Αντιμνημονιακό χυλός: Προσπάθεια εγκλωβισμού των λαϊκών συνειδήσεων

Οταν δεν επαρκούν τα εκβιαστικά διλήμματα, οι μονόδρομοι και η κατατρομοκράτηση του λαού που επιχειρούν οι τροϊκανοί και οι δυο παλιοί μονομάχοι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, γίνεται προσπάθεια εγκλωβισμού των λαϊκών συνειδήσεων από μια σειρά νέα ή «νέα» πολιτικά μορφώματα που γενικόλογα δηλώνουν αντιμνημονιακά και επιδιώκουν, όπως λένε, να συμβάλουν στην ουσιαστική ανανέωση της πολιτικής ζωής.
Σε μια περίοδο που έχει φουντώσει η λαϊκή οργή, που είναι σε εξέλιξη τάσεις ριζοσπαστικοποίησης του λαού και ταυτόχρονα μεγεθύνεται η απαξίωση του αστικού πολιτικού συστήματος, είναι επείγουσα ανάγκη του τελευταίου να στήσει αναχώματα.
Φτιάχνονται, λοιπόν, στα γρήγορα κόμματα και εκλογικές συμμαχίες που καλούν το λαό να τις «δοκιμάσει» αφού -όπως δηλώνουν- και αντιμνημονιακές είναι και δεν έχουν κυβερνήσει, συνεπώς δεν έχουν καμία ευθύνη για τον κατήφορο που έχει πάρει η χώρα. Και βεβαίως υπόσχονται λύσεις για να βγούμε από την κρίση.
Και η πιο πρόχειρη ματιά σε αυτόν τον αντιμνημονιακό χυλό αποδεικνύει ότι τα μορφώματα αυτά συγκροτούνται από στελέχη που έχουν προκύψει από τα σπλάχνα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Από πολιτικά στελέχη του συστήματος που έχουν υπηρετήσει πιστά την πολιτική του κεφαλαίου και το καθεστώς εξάρτησης της χώρας από τους ιμπεριαλιστές - πολλοί από αυτούς σε κυβερνητικές θέσεις. Δεν εμφανίστηκαν σήμερα στην πολιτική ζωή κι άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο διαθέτουν τα αντιλαϊκά τους γαλόνια.
Με αντιμνημονιακές κορόνες κρύβουν τις προτάσεις τους για τη διαχείριση της οικονομικής κρίσης που λίγο διαφέρουν από αυτά που λένε το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. Δεν αμφισβητούν το δρόμο της καπιταλιστικής ανάπτυξης και βέβαια τη λεγόμενη ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Στη βάση αυτών των χαρακτηριστικών τους δεν θα δυσκολευτούν να σπεύσουν -αν το σύστημα τους το ζητήσει- να συνεργαστούν μετεκλογικά με τα παραδοσιακά κόμματα για να κυβερνηθεί ο τόπος! Και λένε ψέματα πως για τη συμμετοχή τους θα θέσουν όρους για επαναδιαπραγμάτευση των μνημονίων και της δανειακής σύμβασης. Είναι απάτη ο ισχυρισμός τους πως τάχα «οι κάλπες μπορούν να σταματήσουν την επίθεση», άποψη που καλλιεργεί δυστυχώς και η Αριστερά.
Αυτά τα λένε πριν από τις εκλογές για να κάνουν φασαρία και να κλέψουν την ψήφο που θα τους δώσει τη δυνατότητα να μπουν στο κυβερνητικό κάδρο.
Καμία αστική κυβέρνηση –με την όποια σύνθεση- δεν θα θέσει σε αμφισβήτηση τις συμφωνίες που έχουν υπογραφεί και που είναι δεσμευτικές για τα επόμενα χρόνια. Αυτή είναι δουλειά του λαού, του λαϊκού κινήματος, ενός διεκδικητικού εργατικού κινήματος που θα θέσει σε αμφισβήτηση συνολικά την πολιτική του συστήματος, των κομμάτων του, των αναχωμάτων του και θα οργανωθεί στην κατεύθυνση της μαζικής σύγκρουσης με το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό!
Από όλα έχει ο αντιμνημονιακός χυλός. Ας τα δούμε….
Ο τηλεοπτικός σταρ της οικονομίας Δημήτρης Καζάκης με το ΕΠΑΜ συνεργάζεται εκλογικά με τη «Δημοκρατική Αναγέννηση» του Στέλιου Παπαθεμελή (υπουργού του ΠΑΣΟΚ, μετά «συνεργαζόμενου» με τη ΝΔ). Η εκλογική συνεργασία έχει το όνομα «ΟΧΙ». Σε ανακοίνωση αναφέρουν ότι επιδιώκουν την «Οικονομική ανάκαμψη της χώρας με ανασυγκρότηση της οικονομίας σε εθνική βάση, αξιοποίηση της δημιουργικότητας του λαού μας, των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας, των πλουτοπαραγωγικών της πηγών και του γεωγραφικού της χώρου (ΑΟΖ), ενίσχυση του λαϊκού εισοδήματος». Ολοι μαζί, λοιπόν, λαός και Κολωνάκι, για να αναστήσουμε τη χώρα!
Πίσω από τις αντιμνημονιακές κραυγές του Καμμένου κρύβεται το αντιδραστικό, αντιλαϊκό πρόγραμμα του κόμματος «Ανεξάρτητοι Ελληνες». Οδηγός του, τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Υμνούν την καπιταλιστική ανταγωνιστικότητα. Προτείνουν φορολογική αμνηστία όλων των κεφαλαίων που θα επαναπατριστούν. Θέλουν την πλήρη ασυδοσία του κεφαλαίου, προτείνοντας την αποποινικοποίηση της επιχειρηματικότητας με νομοθετικές ρυθμίσεις σε σχέση με τις εργατικές διαφορές και τις οφειλές των εργοδοτών στα ασφαλιστικά ταμεία. Προωθούν την «άμεση μείωση του κόστους διατήρησης της ελληνικής σημαίας» για τους εφοπλιστές και προτείνουν το ξεπούλημα δημόσιων υποδομών, αφού ζητάνε τη «μακροχρόνια μίσθωση λιμένων και ναυπηγείων» αλλά και την «άμεση μείωση κατά 10% των εργοδοτικών εισφορών με αντίστοιχη μείωση του μη μισθολογικού κόστους των επιχειρήσεων» και τη θέσπιση αφορολόγητου έως πέντε χρόνια για επενδύσεις που θα κάνουν ξένοι στην Ελλάδα και μετά να ισχύουν μειωμένοι φορολογικοί συντελεστές.
Με αυτούς κάνει εκλογική συνεργασία ένα μέρος του «Αρματος Πολιτών» υπό τον έντιμο σοσιαλιστή Γ. Δημαρά, αφού δεν πρόεκυψε -όπως αναφέρει ανακοίνωση του «Αρματος»- η συνεννόηση μεταξύ των υπόλοιπων αντιμνημονιακών δυνάμεων. Το υπόλοιπο του οχήματος… θα στηρίξει τον ΣΥΡΙΖΑ, που ήταν και ο αρχικος στόχος για εκλογική συνεργασία του όλου «Αρματος»!
Μας φτάνουν, για να καταλάβουμε το μέγεθος της πολιτικής απάτης της συμφωνία τους, θέσεις όπως: ισότιμη συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη και τήρηση των διεθνών υποχρεώσεων της χώρας με την τρόικα.
Οι διαγραφέντες από το ΠΑΣΟΚ και πρώην υπουργοί Λ. Κατσέλη και ο Χ. Καστανίδης
έφτιαξαν την «Κοινωνική Συμφωνία για την Ελλάδα στην Ευρώπη». Στην ιδρυτική διακήρυξή τους κάνουν ξεκάθαρο ότι δεν αρνούνται τις δανειακές συμβάσεις αλλά μόνο επιμέρους πλευρές τους. Αυτοί είναι κατά το ήμισυ αντιμνημονιακοί και διαφωνούν με τους αρνητικούς προσανατολισμούς (!) του δεύτερου μνημονίου! Δεσμεύονται απέναντι στους τροϊκανούς ότι θα διασφαλίσουν τη βιωσιμότητα του χρέους και την αποπληρωμή του.
Ο «πράσινος» Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, ο οποίος διαμαρτυρόταν το 1999 ότι το ΝΑΤΟ είχε... καθυστερήσει να βομβαρδίσει τη Γιουγκοσλαβία, ήρθε στη χώρα μας για να δώσει ένα χεράκι βοηθείας στους «Οικολόγους Πράσινους» εν όψει των εκλογών. Οπως οι ίδιοι δηλώνουν, είναι ανοιχτοί σε μετεκλογικές συνεργασίες . Δεν ξορκίζουν, προεκλογικά, τον προγραμματικό διάλογο με άλλες δυνάμεις, παρ’ όλο που κατεβαίνουν αυτόνομα στις εκλογές. Επιχειρηματολογούν για την ανάγκη ισχυρής παρουσίας των Οικολόγων Πράσινων στο Κοινοβούλιο λέγοντας πως «Συμμεριζόμαστε την οργή, διεκδικούμε όμως και λύσεις: βιώσιμες, ευρωπαϊκές, δημοκρατικές»! Θέλουν να δείξουν ένα υπεύθυνο πρόσωπο και να δηλώσουν ότι είναι δύναμη που υπερασπίζεται τις σταθερές του αστικού συστήματος, το «μονόδρομο» της ΕΕ και πως αν καλεστούν μετεκλογικά να βοηθήσουν είναι πρόθυμοι να το κάνουν.
Το κόμμα του Καρατζαφέρη, το ΛΑ.Ο.Σ., αφού ψήφισε το πρώτο μνημόνιο και μετείχε στη συγκυβέρνηση στηρίζοντας το σύστημα, για να έρθει το δεύτερο μνημόνιο, άρχισε την αντιμνημονιακή ρητορεία.
Η δημοσκοπική καθίζηση των ποσοστών του ήταν ο κύριος λόγος της βουτιάς του ΛΑΟΣ στον αντιμνημονιακό χυλό. Είναι μια δύναμη απολύτως εχθρική με το λαό και τους αγώνες του. Εξομοιώνει τους εργατικούς-λαϊκούς αγώνες με την «τρομοκρατία». Επιτίθεται στους μετανάστες για να στρέψει τους έλληνες εργάτες εναντίον τους, για να διασπάσει την εργατική τάξη και να μη θιχτεί έτσι ο κοινός ταξικός αντίπαλος, που είναι το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός. Στο πρόγραμμά του βέβαια προτείνει γενναία μέτρα υπέρ του κεφαλαίου και ενάντια στους εργαζομένους.
Της συμμετοχής του ΛΑΟΣ στη συγκυβέρνηση προηγήθηκε ένα λίφτινγκ του ακροδεξιού του προφίλ που έδωσε χώρο στη «Χρυσή Αυγή». Οι νοσταλγοί του ναζισμού αυτοπροβάλλονται σαν αντισυστημική δύναμη. Εχουν αντιληφθεί την αποστροφή του κόσμου και ειδικά των φτωχότερων στρωμάτων και της νεολαίας στο αστικό πολιτικό σύστημα και προσπαθούν να τους παγιδέψουν με μια θολή «αντί» συνθηματολογία. «Γύρισε την πλάτη σου στο σάπιο κατεστημένο, στους πολιτικούς της διαφθοράς, στους ψευτοπατριώτες, στους νταβατζήδες, στους διεθνείς τοκογλύφους, στη φαυλοκρατία και την οικογενειοκρατία». «Λέω ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΞΕΝΗ ΚΑΤΟΧΗ της Τρόικα, των διεθνών τοκογλύφων και του σιωνιστικού κεφαλαίου. Για να ανήκει η Ελλάδα στους Ελληνες»! Και αναφέρουν επίσης πως πρέπει «να περιοριστούν τα υπερκέρδη των "νταβατζήδων" και να ανασάνει επιτέλους ο λαός». Οταν όμως ήρθαν τα ζόρικα με την απεργία της «Χαλυβουργίας», κάλεσαν τους εργάτες να υποταχτούν και να δουλέψουν με τους όρους του εργοδότη Μάνεση γιατί υπάρχει κρίση και θα χάσουν τη δουλειά τους. Τους φόβιζαν, έτσι, για να μη συμμετάσχουν στην απεργία.
Πιο τρανή απόδειξη για το πώς θα λειτουργήσει αυτή η πέμπτη φάλαγγα των κεφαλαιοκρατών δεν υπάρχει. Τρομοκρατώντας τους εργάτες που θέλουν να απεργήσουν και κυνηγώντας μετανάστες και αγωνιστές, προσφέροντας, έτσι, ιδιαίτερες υπηρεσίες στο αστικό πολιτικό σύστημα.
Οι πραγματικές λύσεις για την εργατική τάξη και το λαό δεν βρίσκονται μέσα στις κάλπες του αστικού συστήματος. Με την ψήφο μας δεν στηρίζουμε τις εκλογικές αυταπάτες και τα αναχώματα των προθύμων που την επομένη μέρα θα πάνε με το σύστημα και θα γυρίσουν την πλάτη στο λαό.
Με την ψήφο μας να δείξουμε πως απορρίπτουμε την πολιτική του συμβιβασμού και της συνθηκολόγησης και πως υπερασπίζουμε και θέλουμε να αναδείξουμε το μοναδικό δρόμο, αυτόν της αντίστασης και του αγώνα. Το μόνο δρόμο για την ανατροπή των αντιδραστικών συσχετισμών και της αντιλαϊκής πολιτικής.
Με την ψήφο μας να δείξουμε τη διάθεσή μας να ανατραπεί η πολιτική της πείνας, της ανεργίας και της εξαθλίωσης, σαν αναπόσπαστο τμήμα του γενικότερου αγώνα του λαού μας για την έξοδο από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, για την ανατροπή της διπλής κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης, για δουλειά, ειρήνη, δημοκρατία, εθνική ανεξαρτησία.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Κάτω τα χέρια από το 18 Ανω

Απ΄ ό,τι φαίνεται, η μονάδα απεξάρτησης εξαρτημένων ατόμων 18 Ανω έχει μπει για τα καλά στο στόχαστρο των δυνάμεων του συστήματος. Και κατά το παρελθόν υπήρξαν ανάλογες επιθέσεις, που γύρισαν, ωστόσο, μπούμερανγκ στους εμπνευστές τους. Η τελευταία ξεπερνά κάθε προηγούμενο.
Με 2 μήνες (!!!) καθυστέρηση «καταγγέλλεται» ότι σε ξενώνα τoυ 18 Ανω βρέθηκαν «κλοπιμαία» από τις 12 Φλεβάρη, ημέρα που, ως γνωστόν, υπήρξε η μεγαλειώδης συγκέντρωση στο κέντρο της Αθήνας ενάντια στην ψήφιση του Μνημονίου Νο 2, που χτυπήθηκε άγρια από τις δυνάμεις καταστολής. Το σενάριο προσπαθεί να εμπλέξει τη μονάδα απεξάρτησης και την επιστημονικά υπεύθυνή του Κατερίνα Μάτσα (γνωστό στέλεχος του ΕΕΚ, αγωνίστρια της Αριστεράς και συνδικαλίστρια) σε «παράνομες» ενέργειες και να εμφανίσει το 18 Ανω ως «άνδρο του εγκλήματος».
Πρόκειται για «στημένη» ιστορία, που δεν έχασαν την ευκαιρία το υπουργείο Υγείας και η διοίκηση του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής στο οποίο ανήκει το 18 Ανω να προωθήσουν τόσο πειθαρχικά όσο και ποινικά. Το MEGA και το «ΒΗΜΑ» φρόντισαν να δημιουργήσουν το κατάλληλο κλίμα στην κοινή γνώμη.
Ενα πρώτο ζήτημα αφορά την περίοδο μέσα στην οποία «σκάει» το προαναφερθέν «γεγονός». Είναι η περίοδος της άγριας επέλασης στο λαό και στα δικαιώματά του, της ξέφρενης επίθεσης στην Αριστερά και ιδιαίτερα σ΄ εκείνη που επιμένει να αυτοπροσδιορίζεται κομμουνιστικά. Τέτοιου είδους κατασκευασμένες ιστορίες -πέρα από το εμφανές προβοκατόρικο στοιχείο τους- πιστεύουν οι μηχανισμοί του συστήματος ότι μπορεί να έχουν μια «αξία χρήσης». Επιχειρούν να συνδέσουν την Αριστερά με το κοινό ποινικό δίκαιο, να εμφανίσουν τους αριστερούς ανθρώπους ως κοινούς εγκληματίες, να τους απονομιμοποιήσουν στις συνειδήσεις του κόσμου για να γίνει «εύκολη» υπόθεση, όπως ελπίζουν, η απαγόρευση, το χτύπημα, η καταστολή.
Ενα δεύτερο στοιχείο αφορά το γεγονός ότι η μέθοδος απεξάρτησης και (κυρίως) κοινωνικής επανένταξης χιλιάδων ανθρώπων που εφαρμόζει το 18 Ανω στη μακρόχρονη ιστορία του δεν είναι «συμβατή» (για την ακρίβεια είναι ανταγωνιστική) με τη γραμμή πλεύσης του συστήματος. Είναι γνωστό ότι βασίζεται στη μη χορήγηση υποκατάστατων, την ώρα που γενικεύεται σε όλη τη χώρα η δήθεν απεξάρτηση μέσω της χορήγησης μεθαδόνης κ.λπ. (Δεκάδες τέτοια κέντρα δημιουργήθηκαν πρόσφατα με κυβερνητικές αποφάσεις στα νοσοκομεία της χώρας). Οι απεξαρτημένοι επανεντάσσονται με άποψη και κυρίως με συγκεκριμένη «φιλοσοφία» για τη ζωή.
Το τρίτο και ίσως πιο σημαντικό στις μέρες μας είναι η πολιτική του συστήματος στο χώρο της περίθαλψης. Μια πολιτική που εδράζεται στο κλείσιμο-κατάργηση των όποιων δημόσιων δομών με την ανάλογη διεύρυνση του πεδίου δράσης του κεφαλαίου στον αντίστοιχο τομέα (πράγμα που φυσικά ισχύει και γενικότερα). Επομένως, είναι «άχρηστες» για το σύστημα δομές τύπου 18 Ανω. Ο κοινωνικός χαρακτήρας της προσφοράς του προσκρούει στις «αξίες» του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος. Το ίδιο προωθεί τα ναρκωτικά ως μέσο καθυπόταξης βασικά της νεολαίας. Απλώς του χρειάζεται να έχει τον «έλεγχο» εφ΄ όρου ζωής.
Αν τα παραπάνω ισχύουν γενικότερα, η κρίση τούς προσδίδει ένα επιπλέον στοιχείο. Αυτό της συνύφανσης ιδεολογικών, πολιτικών και οικονομικών προτεραιοτήτων για το κεφάλαιο και τους ιμπεριαλιστές. Περιττό βάρος, λοιπόν, ο τομέας της απεξάρτησης σε μια εποχή καταστροφής της πιο παραγωγικής δύναμης, της ανθρώπινης εργασίας. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για πραγματική απεξάρτηση, διόλου επιδιωκόμενη, σαν αυτή που προωθεί το 18 Ανω. Εξηγήσιμος, λοιπόν, ο στόχος τους από κάθε άποψη: το κλείσιμο της μονάδας με όχημα την κατασυκοφάντηση των εργαζόμενων σ΄ αυτήν αλλά και των ασθενών της.
Η επίθεση αυτή πρέπει να πέσει στο κενό. Να αποκαλυφθούν ο χαρακτήρας και οι επιδιώξεις της. Να καταρρεύσουν οι στημένες κατηγορίες. Να υπερασπιστούμε το δικαίωμα του λαού στη δωρεάν περίθαλψη, το δικαίωμα των εξαρτημένων στην απεξάρτηση. Αλλά και το δικαίωμα στην Αριστερά να δρα ελεύθερα μέσα στο λαό.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Από τις 12 Φλεβάρη στις κάλπες! Ή, αλλιώς, για τη συμπεριφορά της Αριστεράς «μας»

