του νεοφιλελεύθερου ΠΑΣΟΚ, της τρόικας και των Μνημονίων στην εκλογική αναμέτρηση τοποθετήθηκαν με επιστολή τους 51 στελέχη του ΠΑΣΟΚ αλλά και της ΠΑΣΠ. Τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ ζητούν ενότητα της Αριστεράς και συστήνουν την υπερψήφισή της. Της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Ξέπλυμα
Μέλη της οικογένειας του Καντάφι μπορεί να χρησιμοποίησαν την πρεσβεία της χώρας στο Βέλγιο για το ξέπλυμα κρατικών κεφαλαίων πριν η χώρα οδηγηθεί σε πόλεμο την περασμένη χρονιά, ανακοίνωσε η βελγική υπηρεσία οικονομικού ελέγχου. Κάτι υποψιαζόμουν. Τουλάχιστον για το μέρος.

Ευχή
«Η Ελλάς χρειάζεται μια ισχυρή ευρωπαϊκή πλειοψηφία στο προσεχές Κοινοβούλιο, που θα υπερβαίνει τις 180 έδρες και θα δώσει ισχυρή κυβέρνηση τετραετίας», δήλωσε δυο μέρες πριν από τις εκλογές ο Κ. Μητσοτάκης. Τα κατάφερε και παλι. 3,3 εκατομμύρια λιγότεροι ψηφοφόροι για ΠΑΣΟΚ-ΝΔ.

Αργίες
Τέσσερεις μέρες αργίας λιγότερες για τους εργαζόμενους της Πορτογαλίας προβλέπει το νέο σχέδιο λιτότητας της κυβέρνησής τους. Και πολλές περισσότερες ανεργίας.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Φασιστική διαπόμπευση οροθετικών γυναικών

Ξεκίνησε την προεκλογική περίοδο και συνεχίζεται η φασιστικού τύπου διαπόμπευση οροθετικών γυναικών. Η κυβέρνηση Παπαδήμου συνεχίζει το έργο της (άλλωστε δεν υπάρχει κενό εξουσίας στη δημοκρατία μας!). Την ώρα που οι διερευνητικές εντολές πάνε κι έρχονται μαζί με τις αριστερές αυταπάτες, δεκάδες δυστυχισμένες οροθετικές γυναίκες εξακολουθούν να διαπομπεύονται και να σέρνονται στα κρατητήρια με βαρύτατες κατηγορίες. Ιερόδουλες και ναρκομανείς οι περισσότερες, τραγικά θύματα της κοινωνικής βαρβαρότητας, καταγγέλλονται ως εχθροί της κοινωνίας.
Αηδία και οργή προκαλεί το κυνήγι των άρρωστων και εξαθλιωμένων αυτών γυναικών με συντονιστές τους Λοβέρδο και Χρυσοχοϊδη. Η αστυνομία επιχειρεί στους οίκους ανοχής και στους δρόμους της πρωτεύουσας για τη σύλληψη ιερόδουλων οι οποίες υποβάλλονται αναγκαστικά σε ιατρικές εξετάσεις ενώ δημοσιοποιούνται τα στοιχεία τους και οι φωτογραφίες τους. Ιατρικό απόρρητο, προστασία των προσωπικών δεδομένων, σεβασμός της ανθρώπινης προσωπικότητας και αξιοπρέπειας και ανθρώπινα δικαιώματα δεν τους αναγνωρίζονται. Χαρακτηρίζονται επικίνδυνες, κατηγορούνται πως μολύνουν εξεπίτηδες τους ανθρώπους με ασθένειες και διώκονται παραδειγματικά. Ο κοινωνικός μεσαίωνας είναι εδώ!
Οι βάρβαροι κυβερνόντες ανακάλυψαν εκτός από τους μετανάστες τους οποίους μαντρώνουν σαν ζώα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, άλλον έναν εχθρό του λαού. Επικαλούνται την προστασία της υγείας μας αυτοί που βυθίζουν το ελληνικό λαό στη φτώχια και τη μιζέρια, που ασελγούν σε βάρος του, που διαλύουν κάθε δωρεάν παροχή υγείας.
Είναι τραγικό να συμπράττουν σ’ αυτή την ελεεινή διαδικασία δημόσιες ιατρικές υπηρεσίες όπως το ΚΕΕΛΠΝΟ και κρατικά νοσοκομεία που χρησιμοποιούνται ως κρατητήρια. Κάθε ιατρική δεοντολογία πετάχτηκε στο καλάθι των σκουπιδιών ενώ τα σκουπίδια επικεφαλείς των διαφόρων κρατικών υπηρεσιών προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα ή να μεταθέσουν τις ευθύνες ο ένας στον άλλο όταν ζορίζονται από την κοινωνική κατακραυγή. Διαφαίνεται πως οι εναπομείναντες υπηρεσίες πρόνοιας θα λειτουργούν από δω κι εμπρός ως αναπόσπαστο κομμάτι των κατασταλτικών μηχανισμών εναντίων κοινωνικών ομάδων. Σήμερα οι οροθετικές ιερόδουλες και οι μετανάστες, αύριο ποιος θα στοχοποιηθεί;
Με τη συνδρομή των ΜΜΕ στήθηκε η φασιστικού τύπου προπαγάνδα. Τα διάφορα πολιτικά και δημοσιογραφικά κτήνη ξεδίπλωσαν όλη τη σάπια ιδεολογία τους και τον σκοτεινό μεταφυσικό συντηρητισμό του συστήματος. Οι ανάγκες της προεκλογικής περιόδου που απαιτούσε την αποσιώπηση των λαϊκών προβλημάτων γιγάντωσε περισσότερο το θέμα. Ο σεξισμός, ο ρατσισμός, το κοινωνικό μίσος, το τρόμος, ο σκοταδισμός, ο τυχοδιωκτισμός, η πολιτιστική καθυστέρηση, η επιστημονική άγνοια, η υποκρισία ξεδιπλώθηκαν στα κανάλια και τις «έγκυρες» ιστοσελίδες. Οι οροθετικές ιερόδουλες ρίχθηκαν στην πυρά και η νταήδες πολιτικοί ανακηρύσσονται προστάτες της κοινωνίας!
Την ίδια ώρα, τα κυκλώματα πορνείας, traffickihg και ναρκωτικών μαζί με το υπόλοιπο σύστημα παρανομίας του υποκόσμου με τα περιστοιχίζει, παραμένουν στο απυρόβλητο. Ο αγοραίος έρωτας αντιμετωπίζεται ως κάτι φυσιολογικό. Η πορνεία είναι το αρχαιότερο επάγγελμα, λένε, νομιμοποιώντας στα μυαλά των ανθρώπων το εμπόριο του γυναικείου σώματος. Η πόρνη, όμως, αντιμετωπίζεται ως ένα μιαρό άτομο που πρέπει να λιθοβοληθεί μεταφορικά και κυριολεκτικά. «Μεταφέρει μεταδοτικές ασθένειες, διαλύει τις οικογένειες, διαφθείρει τη νεολαία και σκοτώνει τον λαό, φυλαχθείτε!» κραυγάζουν από τις οθόνες των τηλεοράσεων.
Οπως επισημαίνουν αρμόδιοι επιστημονικοί φορείς, με την κυβερνητική τακτική η εξάπλωση του AIDS δεν αντιμετωπίζεται αφού χάνεται η εμπιστοσύνη των ασθενών στις δημόσιες υπηρεσίες φοβούμενοι τη δημοσιοποίηση των στοιχείων τους. Κάθε φωτογραφία οροθετικής ιερόδουλης που δόθηκε στη δημοσιότητα αποτυπώνει την κοινωνική τραγωδία της εποχής μας. Τόσο νέες και τόσο γερασμένες! Οι περισσότερες από αυτές δεν γνωρίζουν ότι είναι οροθετικές αλλά το μαθαίνουν εάν απευθυνθούν στις μονάδες απεξάρτησης. Ο φαύλος κύκλος των ναρκωτικών και της πορνείας δεν τους δίνει τη δυνατότητα να ασχοληθούν με τον εαυτό τους. Σε βάρος τους ανθούν οικονομικά τα βρώμικα κυκλώματα, δημιουργήματα ενός σάπιου συστήματος που αυγαταίνει τα κέρδη του και διαιωνίζει την εξουσία του με την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Η πληρωμή τους είναι ένα ακόμη βήμα προς την καταστροφή τους.
Η εξαθλίωση στην οποία βυθίζεται ο ελληνικός λαός έχει αυξήσει όχι μόνο τις αυτοκτονίες αλλά και την πορνεία, τα ναρκωτικά, την εγκληματικότητα κάθε είδους. Στη χώρα μας συμβαίνει ότι συμβαίνει σε όλες τις χώρες που έχουν υπαχθεί στην άμεση κηδεμονία των ιμπεριαλιστών. Το ΔΝΤ και η ΕΕ μετατρέποντας τη χώρα σε αποικία τους, διαλύουν τον λαό της. Δύο χρόνια τώρα καλπάζει η ανεργία και η φτώχια αυξάνεται ραγδαία. Τα ανθρώπινα θύματα πετάγονται στο περιθώριο της ζωής. Οι άνθρωποι περισσεύουν! Ολόκληρες περιοχές μετατρέπονται σε γκέτο. Σε βάρος όλων αυτών γιγαντώνονται όσοι βλέπουν την κρίση ως ευκαιρία. Δουλέμποροι, νταβατζήδες, έμποροι ναρκωτικών και φασίστες αλληλοσυμπληρώνονται και βρίσκουν νέους σκοτεινούς δρόμους να βαδίσουν. Οι φασιστικές συμμορίες έχουν λόγο ύπαρξης για το σύστημα γι’ αυτό αφήνονται να αλωνίζουν και να τρομοκρατούν. Θρέφονται από το σύστημα το οποίο και στηρίζουν.
Η διαπόμπευση των οροθετικών ιερόδουλων είναι άλλο ένα δείγμα της φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής. Με το ξεδίπλωμα της βάρβαρης επίθεσης άρχισε και η εκκόλαψη του νέου αυγού του φιδιού που χύνει στην κοινωνία όλο το δηλητήριο που διαθέτει. Ο γνωστός σοσιαλδημοκράτης και στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Λοβέρδος, που σήκωσε στην πλάτη του τη διάλυση της δημόσιας δωρεάν υγείας και πρόνοιας (τι σταυρός του μαρτυρίου!!), από το Δεκέμβρη του 2011, δήλωνε ότι το AIDS μεταδίδεται «από την παράνομη μετανάστρια στον Έλληνα πελάτη, στην ελληνική οικογένεια» Πριν λίγες μέρες, πρότεινε την «ποινικοποίηση της απροφύλακτης επαφής με παράνομα εκδιδόμενες γυναίκες», τονίζοντας πως «η ευθύνη πρέπει να μοιράζεται κατά 50% στην εκδιδόμενη γυναίκα και κατά 50% στον πελάτη». Είναι γνωστό ότι πίσω από κάθε φασιστικό παραλήρημα κρύβεται μια συγκεκριμένη επιδίωξη. Στην προκειμένη περίπτωση, το κράτος αναχωρώντας από την υποχρέωση που είχε μέχρι τώρα να προσφέρει υπηρεσίες υγείας στο λαό, αναγορεύει σε ατομική υπόθεση και ευθύνη την υγεία του καθενός και συνακόλουθα τη δημόσια υγεία. Τα νοσοκομεία κλείνουν, οι υπηρεσίες πρόνοιας παραπαίουν, οι μονάδες απεξάρτησης στιγματίζονται ως χώροι περίθαλψης κακοποιών. Η επίθεση στο πρόγραμμα «18 Άνω» είναι χαρακτηριστική. «Δωρεάν δημόσια υγεία σημαίνει καλό DNA», δήλωσε ανερυθρίαστα διοικητής περιφερειακού νοσοκομείου στους κατοίκους που απαιτούσαν να μην κλείσει το νοσοκομείο.
Η μαύρη προπαγάνδα, η διαπόμπευση των θυμάτων, η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το κυνήγι μαγισσών, ο στιγματισμός ανθρώπων και κοινωνικών ομάδων, η τρομοκρατία, η κρατική βία, η απαγόρευση διαδηλώσεων που προαναγγέλλεται, η διάλυση του συνόλου των εργατικών και δημοκρατικών κατακτήσεων του λαού είναι δείγματα της «δημοκρατίας» τους. Το σύστημα επιδιώκει να πάρει την ιστορική ρεβάνς σε βάρος των λαών και των εργαζομένων και χρησιμοποιεί κάθε βάρβαρο μέσο. Κατέρχεται πάνοπλο για να χτυπήσει τις λαϊκές μάζες. Το τέρας αυτό δεν εξωραΐζεται και δεν εξημερώνεται!
Ναι, μας κήρυξαν πόλεμο. Να πάρουμε, λοιπόν, τα όπλα μας που δεν είναι αλλά από την ενότητα του λαού και της εργατικής τάξης, την απεργία, τη διαδήλωση, τη μαζική-επίμονη αντίσταση και ταξική πάλη.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ -ΤΕΙ

