Ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας

Με την κήρυξη πανελλαδικής απεργίας στον κλάδο του εμπορίου την Κυριακή 3 Νοέμβρη και αγωνιστικές κινητοποιήσεις σε διάφορες πόλεις της χώρας, δόθηκε μια ακόμη απάντηση στην κυβερνητική επιχείρηση κατάργησης της κυριακάτικης αργίας. Ήταν η μέρα που έμπαινε σε εφαρμογή ο νόμος 4177/2013 που ψηφίστηκε τον περασμένο Ιούλη και προβλέπει τη δυνατότητα λειτουργίας των μεγάλων καταστημάτων (άνω των 250 τ.μ.) για 7 Κυριακές το χρόνο και των μικρών καταστημάτων έως και όλες τις Κυριακές του χρόνου. Μια εξέλιξη που αποτελεί μεγάλη πρόκληση για τους εμποροϋπαλλήλους οι οποίοι βλέπουν τα δικαιώματά τους να καταστρατηγούνται σταθερά και το ωράριό τους να εξελίσσεται πλέον σε... μη ωράριο.
Παρ’ όλα αυτά, τόσο η συμμετοχή στην απεργία όσο και στις συγκεντρώσεις δεν ήταν αυτό που θα έπρεπε.  
Στην Αθήνα, στο κάλεσμα της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων στο Σύνταγμα ανταποκρίθηκαν κάποιες εκατοντάδες κόσμου από τους οποίους αρκετοί δεν ήταν εμποροϋπάλληλοι. Στη συγκέντρωση συμμετείχε με οργανωμένο μπλοκ η Ταξική Πορεία και ο Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου, ο οποίος προηγουμένως είχε προχωρήσει σε αποκλεισμό των βιβλιοπωλείων «Ιανός» και «Παπασωτηρίου».
Αντίστοιχη ήταν και η συγκέντρωση του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων, που ελέγχεται από το ΠΑΜΕ και ο οποίος καλούσε -όπως ήταν αναμενόμενο- σε ξεχωριστή συγκέντρωση μερικά τετράγωνα παρακάτω(!), έξω από τα γραφεία του συλλόγου. Μάλιστα, η πορεία του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων αποδείχτηκε και ιδιαίτερα... ευέλικτη, στην προσπάθειά της να αποφύγει την πορεία των συγκεντρωμένων του Συντάγματος!!!
Πεσμένη, όμως, ήταν και η αγοραστική κίνηση, καθώς -αν εξαιρέσει κανείς τον εμπορικό πεζόδρομο της Ερμού και τα μεγάλα εμπορικά κέντρα- παντού τα μαγαζιά -όσα είχαν ανοίξει- ήταν άδεια ή είχαν ελάχιστο κόσμο.
Στην Πάτρα, τα πράγματα ήταν αρκετά καλύτερα από άποψη μαζικότητας, πράγμα στο οποίο βοήθησε και η απόφαση του εμπορικού συλλόγου να μην ανοίξουν τα καταστήματα. Εκατοντάδες εργαζομένων συμμετείχαν στις απεργιακές συγκεντρώσεις και στις περιφρουρήσεις, με στόχο να εμποδίσουν τη λειτουργία μερικών μεγάλων καταστημάτων όπως τα Ζάρα, Καρφούρ και Πράκτικερ και να καταγγείλουν τη μεθόδευση κάποιων επιχειρήσεων που εξανάγκασαν τους εργαζόμενούς τους να πάνε μία και δύο ώρες νωρίτερα από τις έντεκα που ξεκινούσε το κυριακάτικο ωράριο, προκειμένου να αποφύγουν τις απεργιακές περιφρουρήσεις.

• Συνολικά, αυτό που ανέδειξαν αυτές οι πρώτες κινητοποιήσεις είναι ότι χρειάζεται να δοθεί μεγάλη και σκληρή μάχη για να μην περάσει αυτό το μέτρο. Και η κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα ο κλάδος των εμποροϋπαλλήλων δεν εμπνέει και μεγάλη αισιοδοξία. Από τη μια, η διασπαστική, αυτιστική τάση του ΠΑΜΕ που ελέγχει το Σύλλογο και, από την άλλη, η ηγεσία της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων που πηγαίνει από υποχώρηση σε υποχώρηση, όχι μόνο δεν συμβάλλουν στην ανασυγκρότηση του κλάδου αλλά στην παραπέρα αποσυγκρότησή του. Είναι χαρακτηριστικό ότι λίγες μέρες πριν την απεργία η Ομοσπονδία ήρθε σε συμφωνία με την ΕΣΕΕ του Κορκίδη για υπογραφή νέας συλλογικής σύμβασης, και ενώ ο Κορκίδης για εβδομάδες αλώνιζε στα ΜΜΕ απαιτώντας μειώσεις μισθών 13%. Είναι εύκολο, λοιπόν, να αντιληφθεί κανείς το τι είδους συλλογική σύμβαση θα είναι αυτή. Μία σύμβαση με μειώσεις μισθών η οποία θα παρουσιαστεί από την Ομοσπονδία ως θετικό βήμα γιατί διέσωσε το θεσμό της συλλογικής σύμβασης.
Ο κλάδος των εμποροϋπαλλήλων, λοιπόν, πρέπει να προετοιμαστεί διπλά: Τόσο ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας όσο και ενάντια στις νέες μειώσεις μισθών που θα έρθουν και ως επιστέγασμα του «κοινού μετώπου» μικρομεσαίων εμπόρων και των εργαζομένων τους ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Οι αγώνες της εργατικής τάξης και η καθιέρωση της κυριακάτικης αργίας

Στα τέλη του 19ου αιώνα η βιομηχανική ανάπτυξη στην Ελλάδα περνά σε ένα ανώτερο στάδιο, ενώ παράλληλα κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα εργατικά σωματεία. Το 1879 ιδρύεται ο «Αδελφικός Σύνδεσμος Ξυλουργών του Ναυπηγείου Σύρου», σηματοδοτώντας μια πρώτη διάθεση για την οργανωμένη διεκδίκηση καλύτερων όρων εργασίας. Κάτι που έγινε πράξη με την κήρυξη απεργίας από τους εργάτες στα ναυπηγεία την ίδια περίοδο. Ακολουθούν οι εργάτες στα βυρσοδεψεία, όπου -μεταξύ άλλων- διεκδικούν την αύξηση των μεροκάματων, τη μείωση των ωρών εργασίας και την κατάργηση της δίωρης δουλειάς της Κυριακής, που την έλεγαν «αγγαρεία» καθώς δεν την πληρώνονταν.
Το 1882 οι τυπογράφοι της Αθήνας κατεβαίνουν σε απεργία, ιδρύουν σωματείο και αποφασίζουν να μη δουλεύουν τις Κυριακές. Το 1883 οι μεταλλωρύχοι του Λαυρίου απεργούν με αιτήματα το ανέβασμα των μεροκάματων, τη θέσπιση μέτρων ασφαλείας ώστε να μην σκοτώνονται οι εργάτες και την κατάργηση της δουλειάς της Κυριακής.
Παρατηρούμε, λοιπόν, πως η καθιέρωση της κυριακάτικης αργίας αποτελεί αναπόσπαστο αίτημα των πρώτων εργατικών διεκδικήσεων.
Λίγο αργότερα το εργατικό κίνημα συναντά τις σοσιαλιστικές ιδέες και το 1893 καλέστηκε η πρώτη ανοικτή συγκέντρωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς. Μάλιστα, επειδή η 1η Μάη του 1893 έπεφτε ημέρα Σάββατο, οι διοργανωτές αποφάσισαν να γιορτάσουν την Παγκόσμια Ημέρα της Εργατικής Τάξης την επομένη, 2 Μάη που ήταν Κυριακή «όπου οι εργάται θα δυνηθώσι να λάβωσι μέρος σ' αυτήν». Στη συγκέντρωση υιοθετήθηκε ψήφισμα όπου -μεταξύ άλλων- κάνει λόγο για την απαγόρευση της εργασίας των ανηλίκων, την καθιέρωση του οκταώρου, της σύνταξης και της κυριακάτικης αργίας. Οι πρωτεργάτες της συγκέντρωσης συλλαμβάνονται σταδιακά και βασανίζονται.
Η δεκαετία που ακολούθησε συγκλονίστηκε από έντονους εργατικούς αγώνες. Η οργανωμένη διεκδίκηση από την εργατική τάξη προβλημάτισε τους αστούς. Ήδη από το 1890 υπάρχουν απόψεις στις εφημερίδες της εποχής για την αντιμετώπιση του εργατικού ζητήματος. Το 1906, ο βουλευτής και μετέπειτα πρωθυπουργός Δ. Γούναρης, επισημαίνει πως, εάν η πολιτεία ψηφίσει νόμους προστατευτικούς της εργασίας, τότε η χώρα μας δε θα συγκλονίζεται όπως αλλού από την πάλη των τάξεων. Ενδεικτική των προβληματισμών της εποχής είναι η απάντηση του Ελ. Βενιζέλου όταν οι εργοδότες ζήτησαν να μην ψηφιστούν τα εργατικά νομοσχέδια: «Κύριοι, αν δεν κάνουμε σήμερα τας νομίμους υποχωρήσεις εις τους εργαζομένους, αύριον θα μας πάρουν με επανάστασιν πολύ περισσότερα».
Η κυριακάτικη αργία καθιερώνεται με νόμο το Δεκέμβρη του 1909 και άρχισε να εφαρμόζεται την πρώτη Κυριακή του νέου χρόνου, 4 Ιανουαρίου1910.
Μπορεί, λοιπόν, ο... θεός να αναπαύθηκε στους ουρανούς την έβδομη ημέρα της Δημιουργίας, έμελλε όμως από την εργατική τάξη με τους αγώνες της να γίνει πράξη στη γη!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Θεσσαλονίκη Μεγάλη διαδήλωση υπέρ της Χαλκιδικής Δράσεις σε πολλές πόλεις της χώρας και στο εξωτερικό

Το Σάββατο 9 του Νοέμβρη, σε πολλές πόλεις της Ελλάδας αλλά και στην Ευρώπη, έγιναν μικρές και μεγάλες δράσεις, ενάντια στις καταστροφικές εξορύξεις χρυσού στη Χαλκιδική.
Δράσεις πραγματοποιήθηκαν σε Αθήνα, Κιλκίς, Κομοτηνή, Καρδίτσα, Σπάρτη, Λιβαδειά, Σύρο, Τρίκαλα, Αίγινα, Βόλο, Καβάλα, Άρτα, Πάτρα, Μυτιλήνη, Λάρισα, Ξάνθη, Ηράκλειο, Ρόδο, Λονδίνο, Παρίσι, Ιωάννινα, Άμστερνταμ, Βιέννη, Μόντρεαλ, Βερολίνο, Ντίσελντορφ, Βουδαπέστη, Κωνσταντινούπολη, Βενετία, Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη, Σκόπια, Βελιγράδι…
Μεγάλη συγκέντρωση χιλιάδων ανθρώπων και πορεία γεμάτη παλμό, πάθος και αποφασιστικότητα έγινε στη Θεσσαλονίκη. Κύριο χαρακτηριστικό η αυξημένη, σε σχέση με προηγούμενες πορείες, συμμετοχή διαδηλωτών από τη Θεσσαλονίκη. Έγινε φανερό πως αυτός ο αγώνας έχει ριζώσει σ’ αυτή την πόλη.
Στην κινητοποίηση που διέσχισε τους κεντρικούς δρόμους της πόλης και κατέληξε στο κτίριο της ΕΡΤ-3, συμμετείχαν επιτροπές αγώνα από την Χαλκιδική, επιτροπές αλληλεγγύης από άλλες πόλεις, πολιτικά κόμματα και οργανώσεις, επιτροπές και πρωτοβουλίες γειτονιών από την Θεσσαλονίκη, οι εργαζόμενοι της ΒΙΟΜΕΤ κλπ. Η Λαϊκή Αντίσταση-ΑΑΣ συμμετείχε με ξεχωριστό μπλοκ.
Βρισκόμαστε σε μια προεκλογική περίοδο και εντείνονται οι προσπάθειες από τη μεριά της κυβέρνησης και της Eldorado να διχάσουν και να αποδυναμώσουν το μέτωπο του αγώνα.
Έτσι, έχουμε τη βιομηχανία διώξεων να συνεχίζεται με δεκάδες κλήσεις να φθάνουν σε αγωνιστές για κάθε κινητοποίηση που πραγματοποιήθηκε τα τελευταία δυο χρόνια.
Έχουμε την προστασία των παρανομιών της εταιρίας (παράνομες εκσκαφές, εκχερσώσεις και υλοτομίες) από τις διμοιρίες των ΜΑΤ. Αποκαλύπτονται, από τις δικογραφίες, παρακολουθήσεις τηλεφώνων όσων διαμένουν στην περιοχή ή δηλώνουν αλληλέγγυοι στον αγώνα.
Κρύβουν, από τους κατοίκους του Νεοχωρίου, για μήνες, ότι υπάρχουν αυξημένες συγκεντρώσεις αρσενικού στο νερό που το κάνει ακατάλληλο ακόμη και για πλύσιμο.
Τα φορτηγά της εταιρίας κυκλοφορούν με τοξικά απόβλητα, μέσα σε κατοικημένες περιοχές.
Τα ίδια αυτά τοξικά απόβλητα τα σεργιανούν στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, σαν να μην τρέχει τίποτα, αδιαφορώντας προκλητικά, με τον αέρα της ατιμωρησίας για οτιδήποτε διαπράξουν …
Και από την άλλη, η εταιρία προσπαθεί να φτιάξει το προφίλ της.
Αναζητάει με επιμονή να βρει αθλητικές ομάδες, για να γίνει χορηγός τους -βόλεϊ γυναικών του ΠΑΟΚ, ποδοσφαιρική ακαδημία του Απόλλωνα Καλαμαριάς.
Οι δωρεές της El Dorado στο Δήμο Αριστοτέλη και τον σημερινό δήμαρχο Πάχτα μοιάζουν με τον ετήσιο προϋπολογισμό του δήμου, προηγούμενων χρόνων.
Οι δωροεπιταγές που μοιράζει η εταιρία στους λεγόμενους «εργαζόμενους» εξοφλούνται στα τοπικά καταστήματα.
Και οι δωρεές της εταιρίας προς την ΕΛ.ΑΣ. έγιναν πρωτοσέλιδα και απασχολούν ακόμη και το καναδικό κοινοβούλιο.
Με ελεύθερους τους προφυλακισμένους αγωνιστές πια, μετά την μεγαλειώδη συναυλία και παρά τις προσπάθειες τρομοκράτησης και εκβιασμού των κατοίκων των χωριών της Β.Α. Χαλκιδικής να υποταχθούν, αυτή η διαδήλωση ανέδειξε πως η πολιτικοποίηση του αγώνα είναι ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο και είναι ανάγκη να προχωρήσει με σοβαρότητα και επιμονή.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αθήνα 9/10/2013 Πορεία αλληλεγγύης στους κατοίκους της Χαλκιδικής

