Πραγματοποιήθηκε η 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ στις 16-17 Ιούλη, που από πολλούς, εντός και εκτός, θεωρήθηκε ως προσπάθεια επανεκκίνησης ενός σχηματισμού που εδώ και δύο χρόνια βρίσκεται σε διαδικασία εσωτερικών αντιπαραθέσεων και διασπάσεων (αποχώρηση Κουβέλη και λοιπών από ΣΥΝ, συγκρότηση Μετώπου με Αλαβάνο και άλλους, διαφορετικά ψηφοδέλτια στις εκλογές του Καλλικράτη) που τον είχαν οδηγήσει σε πλήρη παράλυση και αδυναμία κοινών αποφάσεων και δράσεων.
Ουσιαστικά τον ΣΥΡΙΖΑ «λειτουργούσε», όλη αυτή την περίοδο, η ηγεσία του ΣΥΝ, είτε μέσω της κοινοβουλευτικής ομάδας είτε με τη συνεργασία κάποιων στελεχών του ευρύτερου χώρου της «ανανεωτικής αριστεράς».
Η διαδικασία της πανελλαδικής συνδιάσκεψης αποφασίστηκε το Φλεβάρη του 2011 σε συνεδρίαση της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, μετά από πέντε μήνες πλήρους αδράνειας, σε μία προσπάθεια να ξανατεθούν κάποιοι όροι σύγκλισης. Αφού και τα άσχημα αποτελέσματα των περιφερειακών–δημοτικών εκλογών όχι μόνο δεν έδωσαν σε κάποια από τις δυνάμεις προβάδισμα, αλλά δημιούργησαν νέα αδιέξοδα.
Ουσιαστικά τον ΣΥΡΙΖΑ «λειτουργούσε», όλη αυτή την περίοδο, η ηγεσία του ΣΥΝ, είτε μέσω της κοινοβουλευτικής ομάδας είτε με τη συνεργασία κάποιων στελεχών του ευρύτερου χώρου της «ανανεωτικής αριστεράς».
Η διαδικασία της πανελλαδικής συνδιάσκεψης αποφασίστηκε το Φλεβάρη του 2011 σε συνεδρίαση της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, μετά από πέντε μήνες πλήρους αδράνειας, σε μία προσπάθεια να ξανατεθούν κάποιοι όροι σύγκλισης. Αφού και τα άσχημα αποτελέσματα των περιφερειακών–δημοτικών εκλογών όχι μόνο δεν έδωσαν σε κάποια από τις δυνάμεις προβάδισμα, αλλά δημιούργησαν νέα αδιέξοδα.