Οι πολιτικές ανατροπές που σημάδεψαν την κεντρική πολιτική σκηνή με βάση τα εκλογικά αποτελέσματα είναι βέβαιο ότι με τον ένα ή τον άλλον τρόπο θα εκφραστούν και στις σχολές στις επερχόμενες φοιτητικές εκλογές.
Η ανάγκη για ενίσχυση μιας αριστερής, αγωνιστικής, αντισυνδιοικητικής γραμμής μέσα στις σχολές είναι κάτι παραπάνω από αναγκαιότητα. Οι πολιτικές εξελίξεις δείχνουν ότι απαιτείται να ενισχυθεί και να εντείνει την παρουσία της μια γραμμή σύνδεσης του φοιτητικού και λαϊκού κινήματος στην κατεύθυνση ανατροπής των αντιλαϊκών μέτρων που ΕΕ, ΔΝΤ και τρόικα επιβάλλουν τα τελευταία χρόνια τόσο στους εργαζόμενους όσο και σε μαθητές, φοιτητές/σπουδαστές.
Μια πολιτική άποψη που δεν θα αναπαράγει αυταπάτες, αλλά θα σημαδεύει τους πραγματικούς υπεύθυνους αυτής της επίθεσης, που είναι οι ιμπεριαλιστές και οι ντόπιοι εκφραστές τους.
Με μια τέτοια λογική κινήθηκαν οι Αγωνιστικές Κινήσεις το προηγούμενο διάστημα στις σχολές και πάνω σε αυτήν καλούν τους φοιτητές να τους στηρίξουν. Παραπέρα, στο πλαίσιο της κοινής δράσης που αναγνωρίζουν ως αναγκαιότητα διερεύνησαν τη δυνατότητα συνεργασίας με άλλες δυνάμεις (Πορεία, Πορεία Αριστερή) στους φοιτητικούς χώρους.
Ο περιορισμένος χρόνος μέχρι τις εκλογές δεν επέτρεψε την εκλογική συνεργασία, αλλά άφησε περιθώρια για περαιτέρω συζητήσεις συνεργασίας στο πλαίσιο των φοιτητικών διεργασιών (κινητοποιήσεις, ΓΣ).
Οι Αγωνιστικές Κινήσεις θα κατέβουν αυτοδύναμα στις περισσότερες σχολές, καλώντας όπου δεν κατεβαίνουν να ενισχυθούν αυτές οι δυνάμεις που κινούνται σε ανάλογη κατεύθυνση.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Τυφλές επιθέσεις και σχέδια για εμφύλιο