Η «Επιτροπή Αλληλεγγύης», η Λαϊκή Αντίσταση-Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία, η Αντιεξουσιαστική Κίνηση, το Κίνημα Δεν Πληρώνω και ο Βοτανικός Κήπος ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα για Πανελλαδική Μέρα Δράσης ενάντια στην εξόρυξη του χρυσού στη Χαλκιδική, το Σάββατο 9/10 στην Αθήνα.
Μερικές εκατοντάδες συγκεντρώθηκαν στα Προπύλαια και πορεύτηκαν προς τη Β. Σοφίας, όπου βρίσκονται τα γραφεία της Ελντοράντο.
Εντυπωσιακή ήταν η απουσία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ, που αγνόησαν τη διαδήλωση παντελώς. Ο τελευταίος δε σώζεται με το ότι κάποιοι λίγοι διαδήλωσαν κάτω από το πανό της «Επιτροπής Αλληλεγγύης». Αναρωτιέται κανείς, πώς δυνάμεις που, με τον ένα ή άλλο τρόπο, δηλώνουν αγωνιστικές, επαναστατικές κ.λπ., αγνοούν ένα τέτοιο αγώνα και δεν κάνουν ό,τι μπορούν, για να δημιουργηθεί ένα σοβαρό δίκτυο αλληλεγγύης σε όλη τη χώρα. Απ’ ότι φαίνεται, ένας αγώνας ενάντια στο ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο και τους ντόπιους συνεργάτες του, ένας αγώνας μιας περιοχής της οποίας οι κάτοικοι έχουν γνωρίσει σε όλο της το μεγαλείο τη φασιστικοποίηση και πάνω τους έχουν εφαρμοστεί πρακτικές που καταστρατηγούν ακόμη και τους αστικούς νόμους, δεν χωράει στις αναζητήσεις για τη μετάβαση στη νέα εργατική εξουσία ή στις αντίστοιχες για την διακυβέρνηση της χώρας. Δε χωράει ούτε στον «αντιφασιστικό» αγώνα που δίνουν δυνάμεις της αριστεράς και της αναρχίας το τελευταίο καιρό. Γι’ αυτό είχαν προγραμματιστεί, για την ίδια ώρα, τέτοιες διαδηλώσεις σε αρκετές γειτονιές της Αθήνας, ακόμη και κοντά στο κέντρο! Αν είχαν προγραμματιστεί από πριν, μικρή σημασία έχει, αφού η Μέρα Δράσης είχε ανακοινωθεί πάνω από ένα μήνα νωρίτερα- προφανώς οι «αμεσοδημοκρατικές» διαδικασίες θέλουν περισσότερο χρόνο για αλλαγή αποφάσεων. Όσο δε για την αλληλεγγύη δεν ταιριάζει μαζί με την αντίσταση, πόσο μάλλον με προϋπόθεση αυτή... Ο αγώνας των κατοίκων είναι ιδιαίτερα σημαντικός και έχουμε αναφερθεί γιατί. Χρειάζεται να αναληφθούν πρωτοβουλίες σε όλη την Ελλάδα αλλά και στην Αθήνα, για τη δημιουργία πραγματικών επιτροπών αλληλεγγύης που δεν θα περιχαρακώνονται σε έναν κατά βάση πολιτικό χώρο, θα κινούνται με τη λογική η αλληλεγγύη να επεκταθεί σε όλη τη χώρα, με λαϊκά αγωνιστικά χαρακτηριστικά και θα απευθύνονται σε εργατικές, λαϊκές, νεολαιίστικες και πολιτικές συλλογικότητες, χωρίς αποκλεισμούς. Και εδώ, καλείται η Λαϊκή Αντίσταση να πάρει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΝΕΠΑΛ: Εκλογές με πολλά ερωτηματικά

Την ερχόμενη Τρίτη, 19 του Νοέμβρη, πρόκειται να διεξαχθούν γενικές εκλογές στο Νεπάλ, για την εκλογή της συντακτικής συνέλευσης, η δεύτερη μεγάλη εκλογική διαδικασία μετά την λήξη του ένοπλου αγώνα των Μαοϊκών το 2006 και ύστερα από την πρώτη αναποτελεσματική συντακτική που προήλθε από τις εκλογές του 2008 και διαλύθηκε το 2012. Απο τότε, η χώρα έχει υπηρεσιακές κυβερνήσεις, πρώτα την πολιτική του Μπαταράι και ύστερα την υπερκομματική του αρχιδικαστή Regmi που διόρισε ο πρόεδρος, στην βάση συμφωνίας των τεσσάρων μεγάλων κομμάτων, των γνωστών παλιών αστικών-ρεφορμιστικών, συμπεριλαμβανομένου και του ΕΚΚΝ (Μαοϊκού) των Πρατσάντα-Μπαταράι.
Για την πραγματοποίηση των εκλογών και για να μην παραταθεί η περίοδος πολιτικής αβεβαιότητας, πίεζαν πολλές δυνάμεις εντός και εκτός των συνόρων. Υπέρ των εκλογών τάχθηκε η Ινδία, οι ΗΠΑ που έστειλαν το κέντρο Κάρτερ μαζί με τον πρώην πρόεδρο για επιτήρηση, η Ευρωπαϊκή Ένωση με δεκάδες παρατηρητές, οι ξένοι δωρητές και πάροχοι της οικονομικής βοήθειας και φυσικά η εγχώρια ελίτ. Επιδίωξη όλων η λήξη της περιόδου της πολιτικής μετάβασης, η δημιουργία μιας ισχυρής κυβέρνησης για την εφαρμογή νεοφιλελεύθερων πολιτικών και η ολοκλήρωση του πολιτικού και οργανωτικού αφοπλισμού των επαναστατικών δυνάμεων της νεπαλέζικης κοινωνίας.
Στον αντίποδα αυτής της επιχείρησης, βρίσκεται μια συμμαχία αντιπολιτευομένων κομμάτων με επικεφαλής το ΚΚΝ(Μαοικό), μια μεγάλη ομάδα μελών και στελεχών των Μαοϊκών που αποσπάσθηκαν από το ενιαίο κόμμα, ύστερα από την στροφή της ηγεσίας Πρατσάντα-Μπαταράι. Η συμμαχία αυτή έχει καλέσει σε μποϋκοτάρισμα των εκλογών, οργάνωσε απεργίες και αποκλεισμούς και έχει διακηρύξει πως δεν θα αναγνωρίσει το αποτέλεσμα.
Δωδεκάμισι εκατομμύρια Νεπαλέζοι γράφτηκαν στους εκλογικούς καταλόγους, από τα δεκαέξι εκατομμύρια ψηφοφόρους, ως αποτέλεσμα όχι μόνο της κακής οργάνωσης των εκλογών αλλά και των αντιδράσεων σε πολλές περιοχές που ελέγχουν οι οπαδοί του ΚΚΝ(Μαοϊκού). Η κυβέρνηση έχει βγάλει τον στρατό στους δρόμους, για να εγγυηθεί την διεξαγωγή των εκλογών, αναφέρονται έφοδοι σε σπίτια μαοϊκών στελεχών και συλλήψεις ενώ, όσο πλησιάζει η Τρίτη, η αντιπαράθεση οξύνεται.
Οι εκλογές θα γίνουν και μένει να δούμε το αποτέλεσμά τους. Ανεξάρτητα από αυτό, όμως, αρκετοί είναι αυτοί που θεωρούν πως αυτές δεν θα μπορέσουν να δώσουν διέξοδο στις αντιθέσεις και πως η χώρα θα συνεχίζει να βρίσκεται για καιρό σε ένα σταυροδρόμι με πολλά ενδεχόμενα ανοικτά.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ο δυναμικός αγώνας των διοικητικών σε εξέλιξη