Πέρασαν πάνω από δύο μήνες από τότε που η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ μαζί με τους Μπακογιάννη, Βορίδη και Γεωργιάδη ψήφιζαν στη Βουλή τη δανειακή σύμβαση και το «κούρεμα» του χρέους, την ίδια ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες λαού στο Σύνταγμα αλλά και σε όλη τη χώρα διαδήλωναν ενάντια στο νέο μνημόνιο της εξαθλίωσης και της εξάρτησης κάτω από τη βάρβαρη επίθεση των δυνάμεων καταστολής. Την ψήφιση του αντεργατικού μνημονίου 2 ακολούθησε ένας καταιγισμός μέτρων, με τη Βουλή, έως την διάλυσή της, πριν από λίγες μέρες, να δουλεύει νυχθημερόν για να φέρει εις πέρας το «έργο» που της έχουν υπαγορεύσει το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο μαζί με τους ιμπεριαλιστές πάτρωνες.
Πριν προλάβουν να διαλυθούν οι καπνοί των χημικών που έριξαν τα ΜΑΤ στους διαδηλωτές στο Σύνταγμα, οι δυνάμεις της ρεφορμιστικής αλλά και της «άλλης» Αριστεράς πρωτοστάτησαν στη διεκδίκηση διεξαγωγής εκλογών, για να «εκφρασθεί ο λαός» όπως είχε «δεσμευθεί» από τον Νοέμβρη η συγκυβέρνηση Παπαδήμου. Και όσο οι δυνάμεις του συστήματος έξω και μέσα στη χώρα παζάρευαν και αντιμάχονταν για τους όρους και τον καθορισμό του μετεκλογικού τοπίου στον αστικό πολιτικό χάρτη τόσο οι δυνάμεις της Αριστεράς «μας» διαμαρτύρονταν για την καθυστέρηση. Μάλιστα ήταν τόση η «πρεμούρα» στις ηγεσίες των ρεφορμιστικών κομμάτων ΚΚΕ και ΣΥΝ να μη «χαλάσει» το κλίμα και πάνε πιο πίσω οι εκλογές, που ανέλαβαν το έργο να τρομοκρατήσουν τον λαό για τις προβοκάτσιες που θα γίνονταν στις παρελάσεις της 25ης Μάρτη ώστε να αποτρέψουν την εκδήλωση μαζικών λαϊκών αντιδράσεων ενάντια σε κυβέρνηση-ΔΝΤ-ΕΕ.
Λες και το κύριο ζήτημα του κτυπήματος των δημοκρατικών ελευθεριών του εργαζόμενου λαού ήταν η καθυστέρηση των εκλογικών διαδικασιών και όχι το όργιο καταστολής, οι απαγορεύσεις, το κτύπημα των συνδικαλιστικών ελευθεριών στους χώρους δουλειάς, η συνολική αντιδραστικοποίηση της πολιτικής και κοινωνικής ζωής με τα πογκρόμ και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ενάντια στους μετανάστες.
Σε μία περίοδο που ανοίγουν οι πύλες της κόλασης για τον λαό και τους εργάτες, οι αριστερές δυνάμεις, με προεξάρχοντα τα ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, αναζητούν απαντήσεις στην εκλογική αναμέτρηση. Και μάλιστα υψώνουν το δάκτυλο στον λαό για να του υποδείξουν ότι δεν πρέπει να χάσει τη «μεγάλη ευκαιρία» που του παρουσιάζεται για να… τιμωρήσει τις αντιλαϊκές πολιτικές δυνάμεις του συστήματος. Η πιο κρίσιμη πολιτική αναμέτρηση διαβάζουμε στον «Ριζοσπάστη», στην «Αυγή», αλλά και στο «Πριν», και αναρωτιόμαστε τι ήταν για τον λαό όλη η προηγούμενη περίοδος. Δεν ήταν μία κρίσιμη πολιτική αναμέτρηση και μάλιστα με μαζικούς όρους κινήματος;
Οι μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις, οι πλατείες και πάλι οι απεργίες και οι συγκεντρώσεις, οι αγώνες σε εργοστάσια και άλλους χώρους δουλειάς, οι συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, η επιμονή και η αντοχή χιλιάδων και χιλιάδων αγωνιστών να διαδηλώνουν και να μη διαλύονται από τον χημικό πόλεμο και τα ρόπαλα των ΜΑΤ, τι ήταν; Μήπως η «προετοιμασία» για την κρίσιμη πολιτική αναμέτρηση των εκλογών; Όπου κατά τις ηγεσίες της «μεγάλης» αλλά και μέρους της «μικρής» Αριστεράς, μέσα από τις κάλπες μπορούν να προκύψουν από «κυβέρνηση της Αριστεράς» έως «ασταθείς κυβερνήσεις»;
Αντίθετα με τις παραπάνω απόψεις, εμείς επιμένουμε ότι οι εκλογές γενικά αλλά και οι συγκεκριμένες στις 6 Μάη δεν είναι το προνομιακό πεδίο για τον λαό. Αποτελούσαν και θα συνεχίσουν να αποτελούν προνομιακό πεδίο για τις δυνάμεις της ντόπιας ολιγαρχίας και των ιμπεριαλιστών πατρώνων της. Ανεξάρτητα από το ζήτημα της συμμετοχής σε αυτές τις εκλογές, που καθορίζεται από τα γενικότερα καθήκοντα της ταξικής πάλης και των διαθέσεων του λαού, η παρέμβαση σε αυτές δεν μπορεί παρά να φέρνει τα μηνύματα των αγώνων που προηγήθηκαν και αυτών που είναι αναγκαίοι σήμερα και αύριο, μετά τις εκλογές, όταν θα κλιμακωθεί ακόμα παραπέρα η αντιλαϊκή λαίλαπα.
Οι πολιτικές εξελίξεις δεν καθορίζονται από τις επιθυμίες και τα σχέδια της κάθε δύναμης αλλά από τους πολιτικούς-ταξικούς συσχετισμούς που διαμορφώνει κάθε φορά η ταξική πάλη. Ο λαός, όλο το προηγούμενο διάστημα, υπέστη σοβαρό κτύπημα στα δικαιώματα και στις κατακτήσεις του από τις δυνάμεις του ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος. Οι αγώνες και η πάλη που έδωσε με πρωτόγνωρη μαζικότητα και αποφασιστικότητα προκάλεσαν και συνεχίζουν να προκαλούν σοβαρούς τριγμούς στο αστικό πολιτικό σύστημα, δεν μπόρεσαν όμως να σταματήσουν, να ανατρέψουν ή έστω να περιορίσουν σε κάποιες πλευρές του τον αντεργατικό Αρμαγεδδώνα. Αυτό πρέπει και να αποτελεί το ζήτημα των ζητημάτων, για τη σημερινή περίοδο, σε όποιον αναφέρεται στην Αριστερά και στο κομμουνιστικό κίνημα. Το ανέβασμα του επίπεδου συγκρότησης του εργατικού-λαϊκού κινήματος, οι στόχοι και τα μέσα πάλης του να δώσουν νίκες, να διαμορφώσουν καλύτερους όρους για τους αγώνες που είναι μπροστά μας.
Το γεγονός ότι καμιά από τις δυνάμεις της Αριστεράς που φιλοδοξεί να «γράψει ιστορία» σε αυτές τις εκλογές δεν το θεωρεί μείζον πρόβλημα για τη λαϊκή υπόθεση, και το «ξεχνάει» οδεύοντας προς τη «μητέρα των μαχών», φανερώνει ότι θεωρούσε δεδομένο το πέρασμα των αντιλαϊκών μέτρων και σήμερα ελπίζει ότι η οργή και η αγανάκτηση του κόσμου θα την… εκτοξεύσει εκλογικά. Αλλάζοντας με τον τρόπο αυτό τους πολιτικούς συσχετισμούς στο κεντρικό σκηνικό. Όμως ακόμα και αυτή η οργή και η αγανάκτηση που εκφράστηκε με μαζικό τρόπο στις πλατείες την περίοδο του περασμένου καλοκαιριού αντιμετωπίστηκε από πολλές πλευρές της Αριστεράς «μας» είτε με απαξίωση είτε με έναν ακολουθητισμό στις μούντζες και στα «ουστ» που έδωσαν την δυνατότητα σε αντιδραστικές δυνάμεις να εκμεταλλευτούν το «κενό». Έτσι που σήμερα να μπορεί ο Καζάκης να τα βρίσκει με τον Παπαθεμελή και ο Καμμένος να εξαργυρώνει μέρος της λαϊκής δυσαρέσκειας στην οποία απαγορεύονταν «διά ροπάλου» η παρέμβαση των κομμουνιστικών οργανώσεων μέσα στις πλατείες, γιατί διασάλευε την «άμεση δημοκρατία» των μαζών.
Η μετακίνηση του «κέντρου βάρους» της πολιτικής αντιπαράθεσης με το σύστημα στο εκλογικό πεδίο και η διεκδίκηση, μάλιστα, μέσα από αυτή, της πολιτικής ηγεμονίας, από δυνάμεις της Αριστεράς, αποτελεί συνειδητή επιλογή αναβίωσης της πολιτικής κατεύθυνσης του λεγόμενου ειρηνικού περάσματος. Από κάποιους άμεσα (ΣΥΝ), από κάποιους με την αποφυγή αναφοράς (ΚΚΕ) και από κάποιους άλλους με «δειλά βήματα» (δυνάμεις μέσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ) αρχίζει να διαμορφώνεται ένα πλαίσιο όπου όλο και περισσότερο απομακρύνεται το «μονόπρακτο», δηλαδή η επανάσταση, και όλο και περισσότερο προβάλλονται οι αλλεπάλληλες «ρήξεις και οι ανατροπές», είτε στο ζήτημα της εξάρτησης είτε στο πολιτικό-κοινωνικό ζήτημα. Έτσι από την επαναστατική διαδικασία περνάμε στη «διαδικασία μετάβασης» που μπορεί να χωρέσει τα πάντα, από συμμαχίες με τμήματα της αστικής τάξης και συμμετοχή στην ΕΕ μέχρι «μεταβατικά προγράμματα» και «ασταθείς κυβερνήσεις» και αυτό πάντα μέσα στο πλαίσιο της αστικής νομιμότητας που εξασφαλίζουν και οι εκλογικές διαδικασίες. Από εκεί και πέρα η υπόθεση κίνημα αποτελεί το όχημα, το μέσο γι' αυτή την πολιτική κατεύθυνση.
Εκμεταλλευόμενο αυτή τη στάση σημαντικού μέρους της Αριστεράς, το σύστημα περνάει στην επίθεση και εξαπολύει σήμερα αυτόν τον αντικομμουνιστικό οχετό από τα στελέχη των αστικών κομμάτων μέχρι τα ΜΜΕ και ισχυρούς παράγοντες του συστήματος. Η αντικομμουνιστική και αντιαριστερή επίθεση των αντιδραστικών δυνάμεων έχει στόχο της πρωτίστως τον λαό. Να τον αποτρέψει να συναντηθεί, στους αγώνες, με τις απελευθερωτικές ιδέες της επαναστατικής προοπτικής, να τον οδηγήσει στον συμβιβασμό και στην υποταγή. Ταυτόχρονα αποτελεί και μοχλό πίεσης στις δυνάμεις της Αριστεράς για μεγαλύτερη «συμμόρφωση» στις βασικές επιλογές του συστήματος και όσο αντιλαμβάνεται –και αντιλαμβάνεται καλύτερα από τον καθένα μας– ότι η πίεση αυτή βρίσκει «ανταπόκριση» τόσο περισσότερο θα την κλιμακώνει.
Από πολλές πλευρές, μέσα στην Αριστερά, ακούγεται ότι πρέπει να μπει τέλος στον «αριστερό εμφύλιο» και να βρεθούν τρόποι συνεννόησης, κοινής δράσης, διαλόγου, ενώ άλλοι σε κάθε εκλογές έχουν έτοιμο και το σχέδιο του «ενιαίου ψηφοδελτίου». Στους δεύτερους δεν χρειάζεται απάντηση. Στους πρώτους όμως, όσο μας αφορά, θέλουμε να πούμε ότι για εμάς στο στόχαστρο της πολιτικής μας πάλης είναι οι δυνάμεις του συστήματος και οι ιμπεριαλιστές. Η αντιπαράθεση στο πλαίσια του κινήματος και για τις ανάγκες του είναι μία διαδικασία από την οποία δεν πρόκειται να παραιτηθούμε χάριν «χαμηλών τόνων» και «δημοσίων σχέσεων», θα επιμείνουμε η αντιπαράθεση αυτή να γίνεται με πολιτικούς όρους και όχι γηπεδικούς ή, ακόμα χειρότερα, «συγκρουσιακούς», όπως κάνουν άλλες δυνάμεις στον χώρο της Αριστεράς και σταθερά θα απέχουμε από αυτού του είδους τις «αντιπαραθέσεις», όπως κάνουμε πάντα, περιφρουρώντας τις αξίες του κομμουνιστικού κινήματος και τους αγωνιστές του.
Δεν θα παραιτηθούμε όμως και από την κατεύθυνση του ΜΕΤΩΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και της ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ανάμεσα σε κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Κατεύθυνση που παλεύουμε χρόνια στο κίνημα και σήμερα βρίσκει μία έκφρασή της στην κοινή προσπάθεια του ΚΚΕ(μ-λ), του ΜΛ-ΚΚΕ αλλά και ανένταχτων αγωνιστών του εργατικού κινήματος, της Αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος, τόσο στην εκλογική συνεργασία αλλά κυρίως στην υπόθεση της Πρωτοβουλίας για την Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Μαύρο μέλλον τάζει η Χρυσή Αυγή