Το σενάριο ενός υποκινούμενου εμφύλιου πολέμου αλά Ιράκ εκτυλίσσεται οργανωμένα και αποφασιστικά το τελευταίο διάστημα στη Συρία, την ίδια ώρα που η εκεχειρία και οι διαμεσολαβήσεις φαίνεται πως είναι εντελώς για τα προσχήματα. Η διπλή αιματηρή βομβιστική επίθεση στα νότια της Δαμασκού, μπροστά σε κτήριο της υπηρεσίας πληροφοριών του καθεστώτος Ασαντ, το πρωινό της προηγούμενης Πέμπτης είχε το σήμα κατατεθέν εκείνων των δυνάμεων που θέλουν να ρίξουν τη χώρα σε μια σκληρότερη και τυφλή εσωτερική σύγκρουση. Σύγκρουση που θα αξιοποιηθεί ποικιλοτρόπως από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και άλλους εξωτερικούς παράγοντες. Τον τελευταίο μήνα οι βομβιστικές επιθέσεις ειδικά στους δρόμους της Δαμασκού έχουν πολλαπλασιαστεί, ενώ οι συγκρούσεις στις περιοχές όπου είναι ισχυρή η σουνίτικη αντιπολίτευση συνεχίζονται.
Οι υποκινητές αυτής της τυφλής βίας είναι ολοφάνερο πως θέλουν να αποτύχει κάθε προσπάθεια ειρηνικής επίλυσης της εσωτερικής σύγκρουσης και να καταρρεύσει η έτσι και αλλιώς ετοιμόρροπη εκεχειρία που κηρύχθηκε από τα μέσα του Απρίλη. Η επίθεση στην αυτοκινητοπομπή των πρώτων παρατηρητών του ΟΗΕ είναι η καλύτερη απόδειξη για τις αληθινές προθέσεις δυνάμεων εντός και εκτός της χώρας που σπρώχνουν τις εξελίξεις προς μια γενική αναμέτρηση.
Στην άλλη πλευρά, το καθεστώς Ασαντ, αν και διατηρεί ακόμα σημαντικά αποθέματα αντοχής, αδυνατεί να αντιστρέψει την κατάσταση. Οι εκλογές που οργάνωσε για την ανανέωση του Κοινοβουλίου, έτσι ώστε να εγκριθούν οι μεταρρυθμίσεις που υποσχέθηκε, δεν φαίνεται να επέδρασαν ιδιαίτερα. Τόσο στο εσωτερικό όσο και –κυρίως- στο εξωτερικό. Οι καταγγελίες πως αυτές ήταν μια φάρσα από δυτικές πρωτεύουσες και οι προφητείες διεθνών παραγόντων για επικείμενο εμφύλιο αποτυπώνουν πως οι δύσκολες ημέρες για το καθεστώς της Δαμασκού είναι μπροστά.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Να απελευθερωθεί ο Τούρκος αγωνιστής Nevzat Kalayci!

Ο Nevzat Kalayci είναι ένας 53χρονος Τούρκος πολιτικός πρόσφυγας που ζει και εργάζεται ως μικροπωλητής στη χώρα μας. Έχει αιτηθεί επίσημα πολιτικό άσυλο, από το 2006, και είναι μέλος της Επιτροπής για τα δικαιώματα των κρατουμένων στην Τουρκία και το Κουρδιστάν. Στις 23/2, και χωρίς να υπάρχει σε βάρος του κανένα ενοχοποιητικό στοιχείο, συνελήφθη όταν παρουσιάστηκε στη Διεύθυνση Αλλοδαπών Θεσσαλονίκης για να ανανεώσει την αίτηση χορήγησης πολιτικού ασύλου. Κρίθηκε προφυλακιστέος, κατηγορούμενος για μια υπόθεση έκρηξης σε ένα διαμέρισμα της οδού Υψηλάντη, στην Τριανδρία Θεσσαλονίκης, τον Οκτώβρη του 2011, κατά την οποία είχε σκοτωθεί ένας συμπατριώτης του. Και ενώ δεν βρέθηκε κανένα δακτυλικό του αποτύπωμα στο διαμέρισμα που έγινε η έκρηξη, (αλλά σε ένα άλλο διαμέρισμα, όπου διέμενε ο συμπατριώτης του που σκοτώθηκε και τον οποίο είχε βοηθήσει πριν από μήνες, σε κάποια μετακόμιση), ενώ επίσης, από τους 40, περίπου, μάρτυρες που εξετάστηκαν κανένας δεν τον αναγνώρισε και δεν τον συνέδεσε με την έκρηξη στο διαμέρισμα, ενώ ακόμα και η άρση του απορρήτου των τηλεφωνικών του συνδιαλέξεων δεν κατέδειξε κάποιο ενοχοποιητικό στοιχείο, οι αρχές προχώρησαν στην άσκηση δίωξης εναντίον του και στην προφυλάκισή του. Ο ίδιος στην απολογία του στον 4ο τακτικό ανακριτή αρνήθηκε τις κατηγορίες, καθώς και οποιαδήποτε ανάμειξη με την έκρηξη. Η κράτησή του πραγματοποιείται παρά το γεγονός πως αντιμετωπίζει και σοβαρά προβλήματα υγείας, σύμφωνα με τη διάγνωση των γιατρών του Ψυχιατρείου των Φυλακών Κορυδαλλού, οι οποίοι συνιστούν νοσηλεία του σε οργανωμένη κλινική. Καταγγελία για την προφυλάκισή του εξέδωσαν η «Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης», η οποία κάνει λόγο για φυσική του εξόντωση, και η «Επιτροπή Αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν». Η σκλήρυνση της στάσης του συστήματος απέναντι στους μετανάστες πολλαπλασιάζεται όταν πρόκειται για πολιτικούς πρόσφυγες και αγωνιστές. Απέναντι δε στους Τούρκους και Κούρδους πολιτικούς πρόσφυγες, οι αντιθέσεις της ντόπιας με την τούρκικη αστική τάξη περνούν σε δεύτερη μοίρα. Ας θυμηθούμε και την περίπτωση της Γκιουλαφερίτ Ουνσάλ, της Τουρκάλας αγωνίστριας που εκδόθηκε πέρυσι απ’ την ελληνική κυβέρνηση στη Γερμανία. Να απελευθερωθεί άμεσα ο Τούρκος αγωνιστής!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Χωρίς… κατηγορουμένους η δικογραφία για τον σοβαρό τραυματισμό του δημοσιογράφου Κυπραίου!

Στις 15/6/11, κατά τη διάρκεια μιας από τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις του λαού στο Σύνταγμα, μια χειροβομβίδα «κρότου - λάμψης» ρίχνεται από άνδρα των ΜΑΤ έπειτα από εντολή του επικεφαλής της διμοιρίας, και από απόσταση μικρότερη του ενός μέτρου, δίπλα στον δημοσιογράφο Μανώλη Κυπραίο που βρισκόταν εκεί για να καλύψει δημοσιογραφικά τη συγκέντρωση. Το αποτέλεσμα ήταν να υποστεί πλήρη απώλεια της ακοής του, μια μη αναστρέψιμη βλάβη. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Κυπραίος ξυλοκοπήθηκε στη συνέχεια, όπως και πολλοί άλλοι, από τις «Ομάδες Δέλτα». Σήμερα, σχεδόν έναν χρόνο μετά, η δικογραφία που σχηματίστηκε, έπειτα από ποινική δίωξη για «βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη» (κακούργημα), «αδυνατεί»(sic) να αναφέρει ονόματα κατηγορουμένων γιατί «δεν κατόρθωσαν», λένε, να εντοπίσουν τους υπαίτιους! Είναι εμφανής η προσπάθεια να προστατευθούν οι πραιτωριανοί, τα διάφορα ενεργούμενα της καταστολής ενάντια στον λαό. Αλλά και να τους δοθεί και με αυτόν τον τρόπο το «πράσινο φως» να εφαρμόζουν «ανενόχλητοι», χωρίς ακόμα και προσωπικό κόστος, τις εντολές των φυσικών τους προϊστάμενων, σύμφωνα με τις κατευθύνσεις που χαράσσουν οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι και η εκάστοτε κυβέρνηση. Και αυτό, μάλιστα, όταν κάποιο από τα πάρα πολλά «στιγμιότυπα» κρατικής τρομοκρατίας -όπως το συγκεκριμένο- δεν μπορεί να «κουκουλωθεί» και να αποσιωπηθεί.
Να βρεθούν και να καταδικαστούν οι υπαίτιοι της εγκληματικής αυτής επίθεσης!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

16 Mάη. Φοιτητικές και σπουδαστικές εκλογές Ψηφίζουμε Αγωνιστικές Κινήσεις σε ΑΕΙ-ΤΕΙ Το παρόν μας η αντίσταση, το μέλλον μας η ανατροπή!