Ο μεγαλειώδης αγώνας που διεξάγουν οι διοικητικοί υπάλληλοι εδώ και δέκα εβδομάδες, αποτελεί μια ισχυρή απάντηση στην πολιτική που προωθεί η κυβέρνηση υπο τις επιταγές των Ευρωπαίων και Αμερικάνων ιμπεριαλιστών, η οποία, στα πλαισια του εργασιακού και κοινωνικού “μεσαίωνα” που θέλουν να επιβάλουν, προβλέπει και την απόλυση εργαζομένων στα ΑΕΙ-ΤΕΙ. Ο δυναμισμός και η μαζικότητα με την οποία συνεχίζουν την απεργία τους οι διοικητικοί, αντιστεκόμενοι στην εξαθλίωση και την επιλογή του ατομικού δρόμου, έρχονται σε σύγκρουση με την αντιλαϊκή πολιτική του συστήματος.
Ωστόσο, μια απεργία τέτοιας διάρκειας, η οποία έρχεται να ταράξει τη νηνεμία που υπήρχε σε επίπεδο κινήματος την προηγούμενη περίοδο, δε θα μπορούσε παρά να θεωρηθεί από το σύστημα ως απειλή. Γι’ αυτό το λόγο, η κυβέρνηση έχει ενεργοποιήσει όλους τους μηχανισμούς της, προκειμένου να τρομοκρατήσει τους απεργούς και να κάμψει την αγωνιστική τους διάθεση. Σημαντικό ρόλο σ’ αυτή την κατεύθυνση έρχονται να παίξουν οι ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες που, απ’ την πρώτη κιόλας στιγμή, λειτούργησαν ως ανάχωμα στον αγώνα. Με τη σειρά τους, πρυτάνεις και σύγκλητος, παρά τις αυταπάτες που καλλιέργησαν αρχικά στους εργαζόμενους, φορώντας το προσωπείο του “αλληλέγγυου”, γρήγορα αναθεώρησαν και κάλεσαν το διοικητικό προσωπικό να λήξει την απεργία του. Κομβικό σημείο, επίσης, αποτέλεσαν οι εκβιασμοί για ατομική αξιολόγηση, σύμφωνα με τη λογική του “διαίρει και βασίλευε”, αλλά και η απειλή να τεθούν σε αργία όσοι εργαζόμενοι αρνήθηκαν να απογραφούν και η παραπομπή τους σε πειθαρχικό συμβούλιο. Όλο αυτό το κλίμα φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής και τρομοκράτησης των απεργών ήρθε να κορυφωθεί με την πρόσφατη διαφυγή του υπουργείου Παιδείας στο δικαστήριο, το οποίο έκρινε παράνομη την απεργία σε ΕΚΠΑ και ΕΜΠ.
Παρ’ όλα αυτά, οι διοικητικοί υπάλληλοι δε φαίνεται να είναι διατεθειμένοι να υποκύψουν στις απειλές της κυβέρνησης. Αντίθετα, σε μια μαζικότατη Γ.Σ. που πραγματοποίησαν τη Δευτέρα 11/11, αποφάσισαν νέα πενθήμερη απεργία, με πρόταση της απεργιακής επιτροπής των εργαζομένων η οποία υπερψηφίστηκε. Έχει αξία, βέβαια, να αναφερθούν και οι υπόλοιπες προτάσεις που κατατέθηκαν, τόσο του ξεπουλημένου Δ.Σ. του Συλλόγου που πρότεινε πενθήμερη απεργία, αλλά με τις εκπαιδευτικές διαδικασίες να πραγματοποιούνται κανονικά, όσο και του ΠΑΜΕ που πρότεινε διήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες, καθώς “οι εξελίξεις τρέχουν και πρέπει οι εργαζόμενοι να είναι σε εγρήγορση”. Την ίδια ώρα, δηλαδή, που σύσσωμος ο κλάδος αποφασίζει νέα πενθήμερη απεργία, το ΠΑΜΕ και πάλι κινείται στην κατεύθυνση αποκλιμάκωσης του αγώνα, μάλλον γιατί “ούτε αυτος ο κλάδος τραβάει”. Επιπλέον, προτείνει άνοιγμα των σχολών με προσωπικο ασφαλείας, για να γινει εγγραφή των πρωτοετών!
Μόνο που η ίδια η πραγματικότητα δείχνει ότι ο κλάδος έχει μπει αποφασιστικά στον αγώνα και αντιπαρατίθεται στις δυναμεις που τον υπονομεύουν. Σε αυτή τη φάση, όμως, γίνεται αντιληπτή και μια νέα ανάγκη, με βάση και τις πρόσφατες εξελίξεις, δηλαδη την απόφαση του δικαστηρίου. Η ανάγκη σύγκρουσης των απεργών με την αστική νομιμότητα και δυναμικής περιφρούρησης του δικαιώματός τους στην απεργία, κατ’ επέκταση.
Ο αγώνας που διεξάγουν οι εργαζόμενοι, επίσης, χρειάζεται να συνδεθεί με τις υπόλοιπες εστίες αντίστασης του λαού, αλλά και με τον αγώνα που δίνουν απ’ την πλευρά τους οι φοιτητές, οι οποίοι, σε μια σειρά από σχολές, έχουν πάρει απόφαση κατάληψης. Είναι χρέος των τελευταίων να εμπλακούν ακόμη πιο δυναμικά στον αγώνα των διοικητικών και να τον κάνουν και δική τους υπόθεση, καθώς οι σημερινές απολύσεις είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τις διαγραφές φοιτητών και το κλείσιμο σχολών.
Το σύστημα, από τη μεριά του βέβαια, προσπαθώντας με πολλαπλούς τρόπους να ενεργοποιήσει τον κοινωνικό αυτοματισμό, έχει εξαπολύσει τις απειλές του χαμένου εξαμήνου και εξεταστικής, προκειμένου να στραφούν οι φοιτητές ενάντια στον αγώνα των διοικητικών. Απόλυτα εναρμονισμένη σε αυτή την κατεύθυνση, η κυβερνητική παράταξη της ΔΑΠ κάνει έκκληση για άνοιγμα των σχολών και μιλάει για “ομηρία διαρκείας στα πανεπιστήμια”. Οι φοιτητές, ωστόσο, θα πρέπει να έχουν ξεκάθαρο ότι το αν θα χαθεί το εξάμηνο ή όχι είναι προς διεκδίκηση του ίδιου του φοιτητικού κινήματος.
Οι απεργοί εργαζόμενοι έχουν χρέος να συνεχίσουν στην κατεύθυνση του αγώνα που έχουν χαράξει εδώ και δέκα εβδομάδες. Κόντρα στην τρομοκρατία και τις απειλές της κυβέρνησης, πρέπει να συνεχίσουν να υπερασπίζονται το αυτονόητο, το δικαίωμά τους στην εργασία. Με το μεγαλειώδη αυτό αγώνα τους και σε συμπόρευση με τους φοιτητές, αλλά και κάθε αλλο αγωνιζόμενο κομμάτι του λαού, καλούνται να δώσουν μια ουσιαστική απάντηση στη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική και να συγκροτήσουν ένα ευρύ μέτωπο λαικής αντίστασης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Να αντισταθούμε στην τρομοκρατία του «χαμένου εξαμήνου»! Πάλη ενάντια στο νόμο-πλαίσιο και τις κατευθύνσεις του!

Οργιάζει τον τελευταίο καιρό η «συζήτηση» για τον «κίνδυνο» να χαθούν εξάμηνο και εξεταστική, σαν αποτέλεσμα της πολύμηνης απεργίας των διοικητικών υπαλλήλων στο ΕΚΠΑ και το ΕΜΠ. Γαβγίζουν, όσο ποτέ άλλοτε, τα κυβερνητικά σκυλιά, μαζί με διάφορους ΔΑΠίτες και ΠΑΣΠίτες που έχουν πάρει σβάρνα τα κανάλια παριστάνοντας τους «αγανακτισμένους», για «την παιδεία που υπονομεύεται», «τους φοιτητές που βρίσκονται σε ομηρία» και «αυτούς που έρχονται από την επαρχία και αναγκάζονται να πληρώνουν νοίκια χωρίς λόγο». Σε πλήρη συγχορδία, υπουργείο, ΜΜΕ, μεγαλοκαθηγητές, πρυτάνεις, συμβούλιο ιδρύματος, καθεστωτικές δυνάμεις, παρά τις μεταξύ τους κόντρες (βλ. αντιπαραθέσεις συμβουλίου διοίκησης και Πελεγρίνη), με ένα στόμα μια φωνή, συμφωνούν στο ότι πρέπει «επιτέλους» οι σχολές να ανοίξουν, η απεργία να σπάσει, η ομαλότητα να επιστρέψει, αν θέλουμε να κάνουμε την οποιαδήποτε σκέψη για την πραγματοποίηση του εξαμήνου.
Γινόμαστε, με έναν τρόπο, στο ίδιο έργο θεατές, γιατί όλα αυτά δεν διαφέρουν και πολύ από όσα άκουγαν οι μαθητές ενόψει της απεργίας των καθηγητών τους. Η παλιά και δοκιμασμένη συνταγή της ανθρωποφαγίας και του «κοινωνικού αυτοματισμού» τίθεται για άλλη μια φορά σε εφαρμογή, με απώτερο σκοπό να εμποδίσει την είσοδο του φοιτητικού κινήματος στο προσκήνιο και να στήσει αναχώματα στη συγκρότηση κοινού μετώπου φοιτητών-εργαζομένων, ασκώντας παράλληλα πιέσεις και στους ίδιους τους απεργούς. Και είναι αλήθεια ότι η τρομοκρατία της κυβέρνησης για το «χαμένο εξάμηνο» έχει αρχίσει να πιάνει τόπο σε πολλούς φοιτητές και ειδικά σε αυτούς που τώρα μπαίνουν στο πρώτο έτος, χωρίς, όμως, κατ’ ανάγκη, να οδηγεί αυτό σε εχθρικές συμπεριφορές απέναντι στην απεργία αλλά περισσότερο σε προβληματισμό και ανησυχία για το τι μέλλει γενέσθαι.
Όπως και να χει, στο ερώτημα «ποιος καταστρέφει το μέλλον των παιδιών», ας μας επιτρέψουν οι θρηνούντες που κόπτονται για τα εξάμηνά μας, να έχουμε διαφορετική γνώμη. Γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά ποιοι είναι αυτοί που έχουν τσακίσει τις οικογένειες μας και έχουν κάνει αδύνατο για τους περισσότερους να μπορούν να σπουδάζουν, όπως ξέρουμε εξίσου καλά ποιοι θέλουν να πληρώνουμε δίδακτρα και βιβλία, να μην έχουμε σίτιση και στέγαση, να διαγραφόμαστε.
Πρέπει, πάνω απ’ όλα, να γίνει ξεκάθαρο ότι η όλη φιλολογία περί χαμένου εξαμήνου συνιστά έναν απροκάλυπτο πολιτικό εκβιασμό που απευθύνεται πρώτα και κύρια στην ίδια τη σπουδάζουσα νεολαία. Εκβιασμό που απορρέει από το νόμο-πλαίσιο και τις διατάξεις του, οι οποίες προβλέπουν ως διάρκεια τις 13 εβδομάδες, για να μπορεί να θεωρηθεί πως πραγματοποιήθηκε το εξάμηνο. Πάνω εκεί ακριβώς πατάνε και απειλούν τους φοιτητές, έχοντας πλέον περισσότερα βέλη στη φαρέτρα τους, σε σχέση με το παρελθόν. Αυτό επικαλέστηκε και η τελευταία σύγκλητος του ΕΚΠΑ, η οποία πήρε απόφαση να ανοίξουν οι σχολές.
Ως πτυχή του νόμου, οι 13 εβδομάδες ήταν ηλίου φαεινότερο, ευθύς εξαρχής, για το πού στοχεύει. Και πέρα από το ότι προσθέτει δεδομένα στην κατεύθυνση της εντατικοποίησης και του μαραθώνιου που πρέπει να διανύσει κάποιος μέχρι τη λήψη του πτυχίου, αυτό που αναδεικνύεται ως κυρίαρχο στο χαρακτήρα της, είναι ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί ανά πάσα στιγμή ως μοχλός καθυπόταξης και πειθάρχησης της νεολαίας. Πλέον, στα πλαίσια του Πανεπιστημίου του Μνημονίου, ενός χώρου πλήρως αποστειρωμένου από κάθε συλλογική και αγωνιστική διαδικασία, οι συνελεύσεις και οι καταλήψεις θα είναι λίγο-πολύ απαγορευμένες, για να μη χάνονται μαθήματα και «κινδυνεύσει το εξάμηνο». Οι φοιτητές θα πρέπει να προσπερνούν χίλια δυο εμπόδια για να μπορέσουν να εκφράσουν τις αγωνιστικές διαθέσεις τους, υπό τη μόνιμη αυτήν απειλή και με το καθηγητικό κατεστημένο να τρίβει τα χέρια του για τις κάθε λογής δυνατότητες επιβολής και αυθαιρεσίας που του προσφέρονται.
Το γεγονός, λοιπόν, ότι σχεδόν ποτέ στο παρελθόν δεν είχαμε απώλεια εξαμήνου, είναι κάτι που οφείλουμε να το γνωρίζουμε, αλλά δεν πρέπει να λειτουργεί εφησυχαστικά. Άλλωστε, το ίδιο το φοιτητικό κίνημα, που αγωνιζόταν για σπουδές-δουλειά-ελευθερίες, ήταν που μεταξύ άλλων εγγυήθηκε και αυτό το ζήτημα. Με αυτόν τον τρόπο οφείλει να τίθεται και σήμερα, δηλαδή, ως στόχος προς διεκδίκηση και πάλη, κόντρα στις απειλές και τους εκβιασμούς. Χωρίς να μπαίνουμε στη λογική της «γνώσης που θα πάρουμε», αλλά απαιτώντας σπουδές με ανθρώπινους ρυθμούς και εξέταση στην ύλη που έχουμε διδαχθεί.
Είναι φανερό ότι η αντίσταση στην τρομοκρατία του εξαμήνου πρέπει να γίνει για τη σπουδάζουσα νεολαία ζήτημα συνολικής αντίθεσης στο νόμο-πλαίσιο. Να μην αποδεχτούμε σαν κάτι το αντικειμενικό τις 13 εβδομάδες. Οι μεθοδεύσεις της κυβέρνησης και του υπουργείου μπορούν και πρέπει να πάρουν απάντηση!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η αλλυλεγγύη ισχυρό όπλο στα χέρια των εργαζομένων! Μια νίκη για τους εργολαβικούς υπαλλήλους των εστιών του ΕΚΠΑ!

