Το ιστολόγιο της Προλεταριακής Σημαίας παύει να λειτουργεί. Από αυτό το Σαββατοκύριακο συγχωνεύεται με την ιστοσελίδα του ΚΚΕ(μ-λ) σε μια νέα κοινή ιστοσελίδα της οποίας η διεύθυνση θα είναι η http://www.kkeml.gr/.

11 Δεκ 2011

ΤO ΕΘΝΙΚΟ ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟ ΑΠΕΙΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ΔΙΑΛΥΣΗ
ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ
ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕ ΑΠΕΡΓΙΑ

Οι εργαζόμενοι του Εθνικού Τυπογραφείου, υπερασπιζόμενοι το δικαίωμά μας στη δουλειά, βρισκόμαστε σε απεργία, αντιδρώντας στα σχέδια διάλυσής του.
Εδώ και δυο χρόνια κυβέρνηση και τρόικα (Ε.Ε.- Ε.Κ.Τ.- Δ.Ν.Τ.) έχουν εξαπολύσει μια άνευ προηγουμένου επίθεση στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις μας. Οι μισθοί μας έχουν περικοπεί στο 50% τουλάχιστον, τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά μας δικαιώματα τίθενται καθημερινά σε αμφισβήτηση, το εισόδημά μας λεηλατείται από τα χαράτσια και τη φοροληστεία και οι οικογένειές μας μαστίζονται από την ανεργία. Στόχος τους, να μας επιβάλουν εργασιακή έρημο και να μας οδηγήσουν στην εξαθλίωση διαλυμένους, χωρίς το παραμικρό δικαίωμα, χωρίς πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες.
Και τώρα αμφισβητείται το ίδιο το δικαίωμά μας στη δουλειά. Το Εθνικό Τυπογραφείο, ήδη απαξιωμένο εδώ και καιρό, με την πρόσφατη εγκύκλιο περί κατάργησης του 30% των οργανικών μονάδων κάθε δημόσιας υπηρεσίας καλείται να καταργήσει τρεις αναπόσπαστες για τη λειτουργία του διευθύνσεις. Με αυτό τον τρόπο οδηγείται ένα πλήρως εξοπλισμένο εργοστάσιο στη διάλυση και εμείς οι εργαζόμενοί του, με πρόσχημα τον «κρατικό» και «αντιπαραγωγικό» υπάλληλο, απειλούμαστε με απώλεια της θέσης μας, κινδυνεύοντας να βρεθούμε στο δρόμο.
Στη 48ωρη απεργία, 28 και 29 Νοεμβρίου, που αρχικά προκηρύχθηκε, η συμμετοχή των εργαζομένων ήταν πραγματικά εντυπωσιακή. Τη Δευτέρα 28 Νοεμβρίου, πρώτη ημέρα της απεργίας, πραγματοποιήθηκε μαζική παράσταση διαμαρτυρίας έξω από το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, τη στιγμή που εκτυλισσόταν συνάντηση του προεδρείου του Συλλόγου Προσωπικού του Εθνικού Τυπογραφείου με τον υπουργό, Δημήτρη Ρέππα.
Οι απαντήσεις που δόθηκαν όμως στα αιτήματα των απεργών δεν κρίθηκαν ικανοποιητικές και στη γενική συνέλευση της επόμενης ημέρας οι απεργοί εργαζόμενοι αποφασίσαμε με συντριπτική πλειοψηφία τη συνέχιση της απεργίας και τη συμμετοχή μας στην 24ωρη γενική απεργία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ της Πέμπτης 1 Δεκεμβρίου. Την Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου, σε νέα γενική συνέλευση, ομόφωνα οι εργαζόμενοι αποφασίσαμε τη συνέχιση του αγώνα μας με προκήρυξη απεργίας διαρκείας αυτή τη φορά από την Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου και πραγματοποίηση νέας γενικής συνέλευσης την Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου.
Στα τερτίπια της ΠΑΣΚ και των παραφυάδων της να σπάσουν την απεργία με πρόταση «αναστολής», οι εργαζόμενοι παραμείναμε ενωμένοι και δώσαμε τη μάχη με πρωτοφανή και πάλι συμμετοχή στην απεργία και την περιφρούρησή της. Ακόμα και όταν η κυβέρνηση κατέφυγε στην προσφιλή της μέθοδο να μας απειλήσει με κήρυξη της απεργίας μας «παράνομης και καταχρηστικής», η απάντησή μας στην τρομοκρατία ήταν η μαζική παρουσία μας έξω από το δικαστήριο, υπερασπιζόμενοι το δικαίωμά μας στην απεργία.
Ομως η απόφαση του δικαστηρίου που την κήρυξε τελικά «παράνομη» και όχι «καταχρηστική», μεγάλη επιτυχία στο γενικότερο κλίμα τρομοκράτησης των αγώνων, έδωσε ευκαιρία στις κυρίαρχες παρατάξεις ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ να μεταθέσουν τον αγώνα την άλλη εβδομάδα με σύγκληση Δ.Σ. την Τρίτη και νέα Γ.Σ. ποιος ξέρει πότε;
Είμαστε αποφασισμένοι να προκαλέσουμε άμεσα Γ.Σ. με θέμα την προκήρυξη νέας απεργίας. Δεν πρέπει να σταματήσουμε. Είμαστε αποφασισμένοι να εμποδίσουμε τα σχέδια διάλυσης του Εθνικού Τυπογραφείου. Είμαστε αποφασισμένοι να υπερασπιστούμε τις θέσεις εργασίας μας ενάντια σε κάθε σχέδιο που απειλεί το δικαίωμά μας στη δουλειά.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να σταματήσει αμέσως κάθε σχέδιο συρρίκνωσης του Εθνικού Τυπογραφείου. ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ όλοι οι εργαζόμενοί του να παραμείνουν σε αυτό χωρίς κανείς να χάσει τη θέση του.
ΟΧΙ ΣΤΟ ΙΣΟΠΕΔΩΤΙΚΟ ΕΝΙΑΙΟ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟ ΠΕΙΝΑΣ
ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΕΦΕΔΡΕΙΑΣ-ΑΠΟΛΥΣΗΣ
ΟΧΙ ΣΤΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΜΕΤΡΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-Ε.Ε.-Δ.Ν.Τ.

Ετικέτες ,

10 Δεκ 2011

Κερατέα.... Σύνταγμα.... Πανεργατικές Απεργίες.... Χαλυβουργία....

΄Ενας χρόνος, απ’ την εισβολή των ΜΑΤ, στην Κερατέα...
...΄Ενας χρόνος αγώνες!

Μπορεί στις 11 Δεκέμβρη του 2010, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, να έστελνε ξημερώματα, τις δυνάμεις των ΜΑΤ, να στρατοπεδέυσουν στην Κερατέα, για να καταστείλουν το δίκαιο αγώνα που ξεκίνησαν οι κάτοικοι, για να μη γίνει η χωματερή στο Οβριόκαστρο, δε μπορούσε όμως τότε, να «φανταστεί», ούτε αυτή, ούτε και τα υπόλοιπα επιτελεία του συστήματος της εκμετάλλευσης, για το τι ίσως, θα επακολουθούσε...
Τόσο στην ίδια την Κερατέα, όπου όλος ο λαός εκεί, γυναίκες, άνδρες, ηλικιωμένοι και παιδιά, προχωρούσε αποφασισμένος, σ’ ένα σκληρό, πολύμηνο αγώνα. Μέσα από συνελέυσεις, συζητήσεις, εκδηλώσεις, διαδηλώσεις, μέσα απ΄το μπλόκο στο «Απαρτο Κάστρο», οι κάτοικοι, συγκρούονταν καθημερινά με την κυβέρνηση και τους σχεδιασμούς της, με τις δυνάμεις καταστολής και τις συκοφαντίες των ΜΜΕ. Χωρίς να ξεστρατίζουν από το βασικό τους στόχο, να μην εγκατασταθεί ο ΧΥΤΑ, ο αγώνας αυτός, να νικήσει!
Οσο, και σ’ ολόκληρη την κοινωνία!
Δεν μπορούσαν ίσως να φανταστούν, την τεράστια λαοθάλασσα, των εργαζόμενων, των νεολαίων, των ανέργων κι απολυμένων, που συνέρρεαν καθημερινά το επόμενο διάστημα, στο Σύνταγμα, και στις άλλες πλατείες, σ’ ολόκληρη τη χώρα, εκφράζοντας την αντίθεση, όλου αυτού του κόσμου, απέναντι στο μαύρο παρόν, και το ακόμα πιο μαύρο μέλλον, που του ετοιμάζουν, οι εγχώριοι κρατούντες και τα ξένα αφεντικά τους.
Δε μπορούσαν ίσως να φανταστούν, τις δεκάδες χιλιάδες των απεργών, που θα διαδήλωναν στο κέντρο της Αθήνας, και σ΄ όλες τις πόλεις της χώρας, μέσα στα «σύννεφα» των χημικών αερίων, για να μην περάσουν τα «Μεσοπρόθεσμα» και τα καταιγιστικά αντιλαϊκά μέτρα. Όλο και πιο συχνά ακούγονταν και το «θα γίνει η Ελλάδα, Κερατέα», εκφράζοντας το θετικό παράδειγμα του μαζικού, σκληρού και αποφασισμένου αγώνα. Αλλά και τους φόβους του συστήματος, από μια τέτοια «εκδοχή»...
Αλλά και σήμερα, όπου τα ηνία της διαχείρισης, τα έχει η λυκοσυμμαχία των ΠΑΣΟΚ – ΝΔ και ΛΑΟΣ, με τον Παπαδήμο πρωθυπουργό, και νέοι ελπιδοφόροι αγώνες ξεσπούν!
Οπως αυτός, των εργατών της «Ελληνικής Χαλυβουργίας», στον Ασπρόπυργο, που συνεχίζουν αποφασιστικά την απεργία τους για 40 μέρες. Ενάντια στις απολύσεις, την περικοπή του χρόνου εργασίας και τους μισθούς πείνας που συνεπάγεται. Αγώνας, που αποτελεί παράδειγμα και αναφορά, για όλη την εργατική τάξη της χώρας μας.
Κανείς δεν πρέπει σήμερα να «επαναπαυθεί»! Ειδικά, σε μιά περίοδο, όπου οι «απο πάνω» δηλώνουν «αποφασισμένοι», στο πέρασμα μιας πολιτικής, που επιτίθεται λυσσαλέα, στις ίδιες τις ανάγκες και στους όρους ζωής του λαού μας! Ούτε, και οι κάτοικοι της Κερατέας, πρέπει να «επαναπαυθούν», παρά τις επιτυχίες του μέχρι τώρα, αγώνα τους, και την προσωρινή αναστολή στην πράξη, των όποιων σχεδιασμών. Δεν θα επιδείξουν καμιά εμπιστοσύνη, στα σχέδια και τις όποιες μανούβρες μεθοδεύσουν σε βάρος τους, η σημερινή και η – όποια μελλοντική – κυβέρνηση.

 

Ετικέτες

ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΣΗΜΑΙΑ: «Συντεταγμένη υποδούλωση» επιζητεί η αστική τάξη

Κυκλοφορεί από σήμερα
Στη μαζική διεκδίκηση και στο κίνημα θα νικήσει ο λαός!
Με το λαό «ματωμένο» από τα αδιάκοπα και βαριά χτυπήματα των βασικών δικαιωμάτων του και των στοιχειωδών όρων της ζωής του και τη χώρα ρημαγμένη και δεμένη με τις πολλαπλές ιμπεριαλιστικές αλυσίδες κλείνει η φετινή χρονιά. Ομως ταυτόχρονα τίποτα λιγότερο επώδυνο δεν προμηνύεται για τη νέα χρονιά όσον αφορά τις στοχεύσεις του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου και τις ήδη τροχοδρομημένες πολιτικές κατευθύνσεις της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, που έρχονται να υπηρετήσουν αυτές ακριβώς τις στοχεύσεις. Αρκεί μια ματιά στον προϋπολογισμό που ψήφισε η «κυβέρνηση Παπαδήμου» για να αντιληφθεί κανείς την κοινωνική κατάσταση που προδιαγράφεται για το 2012: Νέες μεγάλες μειώσεις μισθών, συντριβή των συντάξεων (κύριων και επικουρικών), ακόμα πιο τερατώδης φοροληστεία, εκμηδενισμός των κοινωνικών δαπανών σε υγεία-παιδεία (π.χ. μείωση των λειτουργικών δαπανών για τα σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης κατά 83,3%!!!)...
Ωστόσο τα μεγέθη του προϋπολογισμού, παρ' όλη τη βαρβαρότητά τους, δεν αποδίδουν το σύνολο της επίθεσης και των ζητημάτων που θα αντιμετωπίσει η χώρα και ο λαός μας τους επόμενους μήνες. Οχι μόνο γιατί οι περισσότεροι ήδη προεξοφλούν ότι ο προϋπολογισμός συντάχθηκε στη βάση «αισιόδοξων» εκτιμήσεων για το έλλειμμα και άρα σύντομα θα τροποποιηθεί προς ακόμα πιο αντιλαϊκή κατεύθυνση. Αλλά κυρίως γιατί η νέα επίσκεψη της τρόικας ανοίγει και επιταχύνει την προώθηση νέων «διαρθρωτικών αλλαγών», όπως ο αστικός κόσμος ονομάζει τα μέτρα καταστροφής και υποδούλωσης των εργαζομένων: Το σάρωμα των μικρομεσαίων («κλειστά επαγγέλματα»), η κατάργηση μιας σειράς οργανισμών, τα νέα κύματα εφεδρείας (για πολλές δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους) και βέβαια η ακόμα πιο αντιδραστική «προσαρμογή» των εργασιακών σχέσεων είναι βασικά στοιχεία της επίθεσης για την οποία ετοιμάζεται και την οποία ετοιμάζει για το 2012 η σημερινή κυβέρνηση.
Βέβαια, πάνω από όλα στην αποστολή της «κυβέρνησης Παπαδήμου» βρίσκεται η ψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης και του νέου Μνημονίου που προγραμματίζεται ήδη για τις αρχές του Ιανουαρίου και για το οποίο ομολογείται επισήμως ότι θα είναι πολύχρονη και ιδιαίτερα βαριά σκλαβιά της χώρας και του λαού. Εξάλλου έχει ήδη αποφασιστεί η άμεση ιμπεριαλιστική επιτροπεία, η οποία υλοποιείται με γοργούς ρυθμούς (Ράιχενμπαχ, Black rock στις τράπεζες…), ενώ για το ζήτημα του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου εκκρεμούν οι προτάσεις τύπου «Εύρηκα» που απαιτούν να παραδοθεί στο σύνολό του στους ιμπεριαλιστές, οι οποίοι θα διαχειριστούν και την πώλησή του, δηλαδή την ανοιχτή καταλήστευσή του. Ταυτόχρονα προωθείται και το σχέδιο δημιουργίας «ειδικών οικονομικών ζωνών» (ΕΟΖ) σε μια σειρά περιοχές της χώρας που αποτελούν ένα από τα πιο απτά στοιχεία της μετατροπής της χώρας σε προτεκτοράτο.
Οι ιμπεριαλιστικές «αιρέσεις»
Ολα τα παραπάνω, δηλαδή μια πορεία εμπέδωσης, επέκτασης και συνολικοποίησης της υποδούλωσης της χώρας και του λαού, αποτελούν τον επιθυμητό, διακηρυγμένο στόχο της αστικής τάξης της χώρας. Στη βάση αυτού του στόχου αναζητεί στις σημερινές συνθήκες της κρίσης και των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών τη «σταθερότητα», δηλαδή τη σταθεροποίηση της δικής της εξουσίας στη χώρα - αν και ο ρόλος της και η θέση της θα είναι πολύ πιο υποβαθμισμένα. Η υλοποίηση αυτού του στόχου είναι ακριβώς και το πραγματικό περιεχόμενο της μαύρης συγκυβέρνησης που δρα στη βάση της «ιμπεριαλιστικής εντολής» και αποτελεί σήμερα την αναγκαία πολιτική επιλογή απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που βρίσκεται σε κρίση και αποσάθρωση.
Ομως, ακόμα και αυτός ο στόχος της «συντεταγμένης υποδούλωσης-προτεκτορατοποίησης» της χώρας βρίσκεται υπό αίρεση! Την αίρεση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην Ευρωζώνη, στην ΕΕ και συνολικά στη Δύση και όπως αυτοί αλληλεπιδρούν και μπλέκονται στο κουβάρι των παγκόσμιων ανταγωνισμών. Η δυναμική αυτών των ανταγωνισμών, που έχουν βασικό επίδικό τους το αν και με ποια διάταξη θα συνεχίσουν να υπάρχουν η Ευρωζώνη και η ΕΕ, δεν εγγυάται μια συντεταγμένη μετάφραση του αστικού δόγματος «ανήκομεν εις την Δύση» ακόμα και με όρους προτεκτοράτου! Οι εμπλοκές στην υλοποίηση του κουρέματος (PSI) και η «αμφιβολία» για το «αν υπάρχει» η συμφωνία της 26ης του Οκτώβρη είναι μία μόνο έκφραση αυτών των ανταγωνισμών. Ακόμα και αν η σύνοδος κορυφής της ΕΕ της 8ης Δεκεμβρίου καταλήξει (το άρθρο αυτό γράφτηκε πριν από την έναρξη της συνόδου) σε μια απόφαση που θα βασίζεται σε μια γερμανογαλλική συμφωνία υπεράσπισης της ύπαρξης της Ευρωζώνης (με όρους πλήρους δημοσιονομικής και γενικότερης υποταγής των χωρών της περιφέρειας σε αυτούς), η θύελλα δεν πρόκειται να κοπάσει! Από τη μια γιατί τέτοιες αποφάσεις είναι εγγενώς έωλες και αντιφατικές αναφορικά με τις ίδιες τις γαλλογερμανικές αντιθέσεις, τις συμμαχίες που αυτές οι δύο χώρες διαμορφώνουν εντός της Ευρωζώνης, τις επιδιώξεις της Αγγλίας, τις παρεμβάσεις των ίδιων των ΗΠΑ μέσα στην ΕΕ.
Από την άλλη, η θύελλα για τη χώρα μας δεν έχει ως μοναδική της αφετηρία την κρίση και τις αντιθέσεις του ευρωπαϊκού πεδίου καθεαυτό. Αλλά και τους ευρύτερους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς στην περιοχή (Βαλκάνια-Μ. Ανατολή-Ανατολική Μεσόγειος) στους οποίους εμπλέκεται άμεσα ως στρατιωτικοπολιτική πλατφόρμα των ιμπεριαλιστών και με τα λεγόμενα εθνικά ζητήματα, εργαλεία στα χέρια των Αμερικανονατοϊκών για την άσκηση μέγιστων εκβιασμών. Οσο λοιπόν οξύνονται οι ανταγωνισμοί και φουντώνει η κρίση τόσο γίνεται πιθανότερο να «συναντώνται» και να συμπλέκονται οι πολιτικές τύπου «Εύρηκα» με θερμά πολιτικοστρατιωτικά γεγονότα γύρω από τα σύνορα της χώρας.
Μέσα σε αυτή τη θύελλα επιδιώκεται και αναζητείται η αναδιαμόρφωση-ανασυγκρότηση των κομμάτων του συστήματος. Πρόκειται για μια καθόλου εύκολη υπόθεση καθώς από τη μια η πολιτική των Μνημονίων έχει εκτός των άλλων συντρίψει τα μεσαία στρώματα που αποτελούσαν την κοινωνική βάση αναφοράς τους. Από την άλλη ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός, τα ερωτήματα για το μέλλον της ΕΕ και της διάταξης της «Δύσης» πριμοδοτούν διασπαστικές τάσεις και φυγόκεντρες δυνάμεις καθώς υπονομεύουν κάθε δυνατότητα διαμόρφωσης μιας πολιτικής γραμμής σε ένα πολιτικό προσωπικό που υπάρχει στη βάση της υποτέλειας. Οι ομαδοποιήσεις που εμφανίζονται στη ΝΔ και οι συγκρούσεις όλων με όλους στο ΠΑΣΟΚ είναι, κατά συνέπεια, μόνο τα πρώτα επεισόδια μιας αναταραχής που αναμένεται να κλιμακωθεί. Από αυτήν την άποψη, είναι πιο πιθανό το σύστημα της υποτέλειας και η ιμπεριαλιστική επιτροπεία του να αναζητεί στο επόμενο διάστημα λύσεις στο κυβερνητικό επίπεδο ακόμα πιο φανερά «εξωθεσμικές» από τη σημερινή. Ενώ ταυτόχρονα είναι βέβαιο πως δεν θα παραβιάζονται μόνο οι τυπικοί κανόνες της αστικής δημοκρατίας, αλλά θα επιχειρείται ανοιχτή περιστολή των λαϊκών ελευθεριών και των δημοκρατικών δικαιωμάτων των μαζών.
Οι μάχες του κινήματος
Ο δρόμος του λαού δεν ήταν ποτέ εύκολος. Ούτε και τότε που η επίθεση δεν είχε τη σημερινή αγριότητα και οι «αριστεροί» μύθοι βοηθούσαν να αποκρύβεται με τι έχουμε να λογαριαστούμε. Τώρα, η μαζική ανεργία, η εξαθλίωση και η βαρβαρότητα σε κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής κάνουν επιτακτικά αναγκαία την ανάδειξη αυτού του δρόμου. Το δρόμο της συγκρότησης αντιιμπεριαλιστικού-αντικαπιταλιστικού κινήματος για την επανάσταση και το σοσιαλισμό! Ομως και τώρα η «ανάγνωση» του πραγματικού τοπίου κάθε άλλο παρά έχει πραγματοποιηθεί. Συγκαλύπτεται ο πραγματικός χαρακτήρας και οι αιτίες της καταλήστευσης των εργατών, του λαού και της χώρας. Η ίδια η κρίση σερβίρεται ως ένα ζήτημα οικονομικής διαχείρισης με «λύσεις» έξω από την ταξική πάλη, έξω από την υπόθεση της συγκρότησης του εργατικού κινήματος και του λαού σε επαναστατική βάση και προοπτική. Ακόμα περισσότερο, δεν αναδεικνύεται το κρίσιμο πολιτικό ζήτημα της χώρας, η ιμπεριαλιστική εξάρτηση που μετεξελίσσεται γοργά σε καθεστώς νεοαποικιοκρατίας. Ζήτημα από το οποίο προκύπτουν οι συνολικότεροι τεράστιοι κίνδυνοι που απειλούν τη χώρα μας σε αυτή τη φλεγόμενη περιοχή και με βάση τους οποίους πρέπει να οριστούν θεμελιώδη καθήκοντα για το κίνημα. Βέβαια αυτή η –ιμπεριαλιστική- διάσταση του ζητήματος, στο βαθμό που αναγνωρίζεται και κατακτιέται από το κίνημα, θα «καταργεί» ταυτόχρονα και τις λογιστικές ασκήσεις επίλυσης της κρίσης ως ένα ζήτημα «χρέους». Θα αναδεικνύει τον πολιτικό-ταξικό χαρακτήρα των μαχών που έχει να δώσει ο λαός και το κίνημα βγάζοντάς το από το λαβύρινθο των αριθμών, των δόσεων, των χρεολυσίων, όπου επιχειρεί να το βυθίσει ο ιμπεριαλιστικός καταιγισμός και η αστική προπαγάνδα.
Στο κάτω κάτω, γιατί κατόρθωσε έστω προσωρινά το σύστημα να επιτύχει την ύφεση της λαϊκής πάλης με τη μανούβρα της «νέας» κυβέρνησης; Μήπως δεν είναι η «αριστερή λογιστική» που συμβάλλει στη νομιμοποίηση των συστημικών εκβιασμών μέσα στην ίδια τη λαϊκή συνείδηση και άρα στο θόλωμα του πραγματικού ζητήματος; Και, από την άλλη, δεν είναι οι ίδιες οι απόψεις για μια «άλλη διαχείριση της κρίσης» που στρώνουν το έδαφος στην α-πολιτική, στα «κοινωνικά παντοπωλεία», στις κάθε λογής προτάσεις αποδοχής και υποταγής στη βαρβαρότητα και άρνησης της διεκδικητικής πάλης που χρειάζονται ο λαός και οι εργάτες;
Οι εξελίξεις ολοένα και πιο δραματικά επιβεβαιώνουν ότι δεν υπάρχει για το λαό «μάχη για την αντιμετώπιση του χρέους», σε όποια εκδοχή και αν αυτή σερβίρεται. Ούτε αυτή στην οποία «μας καλεί» το σύστημα ούτε αυτές στις οποίες καλούν μια σειρά σχηματισμοί που αναφέρονται στην Αριστερά. Οι εξελίξεις επίσης βεβαιώνουν πως η ταξική πάλη μπορεί να διεξάγεται μόνο με όρους μαζικού κινήματος για τους από κάτω, και… είναι εδώ! Δεν παραπέμπεται στις κάλπες ούτε σε διαγράμματα «λαϊκής εξουσίας». Το περιεχόμενό της είναι πολιτικό, είναι το ποιος ποιον! Από τη μια ο ιμπεριαλισμός, το κεφάλαιο, η υποτέλεια. Από την άλλη οι εργάτες, ο λαός, η νεολαία. Η σύγκρουση είναι εφ' όλης της ύλης. Δουλειά, δημοκρατία, ειρήνη, αντιιμπεριαλιστική αλληλεγγύη με τους λαούς, εθνική ανεξαρτησία απειλούνται, καταργούνται, χτυπιούνται. Ο λαός και η νεολαία θα «επιστρέψουν» στο προσκήνιο, νέες εκρήξεις και αγωνιστικές εξάρσεις κυοφορούνται. Η ανάγκη για αγώνες και κίνημα βοά. Η κατεύθυνση του Μετώπου Αντίστασης θα επανέρχεται από την ίδια τη ζωή. Ας την προωθήσουμε μαχητικά, πολιτικά, κινηματικά. Μόνο έτσι μπορούμε να υπηρετήσουμε το λαό μας που υποφέρει και την επαναστατική προοπτική του!

Ετικέτες

7 Δεκ 2011

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΚΟΘ ΤΟΥ ΚΚΕ(μ-λ)

Η Κομματική Οργάνωση Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ(μ-λ), καταγγέλει την βάρβαρη επίθεση των ΜΑΤ ενάντια στους διαδηλωτές που συμμετείχαν στην πορεία για την τρίχρονη επέτειο της δολοφονίας του μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου, σήμερα το απόγευμα στο κέντρο της πόλης, την οποία οργάνωσαν φοιτητικοί σύλλογοι και πρωτοβάθμια σωματεία. Η αστυνομική επίθεση ήταν προσχεδιασμένη και απρόκλητη, συνέχεια της πρωτοφανούς αστυνομοκρατίας σχεδόν από την αρχή της διαδήλωσης και στόχο έχει το μαζικό λαϊκό κίνημα και τον εκφοβισμό του.
Η τρομοκρατία όμως δεν περάσει και ο λαός μαζί με την νεολαία θα συνεχίσουν πιο αποφασιστικά να οργανώνουν την αντίσταση και τους αγώνες τους ενάντια στην βαρβαρότητα.
Απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση των συλληφθέντων.
Θεσσαλονίκη 6/12/2011

Ετικέτες

6 Δεκ 2011

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΣΤΗ ΞΑΝΘΗ 4 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2011 ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ

Σύντροφοι και συντρόφισσες, συναγωνιστές, φίλες και φίλοι
Η κατεύθυνση της κοινής δράσης για την αντιμετώπιση της επίθεσης διαπερνά και διαπνέει την οργάνωση μας από τα πρώτα χρόνια δεκαετίας του 1980 ενώ σε μια πρώτη φάση μετά και την περιορισμένη ζωή του εγχειρήματος της Κομουνιστικής Αριστεράς το 1985, μορφοποιείται το 1990, σε εκείνα τα πέτρινα για τις κομμουνιστικές ιδέες χρόνια, στην κεντρικού χαρακτήρα πρότασή μας που τιτλοφορούνταν «να στηρίξουμε την κοινή δράση των πραγματικών αριστερών δυνάμεων ενάντια στην καπιταλιστική επίθεση».
Λίγα χρόνια αργότερα συμβάλλαμε ενεργά και μαχητικά στο πρώτο εγχείρημα κεντρικής μετωπικής κοινής δράσης, με τη Μαχόμενη Αριστερά. Εγχείρημα, που παρά το γεγονός των διαφορετικών κριτικών και απολογισμών που έκανε ο καθένας μας κατά τη διάρκεια της δράσης της και μετά την διάλυσή της, σήμερα μπορούμε να πούμε με απόλυτη σιγουριά πως προσπάθησε και ως ένα σημείο τα κατάφερε να θέσει το ζήτημα της κοινής δράσης, όχι στα στενά πλαίσια των οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, αλλά σε έναν ευρύτερο κόσμο που παρακολουθεί ή και δρα μαζί της. Γιατί ήταν και είναι μια πρόταση που πατάει στις ανάγκες των καιρών. Γι αυτό άλλωστε από τότε και μετά, πολλοί ακόμα κι αν δεν το εννοούν, από την επίσημη ή όχι αριστερά, πίνουν νερό στη λογική και πρακτική της κοινής δράσης. Η τελευταία φορά που το ΚΚΕ(μ-λ) έθεσε τα ζήτημα, μετά την διάλυση της Μαχόμενης Αριστεράς, ήταν το 2000, χωρίς ευτυχή κατάληξη.
Από τότε , ωστόσο πάνε έντεκα χρόνια. Έντεκα χρόνια, που το ΚΚΕ(μ-λ), συμμετείχε και συμμετέχει σε δεκάδες πρωτοβουλίες θεματικού ή τοπικού χαρακτήρα. Σε πρωτοβουλίες κοινής δράσης στις γειτονιές και στους χώρους ζωής και σπουδών, σε πρωτοβουλίες κεντρικού πολιτικού χαρακτήρα περιορισμένης όμως χρονικά ή θεματικά δράσης. Και να είσαστε σίγουροι πως θα το κάνει ακόμα πιο έντονα. Τι είναι όμως αυτό που σήμερα το «αναγκάζει», ή αν το θέλετε μας «επιβάλλει» την επαναφορά της πρότασής μας για Κεντρικό, Μόνιμο, Μετωπικό Συντονισμό, για τη δημιουργία ενός Πανελλαδικού Εργαλείου Κοινής Δράσης;
Οι αναγκαιότητες που επέβαλλαν αυτή την επαναφορά, ή καλύτερα την επικαιροποίηση της δεν είναι άλλες από την άρδην αλλαγή των αντικειμενικών συνθηκών που επηρεάζουν και θα επηρεαστούν από τις εκτεταμένες διεργασίες στο υποκειμενικό επίπεδο, στη συνείδηση και τη στάση των οργανωμένων δυνάμεων και των μαζών. Όλα αυτά μπορούν να συνοψιστούν στα παρακάτω αλληλοτροφοδοτούμενα επίπεδα.
Το πρώτο είναι πως έχουμε εισέλθει σε μια φάση επιτάχυνσης της στρατηγικής επίθεσης του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος στους εργάτες, στους λαούς. Επιτάχυνση που την προκάλεσε η συνάντηση της επίθεσης με την πολύπλευρη και καθολική κρίση αυτού του συστήματος και στο φόντο της πάλης των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για το ξαναμοίρασμα του κόσμου. Τμήμα της είναι η απογείωση της επίθεσης που βιώνει η εργατική τάξη, η νεολαία και ο εργαζόμενος λαός στη χώρα μας τα τελευταία δύο χρόνια. Μέσα σε αυτό το δίχρονο, και ο δρόμος προβλέπεται μακρύς και δύσκολος, συντελείται ένα ραγδαίο βάθεμα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης της χώρας που παίρνει το χαρακτήρα υποδούλωσης και νεοαποικισμού. Απανωτά μνημόνια, μεσοπρόθεσμα, φορομπηξία, ακρίβεια, αλυσοδένουν το λαό και τη χώρα σε πορεία οικονομικής και κοινωνικής οπισθοδρόμησης. Συντελείται με τη σφραγίδα του ιμπεριαλισμού, μια άνευ προηγουμένου και ταχύτατη κοινωνική καταβύθιση, της εργατικής τάξης και του λαού μας σε επίπεδα πρωτόγνωρης φτώχειας, ανεργίας, εξαθλίωσης και εξανδραποδισμού. Απειλείται η ίδια η επιβίωση του λαού μας. Και σ’ αυτό πρέπει κανείς να συνυπολογίσει σοβαρά το γεγονός πως αυξάνονται συνεχώς και οι κίνδυνοι να χρησιμοποιηθεί ο λαός μας και η νεολαία σαν αναλώσιμο υλικό στις ιμπεριαλιστικές διενέξεις που ήδη αναφλέγουν την ευρύτερη περιοχή.
Το δεύτερο είναι πως αυτή ακριβώς η κοινωνική καταβύθιση, που μόνο με τις αντίστοιχες τεκτονικές κινήσεις των γήινων λιθοσφαιρικών πλακών μπορούν να παρομοιαστεί, αλλάζει άρδην τα δεδομένα μέσα στο λαό. Γιατί όπως οι κινήσεις των λιθοσφαιρικών πλακών έτσι και οι κοινωνικές τεκτονικού χαρακτήρα κινήσεις που εξελίσσονται, δημιουργούν τους όρους για ηφαιστειακές κοινωνικές εκρήξεις και κοινωνικούς σεισμούς. Ήδη έχουμε πάρει μια πρόγευση όλως αυτών μέσα σ’ αυτά τα δύο χρόνια. Η ορμητική έξοδος του λαού στις 5 του Μάη που ακυρώθηκε από τα γεγονότα στη Μαρφιν, ο ξεσηκωμός στις 28-29 του περασμένου Ιούνη, αλλά και στις 19-20 Οκτώβρη, η αυθόρμητη εν πολλοίς μαζική λαική αντίδραση στις 28 του Οκτώβρη. Όπου ο λαός μας καλέστηκε και ένιωσε πως αξίζει η προσπάθεια, μας εξέπληξε όλους. Στις πλατείες, στις απεργίες, στις διαδηλώσεις. Ο λαός μας λοιπόν για να αντιμετωπίσει την επίθεση, βγαίνει στο δρόμο της αντίστασης και της πάλης, έχοντας ταρακουνήσει το τελευταίο διάστημα αρκετές φορές τους πολιτικούς εκπροσώπους του καθεστώτος της εξάρτησης. Μπορεί αυτή του η κίνηση να είναι κατά κύματα, να έχει άμπωτες και πλημμυρίδες, αλλά πρέπει να είναι κανείς τυφλός για να μην δει την είσοδο του λαού στο στίβο της πολιτικής πάλης. Ωστόσο είναι φανερό πως αυτό δεν φτάνει για να ανατρέψει την επίθεση ή να προκαλέσει ρήγματα σε αυτή, και κόντρα σε αυτούς που νομίζουν πως δεν καταλαβαίνει, έχει αρχίσει αυτό το γεγονός να το διαπιστώνει και ο ίδιος ο λαός.
Γιατί στη κίνησή του αυτή έχει να αντιμετωπίσει και την βασική αιτία που επέτρεψε την διεξαγωγή μιας τέτοιας βάρβαρης επίθεσης. Την ήττα του κινήματός του, την ήττα του εργατικού επαναστατικού κινήματος, του κινήματος των λαών. Μιας ήττας που τις συνέπειες της, τις συναντούμε καθημερινά και παντού. Στον ιδεολογικό, πολιτικό και οργανωτικό αφοπλισμό του λαϊκού κινήματος που εκφράζεται ποικιλοτρόπως. Ο λαός μας, η εργατική τάξη μαζί με την επίθεση έχει να αντιπαλέψει και την ανυπαρξία ή την ουσιαστική διάλυση των εργαλείων της πάλης του, των σωματείων. Έχει να αντιπαλέψει την εδώ και δεκαετίες μετατροπή από τον αστισμό και με τη βοήθεια της επίσημης αριστεράς των σωματείων και του συνδικαλιστικού κινήματος σε κράχτη της ταξικής συνεργασίας. Έχει να αντιπαλέψει την λογική και την πρακτική της ανάθεσης του αγώνα σε κάποιους εκπροσώπους, σε κάποιους ειδικούς ή και αυτοπαρουσιαζόμενους μεσίες. Έχει να αντιπαλέψει όλα αυτά που βάζουν φρένο στην οργάνωση αλλά και στο ξεκαθάρισμα των εχθρών και των φίλων του. Που στις κρίσιμες στιγμές λειτουργούν πυροσβεστικά, παραπέμπουν στις καλένδες την κλιμάκωση των αγώνων, σπέρνοντας την απογοήτευση και την ηττοπάθεια. Κρίσιμο λοιπό είναι το ζήτημα της κλιμάκωσης των προσπαθειών ανασυγκρότησης του ταξικού προσανατολισμού του εργατικού- λαικού κινήματος, μιας και συνδέεται άρρηκτα πια με την επιβίωση του λαού. Αυτό το καθήκον γίνεται ακόμα πιο επιτακτικό για όσους θέλουν να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της επίθεσης, μιας και τμήματα της εργατικής τάξης κάτω από την καθοριστική επίδραση της επίθεσης, έχουν ήδη αρχίσει να κινούνται σ’ αυτήν την κατεύθυνση, ξεπερνώντας αναστολές και πρότερες δεσμεύσεις. Ο ηρωικός απεργιακός αγώνας στην Ελληνική Χαλυβουργία, η συγκρότηση στην παρανομία σχεδόν εργοστασιακής επιτροπής στην ΑΓΝΟ και η προσπάθεια αντιμετώπισης της εργοδοτικής τρομοκρατίας είναι μόνο δύο από τα πολλά επεισόδια που δείχνουν πως «τίποτε μπορεί να μην έχει αλλάξει αλλά τίποτε δεν είναι όπως παλιά».
Το τρίτο είναι πως όλη αυτή η κατάσταση συνδέεται με την κατάσταση στην υπαρκτή αριστερά στη χώρα μας. Η επίθεση του συστήματος με βάση και τα ρεφορμιστικά χαρακτηριστικά της επίσημης αριστεράς δυναμώνει από τη μια τις τάσεις προσαρμογής και υποταγής της στο καθεστώς της εξάρτησης όπως αυτό διαμορφώνεται σήμερα με την κλιμάκωση των άγριων και αντιδραστικών του χαρακτηριστικών. Έτσι το ΚΚΕ μέσω της «λαϊκής εξουσίας» στρίβει δια του αρραβώνος από την επιτακτική ανάγκη να ορθωθεί φραγμός στην επίθεση των ιμπεριαλιστών και της ντόπιας υποτελούς αστικής τάξης. Δανείζεται μάλιστα χρεωκοπημένες θεωρίες (αλληλεξάρτηση), κλείνοντας τα μάτια μπροστά στο βάθεμα της εξάρτησης και για να μην συγκρουστεί μαζί της. Ο ΣΥΝ μετά από την ενωτικό του κρεσέντο που κατέληξε σε πολυδιάσπαση αναζητά την «παλιά καλή σοσιαλδημοκρατία» για να συμμαχήσει μαζί της. Φαντασιώνεται «αριστερές διακυβερνήσεις» σε συνθήκες καταιγιστικής επίθεσης. Μπορεί και γι αυτόν να έχει περάσει ο καιρός της ευρωλαγνείας που τόσα κόστισε στο κίνημα αλλά πρώτα φεύγει το χούι και μετά ο άνθρωπος όπως λέει και ο λαός μας. Έτσι συνεχίζει να επιμένει στην ξεφτισμένη προοπτική μιας μεταρρυθμιστικής και προπαντός ουτοπικής μετάλλαξης της ευρωπαικής ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας, σε σπίτι των λαών. Αυτά από τη μια. Από την άλλη οι συνθήκες της άγριας επίθεσης βάζει όλες τις δυνάμεις αυτές, σε μια ισχυρή δοκιμασία, μιας και απογυμνώνει κοινωνικά και πολιτικά όλα τα στοιχεία πάνω στα οποία στοιχειοθετούσαν την μεταρρυθμιστική τους αντίληψη και πρακτική.
Ταυτόχρονα βλέπουμε αντίστοιχα σημάδια προσαρμογής και ανακάλυψης εύκολων λύσεων και σε αρκετά τμήματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Εκφράσεις τέτοιων δυσάρεστων εξελίξεων είναι η όλη η φιλολογία περί «αντιφατικών κυβερνήσεων», που θα υλοποιούν έστω μετά από κινηματική πίεση «μεταβατικά αντικαπιταλιστικά προγράμματα». Ένας πολιτικός προσανατολισμός που εκτός από την κληρονομημένη από πριν αγνόηση του ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα της εποχής μας και της εξάρτησης, αδυνατεί να μετρήσει τους πραγματικούς συσχετισμούς δύναμης και πολύ περισσότερο να χαράξει τροχιά ανατροπής τους.
Παράλληλα ολοένα και ευρύτερος κόσμος της αριστεράς αντιλαμβάνεται την αναντιστοιχία μεταξύ αυτού που θα έπρεπε να είναι η αριστερά, οργανωτής της λαϊκής και εργατικής πάλης, και σ΄ αυτό που κυριαρχεί σ΄ αυτήν. Μια αριστερά που της φαίνεται λίγη η αντίσταση γιατί θέλει να θέσει δήθεν τα μεγάλα ζητήματα. Μια αριστερά που φυλλομετρά τα ημερολόγια, για να διαγράψει την ημερομηνία των προηγούμενων εκλογών και να σημειώσει την ημερομηνία των επόμενων. Έχοντας παραιτηθεί από την σύγκρουση με την επίθεση του συστήματος και από την προοπτική της ανατροπής του, έχει μετατρέψει τις εκλογές από πεδίο ανάδειξης (όταν είναι και τέτοιο) της εξωκοινοβουλευτικής πάλης, σε χρηματιστήριο εξαργύρωσης της πάλης αυτής για μια θέση στον βάλτο του αστικού πολιτικού συστήματος. Μια αριστερά που όταν και όπως μιλά για τα μεγάλα ζητήματα, για την προοπτική, δεν βρίσκεις πουθενά την επαναστατική αντίληψη. Αλλά μόνο προτάσεις «λαικής εξουσίας», «ριζοσπαστικές», «κομμουνιστικές», που δια μαγείας θα εφαρμοστούν χωρίς να ανοίξει μύτη, μπερδεύοντας επίτηδες ή από σύγχιση το ζήτημα της αλλαγής της διακυβέρνησης μιας χώρας με το ζήτημα της εξουσίας, σπέρνοντας αυταπάτες για τον δρόμο και τα εμπόδια που θα βρει ο λαός μας στη χάραξη μιας πορείας εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης.
Είμαστε σίγουροι πως στις εποχές που έρχονται μια τέτοια αντίληψη και πρακτική θα συναντά όλο και πιο συχνά τα αδιέξοδα που θα της βάζει η πραγματικότητα της επίθεσης, η ίδια ανάγκη του λαού μας που αναζητά διέξοδο και προοπτική και ψάχνει τις αιτίες της σημερινής αναποτελεσματικότητας και αδυναμίας με πολλαπλάσια απαιτητικότητα και επιμονή σε σχέση με πριν.
Το τέταρτο στοιχείο αφορά εμάς τους ίδιους σαν οργάνωση. Αισθανόμαστε πιο σίγουροι, πιο έμπειροι, από τη δράση μας όλο το προηγούμενο διάστημα αλλά και από τις παλιότερες απόπειρες να εκφραστεί Κεντρικά η αναγκαιότητα του Μετωπικού Συντονισμού οργανώσεων, κινήσεων και ανένταχτων αγωνιστών. Πιο σίγουροι και πιο έμπειροι για να κινηθούμε με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα αλλά και πιο προσεκτικά σ΄ αυτό τον δύσκολο αλλά και ελπιδοφόρο μονοπάτι.
Για να μην παρεξηγηθούμε, δεν θεωρούμε πως η πρότασή μας αυτή περικλείει ή ολοκληρώνει το μεγάλο κεφάλαιο της οικοδόμησης του Μετώπου Αντίστασης και Πάλης του λαού ενάντια στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και την καπιταλιστική επίθεση. Για να υψωθεί το εργατικό και λαικό κίνημα στο ύψος που απαιτείται για να αντιμετωπίσει συνολικά την επίθεση του ιμπεριαλιστικού- καπιταλιστικού συστήματος υπάρχουν πολλές και σοβαρές προυποθέσεις. Αυτή η υπόθεση συνδέεται με μια μακρά πορεία ανασυγκρότησης της εργατικής τάξης σαν τάξης για τον εαυτό της, άρα και την έκφραση των συμφερόντων της στο πολιτικό πεδίο. Και αυτό με τη σειρά του έχει πολλές και σοβαρές απαιτήσεις. Το ξαναζωντάνεμα της μόνης ελπίδας για τους λαούς, της σοσιαλιστικής προοπτικής, που εμπεριέχει την κριτική αποτίμηση της μεγάλης πορείας νίκης και ήττας του κομμουνιστικού κινήματος του προηγούμενου αιώνα. Την εξαγωγή συμπερασμάτων από την παλινόρθωση. Εμείς ωστόσο είμαστε ακράδαντα πεισμένοι πως αυτή η διαδικασία δεν είναι του εργαστηρίου, δεν είναι ζήτημα γραφείου, αλλά ζήτημα ταξικής πάλης. Μέσα στην και μέσα από την σημερινή και αυριανή πάλη που διεξάγει η εργατική τάξη και ο λαός μας για να υπερασπίσει το δικαίωμα στη ζωή, οικοδομούνται και οι όροι μιας άλλης πορείας της χώρας. Δεν βαυκαλιζόμαστε λοιπόν πως η πρόταση μας απαντά ή μπορεί να απαντήσει σε όλα αυτά, θεωρούμε ωστόσο ότι μπορεί να συμβάλλει στο προχώρημα αυτής της υπόθεσης, αυτής της προοπτικής.
Σ’ αυτά λοιπόν που συντελούνται η πρότασή μας έρχεται να συμβάλλει:
• Στην ανάδειξη και ισχυροποίηση της πάλης ενάντια στην ιμπεριαλιστική υποδούλωση της χώρας και στην προοπτική της συνολικής αναμέτρησης με το καθεστώς της εξάρτησης. Στην ανάπτυξη του αγώνα ενάντια στην ΕΕ το ΔΝΤ και το ΝΑΤΟ, ενάντια στις αμερικανονατοικές βάσεις, και στο άνοιγμα της προοπτικής πετάγματος έξω από τη χώρα μας των ιμπεριαλιστών, της εξόδου της χώρας μας από όλους τους ιμπεριαλιστικούς συνασπισμούς. Στην ανάπτυξη της διεθνιστικής αλληλεγγύης με όλους τους λαούς που αγωνίζονται ενάντια στη σύγχρονη ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα.
• Στην δημιουργία ενός μόνιμου, μαχητικού, συνεκτικού και συντονισμένου κινήματος αντίστασης στην άγρια επίθεση. Να υποβοηθήσει, να ευνοήσει την οργάνωσης της πάλης του λαού μας, ενάντια στην καπιταλιστική επίθεση. Στην ανασυγκρότηση των εργαλείων της πάλης του, στο στέριωμα και την ανάπτυξη των νέων μορφών αυτοοργάνωσής του που ήδη φυτρώνουν στις γειτονιές και στους χώρους δουλειάς. Για να μην γίνει η χώρα μας μια απέραντη ζώνη εκμετάλλευσης του λαού μας από το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο, για να ανατραπούν οι μεσαιωνικές εργασιακές σχέσεις, η πολιτική της φτώχειας, της αμορφωσιάς, τη ανεργίας που συνθλίβει την νέα αλλά και τις παλιότερες γενιές.
• Στην ανατροπή της κυρίαρχης γραμμής της ταξικής συνεργασίας, των εκλογικών αυταπατών, εν τέλει της υποταγής στον καπιταλιστικό δήθεν μονόδρομο και στην ανάδειξη στον αντίποδα αυτών της μόνης διεξόδου για το λαό μας: της αγωνιστικής επαναστατικής προοπτικής.
Μα που διαφέρει αυτή η πρόταση από τις τόσες –που είναι και έτοιμες- που κυκλοφορούν; Μα στον πολιτικό προσανατολισμό, που την διαπερνά. Βάζοντας στο στόχαστρο τις αιτίες της κακοδαιμονίας αυτού του τόπου την ιμπεριαλιστική εξάρτηση και την υποτελή αστική τάξη και όχι αγνοώντας τον ιμπεριαλισμό. Θέτοντας την οικοδόμηση του Μετώπου Αντίστασης σα ζωτική ανάγκη και σε αντιπαράθεση με τις λογικές που βλέπουν λίγη την αντίσταση ενώ πολλή μεγάλη την προοπτική των εκλογών. Στο ότι πιστεύει πως ο δρόμος αυτός δεν ανοίγεται από ειδικούς, από μεσσίες, δεν ανοίγεται μέσω των εκλογών και μέσω ποσοστών, δεν ανοίγεται με προτάσεις που τουλάχιστον συσκοτίζουν τους όρους για την πραγματοποίησή τους. Ο δρόμος αυτός ανοίγεται από τις μάζες, και για τις μάζες και βρίσκεται σε ανειρήνευτη αντίθεση με το σύστημα της εξάρτησης, της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης.
Μια τέτοια πρόταση δεν είναι της μιας ριξιάς. Πρέπει να είναι συνεχώς ανοιχτή, πραγματικά ανοιχτή στο να υποδεχτεί νέες δυνάμεις που θα μπαίνουν στην τροχιά της αναμέτρησης με το σύστημα. Να θεωρεί φυσιολογικό μια διαρκή πορεία συνδιαμόρφωσης των χαρακτηριστικών της, που δεν θα αναιρούν ωστόσο τον αριστερό αγωνιστικό, αντιιμπεριαλιστικό-αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό της ούτε και τα χαρακτηριστικά του συντονισμού και της κοινής δράσης. Ειδικά για το τελευταίο να πούμε πως εμείς δεν βλέπουμε άλλο πεδίο συνάντησης και δοκιμασίας όλων των απόψεων, μαζί και των δικών μας, από το πεδίο της ταξικής πάλης. Άρα ο συντονισμός και η κοινή δράση των οργανώσεων και των αγωνιστών έχει να αναμετρηθεί σε αυτή την πορεία με αντιλήψεις που θέλουν την πάλη να διεξάγονται στη βάση των ιδεοληψιών και των υποκειμενισμών του καθένα Δεν θα είναι λοιπόν εύκολο το προχώρημά της πρότασης. Δεν θα είναι εύκολο γιατί όλοι μας παλεύουμε σε συνθήκες που συνεχώς θα πιέζουν ολοένα και περισσότερο αλλά και σε συνθήκες που το περιβάλλον εξακολουθεί να είναι εμποτισμένο από τις λογικές και τις πρακτικές της ήττας, όπως αυτές και αν εκφράζονται.
Είμαστε όμως πεισμένοι πως σε μια τέτοια προσπάθεια μπορούν και πρέπει να συσπειρωθούν συλλογικότητες και αγωνιστές, με γνώμονα και κριτήριο την ανταπόκριση στις απαιτήσεις που θέτει και τα μέτωπα που ανοίγει η ταξική πάλη. Μ’ αυτά εξάλλου έχουμε όλοι μας να αναμετρηθούμε. Όχι στα γραφεία μας, αλλά προσπαθώντας να συνδεθούμε με το λαό, να διδαχτούμε από αυτόν, να συμβάλλουμε στην υπόθεσή του. Άλλωστε αυτός και οι ανάγκες του κινήματός του αποτελούσαν πάντα και θα αποτελέσουν τον μοναδικό κριτή αυτής της προσπάθειας. Γι αυτό και αξίζει τον κόπο να την προωθήσουμε. Αν θέλουμε να έχουμε τη δική μας συμβολή στην οικοδόμηση μιας άλλης προοπτικής για το λαό και τη χώρα μας.

Ετικέτες ,

5 Δεκ 2011

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!
ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ!

Με 16 νέες απολύσεις απάντησε η εργοδοσία της Ελληνικής Χαλυβουργίας στο συνεχιζόμενο σπουδαίο απεργιακό αγώνα που δίνουν οι 400 εργαζόμενοι στο εργοστάσιο του Ασπροπύργου.
Εφαρμόζοντας τον αντεργατικό νόμο 3863/2010 που ψηφίστηκε πέρσι το καλοκαίρι κατ’ εντολή του ΔΝΤ και της ΕΕ, και αύξησε το ποσοστό των απολύσεων στο 5% το μήνα για επιχειρήσεις με πάνω από 150 εργαζόμενους, η εργοδοσία έφτασε στις 50 συνολικά απολύσεις.
Με αυτόν τον τρόπο ο Μάνεσης και τα κυβερνητικά του στηρίγματα πιστεύουν ότι θα σπάσουν αυτόν τον απεργιακό αγώνα που συμπλήρωσε ένα μήνα και αποτελεί ήδη παράδειγμα και αναφορά για όλη την εργατική τάξη της χώρας. Έναν αγώνα που έχει προκαλέσει ένα σημαντικό, πλατύ κίνημα ταξικής και κοινωνικής αλληλεγγύης σε όλη τη χώρα και πέρα από αυτή. Έναν αγώνα ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα που θέλουν να επιβάλουν το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο. Έναν αγώνα ενάντια στην εξαθλίωση, τη φτώχεια, την ανεργία και την ανασφάλεια. Έναν αγώνα για το δικαίωμα στην πλήρη και σταθερή δουλειά, με αξιοπρεπείς όρους και μεροκάματα.
Γνωρίζουν πολύ καλά το κεφάλαιο και οι εκπρόσωποί του τη σημασία αυτού του αγώνα. Και τρέμουν στη σκέψη ότι μπορεί να νικήσει. Γιατί είναι ένας αγώνας που έρχεται από το μέλλον. Ένας αγώνας που φανερώνει την οργή της εργατικής τάξης που σιγοβράζει. Την οργή που ολοένα και συχνότερα, ολοένα και πιο μαζικά, ολοένα και πιο αποφασιστικά εκφράζεται στους δρόμους του αγώνα. Οργή ενάντια σ’ ένα σύστημα που το μόνο που μπορεί να προσφέρει στις λαϊκές και εργαζόμενες μάζες είναι φτώχεια και όλεθρος. Ένα σύστημα που, βουλιάζοντας μέσα στην κρίση του, γίνεται όλο και πιο επικίνδυνο. Ένα σύστημα που απαιτεί αιματηρές θυσίες από την εργατική τάξη προκειμένου να διασώσει την κερδοφορία του το μεγάλο κεφάλαιο.
Γνωρίζουν ότι η νίκη αυτού του αγώνα θα δώσει κουράγιο, δύναμη κι ελπίδα σε όλη την εργατική τάξη. Και αυτοί, για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους, τη θέλουν διαλυμένη, υποταγμένη, με σκυμμένο το κεφάλι. Γι’ αυτό και θέλουν να διαλύσουν όλα αυτά που την κρατούν συγκροτημένη και δυνατή: τις συλλογικές συμβάσεις, τα σωματεία, τα συνδικάτα. Γι’ αυτό και θέλουν να πάρουν πίσω όλα όσα έχει κατακτήσει με τους αγώνες της εδώ κι έναν αιώνα. Ήδη, αυτό που απαιτούν στη Χαλυβουργία θέλουν να το εφαρμόσουν και στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά!
Είναι στο χέρι μας να τους εμποδίσουμε! Να δυναμώσουμε την ταξική αλληλεγγύη μας στον αγώνα της Χαλυβουργίας. Να γίνει η υπόθεση αυτή, υπόθεση όλου του εργατικού κινήματος. Όχι μόνο στα λόγια, αλλά και στην πράξη. Βάζοντας στον αγώνα όλα τα σωματεία του κλάδου του μετάλλου, αλλά και όλα τα σωματεία της περιοχής. Με απεργιακές αποφάσεις του Συνδικάτου, της Ομοσπονδίας και των Εργατικών Κέντρων.
Μόνο έτσι θα σπάσει η «αδιάλλακτη» στάση της εργοδοσίας. Μόνο έτσι θα σπάσει η ηττοπάθεια και η μοιρολατρεία. Μόνο έτσι θα ηττηθεί το κεφάλαιο και οι δυνάμεις που το στηρίζουν.
Ταξική Πορεία

Ετικέτες

4 Δεκ 2011

Κοστάντσο Πρέβε
Δεν αρκεί μόνο το «No passaran».
Πρέπει να αναδείξουμε την προοπτική του κινήματος!

– Είναι φανερό ότι η γενικευμένη κρίση του καπιταλιστικού συστήματος οξύνει όλες τις αντιθέσεις στην κοινωνία, συνεπώς και τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Το ερώτημα είναι τελικά, ποιος ανέτρεψε τον Μπερλουσκόνι;
Πρέβε: Η αλήθεια είναι ότι ο Μπερλουσκόνι ήταν εξασθενημένος από το προηγούμενο διάστημα και οι τελευταίες εξελίξεις στην ευρωπαϊκή ζώνη αποτέλεσαν τη χαριστική βολή για την ανατροπή του. Ασφαλώς, τα μέτρα που ήδη είχε πάρει και αυτά που καλούνταν να πάρει, δεν οδηγούσαν σε κάποια ομαλοποίηση της κατάστασης, ίσα ίσα, την ενέτειναν και όξυναν τις κοινωνικές αντιθέσεις. Θεωρώ ότι η ανατροπή του Μπερλουσκόνι προέρχεται πρώτα απ’ όλα από την ανάγκη που έχει το σύστημα να επιβάλλει αυστηρά αντιλαϊκά μέτρα. Και τέτοια μέτρα είναι αδύνατον να τα πάρει μια οποιαδήποτε κυβέρνηση, με όποιες συμμαχίες και αν κατόρθωσε να κάνει σε όλο το προηγούμενο διάστημα.
Έτσι και στην Ιταλία, όπως και στην Ελλάδα, έχουμε μια κυβέρνηση της οποίας ηγούνται οικονομολόγοι, τεχνοκράτες ικανοί να φέρουν σε πέρας τις κατευθύνσεις που χαράζει το ευρωπαϊκό διευθυντήριο, και ιδίως η Γερμανία. Αυτό έρχονται να υπηρετήσουν οι νέες κυβερνήσεις, τόσο στην Ιταλία όσο και στην Ελλάδα, με στόχο να εξομαλύνουν την κατάσταση στην ευρωζώνη και ιδιαίτερα στον ευρωπαϊκό Νότο.
– Ποιος είναι ο χαρακτήρας των μέτρων που εξαγγέλλουν και πού μας πάνε;
Πρέβε: Τα μέτρα που εξαγγέλλουν, ασφαλώς είναι συνέχεια αυτών που ήδη έχουν πάρει, απλώς θα έχουν μεγαλύτερη ένταση, μεγαλύτερη έκταση και μεγαλύτερο βάθος στα κοινωνικά στρώματα που ήδη τα τελευταία χρόνια βρίσκονταν στο στόχαστρο. Ο Μπερλουσκόνι άρχισε να θίγει σοβαρά τα μεσαία στρώματα της κοινωνίας και αυτός ήταν ο κύριος εσωτερικός λόγος που συνετέλεσε στην ανατροπή του.
Όμως το πιο σημαντικό κρίνω ότι είναι το πέρασμα που διανύουμε σήμερα από τον ευρωπαϊκό καπιταλισμό στον αμερικάνικο καπιταλισμό. Η Ευρώπη του Μπίσμαρκ, του Ντε Γκωλ και των άλλων Ευρωπαίων ηγετών κλείνει τον κύκλο της και ανοίγει ο εξαμερικανισμός των ευρωπαϊκών κοινωνιών που οδηγούνται στην ισοπέδωση των οποιοδήποτε κεϊνσιανικών λογικών και στο απόγειο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Το αμερικάνικο μοντέλο αναμετριέται και θα αναμετρηθεί ακόμη περισσότερο, στο άμεσο μέλλον, με την Ευρωπαϊκή Ένωση, με την ευρωζώνη και παράλληλα με αυτές τις αναμετρήσεις θα έχουμε την Κίνα, που βγαίνει στο προσκήνιο, καθώς και τις άλλες ισχυρές χώρες που συγκεντρώνουν τις δυνάμεις τους για τη νέα αναμέτρηση που έρχεται.
Επιχειρείται απ’ όλες τις πλευρές να οικοδομηθεί ένα δυνατό κράτος, που θα παρεμβαίνει και θα κατευθύνει την οικονομία, αλλά ταυτόχρονα θα αναδεικνύει την ιδιωτική πρωτοβουλία σαν ατμομηχανή της όλης εξέλιξης. Τελικά η ιστορία δεν είναι ένα αυτοκίνητο που τρέχει σ’ έναν ίσιο δρόμο. Βρισκόμαστε σ’ ένα πέρασμα και με αυτό το πέρασμα επιδιώκεται να μειωθεί το κράτος ως καπιταλιστής και να ενισχυθεί ο ιδιώτης καπιταλιστής μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις. Οι διάφοροι κρατικοί παραγωγικοί τομείς γίνονται ιδιωτικοί και το κράτος οδηγείται στο να αναδεικνύει τις κατασταλτικές του δυνάμεις στο εσωτερικό της χώρας και της επιβολής του νόμου και της τάξης στις γύρω χώρες.
– Πώς βλέπεις το μέλλον της ευρωζώνης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης  και του ευρώ;
Πρέβε: Η Ευρώπη, η ευρωζώνη έχει δύο πιθανότητες. Η μία είναι να πετύχουν τα μέτρα τους και μέσα από μια κατασταλτική-καταπιεστική πολιτική να μας οδηγήσουν σε μια κατάσταση που θυμίζει το παρελθόν και όχι ένα «σήμερα» και «αύριο» που όλοι επιθυμούμε, για εμάς και για τις επόμενες γενιές.
Η άλλη πιθανότητα είναι να αναπτυχθούν και να ισχυροποιηθούν οι φυγόκεντρες τάσεις σε Ελλάδα - Ιταλία και γενικότερα στον Νότο της Ευρώπης και έτσι να δημιουργηθεί μια νέα κατάσταση πραγμάτων. Δεν είμαι βέβαιος το τι από τα δύο μπορεί να συμβεί. Γι’ αυτό που μπορώ να είμαι βέβαιος είναι ότι θα βαθαίνει η κρίση και θεωρώ ότι ακόμα ΔΕΝ έχουμε δει τα χειρότερα!
 Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες που διαμορφώνονται, οι εργαζόμενοι έχουν δύο τρόπους να αντιδράσουν. Ο ένας είναι ο αυθόρμητος τρόπος να αντιδράσουν στα μέτρα που επιβάλλονται, και ο άλλος είναι ο οργανωμένος, ο πολιτικοσυνδικαλιστικός αγώνας που οδηγεί στην συνάντηση του αυθόρμητου - αυτόνομου με το οργανωμένο κίνημα και έτσι οικοδομείται η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, δηλαδή ο ικανός τρόπος απάντησης στην επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι και ο λαός γενικότερα.
– Πώς βλέπεις να προχωράει το κίνημα και ποιος ο ρόλος της Αριστεράς;
Πρέβε: Είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα αποτέλεσε, το τελευταίο διάστημα, ένα πειραματόζωο, ως ο αδύνατος κρίκος της ευρωζώνης, και αυτή η κατάσταση έδωσε κάποια νέα στοιχεία στην κινηματική λογική. Είχαμε, για παράδειγμα, από την μια μεριά τα συνδικάτα με τις απεργίες και από την άλλη τον αγανακτισμένο κόσμο να συγκεντρώνεται στις πλατείες. Αυτή η κατάσταση έθεσε στην ημερήσια διάταξη το τι ζητάμε. Τι μπορούμε να πετύχουμε. Ποιο πρέπει να είναι το πρόγραμμα μας. Και ανέδειξε με τον καλύτερο τρόπο την κατάσταση του λαού!
Σήμερα, στην Ελλάδα προβάλλει η ανάγκη για την εθνική κυριαρχία, τόσο για το λαϊκό κίνημα όσο και για την εθνική αστική τάξη, που θίγεται απ’ αυτή την επίθεση.
Προκύπτει και πάλι η ανάγκη δημιουργίας ενός νέου ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, όπως τότε με το ΟΧΙ στους κατακτητές, και αυτό προστάζουν σήμερα τα λαϊκά συμφέροντα. Βέβαια, δεν έχω τη μαντική ικανότητα για να δω το μέλλον και να προβλέψω τι θα προκύψει στην οικονομία της χώρας και ποιες θα είναι οι πολιτικές εξελίξεις, τι θα σημαίνει δηλαδή το πέρασμα από τους πολιτικούς στους οικονομολόγους, Παπαδήμο, Μόντι και δεν ξέρω ποιοι θα μας προκύψουν, όπως και δεν μπορώ να προβλέψω πότε θα έχουμε την επιστροφή στους πολιτικούς και με ποια πολιτική. Η Πορτογαλία, για παράδειγμα, ίσως και η Ισπανία, να αποτελούν εξαίρεση, γιατί εκεί προχώρησαν πιο ραγδαία στις ιδιωτικοποιήσεις, ενώ στην Πορτογαλία επιβλήθηκαν ήδη χωρίς να υπάρχει και μεγάλη αντίδραση.
Έχω τη γνώμη ότι στην Ελλάδα με το δημοψήφισμα ίσως δημιουργούνταν μια ευκαιρία πραγματικά να μιλήσει ο λαός και ν’ ακουστεί έτσι ένα βροντερό ΟΧΙ. Μάλλον αυτό θα φοβήθηκαν Ευρωπαίοι και Αμερικανοί και εναντιώθηκαν στο δημοψήφισμα.
– Πώς βλέπεις το κίνημα στην Ελλάδα;
Πρέβε: Στην Ελλάδα υπάρχει Αριστερά! Έστω και σκόρπια, ενώ στην Ιταλία δυστυχώς δεν έχουμε την Αριστερά της Ελλάδας. Το επόμενο διάστημα πρέπει να ξέρουμε και τι θέλουμε. Δεν αρκεί μόνο το No passaran (Δεν θα περάσουν), χρειάζεται να αναδείξουμε την προοπτική του κινήματος.
Τα ενδεχόμενα που έχουμε μπροστά μας είναι, κατά τη γνώμη μου, τα εξής:
* Επαναστατική ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, πράγμα που δεν βλέπω για το άμεσο μέλλον.
* Επιστροφή στον κεϊνσιανισμό ή σε κάποιο παρόμοιο συμβιβασμό του κινήματος, πράγμα που δεν το βλέπω και πολύ πιθανό.
* Επιστροφή στο εθνικό κράτος, στην εθνική κυριαρχία, που θα προκύψει βέβαια μέσα από μια ταξική αναμέτρηση.
Συμπερασματικά, πιστεύω ότι ο λαός πρέπει πάντα να είναι στο προσκήνιο, να εκφράζεται και να δρα. Μέσα από τις δράσεις που θα αναπτύσσει θα δημιουργεί όρους και προϋποθέσεις για να δώσει τις απαιτούμενες απαντήσεις και να αναδείξει αυτό το νέο που απαιτεί και αναζητεί η σύγχρονη κοινωνία.

* Τη συνέντευξη πήρε ο Στέλιος Αγκούτογλου.

Ετικέτες ,

Οι εξελίξεις στην περίθαλψη
ΒΛΑΠΤΟΥΝ ΣΟΒΑΡΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ

Μετά τη δημοσίευση στο ΦΕΚ στις 3/11 του «Ενιαίου Κανονισμού Παροχών (ΕΚΠΥ) του Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ)» δρομολογούνται –από 1/1/2012– μια σειρά ζητήματα που αφορούν την περίθαλψη. Ζητήματα που σχετίζονται είτε με την παροχή φαρμάκων και άλλων βοηθημάτων είτε με τις επισκέψεις σε γιατρούς είτε με τη νοσηλεία σε νοσοκομεία περίθαλψης του Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) είτε σε ιδιωτικά ιατρικά κέντρα.
Παρά τις καθυστερήσεις, την ύπαρξη «τεχνικών» και τεχνολογικών προβλημάτων, γραφειοκρατίας και μηχανισμού, αλλά και τις αντιδράσεις-αρνήσεις γιατρών και φαρμακοποιών που θίγονται άμεσα από τις εξελίξεις, η κυβέρνηση και το υπουργείο (κατ' ευφημισμόν) Υγείας προχωρούν σε νέους αντιλαϊκούς σχεδιασμούς, που προστίθενται σε ένα καθεστώς που εναντιώνεται την υγεία και την περίθαλψη του λαού. Έτσι και στον τομέα αυτό μπαίνει τέλος στις ανισότητες. Έχουμε εξίσωση των εργαζομένων στην… αρρώστια.
Στον ΕΟΠΥΥ εντάσσονται, οι ασφαλιζόμενοι του ΙΚΑ/ΕΤΑΜ, του ΟΑΕΕ, του ΟΓΑ και του ΟΠΑΔ (δημόσιοι υπάλληλοι). Έτσι τερματίζεται για τους τελευταίους το καθεστώς που υπήρχε μέχρι τώρα που πήγαιναν με το βιβλιάριό τους σε γιατρό της επιλογής τους. Τώρα θα υπάρχουν λίστες με συμβεβλημένους γιατρούς (λιγότεροι από πριν και κακοπληρωμένοι) όπου θα μπορούν οι εργαζόμενοι να τους «επισκεφθούν». Εδώ προκύπτουν και ζητήματα ωραρίου (οι ασφαλισμένοι, π.χ. του ΟΑΕΕ, έχουν εμπειρία) καθώς θα υπάρχουν συγκεκριμένες ώρες που διατίθενται για τους ασφαλισμένους. Επιπλέον κάθε γιατρός έχει πλαφόν επισκέψεων, όποτε αν ξεπεραστεί ψάχνεις για άλλο γιατρό.
Συνταγολόγια τέλος. Δεν θα υπάρχουν ατομικά συνταγολόγια. Ο γιατρός συνταγογραφεί ηλεκτρονικά (έχει δημιουργηθεί δικτυακό σύστημα), εκτυπώνει τη συνταγή και την παραδίδει στον ασθενή για να την εκτελέσει ο φαρμακοποιός. Σε περίπτωση βλάβης έχει δικά του συνταγολόγια (σαν τα παλιά του ΙΚΑ) και τα γράφει εκεί. Σημειώνεται ότι ήδη 2.000 φάρμακα είναι εκτός λίστας συνταγογράφησης και τα χειρότερα έπονται καθώς με «τεχνική» αφετηρία το ηλεκτρονικό σύστημα διαχείρισης ξεκινά η προώθηση για εφαρμογή της Έξυπνης Κάρτας Ασφαλισμένου (ΕΚΑ) και των πρωτοκόλλων συνταγογράφησης, και θεραπείας.
Η Έξυπνη Κάρτα Ασφαλισμένου (ΕΚΑ) είναι μια ηλεκτρονική κάρτα υγείας που πέρα από το ζήτημα της παρακολούθησης της υγείας –προσωπικών δεδομένων κ.λπ.– θέτει και το πιστωτικό όριο σε ετήσια βάση για κάθε ασφαλισμένο. Δηλαδή, αν ο άρρωστος ξεπεράσει τα όρια με βάση το μέσο κόστος της θεραπευτικής κατηγορίας, τότε θα πληρώσει ο ίδιος από την τσέπη του. (Ο ΕΚΠΥ το αναφέρει ως ελάχιστο «πακέτο παροχών».)
Αντίστοιχα, με τα πρωτοκόλλα συνταγογράφησης περιορίζεται η δυνατότητα του γιατρού να εξειδικεύσει τη φαρμακευτική αγωγή σε κάθε ασθενή. Υποχρεώνεται ο γιατρός να «γράψει» προκαθορισμένα φάρμακα. Αν σε κάποιον ασθενή του αντιστοιχεί θεραπεία εκτός πρωτοκόλλου, θα την πληρώνει από την τσέπη του. Το ίδιο και με τα πρωτόκολλα θεραπείας, δηλαδή προκαθορίζεται πότε, πού και πώς πρέπει να γίνεται ακτινογραφία, μικροβιολογικές ειδικές εξετάσεις, αξονική και μαγνητική τομογραφία, υπέρηχοι κ.λπ.). Οι συνέπειες κατανοητές.
Επίσης, επιβάλλεται συμμετοχή 15% στις μικροβιολογικές εξετάσεις, σε περίπτωση που γίνονται εκτός υγειονομικών μονάδων του ΕΟΠΥΥ. Όμως οι δημόσιοι υπάλληλοι του ΟΠΑΔ είχαν μηδενική συμμετοχή μέχρι τώρα. Επιβάλλονται αυξήσεις στη συμμετοχή των ασφαλισμένων σε διάφορες εξετάσεις (από 10% έως και 25%), σε νεφροπαθείς (μειώνεται το ποσό μετακίνησης), διαβητικούς, με μεσογειακή αναιμία κ.ά. Και από τον Τύπο των τελευταίων ημερών έχει αναδειχτεί η κατάργηση των επιδομάτων τοκετού που μέχρι τώρα ήταν 1.765 ευρώ ανά τοκετό. Με τον νέο κανονισμό προβλέπεται εφάπαξ χρηματικό βοήθημα 900 ευρώ, 1.200 ευρώ για δίδυμη κύηση και 1.600 για τρίδυμη κύηση και υπό την προϋπόθεση ότι τα παραπάνω εφαρμόζονται σε περίπτωση τοκετού σε μονάδα που έχει σύμβαση με τον ΕΟΠΥΥ.
Τέλος, υπάρχει και το ζήτημα της πριμοδότησης των ιδιωτικών κέντρων υγείας, είτε με το κλείσιμο δημοσίων είτε με τη χρέωση άλλου καλύτερου τιμολογίου που πληρώνουν τα ασφαλιστικά ταμεία στους ιδιώτες.
Συμπέρασμα: έχει «πρωτοκολληθεί» από την κυβέρνηση νέο γκρέμισμα παροχών υγείας και περίθαλψης. Λιγότερο το δωρεάν, περισσότερο επί πληρωμή (μετακύλιση του κόστους στον ασθενή) και χειρότερα στη θεραπεία. Για να έχουμε την υγεία μας, πρέπει να παλέψουμε για την ανατροπή αυτής της πολιτικής. Για δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους χωρίς προϋποθέσεις.

Ετικέτες ,

17 Νοέμβρη 2011: καταπάτηση του ασύλου στο ΑΠΘ
Η συνεχιζόμενη φαρσοκωμωδία του φ.κ. στη Θεσσαλονίκη

Τηρώντας την... «παράδοση» των τελευταίων ετών στη Θεσσαλονίκη, και κάνοντας χρήση του νέου νόμου-πλαισίου της Διαμαντοπούλου, οι αστυνομικές δυνάμεις εισήλθαν στο ΑΠΘ, καταπάτησαν το άσυλο και έκαναν συλλήψεις. Ένας 18χρονος οδηγήθηκε με κακουργηματικές κατηγορίες στον εισαγγελέα. Κακούργημα είναι ο νόμος-πλαίσιο και όχι η νεολαία που δεν έχει μέλλον στη χώρα της.
Όλα άρχισαν μετά την κατάληξη της διαδήλωσης στις 17 Νοέμβρη στον χώρο του Πολυτεχνείου, όποτε και στήθηκε το γνωστό τα τελευταία χρόνια σκηνικό με πιτσιρικάδες να «συγκρούονται», υποτίθεται, με τα ΜΑΤ, και το φοιτητικό κίνημα να κάθεται αμήχανο στα σκαλιά του Πολυτεχνείου, «περιφρουρώντας», δήθεν το άσυλο. Στην πραγματικότητα το μόνο που γίνεται είναι ότι ένα δυναμικό εκατοντάδων και προηγούμενες χρονιές χιλιάδων αγωνιστών, μετατρέπεται σε θεατή ενός σόου, που καμία σχέση δεν έχει ούτε με τη «σύγκρουση» ούτε με το άσυλο ούτε με την «περιφρούρηση». Το μόνο που καταφέρνει το φοιτητικό κίνημα είναι να βάζει εμμέσως πλάτη για τη δυσφήμισή του και να απογοητεύει τον κόσμο του.
Αποκορύφωμα της φαρσοκωμωδίας με πρώτους κλόουν τα ΕΑΑΚ και κατάληξη της ένδοξης «περιφρούρησης» του ασύλου: η ηρωική αποχώρηση από το Πολυτεχνείο με πορεία προς τον... πρύτανη(!), ο ποίος καλείται να... διώξει την αστυνομία! Τόσο λαμπρά, το «συγκρουσιακό» φοιτητικό κίνημα υποτάσσεται στη φάρσα της συνδιοίκησης, σπέρνοντας αυταπάτες για τον ρόλο του πρύτανη. Και αν τα προηγούμενα χρόνια ο πρύτανης είχε και κάποιο θεσμικό ρόλο για τα μάτια του κόσμου, φέτος ο μοναδικός ουσιαστικός υπεύθυνος είναι πια ο αστυνομικός διευθυντής. Ιδού λοιπόν πεδίο δόξας λαμπρό για τις επικές συγκρούσεις του κινήματος... Για την ιστορία, ο κύριος πρύτανης εξήρε με δηλώσεις του την «άψογη στάση των φοιτητών»...
Οι Αγωνιστικές Κινήσεις επιλέξαμε φέτος να μη γίνουμε στην ίδια φαρσοκωμωδία θεατές και αποχωρήσαμε. Άλλες φορές είχαμε επιλέξει να μείνουμε. Τότε όμως τουλάχιστον υπήρξε κάποια αντίδραση από την περιφρούρηση, που είχε εξωθήσει τις δυνάμεις καταστολής να επέμβουν χτυπώντας την. Φέτος ήταν φανερό σε όλους ότι η συγκρότηση του φοιτητικού κινήματος δεν επαρκούσε για να δοθεί κάποια έμπρακτη απάντηση.
Είναι ανάγκη για να προχωρήσει το φοιτητικό κίνημα να απεμπλακεί από τις παραδόσεις της ασυγκροτησιάς, από τις λογικές ότι και τα μπάχαλα στο κίνημα είναι, του «είναι εντάξει τα παιδιά», να ξεπεράσει τις αυταπάτες για τον ρόλο των πρυτανικών αρχών που είναι εκείνες που καταπατούν το άσυλο καθημερινά μέσα στο ΑΠΘ, και να επανανοηματοδοτήσει το άσυλο. Όχι σαν μουμιοποιημένο επετειακό φετίχ, αλλά σαν συνάρτηση του δικαιώματος του φοιτητή να εκφράζεται και να αγωνίζεται. Να μαζικοποιηθεί, να περιφρουρήσει τις διαδηλώσεις του, να απομονώσει πολιτικά μέσα στο κίνημα τη λογική της εκτόνωσης. Να κάνει ξανά τους συλλόγους υποκείμενα της πάλης και όχι σφραγίδες που άγονται και φέρονται.
Εκεί, στην πάλη, θα αποκτήσει ξανά υπόσταση το άσυλο και όχι στις καρικατούρες «περιφρουρήσεων». Σε αυτή την κατεύθυνση μέσα στους φοιτητικούς συλλόγους πρέπει να συμβάλουν οι Αγωνιστικές Κινήσεις. Εκεί μπορούν να δημιουργηθούν οι όροι για να μπορεί να δίνει αποτελεσματικά τις μάχες το φοιτητικό κίνημα.
Και όσο για τις πραγματικές συγκρούσεις, θα έχουμε μπόλικες από εδώ και πέρα...

Ετικέτες , ,

ΣΥΡΙΑ
Η σφαγή συνεχίζεται-επιτάχυνση των εξελίξεων
Κλιμάκωση της παρέμβασης της Δύσης – η Τουρκία εγγράφει υποθήκες

του Τάσου Σαπουνά
Επιτάχυνση των εξελίξεων έχουμε από τις αρχές του Νοέμβρη στη Συρία. Αφορμή στάθηκε η αθέτηση από μεριάς του σύριου προέδρου Ασαντ της συμφωνίας (Οδικός Χάρτης) με τον Αραβικό Σύνδεσμο, που προέβλεπε εκτός των άλλων άμεσο τερματισμό της βίας, απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων και αποχώρηση από τους δρόμους των πόλεων των στρατιωτικών δυνάμεων. Το μπααθικό καθεστώς, με την ισχυρή όπως λέγεται επιρροή του στρατιωτικού κατεστημένου, συνέχισε την αιματηρή καταστολή των διαδηλώσεων με τη συμμετοχή στρατού, ενώ η μόνη ισχνή ένδειξη καλής θέλησης ήταν η απελευθέρωση 553 από τους χιλιάδες πολιτικούς κρατούμενους που βρίσκονται στις φυλακές.
Αυτό πυροδότησε την αντίδραση του Αραβικού Συνδέσμου που κατ’ αρχήν απέβαλε –προσωρινά- τη Συρία από μέλος του, συζητώντας παράλληλα την επιβολή κυρώσεων στο συριακό καθεστώς. Στη συνέχεια έδωσε το «χρίσμα» της διάδοχης κατάστασης στο Εθνικό Συριακό Συμβούλιο (SNC), συνασπισμός αντιπολιτευόμενων ομάδων στον οποίο έχουν πρόσβαση οι ΗΠΑ, η Τουρκία και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι και ο οποίος εδρεύει στο Παρίσι. Οι κινήσεις αυτές του Αραβικού Συνδέσμου είναι φανερό ότι διευκολύνουν την εναγώνια προσπάθεια της «Δύσης» για ενεργότερη εμπλοκή στο ζήτημα και στην άσκηση πιέσεων σε Ρωσία και Κίνα που σταθερά αντιτίθενται στην επιβολή κυρώσεων στη Συρία. Οι τελευταίες προβάλλουν την ανάγκη έναρξης διαλόγου κυβέρνησης–αντιπολίτευσης σαν το δρόμο που πρέπει να ακολουθηθεί στο συριακό πρόβλημα. Αξίζει να σημειωθεί πως στις κινήσεις αυτές του Αραβικού Συνδέσμου, εκτός της Σαουδικής Αραβίας έπαιξε ρόλο και το… Κατάρ. Το οποίο οι ΗΠΑ, εκτός του ότι το χρησιμοποιούν σαν αγκυροβόλιο του 5ου στόλου τους, φαίνεται πως το χρησιμοποιούν επίσης σαν «λαγό» για την προώθηση των σχεδιασμών τους. Ας μην ξεχνάμε και το ρόλο του εν λόγω κράτους στην απόφαση του Αραβικού Συνδέσμου που άνοιξε το δρόμο για τη δυτική επέμβαση στη Λιβύη.
Οι δυτικοί (ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία) συζητούν για όλα τα ενδεχόμενα, όμως κατ’ αρχάς δείχνουν να προσανατολίζονται σε ένα συνδυασμό κλιμάκωσης των οικονομικών κυρώσεων, επιβολής ναυτικού αποκλεισμού και δημιουργίας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων πάνω από την επικράτεια της Συρίας. Ωστε να στριμωχτεί ασφυκτικά το καθεστώς που αντιμετωπίζει ολοένα και μεγαλύτερα προβλήματα συνοχής. Βέβαια με δεδομένη έως τώρα τη στάση Ρωσίας και Κίνας που τονίζουν πως θα μπλοκάρουν οποιαδήποτε τέτοιας υφής απόφαση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, μένει να δούμε εάν θα επιλεγεί ξανά μετά από την επέμβαση στο Ιράκ το 2003, η λογική της «συμμαχίας των προθύμων». Η Ρωσία και η Κίνα που φοβούνται μια επανάληψη του λιβυκού «παραδείγματος» είναι βέβαιο πως δύσκολα θα κάνουν πίσω από τις διατυπωμένες τους θέσεις. Ειδικά η Ρωσία που διατηρεί στρατιωτική ναυτική βάση στη Συρία, αλλά και καταλαβαίνει τι θα σημάνει για την ίδια μια στροφή προς τη δύση της Συρίας, έχει κάθε λόγο να αντιδρά υπερασπιζόμενη τα δικά της ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Ωστόσο, η δυναμική των έως τώρα εξελίξεων φαίνεται να ξεπερνούν τους ελιγμούς που έχουν πραγματοποιήσει προκειμένου να κοντράρουν τη δυτική επεμβατικότητα. Ενώ και το Ιράν που την ίδια περίοδο δέχεται ισχυρή πίεση από τους δυτικούς δεν έχει στην πραγματικότητα πολλά περιθώρια κινήσεων υποστήριξης του Ασαντ. Αν και η ιρανική ηγεσία γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα την κατακόρυφη αύξηση των εκβιασμών και των απειλών που θα δεχτεί το Ιράν, εάν η σύμμαχος Συρία αλλάξει ρότα.
Ταυτόχρονα με τους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών, η Τουρκία εγγράφει συνεχώς υποθήκες σαν περιφερειακή δύναμη. Το Εθνικό Συριακό Συμβούλιο έχει εγκαταστήσει μόνιμη επιτροπή στην Αγκυρα, ενώ πάνω από 15.000 λιποτάκτες του συριακού στρατού βρήκαν καταφύγιο στην Τουρκία και προχώρησαν στη συγκρότηση του Ελεύθερου Συριακού Στρατού. Διπλωματικά η Αγκυρα έχει κλιμακώσει τις φραστικές της επιθέσεις ενάντια στο καθεστώς Ασαντ, ενώ δεν είναι χωρίς σημασία η άκρως τυχοδιωκτική δήλωση του ηγέτη των σύριων Αδελφών Μουσουλμάνων, που ζει εξόριστος στη Τουρκία, πως μια επέμβαση στη Συρία με επικεφαλής την Τουρκία θα γινόταν πολύ περισσότερο αποδεκτή σε σχέση με μια επέμβαση με επικεφαλής τη Δύση.
Στο εσωτερικό μέτωπο, η κατάσταση στη συριακή επικράτεια είναι έκρυθμη. Αν εξαιρέσεις, που δεν είναι βέβαια αμελητέο, τη Δαμασκό και τη δεύτερη σε πληθυσμό πόλη Χαλέπα, στις οποίες το μπααθικό καθεστώς δείχνει να έχει πολύ μεγαλύτερο έλεγχο και οπαδούς, στις υπόλοιπες πόλεις, ειδικά σ’ αυτές που οι στρατιωτικές δυνάμεις σε συνεργασία με τις δυνάμεις ασφαλείας του καθεστώτος εξαπολύουν επί οκτώ μήνες ένα πογκρόμ συλλήψεων, τρομοκρατίας και δολοφονιών (3.500 υπολογίζονται οι νεκροί από την αρχή της εξέγερσης), το καθεστώς έχει «σηκώσει» ισχυρή οργή εναντίον του. Παράλληλα ο προαναφερόμενος Ελεύθερος Συριακός Στρατός σε μια εμφανή κίνηση εντυπωσιασμού έβαλε με ρουκέτες το κτίριο-φρούριο της Υπηρεσίας Πληροφοριών της συριακής Πολεμικής Αεροπορίας, που βρίσκεται στο προάστιο Χαράστα της Δαμασκού.
Σε κάθε περίπτωση, και παρά την προσπάθεια εκμετάλλευσης της εξέγερσης από τους ιμπεριαλιστές ή άλλες φιλόδοξες περιφερειακές δυνάμεις, αυτό δεν αναιρεί το γεγονός πως ο συριακός λαός, αψηφώντας το θάνατο, διεκδικεί μια καλύτερη ζωή. Και αυτό είναι μια υποθήκη που θα τη βρουν όλοι –οι φανεροί εχθροί και οι ψεύτικοι φίλοι του- μπροστά τους.

Ετικέτες ,

Αίγυπτος
Ξανά, οι λαϊκές μάζες γράφουν την ιστορία!

Αυτήν τη φορά, εννιά μήνες περίπου μετά το ξέσπασμα της μεγάλης λαϊκής εξέγερσης που έριξε τον Μουμπάρακ, την αντιστασιακή δόξα της πλατείας Ταχρίρ διεκδίκησε η οδός Μοχαμάντ Μαχμούντ. Ο δρόμος που θυμίζει τους αγώνες ενάντια στην αγγλική αποικιοκρατική κατοχή στις αρχές του εικοστού αιώνα ενώνει την πλατεία με το κτίριο του μισητού υπουργείου Εσωτερικών, και σε αυτόν εκτυλίχθηκαν οι πιο σκληρές οδομαχίες των τελευταίων ημερών. Σκοπός των διαδηλωτών που έστηναν οδοφράγματα και έτρεχαν πάνω-κάτω στο δρόμο ήταν να εμποδιστούν οι αστυνομικές δυνάμεις να μπουν στην Ταχρίρ τουλάχιστον έως ότου εγκατασταθεί και λειτουργήσει ο νέος καταυλισμός από σκηνές και τέντες. Και είναι αλήθεια πως οι διαδηλωτές τα κατάφεραν, πληρώνοντας όμως βαρύ φόρο αίματος. Γιατί στις πέντε ημέρες αυτής της μεγάλης μάχης που έδωσαν μέχρι και την Τετάρτη το βράδυ 23 του Νοέμβρη οι χιλιάδες εξεγερμένοι Αιγύπτιοι στο κέντρο του Καΐρου, με γυμνά χέρια, η αστυνομία υπήρξε απροκάλυπτα δολοφονική στη δράση της.
Ολα τα στοιχεία, ακόμη και εκείνα των πάντα προσεκτικών δυτικών παρατηρητών και δημοσιογράφων, μιλάνε για ανεξέλεγκτη χρήση πυροβόλων όπλων, πλαστικών σφαιρών και χημικών που μπορούν να σκοτώσουν εύκολα. Οι νεκροί σίγουρα είναι πάνω από σαράντα, ενώ χιλιάδες κυριολεκτικά είναι οι τραυματίες, αρκετοί από τους οποίους που ήταν σχετικά ελαφρά συνέχιζαν να μάχονται ύστερα από τις πρώτες ιατρικές βοήθειες. Μαζικές διαδηλώσεις, επιθέσεις σε αστυνομικά και κρατικά κτίρια και συγκρούσεις έγιναν επίσης στην Αλεξάνδρεια, το Ασουάν και άλλα μεγάλα αστικά κέντρα στη χώρα. Η εξέγερση των αιγυπτιακών λαϊκών μαζών επανήλθε στο προσκήνιο, μεγαλοπρεπής, οργισμένη, αποφασιστική, κάνοντας όλους όσους έσπευσαν να την ελεεινολογήσουν να καταπιούν τη γλώσσα τους. Τώρα ο δρόμος Μοχαμάντ Μαχμούντ είναι κομμένος στη μέση από ένα τεράστιο τσιμεντένιο οδόφραγμα που έστησε ο στρατός, χρησιμοποιώντας γερανό για να το κατασκευάσει, με σκοπό να προστατευθεί το κτίριο του υπουργείου από τις επιθέσεις των διαδηλωτών! Η αλλαγή της ισορροπίας στους δρόμους του Καΐρου είναι ολοφάνερη τα τελευταία 24ωρα, ενώ η ηγεσία του στρατού έσπευδε πάλι να ζητήσει συγνώμη για λογαριασμό της αστυνομίας.

Το εκπληκτικό αυτήν τη φορά είναι πως η λαϊκή εξέγερση ξέσπασε ενώ πλησιάζει, στις 28 του Νοέμβρη, η έναρξη του πρώτου γύρου των βουλευτικών εκλογών, μια ολοφάνερη προσπάθεια εκτόνωσης που αναγκάστηκε να επιλέξει το καθεστώς. Με απώτερο στόχο να αναζητηθεί μια νέα πολιτική ισορροπία που να εγγυάται τη μακροημέρευση της εξουσίας της ολιγαρχίας και των διεθνών προσανατολισμών της. Αυτήν τη φορά ο στόχος δεν είναι ο Μουμπάρακ και η οικογένειά του αλλά το σύνολο του καθεστώτος και κυρίως η αιχμή του, ο στρατός και η ηγεσία του. Επίσης αυτήν τη φορά είναι πιο έντονα τα αντιαμερικανικά και αντισιωνιστικά συνθήματα, ενώ οι μεγάλες συγκρούσεις έγιναν αφότου η Αδελφότητα των Μουσουλμάνων αποσύρθηκε, μετά τη μεγάλη συγκέντρωση στην Ταχρίρ.
Ολα αυτά συνηγορούν στην εκτίμηση πως βρισκόμαστε μπροστά σε μια μεγαλύτερη ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών μαζών και φυσικά περισσότερη αυτοπεποίθηση από το γεγονός πως γνωρίζουν τώρα καλύτερα τη δύναμή τους. Το καπάκι που τινάχτηκε ψηλά στον αιγυπτιακό ουρανό από την κλειστή κοινωνική χύτρα τόσων χρόνων δύσκολα μπορεί να ξαναμπεί στη θέση του και είναι κάτι που από αυτήν την εφημερίδα επισημάνθηκε από την αρχή της κοινωνικής έκρηξης το φετινό Γενάρη. Γιατί, εκτός των άλλων, η Αίγυπτος είναι μια μεγάλη χώρα με πολυποίκιλες και βαθιές κοινωνικές αντιθέσεις και μια νεανική κοινωνία που στην πλειοψηφία της ζει σε καθεστώς εξαθλίωσης. Επίσης διαθέτει σημαντικά κομμάτια νεολαίας με ψηλό μορφωτικό επίπεδο και ανάλογες απαιτήσεις και αξιόλογο εργατικό κίνημα για τα δεδομένα του σημερινού αραβικού κόσμου με αγωνιστικές παραδόσεις. Τέλος, μια ισχυρή αίσθηση ιστορικότητας, καλά ριζωμένης εθνικής ταυτότητας και επίγνωσης πως αποτελεί από πολλές πλευρές ένα από τα σημαντικά κέντρα του αραβικού κόσμου.

Το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο, μπροστά στην καταιγιστική εξέλιξη των γεγονότων, έσπευσε να ξεφορτωθεί την κυβέρνηση Σαράφ και να αφήσει ανοικτό το ενδεχόμενο επίσπευσης των προεδρικών εκλογών. Ούτε αυτά όμως έπεισαν τους διαδηλωτές, που απέρριψαν το διάγγελμα του Ταντάουι και συνέχισαν να διαδηλώνουν απαιτώντας πλήρη δημοκρατικά δικαιώματα, άμεση απόσυρση των στρατιωτικών από τη διακυβέρνηση της χώρας και ανατροπή όλων των παλιών καθεστωτικών δομών της περιόδου Μουμπάρακ.

Πριν από ένα μήνα περίπου, με αφορμή τη σφαγή στο Μάσπερο, δηλαδή τη δολοφονική επίθεση της αστυνομίας στη διαδήλωση των χριστιανών Αιγυπτίων μπροστά στο κτίριο της κρατικής τηλεόρασης, και την προσπάθεια της ηγεσίας του στρατού να υποδαυλίσει τις θρησκευτικές αντιπαραθέσεις τονίζαμε πως αυτή η υπόθεση δεν θα είναι εύκολη μιας και στην αιγυπτιακή κοινωνία έχουν αφυπνιστεί σημαντικές κοινωνικές δυνάμεις. Και γράφαμε πως η μεταμφίεση του καθεστώτος που επιχειρείται θα αντιμετωπίσει ισχυρή αντίσταση. Τα τελευταία γεγονότα αποτελούν μια σαφή επιβεβαίωση αυτών των εκτιμήσεων και απόδειξη πως οι μεταβολές που κυοφορούνται σε αυτήν τη σημαντική χώρα δεν θα είναι απλά μια αλλαγή βιτρίνας.

Τα απόγευμα της Πέμπτης, όταν γραφόταν αυτό το κείμενο, οι ειδήσεις από την αιγυπτιακή πρωτεύουσα μιλούσαν για μια εκεχειρία ανάμεσα στους διαδηλωτές και το στρατό, που και πάλι μπήκε μπροστά με την ελπίδα (όπως και το Φλεβάρη) να εκτονώσει το μίσος των διαδηλωτών προς την αστυνομία. Στην Ταχρίρ, οι διαδηλωτές δήλωναν πως δεν θα αποχωρήσουν αν δεν ξεκουμπιστεί ο Ταντάουι και η ηγεσία του στρατού που κυβερνά, ενώ το λεγόμενο Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο ανακοίνωνε πως οι εκλογές θα ξεκινήσουν κανονικά, μια επιλογή που είναι προφανής για τη στόχευσή της αλλά και φοβερά ριψοκίνδυνη σε μια κατάσταση που όλα κρέμονται σε μια κλωστή. Γιατί μπορεί οι στρατιωτικοί να έχουν, όπως φαίνεται, αποκαταστήσει μια σταθερή επαφή με την Αδελφότητα, η οποία θεωρεί πως σχετικά εύκολα θα υπερισχύσει (ακολουθώντας τον τυνησιακό δρόμο μετάβασης), αλλά –όπως φάνηκε τις τελευταίες ημέρες- στη χώρα υπάρχουν πολύ πιο ριζοσπαστικές δυνάμεις που και αυτές διαθέτουν σημαντική ισχύ στους δρόμους και μπορούν –υπό προϋποθέσεις- να χαλάσουν τα σχέδια για ελεγχόμενη και ακίνδυνη μετάβαση. Ή, για να το πούμε με τα απλά λόγια ενός μηνύματος κάποιων ανώνυμων «συντρόφων από το Κάιρο» που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο, «η επανάσταση συνεχίζεται, γιατί δεν έχουμε άλλη επιλογή!»
Δ.Π.

Ετικέτες ,

3 Δεκ 2011

Εμείς τι κάνουμε

1
Καυστήρες για παλιοσίδερα, πετρέλαια και γκάζια εξατμισμένα σε τρομαχτικά όνειρα χειμερινής νυκτός, ψυγεία και φουρνάκια αχρηστευμένα, φώτα σκοτεινιασμένα, τηγάνια και κατσαρολικά αλάδωτα και ξεπαγιασμένοι, άσιτοι, σκοτισμένοι, τυφλοπόντικες πρώην αστοί (εμείς δηλαδή, οι αστοί εκ του άστεως όπου κάποτε βγάζαμε το μεροκάματο και όχι εκ της τάξεως η οποία και δεν μας το δίνει πια και μας γδέρνει στο πλήρωσέ με παίρνοντας φοροδάνεια και χάνοντας από σπίτι μέχρι μπούσουλα) – σιγά τις απώλειες, σου λένε, ήθελαν και οι χωριάτες πόλη, τώρα ξεβρομίζουμε...

Να γιατί αξίζει, σε νουθετούν, να υποκύψεις στο χαράτσι και να έχεις ηλεκτρικό: μόνο και μόνο για να βλέπεις στην τηλεόραση –και βλέποντας να συνετίζεσαι– την τραπεζιτική διαφήμιση στην οποία ο πατέρας έχει υπογράψει συμβόλαιο με τον πιτσιρίκο του ότι στις 30 κάθε μήνα θα τον χαρτζιλικώνει, όμως είναι στην τελευταία μέρα του ο κουτσοφλέβαρος και ο πατέρας αρνείται να δώσει στο παιδί του τα ψωρολεφτά διότι οι υπογραφές τους δεν υποστηρίζουν... εκταμίευση παρά στις 30 του μηνός. (Η καλή μας ασφαλιστική εταιρεία, βεβαίως, δεν συμπεριφέρεται έτσι κ.λπ. κ.λπ. Σημειωτέον ότι η φάτσα και η ενδυμασία του εν λόγω ψευτοπατέρα σού θυμίζουν φίλο, συνάδελφο, γείτονα, τον διπλανό σου στη διαδήλωση, πάντως όχι κεφάλαιο, Παπαδήμους, τα σύσσωμα μπράβο και τα τοιαύτα.)

2
Από χρόνια πεθαμένος, σου λένε, ο δικός σου ο πατέρας, που εσύ και όλος ο κόσμος τον λογαριάζατε για κανονικό άνθρωπο επειδή και τα γειτονόπουλα τα κέρναγε σοκολάτες και παγωτά, σήμερα, σου ξαναλένε, αν ζούσε, θα ήταν πρότυπο προς αποφυγήν, τρελός ή παιδεραστής. Χωρίς συμβόλαια και ρήτρες, κατάντησε σκορποχέρης –τι παιδιά και τι μεγάλοι, με όλους απλόχερος ήταν–, σκέψου δηλαδή πόσο φοροδιέφευγε, τι αρχικλέφτης εις βάρος τού Δημοσίου υπήρξε ώστε να μπορεί να μοστράρει λεβεντιά στην κοινωνία και τάχα άνθρωπος ανθρώπινος. Ευτυχώς πάει, πέθανε αυτός, τα τίναξε και ο παλιός ο κόσμος του, και έτσι γλίτωσε η Ευρώπη μας και το ευρώ της, που δεν είναι για χόρτασή σας. (Η Ευρώπη τους, συμμορία ταχτοποιημένη με χαρτιά και χαρτούλια υπογεγραμμένα, όλα φυλαγμένα σε γερμανικά σεντούκια –νεκρόκασες με κλειδαριές Σχολής Σικάγου.) Σου το λένε και σου το... υπογράφουν. Αυτή είναι η νέα ανθρωπιά.

Τώρα, στις εννιά του μακαρίτη, δεν ήρθαν μόνο οι κομισιόνοι και τα πάντσερ να πάρουν τις τζίφρες κάθε βεριτάμπλ αστού Σαμαρά –και όχι για να ελεήσουν με τη δόση τον πρεζάκια, αλλά για να λεηλατήσουν το βιος και τον βίο τού καθενός μας–, μα μπουκάρισαν και οι κολαούζοι τους στο κρύο δωμάτιο μασκαρεμένοι σαν αίμα μας και σόι μας, να κατεβάσουν τη γραμμή στη βάση καλύτερα και από τα δελτία ειδήσεων: «Μην εμπιστεύεσαι τον πατέρα σου, εμπιστεύσου τους Παπαδήμους. Αυτοί είναι πατριώτες, σε νοιάζονται και δεν σε κλέβουν».

3
Ο παλιός κόσμος δεν αξιώθηκε μόνο τον τρυφερό πατέρα σου, είχε, αλίμονο, και φασίστες. Αυτοί έχασαν άπαξ και διαπαντός (πάλι «έφταιξε» ο Στάλιν). Η νέα κυβέρνηση δεν είναι φασιστική επειδή διαθέτει υπουργούς χαμένους στο αμετάκλητο παρελθόν. Αλλά διότι το μοντέρνο της τσεκούρι στάζει φρέσκο αίμα. Το αίμα σου. Το λογαριάζει με Προϋπολογισμό. Ούτε που το βλέπει χυμένο στην μπάντα.
Πάντα το θέμα είναι εμείς τι κάνουμε.

Ετικέτες ,

2 Δεκ 2011

OΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Δεν είναι η πρώτη φορά που η ελληνική αστική τάξη χρησιμοποιεί τους φασίστες στην κεντρική πολιτική σκηνή. Σε περιόδους όξυνσης της ταξικής πάλης και κρίσης του συστήματος χρησιμοποιήθηκαν για να καταπνίξουν τις αντιδράσεις του λαού είτε με τραμπουκισμούς και επιθέσεις ενάντια στο κίνημα και σε αγωνιστές είτε ακόμη και σε κυβερνητικό επίπεδο.
Η χρήση του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση συμπίπτει με την αύξηση του αυταρχισμού της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών απέναντι στο λαό, που δεν είναι τόσο ελεγχόμενος όσο θα ήθελαν. Αλλωστε η εκτροπή ακόμη και από την αστική δημοκρατική τάξη δεν είναι κάτι που συμβαίνει τώρα, αλλά έχει ξεκινήσει από καιρό, με την έναρξη της επίθεσης στα δικαιώματα του λαού. Η καταπάτηση του συντάγματος, των νόμων, των μη αρεστών δικαστικών αποφάσεων και ό,τι τέλος πάντων συνιστά την αστική δημοκρατία και κυρίως ό,τι έχει κατακτηθεί στο πλαίσιό της από το λαϊκό κίνημα κουρελιάζονται και καταπατούνται ασύστολα. Χώρια η καταστολή και το καθημερινό κλίμα αστυνομοκρατίας
Το ΛΑΟΣ ως κατεξοχήν φασιστικό κόμμα παρουσιάστηκε και στηρίχτηκε από το αστικό κατεστημένο και τα ΜΜΕ του ως το «πατριωτικό» ελληνορθόδοξο κόμμα που αγωνιά για τους Ελληνες, που έρχεται να αλλάξει τα πράγματα κόντρα στην κατοχή της Ελλάδας από τους ξένους. Εννοώντας βέβαια ως ξένους όχι τους ιμπεριαλιστές που αποφασίζουν για τη χώρα αλλά τους μετανάστες! Εκμεταλλεύτηκε υπαρκτά προβλήματα που δημιούργησε το ίδιο το σύστημα για να πιάσει σε λαϊκά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, καλλιεργώντας ένα προφίλ λίγο απ’ όλα! Ο Καρατζαφέρης δήλωνε και δηλώνει εκτός από θαυμαστής του Μεταξά και των συνταγματαρχών και οπαδός του... Τσε, στοχεύοντας κυρίως τη νεολαία. Καταλάβαινε ότι οι αγωνιστικές τάσεις και οι αριστερές μνήμες σε αυτόν τον τόπο δεν σβήνουν έτσι εύκολα, γι’ αυτό προσπάθησε, και ως ένα βαθμό πέτυχε, να καλλιεργήσει ένα προφίλ αμφισβητία του «διεφθαρμένου συστήματος», διαφορετικού από τους συνήθεις άλλους. Χρησιμοποιήθηκε από το σύστημα ως ανάχωμα για να συγκρατήσει κομμάτια του λαού και της νεολαίας μακριά από την Αριστερά και τους αγώνες. Με ένα μίγμα πατριωτικού εθνικισμού, ρατσισμού, αντικομμουνισμού, αντισημιτισμού, φιλεργατισμού και αμφισβήτησης κατάφερε λοιπόν να πιάσει σε τμήματα του λαού.
Από την άλλη, όμως, αν το παρακολουθήσει κανείς πιο προσεκτικά, πίσω από τις κραυγές του και τις μεγαλοστομίες θα δει ότι αποτελεί, τιμώντας τις παραδόσεις του πολιτικού του χώρου, το πλέον ξενόδουλο κόμμα της χώρας. Ολες οι δηλώσεις του Καρατζαφέρη αποτελούν πιέσεις προς το αστικό πολιτικό σύστημα για μεγαλύτερη υποταγή απέναντι στις απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών. Σε τέτοιο σημείο που στις μέρες μας περηφανεύεται ότι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, έστω και καθυστερημένα, επιτέλους τον άκουσαν. Και βεβαίως χάρη σε αυτόν επιτεύχθηκε η κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» και παράδοσης της χώρας στους... ξένους!
Για να μην πλατιάσουμε θα λέγαμε ότι η συμμετοχή του ΛΑΟΣ σηματοδοτεί την αντιδραστική στροφή του πολιτικού σκηνικού της χώρας. Στο πλαίσιο του απόλυτου ελέγχου του ελληνικού πολιτικού σκηνικού που απαιτούν οι ιμπεριαλιστές έπρεπε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση για να κοπούν τα όποια περιθώρια, έστω και λεκτικά, αμφισβήτησης των πολιτικών που επιβάλλουν. Από την άλλη, χρησιμοποιείται απέναντι στο μεγαλύτερο μέρος του λαού για να του ξυπνήσει μνήμες φασισμού και χούντας. Μνήμες φόβου. Καταστολή, φόβος για το μέλλον και φασίστες στην κυβέρνηση είναι ένα μείγμα τρόμου, ένα μήνυμα ότι το κεφάλαιο δεν θα διστάσει απέναντι σε τίποτα.
Είναι αλήθεια ότι, χάρη και στο άλλο φασιστικό σχήμα της Χρυσής Αυγής, ο χαρακτήρας του ΛΑΟΣ πέρασε σε δεύτερο πλάνο. Αλλά, όπως και στην περίπτωση της Χ.Α., δεν αρκεί η αποκλειστική στοχοποίησή του με τη χρήση των πιο μαύρων επιθετικών προσδιορισμών.
Για την Αριστερά θα λέγαμε ότι ως τώρα της «ξέφυγε». Αρχικά αντιμετωπιζόταν περισσότερο με λοιδορία, σαν ο γραφικός της υπόθεσης και ελάχιστα ως ο κατεξοχήν εκπρόσωπος του φασισμού στην Ελλάδα. Τον τελευταίο καιρό όμως και όσο προχωρούσε η αντιδραστικοποίηση του πολιτικού συστήματος, όσο εντείνονταν π.χ. οι επιθέσεις απέναντι στους μετανάστες ή καταργούνταν δημοκρατικές κατακτήσεις όπως το άσυλο, παρουσιαζόταν ότι με τις απόψεις του είχε μεγάλη διεισδυτικότητα στα δύο μεγάλα κόμματα και κατηύθυνε πολιτικές.
Πέρα από τη δραματοποίηση και την καταγγελία, αυτό που χρειάζεται είναι η πραγματική αποκάλυψη του τι είναι στην πραγματικότητα αυτό το κόμμα και γιατί το χρησιμοποιεί το σύστημα. Οτι είναι ο δούρειος ίππος της αντίδρασης μέσα στο λαό, όργανο της αστικής τάξης και όχι αυτό που καθορίζει τα τεκταινόμενα. Η ενίσχυσή του είναι, στη συγκεκριμένη συγκυρία, 100% επιλογή του συστήματος που έχει να κάνει με την ανάγκη του να θωρακιστεί απέναντι σε τωρινές και μελλοντικές λαϊκές αντιδράσεις, κινητοποιήσεις, εξεγέρσεις.
Κυρίως αυτό που χρειάζεται είναι η ύπαρξη ισχυρού λαϊκού κινήματος που θα αντιστέκεται στην επίθεση ιμπεριαλιστών και κεφαλαίου και θα έχει μια Αριστερά που δεν θα θυμίζει μια από τα ίδια που άφησαν περιθώρια να αναπτυχθούν φασιστικά φαινόμενα στην Ελλάδα.

Ετικέτες

Κρίση, λύσεις και ευρυθμία

Η κρίση στην ΕΕ κτυπάει την πόρτα του Παρισιού και του Βερολίνου απειλώντας τα τρία ΑΑΑ των πρώτων και το ίδιο το ευρώ στους δεύτερους. Στον ξέφρενο καλπασμό της κατακρημνίζει μύθους και ιδεολογήματα, αποκαλύπτοντας ολοένα και πιο καθαρά τον βαθιά συστημικό της χαρακτήρα και τη στενή σύνδεση πολιτικής και οικονομίας. Την ίδια ώρα που κατακρημνίζει οικονομίες όπως της Ελλάδας στα τάρταρα της χρεοκοπίας, σπρώχνει με γοργούς ρυθμούς την τρίτη ευρωπαϊκή οικονομία στις αγκαλιές του ΔΝΤ. Εξέλιξη που κάνει τους Γαλλογερμανούς ιμπεριαλιστές να αγωνιούν για τις επιδιώξεις τους να ελέγξουν την ατμομηχανή της ΕΕ ή έστω της ευρωζώνης και να αντιπαρατεθούν με άλλους όρους –και όχι μόνο νομισματικούς– απέναντι στους Αμερικάνους ανταγωνιστές τους. Ξεφυσάνε για την ακόμη εντονότερη παρουσία των Αμερικάνων στα ευρωπαϊκά αδιέξοδα, κάτι που ενώ αρχικά είχε προβληθεί ότι θα απασχολούσε χώρες της περιφέρειας, οι ισχυροί της ευρωζώνης ήδη τους έζωναν τα φίδια από την κατανόηση του τι θα σήμαινε αυτή η εμπλοκή εάν η κρίση δεν περιοριζόταν στις χώρες του Νότου αλλά θα σάρωνε και βόρειους συμμάχους της Μέρκελ.
Παράλληλα σαν ξεφτισμένη κουρελού απέμειναν οι βαρύγδουπες εκτιμήσεις πολιτικών και οικονομολόγων ότι οι Έλληνες τα έπαθαν γιατί ήταν τεμπέληδες, έτρωγαν παραπάνω απ' όσο παρήγαγαν, είχαν σπάταλο κράτος που έδινε επιδόματα ή τέλος έμαθαν να ζουν με δανεικά, δημιουργώντας τεράστιο χρέος και έλλειμμα. Οι αντιφάσεις που αναδεικνύονται από την επέκταση της κρίσης πέταξαν κυριολεκτικά στον σκουπιδοντενεκέ όλες αυτές τις επιστημονικές «αναλύσεις» για να αναδείξουν το πραγματικό περιεχόμενο αυτής της κρίσης του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού. Έτσι, π.χ. η Γερμανία, με πολλαπλάσιο χρέος ως προς το ΑΕΠ σε σχέση με την Ισπανία, δανείζεται με το μικρότερο επιτόκιο που έχει υπάρξει, ενώ η Ισπανία βλέπει τα σπρεντ να καλπάζουν και την ανεργία να διογκώνεται. Το ευρώ δοκιμάζεται και κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί την ύπαρξή του σε βάθος χρόνου, ενώ η ίδια η υπόσταση της ΕΕ κλυδωνίζεται εν μέσω έντονων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, καταγράφοντας το πραγματικό επίδικο της κρίσης που βέβαια δεν είναι το χρέος αλλά το κώλυμα της πραγματικής οικονομίας, δηλαδή το ξαναμοίρασμα των αγορών και το από καλύτερη θέση πλασάρισμα σε αυτόν τον αγώνα δρόμου των ισχυρών ιμπεριαλιστών.
Όσο η κρίση ακουμπά τις ισχυρότερες ιμπεριαλιστικές χώρες τόσο η αναζήτηση λύσεων δεν θα καταφεύγει απλά σε οικονομικές ατραπούς ούτε θα κρύβεται πίσω από λαϊκίστικες ερμηνείες (καθυστερήσεις στην αντίδραση της ΕΕ ή η ισχυρογνωμοσύνη της Μέρκελ ή τα εκλογικά της συμφέροντα), αλλά θα αναζητά πολιτικές διεξόδους με καθαρά ιμπεριαλιστικά κριτήρια. Έκφραση αυτού είναι η άμεση παρέμβαση στα δημοσιονομικά αλλά και στις πολιτικές διεργασίες χωρών της ΕΕ, καταργώντας και τσαλαπατώντας θεσμούς της αστικής δημοκρατίας τους, δημιουργώντας όρους προτεκτοράτων με καθορισμένο πολιτικοοικονομικό πλαίσιο για δεκαετίες.
Σε έναν τέτοιο «ακήρυκτο» ιμπεριαλιστικό πόλεμο, που ακόμη παραμένει σε πολιτικοοικονομικό επίπεδο καταστρέφοντας κοινωνίες και λαούς, οι διορισμοί τραπεζιτών σε πρωθυπουργικούς θώκους δεν μπορούν να λύσουν τα κοινωνικά προβλήματα, ούτε βέβαια να υποκαταστήσουν την απαξίωση του πολιτικού προσωπικού που επεκτείνεται ραγδαία από χώρα σε χώρα.
Απέναντι σε μια τέτοια ωμή επέμβαση καλείται η Αριστερά να διαμορφώσει όρους απάντησης και αντίστασης υπερασπιζόμενη τόσο τους εργαζόμενους όσο και τον πλουτοπαραγωγικό πλούτο που τους ανήκει. Η αντίσταση του λαού καταγράφεται με εντυπωσιακά μαζικό τρόπο μέσα από μια κλιμάκωση που φτάνει μέχρι σε απεργίες με πολιτικά αιτήματα, κάτι που οδηγεί σε σπασμωδικές αντιδράσεις του αστικού προσωπικού, όπως αυτή καταγράφηκε την πρόσφατη περίοδο στη χώρα. Όμως δεν αρκεί για να απαντήσει στο μέγεθος της επίθεσης που επιχειρείται, δηλαδή την ολόπλευρη παράδοση μιας χώρας στο κεφάλαιο. Χρειάζεται μια Αριστερά αντιιμπεριαλιστική-αντικαπιταλιστική να δώσει αναβαθμισμένη πνοή και πολιτικό πρόταγμα, με στόχο αφενός την υπεράσπιση των άμεσων αναγκών των εργαζόμενων και διέξοδο από την πτώχευση που ήδη υφίστανται τις συνέπειές της, αλλά και να προσανατολίσει τις λαϊκές μάζες σε αυτό που πραγματικά μπορεί να απαντήσει στα σαρωτικά κύματα επίθεσης που σαν τσουνάμι κατακλύζουν τη ζωή των ανθρώπων. Και αυτό δεν μπορεί να είναι εν μέσω πολιτικής κρίσης η αποκατάσταση της «εύρυθμης λειτουργίας» του μετά την εκτροπή που σημειώθηκε με τον διορισμό ενός τραπεζίτη ως πρωθυπουργού. Δηλαδή η απαίτηση για εκλογές που θα διορθώσουν τους εκλογικούς συσχετισμούς. Η Αριστερά οφείλει να κάνει σαφές στον κόσμο ότι δεν υπάρχει πολιτική και οικονομική φιλολαϊκή «λύση» που να αποκαθιστά τις απώλειες στις συνθήκες εργασίας, στους όρους ζωής και δικαιωμάτων που διέλυσε, με αφορμή την κρίση του, ο καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός. Στην πραγματικότητα αυτό που επιβάλλουν οι συνθήκες είναι να πάρει ο λαός την τύχη του στα χέρια του. Όσο δύσκολο και χρονοβόρο και αν φαίνεται, και είναι στην πραγματικότητα, είναι η μόνη λύση μπροστά στη μαύρη προοπτική που του ετοιμάζει το σύστημα της εκμετάλλευσης. Λύσεις εκλογικές ή δυαδικής εξουσίας, ταχύρρυθμες που θα αποκαταστήσουν έναν «λαϊκό» καπιταλισμό με διορθώσεις στο μοίρασμα του πλούτου ή στη δικαιότερη κατανομή φόρων, στην εθνικοποίηση τραπεζών και σε εργατικούς ελέγχους παραγωγής και χρέους χωρίς να έχουν την πολιτική εξουσία οι εργαζόμενοι, απλά δεν υφίστανται, ή, στην καλύτερη, ιδεατή τους προβολή, θα καταλήξουν σε νέες αυταπάτες για «αυτοδιαχειριζόμενους παραδείσους» τύπου Αργεντινής, όπου η καπιταλιστική εκμετάλλευση ζει και αναπτύσσεται.
Καθοριστική λοιπόν προϋπόθεση είναι η προσπάθεια οργάνωσης του λαού σε όποια βαθμίδα και χώρο μπορεί να γίνει, με στόχο την υπεράσπιση των αιτημάτων του (μισθοί, συντάξεις, δουλειά, ανεξαρτησία, δημοκρατία) και την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής από όποιον και αν υλοποιείται. Συνειδητοποίηση των δυνατοτήτων τους από τις ίδιες τις μάζες, ότι μπορούν να ανατρέψουν την επίθεση του κεφαλαίου, τα σχέδια των ιμπεριαλιστών. Στη βάση των νέων πλέον δεδομένων που θα δημιουργηθούν, μακριά από λογικές εναπόθεσης των λύσεων σε ειδικούς (της πολιτικής ή οικονομολόγους), και με πραγματικά πλατιά λαϊκά οργανωτικά σχήματα, τη δημιουργία μετώπου αντίστασης και ανατροπής αυτού του σάπιου συστήματος. Όσο η εργατική τάξη μπαίνει στην πάλη αυτή με αυτοπεποίθηση, όπως οι εργάτες της Χαλυβουργικής, τόσο θα συνειδητοποιεί τον αυτόνομο και διακριτό ρόλο που έχει στα πολιτικά δρώμενα διαμορφώνοντας τα πολιτικά της πλέον αιτήματα και την πολιτική της έκφραση.
Μπορεί να διαβάζεται μακρύς και δύσκολος αυτός ο δρόμος, αλλά είναι ο μόνος που μπορεί να απαντήσει στο πραγματικό ζητούμενο σήμερα που είναι τι μπορεί να υπάρξει πέρα από αυτό το σύστημα που σαπίζει. Η ανατροπή του και η οικοδόμηση μιας κοινωνίας όπου οι παραγωγοί του πλούτου θα κατέχουν και την εξουσία για να την ορίζουν.

Ετικέτες ,

Χρυσή Αυγή. Αιτίες και στόχοι της έξαρσης μιας επικίνδυνης για τον λαό φασιστικής δράσης

Σε ιδιαίτερη έξαρση βρίσκεται το τελευταίο διάστημα η δράση της φασιστικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή. Μια δράση βαθιά αντιλαϊκή, που χαρακτηρίζεται από πολλές, έως και δολοφονικές, επιθέσεις, τόσο σε βάρος μεταναστών εργατών όσο και σε βάρος Ελλήνων αγωνιστών, ή από τη διοργάνωση συγκεντρώσεων με εθνικιστικό και φιλοναζιστικό χαρακτήρα, δράση που αποτελεί πρόκληση στην ίδια την ιστορία του λαού μας, αλλά που ταυτόχρονα εγκυμονεί και σοβαρούς κινδύνους γι' αυτόν και το μέλλον του.
Παρ' όλο που το εγχώριο σύστημα, και τα ξένα αφεντικά του, δεν έχει επιλέξει στη σημερινή φάση μια καθαρά φασιστικού τύπου εκτροπή, αλλά εξακολουθεί να πορεύεται στο πλαίσιο της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, παρά τη σοβαρή όξυνση, ένταση και αναβάθμιση της κρατικής τρομοκρατίας και καταστολής σε άλλα επίπεδα, παρά και τις «κοινοβουλευτικές του εκτροπές» ακόμα, εφεδρείες σαν τη Χρυσή Αυγή χρησιμοποιούνται για την τρομοκράτηση του λαϊκού παράγοντα και του κινήματός του, για τη διασπορά του εθνικιστικού δηλητηρίου και του μίσους ανάμεσα στους λαούς, θολώνοντας τα νερά σχετικά με το ποιοι είναι οι πραγματικοί υπαίτιοι των δεινών του λαού, για τη διάσπαση της εργατικής τάξης της χώρας (της οποίας οι μετανάστες αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι), ενώ δεν αποκλείεται και στο μέλλον, να αναλάβουν πιο «αναβαθμισμένο» ρόλο, απέναντι στο ανερχόμενο λαϊκό κίνημα.
Η έξαρση της δράσης της, στη σημερινή φάση, πατάει καταρχήν πάνω στην ίδια την πολιτική της εξαθλίωσης και της μαζικής ανεργίας, στην όξυνση της κρίσης του συστήματος και στην απόγνωση που αυτή παράγει, απουσία μάλιστα ενός συγκροτημένου, μαζικού, ταξικού κινήματος. Έτσι, η φασιστική προπαγάνδα της Χρυσής Αυγής απευθύνεται στα φτωχά λαϊκά στρώματα, για να καταδείξει ως υπαίτιους της κατάστασής τους, όχι το εξαρτημένο καπιταλιστικό σύστημα, της εκμετάλλευσης και καταπίεσης, όχι την αστική τάξη και το σάπιο πολιτικό της προσωπικό, αλλά είτε τους «μετανάστες, που τους παίρνουν τις δουλειές», είτε τους «πολιτικούς» γενικώς –που δεν εκφράζουν και δεν υπηρετούν τάξεις και ταξικά συμφέροντα– αλλά είναι «από μόνοι τους» κλέφτες και προδότες (σε αντίθεση με ποιους άλλους «θεσμούς», άραγε;) – είτε, βέβαια, την Αριστερά είτε και διεθνείς κύκλους(sic), που «συνωμοτούν» και «επιθυμούν το κακό της χώρας», θεωρίες διανθισμένες και με μπόλικο εθνικισμό και φυλετισμό. Το δηλητήριο της προπαγάνδας αυτής η άρχουσα τάξη επιθυμεί και επιδιώκει να το διοχετεύσει στον ταξικό της αντίπαλο. Και εδώ βρίσκεται ο ρόλος τέτοιων μορφωμάτων. Και ούτε είναι, βέβαια, «τυχαίο» το γεγονός πως αναπτύσσουν τη δράση τους σε φτωχογειτονιές. Πως έφτασαν να εμφανιστούν μέχρι και στην Κοκκινιά.
Μια άλλη πλευρά έχει να κάνει με τη διαδικασία «ενσωμάτωσης» του ακροδεξιού ΛΑΟΣ, τη συνεργασία του με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, μέχρι και την υπουργοποίησή στελεχών του. Η διαδικασία αυτή, ταυτόχρονα με την αποδοχή από το ΛΑΟΣ της μνημονιακής πολιτικής και των απαιτήσεων των ξένων αφεντικών, της τρόικας και του ΔΝΤ, τόσο στο πρόσφατο παρελθόν, με τη στήριξη των μέτρων της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, όσο, και πολύ περισσότερο, συμμετέχοντας στη νέα κυβέρνηση Παπαδήμου, ξεσκίζει την υποκριτική «πατριωτική ρητορεία» του και αφήνει ένα κενό που επιχειρούν να καλύψουν μορφώματα τύπου Χρυσής Αυγής. Και όχι μόνο εκλογικά, αλλά σ’ ένα ευρύτερο πεδίο δράσης. Βέβαια, οι φασίστες κάθε απόχρωσης ποτέ δεν χαρακτηρίστηκαν για τον «πατριωτισμό» τους –ούτε στο παρελθόν ούτε τώρα–, ήταν πάντα υπόδουλοι στα μεγάλα ξένα ιμπεριαλιστικά αφεντικά, στους ισχυρούς της Γης, την ίδια στιγμή που καλλιεργούσαν το μίσος απέναντι στους ξένους… λαούς, γειτονικούς ή μη, απέναντι στους «ξένους» μεροκαματιάρηδες ή εξαθλιωμένους μετανάστες. Η ίδια η Χρυσή Αυγή υμνεί τους κατακτητές της χώρας μας.
Όμως και η αντιδραστικοποίηση του κλίματος, τόσο με την έννοια της έντασης της κρατικής τρομοκρατίας, της αστυνομοκρατίας, της δημιουργίας μιας σειράς φανερών και κρυφών μηχανισμών καταστολής, των αυθαιρεσιών των πραιτωριανών του συστήματος και της κρατικής βίας απέναντι σε μετανάστες, φοιτητές, απεργούς, διαδηλωτές, αριστερούς αγωνιστές, όσο και με την εμφάνιση πλευρών, στο πλαίσιο του αστικού πολιτικού συστήματος –με τη δημιουργία νέων φορέων ή με δραστηριότητες γνωστών «προσωπικοτήτων»–, που επικαλούνται μια «εθνικοπατριωτική» κατεύθυνση (αποκόπτοντάς τη βέβαια από κάθε ταξική, αντιιμπεριαλιστική και αριστερή χροιά) δημιουργούν ευνοϊκό έδαφος για τη δράση των «καθαρών εθνικιστών».
Για να αντιμετωπίσει κανείς το «αυγό του φιδιού» πρέπει παράλληλα να αντιπαλέψει την κυρίαρχη πολιτική του συστήματος που γεννά, εκτρέφει, αναπτύσσει και χρησιμοποιεί τέτοια φαινόμενα. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με τη συγκρότηση ενός μαζικού κινήματος το οποίο θα αναδεικνύει στην πράξη τα πραγματικά υλικά, ταξικά συμφέροντα και δίκαια της εργατικής τάξης, του λαού, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, εργαζόμενων και ανέργων, τους πραγματικούς φίλους και συμμάχους του, τους πραγματικούς υπαίτιους της κατάστασής του και αντιπάλους.

Πληθαίνουν οι επιθέσεις της Χρυσής Αυγής
Με πιο πρόσφατο παράδειγμα τη Νίκαια, όπου, το Σάββατο 12/11 έγινε προκλητική συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής, υπό την προστασία των αστυνομικών δυνάμεων, ενόψει και της αντιφασιστικής πορείας που καλούνταν, μια σειρά από επιθέσεις της εν λόγω ομάδας, βλέπουν, ολοένα και πιο συχνά, το φως της δημοσιότητας.
Στις 8/9 πολυμελής ομάδα της Χρυσής Αυγής επιτέθηκε σε Πακιστανούς μετανάστες, στην περιοχή του Village Park, στου Ρέντη. Στις 4.30 μ.μ. εισέβαλαν μέσα σε αστικό λεωφορείο, κατέβασαν τους Πακιστανούς επιβάτες και τους ξυλοκόπησαν σε όλο τους το σώμα, μέχρι και στο κεφάλι. Έσπασαν μάλιστα τα δόντια ενός 60χρονου απ’ αυτούς, του Ουμάντ Ουλά. Άλλες επιθέσεις τους, στην ίδια περιοχή, δεν έλειψαν, το προηγούμενο διάστημα.
Στον Ασπρόπυργο στις 10/9, κατά τις εισβολές τους σε σπίτια Πακιστανών μεταναστών, τραυμάτισαν 17 μετανάστες.
Στις 18/9, στις 9.30 μμ, στην οδό Περγάμου, κοντά στην οδό Μιχαήλ Βόδα της Αθήνας, ομάδα φασιστών κυνήγησε μετανάστες οι οποίοι κατέφυγαν σε πολυκατοικία. Εκεί μαχαίρωσαν έναν Αφγανό κοντά στην καρδιά και στο στομάχι. Ο δράστης συνελήφθη στη συνέχεια, αλλά το μαχαίρι, δεν βρέθηκε ποτέ…
Τον Ιούλη είχαν πραγματοποιήσει επιθέσεις εναντίον των τσιγγάνων στον Ασπρόπυργο, τόσο μέσα στην πόλη όσο και στα Νεόκτιστα. Ενώ στις 26/8, ύστερα από πορεία 40 ατόμων στο Περιστέρι, που συνοδεύτηκε από προκλήσεις προς όποιον αντιδρούσε στην παρουσία και στα συνθήματά τους, μαχαίρωσαν σοβαρά, έναν νεολαίο αντιφασίστα. Παρουσία και επιθέσεις τους παρουσιάστηκαν την ίδια περίοδο και στην περιοχή του Ιλίου. Για να μη μιλήσουμε για τον Άγιο Παντελεήμονα…
Πρόσφατα στην Πετρούπολη, το μεσημέρι του Σαββάτου 8/10, μέλη της Χρυσής Αυγής που φορούσαν κράνη και κρατούσαν ρόπαλα επιτέθηκαν, πορευόμενοι σε κεντρικό δρόμο και στη λαϊκή αγορά, σε Έλληνες νεολαίους που διακινούσαν την εφημερίδα «Εργατική Αλληλεγγύη» του ΣΕΚ, και καλούσαν σε συμμετοχή στην πανεργατική απεργία της 19/10, στην Κατερίνα Πατρικίου, δημοτική σύμβουλο με τον συνδυασμό «Ανυπότακτη Πετρούπολη», και σε μία δασκάλα που καλούσε σε συμμετοχή σε εκπαιδευτική κινητοποίηση. Η αντιλαϊκή και δολοφονική δράση τέτοιων ομάδων γεννάται, τροφοδοτείται και χρησιμοποιείται από την κυρίαρχη πολιτική του συστήματος της εκμετάλλευσης, ειδικά σε συνθήκες όξυνσης της κρίσης.
Ρέντης, Περιστέρι, Ίλιον, Ασπρόπυργος, Πετρούπολη, κέντρο Αθήνας, Νίκαια… «Τυχαία» είναι άραγε, η χωροταξία της δράσης της;

Φασιστικές προκλήσεις και αντιφασιστική πορεία στη Νίκαια
Τη γειτονιά της Κοκκινιάς επέλεξαν οι νοσταλγοί των ναζιστών της «Χρυσής Αυγής» για να πραγματοποιήσουν συγκέντρωση το Σάββατο 12/11, έχοντας την κάλυψη της νέας κυβέρνησης, της λυκοσυμμαχίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. – Ν.Δ. – ΛΑ.Ο.Σ. και των οργάνων καταστολής της. Λίγες δεκάδες απ' αυτούς συγκεντρώθηκαν στην Πλατεία Αγίου Νικολάου, πολύ κοντά στο σημείο του μπλόκου της Κοκκινιάς του 1944, ενώ την ίδια στιγμή σωματεία εργαζομένων, δημοτικές κινήσεις, αντιφασιστικές συλλογικότητες και κοινότητες μεταναστών καλούσαν σε συγκέντρωση στην Πλατεία Περιβολάκι και διαδήλωση στους δρόμους της Νίκαιας απέναντι στην πρόκληση αυτή.
Η συγκέντρωση είχε στόχο να διαδηλώσει στους δρόμους της Νίκαιας και να καταδικάσει τη φασιστική συγκέντρωση καθώς και κάθε είδους φασιστικά και εθνικιστικά ιδεολογήματα που ενισχύονται στην περίοδο που ζούμε. Η αντιφασιστική πάλη όμως μάλλον είναι κάτι που ενοχλεί πολύ το σύστημα στις μέρες μας, το οποίο αναγκάστηκε επί της ουσίας να απαγορέψει στη συγκέντρωση να πορευτεί στους δρόμους της πόλης, με τη «'συνεπικουρία» αρκετών διμοιριών ΜΑΤ. Από την αρχή της διαδήλωσης, με εντολή της αστυνομίας αποκλείστηκε η Πέτρου Ράλλη όπου θα συνέχιζε η πορεία και όταν οι διαδηλωτές αναγκάστηκαν να πορευτούν μέσα στα στενά της πόλης, η αστυνομία και τα ΜΑΤ ακολούθησαν επιδεικνύοντας το πρόσωπο της ωμής τρομοκρατίας. Η αστυνομία για άλλη μια φορά επιδόθηκε σε χρήση χημικών και ξύλου για να διαλύσει τη διαδήλωση και να προστατέψει τη συγκέντρωση των φασιστών. Παρ' όλη την καταστολή, όμως, η διαδήλωση συνέχισε μέσα στα στενά φωνάζοντας αντιφασιστικά συνθήματα, σπάζοντας την κρατική τρομοκρατία και καταστολή.
Φαίνεται ότι η νέα κυβέρνηση, με τα ακροδεξιά κιόλας στοιχεία της, δεν είναι διατεθειμένη να ανεχτεί την πάλη του λαού ενάντια στο δηλητήριο που χύνουν οι φασιστικές ομάδες πάνω στην όλο εντονότερη και μεγαλύτερη εξαθλίωσή του. Οσο αυξάνει το ρατσιστικό μίσος που σπέρνουν τόσο θα οργανώνεται ο λαός απέναντι στα ξενόφοβα και φασιστικά τους ιδεολογήματα. ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΤΣΑΚΙΖΟΥΝ ΑΓΩΝΕΣ ΛΑΪΚΟΙ!

Ετικέτες ,

Αναμενόμενη δήλωση υποταγής για μια αθεράπευτη ασθένεια

«Η εγχείρηση πέτυχε, ο ασθενής είναι νεκρός». Αυτή είναι με δυο λόγια η πολιτική (και) της νέας κυβέρνησης του τραπεζίτη πρωθυπουργού Παπαδήμου. Με περισσότερα λόγια αυτό σημαίνει ότι η «εγχείρηση», που επίσημα ονομάζεται «δημοσιονομική εξυγίανση», στην οποία έχει υποβληθεί η χώρα, σχεδόν 2 χρόνια τώρα, από τους... θεράποντες ιατρούς της τρόικας και το βοηθητικό... νοσηλευτικό προσωπικό της κυβέρνησης θα είναι επιτυχής όταν φέρει πρωτογενές πλεόνασμα στο ξένο ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο και στους εγχώριους μεταπράτες, όταν καθηλωθεί ο «ασθενής» με απανωτές δόσεις που προκαλούν μισθούς και συντάξεις πείνας, όταν καταστραφεί το «καρκίνωμα» των εργασιακών δικαιωμάτων και των δημοκρατικών ελευθεριών. Αυτό ακριβώς συνιστά η καπιταλιστική «ιατρική» των αγορών.
Η επίσημη, βέβαια, «διάγνωση» είναι ότι δανειζόμαστε για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις. Γιατί, ούτε λίγο ούτε πολύ, ήμασταν χώρα... τεμπελχανάδων και κοπριτών (και όχι εργαζομένων), που έτρωγαν και έπιναν με κεράσματα και δανεικά! «Διάγνωση» ενδεικτική για κοπρίτες κεφαλαιοκράτες και το συστημικό κηφηναριό που για χρόνια αρμέγουν κρατικούς προϋπολογισμούς, κρατικές και ευρωπαϊκές επιδοτήσεις (δόλωμα των ευρωπαίων «σωτήρων» για την αποβιομηχάνιση της χώρας και το ξεκλήρισμα της αγροτιάς), για αυτούς που πλουτίζουν και σταδιοδρομούν από το μόχθο της εργατικής τάξης.
Για να συνεχιστεί, λοιπόν, και να ενταθεί αυτή η διαδικασία εσαεί απαιτούνται οι «φολκλορικές» υπογραφές και οι πατροπαράδοτες γραπτές εγγυήσεις από τους παραδοσιακά δωσίλογους εγχώριους εκμεταλλευτές. Εγγυήσεις που ζητούν οι «νοικοκυραίοι» του Βερολίνου και των Βρυξελλών. Οπως συνηθίζεται παραδοσιακά στους ιμπεριαλιστικούς και αποικιοκρατικούς κύκλους. Εγγυήσεις αναγκαίες για να συνεχίσει το έργο της, και με το άλλοθι της βούλας στα μεγάλα αφεντικά, η κυβέρνηση των «κομμωτών» ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, ώστε να ψαλιδίσει τους μισθούς και τις συντάξεις. Να πετσοκόψει εργασιακά δικαιώματα και να «ξυρίσει» δημοκρατικές ελευθερίες. Για να ζούνε πλέον με δάνεια και δανεικά μονάχα οι τράπεζες. Από την υπεραξία που παράγει η εργαζόμενη πλειοψηφία.
Υπάρχει, όμως, «ιερός στόχος» για αυτήν την αδικία. Και η επίτευξη αυτού του στόχου είναι ο λόγος ύπαρξης της νέας κυβέρνησης που δεν πρόκειται να ξεκουμπιστεί, όπως δηλώνει η ίδια, αν δεν τον επιτύχει. Μόνο που δεν υπάρχει άλλη πολιτική για να επιτευχθούν οι συγκεκριμένοι στόχοι. Γι’ αυτό δεν χρειάζεται καν να ξεκουμπιστεί η σημερινή κυβέρνηση. Χρειάζεται μονάχα κυβερνητική εναλλαγή και εκλογές όσο οι στόχοι παραμένουν ίδιοι. Κι ας ζητάει η διαχειριστική Αριστερά εκλογές «εδώ και τώρα» και αλλαγή πολιτικής με τους ίδιους στόχους, ενώ γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να διαχειριστούν τον καπιταλισμό ούτε καν οι ξένοι ή ντόπιοι κεφαλαιοκράτες.
Φαντάζει πια πανεύκολο για τον καθένα να προβλέψει τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα. Φαίνεται ότι, εκτός των άλλων εισαγόμενων αγαθών, εισάγεται και η κυβερνητική πολιτική αλλά και η αντίδραση σε αυτήν είναι προκαθορισμένη.
Είναι λογικό να μην περιμένει πια τίποτα κανείς από τους επίδοξους «σωτήρες». Είναι όμως μεγάλο λάθος να μην περιμένουμε τίποτα από τον εργαζόμενο λαό και την εργατική τάξη. Λάθος ανεπίτρεπτο, ιδίως για την Αριστερά που φαίνεται να επενδύει τα πάντα στις «σωτήριες» εκλογές που μηχανεύεται το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, που όταν γίνουν θα γίνουν σε ένα στημένο σκηνικό.
Αυτό που κυρίως τρομάζει τους τρομοκράτες του λαού είναι άλλο. Τρομάζει «η σωστή διάγνωση της ασθένειας από τον ασθενή». Δηλαδή, μη γίνει «θεράπων ιατρός» ο ίδιος ο λαός και η οργανωμένη πάλη του. Μη γίνει μαζικά αντιληπτό ότι η αύξηση του χρέους και του ελλείμματος είναι αποτέλεσμα μιας εξόφθαλμα ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ΗΠΑ και της ΕΕ. Αποτέλεσμα της ταξικής πολιτικής μιας εξαρτημένης και κρατικοδίαιτης τάξης κεφαλαιοκρατών που κυβερνά τη χώρα. Μη δει στη σημερινή «κρίση χρέους» τη συστημική, καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική κρίση που οδήγησε στην ανάγκη στήριξης των τραπεζών και των υπό κατάρρευση καπιταλιστικών επιχειρήσεων η οποία επέφερε διεθνώς μια αύξηση των ελλειμμάτων και των χρεών των κρατών διεθνώς. Στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ισπανία έως τη Γαλλία, τη Γερμανία και τις ΗΠΑ. Μια γενικευμένη κρίση προσεχώς. Και ότι ο «λογαριασμός» της κρίσης θα σταλεί, όπως πάντα, από τα ισχυρά ιμπεριαλιστικά κράτη στα ασθενέστερα καπιταλιστικά κράτη, και από εκεί θα σταλεί στους λαούς. Με οικονομικούς ή πολεμικούς οδοστρωτήρες.
Για να σταματήσει αυτός ο φαύλος κύκλος της εκμετάλλευσης, της αδικίας και των πολέμων (οικονομικών και αιματηρών) μια «θεραπεία» υπάρχει. Να χαράξουμε νέους δρόμους έξω από τον φαύλο κύκλο της καπιταλιστικής καταπίεσης και εκμετάλλευσης.

Ετικέτες ,

1 Δεκ 2011

Προς τους απεργούς εργάτες στην Ελληνική Χαλυβουργία

Η Ταξική Πορεία, μετωπικό σχήμα παρέμβασης στους εργασιακούς χώρους που παλεύει στην κατεύθυνση της ανασυγκρότησης του ταξικού εργατικού κινήματος, οι Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ, φοιτητικό σχήμα που παρεμβαίνει στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ και οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών, εκφράζουν την αλληλεγγύη και τη συμπαράστασή τους στον αγώνα που ξεκινήσατε εδώ και ένα μήνα. Θεωρούμε πως ο αγώνας σας είναι και αγώνας ολόκληρης της κοινωνίας ενάντια στην βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική που γκρεμίζει τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Είναι ένας αγώνας αναγκαίος, ενάντια στις επιταγές των ιμπεριαλιστών που επιχειρούν να ξεπεράσουν την κρίση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος με το τσάκισμα της εργατιάς και των λαών. Ένας αγώνας που πρέπει να στηριχτεί αλλά και να εμπνεύσει όλους μας.
Θέλοντας να στηρίξουμε τον αγώνα σας ηθικά και οικονομικά, ώστε να συνεχίσετε με σθένος και ψυχή, στη Θεσσαλονίκη και στα πλαίσια της απεργιακής κινητοποίησης της 1ης Δεκέμβρη, συγκεντρώσαμε, με την πολύ σημαντική ανταπόκριση εκατοντάδων εργαζομένων, το ποσό των 540 ευρώ. Γιατί η νίκη σας θα είναι νίκη όλης της εργατικής τάξης, της νεολαίας και του λαού.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΠΑΛΗ ΤΑΞΙΚΗ
ΝΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΣΤΗ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗ!
1 Δεκέμβρη 2011
ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΑΕΙ-ΤΕΙ
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Ετικέτες , , ,
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)