Στις 16 Μάη οι φοιτητές και οι σπουδαστές σε όλη την Ελλάδα καλούνται να συμμετάσχουν στις εκλογές για τα όργανα των συλλόγων τους. Είναι γεγονός ότι οι φετινές εκλογές θα πραγματοποιηθούν υπό τη σκιά των γεγονότων που ακολούθησαν τις βουλευτικές εκλογές σχετικά με τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης, μέσα σε ένα κλίμα ακινησίας των συλλόγων μετά τις κινητοποιήσεις του Σεπτέμβρη. Για τις Αγωνιστικές Κινήσεις οι εκλογές είναι μια πολιτική μάχη με ιδιαίτερο βάρος, καθώς είναι φανερό ότι το σύστημα επιχειρεί ανοιχτά να νεκρώσει τους συλλόγους και τα όργανά τους, ώστε να μην έχουν οι φοιτητές ούτε καν διοικητικό συμβούλιο για να καλεί γενική συνέλευση. Στον μικρό χρόνο που μένει μέχρι τη διεξαγωγή τους πρέπει να αναδείξουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της άποψής τους σε κόντρα με τις διαλυτικές προτάσεις των υπόλοιπων παρατάξεων, από αριστερά και δεξιά.
Η νεολαία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια τεράστια επίθεση με στρατηγικό χαρακτήρα, που έχει στόχο να στερήσει από τους λαούς, παγκόσμια, κάθε κατάκτηση και δικαίωμα. Ειδικά στην Ελλάδα, το μέλλον της χώρας είναι προδιαγραμμένο, καθώς οι Ευρωπαίοι και Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές μέσω των οργανισμών που ελέγχουν (ΕΕ, ΔΝΤ) έχουν επιβάλει τους όρους εξαθλίωσης του λαού για τις επόμενες δεκαετίες. Με την υποτελή στήριξη των ντόπιων κυβερνήσεων του κεφαλαίου (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ) γενίκευσαν τους μισθούς τις και συντάξεις πείνας, την πλήρη διάλυση των εργασιακών σχέσεων όπως και της ασφάλισης - περίθαλψης, το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου (ενέργεια, νερό κ.λπ.). Όλοι όσοι αυτοί τη στιγμή σπουδάζουν καλούνται να ζήσουν με άθλιο βιοτικό επίπεδο, μέσα σε τεράστια ανεργία, με τις δημοκρατικές ελευθερίες, όπως η διαδήλωση και η απεργία, να τείνουν να γίνουν παράνομες.
Όσον αφορά τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, έχει στηθεί και ήδη υλοποιείται ο μηχανισμός που θα πετάξει εκτός σπουδών την πλειονότητα της νεολαίας, φορτώνοντας το κόστος σπουδών (σίτιση, στέγαση, βιβλία) στους φοιτητές, εισάγοντας δίδακτρα, αλλά και κύκλους σπουδών, υποχρεωτική παρακολούθηση και διαγραφές. Η επίθεση στα πανεπιστήμια στοχεύει στην αποθάρρυνση από τις σπουδές, τόσο λόγω οικονομικών φραγμών όσο και της εντατικοποίησης, στη δημιουργία ενός πανεπιστημίου μόνο για λίγους «άξιους», σαν τα ευρωπαϊκά και αμερικανικά κολέγια, όπου ο σύλλογος και το άσυλο είναι άγνωστες λέξεις. Ταυτόχρονα, όσοι τελικά αποφοιτούν θα έχουν στα χέρια τους ένα πιστοποιητικό που δεν θα εξασφαλίζει κανένα εργασιακό δικαίωμα και θα είναι η αρχή της εργασιακής περιπλάνησης για τα 400 ή 300 ευρώ, τη διαρκή επανακατάρτιση, την ελαστική και απλήρωτη εργασία, χωρίς δικαιώματα.
Ακριβώς επειδή η επίθεση παίρνει ανελέητη μορφή και βαθαίνει διαρκώς, οι φοιτητές πρέπει να απορρίψουν στις εκλογές τις δυνάμεις του συστήματος, ΠΑΣΠ και ΔΑΠ, οι οποίες στηρίζονται από καθεστωτικά κόμματα (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ), κυρίως υπεύθυνα για την κατάσταση στην κοινωνία, δυνάμεις του συστήματος που εμπόδισαν κάθε αγώνα, που ταύτισαν τον συνδικαλισμό με τα ρουσφέτια και τα πάρτι. Πρέπει ταυτόχρονα να απορρίψουν εκείνες τις δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά αλλά οι απόψεις τους μπαίνουν ενάντια στο μαζικό κίνημα. Από τη μια η ΠΚΣ, που όπου σταθεί μιλάει για τη ματαιότητα των αγώνων εφόσον δεν έχουν το δικό της «νικηφόρο» πολιτικό περιεχόμενο, που αναβάλλει τους αγώνες για τη μελλοντική «λαϊκή εξουσία» που θα έρθει μέσα από την κάλπη των βουλευτικών εκλογών, που ενώ το φοιτητικό κίνημα έδινε μάχη ενάντια στον νέο νόμο-πλαίσιο μιλούσε ηττοπαθέστατα για «μη εφαρμογή». Από την άλλη, η ΑΡΕΝ που δεν θέλει να οργανώσει το φοιτητικό κίνημα αλλά να το χρησιμοποιήσει σαν εκλογική δεξαμενή του ΣΥΡΙΖΑ και της «αριστερής κυβέρνησης» που θα διαχειριστεί «φιλολαϊκά» την κρίση, εξ ου και το αίτημα για πτώση της κυβέρνησης. Στο ίδιο μοτίβο των αυταπατών της ΑΡΕΝ κινείται και η ΕΑΑΚ, υιοθετώντας αποπροσανατολιστικά αιτήματα για «πτώση της κυβέρνησης» και «διαγραφή χρέους», αλλά και αυταπάτες για «αριστερόστροφες- αντιφατικές» κυβερνήσεις που θα δώσουν λύσεις. Οι λογικές και των τριών αριστερών παρατάξεων έπαιξαν διαλυτικό ρόλο στη μάχη του Σεπτέμβρη, στρέφοντας την κουβέντα οπουδήποτε αλλού από τα ζητήματα που κινητοποιούσαν τους φοιτητές.
Απέναντι σε όλα αυτά, οι Αγνωστικές Κινήσεις προτείνουν στους φοιτητές και σπουδαστές να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους οι ίδιοι, να οργανωθούν ξανά μέσα στους συλλόγους τους, με κοινή δράση να αντιμετωπίσουν τα μικρά και μεγάλα προβλήματα, ώστε να αγωνιστούν για τις ανάγκες τους: για σπουδές χωρίς ταξικούς φραγμούς, για ενιαία πτυχία που θα εξασφαλίζουν μόνιμη και σταθερή δουλειά, για ελευθερίες έκφρασης και δράσης. Αυτό που θα κρίνει το μέλλον της νεολαίας είναι το κατά πόσο θα καταφέρει να δημιουργήσει σε σύνδεση με τον υπόλοιπο λαό ένα μέτωπο αντίστασης στην πολιτική της φτώχειας και της εξαθλίωσης, καθώς και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης που έχει ξεζουμίσει τον πλούτο της χώρας. Η οικοδόμηση αυτού του μετώπου είναι αναγκαία συνθήκη για να μπορέσει ο λαός να αναλάβει ο ίδιος την οικοδόμηση μιας άλλης δίκαιης κοινωνίας, όπου αφέντης θα είναι ο ίδιος. Αυτή η πολιτική πρόταση είναι αναγκαίο να στηριχθεί και εκλογικά ώστε να εκφράζεται στα όργανα των συλλόγων και να πιέζει σε κινηματική κατεύθυνση, να καλούνται γενικές συνελεύσεις ώστε να σπάσει η αδράνεια που έχει επικρατήσει. Πρέπει πάνω από όλα να ενισχυθεί η αντίληψη μέσα στο κίνημα ότι οι απαντήσεις και η διέξοδος βρίσκονται στην καθημερινή πάλη και όχι στις κάθε είδους φαντασιώσεις για αριστερή διαχείριση που θα λύσει τα προβλήματα με έναν μαγικό τρόπο... εδώ και τώρα. Τα πράγματα αλλάζουν πραγματικά μόνο με την ολόπλευρη συγκρότηση των λαϊκών δυνάμεων ενάντια στο σύστημα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Για τα «μυστήρια» της 6ης Μάη