Ενας λαός που βάλλεται από παντού, ένας λαός θυμωμένος, ένας λαός οργισμένος, ένας λαός καταδικασμένος στη φτώχεια, την ανεργία και την ανασφάλεια καλείται να ψηφίσει στις 6 του Μάη. Είναι ο ίδιος λαός που 2 χρόνια τώρα έχει κατακλύσει δρόμους και πλατείες σε μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις, αγωνιζόμενος ενάντια στα μνημόνια και σε όλα τα αντιλαϊκά και βάρβαρα μέτρα που του έχουν επιβάλει οι πολιτικοί εκπρόσωποι της ντόπιας αστικής τάξης, οι ευρωπαίοι και αμερικάνοι ιμπεριαλιστές. Οι «ψηφοφόροι» του 2012 δεν θυμίζουν σε τίποτα τους «ψηφοφόρους» του 2009. Το σύστημα το γνωρίζει αυτό καλύτερα από τον καθένα. Ενας από τους τρόπους που χρησιμοποιεί προκειμένου να ελέγξει και να χειραγωγήσει την οργή του λαού και της νεολαίας είναι η δημιουργία «αναχωμάτων». Η εμφάνιση όλων αυτών των μικρών και μεσαίων «νέων» κομμάτων είναι από τη μια αποτέλεσμα της πολιτικής κρίσης του ίδιου του συστήματος και των τριγμών που έχει επιφέρει η οικονομική κρίση και η αντίσταση του λαού και από την άλλη μια σχετικά ανώδυνη για το σύστημα βαλβίδα εκτόνωσης της συσσωρευμένης οργής και αγανάκτησης του λαού. Κομμάτια του ίδιου σάπιου, καταπιεστικού και εκμεταλλευτικού συστήματος «αναβαπτίζονται» και προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν και να εγκλωβίσουν τις εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένων και νεολαίας που μαζικά γυρνούν την πλάτη στα δυο μεγάλα κόμματα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Για να μπορούν από την επομένη των εκλογών να διεκδικήσουν ρόλο στη συνέχιση της εξόντωσης.
Εκτός όμως από κλασικές αστικές παραφυάδες, υπάρχουν και οι πιο ωμές και ανατριχιαστικές εκδοχές αυτού του συστήματος. Η άνοδος της Χρυσής Αυγής στα ποσοστά των εκλογικών δημοσκοπήσεων ξυπνά φρικαλέες μνήμες στους παλιότερους και προκαλεί την αγανάκτηση κάθε δημοκράτη.
Προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε αυτά τα ποσοστά και να διαβάσουμε πίσω από τους αριθμούς. Δεν θεωρούμε ότι τα ποσοστά της τάξης του 5% αποτυπώνουν την πραγματική επίδραση της Χρυσής Αυγής στην κοινωνία. Δεν φαίνεται στην κίνηση των μαζών να αποτελεί η Χρυσή Αυγή δύναμη τέτοιου μεγέθους. Δεν έχει δηλαδή εκφραστεί ανοιχτά αυτή η εθνικιστική και φασιστική παράνοια στους κόλπους του λαού και της νεολαίας.
Τότε, μήπως το σύστημα έχει επιλέξει να ανασύρει αυτές τις εφεδρείες του σε μαζική κλίμακα για το επόμενο διάστημα; Παρ’ ότι γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά ότι ο φασισμός είναι παιδί του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού το οποίο χρησιμοποιήθηκε στον πόλεμο ενάντια στους λαούς και την εργατική τάξη, δεν εκτιμούμε ότι το σύστημα επιλέγει σε αυτή τη φάση να οδηγηθεί προς τέτοιες λύσεις. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι με τη στάση του δεν δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για φασιστικές και εθνικιστικές υστερίες. Και μόνο η επιλογή ανάδειξης του μεταναστευτικού και μάλιστα με τόσο βάρβαρο τρόπο από τη μεριά της κυβέρνησης έδωσε ανάσα ζωής στη Χρυσή Αυγή. Με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και το ανθρωποκυνηγητό που εξαπέλυσε ενάντια στους μετανάστες μπορεί να είχε στόχο να «στριμώξει» την επίσημη Αριστερά ζητώντας «υπεύθυνες» προτάσεις και να αποφύγει την κουβέντα για το τσάκισμα μισθών και συντάξεων, αποπροσανατολίζοντας το λαό, αλλά ταυτόχρονα έστρωσε το δρόμο στη Χρυσή Αυγή. Από τις «ανώνυμες» φασιστικές επιθέσεις ενάντια σε μετανάστες, πάντα με την αμέριστη βοήθεια των σωμάτων καταστολής και τρομοκράτησης του λαού, περάσαμε στις «επίσημες» προτάσεις φρίκης, όπως εγκατάσταση ναρκοπέδιων στα σύνορα της χώρας, μετατροπή των μεταναστών σε σκλάβους και εγκατάστασή τους στη… Μακρόνησο.
Η Χρυσή Αυγή από την ίδρυσή της, το 1984, είναι μια φασιστική οργάνωση που τιμά και δοξάζει τον Χίτλερ, το μεγαλύτερο μακελάρη των λαών, και τον Παπαδόπουλο της αμερικανοστήρικτης χούντας. Δολοφονικά εχθρικοί απέναντι στους μετανάστες, τους ομοφυλόφιλους, τους αριστερούς, τους εβραίους, τους… δεν έχουν διστάσει να πραγματοποιήσουν δολοφονικές επιθέσεις εναντίον τους πολλές φορές με την ανοχή ή και την απροκάλυπτη στήριξη των ΜΑΤ και της αστυνομίας.
Εν όψει όμως αυτών των εκλογών η Χρυσή Αυγή κρύβεται πίσω από μια μάσκα που προσπαθούν να είναι λιγότερο φρικιαστική. Στην προσπάθειά τους να εκμεταλλευτούν την αγανάκτηση του λαού, την έλλειψη προοπτικής και οράματος από τη μεριά του συστήματος, κρύβουν για λίγο στο συρτάρι τα χιτλερικά ιδεώδη και βγάζουν μπροστά τις «θέσεις» τους. Με την πιο αποτρόπαια έκφραση του λαϊκισμού προσπαθούν να στήσουν δίκτυο εξαπάτησης και εκμετάλλευσης της άγνοιας και της απόγνωσης μεγάλων κομματιών του λαού.
Δεν αναγνωρίζουν τάξεις μέσα στην κοινωνία. Η χώρα απαρτίζεται από Ελληνες και ξένους. Τάσσονται κατά του Μνημονίου, την ίδια στιγμή που όχι απλώς δεν καταδικάζουν τις μειώσεις των μισθών και των συντάξεων, αλλά κινήθηκαν ενάντια στην απεργία των Χαλυβουργών, καλώντας τους να αποδεχτούν τους εκβιασμούς της εργοδοσίας σαν αναγκαίο κακό.
Ζητούν να φύγουν όλοι οι μετανάστες που παίρνουν τις δουλειές από τους Ελληνες, ενώ θεωρούν αναγκαίο κακό τις χιλιάδες απολύσεις που έχουν γίνει ως τώρα και όσες πρόκειται να ακολουθήσουν. Οραματίζονται μια ισχυρή «ελληνική» οικονομία ενάντια στην εκμετάλλευση του πλούτου από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές την ίδια στιγμή που οραματίζονται την πρόσδεση της χώρας στους ανατολικούς ιμπεριαλιστές, βλέπε Ρωσία.
Υπόσχονται εξασφάλιση αξιοπρεπούς διαβίωσης και κύριας κατοικίας την ίδια στιγμή που οραματίζονται τη μετατροπή της χώρας σε ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Κατά τα ιδεώδη του εμπνευστή τους Χίτλερ.
Τάσσονται γενικά και αόριστα ενάντια στο σύστημα και τους πολιτικούς, ενώ ιστορικά έχουν αποτελέσει ιδεολογική και πολιτική εφεδρεία του ίδιου του καπιταλιστικού και ιμπεριαλιστικού συστήματος.
Παρουσιάζονται τιμητές της ελληνικής ιστορίας, μόνο που πρέπει να ανατρέξουν πολύ πίσω στους αιώνες, στην εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, γιατί η σύγχρονη ιστορία του τόπου μας έχει γραφτεί με το αίμα του ελληνικού λαού, αίμα που χύθηκε στους αγώνες ενάντια στο φασισμό και τον ιμπεριαλισμό.
Αποτελεί χρέος κάθε δημοκράτη, κάθε αριστερού, εργαζόμενου και νεολαίου η αποκάλυψη του ρόλου των φασιστών και η πάλη ενάντια σε κάθε μορφή του. Ο καλύτερος τρόπος για να ανταποκριθούμε σε αυτό το καθήκον είναι η στήριξη του αγώνα για την ανασυγκρότηση του εργατικού, λαϊκού κινήματος, η συμμετοχή στους αγώνες, η αυτοοργάνωση του λαού στις γειτονιές.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Το χρώμα του κρατικού χρήματος δεν είναι κόκκινο

Η κρατική χρηματοδότηση και οι έκτακτες επιχορηγήσεις των κομμάτων δεν είναι μια θεσμοθετημένη διευκόλυνση της αστικής εκλογικής διαδικασίας ούτε βέβαια μια δικλείδα διασφάλισης της... ανεξαρτησίας των πολιτικών κομμάτων από τα φαινόμενα διαφθοράς ή αδιαφάνειας τα οποία σχετίζονται με την ιδιωτική χρηματοδότηση, όπως θέλει να λέει η αστική προπαγάνδα. Αποτελούν έναν ακόμη τρόπο στήριξης και αναπαραγωγής του αστικού κοινοβουλευτισμού και επί της ουσίας έναν ακόμη τρόπο συνύφανσης των κοινών ζωτικών συμφερόντων μεταξύ κράτους και πολιτικών κομμάτων που εκπροσωπούν τον κυρίαρχο σχηματισμό εξουσίας, Τα αστικά κόμματα, κοινοβουλευτικά και μη, δεν αρνούνται αλλά επιδιώκουν το θεσμικό τους ρόλο ως τωρινοί ή αυριανοί πρόθυμοι στο κυβερνητικό σχήμα που θα καταπιέσει τους εργαζόμενους και το λαό, που θα εφαρμόσει παλιά και νέα μνημόνια. Τα κόμματα της κοινοβουλευτικής αριστεράς, όσο κι αν διατείνονται για το αντίθετο, από χρόνια τώρα οπαδοί του κοινοβουλευτισμού και των θεσμικών ρόλων-αναχωμάτων της λαίκής οργής, ουδέποτε έχουν αρνηθεί τις κρατικές επιχορηγήσεις (που προέρχονται, μην το ξεχνάμε, από τη φοροληστεία του λαού) διακρίνοντας μάλιστα στοιχεία... δημοκρατικού πλουραλισμού σ' αυτό το αλισβερίσι. Παρεμφερής είναι και η στάση όσων εκ της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς κάνουν πως δεν βλέπουν το... χρώμα του χρήματος και σιωπηλά εισπράττουν το κατιτί της χρηματοδότησης την ίδια ώρα που μιλάνε για αμφισβήτηση του συστήματος ή για ρήξη με αυτό. Δεν νοείται όμως -θεωρητικά και πρακτικά- θέση αντίστασης και ανεξαρτησίας από το σύστημα με ταυτόχρονη στήριξη σ' αυτό, γιατί πολύ απλά πρόκειται για αντάλλαγμα της ενσωμάτωσης σε αυτό. Τέτοια μορφή έχει και η δήθεν αντικειμενικώς επιβαλλόμενη προβολή κρατικών διαφημίσεων από αριστερά έντυπα (για τη λήψη χρηματοδότησης ή ατελειών) που μεταβάλλει το έντυπο σε προπαγανδιστή της συστημικής ιδεολογίας. Αποδεχόμενη μια οργάνωση της αριστεράς την προερχόμενη από τη ληστεία των λαϊκών εισοδημάτων κρατική χρηματοδότηση αποδέχεται ταυτόχρονα και τον κρατικό έλεγχο των οικονομικών της και τους κανόνες του. Αποδέχεται τη σχέση ελεγκτή και ελεγχόμενου, ανοίγει το δρόμο για τη χειραγώγησή της από το σύστημα. Το όλο δούναι και λαβείν δεν είναι θέμα ενός διαφανούς ισολογισμού που θα μπορούσε να συνταχθεί, ούτε μιας... σκληροπυρηνικής και μη ευέλικτης στάσης. Είναι κριτήριο, αντίληψη και πολιτική στάση για το πού στηρίζεται η αριστερά από κάθε άποψη, ποιοι είναι οι όροι και οι φορείς που συμβάλλουν στην πολιτική της συγκρότηση και στο δυνάμωμά της. Ή θα αντλεί τους όρους ύπαρξής της απευθυνόμενη στο λαό ή θα απολαμβάνει πολιτικής και οικονομικής στήριξη απ' αυτόν, τους αγωνιστές, τους φίλους και τα μέλη της αλλιώς δεν μπορεί να λέγεται αριστερά. Και σ' αυτό το ζήτημα δεν μπορεί να υπάρξουν αντιφατικά μηνύματα προς το λαό και τον αριστερό κόσμο, ιδιαίτερα μάλιστα όταν από τη μεγάλη ληστεία μισθών και εισοδημάτων, από τη ληστεία των επιδομάτων ανεργίας, από την εξαθλίωση του λαού τροφοδοτείται πλουσιοπάροχα με εκατομμύρια ευρώ η αναπαραγωγή του μνημονιακού πολιτικού σκηνικού.
Ανέκαθεν το ΚΚΕ(μ-λ) αρνιόταν την κρατική χρηματοδότηση. Ποτέ δεν την πήρε και ποτέ δεν πρόβαλε κρατικές διαφημίσεις από τα έντυπά του. Το ίδιο θα κάνει και στις επικείμενες εκλογές. Θα απευθυνθεί αποκλειστικά στον κόσμο της αριστεράς, στα μέλη, στους συναγωνιστές και στο λαό για την οικονομική στήριξη της εκλογικής του παρέμβασης, αναγνωρίζοντας αυτούς και μόνον αυτούς υποστηρικτές του, δίνοντας το βάρος στην πολιτική συμφωνία, στη συμμετοχή και τη συμβολή τους στην οικοδόμηση των όρων ανασυγκρότησης της αριστεράς μέσα στους λαϊκούς αγώνες που έπονται των εκλογών και όχι σε μια δαπανηρή εκλογική παρέμβαση και σε μια υπερτονισμένη εκλογική προβολή μέσω πληθώρας υποψηφιοτήτων, πράγματα για τα οποία η δαπάνη (τυπογραφεία, παράβολα υποψηφιοτήτων, εκλογικά στέκια) είναι απαγορευτική για οργανώσεις που στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις αλλά και προκλητική μέσα σε συνθήκες φτώχειας και εξαθλίωσης των λαϊκών στρωμάτων. Αλλά και διακρίνοντας ποιος στ' αλήθεια είναι ο δρόμος του λαού που πρέπει ν' ανοίξει: Αυτός της ενίσχυσης της ταξικής πάλης και της οικοδόμησης μετώπου αντίστασης και ανατροπής μέσα στους αγώνες που έρχονται.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Για τον Δημήτρη Μητροπάνο

...Οσοι με τον Χάρο γίναν φίλοι

με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη…

Στις 11 το πρωί της Τρίτης 17 Απριλίου ο Δημήτρης Μητροπάνος ξεκίνησε το μεγάλο ταξίδι,
αφήνοντας φτωχότερη την ελληνική μουσική.
Είναι απο τις στιγμές που στην αναγγελία ενός θανάτου αδυνατείς να συνειδητοποιήσεις αυτό που άκουσες ή δεν θέλεις να το συνειδητοποιήσεις, γιατί θεωρείς πως ο ήρωάς σου είναι και θα είναι πάντα εδώ, σύμβολο μιας λαϊκότητας που δείχνει το άλλο πρόσωπο της Ελλάδας, εκείνο το πρόσωπο που αγαπάμε, το πρόσωπο το οποίο παλεύουμε να ξαναβρούμε.

...Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία

πώς η ιστορία γίνεται σιωπή...

Οσες φορές και να άκουγα το Δημήτρη να τραγουδάει το στίχο του Αλκη Αλκαίου ανατρίχιαζα. Ο απόλυτος λαϊκός τραγουδιστής. Κάθε του φράση αγγίζει την ψυχή σου, σε παρασέρνει σε ένα χορό δυνατό, λες και σκαρφαλώνεις στον Ολυμπο, σε ταξιδεύει, σε απογειώνει. Σαν γνήσιος λαϊκός καλλιτέχνης ο Δημήτρης Μητροπάνος, με τη στάση ζωής, με το ήθος του, προσπερνούσε τη δόξα και συνέχιζε το ταξίδι που είχε ξεκινήσει από τη φτωχοσυνοικία των Τρικάλων έφηβος, γεμάτος αγάπη για το λαϊκό τραγούδι. Είναι από τις περιπτώσεις καλλιτεχνών που γνώρισαν την καταξίωση από ολόκληρο το λαό, όπως και οι δύο μέντορές του, Γρηγόρης Μπιθικώτσης και Στέλιος Καζαντζίδης.
Ο χαμός του Δημήτρη Μητροπάνου αυτή την εποχή μοιάζει ακόμα πιο δραματικός. Τώρα που μας τελειώνουν οι λαϊκές καταλήξεις, η πηγαία θλίψη, ο αγνός έρωτας, τώρα που όλα γίνονται με ταχύτητα fast food, τώρα που το ζεϊμπέκικο είναι μέσον επίδειξης, ναρκισσισμού και όχι έκφραση του «Αχ!» από τα βάθη της ψυχής, τώρα που το ποτό είναι νοθευμένο από την ίδια μας την υποκρισία, τώρα που η λέξη μαγκιά είναι συνώνυμη της λαμογιάς.
Τον Δημήτρη Μητροπάνο τον λάτρεψε ένας ολόκληρος λαός και γι’ αυτό θα μείνει στη συλλογική μας μνήμη.
Στη μακρόχρονη πορεία του στο ελληνικό τραγούδι, ο Δημήτρης Μητροπάνος συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους δημιουργούς του λαϊκού αλλά και του έντεχνου τραγουδιού: Γιώργος Ζαμπέτας, Μίκης Θεοδωράκης, Δήμος Μούτσης, Απόστολος Καλδάρας, Τάκης Μουσαφίρης, Χρήστος Νικολόπουλος, Γιάννης Σπανός, Μάριος Τόκας ήταν οι συνθέτες με τους οποίους συνδέθηκε επαγγελματικά, χτίζοντας μια καριέρα συνυφασμένη με την ελληνική λαϊκή μουσική παράδοση. Η συμμετοχή του σε δίσκους των Λάκη Παπαδόπουλου και Νίκου Πορτοκάλογλου ανέδειξαν την ευρεία γκάμα της ερμηνείας του, που οδήγησε σε μια σειρά από δίσκους που άλλαξαν σε μεγάλο βαθμό την έννοια του καλού σύγχρονου λαϊκού τραγουδιού.
Πολύ σημαντική η συνεργασία με τον Θάνο Μικρούτσικο στο δίσκο «Στου Αιώνα την Παράγκα», σε στίχους Αλκη Αλκαίου, Κώστα Λαχά, Λίνας Νικολακοπούλου και Γιώργου Κακουλίδη, στροφή σε ακόμα πιο «έντεχνες» διαδρομές, διατηρώντας και πάλι την ταυτότητα του λαϊκού.
Με τον Δημήτρη Μητροπάνο βρεθήκαμε αρκετές φορές μαζί στη σκηνή. Τραγουδούσε και ένιωθα την ένταση, τους παλμούς, το πάθος του να με δονούν. Τον θαύμαζα, με συγκινούσε. Είχε τόση δύναμη η φωνή του, που ζωντάνευε τα τραγούδια.
Ηταν συντροφικός, αγαπητός και λιγομίλητος, μοναδικό φαινόμενο στο σινάφι μας και αισθάνομαι πως «η δόξα πέρασε και δεν τον ακούμπησε».
Καλό ταξίδι, φίλε

Κώστας Θωμαΐδης
18.4.2012

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Το κλείσιμο ενός μεγάλου κύκλου σε μια μικρή χώρα

Δυστυχώς επαληθεύτηκαν οι πιο απαισιόδοξες προβλέψεις σχετικά με την εφαρμογή της λεγόμενης ειρηνευτικής συμφωνίας στο Νεπάλ και ειδικότερα με τη συμφωνία των επτά σημείων που υπογράφτηκε τον Νοέμβρη του 2011 για την προώθηση της ενσωμάτωσης των δυνάμεων του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΛΑΣ) στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας. Με μια αιφνιδιαστική κίνηση που προετοιμάζονταν, πολιτικά και οργανωτικά από καιρό, η επίσημη ηγεσία του Ενοποιημένου Κομμουνιστικού Κόμματος (Μαοϊκού) και η κυβέρνηση Μπαταράι έδωσαν το πράσινο φως στις 10 Απρίλη στην ειδική επιτροπή να προχωρήσει στον δεύτερο –και τελικό– γύρο της ενσωμάτωσης. Στην πράξη αυτό σήμαινε πως αντιπρόσωποι της επιτροπής και δυνάμεις του νεπαλέζικου στρατού ανέλαβαν τον έλεγχο των 15 στρατοπέδων του ΛΑΣ μαζί με τις αποθήκες όπου ήταν συγκεντρωμένος ο οπλισμός των ανταρτών. Ταυτόχρονα ξεκίνησε ξανά η διαδικασία επιλογής για τους μαχητές του ΛΑΣ ανάμεσα στην ένταξη στον στρατό σε βοηθητικές θέσεις και κατόπιν επανεκπαίδευσης ή στην «εθελουσία» αποστράτευση. Όπως ήταν ήδη φανερό από καιρό, η πλειονότητά τους διαλέγει να αποστρατευτεί, λαμβάνοντας ένα σεβαστό χρηματικό ποσό, και με τα μέχρι τώρα στοιχεία πολύ λιγότεροι από τον προβλεπόμενο αριθμό των δέκα χιλιάδων, περίπου, δέχονται να υποστούν την ταπεινωτική διαδικασία της αναμόρφωσης και της ένταξης. Οι πληροφορίες και οι εικόνες από τα στρατόπεδα δείχνουν πως το παλιό πανηγυρικό κλίμα έχει εξατμιστεί και κυριαρχεί η πίκρα και η οργή για την εξέλιξη. Οι νικητές στα πεδία των μαχών αντιμετωπίζονται σαν βαρίδια και εμπόδια στην πορεία της χώρας προς την υποτιθέμενη πρόοδο.
Σε συνέχεια των αντιδράσεων του Νοεμβρίου, η κίνηση του διδύμου Πρατσάντα - Μπαταράι, που υποστηρίχτηκε από όλα τα αντιδραστικά αστικά κόμματα, συνάντησε την οργισμένη αντίδραση, μέσω και έξω από τα στρατόπεδα, των στελεχών και της βάσης του κόμματος. Πραγματοποιήθηκαν δεκάδες διαδηλώσεις, ορισμένες από τις οποίες κατέληξαν σε συγκρούσεις με την αστυνομία, αναφέρθηκαν εκτεταμένα επεισόδια στα στρατόπεδα, κηρύχθηκε απεργία στα μέσα μεταφοράς και ετοιμάζεται μια πανεθνική κλιμακούμενη κινητοποίηση από τη μειοψηφία στην κεντρική επιτροπή του κόμματος που ήδη δρα ανοικτά ξεχωριστά και καταγγέλλει με βαρείς χαρακτηρισμούς την επίσημη ηγεσία για προδοσία.
Περιττό να αναφέρουμε πως η απόφαση της οριστικής διάλυσης του ΛΑΣ, που προβλήθηκε σαν αναγκαιότητα για να προχωρήσει η κατάρτιση του νέου συντάγματος, χαιρετίστηκε από όλες τις ξένες πρεσβείες στο Κατμαντού, ενώ θετικές δηλώσεις έγιναν από την αμερικάνικη και την ινδική κυβέρνηση. Φαίνεται πως ύστερα από αυτές τις εξελίξεις κλείνει ένας ιστορικός κύκλος για το Νεπάλ και ανοίγει ένας καινούργιος στον οποίο οι επαναστατικές δυνάμεις και ιδέες θα χρειαστεί να ξανασηκώσουν το βαρύ φορτίο νέων και πιο περίπλοκων προσπαθειών.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Οχι στην υποταγή και τις εκλογικές αυταπάτες Τις νίκες θα φέρει η μαζική αντίσταση!

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ

Η προκήρυξη των εκλογών της 6^ης Μάη δεν άλλαξε –βέβαια!- την τροχιά των εξελίξεων. ΔΝΤ και Κομισιόν έσπευσαν ξανά τις τελευταίες ημέρες να «θυμίσουν» πως «η ύφεση θα παραταθεί για χρόνια», ότι είναι αναγκαία νέα μέτρα δεκάδων δισ. «ως το 2030», πως απαιτείται νέα «μείωση 15% του εργατικού κόστους για τόνωση της ανταγωνιστικότητας στην περίοδο 2012-2014». Εσπευσαν δηλαδή να «θυμίσουν» προς όλες τις κατευθύνσεις –και όσο αυτό ήταν αναγκαίο- ότι το αλυσόδεμα της χώρας και των εργαζομένων στις ληστρικές απαιτήσεις του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου καλά κρατεί! Και η ληστεία θα συνεχίσει και θα ενταθεί με νέα -λίγο ως πολύ προαναγγελθέντα- μέτρα στο νέο Μεσοπρόθεσμο του Ιουνίου. Οπως ανάλογα επιδιώκεται να κλιμακωθεί η αντιδραστική στροφή σε βάρος των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών των μαζών, όπως έδειξε η «πρόταση νόμου» που ανέλαβε να παρουσιάσει ο –πρώην «συνήγορος του πολίτη»- Γ. Καμίνης.

Παράλληλα, όχι τυχαία στη «δεύτερη γραμμή» της επικαιρότητας, μαίνονται οι αντιθέσεις των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για τους ρόλους που θα αναλάβει η χώρα στις πολιτικοστρατηγικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή. Δηλαδή για το πώς και από ποιον θα χρησιμοποιηθεί στις αντιθέσεις με τους αγωγούς ενέργειας, στο ζήτημα των σχεδόν θερμών εξελίξεων στη ΝΑ Μεσόγειο, με τη Συρία να «φλέγεται», αλλά και σε όλο το πλέγμα των «τοπικών» επιδιώξεων-αντιθέσεων με Ισραήλ, Τουρκία και Βαλκάνια. Σε όλα αυτά, όπως έδειξε και η πρόσφατη επίσκεψη του απεσταλμένου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, οι ΗΠΑ έχουν τον πρώτο λόγο και όλα αυτά αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες για το σύνολο των εξελίξεων που θα διαμορφωθούν στο επόμενο διάστημα.

Ο «εκλογικός» στόχος του συστήματος

Ολα αυτά λοιπόν δεν κρίνονται και σε μεγάλο βαθμό δεν τίθενται -και σίγουρα όχι στις πραγματικές τους διαστάσεις- στις εκλογές. Η αστική τάξη και τα κόμματά της δεν ρωτούν το λαό αν αποδέχεται το πλέγμα υποτέλειας και εμπλοκής της χώρας στις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις και ανταγωνισμούς. Δεν ρωτούν τη γνώμη του ούτε για τη διαχείριση αυτού του πλέγματος, αφού μια «πραγματική συζήτηση» γύρω από όλα αυτά θα κατέληγε στο συμπέρασμα πως η μόνη ρεαλιστική «διαχείριση» είναι η ανατροπή, το σπάσιμο των δεσμών της εξάρτησης! Ομως η αστική τάξη δεν «διαπραγματεύεται» την εξουσία της -και το βασικό της θεμέλιο, την ιμπεριαλιστική εξάρτηση- πάνω στην εργατική τάξη και το λαό, δεν μπορεί να υπάρχει σαν τέτοια «συνδιοικώντας» μαζί με το λαό! Ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες της έντασης της κρίσης και των ανταγωνισμών (την άφησαν να) κάνει εκλογές απαιτώντας από το λαό να υπογράψει σε λευκό χαρτί την παράδοσή του στις πολιτικές των Μνημονίων, την υποταγή του στα νέα ιμπεριαλιστικά δεσμά που χαλκεύονται με ορίζοντα δεκαετιών!

Σε αυτή τη βάση όμως το σύστημα έχει στο πλαίσιο των εκλογών μια πραγματική επιδίωξη. Να ανασυγκροτήσει το πολιτικό του προσωπικό, τα κλονισμένα κόμματά του, να ξαναστήσει συνολικά στα πόδια του το πολιτικό σύστημα του εξαρτημένου καπιταλιστικού συστήματος που έχει πληγεί σημαντικά από το λαό, τους αγώνες του και τις αντιστάσεις του όλο το προηγούμενο διάστημα. Εν όψει αυτού του στόχου έχουν επιστρατευτεί βοήθειες – ωμές και ανοιχτές επεμβάσεις των ίδιων των ιμπεριαλιστικών κέντρων για τη στήριξη των δύο βασικών κομμάτων τους, του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Είναι βέβαιο ότι τα κέντρα εξουσίας εντός και εκτός της χώρας προτιμούν και επιδιώκουν αυτά τα κόμματα να είναι οι βασικοί πυλώνες της νέας κατάστασης, έστω και λίγο αποδυναμωμένα σχετικά με την προηγούμενη φάση. Χωρίς να παραγνωρίζουμε υπαρκτές αντιθέσεις που έχουν τις αφετηρίες τους είτε σε σχέσεις ντόπιων κεφαλαιοκρατών με τα κόμματα αυτά είτε στα ιμπεριαλιστικά κέντρα σε ΗΠΑ και Ευρώπη, οι οποίες όμως μπορούν ενίοτε να διατρέχουν και το εσωτερικό του καθενός από αυτά τα δύο κόμματα, το βασικό στοιχείο παραμένει ότι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ υπηρέτησαν εδώ και σχεδόν 40 χρόνια το «συμβόλαιο» του ’74 και στο πλαίσιό του το ντόπιο κεφάλαιο. Αυτά λοιπόν είναι που πριν από όλα το σύστημα συνολικά θέλει να «ανασυστήσει» και να χρησιμοποιήσει στην επόμενη φάση, αποφεύγοντας και τον κατακερματισμό που αναμφίβολα πολλαπλασιάζει τα προβλήματα λειτουργίας του πολιτικού συστήματος σε μια κατάσταση που έτσι κι αλλιώς έχει και θα έχει θεμελιώδεις «ασάφειες». Στη βάση αυτού του στόχου κινούνται Βενιζέλος και Σαμαράς, που κάνουν ό,τι μπορούν για να… υπαινιχθούν στο λαό ότι, στο περιθώριο της πολιτικής των Μνημονίων και της υποδούλωσης της χώρας που θα εφαρμόζουν απαρέγκλιτα, ο μεν πρώτος θα κάνει «ανάπτυξη μέσω ΕΣΠΑ», ο δε άλλος ότι θα βάλει σφήνα μερικά «εναλλακτικά μέτρα».

Σε αναζήτηση αναπροσαρμογών

Παρ’ όλα αυτά και με τα μέχρι τώρα δεδομένα, το σχέδιο η μετεκλογική κυβερνητική λύση αλλά και συνολικά η ανασυγκρότηση του πολιτικού συστήματος να περνάει βασικά -αν όχι αποκλειστικά- από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν δείχνει να περπατάει! Τα συμπτώματα καθίζησης των δύο κομμάτων συνεχίζονται και σε ανάλογο βαθμό παραμένει και ενισχύεται ο κατακερματισμός του αστικού πολιτικού ιστού. Ενισχύεται έτσι για το σύστημα ο ρόλος των αναχωμάτων που συγκροτούνται δεξιά, «αριστερά» και ανάμεσα σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και πριμοδοτούνται η κινητικότητα, οι μεταγραφές και οι μεταπηδήσεις των πολλαπλών «σωτήρων» κατά μήκος αυτού του φάσματος. Με όλα αυτά παραμένει θολό το πώς θα εξελιχθεί η συνέχεια της προεκλογικής περιόδου, τι κινήσεις θα επιδιώξει το σύστημα για να διαμορφώσει μετεκλογικές λύσεις. Η ενίσχυση του ΛΑΟΣ με τον Γ. Κύρτσο και η πιθανολογούμενη μετεκλογική συνεργασία της Μπακογιάννη με τη ΝΔ του Σαμαρά και από την «άλλη» η ένταση του ΠΑΣΟΚικού φλερτ προς την –πρόθυμη- ΔΗΜΑΡ δεν μπορούν να θεωρηθούν επιλογές που διαμορφώνουν μια οριστική κατάσταση. Το ζήτημα είναι ανοιχτό και «αρμοδιότητα» του συστήματος που πάντα διαθέτει Παπαδήμους αλλά και όρους ελέγχου όλου αυτού του συρφετού των «ανεξάρτητων» και «αντιμνημονιακών» παραγόντων του. «Αρμοδιότητα» του λαού είναι να μαυρίσει τους δύο μεγάλους, να γυρίσει τις πλάτες στα κάθε είδους αναχώματά τους. Και κυρίως να αντέξει τον αντιδραστικό εκλογικό καταιγισμό ώστε να βγει την επομένη κόντρα στα μαγειρεία και στα καλέσματα «ευθύνης» και υποταγής να διεκδικήσει μαζικά και μαχητικά το δίκιο του, την ανατροπή της βαρβαρότητας.

Ο πολιτικός στόχος της εκλογικής μάχης

Ολα τα τρομοκρατικά διλήμματα που οι έξω και οι μέσα απευθύνουν προς το λαό εν όψει των εκλογών της 6^ης Μάη έχουν μια κοινή βάση και μια άμεση, επίσης κοινή, πολιτική στόχευση. Πατάνε στον αρνητικό ταξικό-πολιτικό συσχετισμό, στην αποσυγκρότηση και στην ήττα του κινήματος, που την αξιοποιούν έτσι ώστε να φαντάζει «μοιραία» και «αναπόδραστη» η υποταγή στη βαρβαρότητα του ιμπεριαλισμού και στις ανθρωποφαγικές τάσεις του κεφαλαίου. Στη βάση αυτής της ήττας έχει εξάλλου συνολικά στηθεί η ιδέα του «μονόδρομου», του αιώνιου «ιμπεριαλισμού-καπιταλισμού» που περιγράφηκε από δεξιά και αριστερά ως «παγκοσμιοποίηση». Ιδέα που πρόσφατα επιχειρηματολογήθηκε ξανά και ιδιαίτερα για την περίπτωση της Ελλάδας από τους συνοδοιπόρους του ΣΥΝ Γ. Γκίζι και Ζ.Λ. Μελανσόν, ηγέτες των αντίστοιχων κομμάτων σε Γερμανία και Γαλλία, θιασώτες των οποίων υπήρξαν τα προηγούμενα χρόνια πολλές και διαφορετικές δυνάμεις της ελληνικής εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.

Σε αυτήν ακριβώς τη βάση στηρίζουν οι δυνάμεις του συστήματος και τον άμεσο πολιτικό τους στόχο: Να ανακόψουν, να καταστείλουν όχι μόνο με χημικά και δολοφονικά χτυπήματα αλλά και πολιτικά-ιδεολογικά τις ισχυρές τάσεις, τις πλατιές διαθέσεις αντίστασης και αγώνα που εδώ και δύο χρόνια επίμονα και ποικιλόμορφα εκδηλώνει ο λαός μας. Με άλλα λόγια, το σύστημα δείχνει να κατανοεί πολύ περισσότερο από πολλούς που αναφέρονται ως «αριστεροί», «αντικαπιταλιστές» ή και «κομμουνιστές» το νόημα της γνωστής διατύπωσης του Μαρξ για την αξία που έχει «ένα πραγματικό βήμα του κινήματος» απέναντι στα δεκάδες προγράμματα που σωρηδόν το τελευταίο διάστημα κατασκευάζονται για να δώσουν «απαντήσεις» στα προβλήματα της χώρας και του λαού.

Το ζήτημα λοιπόν για το ΚΚΕ(μ-λ) επικεντρώνεται ακριβώς σε αυτό: Στη διαμόρφωση των πολιτικών όρων, των κοινωνικών συμμαχιών ώστε το κίνημα να δώσει την απαιτούμενης έκτασης, έντασης και διάρκειας μάχη για να καταφέρει την ανατροπή πλευρών και μέτρων της επίθεσης. Αυτό είναι το θέμα γύρω από το οποίο θα κριθεί η διεύρυνση ή αποδυνάμωση των τάσεων αντίστασης και αγώνα στη νεολαία, στην εργατική τάξη και στα λαϊκά στρώματα. Αυτό είναι επίσης το θέμα που θα ανοίξει με πραγματικούς όρους και όχι με ακαδημαϊσμούς και με κυρίαρχη τη ρεφορμιστική αντίληψη τα μεγάλα πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα που βρίσκονται μπροστά μας. Και βέβαια αυτό το θέμα είναι διαλεκτικά και αναπόσπαστα συνδεδεμένο με την επαναστατική προοπτική της εργατικής τάξης και του λαού, με την ανάγκη και τη δυνατότητα να αναδειχτεί και να χαραχτεί αυτή η προοπτική και η σοσιαλιστική διέξοδος.

Αυτό ακριβώς το θέμα, της διαμόρφωσης όρων αντίστασης που θα φέρει ανατροπές στην επίθεση, «προσπερνιέται» ή και «ξορκίζεται-καταγγέλλεται» από το σύνολο σχεδόν των δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά στο πλαίσιο της εκλογικής μάχης. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τόσο προσαρμοστεί στους κυρίαρχους ανέμους που απαιτούν «να αναλάβει η Αριστερά τις ευθύνες της» εν όψει των εκλογών, που ισχυρίζεται ότι ετοιμάζεται να πρωταγωνιστήσει σε μια «αριστερή κυβέρνηση» που θα διαπραγματευτεί με τον ιμπεριαλισμό τα προβλήματα της χώρας! Η ηγεσία του ΚΚΕ έχει επιλέξει ως μορφή προσαρμογής την καταγγελία των αγώνων ως «μάταιων» και «αναποτελεσματικών». Διαστρέφει δηλαδή τη (σωστή) θέση ότι δεν υπάρχουν εντός του συστήματος δυνάμεις που θέλουν και μπορούν να εφαρμόσουν «άλλες», πιο ανεκτές πολιτικές, σε θέση που λέει ότι ούτε ο λαός και η μαζική πάλη του μπορούν να έχουν επιτυχίες και να αποσπάσουν νίκες στο πλαίσιο της ταξικής πάλης εντός του καπιταλιστικού συστήματος. Τέλος η ΑΝΤΑΡΣΥΑ διακυμαίνεται μεταξύ της απόλυτης φυγής μέσω της αναζήτησης «εναλλακτικών παραγωγικών προτύπων» και της αποθέωσης των πιο χυδαίων εκλογικίστικων αυταπατών του είδους «η ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ θάβει βαθιά το μνημόνιο» («ΠΡΙΝ» 8/4).

Για μας λοιπόν, όπως αναφέρει η ανακοίνωση της συμμετοχής του ΚΚΕ(μ-λ) και της εκλογικής συνεργασίας με το Μ-Λ ΚΚΕ, «Η μάχη αυτή είναι συνέχεια και προέκταση της ολόπλευρης συμμετοχής του ΚΚΕ(μ-λ) στους μεγάλους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες αυτών των δυόμισι χρόνων, όπου πρόβαλε και επεδίωξε σταθερά την κοινή δράση και το συντονισμό των δυνάμεων που αναφέρονται στη λαϊκή υπόθεση και το κίνημα. Είναι μάχη ανάδειξης της κατεύθυνσης του Μετώπου Αντίστασης με την οποία αγωνίζεται το ΚΚΕ(μ-λ), στη βάση της οποίας πρότεινε και συνδιαμορφώνει με το ΜΛ-ΚΚΕ και ανένταχτους αγωνιστές την Πρωτοβουλία για μια Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία.»

Αυτή η κατεύθυνση προσδιορίζει τι είδους ευθύνες και απέναντι σε ποιον θέλουμε εμείς να αναλάβουμε εν όψει των εκλογών της 6^ης Μάη. Θέλουμε να αναλάβουμε ευθύνες απέναντι στο λαό και μόνο. Θέλουμε να αναλάβουμε όσο περισσότερο μπορούμε ευθύνες πολιτικής στήριξης των αντιστάσεων και των αγώνων που έδωσε. Ευθύνες συμβολής και προετοιμασίας στους αγώνες που πρέπει να δώσει μετά την έξοδο από το παραβάν. Αυτό προϋποθέτει την άμεση εμπλοκή μας στην εκλογική διαδικασία, την ενεργητική απόρριψη των διλημμάτων του συστήματος, τη μαχητική παρέμβασή μας σε όλο το διάστημα ως την 6^η Μάη μέσα στο λαό, μαζί με το λαό και τις αγωνίες του. Αυτή η επιλογή μας σημαίνει επίσης ότι είναι ανάγκη και δικαίωμά μας να ζητήσουμε από τον κόσμο του αγώνα, τη νεολαία, τους εργάτες και όλο το λαό να πλαισιώσει και να στηρίξει μαχητικά και με κάθε τρόπο αυτή την πολιτική-εκλογική μάχη που δίνουν από κοινού οι δύο οργανώσεις. Να στρατευτεί μαζί μας. Γιατί έτσι στρατεύεται με όλους τους αγώνες που έδινε ως χθες. Γιατί έτσι συμβάλλει στη δημιουργία ρεύματος αντίστασης και αγώνα. Εκεί βρίσκεται το δίκιο και η ελπίδα του λαού!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Μετανάστες και αριστερά

Η πρόσφατη τεράστιας έκτασης επιχείρηση – σκούπα ενάντια στους μετανάστες και η υλοποίηση της άθλιας απόφασης για τα κέντρα κράτησής τους ήταν ένα πραγματικά συγκλονιστικό γεγονός που έκφρασε μια πλευρά της δεξιάς μετατόπισης του πολιτικού σκηνικού, ένα σκηνικό που φιλοξενεί στην αγκαλιά του τις πιο αντιδραστικές, αντιλαϊκές και μισητές εκδοχές της κυριαρχίας του κεφαλαίου στο λαό και την εργατική τάξη. Όμως ούτε αυτό ούτε η ναζιστικού αρώματος κάλυψη του γεγονότος από τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης προκαλούν καμία εντύπωση. Με μια έννοια, το σύστημα τη δουλειά του κάνει.
Αυτό που δημιουργεί ένα «μάγκωμα» σε όλους τους αριστερούς ανθρώπους ήταν η πλήρης απουσία οποιασδήποτε παρέμβασης του κινήματος είτε μέσω σωματείων είτε μέσω πολιτικών οργανώσεων και συλλογικοτήτων της αριστεράς και του κινήματος. Μάλλον συμπυκνώθηκαν στο γεγονός αυτό όλες οι πολιτικές αδυναμίες του κινήματος και της αριστεράς, αδυναμίες που διογκώνονται τραγικά σε ένα δύσκολο ζήτημα σαν αυτό.

Οι μετανάστες είναι τμήμα του λαού και της εργατικής τάξης, φυσικοί σύμμαχοι στον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό

Ίσως το παραπάνω θεωρείται γενικά παραδεκτό για την αριστερά. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν είναι έτσι. Από την αρχή του ζητήματος τη δεκαετία του ’90 μέχρι σήμερα, οι αντιλήψεις της αριστεράς αντιμετώπιζαν το ζήτημα ως ένα απολίτικο ζήτημα ανθρωπισμού, θεώρηση που ήταν, ασφαλώς, αδύναμη να απαντήσει το ζήτημα με πραγματικούς, υλικούς όρους. Άλλες πλευρές – επηρεασμένες από τα συστημικά ιδεολογήματα της «ισχυρής Ελλάδας» - έβρισκαν ότι οι «βολεμένοι Ελληνες» ζουν σε βάρος των μεταναστών, αναπαράγοντας από τα «αριστερά» το διαχωρισμό της εργατικής τάξης και βαθαίνοντας, άθελά τους, την περιθωριοποίηση των μεταναστών από τα θέατρα της ταξικής πάλης στη χώρα. Σε κάθε περίπτωση από την πάλη για τα δικαιώματα των μεταναστών έλειπαν οι… ίδιοι οι μετανάστες καθώς το ζήτημα «λυνόταν» και εδώ μέσω της γνωστής ανάθεσης σε διάφορους εργολάβους των δικαιωμάτων των «αδυνάτων».
Στην όξυνση της ταξικής επίθεσης των τελευταίων χρόνων, τμήματα της Αριστεράς έψαχναν στηρίγματα σε «πατριωτικά» τμήματα της αστικής τάξης, σε φρούδες ελπίδες για μια νέα σοσιαλδημοκρατία, ακόμα και στη Ρωσία και την Κίνα. Άλλοι (που μάλλον ήθελαν να δηλώσουν έτοιμοι για κυβερνητικά πόστα) κλαίγονταν από κοινού (έστω με άλλη αφετηρία) για την… ανύπαρκτη «απουσία μεταναστευτικής πολιτικής από το ελληνικό κράτος». Και τμήματα της αναρχίας έψαχναν να δημιουργήσουν μια εικόνα ότι σύμπασα η ελληνική εργατική τάξη είναι ρατσιστική και εχθρική με τους μετανάστες (το σύνθημα για τους «ξεφτίλες πατριώτες» είναι ενδεικτικό του πόσο επικίνδυνος και αντιδραστικός μπορεί να γίνει κάποιος που χαρακτηρίζεται από ελιτισμό απέναντι στο λαό).
Ελάχιστοι σκέφτηκαν ότι οι μετανάστες –πολύ καθαρά πια τα τελευταία χρόνια- είναι θύματα των ίδιων θυτών που έχουν φέρει τον ελληνικό λαό στη σημερινή δεινή θέση:

• Η θηριωδία του ιμπεριαλισμού είναι ο ένας παράγοντας που έχει γεννήσει τα καραβάνια των μεταναστών. Ενός ιμπεριαλισμού που αποικιοποιεί τη χώρα και απειλεί να την εμπλέξει και σε επικίνδυνες και τυχοδιωκτικές περιπέτειες στην περιοχή.
• Η βαρβαρότητα του καπιταλισμού και η εξαθλίωση που δημιουργεί είναι ο δεύτερος παράγοντας που έχει γεννήσει τα καραβάνια των μεταναστών. Ενός καπιταλισμού που σπρώχνει τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού στην φτώχεια και στην εξαθλίωση.

Οι εχθροί, λοιπόν, είναι κοινοί για Ελληνες και μετανάστες. Η πολιτική βάση των μετώπων υπάρχει υλικά – πραγματικά. Αυτό που πρέπει να γίνει είναι το ίδιο που πρέπει να γίνει και για τη συγκρότηση συνολικά του κινήματος: Να σταματήσει το εικονικό κίνημα, το κίνημα των αντιπροσώπων και να στρωθούμε στη δουλειά έτσι ώστε σε κάθε αγωνιστική κινητοποίηση, σε κάθε συγκρότηση νέου σωματείου, σε κάθε δημιουργία επιτροπής αγώνα, όλο και περισσότερο οι μετανάστες εργάτες να αποτελούν ζωντανό κύτταρο κάθε κίνησης. Είναι φανερό ότι δεν είναι μια εύκολη δουλειά. Όμως τι είναι εύκολο στις μέρες μας;
Άλλωστε, ας σκεφτούμε τι τεράστια ενίσχυση θα αποκτούσε το λαϊκό και εργατικό κίνημα στην Ελλάδα, τι δραματική ανατροπή στον ταξικό συσχετισμό θα δημιουργούνταν, αν οι εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες εργάτες και εργαζόμενοι πάλευαν από κοινού με τους Ελληνες για τα κοινά μας συμφέροντα. Για τη ζωή τους, για τη ζωή μας…

• Κοινοί αγώνες Ελλήνων και μεταναστών ενάντια στην ιμπεριαλιστική θηριωδία και την καπιταλιστική βαρβαρότητα
• Πλήρη δικαιώματα στους μετανάστες – ΟΧΙ στα νέα Μακρονήσια

Π.Χ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ

Κάτω η βάρβαρη πολιτική
της πείνας, της ανεργίας, της καταστολής και της υποτέλειας
Στηρίξτε τις δυνάμεις της αντίστασης και της ελπίδας!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Καρδίτσα: πολιτική εκδήλωση – ομιλία

πολιτική εκδήλωση – ομιλία

των συνεργαζόμενων ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ

Η εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ, διοργανώνει

προεκλογική εκδήλωση – ομιλία

τη Κυριακή 22 Απρίλη, 11:30 το πρωί,

στην αίθουσα εκδηλώσεων του Εργατικού Κέντρου Καρδίτσας.

Θα προηγηθεί συνέντευξη τύπου για την παρουσίαση του ψηφοδελτίου στην εκλογική περιφέρεια Καρδίτσας.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Το τρίξιμο των καροτσιών

Φανερά «ανήσυχος» ο Σόιμπλε δήλωσε πρόσφατα στο «Βήμα» πως οι Έλληνες δεν θέλουν να κυβερνηθούν κατά πως «πρέπει». Στο ίδιο πνεύμα και με απροκάλυπτο κυνισμό η Λαγκάρντ έδωσε στο λαό οδηγίες πλεύσης στην κάλπη ταξινομώντας τα κόμματα που συμμετέχουν στις εκλογές της 6ης Μάη σε «υπεύθυνα» και «επικίνδυνα». Ελληνική μετάφραση αυτών των δηλώσεων υπήρξε και το διάγγελμα του πρωθυπουργού τους Λ. Παπαδήμου που ανακοίνωσε τις εκλογές καθορίζοντας το ποια είναι η «σωστή επιλογή» στις κάλπες.
Παίρνει έτσι γραμμή και ο καλοπληρωμένος εσμός των δημοσιολόγων για να μας βομβαρδίσει με αναλύσεις για το «ανήλικο Έθνος» που δεν του έφτασαν 190 χρόνια για να το πάρει απόφαση ότι ανήκει στις μεγάλες δυνάμεις. Όσο για τα «υπεύθυνα κόμματα» ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, κατάπιαν περίπου αμάσητες τις απανωτές παρεμβάσεις των προστατών τους, που αν μη τι άλλο μαρτυρούν πως δεν φτάνει πια η δικιά τους τρομοκρατία, και χρειάζεται η άμεση ανάμειξη των μεγάλων αφεντικών.
Ας μην βιαστούμε όμως να χαρακτηρίσουμε ως πρωτόγνωρη την απροκάλυπτη αυτή παρέμβαση των εκπροσώπων του ιμπεριαλισμού που αντιμετωπίζει το λαό της χώρας ως «ιθαγενείς» που πρέπει να νομιμοποιήσουν οι ίδιοι τις αλυσίδες τους. Όχι μόνο γιατί είναι γεμάτη η Ιστορία των λαών και του λαού μας από τέτοιες και χειρότερες επεμβάσεις των ιδιοκτητών του κόσμου, των φονιάδων των λαών. Αλλά κυρίως γιατί οι τωρινές διαταγές των Σόιμπλε, Λαγκάρντ και σία, απηχούν και προετοιμάζουν τις νέες τους ληστείες, τα επόμενα εγκλήματα τους.
Έχουν «πρόγραμμα ροών» να επιτελέσουν, όπως το προβλέπει η «Δανειακή σύμβαση». Δηλαδή έχουν πρόγραμμα καταλήστευσης του πλούτου της χώρας. Έχουν επίσης «πρόγραμμα διαρθρωτικών αλλαγών» να υλοποιήσουν όπως το περιγράφουν τα Μνημόνια τους και το νέο Μεσοπρόθεσμο του Ιουνίου. Δηλαδή έχουν να επιβάλλουν ακόμα μεγαλύτερη εξαθλίωση, ακόμα βαρύτερους όρους σκλαβιάς στους εργάτες, τη νεολαία, το λαό. Και έχουν και άλλα που «δεν ξέρουμε». Σαν αυτά που την προηγούμενη εβδομάδα συζήτησε με το ντόπιο πολιτικό προσωπικό, ο πρέσβης Μόρνιγκσταρ, ειδικός απεσταλμένος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την ενέργεια και τους αγωγούς, για τις ναυτικές βάσεις στη Μεσόγειο, για την «αντιπυραυλική ασπίδα», για τον ελληνο- ισραηλινό «άξονα». Δηλαδή για την ακόμα βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στο μακελειό των λαών της περιοχής που σχεδιάζουν οι ΗΠΑ, σε ανοιχτή σύγκρουση με τη Ρωσία. και σε οξύ και ανοιχτό ανταγωνισμό με τους ιμπεριαλιστές της Ευρώπης. Οι οποίοι, δύο μήνες μετά τις «ιστορικές» τους αποφάσεις για τη διευθέτηση της κρίσης στην ΕΕ, συναντούν ξανά στην Ισπανία τις «γενετικές ανωμαλίες» του ευρώ και τα ερωτήματα της στρατιωτικοπολιτικής τους υπόστασης.
Ενόψει όλων αυτών εργάζονται πυρετωδώς τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία, που αν σε κάτι ομονοούν πλήρως είναι η ανάγκη της πλήρους καθυπόταξης των λαών και βέβαια του λαού μας. Ανησυχούν λοιπόν και φτάνουν να εκτίθενται «αυτοπροσώπως» γιατί ο λαός μας δεν δείχνει να «συντονίζεται» με τις ανάγκες τους. Δεν ακούει τα αντιδραστικά παραληρήματα του Βενιζέλου και του Σαμαρά. Ακούει το τρίξιμο των καροτσιών που μέρα-νύχτα σέρνουν οι πεινασμένοι στους δρόμους της Αθήνας αναζητώντας υπολείμματα στους κάδους των σκουπιδιών. Δεν βλέπει πως το μέλλον, της χώρας, της Δύσης –αν όχι ολόκληρης της ανθρωπότητας - περνάει μέσα από την υπηρέτηση του ευρώ, της ΕΕ, του ΔΝΤ, του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ. Βλέπει τις στρατιές των ανέργων να πλημμυρίζουν τη χώρα. Δεν σκέπτεται πως πρέπει να αποπληρωθούν οι δόσεις των επόμενων δεκαετιών από τα δάνεια που έγιναν για να ληστευθεί και να υποδουλωθεί η χώρα. Σκέπτεται πως το μέλλον της νεολαίας φυλακίζεται στη σκλαβιά των ΕΟΖ και η ίδια η ζωή της υποθηκεύεται στα ιμπεριαλιστικά κανόνια. Δεν συγκλονίζεται από τις γενναίες προσπάθειες να «περιοριστεί το κράτος» με την κατάργηση της σύνταξης, της περίθαλψης, της παιδείας, για όλο τον εργαζόμενο λαό. Συγκλονίζεται και οργίζεται με τις ολοένα αυξανόμενες ορδές των ΜΑΤωμένων δολοφόνων, με τα σχέδια νόμου που ετοιμάζουν για να απαγορεύσουν τη διαδήλωση, την απεργία, τον αγώνα. Δεν ενθουσιάζεται που του βρήκαν ένα σωρό εχθρούς για να ξεθυμαίνει: για τον άνεργο τον ελαστικά εργαζόμενο, για τον ελαστικά εργαζόμενο το δημόσιο υπάλληλο, για τη μισή εργατική τάξη την άλλη μισή επειδή είναι αλλοδαποί, για όλους μας οι άλλοι λαοί που πρέπει να τους «ανταγωνιστούμε», ίσως και να αλληλοσκοτωθούμε. Ενθουσιάζεται όταν καταφέρνει να ενώνεται με πολλούς, με όλους τους «διαφορετικούς», πλημμυρίζοντας τις πλατείες, τους δρόμους, τις απεργίες, τους ξεσηκωμούς.
Το συμπέρασμα λοιπόν είναι φανερό. Ο λαός μας είναι σε θέση μάχης! Η εκλογική συνεργασία του ΚΚΕ(μ-λ) και του ΜΛ-ΚΚΕ αυτή τη θέση μάχης θέλει να στηρίξει και να ενισχύσει απέναντι στον καταιγισμό των αντιδραστικών εκβιασμών και απειλών που οι δυνάμεις του συστήματος, τα κόμματα του και τα αναχώματα τους εξαπολύουν στο όνομα της «κορυφαίας δημοκρατικής διαδικασίας». Για αυτό η εκλογική συνεργασία καλεί πλατιά σε ενεργητική στράτευση και συμπόρευση στην πολιτική πάλη των εκλογών για να γίνει η θέση μάχης, ρεύμα αγώνα, αντίστασης και ξεσηκωμού την επόμενη, ακόμα πιο απαιτητική μέρα!

Νίκος Παπαβασιλείου

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ ΚΑΙ ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ ΣΤΗ ΣΑΜΟ Πέμπτη 19 Απριλίου στις 12μ, στο ξενοδοχείο «ΣΑΜΟΣ», στο Βαθύ.

Με κεντρικό σύνθημα «Στηρίξτε τις δυνάμεις της αντίστασης και της ελπίδας», συγκροτήθηκε και παρεμβαίνει πανελλαδικά η εκλογική συνεργασία του ΚΚΕ(μ-λ) και του Μ-Λ ΚΚΕ.
Στην κοινή ανακοίνωση των δύο οργανώσεων διαπιστώνεται ότι ζούμε «σε μία κρίσιμη για τον εργαζόμενο λαό περίοδο, όπου σύσσωμες οι αντιδραστικές δυνάμεις των αστικών κομμάτων, του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών επιτίθενται με μανία στο βιοτικό επίπεδο, στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις που αποκτήθηκαν με θυσίες και αγώνες» και τονίζεται
«είναι ανάγκη να συγκροτηθεί, να εκφρασθεί και να δυναμώσει μέσα στους εργαζόμενους και τη νεολαία το ρεύμα της αντίστασης, της οργάνωσης και της αλληλεγγύης, η κατεύθυνση της ανειρήνευτης πάλης με την αστική ολιγαρχία και τον ιμπεριαλισμό.» Σε αυτή τη βάση η κοινή ανακοίνωση επισημαίνει:
«Παρεμβαίνουμε στην εκλογική διαδικασία, χωρίς εκλογικές αυταπάτες.
Με στήριγμα τους αγώνες, το λαό και την Αριστερά.
Γνωρίζοντας ότι οι πραγματικές λύσεις για την εργατική τάξη και το λαό δεν βρίσκονται μέσα στις κάλπες του αστικού συστήματος.
Για να υπερασπίσουμε και να αναδείξουμε το μοναδικό δρόμο, αυτόν της αντίστασης και του αγώνα. Το μόνο δρόμο για την ανατροπή των αντιδραστικών συσχετισμών και της αντιλαϊκής πολιτικής»
Η παρουσίαση της εκλογικής διακήρυξης της συνεργασίας και των υποψηφίων της για την εκλογική Περιφέρεια Σάμου, Μυρτώ Παπακώστα και Κώστα Πετράκη, θα γίνει την Πέμπτη 19 Απριλίου στις 12μ, στο ξενοδοχείο «ΣΑΜΟΣ», στο Βαθύ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Εκδήλωση συζήτηση στη Μυτιλήνη

Η εκλογική συνεργασία ΚΚΕ (μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ σας καλεί σε ανοιχτή εκδήλωση – συζήτηση,  

την Παρασκευή 20 Απριλίου στο καφενείο «ΑΙΟΣ» (πίσω απο τον ΟΤΕ) στις 7μμ.

Θα μιλήσουν οι:

Μαρία Πετρά, υποψήφια Λέσβου (συνεργαζόμενη)

Μυρτώ Παπακώστα, υποψήφια Σάμου

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Προεκλογική εκδήλωση στις Σέρρες

Συνέντευξη τύπου και εκδήλωση

Η εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ, σας καλεί στην προεκλογική εκδήλωση, το Σάββατο 21 του Απρίλη στο ξενοδοχείο Γαλαξίας, στις 7:00 μ.μ..

Θα προηγηθεί συνέντευξη τύπου για την παρουσίαση του ψηφοδελτίου στην εκλογική περιφέρεια Σερρών, 

στις 6μμ, στον ίδιο χώρο.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Εκλογές που, αντί να εκτονώνουν, πιθανόν να περιπλέξουν

Δεν είναι λοιπόν καθόλου λίγοι οι παράγοντες του συστήματος, εντός και εκτός Ελλάδος, που θα ήθελαν να προχωρήσουν οι εξελίξεις χωρίς να υποχρεωθούν να στήσουν κάλπες. Θα ήθελαν, αν μπορούσαν, να αφαιρούσαν από τον ενοχλητικό λαό ακόμα και το δικαίωμα της ψήφου. Πιθανόν επίσης αρκετοί απ' αυτούς τους «δημοκράτες» να νοσταλγούν τον Γ. Παπανδρέου που ήθελε με τα διάφορα τερτίπια περί «δημοψηφισμάτων» και το λαό να «εκτονώσουν» αλλά και τα μνημόνια να υλοποιηθούν.
Δεν είχε βέβαια την ίδια αξία όταν το ισχυριζόμασταν εμείς αυτό που κυνικά ομολόγησε ο Σόιμπλε, φανερώνοντας τα υπαρκτά αδιέξοδα με τα οποία βρίσκονται αντιμέτωποι τόσο ο σκληρός πυρήνας της ΕΕ όσο και το ντόπιο πολιτικό σύστημα. Δεν ξέρουμε αν του κυβερνητικού εκπροσώπου του ξέφυγε ή ήθελε να το πει, αλλά είναι ενδεικτικό το πόσο ενοχλούν οι εκλογές αυτές στη φάση που βρισκόμαστε, που ο Καψής αμόλησε τη ρουκέτα. «Να μη χαλαρώνουμε», είπε, «η σημερινή κυβέρνηση πρέπει να συνεχίσει το έργο της και πριν από τις εκλογές και στις εκλογές αλλά και μετά απ' αυτές». Δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ ο Καψής μάς πέταξε στα μούτρα ότι αυτές οι εκλογές δεν θα επηρεάσουν τίποτε απ' όσα έχουν δρομολογηθεί. Οχι ότι δεν το γνωρίζαμε, αλλά μας ικανοποιεί να το ακούμε από στόματα εκπροσώπων του συστήματος ότι σ' αυτή τη φάση δεν μπορούν εύκολα να καναλιζάρουν το λαό και να τον εκβιάσουν όσο εύκολα και ανώδυνα το έκαναν σε προηγούμενες φάσεις.
Ενδεικτικό επίσης των σοβαρών αντιθέσεων που διακρίνουν το κλονισμένο πολιτικό μας σύστημα οριζοντίως και καθέτως δεν είναι μόνο και τόσο τα ξεκατινιάσματα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ μεταξύ «μνημονιακών» και νεόκοπων «αντιμνημονιακών», αλλά κυρίως το σοβαρό φάουλ (;) που έκανε ο Σαμαράς, απειλώντας με νέες εκλογές αν δεν πάρει η ΝΔ αυτοδυναμία.
Θα μπορούσε, βέβαια, κάποιος να ισχυριστεί ότι και αυτές οι δηλώσεις είναι μέρος του εκβιασμού σε βάρος του λαού, να μην υποκύψει, δήθεν, στην ακυβερνησία. Δεδομένου όμως ότι η αυτοδυναμία είναι άπιαστο όνειρο για τη ΝΔ, μένει να δούμε στη συνέχεια αν και τι περισσότερο σημαίνει αυτή η «έκρηξη» Σαμαρά.
Ας παρατηρήσουμε μόνο ότι τέτοιες «εκρήξεις» είναι δηλωτικές των τρικλοποδιών που επιχειρείται να μπουν στη ΝΔ ούτως ώστε να παραμείνει εντός πολιτικού παιχνιδιού όσο περισσότερο γίνεται το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου, κατάσταση όμως που μπορεί να περιπλέξει τα ζητήματα.
Θα το πούμε λοιπόν για μια ακόμη φορά. Οι λόγοι που το γαϊτανάκι των εκλογών τραβάει δεν είναι τεχνικοί αλλά ουσιαστικοί και αφορούν νέες ισορροπίες που πρέπει να διαμορφωθούν σε σχέση με την εξισορρόπηση των ιμπεριαλιστικών εξαρτήσεων.
Μπορεί ο λαός να είναι μια παράμετρος ανεξέλεγκτη για το σύστημα, γι’ αυτό και έχουμε το παράδοξο για πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση αυτοί που φοβούνται περισσότερο τις εκλογές να είναι οι ίδιοι οι εμπνευστές και στυλοβάτες τους. Ωστόσο, δεν είναι η μόνη ανεξέλεγκτη παράμετρος όσο η παγκόσμια κρίση συνεχίζει και όσο τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία επεξεργάζονται τα στρατηγικο-τακτικά τους σχέδια
Η μη στοίχιση του λαού με τα όσα εκβιάζεται να δεχτεί και να νομιμοποιήσει στις κάλπες σε συνδυασμό με το όλο πλέγμα σχέσεων, διεκδικήσεων, εξαρτήσεων στο όλο γεωστρατηγικό παιχνίδι έτσι όπως εκφράζεται και στην περιοχή μας απειλούν να διαμορφώσουν ένα μετεκλογικό σκηνικό όπου δίπλα στα σίγουρα (την επίθεση δηλαδή) θα πάρουν τη θέση τους και μια σειρά άλλα δεδομένα που δεν θα παραπέμπουν σε προκαθορισμένες καταστάσεις και διασφαλισμένες προοπτικές. Αγωγοί, ενεργειακό, Κυπριακό, Συρία, τουρκικός ρόλος, σχέσεις με Ισραήλ, μαζί με την αναζήτηση «προστατών» και «δανειστών» που θα διασφαλίσουν δήθεν ανάπτυξη, αν για κάτι προϊδεάζουν είναι μια περίοδος αστάθειας και αβεβαιότητας την οποία οι εκλογές, σε όποια ημερομηνία και αν καθοριστούν, απειλούν όχι μόνο να μη σταθεροποιήσουν το σκηνικό αλλά και να το κλυδωνίσουν περισσότερο.
Το βέβαιο είναι ότι ο λαός αλλά και οι υπόλοιποι γειτονικοί λαοί που θα συνεχίσουν να πληρώνουν το μάρμαρο και να τους απειλούν ένα σωρό υπαρκτοί κίνδυνοι καλούνται να αναμετρηθούν με το ίδιο τους το ανάστημα, να σκεφτούν τα πραγματικά τους όπλα και να αξιολογήσουν ξανά τους φίλους και τους εχθρούς τους.
Στις επερχόμενες εκλογές, ο λαός θα κάνει αυτό που είναι ώριμος να κάνει. Οπως είναι σίγουρο ότι θα διευρυνθούν τα λαϊκά στρώματα που «φανερά» στις κάλπες δεν θα δείχνουν να υπογράφουν προκαταβολικά τη «θανατική» τους καταδίκη με τα μνημόνια και τις θηλιές των απανωτών δανειακών συμβάσεων. Κατά τα λοιπά, οι εκλογές αυτές, και ας κραυγάζουν για το αντίθετο από τη σκοπιά τους Τσίπρας, Παπαρήγα και νεόκοποι «αντιμνημονιακοί», δεν πρόκειται να διασφαλίσουν άλλο μέλλον και άλλη προοπτική για το λαό.
Ακόμη και αν η λαϊκή εκλογική συμπεριφορά περιπλέξει τα δεδομένα και «χαλάσει τη σούπα» για το σύστημα, αν η άρχουσα τάξη και τα ξένα αφεντικά της δεν βρουν μπροστά τους παρατεταμένους λαϊκούς, εργατικούς και νεολαιίστικους αγώνες, ένα διευρυμένο ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, θα καταφέρουν να βρουν έστω και αργά τις καινούριες ισορροπίες τους.
Κυρίως, αυτό που πρέπει να μετρήσει ο λαός είναι η επόμενη μέρα των εκλογών (όποτε τις κάνουν). Και πρέπει να είναι προετοιμασμένος για μεγάλες μάχες, ιδιαίτερα αν το σύστημα διαπιστώσει ότι δεν του βγαίνουν τα σενάρια «δημοκρατικά» και «διά της κάλπης», τότε θα καταφύγει σε οποιοδήποτε αντιδημοκρατικό και φασίζον μέτρο για να εξασφαλίσει την υποταγή του λαού. Και σ' αυτό θα έχει την αμέριστη «υποστήριξη» και «αλληλεγγύη» των ιμπεριαλιστικών πατρώνων.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Μια ληστεία της προκοπής!.. «Ανακεφαλαιοποίηση» των αδιεξόδων μέσω του PSI

Η αποκάλυψη της ληστείας του «κουρέματος» του ελληνικού χρέους βαδίζει παράλληλα με τον φωτισμό των αδιεξόδων που δημιουργεί.
1. Η αρχιτεκτονική της ληστείας
Το δημόσιο χρέος της χώρας μαγειρεύτηκε κατάλληλα προκειμένου να ανταποκριθεί στους νέους επαχθείς όρους που προετοίμαζαν. Η σύγκριση με τη Γερμανία είναι χαρακτηριστική. Το συνολικό δημοσιονομικό έλλειμμα της Γερμανίας δεν συμπεριλαμβάνει το έλλειμμα των ομοσπονδιακών κρατιδίων, της τοπικής αυτοδιοίκησης και των ασφαλιστικών ταμείων! Κατά τη γερμανική ενοποίηση μάλιστα το χρέος των νοσοκομείων δεν συμπεριλήφθηκε στον σχετικό υπολογισμό. Στην Ελλάδα ακόμα ψάχνουν νομικά αν έγιναν τέτοιες υπερβάσεις και αν είναι νόμιμο να υπολογίζεται το χρέος των ΔΕΚΟ στο συνολικό έλλειμμα. Τα περίφημα greek statistics έγιναν με ευρωπαϊκές πλάτες. Έτσι το 2007 οι Ευρωπαίοι τεχνοκράτες θεωρούσαν εντάξει τα στοιχεία για το έλλειμμα της τότε κυβέρνησης και ενέκριναν την προς τα πάνω αναθεώρηση που έκανε το επιτελείο της ΝΔ. Δύο χρόνια μετά «ανακαλύπτουν» ότι το ΑΕΠ έπρεπε να είναι μικρότερο λογιστικά – άρα να ανέβει ο λόγος ελλείμματος-χρεών. Είναι γνωστό εξ άλλου (ερώτηση της Βάσως Παπανδρέου) πως στην κρίσιμη περίοδο λίγο πριν από τον δανεισμό στο ΔΝΤ και ενώ τα περιθώρια διακύμανσης των επιτοκίων κάλπαζαν εν μέσω καταγγελιών για «Τιτανικό» που βυθίζεται, για εκτεταμένη διαφθορά κ.λπ., ότι η Τράπεζα της Ελλάδας δεν «έκλεινε» για ένα δεκαήμερο τις τιμές διάθεσης των ομολόγων αφήνοντας τους κερδοσκόπους να αλωνίζουν με τις προβλέψεις τους.
Όλη η δημοσιονομική ιστορία της χώρας δεν είναι παρά η αντικατάσταση παλιού από νεότερο δανεισμό, γιατί τα παλιά δάνεια δεν μπορούσαν να αποπληρωθούν. Πρόκειται για συνηθισμένη διαδικασία στο ιμπεριαλιστικό κύκλωμα που ελέγχει τις αγορές χρήματος. Το βασικό και κύριο που ενδιαφέρει τους δανειστές είναι να εισπράττονται κανονικά οι τόκοι και τα τοκοχρεολύσια αλλά και να μπορούν να καλύπτουν την αδυναμία πληρωμής των δανείων με το να βάζουν χέρι στον πραγματικό πλούτο της χώρας (πόροι, ενέργεια, ορυκτός πλούτος, νερό κ.λπ.). Αυτό εννοούν όταν λένε «βιωσιμότητα» του χρέους και όχι να μπορεί σε βάθος χρόνου η χώρα να ξεπληρώσει το χρέος (που κανένας λογικός δανειστής δεν το επιδιώκει). Το κίνητρο που τους οδήγησε στο «κούρεμα» είναι η αδυναμία να εισπράξουν κανονικά τα τοκοχρεολύσια, καθώς η χώρα μέσα από το δανειακό ρήμαγμα οδηγούνταν σε αδυναμία πληρωμής. Γι' αυτό οι προστιθέμενοι στον κύριο όγκο κεφαλαίων τόκοι των δανείων δεν υπόκεινται στο κούρεμα!

Πριν από το «κούρεμα»
Όσο για τον νέο φτηνότερο δανεισμό και για τους τόκους δισεκατομμυρίων που «γλιτώνουμε», υπάρχουν πολλές ενστάσεις.
1. Πρώτα και κύρια οι λεγόμενες «εγγυήσεις». Που μπορεί να είναι συμβολικού χαρακτήρα για τους ιμπεριαλιστές, αλλά για τη χώρα που δανείζεται κάτω από αυτούς τους επαχθείς όρους πολύ μα πολύ πραγματικές. Σύμφωνα με τα στοιχεία γερμανικής τηλεοπτικής εκπομπής, η Γερμανία πραγματικό χρήμα, πραγματικά κεφάλαια, δεν έδωσε παρά μόνο 15,2 δισ. ευρώ για το ελληνικό δημόσιο χρέος. Όλα αυτά τα τεράστια ποσά που δίνονται από το γερμανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα μέσω της ΕΚΤ δεν είναι παρά «εγγυήσεις». Δηλαδή πρόθεση κεφαλαιακής ενίσχυσης στον βαθμό που κάτι τέτοιο απαιτηθεί, αν η κρίση δημιουργήσει καταστάσεις χρηματοπιστωτικής αβεβαιότητας. Όμως η Ελλάδα θα μπορούσε να μετακυλίσει παλιό χρέος και να αντικαταστήσει τα παλιά ομόλογα με τα νέα φτηνότερου επιτοκίου βάσει της συμφωνίας της 21ης Ιουλίου (που δεν επέζησε και πολύ!) μόνο εφόσον θα δανείζονταν από τις αγορές χρήματος ενισχυμένα ομόλογα ΑΑΑ σε πολύ ακριβές τιμές (35 δισ. που στην πορεία έγιναν 50!). Δηλαδή «μία γι' άλλη» ο δανεισμός. Σε βάζουν να δανείζεσαι με φτηνότερο μελλοντικό επιτόκιο αλλά σε υποχρεώνουν να δανειστείς πανάκριβες τωρινές εγγυήσεις!
2. Το δημόσιο χρέος σε πολύ μεγάλο βαθμό αγοράστηκε ή καλύτερα ξαναγοράστηκε από τους φορείς της ίδιας της χώρας και ο λαός μας πλήρωσε και πληρώνει γι' αυτό πριν από το κούρεμα! Αν το κούρεμα του χρέους γίνονταν πέρυσι (όταν είχε ξεκινήσει η σχετική συζήτηση), το δημόσιο χρέος θα έφτανε το 80% του ΑΕΠ (αυτά τουλάχιστο υποστηρίζει η αμερικάνικη οικονομική επιθεώρηση Bloomberg). Όμως μέχρι «να τα βρουν» μεταξύ τους όλα τα αρπακτικά που λυμαίνονται τον πλούτο της χώρας και ξεγυμνώνουν τον λαό της ήταν απαραίτητο να περάσει κάποιο διάστημα. Σε αυτό ακριβώς το διάστημα η χώρα κατά ένα μεγάλο βαθμό υποχρεώθηκε να επαναξαγοράσει ένα μεγάλο μέρος του χρέους της και οι δανειστές της μπόρεσαν με σχετική άνεση να ξεφορτωθούν (με διάφορους τρόπους) ένα πολύ μεγάλο μέρος από τα ομόλογα του ελληνικού χρέους που κατείχαν και διακρατούσαν. Το «κούρεμα» είχε ξεκινήσει ανεπίσημα πριν πάρει τα επίσημα χαρακτηριστικά του μέσω του PSI μέσω του «ξεφορτώματος» χρέους.
Για να φανεί η διαφορά αντιμετώπισης να τονιστεί εδώ πως οι κεντρικές τράπεζες των κρατών μελών της ευρωζώνης με την εγγύηση της ΕΚΤ μπορούν να αγοράζουν –μετά το PSI– τα ομόλογα του δικού τους χρέους. Αυτό ήταν και ένα κίνητρο για να δεχτούν να βάλουν στα χαρτοφυλάκιά τους ομόλογα του ελληνικού δημόσιου χρέους.
Αντίθετα πάνω από 90 δισ. ομολόγων ελληνικού χρέους που κατείχαν ξένες τράπεζες αυτή τη διετία που «συζητιόνταν» η πιθανότητα του «κουρέματος» ξεφορτώθηκαν μια χαρά από τους κατόχους τους. Τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία, βάσει του νόμου, υποχρεώθηκαν να τα εξαγοράσουν με όρους πραγματικά επαχθείς. Κάπως έτσι οι γαλλογερμανικές τράπεζες από προνομιακοί δανειστές του ελληνικού δημόσιου είναι σήμερα μειοψηφικοί δανειστές!

Μετά το «κούρεμα»
Φυσικά ακόμα μεγαλύτερη ληστεία πραγματοποιείται μετά το «κούρεμα».
1. Είναι γνωστό πως κουρεύτηκαν τα ομόλογα όλων σχεδόν των ασφαλιστικών ταμείων (ακόμα και εκείνα που αρνήθηκαν απειλούνται με μείωση ή κόψιμο της κρατικής χρηματοδότησης). Όμως δεν σταμάτησαν εκεί. Τα χρηματικά αποθέματα των ασφαλιστικών ταμείων, τα διαθέσιμα για πληρωμή προμηθευτών των νοσοκομείων, των ΑΕΙ-ΤΕΙ και άλλων ιδρυμάτων που υποχρεωτικά ήταν κατατεθειμένα στην Τράπεζα της Ελλάδας, μετατράπηκαν σε ομόλογα και «κουρεύτηκαν» επίσης. Για πρώτη φορά λοιπόν στην οικονομική ιστορία πραγματοποιείται «κούρεμα» δημόσιου χρέους με τόσο μεγάλη συμμετοχή των εσωτερικών πιστωτών, τόσο πριν όσο και μετά το κούρεμα, με μοναδικό αντάλλαγμα τη σχετική ελάφρυνση των επιτοκίων δανεισμού.
2. Αλλά και αυτή η λεγόμενη «ελάφρυνση» είναι ακόμα ένα επικερδές πλαίσιο για τους χρηματοπιστωτικούς δήμιους της χώρας μας.
Καταρχήν υπάρχουν οι λεγόμενες εξαιρέσεις. Πέρα από τους τόκους των δανείων που δεν «κουρεύονται», δεν κουρεύονται τα δάνεια του ΔΝΤ, ένα μεγάλο μέρος των ομολόγων της ΕΚΤ και υπάρχει ένα ποσό πάνω από 27 δισ. ευρώ που καλύπτονται από το λεγόμενο «διεθνές δίκαιο» για τα οποία οι κάτοχοι του κινούν «γη και ουρανό» να μη συμπεριληφθούν στο κούρεμα πράγμα που το έχουν πετύχει σε δύο άλλες περιπτώσεις (Αργεντινή, Περού).
Επίσης με την ενεργοποίηση των λεγόμενων ασφαλίστρων κινδύνου (CDS) πολλές εταιρείες χρηματοοικονομικών επενδύσεων, τα γνωστά Funds, κέρδισαν πολλά εκατομμύρια.
3. Επιπρόσθετα και οι «προστάτες» της χώρας (ΕΚΤ, ευρωπαϊκά κράτη και κεντρικές τράπεζες) που αναλαμβάνουν πλέον το μεγαλύτερο κομμάτι του χρέους της χώρας βγαίνουν αρκετά κερδισμένοι.
Η ΕΚΤ όλο αυτό το διάστημα αγόραζε ελληνικά κρατικά ομόλογα από τη λεγόμενη δευτερογενή αγορά σε τιμές πολύ κάτω από την ονομαστική τους αξία και τα ενέτασσε στο χαρτοφυλάκιό της με τις παλιές ονομαστικές τους τιμές της πρωτογενούς αγοράς! Απλά γιατί ήταν η ΕΚΤ…
Με εγγύηση τα μελλοντικά κέρδη από αυτή τη συναλλαγή δίνονται τριετή, συμβολικού επιτοκίου, δάνεια στις ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες και έτσι με μοχλό το ελληνικό δημόσιο χρέος τα ευρωπαϊκά κράτη δέχονται μεν στο χαρτοφυλάκιο των τραπεζών τους τα ελληνικά ομόλογα πετυχαίνουν όμως –με το αζημίωτο– την αναχρηματοδότηση του τραπεζιτικού τους συστήματος! Μάλιστα, φτηνά δάνεια τριετούς διάρκειας εξασφάλισε ακόμα και η αυτοκινητοβιομηχανία VW απευθείας από την ΕΚΤ! Τα ειδικά δάνεια μάλιστα που έλαβε η DB (η κεντρική τράπεζα της Γερμανίας) για να καλύψει και να ανακεφαλαιοποιήσει τις ζημιές από την έκθεσή της στην κρίση του 2008 κρατούνται ακόμα επτασφράγιστο μυστικό.
Ο ίδιος ο Σόϊμπλε εξ άλλου αναφέρθηκε στα κέρδη των γερμανικών τραπεζών από τους τόκους δανεισμού προς την Ελλάδα.
Τι είδους –τέλος– αναδιάρθρωση χρέους είναι αυτή που κουρεύει υποτίθεται 206 δισ. και παρέχει νέα δάνεια 130 δισ. για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών σε μεγάλο βαθμό (μόνο 80,5 δισ. απομένουν για «καθαρή» εσωτερική χρήση συνολικά από το νέο δάνειο του PSI και την τελευταία οφειλή του παλιού των 110 δισ.);
Τα λεγόμενα 98 δισ. ευρώ που θα εξασφαλίσει η χώρα από τη μείωση των επιτοκίων δανεισμού τα έχει συνεπώς διπλοπληρώσει ακόμα και πριν από το «κούρεμα» του δημόσιου χρέους.
4. Αλλά και οι όροι του κουρέματος πέφτουν βαριά πάνω σε έναν καθημαγμένο και «κουρεμένο» από τα στοιχειώδη δικαιώματά του λαό.
Η υπαγωγή στο αγγλικό δίκαιο μετατρέπει τους δανειστές σε μόνιμους δυνάστες της χώρας και του λαού όχι μόνο γιατί θα πρέπει κατά προτεραιότητα να «εξυπηρετηθούν» οι δικές τους απαιτήσεις και ό,τι περισσέψει να πάει για να λειτουργήσει η χώρα – που δεν είναι ακριβώς έτσι. Αλλά πρωτίστως γιατί μπορούν να απαιτήσουν εμπράγματες εγγυήσεις, δηλαδή πλουτοπαραγωγικούς πόρους, ακίνητα, έσοδα από εισπράξεις του Δημοσίου και υποχρεώσεις τρίτων προς το Δημόσιο κ.λπ.
5. Οι θυσίες στις οποίες υποβάλλεται ήδη ο ελληνικός λαός (και η υπόθεση των ταμείων το δείχνει ξεκάθαρα) γίνονται έναντι πιθανών χορηγήσεων από το υπάρχον πρόγραμμα του PSI που –αν δεν υπάρξει ένα νέο πρόγραμμα κουρέματος– θα δίνονται με το μαρτύριο της σταγόνας ανά τρίμηνο και για 7(!) δόσεις. Δηλαδή όχι μόνο διπλοτριπλοπληρώνουμε αυτά που τους χρωστάμε, αλλά και αυτά που μας… οφείλουν!

Τα αδιέξοδα μιας πολιτικής.
Είναι φυσικό επακόλουθο ενώ μηδενίζεται το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, δηλαδή οι εισαγωγές ισοσκελίζονται με τις εξαγωγές λόγω της ύφεσης και της μείωσης της ζήτησης, το συνολικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών να αποτελεί το 9,8% του ΑΕΠ και αυτό να οφείλεται κατά 5,2% στα τοκοχρεολύσια και κατά 4,6% στα καύσιμα. Δηλαδή μια χώρα «ζει» για να αποπληρώνει τους δανειστές της!
Το επακόλουθο αυτό παίρνει δραματικές διαστάσεις όταν έχει ήδη συντελεστεί ο ουσιαστικός αφανισμός της εγχώριας μεταποιητικής οικονομικής δραστηριότητας, ενώ με τη νέα φορολογική επιδρομή ο πρωτογενής τομέας (αγροτική παραγωγή) που είχε βέβαια χτυπηθεί όλο το προηγούμενο διάστημα αλλά δεν είχε θιγεί φανερά από τα «μνημονιακά» μέτρα, τώρα «ξαπλώνει» και αυτός στο κρεβάτι του Προκρούστη.
Η διάρθρωση του χρέους μετά το PSI έχει αλλάξει βέβαια σε μεγάλο βαθμό.
Από τα 355,8 δισ. ευρώ του ελληνικού χρέους, το 2011, τα 282 δισ. βρίσκονταν σε χέρια ιδιωτών και τα 73,7 στον επίσημο τομέα (ευρωζώνη, ΔΝΤ). Το 2012 το χρέος που αναμένεται να υποχωρήσει στα 332,4 δισ. ευρώ (φοβερή αλλαγή!), σε χέρια ιδιωτών θα βρίσκεται το ποσό των 139,4 δισ. και ο επίσημος τομέας (ευρωζώνη, ΔΝΤ) θα κατέχει 119,3 δισ. Τι ουσιαστική αλλαγή αποτελεί για την υπερχρεωμένη χώρα η αλλαγή της διάρθρωσης του χρέους όταν από το 2012 μέχρι το 2014 θα πρέπει να δοθεί τόσο για τα «ακούρευτα» όσο και για τα «κουρεμένα» ομόλογα το ποσό των 94 δισ. ευρώ; Δηλαδή περισσότερα από αυτά απομένουν για να πληρωθούν οι εσωτερικές υποχρεώσεις της χώρας.
Ανακεφαλαιώνοντας, η Ελλάδα με έλλειμμα 13,5 δισ. στο συνολικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών που οφείλεται πια μόνο στον δανεισμό είναι υποχρεωμένη ωστόσο να αποδώσει στους πιστωτές της 13,4 δισ. (περίπου το ίδιο ποσό) που όμως τα δύο μεγάλα δάνεια του 2011 και του 2012 δεν επαρκούν να καλύψουν! Τα νούμερα δεν βγαίνουν…
H σύγκριση με τα περιστατικά μεγάλης αναδιάρθρωσης χρεών της τελευταίας εικοσαετίας επιτείνουν τη δραματικότητα της «ελληνικής περίπτωσης».
Από τις 6 περιπτώσεις (Ρωσία, Ουκρανία, Πακιστάν, Ουρουγουάη, Αργεντινή, Ισημερινός), μόνο στην περίπτωση της Ρωσίας και της Αργεντινής είχαμε τόσο μεγάλη συμμετοχή στη μέση διαγραφή του χρέους των εσωτερικών (εγχώριων) πιστωτών. Καμία από τις δύο χώρες δεν είχε, επιπρόσθετα, τόσο μεγάλη συμμετοχή των λεγόμενων «θεσμικών» εγχώριων πιστωτών (ταμεία) στο εσωτερικό «κούρεμα» όπως συμβαίνει με τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία. Επίσης μιλάμε για διαφορετικά «μεγέθη». Κατά γενική ομολογία το «κούρεμα» του ρώσικου χρέους δεν θεωρείται από το πιο «επιτυχημένο» του ΔΝΤ γιατί η Ρωσία έβαλε τους δικούς της όρους. Όπως για παράδειγμα συνοριακό έλεγχο των κεφαλαίων (πράγμα που έκανε και η Ουκρανία).
Όλες οι παραπάνω χώρες είχαν έλεγχο της συναλλαγματικής πολιτικής τους και σε καμία περίπτωση ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ δεν ήταν τόσο μεγάλος όπως επίσης δεν ήταν σε τέτοια έκταση η καταστροφή της εγχώριας πρωτογενούς και δευτερογενούς οικονομικής δραστηριότητας. Η καταστροφή αυτή (στην ελληνική περίπτωση) αγγίζει ποσοστά… Αφρικής! Μέσα βέβαια σ' έναν φαύλο κύκλο ύφεσης-μέτρων που επιτείνει το πρόβλημα και επιδρά σε αυτό τον λόγο μειώνοντας το ΑΕΠ (προβλέπεται το 2012 να κλείσει με ύφεση 5%) ακόμα και η βραχυπρόθεσμη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους αμφισβητείται. Αν δηλαδή θα εισπράττουν τους τόκους έγκαιρα και στο ύψος που απαιτούν.
Η σκληρότητα με την οποία αντιμετωπίζουν τη χώρα οι Ευρωπαίοι «προστάτες» της αποτελεί ένα ακόμη μέρος του ζητήματος. Χαρακτηριστικά, πρόταση του ΔΝΤ να υπάρξει μία σχετική μετακύλιση του προγράμματος δημοσιονομικών και άλλων προσαρμογών βρήκε τη σθεναρή (υπό τη γερμανοολλανδική καθοδήγηση) αντίδραση των εκπροσώπων της ΕΕ στην τρόικα! Καμία ανακούφιση συνεπώς για τον ελληνικό λαό δεν υπάρχει από το γεγονός ότι το δημόσιο χρέος είναι σε μεγάλο βαθμό κρατική ή –καλύτερα– διακρατική υπόθεση των «εταίρων» του.

Σύγχυση επιλογών, όχι όμως για τον λαό.
Όλο και περισσότερο, όλοι και περισσότεροι κάνουν λόγο για την ανάγκη ακόμα πιο δραστικής και μεγαλύτερης «αναδιάρθρωσης» του χρέους. Ήδη τα ελληνικά ομόλογα αγοράζονται απρόθυμα και πολύ φτηνά από τις «αγορές» παρ' όλη την… εξασφαλισμένη επιτυχία του PSI.
Όμως και αυτό προσκρούει στη σταθερή επιδίωξη για άγρια και άμεση νομή κερδών. Προτιμούν να διαγράψουν χρέος προκειμένου να κρατούν τα ληστρικά επιτόκια γύρω στο 5%, παρά να διατηρούν το ίδιο χρέος με μικρότερα. Πράγμα φυσικό γι' αυτούς. Κάτι τέτοιο σε συνδυασμό με τον διαγκωνισμό για το ποιος θα λάβει το μεγαλύτερο κομμάτι από τη συγκεκριμένη ληστεία όσο και την ανάγκη, με βάση τις συμφωνίες που θα επιτευχθούν γύρω από την ελληνική «αναδιάρθρωση», να διαμορφωθούν οι όροι του γενικότερου ανταγωνισμού (αυτό ίσως να μετρά περισσότερο), περιπλέκει σημαντικά τα πράγματα… Ποιος θα άντεχε –και για πόσο–, καθώς οι «ιθύνοντες» γνωρίζουν πως το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η Ελλάδα, έναν νέο κύκλο διαπραγματεύσεων εντός και εκτός του ΔΝΤ και της ευρωζώνης;
Ούτε ο δρόμος της άμεσης εσωτερικής πτώχευσης αποτελεί ασφαλή διέξοδο. Εντάξει, θα υπάρχει ο γνωστός «ειδικός λογαριασμός» ο οποίος θα προικοδοτείται από τα νέα δάνεια του «νέου» χρέους. Όμως αυτό απαιτεί δύο συνθήκες. Να δημιουργηθούν πλεονάσματα που θα καλύπτουν μισθοδοσίες, συντάξεις κ.λπ., αλλά και να πληρώνονται οι τόκοι στην ώρα και στο ύψος τους. Όταν και τα δύο καρκινοβατούν, τι θα κάνουν; Θα αφήσουν τη χώρα να πτωχεύσει εσωτερικά και θα προβούν στις άμεσες εισπράξεις; Θα διακινδυνεύσουν τότε μια σίγουρη κοινωνική εξέγερση (ακόμα και στις χώρες με το πιο διαλυμένο λαϊκό κίνημα ο λαός βγήκε στους δρόμους όταν «κόπηκαν» μισθοί, συντάξεις ή πάγωσαν καταθέσεις) με ό,τι συνέπειες θα είχε κάτι τέτοιο;
Προς το παρόν πιέζουν αυτά τα (περίπου) 14 δισ. ευρώ να προέλθουν από νέες δέσμες μέτρων και περικοπών. Που όμως θα μεγαλώσουν τον φαύλο κύκλο της κρίσης, οδηγώντας μαθηματικά στη μείωση της βάσης της ληστείας, άρα και στην αδυναμία είσπραξης όχι απλά στο μέλλον, αλλά και στο κοντινό παρόν. Η άμεση σκληρότητα και διαρπαγή που εγκαινιάστηκε μετά το «μεσοπρόθεσμο» με σημαία το «να πάρουμε την 6η δόση» αυτοϋπονομεύεται καθώς οδηγεί στον ψόφο του… υποζυγίου. Δεν υπάρχει βέβαια περίπτωση να το «ξανασκεφτούν» ή να συμπεριφερθούν πιο «λογικά», παρά μόνο αν υποχρεωθούν…
Γιατί τα αδιέξοδα του συστήματος δεν συμπίπτουν με τα… αδιέξοδα του κινήματος, όσο και αν κάτω από την πίεση των πρώτων ο λαός πιέζεται να αναζητήσει τις δικές του διεξόδους!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Επιστροφή στην ύπαιθρο. Διέξοδος με προοπτική ή σκόπιμη και συστηματική εξαπάτηση;

Ολόκληρη καμπάνια στήνει το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και από δίπλα τα συγκροτήματα του Τύπου για να ντύσουν με φύκια και μεταξωτές κορδέλες τις απεγνωσμένες κατά βάση κινήσεις χιλιάδων, κυρίως νέων, ανθρώπων, που ουσιαστικά αναγκάζονται να επιστρέψουν στο συχνά ρημαγμένο χωριό τους.
Τις προηγούμενες μέρες έγινε πρωτοσέλιδο και θέμα στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων μια έρευνα για λογαριασμό του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης που ανάμεσα σε μια σειρά σχετικά στοιχεία αναφέρονταν σε έναν αριθμό 1,5 εκατομμυρίου ατόμων που ετοιμάζονται να αποχωρήσουν από Αθήνα και Θεσσαλονίκη, οι μισοί εκ των οποίων θέλουν να εργαστούν στον αγροτικό τομέα. Πρόκειται κατά βάση για νέους ανθρώπους υψηλής μόρφωσης (25,4% μεταπτυχιακής και 43,5% πανεπιστημιακής).
Δεν έχουμε λόγους να αμφισβητήσουμε τα αποτελέσματα της έρευνας, μια και αναφέρεται σε υπαρκτές σκέψεις χιλιάδων ανθρώπων μπροστά στα αδιέξοδα που συσσωρεύει η βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική. Ωστόσο έχει νομίζουμε αξία να αποκρούσουμε τη συστηματική προσπάθεια εξαπάτησης και εκμετάλλευσης της αγωνίας και του αδιεξόδου του λαού με άθλιους επικοινωνιακούς τρόπους απ’ αυτούς τους ίδιους που με τις πολιτικές τους πνίγουν τον λαό σε αδιέξοδα στην πόλη και στο χωριό. Είναι γεγονός πως όσο ξεδιπλώνεται η επίθεση ακόμη και το μισορημαγμένο σπίτι στο χωριό θα αποτελεί διέξοδο επιβίωσης για τον άνεργο, όταν μάλιστα απειλείται να γίνει και άστεγος. Όταν η προοπτική να βρεις δουλειά στην ειδικότητα που σπούδασες ή έχεις ήδη εμπειρία ή έστω σε κάτι παρόμοιο ή και άσχετο δεν φαίνεται στον ορίζοντα, τότε στον αγώνα της επιβίωσης η μετανάστευση σε άλλον τόπο επιλέγεται με όλα τα κόστη με στόχο την ελπίδα…
Είναι όμως εγκληματική η εκμετάλλευση αυτών των αδιεξόδων που γίνεται από διάφορες πλευρές. Μόνο 90 ευρώ κοστίζει, λέει η τηλεφωνήτρια της τάδε εταιρείας, το βιβλίο για την καλλιέργεια του φυτού «ιπποφαές» (αυτού ντε που έτρωγε ο Βουκεφάλας του Μεγαλέξανδρου), κάτι παραπάνω τα σεμινάρια που την τάδε ημερομηνία θα γίνουν στην πόλη σας και μην αγωνιάτε αν στηριχτείτε πάνω μας και καλλιεργήστε με δενδρύλλια που σας παρέχει επίσης η εταιρεία μας, το προϊόν που θα παραχθεί μετά από 6 χρόνια θα απορροφηθεί βάσει συμβολαίου που θα υπογράψετε με συνεργάτες μας κ.λπ.
Ανάλογος κουρνιαχτός ξεσηκώνεται από διάφορα κανάλια για μια σειρά άλλες «μοντέρνες» καλλιέργειες (στέβια, αρωματικά φυτά, ρόδια, μύρτιλα, μανιτάρια, σαλιγκάρια, αλόη και άλλα). Για όλα αυτά και για κάθε μοντέρνα ή παραδοσιακή καλλιέργεια υπάρχει με πλήρη ανευθυνότητα, ελαφρότητα και εμφανείς επικοινωνιακές και πολιτικές επιδιώξεις υποτιθέμενη τεχνική και τεχνικοοικονομική υποστήριξη από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης. Οι γνώστες του χώρου ξέρουν πως ακόμη και σε εποχές με σοβαρά στελεχωμένες τις γεωργικές υπηρεσίες για μια αναδιάρθρωση γίνονταν χρόνιες έρευνες σε διάφορα επίπεδα και ακόμη και σε εποχές (δεκαετία του '60, της πράσινης επανάστασης) που επιδιώκονταν στ’ αλήθεια ανάπτυξη της γεωργίας, γίνονταν συχνά καταστροφικά λάθη ή «λάθη» σε βάρος παραδοσιακών καλλιεργειών και τελικά της αγροτιάς εκείνων των εποχών.
Σήμερα όλα αφήνονται στην αγορά και στα «συμβόλαιά της». Αλήθεια, αν το ιπποφαές δεν βγει ακριβώς τόσο κίτρινο ή με την ακριβή σύσταση του συμβολαίου, ποιος πληρώνει τον βαρκάρη για 6 χρόνια κόπο, αναμονή και έξοδα;
Σήμερα η φτωχομεσαία αγροτιά στο χωριό έχει ήδη ξεκληριστεί και απλά μένει στο χωριό ένα τμήμα της (γύρω στο 10%, από 30% πριν από την ένταξη στην ΕΕ) γιατί δεν ξέρει πού να πάει…
Σίγουρα μια αντίστοιχη έρευνα στα χωριά, που οι φτωχομεσαίοι καλλιεργούν και δεν μπορούν να ζήσουν, θα είχε ενδιαφέρον για το πώς σκέφτονται οι ξεχασμένοι ουσιαστικά άνεργοι της υπαίθρου… Το ότι οι φτωχοί αγρότες του χωριού είναι πιο δύσπιστοι στην κοσμογονία των μοντέρνων καλλιεργειών δεν είναι επειδή είναι αμόρφωτοι, όπως προβάλλεται, αλλά απλά γιατί ξέρουν και έχει συχνά καεί η γούνα τους. Βεβαίως υπάρχουν οι περιπτώσεις γεωργικών επιχειρήσεων σε μοντέρνες καλλιέργειες, όπως και σε παραδοσιακές, που δεν πάνε και άσχημα, όμως είναι ολοφάνερο πως, στην παραγωγή ελαιολάδου ή κηπευτικών ή οποιασδήποτε νέας αρλούμπας που έχει αγορά για 100 στρέμματα (για να ζήσουν 20 οικογένειες) και αυτή προτείνεται σε 20.000, οι νέοι της πόλης όταν μάλιστα δεν διαθέτουν και γερό πορτοφόλι για επενδύσεις, αν τελικά εξαπατηθούν, θα αντιμετωπίσουν μια σκληρή και συχνά δυσάρεστη πραγματικότητα.
Είναι γεγονός πως η πολιτική της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης της αστικής τάξης έχει οδηγήσει τόσο στο ρήμαγμα της αγροτιάς όσο και στην καταστροφή της ντόπιας παραγωγής. Όλα τα τρόφιμα εισάγονται, όταν στη χώρα θα μπορούσαν να παράγονται άφθονα και ποιοτικά προϊόντα. Πράγματι το ελαιόλαδο έχει σπουδαία διαιτητική αξία και μεγάλη δυνατότητα επέκτασης αγορών. Όμως για να ζήσει μια οικογένεια στο χωριό δεν αρκούν οι 100-200 ρίζες ελιές του παππού και βέβαια στο χωριό δεν έχει ούτε γιατρό ούτε σχολειό για τα παιδιά. Είναι επομένως πρόκληση όταν νέοι άνθρωποι στην ύπαιθρο με ζωντάνια, τεχνογνωσία και υποδομές που απέκτησαν με κόπο δεν μπορούν πλέον να καλλιεργήσουν και να ζήσουν, να σπέρνονται συστηματικά αυταπάτες σε ανυποψίαστους νέους της πόλης στη βάση του αδιεξόδου τους. Βέβαια ο εξαθλιωμένος, είτε της πόλης είτε του χωριού, θα αναγκαστεί είτε να καλλιεργεί είτε να δουλεύει για ένα κομμάτι ψωμί. Η διαδικασία διάλυσης της αγροτιάς και κάθε μικρομεσαίας επιχείρησης όπως και η αντεργατική επίθεση επιταχύνεται με την πλέρια απελευθέρωση της αδηφαγίας του κεφαλαίου και με την κρίση ευκαιρία…
Τα λιπάσματα, τα μηχανήματα, ακόμη και τα ξύλινα στειλιάρια, είναι εισαγόμενα και πανάκριβα, τόσο που ελλείψει και δανεισμού μεγάλες εκτάσεις πλέον μένουν ακαλλιέργητες. Την ίδια ώρα τη χώρα πλημμυρίζουν φτηνά επίσης εισαγόμενα σαπίμια τροφίμων, ενώ το λάδι αγοράζεται σε εξευτελιστικές τιμές (1,80 ευρώ φέτος) από τους μεγαλέμπορους και τους τυποποιητές, είτε απευθύνεται στην εσωτερική αγορά είτε στην έξω. Ταυτόχρονα η φτώχεια της πόλης ρίχνει τη ζήτηση και τις τιμές στα όποια προϊόντα παράγονται και καταναλώνονται στην εσωτερική αγορά. Έτσι με βάση τα ακριβά εφόδια συχνά δίπλα στην αδιάθετη ντόπια πατάτα εμφανίζεται η πολύ φτηνότερη αιγυπτιακή που παρά τα μεταφορικά αφήνει μεγάλα κέρδη στον εισαγωγέα, στην αλυσίδα σουπερμάρκετ και είναι φτηνότερη για τον καταναλωτή. Αλήθεια τι κάνει σε αυτή την περίπτωση το κίνημα της πατάτας; Βέβαια οι Αιγύπτιοι πατατοπαραγωγοί έχουν προσαρμοστεί εδώ και χρόνια και δεν καλλιεργούν για ένα ολόκληρο κομμάτι ψωμί… Αρκούνται σε μια φέτα ψωμιού για να μη λιμοκτονήσουν. Και κάθε άλλο παρά τους ξενίζει που στο χωριό δεν έχει γιατρό ή σχολειό.
Πράγματι είναι φτηνά τα φύκια και οι κορδέλες της επικοινωνιακής πολιτικής του κάθε Σκανδαλίδη με τα καλάθια του και του κάθε επιτηδείου. Όμως σ’ ένα τέτοιο αντιδραστικό πολιτικό κλίμα βρίσκουν το θράσος την ώρα που καταργούν τις συντάξεις χιλιάδων σακατεμένων ανθρώπων του μόχθου να μας βομβαρδίζουν με τους λίγους κολλητούς τους που τώρα ανακάλυψαν ότι τους είχαν δώσει σύνταξη τυφλού ενώ οδηγούν ταξί!
Έχουν το θράσος να λένε στον λαό ότι μαζί τα φάγαμε και ότι για ό,τι συμβαίνει φταίει και η Αριστερά ή κυρίως αυτή για τη διεκδικητική της πλειοδοσία. Ανάλογο είναι το θράσος που παραμυθιάζουν με αρλούμπες για την όμορφη ζωή στο χωριό τώρα που ρήμαξαν τη ζωή και στην πόλη και στο χωριό.
Δυστυχώς με τη συνειδητή απάτη του συστήματος συναντιούνται οι μικροαστικοί ιδεαλισμοί της αυτονομίας και διάφορων ριζοσπαστών που απαιτούν μάλιστα να εμφανίζονται σαν η Αριστερά που έχει τις απαντήσεις για να κάνει την κρίση ευκαιρία για τις δυαδικές της καταστάσεις. Αυτή τη φορά, παρ' ότι αριστεροί της εποχής μας τάχα, δεν παρακάμπτουν μόνο τον Λένιν και τις αναλύσεις του για τον ιμπεριαλισμό για να εμφανίσουν σαν ό,τι νεότερο τις καουτσκικές υπερανοησίες, αλλά πάνε πίσω και από τον Μαρξ για να ξετρελαθούν σαν παιδιά με τον Όουεν, τον Φουριέ και τον Σεν Σιμόν.
Είναι σίγουρο ότι το θράσος και η εγκληματική συμπεριφορά του συστήματος απέναντι σε εργαζόμενους και νέους στην πόλη και στο χωριό χρειάζεται σοβαρή και αποφασιστική αντιμετώπιση. Παρά τον ζόφο, τα δεινά και τη δυστυχία χιλιάδων ανθρώπων στην πόλη και στο χωριό, η ταξική πάλη θα βρει τον δρόμο της και αν μη τι άλλο θα εξοπλίζει συνεχώς τον λαό με εμπειρίες τέτοιες για να μη παραμυθιάζεται με κάθε λογής αρλούμπες.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »