Η 48ωρη απεργία από τη μέρα που αναγκάστηκαν οι ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ να την κηρύξουν κρινόταν από πολλούς παράγοντες, είτε του συστήματος είτε του κινήματος, σαν ιδιαίτερα σημαντική. Σε άλλη στήλη της εφημερίδας υπάρχει κείμενο που αναφέρεται στα σχετικά πολιτικά συμπεράσματα, οπότε εδώ θα σταθούμε κυρίως στο ρεπορτάζ για την απεργία στην Αθήνα.
Να σημειώσουμε, πρωτίστως, ότι η απεργία δεν ήταν από τις πιο πετυχημένες. Πολλοί εργαζόμενοι, που κατέβηκαν και μαζικοποίησαν την απογευματινή συγκέντρωση της Τρίτης, πριν ξαναχτυπηθεί, με τον φόβο της απόλυσης και ιδιαίτερα με τις δυσκολίες που έθετε μια 48ωρη απεργία, ή δεν απέργησαν καθόλου ή απέργησαν τη δεύτερη μέρα, κάτι που φάνηκε από τη πιο μαζική συμμετοχή, το πρωί της Τετάρτης, στο Σύνταγμα.
Να πούμε ότι παρά τα μεγάλα λόγια για τη σημασία της απεργίας από πολλούς παράγοντες υποτιμήθηκε στη πράξη. Πρώτ’ απ’ όλα βέβαια από τον κυβερνητικό συνδικαλισμό για ευνόητους λόγους. Δυστυχώς όμως με τον τρόπο που κινήθηκαν και οι αριστερές δυνάμεις φάνηκε αυτή η υποτίμησή της.
Να σημειώσουμε, πρωτίστως, ότι η απεργία δεν ήταν από τις πιο πετυχημένες. Πολλοί εργαζόμενοι, που κατέβηκαν και μαζικοποίησαν την απογευματινή συγκέντρωση της Τρίτης, πριν ξαναχτυπηθεί, με τον φόβο της απόλυσης και ιδιαίτερα με τις δυσκολίες που έθετε μια 48ωρη απεργία, ή δεν απέργησαν καθόλου ή απέργησαν τη δεύτερη μέρα, κάτι που φάνηκε από τη πιο μαζική συμμετοχή, το πρωί της Τετάρτης, στο Σύνταγμα.
Να πούμε ότι παρά τα μεγάλα λόγια για τη σημασία της απεργίας από πολλούς παράγοντες υποτιμήθηκε στη πράξη. Πρώτ’ απ’ όλα βέβαια από τον κυβερνητικό συνδικαλισμό για ευνόητους λόγους. Δυστυχώς όμως με τον τρόπο που κινήθηκαν και οι αριστερές δυνάμεις φάνηκε αυτή η υποτίμησή της.