1
Με τον όρο «ναζιστικά μυστήρια» πλέον δεν πρέπει να εννοούμε την υποκουλτούρα η οποία αναπτύχθηκε μεταπολεμικώς στη Δυτική Ευρώπη συνδέοντας τον ιστορικό γερμανικό φασισμό με την πιο παρανοϊκή μεταφυσική και με την τάχα ανίκητη δύναμή της (μυστικές εταιρείες, μάγοι, φιλικές προς τους ναζήδες χθόνιες, καταχθόνιες ή και εξωγήινες δυνάμεις, δαιμονοληψία τού Χίτλερ, τελετουργικός αποκρυφισμός των Ες Ες και άλλα απόκοσμα κεριά και μαύρες λαμπάδες). Αυτή η υποκουλτούρα νανούρισε τον νέο ναζισμό με παραμύθια και φαντασιώσεις κινηματικής νεκρανάστασης, στόχευσε στο να λησμονήσουν την κοσμική ναζιστική φρίκη οι Ευρωπαίοι, ακόμα και στο να μην τη μάθουν ποτέ τα παιδιά τους και έτσι να γίνουν αυτά οι νέοι ναζιστές... μύστες – πάντα τόσο χρήσιμοι στο αστικό κράτος όποτε επιθυμεί να ανοίξει την καταπακτή τού υπογείου του και να τους αμολήσει να... τελετουργήσουν στο σαλόνι.
Με τον όρο «ναζιστικά μυστήρια», μετά τις εκλογές τής 6ης Μάη 2012, εμείς εδώ στην Ελλάδα, ο ελληνικός λαός, είμαστε υποχρεωμένοι να εννοούμε την πιο μεγάλη κοινωνικοπολιτική καθυστέρηση μιας μερίδας Ελλήνων και, αν θέλουμε να είμαστε και αυστηρότεροι ή και δικαιότεροι με τον εαυτό μας, την πιο κυνική αδιαφορία χιλιάδων θυμάτων τής αντιλαϊκής πολιτικής –νέων κυρίως, των παιδιών μας δηλαδή– αναφορικά με το τι αντιπροσωπεύει στον παγκόσμιο πολιτισμό η πιο μιλιταριστική και αδίστακτη, η πιο ρατσιστική και απάνθρωπη, η πιο αντεργατική και αντισοβιετική, η πιο φονική αστική δικτατορία που γνώρισε ποτέ ο κόσμος μας και στη φτωχολογιά τού οποίου σκόρπισε με την πολεμική μηχανή της –μέχρι να τη σταματήσει ο Στάλιν– την «απελευθέρωση» του θανάτου.

2
Μετά τις εκλογές τής 6ης Μάη 2012, είμαστε υποχρεωμένοι να αναρωτηθούμε τι μυστηριώδους παιδείας χώρα είναι αυτή στην οποία ένα κομμάτι τής νεολαίας επιθυμώντας εκλογική καταδίκη τής μνημονιακής πολιτικής... εγείρεται φιλοναζιστικά στην κάλπη, ακόμα και αν δεν το έχει καλοσκεφτεί το πράγμα, ακόμα και αν «κάνει πλάκα» για να τρομάξει το κράτος (το αστικό...).
Τι μυστηριώδους εργατικής συνείδησης είναι οι άνεργοι γονείς και οι φτωχοί δάσκαλοι αυτής της νεολαίας για να έχουν αφήσει τα παιδιά τους ανυπεράσπιστα στα νύχια τής νεοναζιστικής απάτης ή στην προπαγάνδα τού ευρωπαϊκού αναθεωρητισμού τού είδους Χίτλερ = Στάλιν, ακόμα και αν τα παιδιά είναι «πλακατζήδες» με την πραγματικότητα (η οποία, όμως, απαιτεί αντίληψη και σπουδή) και με τη σοβαρότητα (η οποία, όμως, απαιτεί χιούμορ και ήθος).
Είμαστε υποχρεωμένοι να αναρωτηθούμε τι μυστηριώδους ταξικού ρεφλέξ είναι η όποια Αριστερά παραβλέπει ή υποτιμά την ασυλλόγιστη «ικανότητα» μιας σημαντικής μερίδας Ελλήνων να «κάνει πλάκα» διαμαρτυρίας, νομίζοντας ότι καταδικάζει το μνημονιακό πολιτικό προσωπικό τής αστικής τάξης, ενώ σιγοντάρει το πιο άγριο θηρίο της, τον –υπαρκτό μεν, περιθωριακό δε στην κοινωνία μας– νεοναζισμό.

3
Αλλά, αν τα παιδιά δεν «κάνουν πλάκα»; Αν δεν πήραμε χαμπάρι τον συνωστισμό στα πάρτι τού αστικού υπογείου; Σε αυτή τη μαύρη περίπτωση, ποιος θα μάθει στα παιδιά μας ότι κανένα ιπποτικό μυστήριο δεν συμβόλιζε η νεκροκεφαλή των ναζιστικών στολών, παρά μόνο την κτηνώδη βία των Γερμανών κεφαλαιοκρατών επί των εργατών και των λαϊκών στρωμάτων; Ποιος θα μάθει στα παιδιά ότι ό,τι γυαλίζει στο ίντερνετ, στη ζωή τής διαρκούς και πιεστικής ανάγκης συνήθως ζέχνει; Ποιος θα μάθει στα παιδιά ότι ο κάθε τηλεοπτικός τσαρλατάνος, φιλοξενών τον νεοναζισμό και τον νεορατσισμό ή φιλοξενούμενος του νεοναζισμού και του νεορατσισμού, δεν βρίσκεται εκεί «για πλάκα», αλλά για να τους σκοτίζει το μυαλό; Ποιος θα μάθει στα παιδιά πώς θα επιβιώσουν;
Ο εργάτης, ασφαλώς, στον δρόμο, με τους συναδέλφους του, με τους συντρόφους του.

(Ο εργάτης, παιδιά, είναι καλός και αισιόδοξος άνθρωπος. Λέει ότι στις εκλογές τού Ιούνη, του Σεπτέμβρη, του χρόνου, εσείς, τα παιδιά μας, θα θυμηθείτε ότι είστε παιδιά μας και θα την «κόψετε την πλάκα» που αρχίσατε...)

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Οι νάνοι της πολιτικής ηγεσίας, η τρόικα και η οργή του λαού

Η πρωτόγνωρη και εντυπωσιακή εκλογική συντριβή ταυτόχρονα και των δύο βασικών κομμάτων του συστήματος, και ουσιαστικά του συνόλου του αστικού πολιτικού προσωπικού, αποτελεί φυσική συνέχεια των προηγούμενων λαϊκών ξεσπασμάτων και άλλη μια εκδήλωση της οργής του λαού.
Οι βασικοί πολιτικοί υπεύθυνοι των μνημονίων της υποδούλωσης, οι Παπανδρέου, Βενιζέλος, Σαμαράς, Καρατζαφέρης, καταδεικνύονται μετά και το εκλογικό αποτέλεσμα, αυτοί και τα κόμματά τους, σαν αυτό που πραγματικά είναι. Πολιτικοί νάνοι και σκέτοι λακέδες του συστήματος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης που φροντίζουν να το αναπαράγουν για να μπορούν και οι ντόπιοι δυνάστες του λαού μας να γαντζώνονται όλο και πιο σφιχτά στον σβέρκο του. Αυτός ο ρόλος τους αποκαλύπτεται πια ξεκάθαρα, ενώ η χλεύη του αθροίσματος του 32% αποκαλύπτει τα αισθήματα του λαού απέναντί τους και κυρίως επιβεβαιώνουν και στο εκλογικό επίπεδο τη διάθεση του λαού να κινηθεί κόντρα σε αυτούς που υποθηκεύουν συστηματικά τη ζωή και το μέλλον του.
Σε αυτό το άρθρο, παρ' ότι γράφεται εν μέσω ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων και πριν καν το τέλος των διερευνητικών εντολών, θα σταθούμε στη συστηματική, μεθοδευμένη και όπως πάντα εν τέλει κυνική παρέμβαση των ιμπεριαλιστικών κέντρων που όπως και προεκλογικά έτσι και μετεκλογικά με τις εκβιαστικές παρεμβάσεις τους καταργούν ουσιαστικά κάθε έννοια ανεξαρτησίας στη χώρα μας. Αποτελεί άλλωστε η ιμπεριαλιστική εξάρτηση και ωμή παρέμβαση βασική αιτία και της πορείας φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής, που βάζει σε αμφισβήτηση το σύνολο των δημοκρατικών κατακτήσεων του λαού μας. Μα αυτή σίγουρα είναι μια ολόκληρη συζήτηση που πρέπει όχι απλά να ανοίξει, αλλά και να παραγάγει άμεσα θέσεις και ενέργειες και πραγματικά μέτωπα για την υπεράσπιση των αγώνων και των δικαιωμάτων του λαού μας.
Ναι όλα αυτά συμβαίνουν στο πλαίσιο της δημοκρατικής τάχα ΕΕ και αυτή η πραγματικότητα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και τσαλαπατήματος της βούλησης του λαού μας θα αποκαλύπτεται ακόμη περισσότερο όσο ο λαός μας καταφέρνει παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς να στέκεται ενάντια σε κάθε λογής δυνάστες του. Αν μάλιστα η Αριστερά μας το τολμούσε, θα μπορούσαν σήμερα στη χώρα μας να διαμορφώνονται όροι πραγματικής συγκρότησης του λαού μας απέναντι στους φονιάδες και ληστές των ΗΠΑ και της ΕΕ που απειλούν πολύ συγκεκριμένα πλέον τη ζωή και το μέλλον του. Γιατί ο λαός μας, παρά την υποχώρηση του κινήματος και της Αριστεράς τις προηγούμενες δεκαετίες, οδηγείται ξανά από την ίδια τη ζωή, όπως και στην περίπτωση του Μπους το 2003 έτσι και σήμερα απέναντι στους οικονομικούς δολοφόνους της τρόικας (ΗΠΑ - ΕΕ), να στέκεται εναντίον και να διεκδικεί τη ζωή και το δίκιο του.
Τις προεκλογικές υποδείξεις για το τι πρέπει να ψηφίσει ο λαός από μια σειρά στελέχη της ΕΕ και του ΔΝΤ διαδέχτηκαν, παρ' ότι φούντωσαν την οργή του λαού, όπως φάνηκε, οι δηλώσεις των διαφόρων Σόιμπλε, που με διάφορες παρεμβάσεις επιχειρούσαν, παρακάμπτοντας τους λακέδες τους, να τρομοκρατήσουν άμεσα έναν λαό που, σύμφωνα με τον Σόιμπλε, δεν ήθελε να κυβερνηθεί με τον παλιό τρόπο.
Οι προεκλογικές υποδείξεις να μην ψηφίσει ο λαός τα κόμματα της σταλινικής και μηδενιστικής Αριστεράς ήταν συνέχεια του θράσους που αποκτούσαν όσο υποθήκευαν τη χώρα με τα μνημόνια της υποτέλειας. Όμως ο κυνισμός των ιμπεριαλιστών ξεπέρασε κάθε όριο, όταν, ιδιαίτερα μετά τον ξεσηκωμό του λαού τον Οκτώβρη του 2011 και την κωλοτούμπα και εξευτελισμό του Γ. Παπανδρέου με το δημοψήφισμα που κατάπιε άρον άρον, έφτασαν να επιβάλουν την εγκάθετη κυβέρνηση Παπαδήμου και να εγκαταστήσουν, μέσα και από τη νέα δανειακή σύμβαση, καθεστώς επιτροπείας.
Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν είναι κάτι αφύσικο ή πρωτόγνωρο για την ξενόδουλη αστική τάξη της χώρας και μια ματιά στην ιστορία της, το μαρτυρά. Με δουλικό τρόπο λειτούργησε η αστική τάξη και πιο πρόσφατα απέναντι στους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, όταν, μοιράζοντας τις εξαρτήσεις της στη Δύση ανάμεσα σε ΗΠΑ - ΕΕ, έδωσε την όποια παραγωγική δυνατότητα της χώρας δώρο στο ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο της ΕΕ για να αποκτήσει η ίδια ρόλο και να γαντζωθεί ακόμη πιο αιμοβόρικα στον σβέρκο του λαού με βάση το όραμα του ευρωμονόδρομου.
Σήμερα τρομοκρατούν το λαό γιατί λέει δεν παράγει η χώρα και τάχα ζούμε με δανεικά. Ελέω Αριστεράς, που είτε περιχαρακώνεται σε ιδεολογήματα ανοχής του ιμπεριαλισμού σαν ακραία τροτσκιστική γκρούπα (ΚΚΕ) είτε υμνεί ακόμη τον ευρωμονόδρομο εκλιπαρώντας τον Ολάντ (ΣΥΡΙΖΑ), αυτοί οι ίδιοι που ο λαός αποκάλυψε πως είναι πολιτικοί νάνοι αποκτούν απύθμενο θράσος και επιμένουν να βαφτίζουν τα μνημόνια λεηλασίας του λαού και της χώρας μονόδρομο σωτηρίας παρά την πραγματικότητα της φτώχειας και της εξαθλίωσης που βοά, παρά την εκλογική συντριβή που υπέστησαν.
Τα δεδομένα μετά τις εκλογές όμως περιπλέκουν παραπέρα το πολιτικό αδιέξοδο των διαχειριστών του συστήματος. Και βέβαια καμιά πολιτική καταστολής δεν μπορεί από μόνη της και μάλιστα άμεσα να στήσει κυβέρνηση που κόντρα στην εκφρασμένη λαϊκή θέληση θα πάρει νέα βάρβαρα μέτρα τις επόμενες εβδομάδες.
Αυτή την πραγματικότητα του πλήρους πολιτικού αδιεξόδου του πολιτικού συστήματος τη διαβάζουν καθαρά τα στελέχη της τρόικα και παρ' όλα αυτά τόσο από πλευράς ΗΠΑ και ΔΝΤ, όσο και από πλευράς ΕΕ, δεν διαφαίνεται καμιά διάθεση ουσιαστικής χαλάρωσης των μνημονίων λεηλασίας και υποδούλωσης του λαού και της χώρας.

Ο Ολάντ και η συζήτηση για ανάπτυξη
Η συζήτηση για την ανάπτυξη, που τάχα θα διαδεχτεί τις πολιτικές σκληρής λιτότητας σε όλη την Ευρώπη, όσο περνά ο προεκλογικός κουρνιαχτός της Γαλλίας μπαίνει στην πραγματική διάσταση που τη βλέπει το ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο μέσα βεβαίως και από τις αντιθέσεις του. Η ανάπτυξη θα έρθει μέσα από την επίτευξη δημοσιονομικής πειθαρχίας αντιτείνουν τα στελέχη του γερμανικού ιμπεριαλισμού στους Γάλλους ανταγωνιστές και εταίρους στον βασικό για την ύπαρξη της ΕΕ γαλλογερμανικό άξονα. Παρ' όλα αυτά η Μέρκελ που πολέμησε προεκλογικά τον Ολάντ για χάρη του Σαρκοζί τον περιμένει τώρα με ανοικτές αγκάλες μια μέρα μετά την ορκωμοσία του στις 15 Μάη και όλοι εκτιμούν ότι θα βρεθεί κοινός βηματισμός σε αυτή την κρίσιμη φάση για την ευρωζώνη. Όμως και αν υπάρξει κόντρα και όξυνση του ανταγωνισμού, πράγμα διόλου απίθανο σε συνθήκες κρίσης, η διαφορά δεν θα είναι στο αν πρέπει ή όχι να εφαρμοστεί το δημοσιονομικό σύμφωνο. Απλά, δίπλα στη δημοσιονομική εξυγίανση του ευρωπαϊκού συμφώνου μπορεί να μπει η λέξη ανάπτυξη, λένε πάλι αυτοί που θεωρούν δεδομένο ότι ο γαλλογερμανικός άξονας κάθε άλλο παρά υπάρχει πολυτέλεια σε τέτοια φάση να μπει σε προστριβές.
Συγκλίνουν μια σειρά πλευρές του συστήματος εντός και εκτός ΕΕ, πως η ανάπτυξη εκτός από ρευστότητα στις τράπεζες θέλει και ανταγωνιστικό περιβάλλον. Άρα μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, μειώσεις μισθών και όχι κοινωνικές δαπάνες από τα κράτη και άλλα τέτοια ακραία κομμουνιστικά πράγματα.
Να στηριχθούν, λέει, στοχευόμενες επενδύσεις στην ενέργεια και στις μεταφορές από κράτη και ευρωπαϊκή τράπεζα επενδύσεων, να ταϊστεί δηλαδή το κεφάλαιο σε κάποιους τομείς πέρα από τις τράπεζες. Σε κάθε περίπτωση η όποια ανάπτυξη θα γίνει με όρους λεηλασίας των εργαζόμενων, με άγρια λιτότητα και ταυτόχρονη ερήμωση άλλων κλάδων και ολόκληρων χωρών της περιφέρειας. Για ποια ανάπτυξη είναι διατεθειμένοι να συζητήσουν στην περίπτωση της χώρας μας έχει γίνει ήδη φανερό.
Εδώ Γάλλοι, Γερμανοί και Αμερικάνοι, μα και σε άλλο βέβαια επίπεδο Ρώσοι και Κινέζοι και Καταρινοί, κάθε άλλο παρά διαφωνούν σε μια διαδικασία ληστρικής αξιοποίησης των φιλέτων του πλούτου της χώρας μας, ούτε βέβαια τσακώνονται για τα μνημόνια που οδηγούν τον εργαζόμενο λαό στη φτώχεια και στην εξαθλίωση. Ο υπαρκτός καβγάς τους, που ενδέχεται να περιπλέξει παραπέρα και επικίνδυνα πλέον το πολιτικό σκηνικό της χώρας, έχει να κάνει με το μοίρασμα της λείας.

Η επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου
Στο πλαίσιο της συζήτησης περί ανάπτυξης στην Ευρώπη, που όπως είπαμε διανθίστηκε προεκλογικά από τον Ολάντ με κατάρες ενάντια στη λιτότητα του συμφώνου της Μέρκελ, μια σειρά δυνάμεις στη χώρα μας έδραξαν την ευκαιρία για να ακουμπήσουν πάντα σε ιμπεριαλιστικές πλάτες και να στήσουν τη μεταμοντέρνα σοσιαλδημοκρατική τους ρητορεία ενώ άλλοι σαν τον Τσίπρα ποντάρουν, τρομάρα τους, ολάκερη την προοπτική της αριστερής τους κυβέρνησης. Έτσι εύκολα, έτσι απλά, πάντα στο πλαίσιο της «Ευρώπης των λαών» που θα το φτιάξουν οι ίδιοι οι ιμπεριαλιστές όταν διαπιστώσουν όπως τους λέει συνεχώς ο Κρούγκμαν και άλλοι πως η συνταγή της λιτότητας είναι αδιέξοδη…
Όμως ο λαός μας πέρα από τις κυβερνητικές ακροβασίες του ΣΥΡΙΖΑ και την όποια τους κατάληξη γι’ αυτό το κόμμα έχει ήδη δείξει πως μπορεί και έχει ανάγκη ζωής να παλέψει και να παραμείνει ΕΝΑΝΤΙΟΝ στους δυνάστες του και ν’ αναβαθμίσει παραπέρα την πάλη του.
Ο λαός μας έχει ήδη αναγκάσει το σύνολο του πολιτικού προσωπικού μετά και το χαστούκι της κάλπης να μιλάει για επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου. Φραστικά βέβαια, μια και η ομοβρντία των γνωστών εκβιασμών των Μπαρόζο-Σόιμπλε-Βεστερβέλε αλλά και της Μέρκελ και Λαγκάρντ και ουσιαστικά και του Ολάντ και μιας σειράς άλλων αξιωματούχων της ΕΕ πήρε φωτιά ακριβώς για ν’ ανακόψει αυτή τη συζήτηση. Ο εκβιασμός προχωρά και κλιμακώνεται μέρα με τη μέρα με απαίτηση άμεσα ή το συντομότερο κυβέρνησης που θα συνεχίσει την εφαρμογή των μνημονίων και συνολικότερα την αντιλαϊκή επίθεση. Παρά το πολιτικό αδιέξοδο, οι ιμπεριαλιστές πιέζουν το ντόπιο πολιτικό προσωπικό και παίζουν με τη φωτιά της λαϊκής οργής. Ποντάρουν στην ανασφάλεια και τον φόβο ενός λαού που στέκεται μεν εναντίον των ισχυρών σαν ανάγκη ζωής αλλά η Αριστερά του αρνείται να οργανώσει, να δυναμώσει και να αναβαθμίσει αυτή του την εναντίωση. Όποια λύση και να βρουν, δεν πρόκειται να λύσει το πολιτικό αδιέξοδο που προκύπτει από το γεγονός πως η συνέχιση της επίθεσης (που είναι ουσιαστικά κοινός τόπος για τις δυνάμεις του συστήματος εντός και εκτός χώρας) δεν αντέχεται πλέον από τον λαό. Ένα κρίσιμο ζήτημα την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές είναι αν θα καταφέρει το σύστημα να εντάξει την Αριστερά, τη ΔΗΜΑΡ και ιδιαίτερα τον ΣΥΡΙΖΑ, στην προσπάθεια έστω προσωρινής υπέρβασης του αδιεξόδου.
Φοβούνται και την εκλογική συμπεριφορά πλέον του λαού, μα είναι σίγουρο πως σε αυτό το επίπεδο θα βρουν λύση. Το πρόβλημά τους είναι πώς, αφότου στήσουν την όποια κυβέρνηση, θα μπορέσουν να συνεχίσουν τη βάρβαρη αντιλαϊκή τους πολιτική. Σε αυτό ας έχουμε δοσμένη όπως φάνηκε προεκλογικά την άγρια πλέον ένταση της τρομοκρατίας και της καταστολής. Όμως αυτό δεν φτάνει γιατί, όπως σωστά λέγεται και φάνηκε και στα εκλογικά αποτελέσματα, ο λαός δεν αντέχει άλλο. Πέρα από τα δημοσιεύματα του ξένου Τύπου περί χρεοκοπίας - εξόδου από το ευρώ και τις εκβιαστικές δηλώσεις από στελέχη της ΕΕ που κλιμακώνονται μέρα τη μέρα μετά το συντριπτικό εκλογικό αποτέλεσμα, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην ίδια τη Γερμανία υπήρξαν μια σειρά δεύτερες σκέψεις. Εκφράζονται πλέον και φόβοι για το πώς θα εξελιχθεί παραπέρα η οργή του λαού. Πώς θα ωσμωθεί και θα αλληλεπιδράσει με την οργή και άλλων λαών που ήδη έχουν αρχίσει να βγαίνουν στον δρόμο.
Ο «σοφός» σύμβουλος της Μέρκελ, Μπόφινγκερ, ζήτησε ενώπιον της επιτροπής προϋπολογισμού της ομοσπονδιακής Βουλής χαλάρωση των προγραμμάτων αυστηρής λιτότητας στα υπερχρεωμένα κράτη. Για να δούμε πως τέτοιοι προβληματισμοί στη βάση του φόβου της οργής του λαού υπάρχουν σε όλο το φάσμα των εκπροσώπων του συστήματος, θα αναφερθούμε στις δηλώσεις στελεχών του Σαρκοζί σαν τον πρώην ΥΠΕΞ της Γαλλίας Ζιπέ που δήλωσε πως ο ελληνικός λαός υφίσταται εδώ και μήνες τέτοιες θυσίες που οδηγούν σε εξέγερση. Ο Ιταλός Μόντι σε ανάλογο τόνο θέτει το ζήτημα της ανάπτυξης, ενώ ο Πρόντι όπως και άλλοι τονίζουν τον κίνδυνο για την ευρωζώνη, αν φύγει η Ελλάδα.
Είναι σίγουρο πως μήνες τώρα και ειδικά μετά την εκλογική καταγραφή της λαϊκής οργής τα στελέχη του συστήματος και εκτός της χώρας ανησυχούν και προβληματίζονται για το πώς θα αντιδράσει ο λαός μας. Όμως προβληματίζονται για να συνεχίσουν την επίθεσή τους που είναι κεντρική τους κατεύθυνση και βασική ταξική επιλογή τους χρόνια τώρα και ιδιαίτερα απέναντι στον αδιέξοδο και φαύλο κύκλο της κρίσης τους. Και θα συνεχίσουν έστω με τακτικές αναδιπλώσεις ή καθυστερήσεις όσο ο εργαζόμενος λαός στη χώρα μας και αλλού δεν συνιστά απειλή για την κυριαρχία τους.
Σε αυτό πρέπει να στοχεύσουμε αν θέλουμε να ευνοήσουμε στ’ αλήθεια την υπόθεση της Αριστεράς και του λαού. Σε αυτή την κατεύθυνση της οργάνωσης και συνεχούς αναβάθμισης της πάλης του λαού κόντρα σε κάθε λογής αυταπάτες ο λαός μπορεί να ανατρέψει συσχετισμούς και να αποσπάσει υποχωρήσεις από τον αντίπαλο. Αυτή η κατεύθυνση δεν υπηρετείται με τους κυβερνητισμούς των εντολοδόχων του ΣΥΡΙΖΑ που σπέρνουν επικίνδυνες αυταπάτες για λύσεις ευκολίας. Αντίθετα, στη δύσκολη και απαιτητική κατεύθυνση της ανειρήνευτης πάλης που ήδη βρίσκεται ο λαός μας μπορεί με κάποιες προϋποθέσεις να γίνει απειλή για το σύστημα και σε μια πορεία αγώνων να διεκδικήσει όλα όσα του ανήκουν.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ζητήματα προτεραιοτήτων

Η αλήθεια είναι ότι, όπως ισχύει σε μια σειρά σημαντικά ζητήματα, έτσι και σ' αυτό που θα αναφερθώ υπάρχουν δύο διαμετρικά αντίθετες κατευθύνσεις. Αυτές προσδιορίζονται από τα συμφέροντα στη βάση των οποίων αναπτύσσονται.
Η 1η πλευρά. Κατ' απόλυτη προτεραιότητα, λοιπόν, θα διασφαλίζονται τα συμφέροντα των «δανειστών» της χώρας μας μέσω της δημιουργίας ενός ειδικού λογαριασμού στον οποίο θα κατατίθενται όλα τα έσοδα του κράτους. Από αυτόν θα αποπληρώνονται σε τακτά διαστήματα τόκοι και χρεολύσια ούτως ώστε να είναι διασφαλισμένη σε κάθε περίπτωση η ομαλή ροή προς Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και Ευρωπαϊκή Ενωση του ζεστού χρήματος (πραγματικών και όχι εικονικών αξιών) που δεσμεύτηκε το αστικό πολιτικό προσωπικό να καταβάλει. Οι εσωτερικές ανάγκες της χώρας έρχονται σε δεύτερη μοίρα και εφόσον... περισσέψουν χρήματα.
Πρόκειται για τη διασφάλιση των συμφερόντων των ιμπεριαλιστών, που απομυζούν τη χώρα από συστάσεως του νεοελληνικού κράτους και που στο πλαίσιο του βαθέματος της πολύπλευρης και πολυποίκιλης εξάρτησης της χώρας μας επέβαλαν τη νέα δανειακή σύμβαση και τα βάρβαρα μέτρα του 2ου κατά σειρά μνημονίου για 30 (και βάλε) χρόνια. Σε συνδυασμό με τη διάλυση κάθε αυτόνομης παραγωγικής δραστηριότητας και το ξεπούλημα των όποιων πλουτοπαραγωγικών πηγών και υποδομών απέμειναν. Η υποτέλεια (με το αζημίωτο) της καθεστηκυίας τάξης αναδείχθηκε ακόμα μια φορά σε όλο της το μεγαλείο.
Η αντίθετη πλευρά. Απόλυτη προτεραιότητα για τους εργαζόμενους και το λαό μας είναι η επιβίωσή του μέσα σε συνθήκες γενικευμένης επίθεσης της άρχουσας τάξης και των ξένων πατρώνων της. Η ανάγκη για δουλειά, ειρήνη, δημοκρατία, εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία προβάλλει ολοφάνερη όσο και αν κάποιοι κάνουν πως δεν τη βλέπουν. Μπορούν όσο θέλουν να ξορκίζουν «το κακό», αλλά δεν μπορούν να το καταργήσουν. Η ανάγκη (όπως έγραφε και ο Βάρναλης) είναι αυτή που κινεί τη ζωή των ανθρώπων. Και σήμερα ο κόσμος της δουλειάς και του μόχθου δείχνει έμπρακτα (όποτε του δίνεται η δυνατότητα) τη διάθεσή του να αντισταθεί, να παλέψει και να νικήσει.
Η διασφάλιση των λαϊκών και εργατικών συμφερόντων δεν είναι κάτι που –καλώς ή κακώς– πραγματοποιείται εφάπαξ. Είναι μια συνεχής, αδιάλειπτη διαδικασία και κρίνεται στο πεδίο της πραγματικής (ταξικής) πάλης κάθε ώρα, κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Και όποιοι από δεξιά και αριστερά προσπαθούν να πείσουν ότι αρκεί μια στιγμή κάθε 4 χρόνια (ή όποτε) για να ν' αλλάξουν τα πράγματα (εκλογές), σύντομα βρίσκονται αντιμέτωποι με την ωμή πραγματικότητα που διαμορφώνει ο πραγματικός κοινωνικός συσχετισμός δύναμης.

Αγεφύρωτα – αντικρουόμενα συμφέροντα
Αλήθεια, πού τέμνονται τα συμφέροντα των ξένων επικυρίαρχων και των ντόπιων μεγαλοκεφαλαιούχων με αυτά των εργατών, των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων; Φυσικά πουθενά. Κατά αντίστοιχο τρόπο καθορίζονται συνεπώς και οι ανάλογες προτεραιότητες στις οποίες ήδη αναφέρθηκα.
Είναι πράγματι εξοργιστικό να συνεχίζουν ορισμένοι να είναι ή να παριστάνουν τους αφελείς πάνω στο κεφαλαιώδες αυτό ζήτημα. Γιατί με βάση αυτό καθορίζονται γραμμές, κατευθύνσεις, αντιλήψεις, νοοτροπίες, συμπεριφορές. Και κυρίως αιτήματα και στόχοι.
Θα αναδιαπραγματευτούν (ή όπως αλλιώς λέγεται), λέει, κάποιοι τα μνημόνια. Μάταιος κόπος. Η αστική τάξη της χώρας δεν έχει κυριολεκτικά καμιά δυνατότητα διαπραγμάτευσης. Και αυτό δεν είναι ζήτημα θέλησης αλλά αντικειμενικών δυνατοτήτων (δηλαδή αδυναμίας) και βάσης στήριξης. Οσο για το λαό, η μόνη «εμπλοκή» του στην ιστορία είναι ότι του φορτώνουν μια ζωή τα χρέη που οι ίδιοι δημιουργούν, στέλνοντάς του το λογαριασμό. Ο λαός δεν χρωστάει τίποτα και σε κανέναν. Για ποια «διαπραγμάτευση» μιλούν, λοιπόν;
Φυσικά είναι άλλο πράγμα αν αυτοί που έχουν το μαχαίρι και το πεπόνι (γαλλογερμανικός άξονας) επιλέξουν άλλη πολιτική διαχείρισης της κρίσης στη βάση των αδιεξόδων τους και του βαθέματός της. Αλλά θα πρόκειται γι' αυτό και όχι για κάτι άλλο.
Και κάτι τελευταίο: η εξάρτηση και η υποτέλεια της χώρας δεν είναι κάτι που διαπραγματεύονται οι ξένοι και ντόπιοι δυνάστες του λαού. Το διαπίστωσαν αυτό και πρόσφατα μια σειρά λαοί με οδυνηρό και τραγικό τρόπο. Το γκρέμισμα και του τελευταίου ψήγματος αυταπατών ως προς το ζήτημα αυτό «αποσαφηνίζει»' τα πράγματα και βοηθά στο σωστό προσανατολισμό της σκέψης και της δράσης μας. Βάζοντας κάθε κατεργάρη στον πάγκο του...

Σ.Π.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »