Το ιστολόγιο της Προλεταριακής Σημαίας παύει να λειτουργεί. Από αυτό το Σαββατοκύριακο συγχωνεύεται με την ιστοσελίδα του ΚΚΕ(μ-λ) σε μια νέα κοινή ιστοσελίδα της οποίας η διεύθυνση θα είναι η http://www.kkeml.gr/.

10 Φεβ 2013

Οι αγρότες στο δρόμο του αγώνα ενάντια στη βάρβαρη πολιτική κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ

Οι αγρότες είναι ξανά στο δρόμο, στα μπλόκα. Χιλιάδες τρακτέρ έχουν βγει σε όλη τη χώρα. Μετράνε τις δυνάμεις τους και τις διαθέσεις τους. 'Όλα δείχνουν ότι και αγανάχτηση έχει μαζευτεί στους αγρότες και αγωνιστική διάθεση υπάρχει..

Όλοι καταλαβαίνουν ότι έρχονται χειρότερες μέρες.

Η κυβέρνηση, η ΕΕ, το ΔΝΤ λεηλατούν το αγροτικό εισόδημα, φτωχοποιούν και ξεκληρίζουν τη φτωχομεσαία αγροτιά.. Φέρνουν απόγνωση και δυστυχία στα χωριά. Η φτώχεια και η εξαθλίωση αγγίζει όλο και περισσότερα αγροτικά νοικοκυριά.
Τα αγροτικά προϊόντα πωλούνται σε τιμές που δεν καλύπτουν ούτε το κόστος παραγωγής, που έχει εκτιναχτεί με τα πανάκριβα φάρμακα, λιπάσματα και εφόδια.. Χιλιάδες αγροτικά νοικοκυριά δεν μπορούν να καλλιεργήσουν και φέτος.
Με το Μνημόνιο 3 ψηφίστηκαν και εφαρμόζονται νέα αντιαγροτικά μέτρα, που μειώνουν ακόμα περισσότερο το εισόδημα και χειροτερεύουν το βιοτικό επίπεδο των αγροτών.
Όλα αυτά έχουν σαν αποτέλεσμα, χωράφια να βγαίνουν στο σφυρί, αγροτικές περιουσίες να αλλάζουν χέρια και τεράστιες εκτάσεις συγκεντρώνονται στα χέρια σύγχρονων τσιφλικάδων. Αυτό απαιτεί το μεγάλο κεφάλαιο για να εξασφαλίσει τους όρους κερδοφορίας και να... «επενδύσει», αυτό επιβάλλει η κοινή αγροτική πολιτική της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτό εφαρμόζει η κυβέρνηση των προθύμων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ.

Δηλώνει η κυβέρνηση ότι «κατανοεί» τα προβλήματα, αλλά δεν ικανοποιεί κανένα.

Με φανερές και κρυφές παρεμβάσεις κυβερνητικών παραγόντων, πολιτευτάδων και κομματαρχών αποπροσανατολίζουν, τρομοκρατούν και προσπαθούν να πείσουν τους αγρότες για το μάταιο των αγώνων. Η αποσυγκρότηση για χρόνια του αγροτικού κινήματος, η διάλυση των συλλόγων, η κυριαρχία ρεφορμιστικών απόψεων, που αποπροσανατολίζουν, έχουν διαμορφώσει αρνητικούς συσχετισμούς σε βάρος της φτωχομεσαίας αγροτιάς και χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για την ανασυγκρότηση μαζικού αγωνιστικού αγροτικού κινήματος.
Οι αγώνες ήταν και είναι ο μόνος δρόμος για να αλλάξουν και σε μια πορεία, να ανατραπούν οι αρνητικοί αυτοί συσχετισμοί.
ΑΓΩΝΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ για να παρθούν πίσω τα αντιαγροτικά μέτρα που ξεκληρίζουν την φτωχομεσαία αγροτιά.
ΑΓΩΝΕΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ για τιμές, αποζημιώσεις, εισόδημα που να καλύπτουν το κόστος της ζωής.
ΑΓΩΝΕΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ της αντιαγροτικής πολιτικής, κυβέρνησης, ΕΕ, ΔΝΤ, για την επιβίωση της φτωχομεσαίας αγροτιάς.
Η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ για την ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ –που συγκροτήθηκε με εκκινούσες δυνάμεις το ΚΚΕ(μ-λ), το Μ-Λ ΚΚΕ και ανένταχτους αγωνιστές- στηρίζει με όλες της τις δυνάμεις, τους αγώνες της φτωχομεσαίας αγροτιάς.

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ 
Πρωτοβουλία για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία

Θεσσαλονίκη Φλεβάρης 2013

Ετικέτες ,

9 Φεβ 2013

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΚΚΕ(μ-λ) ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΩΩΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΑΝΙΣΤΩΝ

Δελτίο Τύπου
9.2.2013
Με προκλητικό τρόπο, ο επικεφαλής της υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων, έδωσε στη δημοσιότητα το πόρισμα της διοικητικής έρευνας της ΕΛ.ΑΣ, για τους βασανισμούς των συλληφθέντων, που κατηγορούνται για τη διπλή ληστεία στο Βελβεντό Κοζάνης. Το πόρισμα-πρόκληση, απορρίπτει όλες τις καταγγελίες περί βασανισμού των συλληφθέντων, αποδίδοντας τον «τραυματισμό» τους, στη συμπλοκή «σώμα με σώμα», κατά την στιγμή της σύλληψης. Τα επιχειρήματα και τα στοιχεία που στηρίχθηκε το πόρισμα ήταν τόσο σαθρά, που ξεσήκωσαν θύελλα αντιδράσεων απ’ τους παρευρισκόμενους, στη συνέντευξη τύπου, δημοσιογράφους. Ακόμα και συντάκτες, του αστυνομικού ρεπορτάζ, έκαναν λόγο, για κουκούλωμα και κοροϊδία.
Η απόφαση αυτή, είναι επιλογή της τρικομματικής κυβέρνησης ΝΔ. – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ, όπου μέσα στο πλαίσιο της πολιτικής της φασιστικοποίησης που ακολουθεί, επιδιώκει ν’ αποστείλει ένα ακόμα μήνυμα προς το λαό: Πως οι μηχανισμοί καταστολής του συστήματος, έχουν το δικαίωμα, όχι μόνο να βασανίζουν, αλλά και να απενοχοποιούνται γιαυτό. Στο πρόσωπο των νεαρών συλληφθέντων, κι ανεξάρτητα απ΄ το γεγονός ότι οι ληστείες τραπεζών, δεν έχουν καμία σχέση με την αντίσταση και τον αγώνα ενάντια στο σύστημα και την πολιτική του, «νομιμοποιείται» το δικαίωμα των μηχανισμών καταστολής, στο βασανισμό.
Σύμφωνα με την ίδια λογική, είχαμε και την πρόσφατη αθώωση των αστυνομικών, που είχαν ξυλοκοπήσει άγρια τον Κύπριο φοιτητή, Αυγουστίνο Δημητρίου, στη Θεσσαλονίκη, το 2006 (υπόθεση «ζαρντινιέρα»), την ανυπαρξία…. ενόχων για τους βασανισμούς συλληφθέντων της αντιφασιστικής μοτοπορείας, την απόλυτη «ελευθερία» των ΜΑΤ να επιτίθενται σε διαδηλώσεις, να εισβάλουν σε στέκια ή σε εργασιακούς χώρους απεργών, που έχουν επιστρατευτεί. Και τα δεκάδες ατιμώρητα περιστατικά βασανισμού μεταναστών, στα διάφορα αστυνομικά τμήματα.
Η εξέλιξη αυτή, επιβεβαιώνει την κατεύθυνση της φασιστικοποίησης, αποθρασύνοντας τη δράση των δυνάμεων καταστολής απέναντι στον «εχθρό – λαό». Την ίδια στιγμή μάλιστα που η πολιτική αυτή, γεννά και καλύπτει, τα μαχαιρώματα μαθητών και τις δολοφονίες μεταναστών, απ’ τους νεοφασίστες-νεοναζί, του παρακράτους. Η κλιμακούμενη κρατική τρομοκρατία και καταστολή, συνολικά η πολιτική της φασιστικοποίησης, απαιτείται προκειμένου να επιβληθεί «δια πυρός και σιδήρου», η πολιτική της φτώχειας και της εξαθλίωσης, που επιβάλουν τα μνημόνια των ιμπεριαλιστών και του ντόπιου κεφαλαίου, απαιτείται προκειμένου να καμφθούν οι αντιστάσεις του λαού και να ισοπεδωθούν και τα πιο στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματά του.
Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί το λαό να μη δείξει καμιά ανοχή στα φαινόμενα κρατικής βίας και καταστολής, να μη νομιμοποιήσει τους βασανισμούς, καταδικάζοντας το κλίμα τρομοκρατίας και την πολιτική της φασιστικοποίησης. Καλεί το λαό να δώσει την απάντηση του, με τη καθημερινή του δράση, μέσα απ’ την οργάνωση των αγώνων, σε κάθε γειτονιά, στους χώρους δουλειάς και σπουδών, στους δρόμους της αντίστασης, για την ανατροπή της πολιτικής που επιβάλει τον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα.

Ετικέτες

5 Φεβ 2013

ΚΑΤΩ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ
ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΤΟ ΚΛΙΜΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΟΥΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΤΟΥ

Τρίτη 5/2/2013
Μέσα σε μια περίοδο φασιστικοποίησης της πολιτικής του συστήματος για να τρομοκρατηθεί ο λαός και να κατασταλούν οι αντιστάσεις του, μέσα σε μια περίοδο, όπου η προπαγάνδα της κυβέρνησης – και όχι μόνο δια στόματος Δένδια – αναφέρεται στην ανάγκη «πάταξης» ενός ολόκληρου φάσματος «ανομίας», εμπλέκοντας σ’ αυτό από το έγκλημα του κοινού ποινικού δικαίου μέχρι τη λεγόμενη τρομοκρατία, τη μετανάστευση και τις λαϊκές-εργατικές αντιστάσεις, είχαμε και την άγρια κακοποίηση και τα βασανιστήρια απέναντι στους τέσσερις νεαρούς συλληφθέντες που κατηγορούνται για συμμετοχή στη ληστεία τράπεζας στην Κοζάνη. Και παράλληλα είχαμε και τη δημοσίευση στα ΜΜΕ και στο διαδίκτυο, φωτογραφιών με τα κακοποιημένα πρόσωπά τους, ύστερα από εισαγγελική απόφαση.
Το ΚΚΕ(μ-λ) καταγγέλλει απερίφραστα τόσο το βασανισμό και την άγρια κακομεταχείριση των κατηγορούμενων, όσο και την ωμή επίδειξη των βασανιστηρίων αυτών. Το ΚΚΕ(μ-λ) καταγγέλλει την προσπάθεια νομιμοποίησης στις λαϊκές συνειδήσεις και αποδοχής τέτοιων μεθόδων οι οποίες -διόλου τυχαία- έχουν και επιλεκτική εφαρμογή. Η εικόνα των τεσσάρων κακοποιημένων νεαρών είναι μια ακόμη ωμή επίδειξη του τι είναι ικανοί να κάνουν οι μηχανισμοί κρατικής καταστολής. Είναι μια ακόμη «υπενθύμιση» σε όσους διατηρούν και την παραμικρή αμφιβολία ότι το αστικό κράτος είναι αμείλικτο και αδιαφορεί πλήρως για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες.
Και απέναντι σε αυτό το κράτος και τους μηχανισμούς του η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη από την ενίσχυση των μαζικών λαϊκών-εργατικών αγώνων, από τη συγκρότηση ενός πλατιού μαζικού μετώπου αντίστασης και πάλης για την ανατροπή της βάρβαρης επίθεσης και των καθημερινών της εκφράσεων. Οι λογικές και πρακτικές που θέλουν να προσδώσουν πολιτικά χαρακτηριστικά σε ληστείες τραπεζών και άλλες παρόμοιες ενέργειες που γίνονται στο «όνομα του λαϊκού κινήματος», αλλά μακριά από τη λογική συγκρότησης λαϊκού κινήματος, όχι μόνο δεν αποτελούν απάντηση στην επίθεση του συστήματος, αλλά χρησιμοποιούνται από αυτό προκειμένου να επιταχύνει και να εντείνει την επίθεσή του στο λαό.
Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί το λαό να καταδικάσει το κλίμα φασιστικοποίησης και τρομοκρατίας. Γιατί πραγματικός στόχος είναι ο ίδιος και τα δικαιώματά του. Το μήνυμα που θέλουν να στείλουν τα επιτελεία και οι μηχανισμοί του συστήματος ότι μπορούν ανενόχλητοι να επιδίδονται σε ξυλοδαρμούς και σε βασανιστήρια, με λογική και πρακτική τύπου «Γκουαντάναμο» δεν πρέπει να βρει ανοιχτά αυτιά. Να μην τους αναγνωρίσουμε κανένα τέτοιο «δικαίωμα».

Ετικέτες

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΝ ΝΑΥΤΕΡΓΑΤΩΝ!

Τρίτη 5/2/2013
Το ΚΚΕ(μ-λ) χαιρετίζει και στηρίζει το δίκαιο αγώνα και τις απεργιακές κινητοποιήσεις των ναυτεργατών. Για έκτη ημέρα μπροστά στους καταπέλτες των πλοίων δίνουν την ταξική τους απάντηση στην αντιδραστική και ισοπεδωτική επίθεση του εφοπλιστικού κεφαλαίου και της τρικομματικής κυβέρνησης, παρά το τελεσίγραφο της κυβέρνησης και με ανοιχτό το ενδεχόμενο επιστράτευσής τους.
Το νομοσχέδιο «Για την ανασυγκρότηση του υπουργείου Ναυτιλίας και Αιγαίου και άλλες διατάξεις» αποτελεί τη ρητή εφαρμογή των Μνημονίων στο τομέα της επιβατηγού ακτοπλοΐας. Είναι κομμάτι της αντιλαϊκής-αντεργατικής πολιτικής που «δια πυρός και σιδήρου» προωθεί η κυβέρνηση υλοποιώντας τις επιταγές των ιμπεριαλιστικών αφεντικών (ΗΠΑ-ΕΕ). Είναι κομμάτι της βάρβαρης ταξικής επίθεσης ξένου και ντόπιου κεφαλαίου για να πληρώσει η εργατική τάξη και λαός την κρίση του συστήματος.
Το νομοσχέδιο επιβάλλει τον εργασιακό μεσαίωνα με την κατάργηση της Συλλογικής Σύμβασης. Μετατρέπει τους ναυτεργάτες σε σύγχρονους δούλους καταργώντας τα εναπομείναντα εργασιακά-συνταξιοδοτικά δικαιώματα. Διαλύει τις οργανικές συνθέσεις των πλοίων, προετοιμάζοντας τα νέα κύματα ανέργων. Ενισχύει την ασυδοσία των εφοπλιστών, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή των ναυτεργατών, των «επιβατών» αλλά και των κατοίκων των νησιών, αφού καταργεί τη 10μηνη υποχρεωτική δρομολόγηση των πλοίων και ταυτόχρονα εκχωρεί στο εφοπλιστικό κεφάλαιο πλήρως το δικαίωμα να αποφασίζουν για την ποιότητα, καταλληλότητα και το τύπο του πλοίου. Προωθεί το ξεπούλημα των λιμενικών υποδομών. Την ίδια στιγμή που ναυτεργάτες παραμένουν απλήρωτοι εδώ και 7-8 μήνες.
Οι εκκλήσεις του υπ. Ναυτιλίας και της κυβέρνησης για διάλογο είναι τουλάχιστον προσχηματικές και αποπροσανατολιστικές. Διάλογος για την κυβέρνηση είναι η εντολή στις δικαστικές αρχές να βγάλουν τις απεργίες παράνομες και καταχρηστικές, είναι το χτύπημα των απεργιών και των απεργών, η τρομοκρατία και καταστολή, οι συλλήψεις αγωνιστών και συνδικαλιστών, η παρουσία των δυνάμεων καταστολής σε κάθε εργασιακό χώρο με κινητοποίηση, η συκοφάντηση των αγώνων, τα ΜΑΤ στους αγρότες, το φασιστικού χαρακτήρα μέτρο της επιστράτευσης των απεργών (πρόσφατα των εργαζομένων στα ΜΜΜ) που τόσες φορές έχουν βιώσει στο πετσί τους οι ναυτεργάτες.
Η ταξική επίθεση, η πολιτική του συστήματος της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης μπορεί να ανατραπεί. Με την οικοδόμηση Μετώπου Αντίστασης στην κατεύθυνση του ανυποχώρητου αγώνα και του λαϊκού-εργατικού ξεσηκωμού. Αυτή η κατεύθυνση μπορεί να δώσει άμεσα νέα δυναμική στους αγώνες, να τροφοδοτήσει την κλιμάκωσή τους, να προετοιμάσει με καλύτερους όρους την αναμέτρηση. Μπορεί να δώσει προοπτική νίκης.
Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί την εργατική τάξη και το λαό να κάνουν την απεργία των ναυτεργατών δική τους υπόθεση. Να στηριχθεί αποφασιστικά και ολόπλευρα η απεργία, να εκφραστεί έμπρακτα και μαζικά η ταξική αλληλεγγύη. Για να ηττηθεί η πολιτική της φτώχειας, της ανεργίας, της εξαθλίωσης, της φασιστικοποίησης στους καταπέλτες των πλοίων, στους χώρους δουλειάς και στους κάμπους της χώρας. Για να ανοίξει ο δρόμος των νικηφόρων αγώνων!

 

Ετικέτες

Ανακοίνωση τύπου κ.ο. Χανίων του ΚΚΕ(μ-λ)

Η κ.ο. Χανίων του ΚΚΕ(μ-λ) καταγγέλλει τον κλιμακούμενο εκφασισμό της δημόσιας ζωής που αποτελεί πλέον κεντρική επιλογή του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης προκειμένου να βυθίσει ακόμη πιο βαθειά το λαό στη φτώχεια και την εξαθλίωση.
Τα φαινόμενα κρατικής βίας, τρομοκρατίας και καταστολής των λαϊκών αγώνων είναι πλέον καθημερινά και ολοένα πιο προκλητικά. Σ’ ένα τέτοιο πολιτικό πλαίσιο καλούνται σε ανάκριση 15 αγωνιστές της πόλης μας για τη συμμετοχή τους σε μαζικές κινητοποιήσεις τα δύο προηγούμενα χρόνια ενάντια στα μνημόνια.
Οι αγώνες του λαού για την υπεράσπιση της ζωής και του δίκιου του είναι δίκαιοι, αναγκαίοι και δε ποινικοποιούνται.
Ν’ απαιτήσουμε την άμεση άρση των κατηγοριών απ’ όλους τους αγωνιστές του μαζικού κινήματος της πόλης μας.
Η τρομοκρατία δε θα περάσει του λαού η πάλη θα τη σπάσει.

ΧΑΝΙΑ 4-2- 2013

Ετικέτες

3 Φεβ 2013

Αναφορά στις «Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 19ο Συνέδριο»
Δεύτερο μέρος

Β. Για την πολιτική κατάσταση και το πρόγραμμα
Ο προγραμματισμός της ιστορίας και οι εκπλήξεις της ταξικής πάλης
Ο λόγος στις Θέσεις:
«…Δρομολογήθηκε η αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος… και η αναστήλωση της σύγχρονης σοσιαλδημο¬κρατίας, που εκφράστηκε με την απότομη εκλογική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ…» (Θ.16)
«…Στη βάση της εναλλαγής του μείγματος διαχείρισης, προωθείται η αναμόρ-φωση του αστικού πολιτικού συστήματος …» (Θ.17)
«Το λεγόμενο «κίνημα των αγανακτισμένων» και των «πλατειών» στηρίχτηκε, ενθαρρύνθηκε -αν δεν σχεδιάστηκε κιόλας- από μηχανισμούς της αστικής τάξης, με στόχο τη χειραγώγηση, την πρόληψη ριζοσπαστικοποίησης, με καναλιζάρισμα τμημάτων της εργατικής αριστοκρατίας και μκροαστικών στρωμάτων. Στο «κίνημα» αυτό προσελκύστηκε και ένα μέρος εργατών, ανέργων…» (Θ.25)
«Η πάλη για την υπεράσπιση των συνόρων, των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμά¬των είναι αναπόσπαστη με την πάλη για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου…» (Θ.72)
«…Αν δεχτεί επίθεση η Ελλάδα από γειτονική χώρα ή και από άλλη χώρα της περιοχής ή αν επιτεθεί πρώτη μέσα σε συμμαχία ή όχι, το Κόμμα σε κάθε περίπτωση πρέπει να ηγηθεί στην αυτοτελή οργάνωση της εργατικής-λα¬ϊκής αντίστασης και να συνδεθεί η αντίσταση με την πάλη για ολοκληρωτι¬κή ήττα της αστικής τάξης…» (Θ.60)
«Η επαναστατική αλλαγή στην Ελλάδα θα είναι σοσιαλιστική». (Θ.73)
Ακολουθούν οι Θέσεις 75 – 100 που περιλαμβάνουν μια αναλυτική περιγραφή της επανάστασης και του σοσιαλισμού σύμφωνα με την ΚΕ του ΚΚΕ.

.
Ετικέτες ,

Über alles στο λιμάνι.

Πώς γίνεται μια χώρα που διαθέτει δύο μικρές εξόδους στη θάλασσα, εν προκειμένω η Γερμανία, με μία εξ αυτών, το Αμβούργο, να αποτελεί έναν από τα μεγαλύτερα σε κίνηση εμπορευματοκιβωτίων λιμάνια και να κατέχει ηγετική θέση στον παγκόσμιο στόλο;
Γίνεται, αν το δούμε ιστορικά και γίνεται να διατηρείται αυτή η πρωτοκαθεδρία, αν δούμε το ζήτημα με βάση τα σημερινά οικονομικοπολιτικά δεδομένα.
Το Αμβούργο, το μεγαλύτερο γερμανικό λιμάνι, αποτελεί σημαντικό σταυροδρόμι του ευρωπαϊκού εμπορίου από τα χρόνια της Χανσεατικής Ένωσης το 13ο αιώνα, πολύ πριν δηλαδή ενοποιηθεί εθνικά η Γερμανία, και πρωτοστάτησε στο βορειοευρωπαϊκό εμπόριο για διακόσια και πάνω χρόνια. Ενώ το εμπορικό επιμελητήριο της πόλης μετρά ιστορία 345 ετών (!).
Σήμερα διακινούνται από εκεί πάνω από 1 εκ. τόνοι αγαθών σε ξένες αγορές, ενώ το κρατίδιο στο οποίο ανήκει είναι το πλουσιότερο από τα 16 ομόσπονδα κρατίδια της χώρας, διπλάσιο από το μέσο όρο των κρατών της ΕΕ στην κλίμακα του πλούτου. Το πώς διατηρείται αυτή η πρωτοκαθεδρία εξηγείται σήμερα μέσα από την αντιπαράθεση του «μπλοκ του Αμβούργου» απέναντι σε μία άλλη ιστορική κάστα του παγκόσμιου εφοπλιστικού κεφαλαίου με επίσης ιστορικές ρίζες στην πειρατεία και στο παροικιακό φαινόμενο: τους Έλληνες εφοπλιστές, που φυσικά από την άποψη της δυναμικότητας του στόλου της βρίσκεται μόνη στην κορυφή (σχεδόν διπλάσιος αριθμός πλοίων). Όμως έχουν περάσει πολλά χρόνια από την εποχή της χανσεατικής ένωσης και το «μπλοκ του Αμβούργου» έχει μια βασική διαφορά από τους Έλληνες εφοπλιστές στη σημερινή τους διαμόρφωση ως αστικές κάστες. Από τους 700 π.χ. πλοιοκτήτες στην Ελλάδα οι 600 επενδύουν δικά τους χρήματα στο στόλο και μόλις οι 100 έχουν αμιγώς ξένα κεφάλαια, ενώ το management περίπου ταυτίζεται με την ιδιοκτησία. Σε αντίθεση, το «μπλοκ του Αμβούργου» είναι σε μεγάλο βαθμό δημιούργημα χρηματιστηριακό: από τους 400 πλοιοκτήτες οι 370 διαχειρίζονται ξένα λεφτά. Αυτή η τεράστια χρηματιστηριακή φούσκα που δημιουργήθηκε με την άμεση στήριξη του γερμανικού τραπεζιτικού συστήματος μέσα από το σύστημα των KG funds κατέστρεψε εκατοντάδες χιλιάδες αποταμιευτές που …ναυάγησαν μέσα στην μεγάλη φουρτούνα που προέκυψε μετά το 2008. Το σύστημα των KG funds δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει μέσα σε αυτή τη φουρτούνα επαρκή ρευστότητα και εισροή κεφαλαίων από Γερμανούς επενδυτές, οι τράπεζες έμειναν εκτεθειμένες (οφειλόμενα δάνεια 98 δις ευρώ μόνο προς τις δέκα μεγαλύτερες γερμανικές τράπεζες) και ένα μεγάλο μέρος του στόλου των container ships βρίσκεται σήμερα παροπλισμένο και αγκυροβολημένο λόγω υπερπροσφοράς πλοίων.
Στριμωγμένο «το μπλοκ του Αμβούργου» στράφηκε προς τους βάσιμους ανταγωνιστές του διεκδικώντας το κομμάτι από την μειωμένη -λόγω της κρίσης- παγκόσμια πίτα. Έτσι με μοχλό την γερμανική κυβέρνηση, η Επιτροπή Ανταγωνισμού της ΕΕ από το καλοκαίρι ζήτησε εξηγήσεις από την ελληνική κυβέρνηση για τις φοροαπαλλαγές που απολαμβάνει το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο, αξιοποιώντας φυσικά και το κλίμα που έχει δημιουργηθεί με τα απανωτά μνημόνια. Βέβαια το γερμανικό εφοπλιστικό κεφάλαιο απολαμβάνει τεράστιες φοροαπαλλαγές και προστασία. Είναι χαρακτηριστικό ότι Έλληνες εφοπλιστές που απευθύνθηκαν σε γερμανικές τράπεζες προκειμένου να εξαγοράσουν δάνεια από τα παροπλισμένη πλοία βρήκαν τις πόρτες κλειστές (σιγά μην τους άφηναν!).
Δύο σημαντικά ζητήματα αναδεικνύονται από αυτή την αντιπαράθεση. Το ένα είναι η τεράστια έκθεση των γερμανικών τραπεζών σε επισφαλή εσωτερικό δανεισμό. Διακρατούν χαρτοφυλάκιο ναυτιλιακών δανείων υπερδιπλάσιο της έκθεσης τους στα ομόλογα της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας αθροιστικά! Φυσικά το ζήτημα το αξιοποίησαν οι… άσπονδοι υπερατλαντικοί σύμμαχοι και οι New York Times, οι οποίοι με εκτενέστατο άρθρο τους στις αρχές του Δεκέμβρη στηλίτευσαν τους «τιμητές της δημοσιονομικής ορθότητας» για τις ζημιές «δεκάδων δις δολαρίων επισφαλών δανείων» και «τις γερμανικές τράπεζες και τους πολιτικούς που πρέπει να λογοδοτήσουν». Η Moody’s εκτιμά ότι τα δάνεια των δέκα μεγαλύτερων γερμανικών τραπεζών ισοδυναμούν με το 60% των εποπτικών τους κεφαλαίων, ενώ η μεγαλύτερη χρηματοδότρια τράπεζα της ναυτιλίας παγκοσμίως προειδοποίησε ότι θα χρησιμοποιήσει πρόσθετη κρατική βοήθεια ύψους 1,3 δις ευρώ.
Το δεύτερο ζήτημα αφορά τι θα κάνουν οι Έλληνες εφοπλιστές αν η «υπερήφανη» κυβέρνησή τους υποκύψει για άλλη μια φορά στις απαιτήσεις των προστατών και καταργήσει ή ψαλιδίσει το φορολογικό καθεστώς που διέπει τις σχέσεις του κράτους με τους εφοπλιστές. Ας σημειωθεί πως μέχρι τώρα τα μνημόνια είχαν αφήσει άθικτο το εφοπλιστικό κεφάλαιο και την ναυτιλιακή οικονομία. Είναι σίγουρο πως με τον γνωστό κοσμοπολίτικο «πατριωτισμό» τους οι εφοπλιστές θα βρουν σημαίες ευκαιρίας και θα αναχωρήσουν. Έτσι και αλλιώς τον βασικό όγκο των οικονομικών τους δραστηριοτήτων τον έχουν στον εξωτερικό. Οι επιπτώσεις μιας τέτοιας εξέλιξης έχουν δύο πλευρές. Η μια είναι στο επίπεδο του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας, στην αύξηση της ανεργίας στον ήδη χτυπημένο κλάδο της ναυτοσύνης κ.λπ. Όμως οι Έλληνες εφοπλιστές εξακολουθούσαν επίσης να κρατούν προ και μετά μνημονίου μακριά από την χώρα τον παραγόμενο πλούτο. Ας σημειωθεί εδώ πως ο Στουρνάρας ως υφυπουργός Ανάπτυξης τον Ιούνιο, αξιοποιώντας μελέτη του ΙΟΒΕ του οποίου προήδρευε πριν υπουργοποιηθεί, είχε κάνει πρόταση για προσέλκυση των δραστηριοτήτων τους στα ελληνικά λιμάνια και στον ναυτικοεπισκευαστικό και κατασκευαστικό τομέα που θα μπορούσε να δημιουργήσει εγχώρια προστιθέμενη αξία 26 δις ευρώ. Τώρα;

Ετικέτες ,

Μηχανισμοί και εκρήξεις κατσαρόλας

Οι επαναλαμβανόμενες την τελευταία περίοδο τρομοκρατικές ενέργειες σίγουρα ανησυχούν κάθε λαϊκό άνθρωπο για το πού αποσκοπούν αλλά και για το ποιες θά 'ναι οι συνέπειες. Σε μια χρονική στιγμή όπου η υποχώρηση των λαϊκών και κοινωνικών αγώνων αναδεικνύει τα δομικά και πολιτικά προβλήματα του συνόλου των κοινωνικών και πολιτικών εταίρων που βρέθηκαν για μια ολάκερη διετία στους ίδιους ή, έστω, παράλληλους δρόμους της κοινωνικής χειραφέτησης, ήταν... αναμενόμενη η επανεμφάνιση των τρομοκρατικών χτυπημάτων με όποια αιτιολόγηση κι αν επιχειρούνται αυτές ("αφύπνιση" ή τρομοκράτηση μαζών).
Τα πρόσφατα χτυπήματα (πυροβολισμοί σε γραφεία ΝΔ, κατσαρόλα-βόμβα στο Mall) μπορεί να αποτελούν συνέχεια (ή όχι) παλαιότερων ή και παράλληλων χτυπημάτων με γκαζάκια, αποτελούν όμως κλιμάκωση την εξέλιξη της οποίας αγνοούμε. Ξεφεύγουν από τις συμμορίτικες επιθέσεις στις μαζικές εργατικές απεργίες (χτύπημα τραπεζών, κάψιμο κτιρίων (Marfin, Costa Boda κ.λπ.) και στοχοποιούν χώρους όπου παρευρίσκονται λαϊκοί άνθρωποι (μετρό στις 12/2/12, Mall) θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή τους. Αποκτούν στοιχεία φασιστικών χτυπημάτων (πέσιμο με Ι.Χ. σε μετανάστες, βόμβες σε σινεμά, εμπρησμοί σπιτιών μεταναστών) και γι' αυτό δημιουργούν αποστροφή στην πλειοψηφία των λαϊκών μαζών μιας και ο "πολιτικός" στόχος γίνεται δυσδιάκριτος. Για άλλη μια φορά επιχειρείται η μετατόπιση της ταξικής σύγκρουσης από το πεδίο της ταξικής πάλης στο επίπεδο καταδρομικών χτυπημάτων ή στο πεδίο του παρακράτους .
Αν υποθέσουμε ότι πρόκειται για ομάδες που αυτοαποκαλούνται "επαναστατικές" και όχι για προβοκατόρικες δράσεις υπηρεσιών, τότε τα πολιτικά δεδομένα είναι εξόχως αποκαρδιωτικά.
Η ανυπαρξία πολιτικής σκέψης και ανάλυσης δεν επιτρέπει σ' αυτούς τους χώρους να κατανοήσουν τις εξελίξεις με κριτήριο τα λαϊκά συμφέροντα αλλά, αντιθέτως, επιλέγουν -ιδιαίτερα σήμερα που ο χώρος αυτός βάλλεται εντατικά από την κρατική καταστολή- να λειτουργούν αταβιστικά και ατομικά, όπως έμαθαν όλο αυτό το διάστημα, να σνομπάρουν τις λαϊκές μάζες. Συμπεριφέρονται σπασμωδικά υποκύπτοντας στην τακτική έντασης της τρομοκρατίας που επέλεξε η κυβέρνηση να ακολουθήσει. Βρίσκονται σε πλήρες αδιέξοδο, όπως βρέθηκαν πριν κάποια χρόνια άλλοι.
Η απογείωση αυτών των χώρων αλλά και ρεφορμιστικών ή εκ του εξωκοινοβουλίου, που θεώρησαν ότι με κάποιες μολότοφ ή με μούντζες και ελικόπτερα θα τέλειωναν με αυτή τη λαίλαπα που σαρώνει το λαό και την εργατική τάξη, η αγκίστρωση σε ένα συριζαίικο κυβερνητισμό και η διακήρυξη αυταπατών για αριστερές κυβερνήσεις ή νησίδες οικονομικοκοινωνικής απελευθέρωσης καταλήγουν σήμερα σε μια ανώμαλη προσγείωση στα χωράφια της σκληρής ταξικής πραγματικότητας. Μια ανώμαλη προσγείωση, όπου η σημερινή φάση μεταφράζεται σαν επιστροφή του λαού στους καναπέδες ή σαν έλλειψη διαχειριστικού προτάγματος. Αδυνατούν να αντιληφθούν ότι οι μάζες έχοντας κατανοήσει το απέλπιδο μιας γρήγορης και "ανώδυνης" λύσης, έχοντας ξεφύγει από την απλή έκφραση θυμού, αντιλαμβάνονται τον μακροχρόνιο και επώδυνο σκληρό αγώνα που πρέπει να διεξάγουν, συνειδητοποιώντας παράλληλα τη βαρύτητα της ανυπαρξίας μιας κομμουνιστικής μαχόμενης αριστεράς. Βλέπουν τη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, πείθονται ότι η επίθεση δεν έχει τελειωμό κι ότι μόνος τρόπος για την επιβολή της εκ μέρους του συστήματος είναι η ωμή τρομοκρατία και καταστολή κάθε κινητοποίησης, κάθε εστίας αντίστασης και κάθε κοινωνικού χώρου που προσπαθεί -λαθεμένα ή σωστά- να οικοδομήσει στοιχεία λαϊκής οργάνωσης. Σήμερα λοιπόν, οι λαικές μάζες βρίσκονται σε φάση να αξιολογήσουν τα έως τώρα βήματά τους και να αναζητήσουν νέους τρόπους αντίστασης και οργάνωσης.
Απέναντι σ' αυτή την πραγματικότητα η επίσημη συνδικαλιστική και ρεφορμιστική ηγεσία συνεχίζει να προτείνει κόλπα (λευκές απεργίας, καταλήψεις χωρίς συμμετοχή εργαζομένων κ.λπ.) ενώ κι ο όποιος μικροαστισμός συνεχίζει να κυριαρχεί, είναι αμφίβολο πόσο "δικαιολογεί" την έκφραση της άρνησης αυτής της σκληρής πραγματικότητας με εκδηλώσεις τύπου Ρομπέν των δασών, και εμπρησμούς γραφείων κυβερνητικών παραγόντων.
Πόσο εντάσσονται σε μια τέτοια ερμηνεία τα τελευταία κρούσματα τρομοκρατίας; Μάλλον δύσκολα θα πείσει κάποιος το λαό ότι προέχει να αναδειχτεί ο πολεοδομικός βιασμός του λεκανοπέδιου από επώνυμα κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα και μάλιστα αυτό να γίνει με ενδεχόμενα θύματα. Γιατί χτυπήματα σε χώρους όπου κυκλοφορεί κόσμος είναι σίγουρο ότι θα έχουν θύματα. Εκτός κι αν πρόκειται για πολύ, μα πάρα πολύ, "αφελείς" τύπους που δεν κατάλαβαν γιατί ο Ξηρός και η παρέα του βρίσκονται σήμερα εκεί που βρίσκονται ούτε τί σημαίνει για έναν που αυτοαποκαλείται επαναστάτης ο θάνατος του Αξαρλιάν.
Επειδή δεν συγκαταλεγόμαστε στους ευπειθείς που καταπίνουν αμάσητο... το περιεχόμενο της κατσαρόλας, εξακολουθούμε να έχουμε άλλα κριτήρια ερμηνείας. Ποιον, λοιπόν, ωφελεί στη σημερινή φάση, όπου οι λαϊκές μάζες οδηγούνται από ήττα σε ήττα και η αβεβαιότητα για το αν θα τα καταφέρουν να επιβιώσουν μετράει ήδη θύματα, μια βομβιστική επίθεση σε μαζικό χώρο; Θεωρούμε ότι το κλίμα φασιστικοποίησης που επιβάλλουν οι ιμπεριαλιστές και η κυβέρνησή τους επιδεινώνει την απογοήτευση και δυσκολεύει τη χειραφέτηση των μαζών. Ο μόνος, λοιπόν, κερδισμένος από τη σημερινή εκμετάλλευση της "θεωρίας των άκρων" είναι σίγουρα το κεφάλαιο και η κυβέρνησή του. Οι δηλώσεις Δένδια για τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και η ταύτιση των συνεχιζόμενων -παρά τις δικαστικές απαγορεύσεις- απεργιών, των καταλήψεων και των βομβιστικών επιθέσεων ως ανομίες που θα παταχθούν, είναι αποκαλυπτικές.
Όποιος θεωρεί ότι αφυπνίζοται συνειδήσεις με τέτοιες ενέργειες μόνο πολιτικοποιημένος δεν λέγεται. Συμβάλλει στη δημιουργία όρων για περαιτέρω καταπάτηση δημοκρατικών δικαιωμάτων. Δεν αντιλαμβάνεται ή, πιο σωστά, συναινεί στην παραπέρα ανάπτυξη μιας κατασταλτικής πολιτικής που στοχεύει στην εξουδετέρωση κομματιών νεολαίας διαχρονικά πρωτοπόρων στη διαμόρφωση αντιστάσεων (νέοι εργαζόμενοι, φοιτητές) και σταθερά και ξεκάθαρα, για όποιον βλέπει πέρα από τη μύτη του, έχει ως άμεση και κύρια συνέπεια το τσάκισμα όποιων εργατικών κινητοποιήσεων αναδύονται, ώστε να εμπεδωθεί μια λογική παραίτησης και τρόμου. Αποπροσανατολίζει και καθυστερεί την εμφάνιση ενός πιο μαχητικού και ριζοσπαστικού κινήματος αντίστασης.
Μετατρέπει μια ταξική σύγκρουση σε αντιπαράθεση με έναν κεφαλαιοκράτη, ή το πολιτικό τους μόρφωμα ή ένα εκτελεστικό του όργανο, σαμποτάροντας την προσπάθεια να οικοδομήσουν οι μάζες τις δικές τους συγκροτήσεις που θα συγκρουστούν μαζικά με το σύστημα και την πολιτική του. Με την τάξη που κυριαρχεί.
Το χειρότερο όμως είναι ότι δεν αντιλαμβάνονται ότι καταπατούν μια βασική αρχή της πολιτικής δράσης, που έχει οδυνηρές συνέπειες όταν γίνεται. Το γεγονός, δηλαδή, ότι όποια "πρωτοβουλία" ή δράση αναλαμβάνει ένας πολιτικός χώρος θα πρέπει να διασφαλίζει ότι μπορεί να τη στηρίξει και να μην επιτρέψει να μετατραπεί σε όπλο του αντιπάλου. Και εδώ τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, με δεδομένες τις προθέσεις της κυβέρνησης, με δεδομένο το ρόλο των ΜΜΕ, οι όποιες τρομοκρατικές δράσεις ενισχύουν το οπλοστάσιο του αντιπάλου. Σε ένα γήπεδο όπου κυριαρχεί ο αντίπαλος είναι σίγουρο ότι μπορεί να μετατρέπει τη δική σου πρακτική -που δεν διαθέτει καμιά λαϊκή στήριξη- σε ευνοϊκό πεδίο ανάπτυξης της αντιλαϊκής του πολιτικής. Η ένοπλη δράση είναι παραπάνω από βέβαιο ότι σήμερα ενισχύει αυτή την πολιτική. Γιατί, λοιπόν, αυτά τα απλά πράγματα, που τα κατανοεί κάθε λαϊκός άνθρωπος, δεν τα αντιλαμβάνεται αυτός ο χώρος; Γιατί δεν παραδειγματίζεται από τις πρόσφατες επιθέσεις στις καταλήψεις και τις μαζικές συλλήψεις που ακολούθησαν, από την αδυναμία του να κινητοποίηση ένα ευρύτερο πολιτικό και κοινωνικό φάσμα για να υπερασπιστεί τους ελευθεριακούς του χώρους;
Τελικά πόσο φανερό είναι για τους εργαζόμενους, για τη νεολαία που ασφυκτιά στη σημερινή βαρβαρότητα αν το χτύπημα το έκανε κρατικός υπάλληλος, παρακρατικός ή αυτοαποκαλούμενος αντικρατιστής; Μάλλον καθόλου. Κι απ' ό,τι δείχνει η συστηματική επίθεση που εξελίσεται εδώ και καιρό από τον κάθε Δένδια ή Χρυσοχοίδη παλαιότερα επιβεβαιώνει την "εκτίμησή" του ότι παίζονται σκοτεινά παιχνίδια στη πλάτη του. Αν δεν το έκανε ο ίδιος ο συστημικός μηχανισμός, είναι σίγουρο ότι το περίμενε ανυπόμονα. Ώστε να προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερη ανασφάλεια και τρομοκρατία στις λαϊκές μάζες μπροστά στην κοινωνική έκρηξη που ο ίδιος και οι αναλυτές του περιμένουν. Θείο δώρο ή σχεδιασμένο, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ετοιμάζεται συνολική επίθεση σε εργατικές και λαϊκές αντιστάσεις και κάποιοι συνδράμουν. Ανεγκέφαλοι ή προβοκάτορες, θα το δείξει η πορεία. Η προβοκάτσια όμως στήθηκε.

ΥΓ:  Οταν γράφτηκε αυτό το κείμενο, δεν γνωρίζαμε ποιοι θα αναλάμβαναν την ευθύνη της έκρηξης στο Mall. Πάνω στη σελιδοποίηση, ενημερωθήκαμε ότι η ομάδα που έδρασε αυτοαποκαλείται "Υποκινητές κοινωνικών εκρήξεων". Δεν ξέραμε ότι μας χρειάζονταν υποκινητές για να αντισταθούμε, κινηματικοί πατεράδες δηλαδή, αν και υπαινισσόμασταν στο άρθρο για "αφελείς" που θεωρούν ότι έτσι θα ...διεγείρουν τους εργαζόμενους. Καθοδήγηση και μάλιστα από αντίπαλους της "σταλινικής μονολιθικότητας", όπως γράφουν, δεν το αντέχουμε. Τώρα όμως με την υπογραφή, ανησυχούμε ακόμη περισσότερο όχι για το αν κρύβονται αφελείς αλλά για ακόμη χειρότερες εκτιμήσεις. Η παιδαριώδης ερμηνεία της επιλογής του στόχου, όπως και η ανάγκη τους να απολογηθούν για τους κινδύνους της έκρηξης σε χώρο μαζικό, καθώς και η εκτίμησή τους ότι "και αντίστοιχα παρά τις βραχυπρόθεσμες αρνητικές συνέπειες μιας αντάρτικης επίθεσης, μακροπρόθεμσ είναι φόβητρο για την καταστολή" μας βάζουν σε σκέψεις αν όντως πρόκειται για τόσο φελούς ή για προβοκάτορες. Ιδιαιτέρως δε η άκρως πολιτική ...αντάρτικη θέση ότι "η επιλογή του αγώνα με κείνο ή το άλλο μέσο δεν αποτελεί μόνο μια επιλογή στρατηγικού χαρακτήρα... αλλά συνιστά σίγουρα και μια επιλογή στη βάση της επιθυμίας και της ατομικής ικανοποίησης" μας καταπλήσσει για την ωμότητα του συντάκτη και παραπέμπει σε γραφιά κρατικών υπηρεσιών.

Ετικέτες ,

Η αθώωση των αστυνομικών που ξυλοκόπησαν άγρια, τον Αυγουστίνο Δημητρίου, ενδεικτική της διαδικασίας φασιστικοποίησης

Πριν από 6 και πλέον χρόνια, στις 17 Νοέμβρη του 2006, ο 23χρονος, τότε, Κύπριος σπουδαστής του Τμήματος Οικονομικών των Ι.Ε.Κ., Αυγουστίνος Δημητρίου, ξυλοκοπείται άγρια από… οκτώ αστυνομικούς, στην περιοχή της Πλατείας Συντριβανίου, στη Θεσσαλονίκη, όπου έκανε μια βόλτα. Το πολλοστό αυτό περιστατικό, άγριας αστυνομικής βίας, ενάντια σε πολίτη -ειδικά νεολαίο- ξεκίνησε όταν, σ΄ ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, ύστερα απ’ τη λήξη της πορείας, για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, και πολλή ώρα, ύστερα από κάποια περιορισμένα επεισόδια, σε διαφορετικό σημείο (Πλατεία Χημείου), ένας αστυνομικός με πολιτικά πλησίασε το Δημητρίου, κι άρχισε να τον χτυπά, μαζί με δύο άλλους, που εμφανίστηκαν στη συνέχεια, και κάλυπταν τα πρόσωπα τους, με μάσκες. Μη γνωρίζοντας ότι ήταν αστυνομικοί, άρχισε να ζητά βοήθεια, απ’ τους ένστολους αστυνομικούς που εμφανίστηκαν, στη συνέχεια, οι οποίοι… του πέρασαν χειροπέδες και συνέχισαν την κακοποίησή του. Παρόν βρίσκονταν κι ο διευθυντής Κρατικής Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, Παππάς, αλλά βρέθηκαν και ως μάρτυρες κάποιοι καθηγητές του Α.Π.Θ. που ζητούσαν εξηγήσεις, κι απωθήθηκαν απ΄ τους ένστολους. Στη συνέχεια, ο Αυγουστίνος μεταφέρθηκε αιμόφυρτος στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση, όπου τον κράτησαν μέχρι τα χαράματα, και του φόρτωσαν κατασκευασμένες κατηγορίες («διατάραξη κοινής ειρήνης», «αντίσταση», «φθορά ξένης ιδιοκτησίας», «επικίνδυνη σωματική βλάβη»), για να διακομισθεί το πρωί, στο Νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς».
Παρά το γεγονός ότι ο άγριος ξυλοδαρμός του καταγράφηκε σε ερασιτεχνικό βίντεο και κυκλοφόρησε στα Μ.Μ.Ε., η κυβερνητική κάλυψη ήταν άμεση. Ο τότε υπουργός  Δημόσιας Τάξης, Βύρων Πολύδωρας, δήλωνε για την εφαρμογή των μέτρων της αστυνομίας, ενόψει της επετείου του Πολυτεχνείου: «Είδα επαγγελματισμό, μεθοδικότητα, σχέδιο και εφαρμογή του, ψυχραιμία και αυτοματισμό στη δράση που είχαν ως επακόλουθο την επιτυχία». Ενώ, «περιορισμένης έκτασης και τοπικού ενδιαφέροντος» χαρακτήρισε την επόμενη ημέρα τα «επεισόδια» (προφανώς και τον ξυλοδαρμό), ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ., Δημοσχάκης. Το γελοίο επίσης, ψέμα της Γ.Α.Δ.Θ., σε σχετική ανακοίνωσή της, δύο ημέρες μετά, πως τα τραύματα που έφερε ο αιμόφυρτος Αυγουστίνος, οφείλονταν σε πτώση του, σε σταθμευμένο μοτοποδήλατο και μετά σε μια… ζαρντινιέρα, φανέρωνε, και την προσπάθεια «κουκουλώματος» και υποβάθμισης του γεγονότος. Κι ενώ οι οκτώ αστυνομικοί καταδικάζονταν πρωτόδικα το Δεκέμβρη του 2008, σε ποινές «θωπείας», από 15 έως 39 μήνες φυλάκιση, με αναστολή, ο Αυγουστίνος, ο οποίος απ’ το σοκ που υπέστη, απ΄ τη βία που του ασκήθηκε, κατέφυγε σε ψυχολογική υποστήριξη κι εγκατέλειψε τη Θεσσαλονίκη, την Ελλάδα και τις σπουδές του, αθωώνονταν τον περασμένο Οκτώβρη, για όλες τις κατηγορίες, που του είχαν αποδοθεί. Για να φτάσουμε -στη σημερινή φάση, η οποία, απαιτεί την αναβάθμιση της κρατικής βίας και τρομοκρατίας- στην απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης (16/1), που… ανατρέπει την πρωτόδικη απόφαση, και αθωώνει τους έξι, απ΄ τους οκτώ αστυνομικούς, και καταδικάζει τους άλλους δύο, σε ποινές 2,5 χρόνων, με τριετή αναστολή…
Η αθώωση των αστυνομικών που ξυλοκόπησαν τον Αυγουστίνο Δημητρίου, έχει σαφές πολιτικό νόημα, μέσα στη διαδικασία φασιστικοποίησης, που έχει ανοίξει. Πέρα απ΄ το γενικότερο μήνυμα τρομοκράτησης που στέλνεται, προς το λαό, ότι οι δυνάμεις καταστολής του συστήματος έχουν και με τη «βούλα» της αστικής δικαιοσύνης το «ελεύθερο» ν’ ασκούν την αντιλαϊκή τους βία σε όποιον αυτοί κρίνουν (αθώο ή «ένοχο»), δίνεται το «πράσινο φως» στους πραιτοριανούς του συστήματος ν’ αντιμετωπίζουν με ωμή βία και τρομοκρατία ανθρώπους του λαού, χωρίς κόστος, χωρίς τον κίνδυνο να… «καούν», και παραμένοντας ατιμώρητοι (ούτε έστω και για τα προσχήματα). Άλλωστε, όπως αναφέρει κι ο Άδωνης Γεωργιάδης σ’ ένα ειλικρινέστατο, από μεριάς του συστήματος που υπηρετεί, σχόλιό του, «η αστυνομική βία, είναι και η μόνη νόμιμη»! Η δράση αυτή των μηχανισμών καταστολής απαιτείται απ’ την πολιτική της φασιστικοποίησης την ίδια στιγμή που μετανάστες δολοφονούνται στο δρόμο, στέκια ενοχοποιούνται με λογικές «ιδιώνυμου», δυνάμεις των ΜΑΤ βρίσκονται σε μικρές ή μεγάλες διαδηλώσεις, σε απεργιακές κινητοποιήσεις εργαζομένων ή απέναντι σε νεολαίους, φοιτητές ή αγωνιζόμενους κατοίκους.  Γιατί το σύστημα της εκμετάλλευσης και καταπίεσης χρειάζεται ολοένα και περισσότερο τους μηχανισμούς αυτούς και τις «μεθόδους τους», μέσα σε συνθήκες οξυμένης κρίσης και άγριας, κλιμακούμενης επίθεσης απέναντι στο λαό.

Ετικέτες ,

2 Φεβ 2013

70 χρόνια
Η νίκη στο Στάλινγκραντ, αρχή της συντριβής του ναζισμού

Στα μέσα του 1942, ένα μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής ηπείρου βρίσκεται υπό την κατοχή των ναζιστικών στρατευμάτων. Ένα χρόνο πριν, τον Ιούνη του 1941, είχε ξεκινήσει η επίθεση της Γερμανίας στη Σοβιετική Ενωση (ΣΕ). Παρά την αντίσταση των Σοβιετικών, η Γερμανία μέσα σε λίγες βδομάδες θα καταλάβει 1 εκατομμύριο τετρ. χλμ. σοβιετικού εδάφους, φτάνοντας μέχρι το Λένινγκραντ και τη Μόσχα.
Σχεδόν αμέσως με την επίθεση των ναζί στην πρώτη σοσιαλιστική χώρα, η σοβιετική ηγεσία ζητά από τους Δυτικούς το άνοιγμα του δεύτερου μετώπου απέναντι στη Γερμανία, κάτι που αρνούνται επίμονα οι Δυτικοί. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του Τρούμαν για τη στάση των ΗΠΑ: «Αν δούμε ότι η Γερμανία κερδίζει τον πόλεμο οφείλουμε να βοηθήσουμε τη Ρωσία. Κι αν τον κερδίζει η Ρωσία οφείλουμε να βοηθήσουμε τη Γερμανία και με τον τρόπο αυτό ας τους αφήσουμε να σκοτώσουν όσο μπορούν περισσότερους… (Τάιμς της Νέας Υόρκης, 24 Ιουλίου 1941. Το απόσπασμα είναι παρμένο από το βιβλίο του Ντ. Χόροβιτς «Από τη Γιάλτα στο Βιετνάμ», σελ. 87)

Η άμυνα του Στάλινγκραντ
Το Νοέμβρη του 1941 θα σημειωθεί η πρώτη μεγάλη νίκη των Σοβιετικών κατά των Γερμανών, 25 χιλιόμετρα έξω απ’ τη Μόσχα. Αυτό ήταν και η αιτία αλλαγής κατεύθυνσης της γερμανικής επίθεσης (νότια) προς την Κριμαία και τον Καύκασο για να βρουν διέξοδο προς την ανατολή. Στόχος τους, σύμφωνα με την περίφημη διαταγή Νο 41 ήταν η συντριβή των Σοβιετικών, η κατάληψη των πετρελαιοφόρων περιοχών του Καυκάσου αλλά και η βιομηχανική περιοχή του Ντον και του Βόλγα. Βέβαια μια νίκη των Γερμανών θα είχε συνέπειες για τις γενικότερες συμμαχίες και θα ήταν καθοριστική για την έκβαση του πολέμου. Η Τουρκία για παράδειγμα δεν θα είχε ενδοιασμούς να συμμαχήσει με τη Γερμανία αλλά και η Ιαπωνία θα επιχειρούσε αμέσως στην ανατολή εναντίον της ΣΕ. Ο δρόμος προς τις περιοχές της ανατολής θα ήταν πλέον ανοιχτός για τις δυνάμεις του Άξονα και η κυριαρχία των ναζί σε Ευρώπη και Ασία θα ήταν σίγουρη. Τέλος οι μεγάλες πλουτοπαραγωγικές πηγές της περιοχής του Καυκάσου θα τροφοδοτούσαν την πολεμική μηχανή του Χίτλερ και θα του έδιναν τη δυνατότητα να στρέψει τις δυνάμεις του και προς τα δυτικά με στόχο την παγκόσμια κυριαρχία.
Ετσι στα 1942, στο βορρά, το Λένινγκραντ βρίσκεται υπό πολιορκία και στο νότο, τα ναζιστικά στρατεύματα αφού ανακόπηκαν στην περιοχή του Βορονέζ, επιτίθενται νοτιότερα, στο Στάλινγκραντ. Στα μέσα του Ιούλη βρίσκονται έξω από την πόλη και ο Κόκκινος Στρατός μαζί με χιλιάδες πολιτών ξεκινά την υπεράσπισή της.
Η σημασία της πόλης του Βόλγα ήταν τεράστια. Ακόμα και στην περίπτωση που απέφευγαν την κατάληψή της οι Γερμανοί δεν μπορούσαν να προχωρήσουν προς τον Καύκασο με σιγουριά γιατί πάντα υπήρχε ο κίνδυνος έναρξης επιθέσεων στα νώτα τους από τα σοβιετικά στρατεύματα της πόλης.
Είναι περιττό να αναφερθούμε στο συσχετισμό δύναμης που ήταν συντριπτικός υπέρ των Γερμανών στην αρχή της επίθεσης. Είχαν καταλάβει σχεδόν όλη την Ευρώπη, είχαν χιλιάδες παραγωγικές εγκαταστάσεις και εργάτες από τις κατεχόμενες περιοχές που δούλευαν για τη στρατιωτική τους μηχανή και έναν τεράστιο στρατό σχεδόν 200 μεραρχιών (γερμανικών ή των συμμάχων τους) που έριξαν πάνω στη ΣΕ.
Σε όλη της διάρκεια του καλοκαιριού και του φθινοπώρου του 1942 οι Σοβιετικοί αμύνονται. Μάλιστα προς το τέλος του Αυγούστου θα γίνει μια σφοδρή αεροπορική επίθεση στην πόλη από εκατοντάδες γερμανικά αεροπλάνα που θα σκοτώσουν 40.000 Σοβιετικούς στρατιώτες και πολίτες. Όλη σχεδόν η πόλη μετατρέπεται σε ερείπια. Από το Σεπτέμβρη και μετά οι Γερμανοί εισέρχονται μέσα στην πόλη όπου και πλέον γίνονται σφοδρές μάχες σώμα με σώμα, από κτίριο σε κτίριο, με συνεχείς καταλήψεις και ανακαταλήψεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι το καθημερινό προχώρημα ή υποχώρηση του μετώπου ήταν μόλις λίγα μέτρα. Ο λόφος Μαμάγιεφ άλλαξε χέρια οκτώ φορές και ο σιδηροδρομικός σταθμός δεκαπέντε.
Παρά το γεγονός ότι ένας ολόκληρος λαός πλήρωνε καθημερινά βαρύ φόρο αίματος στην προσπάθειά του να ανακόψει τις φασιστικές ορδές του Γ’ Ράιχ, οι Δυτικές δυνάμεις (Μ. Βρετανία, ΗΠΑ) αρνήθηκαν να ανοίξουν το δεύτερο μέτωπο που ζητούσε επίμονα η ΣΕ και θα λειτουργούσε καταλυτικά στην έκβαση του πολέμου. Το μόνο που έκαναν οι Δυτικοί ήταν άνοιγμα μετώπου στην …Αφρική, αρκετά μακριά από το επίκεντρο των μαχών. Μάλιστα ο ίδιος ο Τσόρτσιλ παραδέχεται ότι οι Δυτικοί «αψιμαχούσαν» με 6 μόνο γερμανικές μεραρχίες την ίδια στιγμή που οι Σοβιετικοί αντιμετώπιζαν τουλάχιστον 180.

Η επίθεση των Σοβιετικών
Τότε ήταν που ο Στάλιν μαζί με τους στρατηγούς τού Στάλινγκραντ, Ζούκοφ και Βασιλιέφσκι σχεδιάζουν την επιχείρηση «Ουράν». Στόχος είναι η αντεπίθεση του Κόκκινου Στρατού και η περικύκλωση των γερμανικών στρατευμάτων. «Το σχέδιο αυτό στηρίχθηκε σε μια τολμηρή ιδέα: …να κυκλωθεί και να εκμηδενιστεί το μεγάλο συγκρότημα των γερμανοφασιστικών στρατευμάτων στο χώρο ανάμεσα στο Βόλγα και στον Ντον και να δημιουργηθούν συνθήκες για να περάσουν οι σοβιετικές ένοπλες δυνάμεις σε γενική στρατηγική επίθεση…» («Παγκόσμια ιστορία», σελ. 290) «Μια σειρά πολιτικοί και στρατιωτικοί παράγοντες συνηγορούσαν για τη σκοπιμότητα να καταφερθεί το χτύπημα εδώ. Η αποφασιστική συντριβή του αντιπάλου στο νότο θα προκαλούσε την οριστική κατάρρευση των σχεδίων του που στηρίζονταν στην προέλαση των γερμανικών στρατευμάτων ως την Υπερκαυκασία και στην εμπλοκή της Τουρκίας στον πόλεμο εναντίον της ΣΕ. Αν πετυχαίνονταν μεγάλα στρατιωτικά αποτελέσματα στο νότο …θα παραμερίζονταν ο εχθρικός κίνδυνος για τις πετρελαιοπηγές της Υπερκαυκασίας και για τις γραμμές επικοινωνίας με τους συμμάχους μέσω του Ιράν και του Περσικού κόλπου» («Παγκόσμια ιστορία», σελ. 289-290). Το σχέδιο αρχίζει να υλοποιείται στα μέσα Νοέμβρη του 1942 οπότε και άρχισε η αντεπίθεση των Σοβιετικών.
Μέχρι τις αρχές Γενάρη του 1943 ο στόχος είχε επιτευχθεί. Σε ένα μέτωπο 50 χιλιομέτρων ο σοβιετικός στρατός θα καταφέρει να αποτρέψει τον ανεφοδιασμό των Γερμανών (ακόμα και από τον αέρα) και να κυκλώσει τα ναζιστικά στρατεύματα. Στις 8 Γενάρη του 1943 επιδίδεται τελεσίγραφο από τη μεριά των σοβιετικών για παράδοση, με εγγυήσεις για τη ζωή των στρατιωτών και των αξιωματικών και για ασφαλή επιστροφή στην πατρίδα τους μετά το τέλος του πολέμου ή όπου αλλού επιθυμούσαν.
Η γερμανική ηγεσία όμως θα απορρίψει το τελεσίγραφο, αν και ο στρατάρχης Πάουλους ζήτησε άδεια από το Χίτλερ για παράδοση. Η απάντηση των Σοβιετικών ήταν κεραυνοβόλα. Μέχρι τις 2 Φλεβάρη η «αήττητη» στρατιά του Πάουλους είχε συντριβεί. Μετά από μισό χρόνο ηρωικής αντίστασης, η μάχη του Στάλινγκραντ είχε κερδηθεί από τους υπερασπιστές της πατρίδας τους. Σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν πάνω από 250.000 Γερμανοί στρατιώτες. Από τη μεριά των Σοβιετικών το κόστος ήταν πολλαπλάσιο. Μισό εκατομμύριο στρατού και πολιτών έδωσαν τη ζωή τους στην άμυνα της πόλης.

Η σημασία της νίκης
Η νίκη στο Στάλινγκραντ άλλαξε ουσιαστικά τη ροή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Από τη στιγμή εκείνη και έπειτα ξεκινά μια τιτάνια αντεπίθεση του Κόκκινου Στρατού που μέσα από μια σειρά μάχες κατέληξε στη λήξη του πολέμου, τη συντριβή των ναζί και την απελευθέρωση των κατεχομένων περιοχών της Ευρώπης. Ταυτόχρονα τεράστια ήταν και η σημασία της και για τα παρτιζάνικα τμήματα που δρούσαν στις περιοχές αυτές ώστε να εκδιώξουν από τις πατρίδες τους κατακτητές (Ελλάδα, κ.α.). Αντίθετα στο στρατόπεδο του Άξονα η νίκη του Στάλινγκραντ και του Κουρσκ το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου επέφερε τη ρήξη. Η απόβαση των Δυτικών στην Ιταλία δεν αντιμετώπισε καμία αντίσταση με αποτέλεσμα τη γρήγορη συνθηκολόγηση της χώρας.
«Η ήττα του Στάλινγκραντ - γράφει ο Γερμανός αντιστράτηγος Βέστφαλ- προξένησε τη φρίκη τόσο στο γερμανικό λαό, όσο και στο στρατό τους. Ποτέ νωρίτερα, σ’ όλη την ιστορία της Γερμανίας, δεν υπήρξε περίπτωση τόσο φοβερής καταστροφής τέτοιου αριθμού στρατευμάτων» (Ζούκοφ, «Απομνημονεύματα» τ. 3, σελ 701). Ο ίδιος ο Ζούκοφ εκτιμούσε πως «Η νίκη των στρατευμάτων μας στο Στάλινγκραντ αποτέλεσε την αρχή της ριζικής καμπής του πολέμου υπέρ της ΕΣΣΔ και την αρχή του διωξίματος των εχθρικών στρατευμάτων από το έδαφός μας. Ηταν μια πολυπόθητη και χαρμόσυνη νίκη, όχι μόνο για τα στρατεύματα που πήραν άμεσα μέρος στη συντριβή του εχθρού, αλλά και για ολόκληρο το σοβιετικό λαό…» (Ζούκοφ, σελ 699-700).

Βιβλιογραφία
1. David Horovitz «Από τη Γιάλτα στο Βιετνάμ» εκδ. ΚΑΛΒΟΣ
2. Γκ. Ζούκοφ, «Απομνημονεύματα», τ. 3, εκδ. Φέξη
3. «Παγκόσμια ιστορία» Ακαδημία Επιστημών Σοβιετικής Ένωσης, τ. Ι1-Ι2, εκδ. Μέλισσα
4. William Shirer, «Η άνοδος και η πτώσις του Γ’ Ράιχ», τ. 3, εκδ. Αρσενίδη
5. Loui Aragon, «Ιστορία της Σοβιετικής Ενώσεως 1917-1960» τ. Β, εκδ. Φυτράκη
6. Jaen Elleinstein, «Ιστορία της Σοβιετικής Ενωσης» τ. Β, εκδ. Θεμέλιο
7. Ρ. Καρτιέ, «Ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου», τ. Β, εκδ. Πάπυρος - Λαρούς
8. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, Διεθνής Συντακτική Επιτροπή, εκδ. Σύγχ. Εποχή
9. Ο μεγάλος πατριωτικός πόλεμος, Ομάδα συγγραφέων, εκδ. Σύγχ. Εποχή

Ετικέτες ,

Πρωτοβουλία για τη συγκρότηση
ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΜΕΤΩΠΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ
Σάμος, Δευτέρα 7μ.μ.

  • Να ενωθούμε και να οργανωθούμε οι από κάτω!
  • Να αντισταθούμε, να διεκδικήσουμε και να συγκρουστούμε με τους ληστές της ζωής μας!
  • Να αγωνιστούμε μέχρι τη νίκη!
Ζούμε σε συνθήκες κοινωνικού-εργασιακού μεσαίωνα. Με τα νέα παιδιά εγκλωβισμένα σε ένα μαύρο παρών να τα προετοιμάζουν για το μέλλον της ανεργίας, της σύγχρονης δουλείας ακόμα και για κρέας στα ιμπεριαλιστικά κανόνια που στήνονται στην ευρύτερη περιοχή. Με τον κόσμο της δουλειάς, άνεργο, απλήρωτο, ανασφάλιστο, χωρίς τη δυνατότητα να ανταποκριθεί στις βασικές ανάγκες της επιβίωσης του. Με τους συνταξιούχους σε συνθήκες φτώχειας και πείνας, στο χείλος του κοινωνικού Καιάδα. Με τα μικρομάγαζα να κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Με τη φτωχή αγροτιά να μην μπορεί να ζήσει από τη γη της, ενώ μεθοδεύεται και η κατάργηση της ΕΟΣΣ. Με τους μετανάστες εργάτες κυνηγημένους σαν τα ζώα, στοιβαγμένους σε κελιά και κέντρα κράτησης. Με το νοσοκομείο, το Κέντρο Υγείας, τα αγροτικά ιατρεία, σε κατάσταση διάλυσης. Με τα σχολεία να λειτουργούν με το ζόρι, χωρίς τα στοιχειώδη και να απειλούνται με κλείσιμο. Με ακτοπλοϊκή συγκοινωνία, ανύπαρκτη, επικίνδυνη, πανάκριβη…

.
Ετικέτες

Εκδήλωση-Συζήτηση για την συγκρότηση Πρωτοβουλίας για την Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία στη Λαμία

Για Δουλειά, Ειρήνη, Δημοκρατία, Εθνική Ανεξαρτησία.
√   Σχεδόν 3 χρόνια μνημονίων και ιμπεριαλιστικής υποδούλωσης της χώρας η εργατική τάξη και ο λαός μας ζουν έναν πραγματικό εφιάλτη. Η φτώχεια, η εξαθλίωση, η ανεργία, οι απολύσεις,
εξαπλώνονται σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας. Οι ιμπεριαλιστές δανειστές καταλύουν, απροκάλυπτα την ήδη ναρκοθετημένη εθνική κυριαρχία.
√   Η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ συνεχίζει την ίδια πολιτική της ξενοδουλείας και των άγριων αντιλαϊκών μέτρων. Κλιμακώνει το καταστροφικό έργο των μνημονίων με συνεχή αντιδημοκρατικά πραξικοπήματα Θωρακίζει την αντιδραστική πολιτική της με μέτρα αντιλαϊκής καταστολής και τρομοκρατίας. Στοχοποιεί τους λαϊκούς, εργατικούς και νεολαιίστικους αγώνες, τις διαδηλώσεις, τις απεργίες και κάθε άλλη μορφή εργατικής και λαϊκής αντίστασης. Μετατρέπει όλη τη χώρα σε «ειδική οικονομική ζώνη».
√   Η κατεύθυνση του εκφασισμού της κρατικής πολιτικής συμβαδίζει με την αξιοποίηση και του φασιστικού φαινόμενου, της ναζιστικής συμμορίας της «Χρυσής Αυγής», που χρησιμοποιείται σαν εφεδρική δύναμη εκφοβισμού και χτυπήματος του εργατικού, λαϊκού, αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος
√   Απέναντι σ’ αυτή την πολιτική, προβάλλονται με αριστερή ταμπέλα στο λαό υποτιθέμενες «διέξοδοι» και κατευθύνσεις, που αποπροσανατολίζουν, αναπαράγουν αυταπάτες για «εύκολες» και «άμεσες» λύσεις. Η λεγόμενη «υπεύθυνη αντιπολίτευση» του ΣΥΡΙΖΑ δίνει εγγυήσεις για την παραμονή της Ελλάδας στην ΕΕ και στο ευρώ και για την «τήρηση των δεσμεύσεων» προς την ΕΕ, ενώ η πολιτική του ΚΚΕ δεν αναγνωρίζει την ιμπεριαλιστική εξάρτηση της Ελλάδας, εναντιώνεται στην πάλη κατά της πολιτικής υποτέλειας και επαγγέλλεται «διαμόρφωση συσχετισμών» για μια υποτιθέμενη «λαϊκή εξουσία», η οποία θα προκύψει χωρίς επαναστατική ανατροπή του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης.
√    Στη γειτονιά μας, οι ιμπεριαλιστές προωθούν ολοταχώς το ξαναμοίρασμα των σφαιρών επιρροής τους στην ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής. Η συγκυβέρνηση μπλέκει το λαό μας στα πολεμικά σενάρια των ιμπεριαλιστών, οδηγώντας τη χώρα στο μάτι του κυκλώνα.
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση το πραγματικό ζήτημα που προβάλλει δεν είναι να προσανατολιστεί ο λαός και η Αριστερά στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι και στην αναζήτηση δήθεν αριστερών κυβερνήσεων, αλλά να στραφεί σταθερά στο δρόμο του λαϊκού, εξωκοινοβουλευτικού αγώνα, για να ανατραπεί η πολιτική της πείνας, της ανεργίας και της εξαθλίωσης. Σαν αναπόσπαστο τμήμα του γενικότερου αγώνα του λαού μας για την έξοδο από την ΕΕ και το ΝΑΤO, για την ανατροπή της διπλής κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης, για Δουλειά, Ειρήνη, Δημοκρατία, Εθνική Ανεξαρτησία.
Σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο, το ΚΚΕ(μ-λ), το Μ-Λ ΚΚΕ και ανένταχτοι αγωνιστές, κάνουν συζητήσεις-εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα για την ανάγκη συγκρότησης μιας «Πρωτοβουλίας για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία».
Σας καλούμε την Κυριακή 03-02-2013 και ώρα 7.00μμ σε εκδήλωση - συζήτηση στο καφέ «ΗΜΕΤΕΡΟΝ» Ελ. Βενιζέλου 6, πλ. Πάρκου.
Για να συζητήσουμε και να προχωρήσουμε μαζί στο δύσκολο δρόμο του αγώνα!

Ετικέτες

Από την συζήτηση της Πρωτοβουλίας για την Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία στην Θεσσαλονίκη

Την Κυριακή 27 Γενάρη στην Θεσσαλονίκη, πραγματοποιήθηκε συνέλευση της Πρωτοβουλίας για την Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία. Συζητήθηκε η πολιτική κατάσταση, η κατάσταση του κινήματος, οι εργατικοί αγώνες και η κρατική καταστολή και ο αναζητήθηκαν οι τρόποι που η Πρωτοβουλία θα παρέμβει σε όλα τα επίπεδα.
Η ανταπόκριση αγωνιστών νεολαίων, εργαζόμενων, ανέργων του κόσμου στην πρόσκληση της ΠΑΑΣ, ήταν σημαντική και αριθμητικά και ποιοτικά. Με συμμετοχή σε όλη τη διαδικασία, με τους προβληματισμούς, με γόνιμες προτάσεις για το από δω και πέρα, που πατούσαν στην γνώση της πολιτικής πραγματικότητας και τις δυσκολίες που δημιουργεί, έγινε μια ελπιδιφόρα αρχή.
Η εισήγηση με ξεκάθαρο τρόπο ανέλυσε:
• Την πολιτική πραγματικότητα που οι ιμπεριαλιστές με τους οικονομικούς, πολιτικούς και στρατιωτικούς σχηματισμούς τους, διαμορφώνουν στον κόσμο και στην χώρα μας, τα αδιέξοδα, τις αντιφάσεις τους, την όξυνση των ανταγωνισμών τους και το ενδιαφέρον τους για διεύρυνση και διαιώνιση της κυριαρχίας τους στη χώρα μας και στην περιοχή, τους κινδύνους που δημιουργούν για τον λαό.
• Τις βάρβαρες αντεργατικές και αντιλαϊκές πολιτικές της ξενόδουλης συγκυβέρνησης ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, που στοχεύουν στην απόλυτη εξαθλίωση του λαού, στην κατάργηση όλων των δικαιωμάτων που συνδέονται με την δουλειά, μισθό, ασφάλιση, περίθαλψη, σύνταξη, την φοροληστεία, τα δημοκρατικά δικαιώματα, στο βωμό της εξυπηρέτησης των συμφερόντων του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου.
• Την κατάσταση του εργατικού λαϊκού κινήματος, την υπονόμευση των αντιστάσεων, την αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης, τις αιτίες, τις απόψεις, τις ιδεολογίες της ήττας και του καπιταλιστικού μονόδρομου. Οι εστίες αντίστασης που ξεπηδούν, αντιμέτωπες με την κρατική καταστολή σε πλήρη ανάπτυξη, η αστική δικαιοσύνη να κρίνει παράνομες τις απεργίες, αγωνιστές να συλλαμβάνονται και να καταδικάζονται, η επιστράτευση των απεργών, οι μεγαλοδημοσιογράφοι να προσπαθούν να συκοφαντήσουν τους αγώνες και να δημιουργήσουν εχθρικό κλίμα απέναντι στους απεργούς και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες να αναζητούν ρόλο διαπραγματευτή και ξεπουλήματος του αγώνα.
• Την ευθύνη των δυνάμεων που αναφέρονται στην αριστερά, που προτείνουν «αριστερές διεξόδους», αποπροσανατολίζουν τον λαό από τους στόχους που πρέπει να έχει η πάλη του, καλλιεργώντας αυταπάτες για εύκολες και άμεσες λύσεις. Με τον ΣΥΡΙΖΑ όλο και πιο «υπεύθυνο», να ανησυχεί που υποχωρούν οι εκλογικές αυταπάτες, να προτείνει πολιτική σαν του Ομπάμα, να αναζητά ρόλο στην αριστερή διακυβέρνηση και να αρκείται στην «αλληλεγγύη για όλους». Με το ΚΚΕ να περιμένει την αλλαγή των συσχετισμών για την λαϊκή εξουσία, με την αντεπίθεση σε πρώτο πλάνο, χωρίς εμπιστοσύνη στον λαό, υποτιμά τις αντιστάσεις και τους αγώνες, αρκείται στις ασφαλείς και ελεγχόμενες συμμαχίες με τα σχήματά του και περιμένει ... να διορθωθεί ο λαός, να ψηφίσει, να κάνει λαϊκή εξουσία χωρίς την ανατροπή του συστήματος της εξάρτησης.
• Τα «μεταβατικά αιτήματα», διαγραφή μερική, ολική, εργατικός έλεγχος, εθνικοποιήσεις τραπεζών που προβάλλονται από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και συμφωνούν με μικρές διαφορές όλοι τους, που τα παρουσιάζουν τόσο λογικά, είναι στην λογική της διαχείρησης της κρίσης στο καθεστώς της εξάρτησης. Με τον αντιεξουσιαστικό χώρο να καλλιεργεί αυταπάτες για αντι-δομές και αυτοδιαχείρηση μέσα στον καπιταλισμό, στα πλαίσια της εξαρτημένης από τον ιμπεριαλισμό εξουσίας.
Απένατι σε αυτές τις κατευθύνσεις η Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία, με όλες της τις δυνάμεις, θα δυναμώσει μέσα λαό, όπου ζει, δουλεύει, σπουδάζει, όπου αυτός δέχεται την επίθεση, την κατεύθυνση της μαζικής ταξικής πάλης απέναντι στην πολιτική της ταξικής συνεργασίας, της διαχείρησης του καπιταλιστικού συστήματος, της αριστερής διακυβέρνησης. «Για να απεγκλωβιστεί ο λαός από τις κυβερνητικές λύσεις και να δυναμώσει ο λαϊκός εξωκοινοβουλευτικός αγώνας, να συγκροτηθεί ένα μέτωπο ενάντια σε όλα αυτά που προέρχονται από την επίθεση, που θα αναδείξει την δυνατότητα σύγκρουσης, για να ανοίξει ο δρόμος για το πέταγμα των ιμπεριαλιστών και των σχηματισμών τους, την αναμέτρηση του λαού με το σύστημα».
Πολλές τοποθετήσεις και προτάσεις για τις παρεμβάσεις στα κεντρικά ζητήματα που άνοιξαν και θα ανοίξουν, όπως σσε, εργατικοί αγώνες, αγώνες κατοίκων (Χαλκιδική, Ευκαρπία), καταστολή, φασιστικοποίηση, για συσκέψεις θεματικές με ζητήματα που αφορούν το λαό και την καθημερινή ζωή του συγχωνεύσεις, ιδιωτικοποιήσεις, δημοκρατικά δικαιώματα κλπ, για την ενδυνάμωση των αντιστάσεων που ξεσπούν, την συμμετοχή στις πρωτοβουλίες κατοίκων στην κατεύθυνση της λαϊκής αυτοοργάνωσης.
Να μπορέσουμε να κάνουμε κάθε γειτονιά, κάθε δρόμο, κάθε πλατεία, τόπο αντίστασης, αγώνα και αλληλεγγύης για ανεξαρτησία, δουλειά, δημοκρατία, γιατί
Εμείς οι ίδιοι με τα χέρια μας
Με το μυαλό μας με την πράξη
Αν δεν αλλάξουμε την μοίρα μας
Ποτέ της δεν θα αλλάξει. 

Η συζήτηση τέλειωσε με την εκλογή 12μελούς συντονιστικού, που θα συνεδριάζει τακτικά, οι συνεδριάσεις θα είναι ανοιχτές και θα ανακοινώνονται. Πρώτη συνεδρίαση την Κυριακή 3 Φλεβάρη, στις 3 μμ, στο στέκι ΣΦΕΝΤΟΝΑ, για να προγραμματιστούν οι δράσεις του επόμενου διαστήματος με βάση την συζήτηση.

Ετικέτες

Συγκέντρωση – Συζήτηση για τη δημιουργία αριστερής αντιιμπεριαλιστικής πρωτοβουλίας στην Ηλιούπολη

Πάνω από δυο χρόνια ζούμε έναν εφιάλτη που ούτε στα χειρότερά μας όνειρα δεν μπορούσαμε να φανταστούμε. Η φτώχεια, η εξαθλίωση, η ανεργία, οι απολύσεις, η καθημερινή τρομοκρατία κυριαρχούν σε κάθε μας βήμα, σε κάθε μας στιγμή.
• Τα απανωτά μνημόνια, ο εφιαλτικός κλοιός της Ε.Ε. του ΔΝΤ και όλων των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών, η επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα, η κρατική καταστολή και η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής καθημερινά ματώνουν τη ζωή μας.
• Η κυβέρνηση και τα συμφέροντα που υπηρετεί, ξένα και ντόπια, προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλα τα κάνουν για το καλό μας. Για να “σώσουν την πατρίδα”, όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης που αναφέρονται στην αριστερά περιμένουν να συντριβεί ο λαός μας είτε για να τους ψηφίσει είτε για να δικαιωθεί η γραμμή της μεταρρύθμισης της βάρβαρης πολιτικής, αδιαφορώντας γι’ αυτά που ζούμε καθημερινά.
• Το συνδικαλιστικό κίνημα βρίσκεται δεμένο χειροπόδαρα από ηγεσίες που ούτε θέλουν ούτε μπορούν να σηκώσουν το βάρος της αντίστασης στη ζοφερή πραγματικότητα.
Έτσι, όλοι εμείς που θέλουμε να παλέψουμε για τη ζωή μας, που θέλουμε να πούμε ΟΧΙ στη βαρβαρότητά τους, συγκροτήσαμε επιτροπή για τη δημιουργία μιας αντιιμπεριαλιστικής- αριστερής πρωτοβουλίας στην Ηλιούπολη μαζί με όλους εσάς που αντιλαμβάνεστε τα ίδια αδιέξοδα με εμάς, για να χτίσουμε από κοινού το δικό μας μέτωπο ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ΠΑΛΗΣ.

 Σας καλούμε την ΚΥΡΙΑΚΗ 3 Φλεβάρη, στις 18:30 μ.μ.
στο αμφιθέατρο του ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ, Ύδρας 2.
για να συζητήσουμε και να προχωρήσουμε μαζί στο δύσκολο δρόμο του αγώνα!

 Επιτροπή για τη δημιουργία αριστερής αντιιμπεριαλιστικής πρωτοβουλίας στην Ηλιούπολη

Ετικέτες

ΑΣΤΑΘΗΣ ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ
Το λυκόφως της 26ης προς 27η Νοέμβρη

Του Δημήτρη Μάνου
Η τελευταία παρέμβαση του ΔΝΤ σε ένα γενικότερο διεθνές αλλά και εγχώριο κλίμα «σταθεροποίησης» μετά την έγκριση του νέου κουρέματος του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι αλήθεια ότι ταρακούνησε λίγο τα πράγματα.
Η σταθεροποίηση αυτή -που αν πάρουμε κατά γράμμα τις αναλύσεις επήλθε λίγο πριν το αμερικάνικο κράτος αποφύγει το χείλος του «δημοσιονομικού γκρεμού» και λίγο μετά αφότου απεφεύχθη η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ και η διάλυση της ευρωζώνης (που πρόσφατα «ανακάλυψαν» ότι συνδέεται με το περίφημο Grexit)- ήταν ανάλογη των επικαλούμενων κινδύνων που απέτρεψε: λιγάκι «μαϊμού» και κατασκευασμένη.
Το πραγματικό μέγεθος που κρύβεται πίσω από αυτό το διανυσματικό ανεβοκατέβασμα (χάος-σταθεροποίηση) είναι η όξυνση του ανταγωνισμού ανάμεσα στους ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς κάθε κλίμακας καθώς παράλληλα οξύνεται η κρίση και ως συνέπεια των μέτρων που προωθούνται παγκόσμια πια και από όλους. Η παρέμβαση Λαγκάρντ, που είπε τα πράγματα με το όνομά τους (χρειάζεται νέο κούρεμα και νέα ενίσχυση της ρευστότητας από μεριάς των Ευρωπαίων), θα μπορούσε να ήταν και… αναμενόμενη, αφού η όποια σταθεροποίηση επικράτησε το τελευταίο διάστημα στις αγορές κρατικού χρέους ήταν αποτέλεσμα ενός πολύ προσωρινού συμβιβασμού. Σε εποχές, μάλιστα, που οι συμβιβασμοί γίνονται όλο και πιο δύσκολοι. Η τελευταία σταθεροποίηση είναι δίμηνης διάρκειας και βλέπουμε…

Η παγκόσμια τάση
Ειδικά την τελευταία περίοδο πολύς ντόρος γίνεται για την αποτυχία των μέτρων του ΔΝΤ στην Ελλάδα, που οδηγούν στον ψόφο του υποζυγίου, που πέφτουν έξω στις προβλέψεις τους, που δρομολογούν την κοινωνική ερημοποίηση κ.λπ. Αν αποστρέψουμε το βλέμμα από αυτήν την επιβαλλόμενη ομφαλοσκόπηση –λες και είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που αντιμετωπίζει τις συνέπειες της κρίσης- θα αντιληφθούμε πολύ καθαρά πως η οδός της λογικής δεν πρυτανεύει καθόλου στις αποφάσεις των ιμπεριαλιστών (και όχι μόνο φυσικά στα της οικονομίας). Tα παραδείγματα αφθονούν.
Το ότι προβλέπεται να εργάζονται όλο και πιο λίγοι νέοι στα επόμενα χρόνια στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου (πλην της Ελλάδας) θα έχει (ήδη έχει) επίπτωση στη μεγάλη πτώση της παραγωγικότητας της τάξης του 2%. Αλλά και στο Βορρά οι επιπτώσεις της επεκτεινόμενης λιτότητας γίνονται ήδη αισθητές: Οι γερμανικές εξαγωγές μειώθηκαν τον Νοέμβριο κατά 1,8% σε σχέση με τον Οκτώβριο και πρόκειται για τη μεγαλύτερη μείωση που έχει συμβεί τον τελευταίο χρόνο. Όπως μάλιστα διαπίστωσε σχετική επικεφαλής αναλυτών, «παρατηρήθηκε ένα ιδιαίτερα χαμηλό επίπεδο οικονομικής δραστηριότητας στις χώρες της Ευρωζώνης». Η διεύρυνση του εμπορικού πλεονάσματος της Γερμανίας οφείλεται στη μείωση των εισαγωγών, δηλαδή στη μείωση της εσωτερικής ζήτησης και στην ίδια τη Γερμανία. Εξ άλλου, 1.000 και πάνω ειδικοί που μαζεύτηκαν τον Δεκέμβριο στο Νταβός διαπίστωσαν τη διεύρυνση των οικονομικών ανισοτήτων ως τη μεγαλύτερη απειλή της επόμενης 10ετίας.
Το μοναδικό ενοποιητικό σημείο όλων, η συμφωνημένη επίθεση στους εργαζόμενους και στις εξαρτημένες χώρες - και φυσικά γνωρίζουν πολύ καλά τις επιπτώσεις μιας τέτοιας πολιτικής. Απλώς, προς το παρόν φαίνεται να μην τους ενδιαφέρει όσο δεν τους επιβάλλεται να έχουν το ζήτημα αυτό πρώτο στην ατζέντα των δικών τους ιεραρχήσεων.

Ασταθές το σημείο… ισορροπίας
Βέβαια, αυτό που συμβαίνει με τη χώρα μας δεν έχει προηγούμενο τουλάχιστον για τις καπιταλιστικές χώρες δεύτερης ταχύτητας που ήταν μέχρι σήμερα προσδεμένες –με ό,τι προστασία και κάλυψη αυτό παρείχε- στον μητροπολιτικό ιμπεριαλιστικό «κορμό» κατά τα μεταπολεμικά χρόνια.
Το ποσοστό φτώχειας στη χώρας μας (όσοι δηλαδή είχαν εισοδήματα κάτω από 5.951 ευρώ ετησίως) αυξήθηκε από 33,4% το 2010 στο 43,3% το 2011, χωρίς να έχουν μεσολαβήσει οι επιπτώσεις του μεσοπρόθεσμου προγράμματος και φυσικά του τρίτου μνημονίου του 2013. Σύμφωνα με στοιχεία της Κομισιόν, τα ελληνικά νοικοκυριά έχασαν μόνο την τριετία 2008-11 το 17% του πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματος, ποσοστό ρεκόρ για χώρα του αναπτυγμένου κόσμου. Επιπρόσθετα είναι γνωστό πως λόγω των δικών της ιδιομορφιών, δηλαδή εξ αιτίας της εξάρτησής της, η αστική τάξη της χώρας δεν μπόρεσε να διαμορφώσει ένα δίχτυ προστασίας ανάλογο με αυτό του Hartz2 (ή της γνωστής Ατζέντας 2000 του Σρέντερ) με (αυστηρά) προγράμματα απορρόφησης και διαχείρισης της ανεργίας. Ό,τι συμβαίνει με την έλλειψη γιατρών στον ΕΟΠΥΥ, για παράδειγμα, είναι πολύ χαρακτηριστικό.
Ίσως γι’ αυτό, ευρωπαϊκό ινστιτούτο που μελετά τις κοινωνικές αντοχές και αντιδράσεις σε συνεργασία με το Ίδρυμα Καραμανλή, υπό την προεδρία της γνωστής δημοσιογράφου Πυργιώτη, προβλέπει (τουλάχιστον από τις αρχές Δεκεμβρίου που δημοσιοποιήθηκαν τα πορίσματά του) «εξάντληση των κοινωνικών ανοχών» στη χώρα μας στο τέλος του επόμενου τριμήνου.
Σε κάθε περίπτωση, είναι ηλίου φαεινότερο πως η τεράστια τρύπα 11,9 δισ. που καλείται να καλύψει η κυβέρνηση δεν καλύπτεται με τίποτα. Για «νέο και ατελέσφορο κούρεμα το 2013» κάνει λόγο το γερμανικό Ινστιτούτο για την Παγκόσμια Οικονομία το οποίο προβλέπει την πλήρη αποτυχία της συμφωνίας της 26ης προς 27η Νοεμβρίου του 2012. Το άρθρο, αν και γραμμένο τον Δεκέμβρη, δημοσιεύτηκε στην κεντρική ιστοσελίδα του Ινστιτούτου τη μέρα της επίσκεψης Σαμαρά στη Γερμανία. Επίσης προβλέπεται ότι «η επαναγορά του ελληνικού χρέους θα αυξήσει ακόμα περισσότερο το χρέος». Εκτιμώντας πως προϋπόθεση επιτυχίας του προγράμματος θα ήταν ένα πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 20%, θεωρεί πως κάτι τέτοιο είναι πρακτικά αδύνατο καθώς το ανώτατο πρωτογενές πλεόνασμα που πρέπει να πετύχει μια χώρα είναι της τάξης του 10%, καθώς μάλιστα δύο μόνο χώρες του ΟΟΣΑ πέτυχαν πλεόνασμα άνω του 5% τα τελευταία τριάντα χρόνια.
Συνεπώς, είναι γνωστό σε όλους τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ -και όχι μόνο το ΔΝΤ- πως η όποια σταθεροποίηση πατάει σε ένα σημείο (ρύθμιση του ελληνικού κρατικού χρέους) κάθε άλλο παρά σταθερή και σίγουρη είναι. Παρ’ όλα αυτά, επιμένουν στην πολιτική τους. Σύμφωνα με το εν λόγω Ινστιτούτο, η Ελλάδα πρέπει να γίνει όσο πιο γρήγορα γίνεται… Εσθονία γιατί «όσο νωρίτερα τις αποδεχτούν -εννοείται τις μεταρρυθμίσεις- τόσο νωρίτερα θα έλθει η ανάπτυξη»!

Ο ανταγωνισμός
Η παρέμβαση Λαγκάρντ, όσο και να πατά σε αυταπόδεικτα δεδομένα, έχει να κάνει φυσικά και πρωτίστως (αφού ΔΝΤ και Ευρωπαίοι γνωρίζουν πού οδηγούν οι επιλογές τους) με τον ανταγωνισμό Αμερικάνων και Ευρωπαίων, κατά βάση Γερμανών, όπως έχουμε κατ’ επανάληψη γράψει.
Για να επιστρέψουμε στην έκθεση του Γερμανικού Ινστιτούτου, η παρέμβαση Λαγκάρντ έγινε σε γνώση του γεγονότος ότι νέο κούρεμα του ελληνικού χρέους είναι «ατελέσφορο» όσον αφορά τις παγκόσμιες αγορές χρήματος και τους ιδιώτες κερδοσκόπους. Πράγματι, αν με το πρώτο κούρεμα το ελληνικό δημόσιο χρέος κατέστη σε μεγάλο μέρος του υπόθεση κρατική ή διακρατική (της ευρωζώνης), με το δεύτερο κούρεμα του Νοέμβρη μετατράπηκε σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα σε τέτοιο.
Συνεπώς, οι «αγορές» δεν έχουν να περιμένουν και πολλά από τη διαχείριση του ελληνικού κρατικού χρέους αυτού καθαυτό, έχουν όμως ΔΝΤ, Αμερικάνοι και άλλοι της «συντροφιάς» να περιμένουν πολλά από τους Ευρωπαίους γύρω από τη διαχείριση του παγκόσμιου δημόσιου χρέους (στο οποίο οι Ευρωπαίοι συμμετέχουν μέσω του χρέους της ευρωζώνης). Αλλά και οι κερδοσκόποι αγγλοσαξονικής προέλευσης από τη συνολική διαχείριση του χρέους της ευρωζώνης αναμένουν άλλα τόσα (τι άλλο παρά πάρτι κερδών;). Όπως έχει επανειλημμένα γραφτεί επίσης, αυτό σημαίνει Ισπανία και στο βάθος Ιταλία ή και Γαλλία ακόμη. Άρα, από το πώς θα χειριστούν ΕΚΤ, τραπεζίτες και Γερμανοί το ελληνικό χρέος που ήδη διακρατούν θα καθοριστεί στο άμεσο μέλλον και η στάση όλων αυτών των εμπλεκόμενων παραγόντων.
Θα επιμείνουμε πως εκτός των άλλων ο χειρισμός του ελληνικού δημόσιου χρέους έχει παραδειγματικό και συμβολικό χαρακτήρα: τόσο όσον αφορά την εσωτερική υποτίμηση των εργασιακών δικαιωμάτων και τα μηνύματα που στέλνει προς τα «κάτω» όσο και προς τα «πάνω», τις σχέσεις και τους όρους που θα δημιουργηθούν ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές εντός και εκτός ευρωζώνης.
Ήδη πολλά γίνονται, γράφονται και προγραμματίζονται για μια νέα παγκόσμια ευρωαμερικάνικη ή αμερικανοευρωπαϊκή αγορά χρήματος στο πλαίσιο ενός διαλόγου που έχει ανοίξει ανάμεσα σε Αμερικάνους και Γερμανούς. Με τον τρόπο βέβαια που οι ιμπεριαλιστές «διαλέγονται». Εξέλιξη που μόνο μελλοντικά μπορεί να τεθεί, συνοδευόμενη ωστόσο με πολλά ερωτηματικά και αφήνοντας έναν προβληματισμό κατά πόσον αφορά ένα αντάλλαγμα για αποτράβηγμα της Γερμανίας από τις φίλιες σχέσεις με τη Ρωσία. Αλλά γι’ αυτό θα υπάρξει μεγαλύτερη αναφορά στα επόμενα φύλλα. Προς το παρόν ας κρατήσουμε ένα πλαίσιο αμφισβήτησης της πρωτοκαθεδρίας των αγγλοαμερικανικών οίκων αξιολόγησης που ετοιμάζουν οι Ευρωπαίοι.
Αλλά και, από την άλλη, δεν μπορούμε να πούμε πως η ΕΚΤ –για τα δεδομένα της- κάθησε όλο αυτό το διάστημα με σταυρωμένα χέρια. Στην ουσία είναι λάθος αυτό που γράφεται πως δεν τυπώθηκε νέο χρήμα. Μπορεί η ΕΚΤ να μην έχει αυτό το δικαίωμα, αλλά με τις θηριώδεις εγγυήσεις της και τα εποπτικά της κεφάλαια, τα χαμηλά έως μηδενικά επιτόκια και την απελευθέρωση της τραπεζιτικής κερδοσκοπίας με τα κρατικά ομόλογα της ευρωζώνης, η ΕΚΤ κάλυψε την αύξηση της ενδοτραπεζικής ρευστότητας που φυσικά καλύφθηκε με τη σειρά της –κλασικά- από τις κατά έθνος κεντρικές τράπεζες με τύπωμα νέου χρήματος.
Επίσης η ΕΚΤ με την εξαγορά κρατικών ομολόγων άνοιξε έναν παρόμοιο δρόμο με αυτόν της Κεντρικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, που κάτι τέτοιο το κάνει και το… ξανακάνει συστηματικά.

 Πώς να δούμε την παρέμβαση του ΔΝΤ
Η ηγεσία του ΔΝΤ έχει φυσικά πλήρη εικόνα αυτού του πολέμου κεφαλαίων αλλά και του συναλλαγματικού πολέμου που εξελίσσεται σήμερα. Με την παρέμβασή της η Λαγκάρντ απαιτεί από την ΕΚΤ και τους Γερμανούς να συνεχίσουν πιο «τολμηρά» στο δρόμο που άρχισαν να βαδίζουν. Ας σημειωθεί πως συνοδεύουν το νέο κούρεμα του ελληνικού χρέους με αύξηση της ρευστότητας. Απαιτούν δηλαδή από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μεγαλύτερη συμμετοχή στα βάρη του παγκόσμιου κρατικού (και ιδιωτικού) χρέους (αφού πέτυχαν να κοινωνικοποιήσουν φυσικά τις ζημιές!).
Βέβαια δεν πρέπει να ερμηνεύουμε αυτές τις παρεμβάσεις ως αποκλειστικά «αμερικανικές», αν και κατά βάση απηχούν τις διαθέσεις και τα συμφέροντα του φιλοαμερικάνικου μπλοκ. Μέσα από αυτές τις παρεμβάσεις καλύπτονται και οι ενδοευρωπαϊκές αντιθέσεις (π.χ. των Γάλλων) αλλά και οι ισορροπίες με τις λεγόμενες αναδυόμενες οικονομίες. Επίσης δεν σημαίνει πως αυτός ο ανηλεής ανταγωνισμός δεν έχει και τα όριά του. Οι Αμερικάνοι αποδοκίμασαν πολύ έντονα τους τυχοδιωκτισμούς των Βρετανών περί δημοψηφίσματος για έξοδο από την ΕΕ, αναγκάζοντας τους τελευταίους σε προσωρινή αναδίπλωση αν και επανήλθαν με τις γνωστές δηλώσεις Κάμερον, ότι θα κάνει το δημοψήφισμα εάν επανεκλεγεί.
Η δυναμική όμως των αντιθέσεων και των ανταγωνισμών είναι πάντα παρούσα. Οι αιτιάσεις της υπουργού Εμπορίου των ΗΠΑ για την πιθανότητα ενεργειακής ομηρίας της Ελλάδας από τους Ρώσους (πάντα σεβόμενη τις επιλογές της «ανεξάρτητης» κυβέρνησης!), η ταξιδιωτική οδηγία στους αμερικάνους επισκέπτες της χώρας που «σαν έτοιμη από καιρό» εκδόθηκε αμέσως μετά τη βομβιστική επίθεση στο mall αποτελούν ενδείξεις των πιέσεων που επισωρεύει ο ανηλεής ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός.
Οι αποκαλύψεις και οι διώξει για το ρόλο του Παπανδρέου στην πρόσδεση της χώρας στο ΔΝΤ, οι επίσης αποκαλυπτικές δηλώσεις εκπρόσωπου του ΔΝΤ για τον «λάθος πολλαπλασιαστή» με βάση τον οποίο σχεδιάστηκαν τα «ατελέσφορα» μέτρα είναι κομμάτια αυτής της αντιπαράθεσης που σήμερα βγαίνουν στην επιφάνεια.
Από την παρέμβαση της Λαγκάρντ θα πρέπει να συγκρατήσουμε τη σταθερή εμμονή στον… παραλογισμό της εφαρμογής των μέτρων και ενδεχομένως και άλλων ισοδύναμων ή πιο επώδυνων στο εσωτερικό της χώρας. Ο ανταγωνισμός και ο όξυνσή του, πολύ περισσότερο όταν η λαϊκή αντίδραση δεν βρίσκεται στο επίπεδο των απαιτήσεων της επίθεσης, δεν αφήνει περιθώρια για χαραμάδες χαλάρωσης.
Η περίεργη συμφωνία του μεταμεσονυχτίου 26ης προς 27η Νοέμβρη δεν είναι ξεκάθαρο αν συνάφθηκε με το χλομό φως του λυκόφωτος ή του λυκαυγούς της καινούργιας μέρας. Μάλλον με τις γκρίζες ζώνες, το σκοτάδι που τη συνοδεύει και την προσωρινότητά της ταιριάζει στο λυκόφως. Οι λύκοι που λυμαίνονται τη χώρα και το λαό της είναι φανερό ότι προτιμούν –εξ άλλου- το όλο και πιο βαθύ σκοτάδι…

Ετικέτες ,

«Καλός ο παράδεισος αλλά μην τρελαίνεσαι, δεν είναι και Χαλκιδική…»

Κάπως έτσι καταλήγει ένα ανέκδοτο που κυκλοφορεί στη Βόρεια Ελλάδα.
Το Σάββατο 12 του Γενάρη έφτασαν στην Αθήνα 7 λεωφορεία με 400 άτομα από την Χαλκιδική. Μαζί τους συσπειρώθηκαν, επιπλεόν, περίπου 2.000 διαδηλωτές, καθώς κι άλλοι που αγωνίζονται σε ανάλογα μέτωπα, από το Κιλκίς, την Ροδόπη, τον Έβρο, ακόμη και την Κερατέα.
Λίγο πριν την αποβίβαση από τα λεωφορεία, αφού μοιράστηκαν Riopan και Maalox στους διαδηλωτές, δόθηκαν τηλέφωνα ανάγκης και οδηγίες για κάθε ενδεχόμενο. Τα λεωφορεία κατέληξαν στα Προπύλαια, τον χώρο δηλαδή της συγκέντρωσης, χωρίς να γίνει στάση πουθενά αλλού στην πόλη. Οργανωμένα, συντεταγμένα και με τη λογική, ότι αυτή η προσπάθεια ενημέρωσης του λαού της Αθήνας δεν πρέπει να προβοκαριστεί από κανέναν και για κανένα λόγο.
Είχε προηγηθεί μια πολύ πετυχημένη καμπάνια ενημέρωσης που κράτησε μια εβδομάδα και μια διαδήλωση αρκετών χιλιάδων ατόμων στην πόλη της Θεσσαλονίκης στις 24 Νοέμβρη.
Τι ήταν αυτό που τους οδήγησε από το «τοπικό» τους πρόβλημα, στο «κέντρο των εξελίξεων»; Μήπως ήταν το γεγονός, ότι διαπίστωσαν στην πορεία του αγώνα τους, πως το πραγματικό αίτιο βρισκόταν έξω ακόμα και από τα σύνορα της χώρας; Ή μήπως ήταν, ότι δεν προλάβαιναν να μετρούν νέες νομικές φωτογραφικές διατάξεις, νέα προεδρικά διατάγματα που καταπατούν ακόμη και την στοιχειώδη αστική νομιμότητα, ότι δέχονταν στημένες δικαστικές διώξεις και πολλαπλά χτυπήματα από διμοιρίες των ΜΑΤ; Μήπως γιατί είναι, με λίγα λόγια, πια φανερό ότι η Χαλκιδική είναι μόνο ένα κομμάτι του παζλ που ξεκινάει από τις Σκουριές σήμερα και φτάνει μέχρι τη Ρουμανία, για να μιλήσουμε μόνο για τα Βαλκάνια;
Το σκάνδαλο της εκχώρησης της βορειοανατολικής Χαλκιδικής δεν είναι κάτι μοναδικό στον κόσμο. Είναι το ίδιο ακριβώς μοντέλο που εφαρμόζεται σε κάθε μέρος του πλανήτη, όπου μεγάλες πολυεθνικές ιμπεριαλιστικών χωρών, σε συνεργασία με ντόπιες κυβερνήσεις και τοπικές αρχές, συμπεριλαμβανομένης και της εκκλησίας (μιας και η μονή Ιβήρων ετοιμάζεται να πουλήσει 923 στρέμματα δάσους στην εταιρεία «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ», για να γίνουν τέλμα βιομηχανικών αποβλήτων), μέσα από ψέματα – όπου πιάνουν- εκβιασμούς, μίζες και ανοιχτή καταστολή, όταν χρειάζεται, προωθούν την λεηλασία των φυσικών πόρων, των υποδομών και των ντόπιων κατοίκων των εξαρτημένων χωρών. Όπου έχει υλοποιηθεί αυτή η πολιτική, σταματάει κάθε άλλη επαγγελματική δραστηριότητα (γεωργία - η Χαλκιδική είναι γνωστή για τα θερμοκήπια της - μελισσοκομία, κτηνοτροφία, αλιεία, και τουρισμός αφορούν δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας, σε αντίθεση με τις μερικές εκατοντάδες των μεταλλείων). Παράλληλα, η καταστροφή στο περιβάλλον είναι ανεπανόρθωτη. Ειδικότερα, πέρα από την εξόρυξη χρυσού, η εταιρεία «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ» θα καρπωθεί 730.000 τόνους χαλκού, το αρχέγονο δάσος της περιοχής, όπως και το νερό που πηγάζει από το βουνό Κάκκαβος –αφού πρώτα αποστραγγιστεί – και χρησιμοποιείται για άρδευση και ύδρευση ενός πολύ μεγάλου μέρους του νομού. Για να μη μιλήσουμε για το θάνατο που σκορπούν οι επιπτώσεις από το κυάνιο και το αρσενικό, στοιχεία απαραίτητα για τις συγκεκριμένες μεταλλευτικές δραστηριότητες. Είναι, επίσης, απλά θέμα χρόνου το πότε θα συμβούν «ατυχήματα», παρόμοια με εκείνα της Ρουμανίας, που θεωρήθηκε, σε σχέση με τις καταστροφικές επιπτώσεις του,  το δεύτερο μεγαλύτερο ατύχημα για τον Ευρωπαϊκό χώρο μετά το Τσέρνομπιλ, της Φινλανδίας, που έγινε μόλις πριν από δυο μήνες, ακόμη και του Στρατωνίου πριν από λίγα χρόνια.
«Εδώ δεν παίζουμε». Αυτό είναι το μήνυμα που πήραν οι κάτοικοι της περιοχής στον ένα περίπου χρόνο όξυνσης της αντιπαράθεσης ανάμεσα στον ντόπιο πληθυσμό και τον κρατικό μηχανισμό καταστολής. Έτσι, όπως η προωθούμενη με fast track ρυθμούς καταστροφή της Χαλκιδικής, στο τέλος, θα διώξει από τον τόπο τους κι όσους είναι υπέρ των μεταλλείων, εξαιτίας της τοξικής σκόνης, του μολυσμένου νερού και της ερήμωσης της περιοχής, με την ίδια ακριβώς ταχυτητα διαλύονται και οι διάφορες αυταπάτες που κυριαρχούσαν, όταν ξεκίνησε αυτός ο αγώνας και εξακολουθούν και σήμερα να παίζουν σημαντικό ρόλο. Όποιος παρακολούθησε τη διαδρομή αυτού του αγώνα τον τελευταίο ενάμισι χρόνο, καταλαβαίνει πως, «εμείς γι’ αλλού κινήσαμε κι αλλού η ζωή μας πάει». Όταν εξαφανίστηκαν ακόμη και οι δρόμοι,όπως και το λιμάνι της Ουρανούπολης – που είναι η πύλη προς το Άγιο Όρος -  και όλη η περιοχή χαρακτηρίστηκε, με βάση το νέο ρυθμιστικό σχέδιο, σαν μεταλλευτική, αυτό σήμανε συναγερμό σε όσους θεωρούσαν, ότι δεν τους αφορούσε το ζήτημα.
Έτσι, οι άνθρωποι άρχισαν να μαθαίνουν τη γεωγραφία, τη γεωλογία και τη νομική του αγώνα, για να διεκδικήσουν το δικαίωμα στη ζωή και το μέλλον των παιδιών τους. Νοιάζονται για τους αγώνες και τις νίκες ανθρώπων σε χώρες όπως η Γουατεμάλα, το Περού, η Ινδία, οι Φιλιππίνες, η Φινλανδία, η Ουγγαρία, η Ρουμανία…
Μαθαίνουν για τις μεθόδους εξόρυξης και τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις, διαπιστώνουν πώς στήνονται οι κομπίνες και παραβιάζεται κάθε νομιμότητα, ξεσκαρτάρουν τους πραγματικούς εχθρούς και τους ψεύτικους φίλους.
Και παρά την σιωπή που επιβάλλουν τα ντόπια ΜΜΕ, μιας και οι ιδιοκτήτες τους, είτε έχουν, είτε υπηρετούν τα συμφέροντα των ντόπιων μεγαλοεργολάβων που συμμετέχουν σε όλες τις κοινοπραξίες με τις μεγάλες πολυεθνικές, αυτός ο αγώνας έχει ήδη βγει έξω από τα σύνορα της χώρας.  Αναφορές και ρεπορτάζ έχουν γίνει από το France2, το Associated Press, τους New York Times, τη Le Soir, τη Le Monde, το Γερμανικό κανάλι ARD και το Γαλλο-Γερμανικό ARTE, την El Pais και το Λατινοαμερικάνικο κανάλι Telesur…και σίγουρα θα υπάρχει και συνέχεια.
Εκείνο, όμως, που αξίζει να παρατηρήσει κανείς είναι, πως πρόκειται για έναν αγώνα που εμφανίζει δείγματα ριζοσπαστικοποίησης των συνειδήσεων, συσπείρωσης και οργάνωσης όλο και πιο πλατειών λαϊκών μαζών, αποφασιστικότητας που ξεπερνάει την ηττοπάθεια και τα εμπόδια που συναντάει κανείς συχνά. Κι αυτή ακριβώς είναι η διαδρομή που μπορεί να δώσει διέξοδο. Αυτός ο αγώνας, λοιπόν, είναι σημαντικό να στηριχτεί με κάθε τρόπο και να γίνει γνωστός, όπου έχει αρχίσει να υπάρχει μια στοιχειώδης λαϊκή αυτοοργάνωση. Γιατί, όπως είναι φανερό πως υπάρχουν δυνατότητες κι αυτός ο αγώνας μπορεί να νικήσει, είναι το ίδιο φανερό, πως αυτό εξαρτάται από το ποια άποψη θα κυριαρχήσει. Επομένως, ο καθένας που καταλαβαίνει, πως ένας μακρύς δρόμος ξεκινάει από το πρώτο βήμα και πως, για να δημιουργηθεί ένα ποτάμι που θα παρασύρει στο διάβα του τη σαπίλα του καιρού μας, πρέπει να συγκλίνουν πολλά μικρά ρυάκια, έχει καθήκον να παλέψει.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΓΩΝΑΣ

Ετικέτες ,

Κλείσιμο δεκάδων ΤΕΙ και ΑΕΙ με το σχέδιο «Αθηνά»

Η πολιτική των μνημονίων στα Πανεπιστήμια έχει πάρει διάφορες μορφές και ονόματα το τελευταίο διάστημα. Μια από τις πιο σοβαρές είναι και το λεγόμενο σχέδιο «Αθηνά», που όπως και πολλά άλλα με παρόμοιο τρόπο, προσπαθούν να δώσουν διαφορετικό τόνο, τόνο «αλλαγής» στην πλέον αντιδραστική πολιτική.
Το σχέδιο «Αθηνά», που είναι κομμάτι του τελευταίου μνημονίου, προβλέπει την κατάργηση δεκάδων τμημάτων ΤΕΙ αλλά και ΑΕΙ σε όλη τη χώρα (τελευταίες ανακοινώσεις μιλάνε για 90 τμήματα από τα περίπου 500).
Τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται από τη μεριά της κυβέρνησης και της Τρόικας είναι ότι τα τμήματα αυτά δεν έχουν αντίκρισμα στην αγορά εργασίας, υπολειτουργούν, καθώς έχουν ελάχιστους εισακτέους ή το αντικείμενό τους είναι πολύ εξειδικευμένο και μικρό και μπορεί να ενταχθεί σε κάποιο ευρύτερο πρόγραμμα σπουδών. Παρουσιάζεται με αυτόν τον τρόπο σαν να έρχεται να βοηθήσει τους φοιτητές να μην χάνουν τα χρόνια τους σε άσκοπες σπουδές, διατείνεται ότι θα ενισχύσει τα πτυχία των ενοποιημένων τμημάτων και ότι πάει κόντρα σε μια παλιότερη περίοδο, όπου άνοιγαν, για «μικροσυμφέροντα» ή για καθαρά «τοπικιστικούς» λόγους, σχολές σε κάθε «ραχούλα».
Έτσι προσπαθούν να καλύψουν την πραγματικότητα, δηλαδή το πέταγμα χιλιάδων φοιτητών και σπουδαστών στο δρόμο. Θέλουν να συγκαλύψουν το πραγματικό πρόσωπο των αλλαγών, που δεν είναι άλλο από την προσπάθειά τους να στερήσουν σε χιλιάδες νέους το δικαίωμα στις σπουδές, το δικαίωμα στη δουλειά και στη μόρφωση.
Τα ΤΕΙ χρησιμοποιήθηκαν με πολύ ύπουλο τρόπο από το σύστημα. Στην δεκαετία του 80’ στήθηκαν για να εκπληρώσουν τις ανάγκες του ελληνικού καπιταλισμού σε ειδικευμένο προσωπικό. Τα ανοίγματα όμως που του επιτράπηκαν από τους ιμπεριαλιστές, όπως και η αποβιομηχάνιση και η διάλυση της παραγωγής τα επόμενα χρόνια, τα κατέστησαν άχρηστα. Έτσι επέλεξαν να τα χρησιμοποιήσουν σαν πάρκινγκ ανέργων γι’ αυτούς που δεν κατάφερναν να μπουν στα ΑΕΙ. Από τη μία γιατί θέλανε λιγότερους πτυχιούχους ΑΕΙ και μείωναν συνεχώς τις θέσεις και από την άλλη γιατί θέλανε να εγκλωβίσουν την τάση της ελληνικής οικογένειας να σπουδάσει τα παιδιά της, αφού δεν υπήρχε μέλλον αλλού (η αγροτική και βιομηχανική παραγωγή διαλυόταν) και τα πτυχία παρείχαν καλύτερους όρους και προοπτικές δουλειάς.
Σήμερα, και αφού άφησαν το πράγμα να μπλοκάρει και να δημιουργήσει αρνητικά δεδομένα στις συνειδήσεις του λαού και των σπουδαστών, αφού οι περισσότεροι απασχολούνταν σε αντικείμενο διαφορετικό των σπουδών τους, προσπαθούν να τα κλείσουν. Όχι επειδή θέλουν να βοηθήσουν, αλλά επειδή θέλουν να τελειώνουν με τους πτυχιούχους, θέλουν να τελειώνουν με όσους επιδιώκουν να σπουδάσουν για να βρουν καλύτερες συνθήκες δουλειάς.
Οι συγχωνεύσεις θα φέρουν τεράστιες δυσκολίες σε όλους τους σπουδαστές. Πρώτον στο ζήτημα των εγκαταστάσεων. Οι περισσότεροι ήδη δε χωρούσαν στα εργαστήρια και τα αμφιθέατρα στις σχολές τους, τώρα το πρόβλημα θα ενταθεί.
Επίσης η μέριμνα θα περικοπεί σε τεράστιο βαθμό, αφού τα λεφτά που δίνονται σε ένα Τμήμα ή Πανεπιστήμιο είναι συγκεκριμένα και με τις συγχωνεύσεις θα «συγχωνευτούν» και αυτά.
Τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων θα είναι στον αέρα, καθώς αναγνωρίζεται επίσημα ότι σπούδασαν κάτι άχρηστο.
Τέλος, δεν είναι στα σχέδια του Υπουργείου το κλείσιμο μόνο των ΤΕΙ, αλλά και πολλών ΑΕΙ. Τα ΤΕΙ μπαίνουν σαν προμετωπίδα για να δημιουργηθεί το κατάλληλο έδαφος και για τα υπόλοιπα.
Βασική επιδίωξη λοιπόν, οι κάθετοι ταξικοί φραγμοί στην εκπαίδευση, όπου η φοιτητική μέριμνα θα είναι παρελθόν, το πέταγμα στην αμορφωσιά χιλιάδων νέων, η εμπέδωση ότι μόνο λίγοι και εκλεκτοί θα μπορούν να σπουδάσουν και ακόμα λιγότεροι να βρουν δουλειά.
Οι σπουδαστές των ΤΕΙ, αλλά και οι φοιτητές των ΑΕΙ, πρέπει να απαιτήσουν να μην κλείσει κανένα τμήμα, να βρεθούν και να συζητήσουν στους συλλόγους τους αρνούμενοι να δεχτούν αυτό που τους ετοιμάζουν. Πρέπει να παλέψουν συλλογικά για το δικαίωμα στη δουλειά που επιχειρείται να τους στερηθεί και για το δικαίωμα στις σπουδές και τη μόρφωση, χωρίς ταξικούς ή άλλους φραγμούς. Να παλέψουν ενάντια στην εξάρτηση της χώρας που διαλύει την παραγωγή της χώρας και αφαιρεί χιλιάδες θέσεις εργασίας, ενάντια στο Μνημόνιο και την πολιτική της Κυβέρνησης.

Ετικέτες , ,

Η «συνδιοίκηση» στο ΑΠΘ στις νέες της διαστάσεις
Προάγγελος όσων θα ακολουθήσουν σε ΑΕΙ-ΤΕΙ

Αφού κόπιασαν, ίδρωσαν και ξεφύσησαν οι πρυτανικές αρχές του ΑΠΘ για τον ορισμό του «φοιτητή» στο νεοσυσταθέν Συμβούλιο Διοίκησης, ήρθαν επανειλημμένα αντιμέτωποι με τη διαπίστωση: «ότι η διαδικασία των φοιτητικών εκλογών για την ανάδειξη εκπροσώπου κηρύσσεται άγονη και ματαιώνεται λόγω απουσίας εκπροσώπων, για να παραλάβουν τον ενιαίο εκλογικό κατάλογο». Και αφού αυτή η «απαράδεκτη αδιαφορία» εκδηλώθηκε διαδοχικά στις 2, 6, 8 και 9 Νοεμβρίου, υπό την πίεση του υπουργείου και της Τρόικας, αναζήτησαν άλλες διόδους.
Από το Δεκέμβριο του 2012, μία σειρά σχολές (ΤΕΠΑΕ, Πολυτεχνική) δέχτηκαν εντολή να προχωρήσουν σε εξπρές φοιτητικές εκλογές για την ανάδειξη φοιτητών τόσο στα τμήματα, όσο και στις κοσμητείες, όπως ορίζει ο νόμος Διαμαντοπούλου. Μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις (βλ. ΔΑΠ Πολιτικών Μηχανικών) ζητείται οι εκλογές να γίνουν με …την αιγίδα του φοιτητικού συλλόγου! Μεγάλη ανησυχία τους προξενεί η ενδεχόμενη αποχή.
Και θα αναρωτηθεί κανείς τώρα, «τι πρεμούρα τους έπιασε για να εκπροσωπηθούν οι φοιτητές τέλοσπάντων;». Μα φυσικά, η αγωνία των παραγόντων που προωθούν την σαρωτική επίθεση σε ΑΕΙ και ΤΕΙ -από τους ιμπεριαλιστές της τρόικα και το υπουργείο, μέχρι τις πρυτανικές αρχές και τους μηχανισμούς τους- είναι διπλή. Από τη μία, να πετύχουν τη μέγιστη φαινομενική «συναίνεση» των φοιτητών σε ένα έγκλημα που θα παίρνει όλο και πιο επικίνδυνες διαστάσεις απέναντι στα φοιτητικά δικαιώματα και τις καταχτήσεις δεκαετιών. Από την άλλη, να ξεμπερδεύουν επιτέλους με τους φοιτητικούς συλλόγους, που για τόσα χρόνια στάθηκαν ζωντανές εστίες οργάνωσης και αντίστασης της πάλης των φοιτητών ανατρέποντάς τους τα σχέδια.
Η λεγόμενη «συνδιοίκηση» λοιπόν, που τόσο την επιδίωξαν οι κυβερνητικές πολιτικές δυνάμεις (ΠΑΣΠ-ΔΑΠ) και τόσο την καλοδέχτηκαν όλες οι «αριστερές» (πλην ημών) από το ’80 ακόμη, κρίνεται απαραίτητη ακόμα και τώρα που ανατέλλει η νέα εποχή του «Πανεπιστημίου του Μνημονίου» και η επίθεση σχεδιάζεται ασυγκράτητη. Ακριβώς γιατί, ως μηχανισμός ενσωμάτωσης και χειραγώγησης των φοιτητικών μαζών, όχι μόνο τους είναι χρήσιμος, αλλά στη βάση των μεγαλεπήβολων σχεδίων τους, προβλέπεται και να περάσει σε νέα διάσταση.
Πράγματι, ο νέος νόμος Διαμαντοπούλου, σε ορισμένες από τις αφανείς (για την ώρα) διατάξεις του, εισάγει δύο νέους θεσμούς που αναμένεται να πάρουν μορφή αμέσως μόλις στηθεί καλά ο νέος μηχανισμός διοίκησης: το «Συμβούλιο του Φοιτητή» ανά πανεπιστημιακό ίδρυμα, που προβλέπει συμμετοχή φοιτητών 40% και πρόεδρό του τον εκάστοτε πρύτανη, αλλά και ο «Συνήγορος του Φοιτητή» ανά τμήμα, στον οποίο θα απευθύνονται οι φοιτητές για τα προβλήματά τους. Ποιος σύλλογος λοιπόν, και ποια συνέλευση, παιδιά, εδώ αποκτούμε και καθόλα νόμιμο «συνήγορο».
Είναι λογικό να εμφανίζεσαι σαν υπερασπιστής των «θετικών αυτών πρωτοβουλιών», αν είσαι η συστημική κυβερνητική φωνή της ΔΑΠ ή της ΠΑΣΠ. Το πολύ να το παίζεις δύσκολος εκεί που βρίσκεσαι «ριγμένος». Εξ ου και οι ενστάσεις στην εκλογή φοιτητή στα συμβούλια, όσο δεν προσφέρουν αρκετές αρμοδιότητες στον εκλεγμένο και, γενικά, δεν είναι αρκετά «συνδιοικητικά»! Είναι ανέξοδο και βολικό, από την άλλη, για τις «επίσημες αριστερές πολιτικές δυνάμεις» να μιλούν ενάντια σε αυτές τις ρυθμίσεις ως «ακόμη μια πτυχή του νέου νόμου πλαίσιο» ,που ως τέτοια απλά «πρέπει να μην εφαρμοστεί ή να μπλοκαριστεί ή να ανατραπεί», ενώ για δεκαετίες φρόντιζαν να καλλιεργούν τη λογική της συνδιοίκησης στους φοιτητές. Άντε τώρα να κρύψουν τη διάσταση αυτή κάτω από το χαλί και να αποφύγουν το ζήτημα. Τη στιγμή που η αγωνιώδης αναζήτηση «νομιμοποίησης», σε συνδυασμό με τον παραμερισμό (ως καθήλωση) του φοιτητικού συνδικαλισμού, είναι ο προάγγελος του πιο σκληρού ταξικού πανεπιστημίου που γνώρισε ποτέ η χώρα.
Το ζητούμενο είναι η υπεράσπιση των συλλόγων, που ζωντανεύει και αναπνέει μόνο μέσα στην πάλη του φοιτητή, με βάση τις ανάγκες του. Οργανωμένη, πλατιά αντίδραση των φοιτητών ενάντια στη σύσταση των νέων οργάνων διοίκησης, ενάντια σε κάθε ανάδειξη φοιτητή, ενάντια στο νόμο πλαίσιο στο σύνολό του, μόνο στη βάση αυτή μπορεί να γεννηθεί. Και αντιστρόφως, βασική προϋπόθεση είναι η πραγματική, και όχι «εικονική», ενεργοποίηση των φοιτητικών συλλόγων πέρα και έξω από την αγκαλιά των μηχανισμών ενσωμάτωσης στις μάχες που έρχονται.

Ετικέτες , ,
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)