Τον τελευταίο καιρό, οι εργολαβικοί υπάλληλοι του εστιατορίου της Α’ ΦΕΠΑ (Φοιτητική Εστία Πανεπιστημιούπολης), που απασχολούνται από την εργολαβική εταιρεία National Services, με ανάθεση και χρηματοδότηση από την ΙΝΕΔΙΒΙΜ (Ινστιτούτο Νεολαίας και Δια Βίου Μάθησης), είχαν βρεθεί αντιμέτωποι με φοβερές πιέσεις να υπογράψουν την απόλυσή τους. Την ίδια στιγμή, δεν είχαν πληρωθεί καθόλου για το διάστημα της απεργίας των εργαζομένων, όταν δηλαδή το εστιατόριο δεν λειτούργησε.
Την Πέμπτη 31/10, ο εργολάβος, ερχόμενος από την Πάτρα, κάλεσε τους εργαζόμενους στα γραφεία της ΙΝΕΔΙΒΙΜ, για να τους παραδώσει τα χαρτιά της απόλυσης. Η απάντηση ήταν άμεση και πραγματοποιήθηκε μαζική κινητοποίηση από τους εργολαβικούς υπαλλήλους, μαζί με αγωνιζόμενους φοιτητές και τους απεργούς διοικητικούς υπαλλήλους του ΕΚΠΑ. Οι εργαζόμενοι στο ΕΚΠΑ για καιρό είχαν αναμειχθεί με το ζήτημα υπεράσπισης των δικαιωμάτων των εργολαβικών. Είχαν μάλιστα καταθέσει και αντίστοιχο ψήφισμα στη γενική τους συνέλευση.
Έτσι, μαζικά, διεκδίκησαν να δουν τα χαρτιά της απόλυσης, στα οποία αναγραφόταν άλλος τόπος εργασίας, ακόμα και άλλο όνομα ενώ η υπογραφή ήταν έτοιμη! Ο εργολάβος έντρομος παρέπεμψε τους εργαζόμενους σε υπεύθυνο της ΙΝΕΔΙΒΙΜ, ο οποίος απαιτούσε να αποσυρθούν οι αλληλέγγυοι από το χώρο, κάτι το οποίο δεν έγινε, στη βάση της συλλογικής διεκδίκησης. Τελικά, οι απολύσεις πάρθηκαν πίσω για όλους τους εργαζόμενους ενώ ταυτόχρονα πληρώθηκαν και οι χρωστούμενοι μισθοί.
Οι εργαζόμενοι του ΕΚΠΑ, δυναμωμένοι και από το δικό τους διαρκή αγώνα, μαχητικά στάθηκαν στο πλευρό των εργολαβικών υπαλλήλων. Είναι ξεκάθαρο πως αυτή η νίκη επιτεύχθηκε τόσο στη βάση της αλληλεγγύης από άλλα αγωνιζόμενα κομμάτια, όσο και στη βάση της αντιπαράθεσης με συγκεκριμένη στόχευση. Πρόταγμα, δηλαδή, αποτέλεσε η αντίσταση για τις αναγκαίες διεκδικήσεις των εργαζομένων, ενάντια στις απολύσεις και με την απαίτηση των μισθών τους. Από μια τέτοια μικρή νίκη μπορούμε να βγάλουμε αρκετά χρήσιμα συμπεράσματα για το πώς, όταν ένας δυναμικός αγώνας, όπως αυτός των εργαζομένων του ΕΚΠΑ, εξελίσσεται, η αντίσταση απλώνει και αλλού. Έφτασε, λοιπόν, και εκεί όπου η απεργία είναι αδύνατη, στην πιο μαύρη, ανασφάλιστη και απλήρωτη εργασία, στο συγχρονο δουλεμπόριο των εργολαβιών. Έτσι, ο αγώνας πολλών εργαζόμενων κομματιών δυναμώνει, συγκρούεται μαχητικά με εργοδότες αλλά και με το κράτος και την αντιλαϊκή πολιτική, δικαιώνεται και μπορεί να πετύχει νίκες.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η ΚΟΚΑ ΚΟΛΑ επαναλαμβάνεται σαν κακόγουστη φάρσα... αλλά οι απεργοί θα νικήσουν!

Μέρες του ’87 ζουν οι εργαζόμενοι της Κόκα Κόλα 3Ε, τότε που η πολυεθνική απέλυε 16 απ’ αυτούς, για να πάρει ως απάντηση μια νικηφόρα απεργία 114 ημερών. «Η παράδοσή μας μάς επιτρέπει και μάς επιβάλλει να νικήσουμε» λένε οι σημερινοί εργαζόμενοι, έχοντας διανύσει ενάμιση μήνα απεργιακών κινητοποιήσεων από τη μέρα που η εταιρεία απέλυσε 33 συναδέλφους τους, με τη συντριπτική πλειοψηφία να αποτελούν μέλη του σωματείου, μη εξαιρουμένης της διοίκησής του φυσικά. Όπως μας είπε ο (απολυμένος) πρόεδρος του Σωματείου Εργατοϋπαλλήλων ΚΟΚΑ ΚΟΛΑ 3Ε Θεσσαλονίκης «όλα ξεκίνησαν γιατί δε δεχτήκαμε τη ‘δελεαστική’ πρόταση της εταιρείας να γίνουμε αφεντικά του εαυτού μας και από οδηγοί-υπάλληλοι να μετατραπούμε σε εργολάβους-συνεργάτες της εταιρείας, χωρίς συμβάσεις εργασίας και με το κόστος της συντήρησης του δικτύου διανομής αποκλειστικά στις πλάτες μας». Κοντά στο νου κι η γνώση όμως, αφού τα νέα από την Αθήνα, όπου εφαρμόστηκε το πείραμα, έφεραν μόνο άρωμα ανεργίας ως διάδοχη κατάσταση.
Οι απολύσεις, βέβαια, δεν ήρθαν σαν κεραυνός εν αιθρία αλλά ακολουθούν το κλείσιμο της παραγωγικής δραστηριότητας της εταιρείας στη Θεσσαλονίκη και τη μεταφορά της στη Βουλγαρία, μεθόδευση που συντελείται τα τελευταία χρόνια με μεγάλο αριθμό απολύσεων (από 4000 εργαζόμενους πανελλαδικά φτάσαμε περίπου στους 1500 και έπεται πτωτική συνέχεια). Οι επιλογές αυτές στοχεύουν στην αποκόμιση ακόμα μεγαλύτερων κερδών για τον όμιλο, με την εκμετάλλευση του φτηνότερου εργατικού δυναμικού που προσφέρουν οι βαλκανικές χώρες, υπό την ευγενική χορηγία όλου του οπλοστασίου της ευρωπαϊκής και εγχώριας νομοθεσίας, για την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και την ακόμα πιο ελεύθερη δυνατότητα απόλυσης εργαζομένων.
Για την ιστορία, να αναφέρουμε ότι, ήδη από τη στιγμή της εμφάνισής της στη χώρα μας, η εταιρεία έχει αποδυθεί σε μια σταθερή αντισυνδικαλιστική πρακτική που στοχεύει στην εξάλειψη των συνδικάτων από τους χώρους δουλειάς και που κορυφώνεται τώρα με μια σωρεία διώξεων και προσπαθειών κάμψης του αγωνιστικού φρονήματος των απεργών. Μετά τις αλλεπάλληλες προσφυγές της στη δικαιοσύνη για την κήρυξη της απεργίας ως παράνομης και καταχρηστικής, μετά την κατάθεση αγωγής με την οποία ζητά συνολικά 5,5 εκατομμύρια ευρώ για ηθική βλάβη (ή 250.000 ευρώ απ’ τον καθένα από τους 22 συνδικαλιστές!), μετά τις προσπάθειες εκφοβισμού με «εξώδικες διαμαρτυρίες-προσκλήσεις», προχώρησε τώρα, μέσω του επικεφαλής της εταιρείας ιδιωτικής ασφάλειας (security), σε μήνυση εναντίον δύο απολυμένων απεργών μελών του σωματείου, με ψευδείς και ανυπόστατες κατηγορίες, την οποία ακολούθησε η σύλληψή τους τη νύχτα της 13ης Νοεμβρίου μέσα από τα σπίτια τους, την ώρα που κοιμούνταν με τις οικογένειες τους!
«Δεν τρομοκρατούμαστε παρά την ποινικοποίηση του αγώνα μας, παρά τις προσπάθειες διάσπασης και αποδυνάμωσης της μαζικής μας αντίστασης» δηλώνουν περήφανα οι απεργοί εργαζόμενοι ακόμα και μέσα από τα δικαστήρια που κάθε τόσο η εργοδοσία τους σέρνει. «Η αλληλεγγύη που εκφράζει ολοένα και πιο έντονα ο κόσμος για το δίκαιο αγώνα μας, είτε με το μποϋκοτάζ προϊόντων της εταιρείας είτε ακόμα και με το γιουχάρισμα των απεργοσπαστικών μηχανισμών, μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε πιο σίγουροι για τη νίκη». Την ίδια στιγμή, εργαζόμενοι του κλάδου των Εμφιαλωμένων Ποτών δείχνουν έμπρακτα τη στήριξή τους, συμμετέχοντας σε απεργίες και στάσεις εργασίας ενώ ψηφίσματα αλληλεγγύης καταφθάνουν διαρκώς από Ομοσπονδίες και σωματεία από Κύπρο, Τουρκία, Ισπανία, Πορτογαλία, Γερμανία και άλλες χώρες.
Οι απεργοί εργαζόμενοι της Κόκα Κόλα 3Ε πιστεύουν ότι ο συλλογικός και αποφασιστικός αγώνας τους για δουλειά -που σημειωτέον, άοκνα και με ευφάνταστους τρόπους προπαγανδίζεται σε ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα- μπορεί όχι μόνο να κερδίσει το στόχο του, που είναι η επαναπρόσληψη των απολυμένων και η λειτουργία της παραγωγικής μονάδας στη Θεσσαλονίκη, αλλά και να καταδειχθεί σ’ όλους εκείνους που αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα ως η μόνη απάντηση απέναντι σε μια επίθεση που κλιμακώνεται και αμφισβητεί το ίδιο το δικαίωμα στη ζωή.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΟΙ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ Νίκη στο δίκαιο αγώνα των καθαριστριών!

Σε κινητοποιήσεις βρίσκονται εδώ και ένα μήνα οι απολυμένες καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών με συνεχείς συγκεντρώσεις στο υπουργείο και τη Βουλή. Οι 595 καθαρίστριες είναι σε διαθεσιμότητα από τις 18 Σεπτέμβρη, ύστερα από Κοινή Υπουργική Απόφαση των Στουρνάρα και Μητσοτάκη με την οποία καταργούνται και οι 595 οργανικές και προσωρινές θέσεις στην καθαριότητα, καλυμμένες και κενές. Πρόκειται για αορίστου χρόνου εργαζόμενες τετράωρης απασχόλησης που δούλευαν στο υπουργείο, σε εφορίες, σε τελωνεία και στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους.
Στις 16 Οκτώβρη, στην πανελλαδική τους κινητοποίηση, συγκεντρώθηκαν το πρωί στο υπουργείο Οικονομικών και πορεύτηκαν προς το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, με νέα συγκέντρωση το απόγευμα που κράτησε μέχρι αργά τη νύχτα. Από τότε έδειξαν την αποφασιστικότητά τους να αγωνιστούν για το δικαίωμα στη δουλειά, έχοντας καθαρό ότι το ενδεχόμενο να "μετακινηθούν στις υπηρεσίες καθαριότητας άλλων υπουργείων" δεν ήταν παρά φούμαρα των στελεχών της κυβέρνησης που προσπάθησαν να τις αποτρέψουν από τη συνέχιση των κινητοποιήσεων. Άλλωστε, οι προθέσεις του υπουργείου για εργολαβοποίηση της καθαριότητας είχαν ήδη εκφραστεί με υπομνήματα προς τις διευθύνσεις των υπηρεσιών σε όλη την Ελλάδα που τους ζητούσαν να κάνουν "έρευνα αγοράς" για ιδιωτικά συνεργεία καθαρισμού. Καλώντας σε συμπαράσταση εργαζόμενους και ανέργους, οι καθαρίστριες ξεκαθάρισαν ότι δεν θα χαρίσουν τη δουλειά τους και ότι θα βρίσκονται κάθε μέρα έξω από το υπουργείο μέχρι να ανακληθούν οι απολύσεις.
Την Τρίτη 5 Νοέμβρη, μια μέρα πριν τη γενική απεργία, οι καθαρίστριες ήρθαν αντιμέτωπες με τα ΜΑΤ έξω από το υπουργείο Οικονομικών, την ίδια ώρα που οι υπάλληλοι της τρόικας έφευγαν από μυστική έξοδο με συνοδεία, προκειμένου να αποφύγουν τις αποδοκιμασίες. Πέρασαν το βράδυ εκεί, για να αποκλείσουν ξανά δύο εισόδους την επομένη από νωρίς το πρωί και να συμμετάσχουν στην απεργιακή συγκέντρωση μαζί με απολυμένες από όλη την Ελλάδα. Το μπλοκ τους, μαζικό και μαχητικό με παλμό, κέρδισε τις επευφημίες και τα χειροκροτήματα των υπόλοιπων διαδηλωτών. Οι συγκεντρώσεις τους δεν σταμάτησαν τις επόμενες μέρες, με το Σάββατο 9 Νοέμβρη να βρίσκονται στην πλαϊνή είσοδο της Βουλής.
Την Τρίτη 12 Νοέμβρη ήταν προγραμματισμένη η συνάντηση του Στουρνάρα με τους υπαλλήλους της τρόικα. Οι καθαρίστριες ήταν για μια ακόμα μέρα συγκεντρωμένες έξω από το υπουργείο φωνάζοντας συνθήματα, ενώ τα στελέχη του υπουργείου και της τρόικα έμπαιναν στα κρυφά με σκοπό να αποφύγουν τη συνάντηση. Κατά την έξοδο των τροϊκανών, τα παρατεταγμένα ΜΑΤ επιτέθηκαν στις απολυμένες τραυματίζοντας μια γυναίκα στο χέρι. Η βία όμως δεν μπορεί να κρύψει την αγανάκτηση των απολυμένων καθαριστριών από τις οποίες η κυβέρνηση στερεί ακόμα και τα 400 ευρώ που κέρδιζαν με τη σκούπα στο χέρι.
Οι απολυμένες -προς το παρόν- καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών αποδεικνύουν ότι η πολιτική της τρόικα και της κυβέρνησης που οδηγεί εκατομμύρια στην εξαθλίωση δεν θα προχωρήσει δίχως αντιστάσεις. Η αποφασιστικότητα και η καθαρή τους στάση με καθημερινές κινητοποιήσεις και συγκεντρώσεις μέχρι τη δικαίωση και την επαναπρόσληψή τους, αναδεικνύουν τις δυνατότητες που έχουν οι εργαζόμενοι όταν αποφασίζουν να αγωνιστούν για τα δικαιώματά τους. Το κάλεσμά τους προς άλλους εργαζόμενους, διαθέσιμους, απολυμένους και άνεργους για συμπαράσταση, αλλά και κοινό αγώνα αποκαλύπτει την ίδια αναγκαιότητα που έχει φανεί σε κινητοποιήσεις πολλών ακόμα κλάδων και ομάδων εργαζόμενων: τη συμπόρευση των επιμέρους εστιών σε ένα Μέτωπο Αντίστασης που θα δίνει με μαζικούς όρους τη μάχη απέναντι στην επίθεση του συστήματος, θα πετυχαίνει νίκες που θα βελτιώνουν τους όρους δουλειάς και ζωής των εργαζόμενων και του λαού και θα οικοδομεί όρους ανατροπής των συσχετισμών υπέρ του εργατικού και λαϊκού κινήματος.
• Νίκη στο δίκαιο αγώνα των καθαριστριών!
• Καμία απόλυση! Άμεση επαναπρόσληψή τους στη δουλειά!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Το χάσμα λαού-ιμπεριαλισμού δεν γεφυρώνεται! Μαζικός αγώνας κόντρα στις αντιδραστικές λύσεις που το σύστημα ετοιμάζει

Σε φάση συσσώρευσης και ανακύκλωσης των αδιεξόδων του βρίσκεται το πολιτικό σύστημα, που δείχνει και πάλι να πιάνει τα όρια του, να εξαντλεί τις αντοχές του, στην χωρίς τέλος κούρσα λεηλασίας της χώρας και συντριβής των εργατικών-λαϊκών δικαιωμάτων και κατακτήσεων. Αυτό είναι το κύριο ζήτημα πίσω από τη δημόσια συζήτηση για το «χάσμα» κυβέρνησης-τρόικας και όλες τις σχετικές αναβολές και «καθυστερήσεις» στην ανακοίνωση των νέων μέτρων όσον αφορά τη συνέχιση του «προγράμματος».
-Οι ιμπεριαλιστές απαιτούν την χωρίς ανάσα συνέχιση της βάρβαρης επίθεσης. Χιλιάδες απολύσεις, διαθεσιμότητες, διάλυση σε ό,τι απέμεινε σε δωρεάν υγεία και παιδεία, μαζικές κατασχέσεις σπιτιών με απελευθέρωση των πλειστηριασμών, ακόμα πιο βαθύ φορολογικό μαχαίρι στο λαό και τα μικρομεσαία στρώματα που θα αποτυπωθεί στον προϋπολογισμό και στο νόμο για τα ακίνητα, κλείσιμο ουσιαστικά για ΕΛΒΟ, ΛΑΡΚΟ, ΕΑΣ, είναι τα ζητούμενα για το αμέσως επόμενο διάστημα.
- Το κυβερνητικό κέντρο Σαμαρά-Βενιζέλου, με τις κατασκευές για το «πρωτογενές πλεόνασμα» και τις λοιπές… «επιτυχίες», επιχειρεί να ανταποκριθεί στους απαιτούμενους από την τρόικα καταιγιστικούς ρυθμούς της επίθεσης αλλά, όπως φαίνεται από τις μαζικές διαμαρτυρίες εντός της ΝΔ και την προϊούσα διάλυση του ΠΑΣΟΚ, δεν διαθέτει την απαιτούμενη συνοχή και συγκρότηση για να τα καταφέρει. Οι διαμαρτυρίες αυτές και η οριακή κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ δεν αντανακλούν τίποτε άλλο παρά τους φόβους από τη λαϊκή αγανάχτηση που, αν και «ασύνταχτη», είναι διάχυτη και εκρηκτική ενώ ταυτόχρονα είναι φανερό ότι με τα νέα μέτρα θα κοπούν και τα τελευταία ίχνη δεσμών των δύο αυτών κομμάτων με τα πάλαι ποτέ μικρομεσαία στρώματα. Το ερώτημα της «επόμενης ημέρας» (που είναι πια πολύ κοντά), από πολιτική άποψη, γίνεται πια εξαιρετικά δραματικό και για τα δύο αυτά κόμματα του συστήματος. Αυτή είναι και η μόνη πραγματική πολιτική διάσταση που απηχείται στις ντόπιες ενστάσεις που επιζητούν «κατανόηση» και βοήθειες από τους προστάτες τους.
-Ωστόσο η τρόικα, δηλαδή οι ιμπεριαλιστές, δεν δείχνουν και δεν θα δείξουν καμιά «κατανόηση» απέναντι στους υποτελείς τους. Συνεχίζουν και θα συνεχίσουν να απαιτούν σαρωτικούς ρυθμούς στην επίθεση, τους οποίους έχουν και τους όρους να τους επιβάλλουν, όταν «απέναντί» τους έχουν την «διαπραγμάτευση» του Σαμαρά ή σε μια επόμενη φάση τις -ολοένα περισσότερο προσαρμοζόμενες στην κυριαρχία τους- «απαιτήσεις Τσίπρα». Προφανώς, οι ιμπεριαλιστές μετρούν με τα δικά τους μέτρα το «μέγεθος Ελλάδα», στο φόντο μιας οξυνόμενης και παρατεινόμενης παγκόσμιας κρίσης. Έχουν κάνει τους λογαριασμούς τους –οικονομικούς και πολιτικούς- και έχουν αποφασίσει να διαρπάξουν τον πλούτο της χώρας και να την καταβυθίσουν εργασιακά και κοινωνικά χωρίς ορατό όριο, όσο δεν προκύπτουν άλλα ανησυχητικά για αυτούς κινηματικά και πολιτικά μεγέθη στη χώρα ή στην περιοχή.

Ο ιστορικός αστικός «ρεαλισμός»
Εξάλλου, σε αυτή τη στρατηγική της καταστροφής -που εμπλέκεται και αλληλοτροφοδοτείται με τους κρίσιμους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς τους στην περιοχή- είναι, έστω και με «βαριά καρδιά», σύμφωνα και τα ντόπια μεγάλα τζάκια. Μπορεί, σε προηγούμενα χρόνια, να ήλπιζαν σε… άλλα μεγαλεία και ρόλους στα Βαλκάνια, στη Μ. Ανατολή και όπου αλλού. ‘Η έστω να περίμεναν πως εντός της χώρας θα συνεχίσουν τα «μεγάλα έργα» και τα κάθε λογής «μεγάλα πακέτα και δάνεια», ώστε να θησαυρίζουν με αμείωτους ρυθμούς οι μεταπράτες, οι κομπραδόροι και οι μεγαλομιζαδόροι-εθνικοί εργολάβοι! Όμως, το ερώτημα για όλους αυτούς που συνιστούν σήμερα την άρχουσα τάξη της χώρας, είναι πολύ απλό: Μπορούν να κάνουν αλλιώς από το να συμμορφωθούν ελπίζοντας στη διάσωση τους; Έχουν οικονομικούς, πολιτικούς, στρατιωτικούς (λέμε τώρα…) όρους, για να αναπτύξουν και να διεκδικήσουν άλλη υπόσταση και ρόλο στο πόλεμο όλων εναντίον όλων που εξελίσσεται στα πλαίσια της κρίσης; Επειδή, λοιπόν, καλύτερα από όλους οι ίδιοι γνωρίζουν πού βασίζονται οι τράπεζες «τους», ποια είναι και πού στηρίζεται η «παραγωγή τους», ποιος δίνει δουλειές και ελέγχει τον εμπορικό «στόλο τους», από ποιες ταξιδιωτικές οδηγίες μπορεί να τιναχτεί στον αέρα η «βιομηχανία του τουρισμού τους», ποιος ελέγχει το (νατοϊκό) στρατό «τους», τα σύνορα και τα ενδεχόμενα «θερμών επεισοδίων» μέσα και γύρω από τη χώρα, και πολλά άλλα, στο παραπάνω ρητορικό ερώτημα απαντούν με τον «ιστορικό ρεαλισμό» της υποτέλειας που χαρακτηρίζει την τάξη τους: Τα συμφέροντα μας είναι αναπόσπαστο κομμάτι των επιδιώξεων των ιμπεριαλιστών της Δύσης. Σε αυτούς ανήκουμε, στο δικό τους πλαίσιο πορευόμαστε, «βλέποντας και κάνοντας». Αυτό σημαίνει πως, ειδικά στις παρούσες εκρηκτικές συνθήκες, ο «εχθρός λαός» μόνο να «πατάσσεται» επιτρέπεται.
Η άλλη εκδοχή, του ΣΥΡΙΖΑ, να χρησιμοποιηθεί δηλαδή ο λαός ως «διαπραγματευτικό χαρτί», για να κερδηθούν αμβλύνσεις από τους ιμπεριαλιστές, είναι προφανώς και εύλογα εκτός συζήτησης για μια τέτοια τάξη. Αυτό βασικά «διευκρίνισε» ο Σαμαράς στον Τσίπρα -αλλά και προς κάθε κατεύθυνση εντός του συστήματος- στην πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή. Είναι, βέβαια, ένα άλλο ζήτημα, αν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ όντως διακατέχεται από τέτοιες «αφέλειες» ή αυτές είναι το τελευταίο που της έχει μείνει, για να εμφανίζει στο σχέδιο της και «έναν κάποιο ρόλο» για το λαό…

Μπροστά σε νέες επεμβάσεις στο πολιτικό σύστημα
Με βάση όλα αυτά, έχει περάσει πια ο καιρός που η αναπαραγωγή και η ανανέωση του αστικού πολιτικού σκηνικού και οι κυβερνητικές λύσεις γίνονταν με ένα σχετικά ομαλό κοινοβουλευτικό τρόπο. Στην περίπτωση της κυβέρνησης Παπαδήμου, ζήσαμε μια ανοιχτή έξωθεν παρέμβαση, για να «φυτευτεί» ένας πρωθυπουργός και να δοθεί συνέχεια στην επίθεση. Αυτή η συνέχεια της επίθεσης είναι η «ομαλότητα» ενώ «ανωμαλία» είναι η καθυστέρηση της, η ανακοπή της. Μέτρα προς την ίδια κατεύθυνση πάρθηκαν και με την «υπηρεσιακή» κυβέρνηση Πικραμένου, για να αντιμετωπιστεί το ενδεχόμενο μιας παρόμοιας «ανωμαλίας».
Τώρα, σε όλους τους τόνους, μέσω της τρόικας, οι ιμπεριαλιστές ξεκαθαρίζουν και πάλι πως, πάνω από όλα, πρέπει να συνεχιστεί κλιμακούμενη η ίδια πολιτική και αυτό είναι η βάση πάνω στην οποία θα πρέπει να διαμορφωθούν οι πολιτικές λύσεις. Αναζητούν δηλαδή την ανανέωση-διεύρυνση της κυβερνητικής πλειοψηφίας εντός της παρούσας Βουλής -μιας και οι εκλογές περισσότερο θα περιπλέξουν μάλλον τα ζητήματα για το σύστημα- και με κάθε πιθανό συνδυασμό! Οι παρεμβάσεις από τη Die Welt ως την Μπακογιάννη είναι αρκετά ωμές και λειτουργούν καταρχήν ως εκβιασμός προς τον Σαμαρά αλλά δεν είναι μόνο εκβιασμός! Από την άλλη, και όπως ήδη αναφέραμε, οι κυβερνητικές ενστάσεις απηχούν ένα πραγματικό πρόβλημα των δύο κυβερνητικών κομμάτων, σχετικά με το αν μπορούν πράγματι να περάσουν όλα τα απαιτούμενα μέτρα. Πρόβλημα που ήδη εκφράστηκε ανοιχτά με την εκ νέου ελάττωση της κυβερνητικής πλειοψηφίας και τους τριγμούς που επανήλθαν μετά την συζήτηση για την πρόταση μομφής. Και βέβαια τα κυβερνητικά κόμματα γνωρίζουν πως, σε λίγους μήνες, έχουν να αντιμετωπίσουν τις διπλές εκλογές για τις οποίες έχουν κάθε λόγο να ανησυχούν πολύ σοβαρά.
Μια ιδιαίτερη παράμετρος του αδιεξόδου είναι η ίδια η Χ.Α., με την οποία το σύστημα αντιμετωπίζει μια οξεία αντίφαση: Ενώ πρόκειται για σπλάχνο από τα (μαύρα) σπλάχνα του, ενώ πρόκειται για μόρφωμα πρόθυμο να αναλάβει τις πιο βρώμικες και εγκληματικές δουλειές στην υπηρεσία του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου, ενώ αυτή καθεαυτή η εκλογική της ανάδειξη αποτελεί μια επιτυχία του συστήματος, όπως φαίνεται, δεν μπορεί άμεσα να χρησιμοποιηθεί για τις επείγουσες «κοινοβουλευτικές» του (συστήματος) ανάγκες. Η επιχείρηση ελέγχου της και «αναμόρφωσής» της που βρίσκεται σε εξέλιξη αυτή την αντίφαση επιδιώκει να αντιμετωπίσει και ίσως η διπλή δολοφονία στο Ν. Ηράκλειο, εκτός από τις άλλες στοχεύσεις της, ενάντια στο λαό και στο κίνημα, να θέλει να υπηρετήσει την επιτάχυνση της διαδικασίας αυτής.

Η δύναμη που «λείπει»
Όλες οι περιπλοκές, τα αδιέξοδα και οι ανησυχίες που αντιμετωπίζει το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης, προωθώντας τη βάρβαρη επίθεσή του, έχουν ως βασική τους αιτία έναν παράγοντα ο οποίος «λείπει» από το προσκήνιο των εξελίξεων: το λαό και τη δύναμη των αγώνων του! Αυτός είναι που βρίσκεται αντικειμενικά απέναντι στην πολιτική τους, αυτόν και τα δικαιώματα του στοχεύουν, αλλά επίσης τη δύναμη των δικών του μαζικών αντιστάσεων φοβούνται, μετράνε και σπεύδουν να προλάβουν με κάθε τρόπο!
Ενόψει των δικών του ξεσηκωμών και αντιστάσεων, κατασκευάζουν τη θεωρία των δύο άκρων, νομοθετούν πως «απαγορεύεται» να αγωνίζεσαι ενάντια σε ΝΑΤΟ, ΕΕ και την πολιτική τους. Όπου βρεθεί και όπου σταθεί ο Σαμαράς, καταγγέλλει το «πεζοδρόμιο» και την «ανομία» των λαϊκών αγώνων. Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ ολοφάνερα σήμερα οι κινητοποιήσεις και οι αγώνες λαού και νεολαίας βρίσκονται πολύ κάτω από το επίπεδο που απαιτεί η επίθεση. Οι εργαζόμενες μάζες και η νεολαία δεν έχουν συγκροτηθεί πολιτικά, ιδεολογικά και οργανωτικά στη βάση της ταξικής αναμέτρησης που ήδη εξελίσσεται.
Αυτή η «έμμεση ομολογία» του συστήματος για τη μεγάλη δύναμη που κρύβει ο λαός και η πάλη του, είναι μια ακόμα διάψευση και αιτία απόρριψης της γραμμής της συμμόρφωσης, της υποταγής και της μη πάλης που, με πολλούς τρόπους και μορφές, καλλιεργεί και προωθεί στο λαό και στη νεολαία η καθεστωτική-ρεφορμιστική Αριστερά των ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ. Εξάλλου, όσο λείπει από την ταξική πάλη η μαζική λαϊκή αντίσταση, όσο καθυστερεί η συγκρότηση της εργατικής τάξης, του λαού και της νεολαίας σε μαχόμενη δύναμη, το σύστημα θα καταφέρνει να αντιμετωπίζει τα προβλήματά του, να επιβάλλει ολοένα και πιο πλατιά τη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής, να διαμορφώνει πολιτικές λύσεις διαχείρισης που διαρκώς θα κινούνται σε πιο αντιδραστική κατεύθυνση. Και βέβαια, θα προχωράει η επίθεση, η ισοπέδωση των στοιχειωδών δικαιωμάτων των μαζών, η δραματική επιδείνωση των όρων ζωής τους.
Αυτό που «λείπει» πρέπει να «υπάρξει»! Η διέξοδος βρίσκεται στο μαζικό αγώνα, στον ξεσηκωμό, στην οικοδόμηση εστιών αντίστασης παντού. Τα 40χρονα της εξέγερσης του Νοέμβρη μόνο με αυτή τη γραμμή μπορούν να τιμηθούν και να γιορταστούν!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

40 χρόνια μετά Πώς οδηγηθήκαμε στη χούντα και τα διδάγματα της εξέγερσης

Κυκλοφορεί από σήμερα

Συμπληρώνονται φέτος 40 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Μια εξέγερση που άφησε σημαντική παρακαταθήκη στο κίνημα του λαού και της νεολαίας. Πώς όμως φτάσαμε στη χούντα; Ποιοι παράγοντες, εσωτερικοί και διεθνείς, διαμόρφωσαν το πλαίσιο όπου εξελίχθηκαν μερικές από τις πιο σκοτεινές σελίδες της νεότερης ιστορίας; Τι ήταν το Πολυτεχνείο και τι διδάγματα προσφέρει στους σημερινούς αγώνες του λαού μας; Μια αναδρομή στα γεγονότα θα διαφωτίσει πλευρές που αποκρύπτονται, διαστρεβλώνονται και συκοφαντούνται όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια.
Η δικτατορία δεν έπεσε από τον ουρανό. Τα γεγονότα που οδήγησαν στο πραξικόπημα πάνε μερικά χρόνια πίσω, μετά την ήττα του ΔΣΕ το 1949 και την επικράτηση των Άγγλων και Αμερικάνων ιμπεριαλιστών. Μια περίοδος ασφυκτικής αμερικανοκρατίας, διώξεων και άγριας καταστολής ξεκινά. Τα ξερονήσια γεμίζουν αγωνιστές, το πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων εκδίδεται, απαραίτητο έγγραφο για να εργαστεί ή να σπουδάσει κανείς μέχρι το 1960. Ο Τρούμαν, οι διάδοχοί του και αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες (CIA) καθορίζουν το πολιτικό σκηνικό της χώρας, ανεβοκατεβάζοντας κυβερνήσεις, διορίζοντας υπουργούς, ελέγχοντας το στρατό και τις δικαστικές αρχές.
Το 1952 καταδικάζεται και εκτελείται ο Νίκος Μπελογιάννης, με την κατηγορία του κομμουνιστή και του Σοβιετικού πράκτορα κατασκοπείας, μέσα από μια δίκη- παρωδία. Την ίδια περίοδο, η κατάσταση στην Αριστερα είναι κρίσιμη.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Τα «δύο άκρα», το εξής ένα

Για τη δολοφονία των μελών της Χρυσής Αυγής
Η εν ψυχρώ δολοφονία δύο μελών της Χρυσής Αυγής και ο βαρύτατος τραυματισμός ενός τρίτου είχε, όπως είναι φυσικό, συγκλονιστική επίδραση στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Ταυτόχρονα γέννησε σειρά ερωτημάτων τόσο σε σχέση με το ποιες δυνάμεις αποφάσισαν να προχωρήσουν σε μια τέτοια αιματηρή ενέργεια όσο και για το πού στοχεύουν.
Διατυπώθηκε σειρά απόψεων και ερμηνειών από διάφορες πλευρές και οι οποίες μπορούν να συνοψισθούν σε δύο βασικές εκδοχές. Η μια αποδίδει το έγκλημα σε κύκλους που συνδέονται με το σύστημα (εντός ή και εκτός Ελλάδας) και η άλλη το αποδίδει σε ομάδα του λεγόμενου «αντάρτικου πόλης». Τώρα το πόσο στεγανά διαχωρισμένες είναι αυτές οι δυο εκδοχές είναι ένα σοβαρό πολιτικό ζήτημα, αλλά ας το αφήσουμε για παρακάτω.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟ, το μήνυμα του Νοέμβρη!

Η συμπλήρωση σαράντα χρόνων από την αντιφασιστική - αντιιμπεριαλιστική εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973, αντί να ξεμακραίνει τα μηνύματα εκείνης της ανάτασης του λαού και ειδικά της νεολαίας, τα φέρνει πιο κοντά, τα κάνει επιτακτικά επίκαιρα. Τα αιτήματα για ψωμί, παιδεία, ελευθερία και ανεξαρτησία, αναδείχνονται σε ζωτικές ανάγκες του σήμερα για τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας που ζει σε συνθήκες μιας άγριας επίθεσης από τους κεφαλαιοκράτες και τους ιμπεριαλιστές. Μια επίθεση που μας έχει γυρίσει δεκαετίες πίσω, που έχει κατεδαφίσει δικαιώματα και κατακτήσεις και θέλει να μετατρέψει τους εργαζόμενους και τη νεολαία σε σύγχρονους δούλους. Ο δρόμος του Νοέμβρη είναι ο δρόμος της μαζικής και μαχητικής λαϊκής αντίστασης και πάλης, είναι η άρνηση στην υποταγή και ο πλήρης διαχωρισμός με τις πολιτικές του συμβιβασμού, της συνδιαλλαγής και των κοινοβουλευτικών αυταπατών.

Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους νέους να πάρουν τις τύχες και το μέλλον στα χέρια τους. Να μπούνε ορμητικά σε καθημερινούς αγώνες αντίστασης και διεκδίκησης ενάντια στην πολιτική των μνημονίων, της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και της Ευρωπαϊκής ληστρικής Ένωσης. Να παλέψουν για ψωμί και ανθρώπινη δουλειά, πραγματικούς μισθούς και μεροκάματα, αξιοπρέπεια. Να συστρατευθούν σε ένα Μέτωπο Αντίστασης για να εμποδιστούν οι πολιτικές πλήρους κατεδάφισης και ιδιωτικοποίησης της Παιδείας, της Υγείας, της Πρόνοιας και της Ασφάλισης. Να σταματήσουν εδώ και τώρα οι πολιτικές εξαθλίωσης και πείνας, να εμποδιστούν οι απολύσεις, να πάψει η φορομπηξία στα λαϊκά στρώματα, στους μισθωτούς, στους συνταξιούχους και στους αγρότες. Η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου και όλες οι κυβερνήσεις της πλουτοκρατίας και των ξένων αφεντικών της χώρας δεν θα σταματήσουν την άγρια επίθεση ενάντια στο λαό από έλεος και από μόνες τους. Αυτοί μια χαρά κάνουν τη δουλειά τους και πετυχαίνουν του στόχους τους για λογαριασμό των τεράστιων κερδών που συγκεντρώνουν οι πολυεθνικές, οι κεφαλαιοκράτες και οι ξένοι τοκογλύφοι. Ο αγωνιζόμενος λαός μόνο μπορεί να τους σταματήσει και να ανατρέψει την πολιτική που εφαρμόζουν.

Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί το λαό και τη νεολαία να κάνει τη φετινή επέτειο του Πολυτεχνείου μια νέα αφετηρία για το ξεδίπλωμα της αντιιμπεριαλιστικής και αντιφασιστικής πάλης. Και τα δύο μέτωπα μάς καλούν να παραδειγματιστούμε από τους αλλοτινούς αγώνες του λαού μας και να γράψουμε τη δική μας ιστορία. Η χώρα και ο λαός μας, οι πλουτοπαραγωγικές πηγές και η δημόσια περιουσία, η ανθρώπινη εργασία και ο πλούτος που δημιουργεί, έχουν γίνει κτήμα των ιμπεριαλιστών και των δανειστών-τοκογλύφων, των ευρωπαϊκών πολυεθνικών και των κυρίαρχων της Ευρωπαϊκής λύκο-συμμαχίας. Δόθηκαν με βούλες και υπογραφές από τις κυβερνήσεις και την ντόπια ολιγαρχία, η οποία πάντα στήριζε την εξουσία της πάνω στο λαό στη συμμαχία και την υποταγή της στα ξένα αφεντικά. Η αντιφασιστική πάλη είναι στενά δεμένη με τους αγώνες ενάντια στην ιμπεριαλιστική κηδεμονία και την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Οι φασίστες και παλιά και τώρα ήταν οι μπράβοι των καπιταλιστών στις δύσκολες εποχές των οικονομικών κρίσεων και των μεγάλων επαναστατικών κοινωνικών κυμάτων. Ο φασισμός είναι το αξεχώριστο άκρο του αστικού καπιταλιστικού κόσμου, των καθεστώτων της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, το όργανο αποπροσανατολισμού των ανέργων και των μικροαστικών στρωμάτων και τρομοκράτησης των κοινωνικών κινημάτων αντίστασης και ανατροπής. Το κυνηγητό ενάντια στη Χρυσή Αυγή που εξαπέλυσε η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου είναι υποκριτικό και δεν πρέπει να ξεγελά. Η ίδια αυτή κυβέρνηση είναι στην ουσία ακροδεξιά, εχθρός του αγωνιζόμενου λαού, και χρησιμοποιεί σχεδόν πάντα την άγρια καταστολή και τη φασιστικοποίηση για να περάσει την πολιτική της.

Η εξέγερση του Νοέμβρη δεν ήρθε ουρανοκατέβατα. Ήταν αποτέλεσμα μακροχρόνιας πάλης των δυνάμεων της αντίστασης στο φασισμό, που κατάφεραν με επιτυχία να επικοινωνήσουν με τα ρεύματα της νεανικής ριζοσπαστικοποίησης και της εργατικής οργής. Έγινε κόντρα στις πολιτικές συμβιβασμού και αναζήτησης πολιτικών λύσεων με τους αμερικανοκίνητους χουντικούς. Όπως και τότε, έτσι και σήμερα και πάντα, μπροστά στο λαϊκό και εργατικό κίνημα δύο δρόμοι ανοίγονται μπροστά: ο δρόμος του μαζικού εξωκοινοβουλευτικού αγώνα, της αντίστασης και της ανατροπής και ο δρόμος του συμβιβασμού, της υποταγής στα αστικά πλαίσια και των κοινοβουλευτικών αυταπατών. Όπως και τώρα, που τα δύο κόμματα της επίσημης ρεφορμιστικής αριστεράς, με διαφορετικούς τρόπους, επιδιώκουν να κρατάνε το λαό και τα κινήματα αντίστασης στην γωνία. Να παραμένουν σιωπηλά ακροατήρια, υποψήφιοι ψηφοφόροι, διασπασμένοι και διαχωρισμένοι για να πετυχαίνεται η καθήλωση και η πολιτική χειραγώγηση.

Το ΚΚΕ(μ-λ) προσπαθεί να συμβάλει στην προσπάθεια να χτιστεί μέσα στο λαό, στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές και στη νεολαία το Μέτωπο Αντίστασης. Στα πλαίσια αυτής της πάλης που διεξάγει συμμετέχει ε-νεργά στη Λαϊκή Αντίσταση - Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία, η οποία σταδιακά συσπειρώνει αγωνιστές και ριζώνει σε πόλεις, γειτονιές και εργασιακούς χώρους. Καλεί κάθε αγωνιστή, κάθε εργαζόμενο, νέο και άνεργο που θέλει να παλέψει μαζί με το λαό να πάρει μέρος σε αυτήν την προσπάθεια:
- Να πυκνώσει τις γραμμές της Λαϊκής Αντίστασης.
- Να αγωνιστεί για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και της ιμπεριαλιστικής
εξάρτησης.
- Ενάντια στις πολιτικές των μνημονίων.
- Ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΔΝΤ και τις υπαγορεύσεις τους.
- Για τη δημιουργία ενός μαχητικού λαϊκού κινήματος διεκδίκησης και ανατροπής,
με σταθερό στόχο μια Ελλάδα ανεξάρτητη με αφέντη του εργαζόμενους και το λαό της.

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΟ!

ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ!

15-11-2013

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΝΟΕΜΒΡΗΣ 1973-2013: 40 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ! 40 ΧΡΟΝΙΑ Η ΦΛΟΓΑ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΠΑΛΗ!

Νοέμβρης 1973. Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν η κορύφωση της λαϊκής αντίστασης και πάλης για την ανατροπή της σιδηρόφρακτης, αμερικανοστήριχτης, στρατιωτικοφασιστικής δικτατορίας. Ήταν η κορύφωση του αντιφασιστικού-αντιιμπεριαλιστικού αγώνα, της λαϊκής-εργατικής πάλης ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και της εξάρτησης.

Νοέμβρης 2013. Τέσσερις δεκαετίες μετά, τόσο οι στόχοι για «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» και «Έξω οι ΗΠΑ», «Έξω το ΝΑΤΟ», όσο και οι πόθοι για μια Ελλάδα δημοκρατική, λεύτερη και ανεξάρτητη με το λαό αφέντη στον τόπο του, παραμένουν ανεκπλήρωτοι αναζητώντας δικαίωση.

Σαράντα χρόνια μετά, οι σύγχρονοι δυνάστες και εκμεταλλευτές, οι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές και το ντόπιο κεφάλαιο έχουν εξαπολύσει τη βάρβαρη και ταξική τους επίθεση στις κατακτήσεις του λάου, της εργατιάς και της νεολαίας. Η επίθεση αυτή τροφοδοτείται από την ολόπλευρη κρίση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος και στοχεύει στο ξερίζωμα του δικαιώματος στη ζωή. Επιβάλει ένα σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα, σπέρνει μαζικά την ανεργία, την φτώχεια και την εξαθλίωση. Διαλύει το δικαίωμα στην παιδεία, στην υγεία, στη σύνταξη, στη κοινωνική πρόνοια, ενώ βάζει μπροστά τις κατασχέσεις μισθών και συντάξεων, τους πλειστηριασμούς κατοικιών.

Σαράντα χρόνια μετά, ο λαός και η χώρα αλυσοδεμένοι με νέα ιμπεριαλιστικά δεσμά. Τα απανωτά μνημόνια, οι δανειακές συμβάσεις, η τροικανή επιτήρηση και επιτροπεία, το ξεπούλημα κρατικών επιχειρήσεων και πλουτοπαραγωγικών πηγών, είναι στυγνή έκφραση του βαθέματος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, που καταπατά και εξανεμίζει κάθε έννοια εθνικής ανεξαρτησίας. Μαζί με τον Ελληνικό λαό και ο Κυπριακός λαός δοκιμάζεται απ’ τα επεμβατικά μνημόνια, την ίδια ώρα που νέα διχοτομικά σχέδια εξυφαίνονται, 39 χρόνια μετά το 1974. Ταυτόχρονα, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το εφιαλτικό σενάριο ενός νέου ιμπεριαλιστικού πολέμου στη Συρία, ως αποτέλεσμα της όξυνσης των ενδοιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για το ξαναμοίρασμα του κόσμου.

Σαράντα χρόνια μετά, τα δημοκρατικά δικαιώματα και οι ελευθερίες βρίσκονται στο απόσπασμα. Η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής, η ένταση και η κλιμάκωσή της, συνοδεύει την βίαιη και αχαλίνωτη επίθεση του συστήματος, αποτελεί βασικό εργαλείο για την εμπέδωση της. Σε αυτή τη βάση προωθείται η ένταση της κρατικής βίας και καταστολής, οι συνεχείς επιστρατεύσεις αγωνιζόμενων κλάδων, η επικείμενη απαγόρευση διαδηλώσεων και απεργιών, η περιστολή των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, η αντιδραστική «θεωρία των δυο άκρων», η ρατσιστική βία, αλλά και το κράτος «έκτακτης ανάγκης», η διακυβέρνηση της χώρας με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Σε αυτή τη βάση αξιοποιείται πολλαπλά και το φασιστικό-ναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής, που αποτελεί γέννημα θρέμμα της πολιτικής του συστήματος.

Σαράντα χρόνια μετά, ο λαός επιμένει να τιμά την Εξέγερση, να κρατά τη φλόγα ζωντανή, να εμπνέεται από τα διδάγματα του. Σήμερα ο Νοέμβρης έρχεται ως εικόνα από το μέλλον! Δείχνοντας το δρόμο που πρέπει να ξανά διαβεί ο λαός. Το δρόμο της παρατεταμένης αντίστασης και του οργανωμένου ανυποχώρητου αγώνα για την ανατροπή της αντιλαϊκής-αντεργατικής πολιτικής του συστήματος. Το δρόμο της σύγκρουσης με τον ιμπεριαλισμό και την πολιτική της εξάρτησης, της σύγκρουσης με την άρχουσα τάξη και τις κυβερνήσεις της. Με παρακαταθήκη το εξεγερσιακό του μήνυμα, το συγκρουσιακό του πνεύμα, την ασυμβίβαστη και ανειρήνευτη πάλη με τους σύγχρονους ξένους και ντόπιους δυνάστες. Κόντρα και ενάντια στην υποταγή, τον συμβιβασμό, και στις λογικές συνδιαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος. Γι’ αυτό, όπως και τότε έτσι και σήμερα, το μέλλον και η προοπτική, συνολικά η λαϊκή υπόθεση δεν μπορεί να υπηρετηθεί από τις δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ), που προβάρουν το κοστούμι της αστικής νομιμότητας, της «υπεύθυνης δύναμης» ή της αναχώρησης απ΄ την ταξική πάλη. Αυτές οι δυνάμεις αποτελούν συνέχεια εκείνων που θεωρούσαν τα συνθήματα της Εξέγερσης «ανεπίκαιρα» και «αριστερίστικα», και έβλεπαν πίσω απ΄ την Εξέγερση του Πολυτεχνείου «προβοκάτορες». Ούτε σήμερα, η λαϊκή υπόθεση μπορεί να χωρέσει σε προτάσεις μομφής και σε κοινοβουλευτικές αυταπάτες και προτεραιότητες, στη διαπραγμάτευση της φτώχειας μας με τους ιμπεριαλιστές, ή σε λογικές που υποτιμούν τους σημερινούς αγώνες για ζωή, την ανάγκη της αντιιμπεριαλιστικής πάλης.

Η Εξέγερση ΖΕΙ στους αγώνες του λαού και της νεολαίας που παλεύουν για την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής των εξοντωτικών αντιλαϊκών μέτρων, ενάντια στην υποτέλεια και την υποταγή στα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα για να υψωθεί ένα παλλαϊκό μέτωπο αγωνιστικής-συντονισμένης-μαζικής αντίστασης για την απόκρουση και την ανατροπή της. Για την έξοδο της Ελλάδας από την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ. Για να φύγουν οι αμερικανονατοϊκές βάσεις και το ΔΝΤ από τη χώρα μας. Για την ανατροπή της διπλής κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας άρχουσας τάξης.

Εμπρός στο δρόμο του Νοέμβρη, για τις Εξεγέρσεις της δικής μας εποχής!

Κάτω τα μνημόνια-Ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής!
Οι λαοί δεν έχουν ανάγκη από προστάτες!
Έξω απ’ την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ!
Έξω οι βάσεις από την Ελλάδα!
Θάνατος στο φασισμό και τον ιμπεριαλισμό!
Κάτω η κρατική τρομοκρατία-Κάτω τα χέρια απ’ τους αγώνες!
Ψωμί-Παιδεία-Ειρήνη-Δουλειά -Δημοκρατία-Εθνική Ανεξαρτησία.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ

Λαϊκής Αντίστασης – Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας,

για τα 40 χρόνια απ΄ το Νοέμβρη του ‘73

Σάββατο 16 Νοέμβρη 2013, 12 το μεσημέρι,

στο ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, ΚΤΙΡΙΟ ΓΚΙΝΗ, ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ 20

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ!

ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ,

3μμ, ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αλληλεγγύη στην Χαλκιδική! Όλοι στις διαδηλώσεις!

Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί σε μαζική συμμετοχή στις λαϊκές κινητοποιήσεις στα πλαίσια της πανελλαδικής ημέρας δράσης και αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους κατοίκους της Χαλκιδικής ενάντια στον “χρυσό θάνατο”. Η 9η του Νοέμβρη αποτελεί ένα πρώτο βήμα για να αποκτήσει ο αγώνας για την υπεράσπιση της Χαλκιδικής και των κατοίκων της ευρύτερο χαρακτήρα, να υποστηριχτεί μαζικά, να γίνει υπόθεση όλου του λαού. Και αυτό όχι μόνο για λόγους αλληλεγγύης που είναι πάντα αναγκαία ανάμεσα στα αγωνιζόμενα τμήματα του λαού μας ενάντια στις βάρβαρες πολιτικές των κυβερνήσεων. Αλλα γιατί ο αγώνας της Χαλκιδικής έχει χαρακτηριστικά που αφορούν όλους, ανεξάρτητα από το που κατοικούν. Ο αγώνας αυτός γίνεται ενάντια σε μια ξένη πολυεθνική και τους ντόπιους συνεταίρους της, την καναδική Ελντοράντο και τον μεγαλοεργολάβο- εκδότη- καναλάρχη Μπόμπολα. Δηλαδή ενάντια στο ληστρικό ιμπεριαλιστικό ξένο κεφάλαιο και τους ελληνες συνεργάτες του, που σκοπό έχουν να λεηλατήσουν τον ορυκτό πλούτο καταστρέφοντας ταυτόχρονα το περιβάλλον, την υγεία και την ασφάλεια των κατοίκων της περιοχής. Μιας περιοχής που αποτελεί φυσικό παράδεισο αναψυχής για εκατομμύρια ελληνες και τουρίστες. Ακριβώς με τους ίδιους τρόπους και στόχους οι ιμπεριαλιστές και οι συνεργάτες τους, οι ελληνες κεφαλαιοκράτες έχουν βάλει στον στόχο την δημόσια περιουσία, τις κρατικές επιχειρήσεις, κάθε τι που θεωρούν πως θα τους φέρει κέρδος, μεγαλώνοντας την εκμετάλλευση και την ληστεία του λαού και της χώρας (λιμάνια, δρόμοι, ρεύμα, νερό, ενέργεια, περίθαλψη, παιδεία κλπ).
Η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και όλες οι προηγούμενες παραλλαγές (μονοκομματικές και πολυκομματικές) σε συνεργασία με τα τοπικά δημοτικά και κομματικά στελέχη των αστικών κομμάτων έχουν γίνει εξαρχής υπηρέτες και μπράβοι των χρυσοθήρων. Αντιμετωπίζουν τον λαό της Χαλκιδικής σαν εχθρό, έχουν επιβάλλει καθεστώς κατοχής και τρομοκρατίας και υποστηρίζουν με κάθε φανερό και μυστικό μέσο την εταιρεία για να προχωρήσει τα σχέδια της. Αυτό το λένε υποκριτικά ευνοϊκό κλίμα για τις επενδύσεις. Αποκορύφωμα της πολιτικής αυτής είναι η βιομηχανία διώξεων που έστησαν τον τελευταίο καιρό σε συνεργασία με την διατεταγμένη δικαιοσύνη με βαριές κατηγορίες ενάντια σε εκατοντάδες κατοίκους. Αλλα και η θρασύτατη προσπάθεια που σχεδιάστηκε στο πρωθυπουργικό γραφείο, ώστε να παρουσιαστεί ο αγώνας των κατοίκων σαν εγκληματικός, ακραίος με τον γνωστό παραλληλισμό με την συμμορία της Χρυσής Αυγής. Αυτή η κυβερνητική προπαγάνδα που στηρίζεται από τα τηλεοπτικά κανάλια και τους δημοσιογράφους των εργολάβων πρέπει να πέσει στο κενό. Να πάρει απάντηση μέσα από ένα μαζικό και παρατεταμένο κίνημα αλληλεγγύης.
Ο ηρωικός αγώνας των κατοίκων Χαλκιδικής αποτελεί ένα παράδειγμα και μια πηγή αισιοδοξίας για όλους μας. Έχει ξεπεράσει πολλά εμπόδια και έχει να διανύσει ακόμα πολύ δρόμο. Μπορεί και θα είναι νικηφόρος με την προϋπόθεση πως θα συνεχίσει να μαζικοποιείται σε τοπικό επίπεδο και να συγκεντρώνει γύρω του ένα προστατευτικό τείχος αλληλεγγύης από ολη την Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό. Για να γίνει αυτό πρέπει να πολλαπλασιαστούν οι επιτροπές αγώνα σε τοπικό και ευρύτερο επίπεδο, να κλιμακωθούν οι ενημερωτικές εκδηλώσεις και οι πολύμορφες κινητοποιήσεις, να πραγματοποιηθούν μεγαλύτερες συσπειρώσεις και να στηριχτεί ο αγώνας στην πρωτοβουλία και την επινοητικότητα της βάσης του αγωνιζόμενου κόσμου. Αναθέσεις σε κορυφές, κοινοβουλευτικές και εκλογικές αυταπάτες, τεχνητοί διαχωρισμοί και ηγεμονισμοί, δεν συμβάλλουν στον αγώνα, τον αδυνατίζουν και τον υπονομεύουν.
Η αποφυλάκιση των 4 αγωνιστών κατοίκων αποτελεί σημαντική επιτυχία του αγώνα των κατοίκων και του κινήματος αλληλεγγύης. Το γεγονός αυτό όμως δεν πρέπει να λειτουργήσει ανάποδα και να
επικρατήσει εφησυχασμός. Η βιομηχανία των διώξεων συνεχίζεται, νέες κλήσεις για απολογίες στέλνονται και η κυβέρνηση θα συνεχίσει να προσπαθεί να βάλει σε ομηρία το κίνημα των κατοίκων και να το κάμψει με την ανοικτή τρομοκρατία και συκοφαντία. Γι αυτό χρειάζεται να πυκνώσουν οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης και καταδίκης της κυβερνητικής επίθεσης.
Το ΚΚΕ(μ-λ) που στάθηκε από την πρώτη στιγμή αλληλέγγυο με τον αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής καλεί κάθε εργαζόμενο, άνεργο, νέα και νέα, κάθε δημοκρατικό πολίτη, να κάνει τον αγώνα αυτόν δικό του αγώνα. Να δείξει ενεργητικά την αλληλεγγύη του και να πάρει μέρος στις κινητοποιήσεις στις 9 του Νοέμβρη αλλά και στις επόμενες.

Αλληλεγγύη στον αγώνα του λαού της Χαλκιδικής ενάντια στους ιμπεριαλιστές χρυσοθήρες και στους ντόπιους συνεργάτες του
Να σταματήσει η τρομοκρατία και η συκοφαντία ενάντια στον δίκαιο αγώνα
Να φύγει η Ελντοράντο από την Χαλκιδική και από όλη την Ελλάδα.

8-11-2013

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Τραγική η κατάσταση στο Κέντρο Προσφύγων Λαυρίου

220 ενήλικες, 65 παιδιά και 15 βρέφη, που ζουν στο Κέντρο Προσφύγων του Λαυρίου, διαθέτουν για τη διατροφή τους μόνο μακαρόνια, στερούνται φαρμάκων, ζεστού νερού, και ειδών προσωπικής υγιεινής. Οι εργαζόμενοι στο κέντρο βρίσκονται απλήρωτοι για 10 μήνες, ενώ οι προμηθευτές έχουν διακόψει την πίστωση, καθώς δεν έχουν πληρωθεί για το 2013. Δεν πρόκειται περί «ανθρωπιστικής κρίσης». Αλλά για πολιτική επιλογή των κρατούντων, σε συνθήκες κρίσης του συστήματος της εκμετάλλευσης. Ας θυμηθούμε και την εισβολή των ΜΑΤ στο Κέντρο όπου ζουν Κούρδοι πρόσφυγες που αιτούνται πολιτικού ασύλου, τον περασμένο Αύγουστο μετά το περιστατικό με το πλοιάριο στη Χίο, και το πογκρόμ ενάντια στους πολιτικούς πρόσφυγες, το οποίο συνεχίζεται. Πέρα απ΄ την αλληλεγγύη που έχει επιδείξει ο λαός του Λαυρίου, πρέπει ν΄ αναπτυχθεί κίνημα τόσο αλληλεγγύης, όσο και διεκδίκησης, απαιτώντας απ΄ την κυβέρνηση την άμεση επίλυση του προβλήματος διαβίωσής τους, τη χορήγηση πολιτικού ασύλου και την πληρωμή των δεδουλευμένων των εργαζόμενων.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αντιδραστικές τροπολογίες σε υποκριτικά νομοσχέδια…

Ψηφίστηκε στις 22/10, «επί της αρχής», από Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ., το νομοσχέδιο για την «ηλεκτρονική επιτήρηση καταδίκων και υποδίκων». Το νομοσχέδιο αυτό, έρχεται υποτίθεται να απαντήσει στο πρόβλημα της αποσυμφόρησης των φυλακών, με τη δυνατότητα που δίνει σε ορισμένους απ΄ τους κρατούμενους να εκτίουν την ποινή τους σε «κατ’ οίκον περιορισμό», φορώντας ένα σύστημα γεωεντοπισμού (το λεγόμενο ηλεκτρονικό «βραχιόλι»). Η αντιδραστική παρέμβαση ωστόσο, γίνεται κυρίως μέσω των τροπολογιών που εισάγονται στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο, στο όνομα – πάντα – της αποτελεσματικότερης «καταπολέμησης του οργανωμένου εγκλήματος». Σε μια κοινωνία που γεννά καθημερινά το έγκλημα («νόμιμο» ή παράνομο) και σε μια πολιτική περίοδο, όπου ως «εγκληματικές» χαρακτηρίζονται απ΄ την κυβέρνηση και τους εκπροσώπους του συστήματος, και εκφράσεις του λαϊκού αγώνα. Έτσι, σύμφωνα με εισαγγελική διάταξη, θα εκδίδονται και θα δημοσιοποιούνται, με ταχύρρυθμες διαδικασίες, προσωπικά δεδομένα - ονοματεπώνυμα και φωτογραφίες - όσων εμπλέκονται σε «εγκληματικές οργανώσεις, υποθέσεις τρομοκρατίας ή σε κακουργηματικά εγκλήματα, κατά της γενετήσιας ελευθερίας και σε εγκλήματα οικονομικής εκμετάλλευσης της γενετήσιας ζωής». Γνωρίζουμε βέβαια πως στην έννοια που δίνουν οι πολιτικοί διαχειριστές του συστήματος, στον όρο «τρομοκρατία», εμπεριέχεται κι ο… αγωνιζόμενος λαός, όπως γνωρίζουμε και την ποινικοποίηση και της πολιτικής δράσης. Μια άλλη τροπολογία, αφορά την «παραβίαση κυρώσεων ή περιοριστικών μέτρων που έχουν επιβληθεί σε βάρος κρατών ή οντοτήτων ή οργανισμών ή φυσικών ή νομικών προσώπων, με αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. ή με κανονισμούς της Ε.Ε.». Η παραβίαση αυτή τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον 6 μηνών. Άρα, αποφάσεις οργάνων της Ε.Ε. ή του Ο.Η.Ε., είτε σε βάρος λαών χωρών (απέναντι στον Παλαιστινιακό λαό για παράδειγμα, ή το λαό της Συρίας), είτε με χαρακτήρα πολιτικής καταδίκης (η… εξομοίωση κομμουνισμού – φασισμού, για παράδειγμα) πρέπει να γίνουν αποδεκτές, και κάθε κίνηση «μη αποδοχής», ποινικοποιείται! Για να «ξεκαθαρίσει» μάλιστα παραπέρα το πνεύμα της τροπολογίας, ο Βορίδης, απαντώντας στο ΚΚΕ, δήλωσε «Λέει κάποιος «εγώ θεωρώ ότι ένας νόμος είναι κακός, θεωρώ ότι νόμος είναι το δίκιο του εργάτη». Σε ηθικό επίπεδο το καταλαβαίνω τι λέει. Σε νομικό επίπεδο όμως λέει κάτι εντελώς ακατάληπτο και το οποίο δεν μπορούμε να συμμεριστούμε. Εδώ μπορεί βεβαίως να αμφισβητηθεί και η απόφαση του Σ.Α. του ΟΗΕ, μπορεί να αμφισβητηθεί και η διοικητική πράξη και η αστυνομική διάταξη και η απόφαση ενός δικαστηρίου. Όταν όμως τελειώσει η συζήτηση, έχουμε πια δίκαιο. Μπορώ να παραβιάσω το δίκαιο;». Πίσω από νόμους κι αποφάσεις που υποτίθεται πως «τακτοποιούν» και «εκσυγχρονίζουν» το σωφρονιστικό – τρομάρα του – σύστημα, εισάγονται κι αποκαλύπτονται πλευρές της φασιστικοποίησης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »