ΓΙΑ ΤΟ «ΝΕΟ» ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΓΥΡΝΑΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΠΙΣΩ!

Φανή Ζυμβρακάκη 

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

Το Υπουργείο Παιδείας προχώρησε σε νέες εξαγγελίες εν μέσω καλοκαιριού για το νέο επαγγελματικό και το γενικό λύκειο, οι οποίες μάλιστα θα ισχύσουν για τα παιδιά που θα φοιτήσουν στην Α’ Λυκείου το ακαδημαϊκό έτος 2013-2014. Οποιαδήποτε κριτική μπορεί να ασκηθεί στα επιμέρους σημεία του νομοσχεδίου ή στην τακτική που χρησιμοποιεί το Υπουργείο για να το προωθήσει και να το συνδέσει με νέους αριθμούς «πλεονάζοντος» προσωπικού και καταργημένες ειδικότητες εκπαιδευτικών, η κριτική αυτή έχει μικρή αξία, εάν δεν συνδεθεί και δεν ειδωθεί ως σημαντικό κομμάτι στο παζλ της υλοποίησης της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής και της επίθεσης στην εκπαίδευση.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αφού δεν δώσαμε τις «μικρές» μάχες… ας αποφύγουμε τώρα και τις «μεγάλες»

Είμαστε αντιμέτωποι με τον εφιάλτη των μαζικών απολύσεων, της μαζικής ανεργίας και εξαθλίωσης. Αντιμέτωποι με τη θεσμοθέτηση της σύγχρονης δουλείας που αμφισβητεί ευθέως το δικαίωμα στη ζωή. Ο πόλεμος του κεφαλαίου έχει μέχρι στιγμής ισοπεδώσει κάθε έννοια συλλογικών συμβάσεων, δημοκρατίας και ελευθεριών, κάθε έννοια δικαιωμάτων στην εργασία, σε μισθούς και συντάξεις. Νοσοκομεία, σχολεία και σχολές κλείνουν, κι όσα απομένουν λειτουργούν με άγρια ταξικά χαρακτηριστικά αχρηστεύοντας στην πράξη το δικαίωμα στην εκπαίδευση και στην υγεία-πρόνοια, διώχνοντας μαζικά μαθητές και καθηγητές από τα σχολεία και τους ασθενείς και το νοσηλευτικό προσωπικό από τα νοσοκομεία. Ανθρωποι πετιούνται μαζικά στα σκουπίδια της καπιταλιστικής «ανάπτυξης».
Κι ενώ ισοπεδώνουν την ελληνική κοινωνία με το αζημίωτο και κατ’ εντολή της τρόικας σπεύδουν να δηλώσουν υποτέλεια και στήριξη σε έναν εγκληματικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Συρία που απειλεί να βάλει φωτιά σε ολόκληρη την περιοχή.
Πώς αντιμετωπίζεται αυτή η κατάσταση από τις συνδικαλιστικές ομοσπονδίες και τις κυρίαρχες παρατάξεις της Αριστεράς; Με μια από τα ίδια: 3ωρες στάσεις εργασίας, 24 ή 48ωρες απεργίες και βλέπουμε, με επιφυλάξεις, συγκράτηση και αναμονή, λες και δεν συμβαίνει τίποτα το σοβαρό και ασυνήθιστο.
Στο όνομα τάχα της αποτελεσματικότητας των αγώνων, των όποιων συνολικών στόχων και επιδιώξεων που πρέπει να έχει το κίνημα, σύμφωνα με τον κομματικό ή παραταξιακό προγραμματισμό. Στο όνομα των οργανωμένων, σχεδιασμένων και προσεκτικών βημάτων που πρέπει να γίνουν «για να μην ηττηθούμε» (γιατί τώρα, προφανώς, βρισκόμαστε σε ισοπαλία!), των κατά παραγγελία μεγάλων στρατηγημάτων και τακτικών προπαγανδίζεται (υπόγεια ή φανερά) η αναβολή διαρκείας αντί της απεργίας και σύγκρουσης διαρκείας με το σύστημα.
Δεν έχει έρθει ακόμη ο «κατάλληλος χρόνος» για απεργία διαρκείας. Δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι! Γιατί, ενώ ο εχθρός έχει «μπει στο σπίτι μας και σφάζει αδιακρίτως» (δικαιώματα, μισθούς, συντάξεις), ο «κατάλληλος χρόνος» για να απεργήσουμε είναι όταν μπει και στο σπίτι του γείτονα με ανάλογες διαθέσεις, τότε, όταν «σφαχτεί και ο γείτονας» μπορείς να κάνεις μέτωπο μαζί του. Ο «κατάλληλος χρόνος» είναι όταν «τακτοποιηθείς» πολιτικά, οργανωτικά, ιδεολογικά για να δώσεις μια μάχη που έχει ήδη κριθεί με νίκη του αντιπάλου. Σε έναν πόλεμο που διεξάγεται «εδώ και τώρα». Πώς προετοιμάζεται όμως κανείς για τον αγώνα; Αποφεύγοντας διαρκώς τη μάχη; Αγωνιστές γινόμαστε αγωνιζόμενοι. Ετσι προετοιμάζονται και οι νίκες.
Ωστόσο, οι πολιτικές και συνδικαλιστικές «αυθεντίες»… της ήττας κρίνουν την άποψη για απεργία διαρκείας και όσους την υποστηρίζουν, όσους δηλαδή θεωρούν ότι τα ζητήματα κρίνονται με όρους κίνησης και ταξικής πάλης, πολιτικά αδαείς, τυχοδιώκτες, παρασυρμένους από το θυμικό και την οργή και όχι από τη λογική, ότι δεν υπολογίζουν τάχα «όρους και προϋποθέσεις».
Βέβαια, ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν γίνεται. Αυτό το ξέρει ο καθείς. Ωστόσο, κι απ’ ό,τι φαίνεται, υπάρχει και «βελτιωμένη» εκδοχή: ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν γίνεται για να… πέσει η κυβέρνηση ή για τη λαϊκή εξουσία. Κι αυτή η «βελτίωση» της συμφοράς έγινε τώρα μέτρο ρεαλισμού και επαναστατικότητας!
Η επανεμφάνιση των κάθε είδους «στρατηγών χωρίς στρατό» (αυτών π.χ. που όταν εμφανίστηκε ο «στρατός» στην απεργία των εκπαιδευτικών, αποχώρησαν με… όρους και προϋποθέσεις με τα γνωστά αποτελέσματα, χωρίς να διδαχτούνε τίποτα), φέρνει και τέτοιες «βελτιώσεις». Γιατί οι αγώνες πρέπει να γίνονται με απεργούς υπό τις «διαταγές» τους, διαφορετικά, καλύτερα να μη γίνουν καθόλου! Γιατί θα υποστούμε (ή μήπως θα υποστούν;) ήττα.
Μαθαίνουμε λοιπόν ότι σημασία δεν έχει τόσο η αποφασιστικότητα του αγώνα, μια τέτοια αποφασιστικότητα μάλιστα μπορεί να είναι και καταστροφική! Περισσότερο σημασία έχει ο ψυχρός (ή μήπως κυνικός), υπολογισμός του τόπου και του χρόνου της σύγκρουσης που θεωρούν αφελώς ότι ελέγχουν. Αν, δηλαδή, στο φανταστικό χάρτη των επιχειρήσεων που έχουν στο κεφάλι τους, θα πολεμήσουμε στο ύψωμα ή στην πεδιάδα, με τον ήλιο στα μάτια ή στην πλάτη, κατακαλόκαιρο ή με βροχή. Εως ότου βέβαια αποφασίσουν «μπήκαν στη πόλη οι οχτροί».
Σύμφωνα λοιπόν με τη λογική αυτή τα σχολεία πρέπει να μείνουν προς το παρόν ανοιχτά. Για να φανεί η απόλυτη απορρύθμιση και διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης. Για να μη δοθεί η δυνατότητα στην κυβέρνηση να κρύψει τα κενά και τις ελλείψεις κάτω από το χαλί της απεργίας, ενοχοποιώντας τους απεργούς εκπαιδευτικούς! (Να φανεί δηλαδή ότι δεν λειτουργούν τα σχολεία εν λειτουργία! Οπως συμβαίνει τόσα χρόνια). Ταυτόχρονα, κερδίζουμε έτσι και τη συμπάθεια της κοινωνίας… αλλά και τη συμπάθεια των Πορτοσάλτε-Πρετεντέρη, που χρόνια τώρα ξέρουν: για το χάλι της εκπαίδευσης και της οικονομίας φταίνε οι εκπαιδευτικοί και οι εργαζόμενοι, οι απεργίες και οι απεργοί που φταίνε εξάλλου και για την ανεργία. Μην απεργείτε λοιπόν! Για να φανεί ότι για την ανεργία φταίει η κυβέρνηση! Τέτοια υποταγή και αυτοενοχοποίηση!
Ας μην ανησυχούμε όμως. Ο χρόνος λειτουργεί πότε μπρος και πότε πίσω, πότε υπέρ της κυβέρνησης και πότε υπέρ των εργαζομένων (ανάλογα, δηλαδή, με το πώς μας βολεύει). Κι αφού οι μαθητευόμενοι μάγοι του συνδικαλισμού ελέγχουν, από ό,τι φαίνεται, και το χρόνο θα χρησιμοποιήσουν σίγουρα, όταν βγουν κυβέρνηση, τη… μηχανή του χρόνου για να γυρίσουν το χρόνο πίσω, με μια ολική επαναφορά προ καταστροφής.
Ο χρόνος όμως δεν γυρίζει πίσω. Ο χρόνος και το μέλλον κερδίζονται όταν απαντάς στις «μικρές» καθημερινές προκλήσεις. Μονάχα τότε οικοδομούνται «όροι και προϋποθέσεις» για τα μεγάλα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Μαθητικό κίνημα Μπροστά σε νέες απαιτήσεις

Με τον φετινό αγιασμό οι μαθητές θα βρεθούν μπροστά σε μια γενικευμένη επίθεση στα στοιχειώδη δικαιώματά τους. Έχουμε τη γνώμη ότι, από την πρώτη κιόλας μέρα, στα σχολεία θα πρέπει να ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση ανάμεσα στους μαθητές σχετικά με το νέο νομοσχέδιο και το νέο σχολείο, αλλά και σχετικά με τον τρόπο απάντησης και κινητοποίησης του μαθητικού κινήματος. Τα μαθητικά συμβούλια, ως ανεξάρτητα όργανα, θα πρέπει να λειτουργήσουν και να καλέσουν σε συνελεύσεις, είτε οι εκπαιδευτικοί προχωρήσουν σε απεργιακές κινητοποιήσεις είτε όχι.
Οι απαντήσεις απέναντι σε αυτήν την επίθεση δεν είναι καθόλου εύκολες. Από τη μία πλευρά, το νομοσχέδιο για το νέο σχολείο αφορά συνολικά την κοινωνία και όχι τους μαθητές αποκλειστικά. Γιατί το εάν ή όχι η νεολαία στη μεγάλη της πλειοψηφία μπορεί να τελειώνει το σχολείο είναι ένα ζήτημα που αφορά όλο το λαό. Αφορά τις οικογένειες που πασχίζουν να τα βγάλουν πέρα μέσα στον ορυμαγδό της φτώχειας και της ανεργίας, τους εκπαιδευτικούς που η ίδια επίθεση τους φέρνει αντιμέτωπους με τις απολύσεις, τους φοιτητές που σπουδάζουν στον αστερισμό του νόμου-πλαίσιο και του σχεδίου «Αθηνά».
Από την άλλη πλευρά, απέναντι στην αδυναμία της Αριστεράς να βάλει πλάτη στην ανασυγκρότηση του κινήματος και της μόνιμης και ουσιαστικής παρουσίας του στο πολιτικό σκηνικό, ως καθοριστικός παράγοντας των εξελίξεων, το σύστημα κερδίζει πόντους στο ιδεολογικό ντύσιμο της επίθεσής του και τη συκοφάντηση των αγώνων.
Το μαθητικό κίνημα βρίσκεται μπροστά στην ανάγκη να ξεπεράσει τις αγκυλώσεις που εγγενώς έχει και την παράλυση στην οποία το έχουν υποχρεώσει οι δυνάμεις του συστήματος. Έχει να παίξει καθοριστικό ρόλο στη συγκρότηση του πανεκπαιδευτικού μετώπου αντίστασης στην επίθεση.
Το παρελθόν έχει δείξει ότι και για τους μαθητές ο πολιτικός χρόνος μπορεί να κυλήσει πολύ γρήγορα. Και να δημιουργήσει εκείνους τους όρους που θα βγάλουν στο προσκήνιο το μαθητικό κίνημα ως ένα από τα πιο ζωντανά κομμάτια του λαϊκού κινήματος.
Ας ανοίξει λοιπόν η πολιτική συζήτηση στα σχολεία!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Για την εισβολή της αστυνομίας στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο

Σε άλλη μία καταπάτηση του ασύλου προχώρησε η αστυνομία την Τετάρτη 21/8. Αυτή τη φορά σειρά είχε ο χώρος του κάτω Πολυτεχνείου. Φαίνεται πως μετά την εισβολή στο «παράρτημα» της Πάτρας, το σύστημα έχει βάλει πλώρη για να κλείσει όλους τους ανοιχτούς λογαριασμούς του, όπως ακούσαμε δια στόματος Δένδια, με το κίνημα και τους χώρους-σύμβολα του αγώνα από το 1974 και μετά.
Έτσι, είδαμε να εισβάλουν στο ιστορικό Πολυτεχνείο όλων των ειδών οι αστυνομικές δυνάμεις, κάνοντάς το φύλλο και φτερό και προχωρώντας σε 4 προσαγωγές. Τα ευρήματα, αν και μοιάζουν αστεία για να δικαιολογήσουν (έστω και με τη δική τους λογική) μία τέτοιας έκτασης επιχείρηση, δεν άργησαν να παρουσιαστούν από τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ σαν σύνεργα τρομοκρατίας και ο ιστορικός χώρος σαν άντρο τρομοκρατών. Είναι ξεκάθαρο πως το σύστημα, στην προσπάθεια του να τρομοκρατήσει το λαό και τους αγωνιστές, θα επιστρατεύσει κάθε είδους προβοκάτσια και κατασταλτικό μέτρο για να στοχοποιήσει το λαϊκό κίνημα και τις δημοκρατικές ελευθερίες. Στο ίδιο μοτίβο, εξάλλου, κινείται και η είδηση για την εύρεση βομβών μολότοφ στον χώρο του ΑΠΘ, εν μέσω καλοκαιριού που όλοι ξέρουν πως οι σχολές είναι κλειστές. Στην προσπάθειά τους αυτή, προφανώς βρίσκουν συμπαραστάτες και το καθηγητικό κατεστημένο, πιστό κολαούζο του συστήματος, που όταν δεν καλεί την αστυνομία εναντίων φοιτητών απλώς «νίπτει τας χείρας του» σαν άλλος Πόντιος Πιλάτος.
Αυτή η εισβολή δεν είναι η πρώτη και σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία. Έρχεται ως συνέχεια πολλών καταπατήσεων του ασύλου, με πιο πρόσφατα τα γεγονότα στην Πάτρα με την εισβολή στους χώρους 3 καταλήψεων, με την εισβολή στο ΤΕΙ Ηγουμενίτσας, στην κατάληψη Αντιβίωση στα Γιάννενα αλλά και την εισβολή στην πρυτανεία του ΕΚΠΑ λίγο πριν το καλοκαίρι και τις προσαγωγές δεκάδων φοιτητών που βρισκόταν εκεί για παράσταση διαμαρτυρίας. Μάλιστα, όπως φαίνεται εν όψει ΔΕΘ, η αστυνομία ετοιμάζει και άλλες εισβολές σε πανεπιστημιακούς χώρους, σε μια διαδικασία όξυνσης της καταστολής και τρομοκράτησης του λαού. Μια διαδικασία που εντάσσεται στην συνολικότερη φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής που προωθείται ως στοιχείο της πολιτικής του συστήματος.
Μιας πολιτικής που στερεί από την λαό και την νεολαία ακόμα και τα πιο βασικά δικαιώματα στο βωμό της κερδοφορίας των ξένων και ντόπιων αφεντικών. Γιατί οι δημοκρατικές ελευθερίες δε χωράνε στο μέλλον που μας ετοιμάζουν. Ένα μέλλον χωρίς προοπτική για την πλειοψηφία της νεολαίας, που φοιτά στο «νέο σχολείο» του μνημονίου με επιστρατευμένους καθηγητές, συγχωνευμάνα τμήματα και καταργημένες ειδικότητες, που σπουδάζει στο πανεπιστήμιο των λίγων και εκλεκτών που χτίζουν με τον νόμο πλαίσιο και τον σχέδιο «Αθηνά», που εργάζεται σε συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα, που την δολοφονούν καθημερινά με εξοστρακισμένες σφαίρες και ελέγχους εισιτηρίων σε τρόλεϊ όπως στο Περιστέρι.
Ξέρει πολύ καλά το σύστημα πως το καζάνι βράζει και είναι έτοιμο να εκραγεί όσο περισσότερο προχωράει η εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής, όσο ο λαός γίνεται βορά στα νύχια των ιμπεριαλιστών. Αυτές τις εκρήξεις οργής και τη συγκρότηση αντιστάσεων προσπαθεί να προλάβει με την ένταση της τρομοκρατίας και της καταστολής. Αυτές ακριβώς τις διεργασίες καλούνται να στηρίξουν οι δυνάμεις του κινήματος στους κόλπους του λαού, υπερασπιζόμενες τα κεκτημένα δικαιώματα και τις διαδικασίες του κινήματος απέναντι στην κρατική και παρακρατική καταστολή.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Όλα τα μέτωπα ανοιχτά στο ΑΠΘ - Η επίθεση στα δικαιώματα φοιτητών, εργαζομένων προχωράει

Για μία ακόμη χρονιά, πριν καλά καλά τελειώσει το καλοκαίρι, η κυβέρνηση βάλθηκε να τελειώσει το έργο που ξεκίνησε τα τελευταία χρόνια. Να διαλύσει το δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο και να χτυπήσει το δικαίωμα των λαϊκών στρωμάτων στις σπουδές. Ταυτόχρονα και σε συνδυασμό με αυτό, χτυπάει και το δικαίωμα στη δουλειά των εργαζομένων στα πανεπιστήμια. Ειδικά για το ΑΠΘ, αυτό δεν είναι καθόλου καινούριο, αφού πολλοί εργαζόμενοι αναγκάζονται εδώ και δεκαετίες να δουλεύουν με εργολαβίες. Πέρυσι, πολλοί από αυτούς απολύθηκαν και οι υπόλοιποι αναγκάστηκαν να δουλεύουν με μειωμένα ωράρια και για 400 ευρώ.
Φέτος ήρθε η σειρά του μόνιμου, διοικητικού προσωπικού. Το υπουργείο ζητάει οι μισοί περίπου εργαζόμενοι, επί συνόλου 700, να βγουν στην εφεδρεία, πράγμα που, όπως γνωρίζουν καλά οι εργαζόμενοι, σημαίνει απόλυση. Αυτή τη φορά, όμως, η επίθεση του συστήματος είναι συνολική και δεν αγγίζει μόνο το ΑΠΘ. Αυτό θα συμβεί σε όλα τα Ιδρύματα της χώρας, με πρόφαση το περυσινό νομοσχέδιο για τις συγχωνεύσεις, το περιβόητο "Σχέδιο Αθηνά". Πλέον το υπουργείο δεν αναγνωρίζει τις ανάγκες των Ιδρυμάτων σε προσωπικό, καθώς πολλά Τμήματα συγχωνεύτηκαν ή πλέον ανήκουν σε Σχολές, από εκεί που ήταν ανεξάρτητα. Έτσι, με «αυθαίρετο» τρόπο, όρισαν τις ανάγκες των Ιδρυμάτων και θέλουν να πετάξουν έξω όσους εργαζόμενους θεωρούν ότι περισσεύουν.
Η επιλογή μάλλον δεν έγινε όμως και τόσο «αυθαίρετα», γιατί, όπως γνωρίζουμε ήδη, θα υπάρξουν νέες συγχωνεύσεις σχολών. Μ' αυτόν τον τρόπο, η κυβέρνηση καταφέρνει να χτυπήσει και στα 2 μέτωπα, από τη μία τους φοιτητές, με το κλείσιμο σχολών, την υποστελέχωση των υπηρεσιών κτλ, και από την άλλη τους εργαζόμενους.
Ήδη όμως οι εργαζόμενοι, παρά το μούδιασμα και το κλίμα ηττοπάθειας που κυριαρχεί, έχουν δείξει διάθεση να αγωνιστούν, με μαζικές συνελεύσεις και απεργιακές κινητοποιήσεις που αποφάσισαν.
Τα μέτωπα όμως στο ΑΠΘ δεν τελειώνουν εκεί. Η λέσχη του ΑΠΘ, που εδώ και χρόνια έχει μεθοδευμένα υποβαθμιστεί, είναι έτοιμη να ιδιωτικοποιηθεί. Ήδη το Διοικητικό της Συμβούλιο, στο οποίο προεδρεύει ο αντιπρύτανης, έχει πάρει αυτήν την απόφαση και μένει να επικυρωθεί και από τη διοίκηση, πράγμα που είναι θέμα χρόνου. Η λέσχη του ΑΠΘ είναι από τις λίγες λέσχες στην Ελλάδα που δεν χρειάζονται επί της ουσίας προαπαιτούμενα για να σιτιστεί κάποιος, εξυπηρετεί χιλιάδες φοιτητές και παρέχει δωρεάν φαγητό σε όλους. Ειδικά σε αυτή τη συγκυρία, με την οικονομική κρίση, οι φοιτητές που σιτίζονται στη λέσχη έχουν αυξηθεί πολύ. Αυτό που θέλει η κυβέρνηση είναι να απαλλαγεί από αυτό το έξοδο και να αποθαρρύνει χιλιάδες φοιτητές να σπουδάσουν, αυξάνοντας το κόστος φοίτησης και κατεδαφίζοντας κάθε κεκτημένο.
Στην ίδια κατεύθυνση, προωθείται με τη βοήθεια της Πρυτανείας η επιβολή ενοικίου στις φοιτητικές εστίες. Ήδη από πέρυσι ο αριθμός του προσωπικού των εστιών του ΑΠΘ έχει μειωθεί δραματικά. Τόσο, που η λειτουργία τους δεν μπορεί να διασφαλιστεί. Μέχρι τώρα δεν έχει ξεκινήσει η λειτουργία της λέσχης των εστιών, ενώ έχουμε και το περσινό προηγούμενο, της επιβολής ενοικίου στις εστίες της Καλαμαριάς, που ανήκουν στο ΠΑΜΑΚ.
Αυτή τη χρονιά, η επίθεση της κυβέρνησης στους φοιτητές αναμένεται να είναι σφοδρή, όπως και σε ολόκληρο το λαό. Έχουμε ήδη τα πρώτα δείγματα στο ΑΠΘ, έχουμε τη διαρκή αμφισβήτηση του Ασύλου στην Αθήνα, το χτύπημα στεκιών κ.λπ. Ταυτόχρονα, η φασιστικοποίηση και η καταστολή προχωρούν, οι αγώνες ποινικοποιούνται και πλέον μιλάμε για το ξεθεμελίωμα της δωρεάν υγείας, για απολύσεις στο Δημόσιο και όλα αυτά να μην έχουν τέλος. Η αμφισβήτηση του δικαιώματος στις σπουδές θα τεθεί άμεσα στο τραπέζι. Πολλοί φοιτητές θα οδηγηθούν στην παραίτηση από τις σπουδές τους, άλλοι θα πεταχτούν βίαια έξω και όλοι θα δεχτούν σοβαρά πλήγματα στις κατακτήσεις και τους όρους σπουδών τους.
Μπροστά σε αυτό, πρέπει να απαντήσει το φοιτητικό κίνημα. Να βρεθούν οι φοιτητές στις Γενικές τους Συνελεύσεις, να συζητήσουν, να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους κόντρα στην ηττοπάθεια και να παλέψουν για το δικαίωμά τους να σπουδάσουν. Να κατανοήσουν ότι για όλη αυτή την κατάσταση είναι υπεύθυνη η κυβέρνηση, το σύστημα και οι ιμπεριαλιστές που ληστεύουν τη χώρα. Να παλέψουν μαζί με τους εργαζόμενους, τους φυσικούς τους συμμάχους ενάντια σε αυτή την πολιτική συνολικά. Να οργανωθούν και να έρθουν σε επαφή με τους εργαζόμενους των πανεπιστημίων για να δώσουν από κοινού τον αγώνα και μετά με όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας, να ενωθούν σε ένα μεγάλο ποτάμι αντίστασης. Να αφήσουν, τέλος, στην άκρη το καθηγητικό κατεστημένο και την Πρυτανεία, που όλα αυτά τα χρόνια έχει σταθεί απέναντι και εφαρμόζει απαρέγκλιτα όλες τις αποφάσεις της κυβέρνησης, παρά τις αγωνιστικές τους κορόνες.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΣΥΡΙΑ Τα αδιέξοδα και ο ανταγωνισμός φέρνουν επέμβαση και πόλεμο

Να μιλήσουν οι λαοί:

Κάτω η αμερικανική ιμπεριαλιστική επέμβαση

Έξω οι ιμπεριαλιστές από την περιοχή

Βρισκόμαστε πια στην τελική ευθεία εκδήλωσης της άμεσης ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Συρία, που θα σκορπίσει τον όλεθρο σ’ ολόκληρη την περιοχή. Όπως όλα δείχνουν, το να «κάνει πίσω» ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός έχει πολύ περισσότερο κόστος πια από το να επιδιώξει τον πόλεμο. Πηγαίνοντας στην «αρχή» αυτής της επικίνδυνης κλιμάκωσης, η θηριωδία της 21ης Αυγούστου προκάλεσε μια σημαντική επιτάχυνση της ιμπεριαλιστικής παρέμβασης στη Συρία, αναδεικνύοντας παράλληλα ανάγλυφα τις σοβαρές αμφιθυμίες του αμερικανικού ιμπεριαλισμού που έτσι κι αλλιώς υπήρχαν από πριν.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Χανιά: Όχι στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία

Η πιθανή επέμβαση των ΗΠΑ και των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών στη Συρία τις επόμενες μέρες θα βρει τη βάση της Σούδας σε πλήρη ετοιμότητα. Τα προσχήματα που χρησιμοποιούσαν στο παρελθόν, σε μια προσπάθεια να καθησυχάσουν το λαό και να συγκαλύψουν το ρόλο της βάσης και όλων των στρατιωτικών εγκαταστάσεων που βρίσκονται στο Ακρωτήρι Χανίων δεν χρησιμοποιούνται πλέον ούτε από τους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές ούτε από τους ντόπιους υποτακτικούς τους. Η χρήση των στρατιωτικών εγκαταστάσεων και η διευκόλυνση των ιμπεριαλιστικών σχεδίων τους θεωρείται αδιαμφισβήτητη. Αυτό άλλωστε που τονίστηκε πρόσφατα στην πρόσφατη συνάντηση του υπουργού Εθνικής Άμυνας Δ. Αβραμόπουλου με τον Αμερικανό ομόλογό του Τζακ Χέιγκελ ήταν ο κομβικός ρόλος της βάσης για την υλοποίηση των στρατηγικών στόχων των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Η βάση αποτέλεσε κλειδί, σύμφωνα με τα λόγια του Χέιγκελ, στην επιχείρηση «Unified Protector» που εκδηλώθηκε στη Λιβύη. Παρόμοιες δηλώσεις έκανε και ο υποψήφιος πρέσβης των ΗΠΑ για την Αθήνα Ντέιβιντ Πιρς. Βέβαια η κινητικότητα στη βάση δεν παρατηρείται μόνο αυτές τις μέρες που προετοιμάζεται η επέμβαση, αλλά καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Αεροπλανοφόρα και άλλα πολεμικά πλοία κάθε τύπου πηγαινοέρχονται στο Μαράθι, ενώ οι πτήσεις των πολεμικών αεροσκαφών κατά διαστήματα σου δίνουν την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε εμπόλεμη περιοχή. Για άλλη μια φορά η Σούδα προετοιμάζεται να γίνει ορμητήριο των φονιάδων.
Πριν από 10 μέρες περίπου πραγματοποιήθηκε στη ΝΑΤΟϊκή βάση άσκηση από την «Αντιτρομοκρατική Ομάδα» Αμερικανών πεζοναυτών, όπως γράφτηκε στον τοπικό τύπο. Από τις 22/7 έως τις 2/8 το ΚΕΝΑΠ συνδιοργάνωσε στις εγκαταστάσεις του για 6η φορά μαζί με το διεθνή ναυτικό οργανισμό, International Maritime Organization-IMO, την εκπαίδευση προσωπικού κρατών που συμμετείχαν στην περιφερειακή πρωτοβουλία του IMO «Djibouti Code of Conduct». Οι υπεύθυνοι του αεροδρομίου δήλωσαν ότι είναι σε πλήρη ετοιμότητα γιατί όπως είναι γνωστό ο αεροδιάδρομος και ο πύργος ελέγχου είναι κοινός για την πολεμική και την πολιτική αεροπορία. Αυτό είναι που ανησυχεί και τον αντιπεριφερειάρχη Χανίων. Μήπως δηλαδή ξαναγίνει αυτό που έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν. Να υπάρξει πρόβλημα στις πτήσεις των πολιτικών αεροσκαφών και ιδιαίτερα με τα τσάρτερ. Βέβαια αυτά τα προβλήματα δεν επηρεάζουν τις αποφάσεις και τους προγραμματισμούς των ιμπεριαλιστών φονιάδων. Οι δολοφονικές επιχειρήσεις τους για την προώθηση των συμφερόντων τους προγραμματίζονται, οργανώνονται και απαιτούν από την κυβέρνηση να τους προσφέρει γη και ύδωρ και έτσι πράττει. Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν από λίγες μέρες συνελήφθη ο ανταποκριτής του ΣΚΑΪ στην Κρήτη Μάριος Διονέλλης και ο εικονολήπτης Νίκος Σαράντος και θα παραπεμφθούν σε δίκη γιατί έκαναν ρεπορτάζ κοντά στην αμερικάνικη βάση της Σούδας. Θεωρούμαστε ξένοι στον ίδιο μας τον τόπο. Οι κίνδυνοι για όλο τον ελληνικό λαό είναι τεράστιοι.
Με αφορμή όλα τα παραπάνω, η Πρωτοβουλία ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ έθεσε δημόσια σε συγκέντρωση της ΕΛΜΕ Χανίων, όπου συμμετείχαν και εκπρόσωποι κι άλλων σωματείων και οργανώσεων, την αναγκαιότητα να συνδιοργανωθεί ένα μαζικό συλλαλητήριο καταγγελίας της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Συρία και απαίτησης να μην εμπλακεί η χώρα και να μην χρησιμοποιηθεί η βάση της Σούδας και κάθε άλλη διευκόλυνση από τους αμερικανονατοϊκούς. Απ’ αυτούς που τοποθετήθηκαν δεν εκφράστηκε αντίρρηση και συμφωνήθηκε η ημερομηνία για τις 3 Σεπτεμβρίου στις 8 το βράδυ.
Η Πρωτοβουλία ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ κινήθηκε δραστήρια στο κέντρο της πόλης με μοίρασμα εκατοντάδων προκηρύξεων, πανό και ανακοινώσεις στον Τύπο. Δεν έγινε όμως κάτι αντίστοιχο και από τους υπολοίπους. Το μοναδικό κάλεσμα που υπήρξε ήταν από την ΕΛΜΕ. Το ΚΚΕ αρκέστηκε σε δικιά του συγκέντρωση μερικών δεκάδων στις 29 Αυγούστου και έτσι εκπλήρωσε το καθήκον του. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εμφανίστηκε ούτε δια αντιπροσώπου. Τα μοναδικά πανό που υπήρχαν στην πορεία ήταν του συλλόγου φοιτητών Πολυτεχνείου Κρήτης, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της Πρωτοβουλίας ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ Παρόλα αυτά συγκεντρώθηκαν πάνω από 250 διαδηλωτές, που δείχνει, αν μη τι άλλο, τη διάθεση ενός κόσμου να αντισταθεί στην πολιτική που όχι μόνο εξαθλιώνει, αλλά και δημιουργεί τεράστιους κινδύνους για την ίδια τη ζωή του. Χρόνος για αναμονή δεν υπάρχει και οι δυνάμεις που κατανοούν αυτή την αναγκαιότητα πρέπει να πάρουν κι άλλες τέτοιες πρωτοβουλίες.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αίγυπτος: πολιτική αστάθεια και αβεβαιότητα στο ξεκίνημα νέας γεωπολιτικής κρίσης

Ο στρατός στη φάση αυτή δείχνει να κρατά τον έλεγχο της εσωτερικής κατάστασης όχι μόνο με ακραία μέσα και ενέργειες ενάντια στους «Αδελφούς Μουσουλμάνους» (από την ανατροπή του Μόρσι στις 3 του Ιούλη και μέχρι σήμερα έχει ρεύσει αρκετό αίμα στους δρόμους του Καΐρου και άλλων μεγάλων πόλεων της Αιγύπτου), αλλά και με τη φανερή στήριξη της Δύσης και ιδιαίτερα των αμερικάνων ιμπεριαλιστών.
Ο αμερικανός υπουργός Άμυνας από την πρώτη στιγμή δήλωσε ότι οι ΗΠΑ είναι κατά της διακοπής αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας στην Αίγυπτο. «Είχαμε ισχυρές συνεργασίες με την Αίγυπτο για πολλά χρόνια, ξεκινώντας με την ειρηνευτική συνθήκη μεταξύ Ισραήλ και Αιγύπτου για την οποία μεσολάβησαν οι ΗΠΑ το 1979 και που τελικά απέτρεψε το να ξεσπάσει ένας περιφερειακός πόλεμος στην περιοχή», δήλωσε. Και συνέχισε: «Η Αίγυπτος είχε διαδραματίσει έναν υπεύθυνο ρόλο σε αυτό, υπήρξε πολύ υπεύθυνος εταίρος (...) δεν θα συμφωνούν (οι ΗΠΑ) απαραίτητα με τις μορφές της κυβέρνησης, τις δικτατορίες, αλλά… δεν θα θέλαμε να δούμε τη διάλυση μιας (μακροχρόνιας) σχέσης με μια μεγάλη, σημαντική χώρα όπως η Αίγυπτος»!
Κατά συνέπεια, η κίνηση αποφυλάκισης του Μουμπάρακ με το πρόσχημα της επανεκδίκασης των κατηγοριών και η ταυτόχρονη παραπομπή του Μόρσι και άλλων 14 στελεχών της Μουσουλμανικής Αδελφότητας με κατηγορίες για υποκίνηση δολοφονίας διαδηλωτών κάθε άλλο παρά σε συμβολικό επίπεδο κινείται. Συνολικά η προσωρινή κυβέρνηση έχει συλλάβει 75 ανώτερα μέλη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Σύμφωνα με την ισχύουσα εκλογική νομοθεσία, πολλοί από την ηγεσία της Αδελφότητας αποκλείονται από τη συμμετοχή στις εκλογές.
Παράλληλα η προσωρινή κυβέρνηση της Αιγύπτου, που σχηματίστηκε από το στρατό, σε μια προσπάθεια παραπέρα νομιμοποίησης έδωσε στη δημοσιότητα κατάλογο από 50 άτομα που θα πρέπει να συντάξουν τροποποιήσεις στο σύνταγμα της χώρας. Στη λεγόμενη «Επιτροπή των πενήντα» στην ουσία δεν υπάρχουν ισλαμιστές. Η Επιτροπή θα πρέπει να ολοκληρώσει τις εργασίες της εντός 60 ημερών. Οι εργασίες της θα αρχίσουν στις 8 Σεπτεμβρίου. Το νέο κείμενο του συντάγματος θα τεθεί σε παλλαϊκό δημοψήφισμα στη συνέχεια.
Έτσι η Αδελφότητα τίθεται ουσιαστικά εκτός νόμου, όπως άλλωστε ήταν και σε όλη τη σύγχρονη ιστορία της Αιγύπτου. Ωστόσο οι κινήσεις αυτές εγείρουν διάφορους «σκεπτικισμούς» στη Δύση με την αιτιολόγηση ότι στις σημερινές συνθήκες μια τέτοια εξέλιξη είναι πιθανό να δημιουργήσει επιπλέον προβλήματα πολιτικής σταθερότητας όχι μόνο στην Αίγυπτο αλλά στην ευρύτερη περιοχή. Αφού οι προοπτικές δημοκρατικής συμμετοχής μηδενίζονται για την Αδελφότητα, αυξάνεται η πιθανότητα να συνεχιστεί και να οξυνθεί ο κύκλος της βίας (όπως συνέβη στην Αλγερία το 1991). Επιπλέον, τα σκληροπυρηνικά μέλη της Αδελφότητας θα αποκτήσουν μεγαλύτερη επιρροή στις μάζες, ενισχύοντας παραπέρα την αντιαμερικανική και γενικότερα την αντιδυτική τάση στην Αίγυπτο.
Από την άλλη, και είναι βέβαιο, η ανοχή του στρατιωτικού κατεστημένου της Αιγύπτου απέναντι στην Αδελφότητα μπορεί να είχε μία και μόνη αιτιολόγηση: την ιδιαίτερη ικανότητα της Αδελφότητας «να ελέγχει το κίνημα στους δρόμους». Αυτό εξηγεί και το γεγονός ότι η Ουάσινγκτον επέλεξε(;) να «παίξει» με την Αδελφότητα (το λεγόμενο πολιτικό Ισλάμ) ως «συνομιλητή» στην Αίγυπτο μετά το ξέσπασμα της «Αραβικής Άνοιξης». Όμως η Αδελφότητα ως κυβέρνηση πλέον και η προσπάθειά της να ισορροπήσει ανάμεσα στην «ικανοποίηση» των ΗΠΑ και τη διατήρηση των δεσμών της με άλλα ισλαμικά κινήματα (όπως η Χαμάς) αποδείχθηκε δύστροπη όχι μόνο για τις ΗΠΑ αλλά και για το αιγυπτιακό κατεστημένο.
Λίγους μήνες πριν ξεκινήσει η αποκαθήλωση του Μόρσι και κατά τη διάρκεια ενός ισλαμικού συνεδρίου στο Κάιρο, ένας από τους υψηλόβαθμους κυβερνητικούς ομιλητές είπε ότι, αν αποτύχει η κυβέρνηση, αυτό θα σήμαινε τη χρεοκοπία του πολιτικού Ισλάμ και όχι μόνο στην Αίγυπτο. Τα λόγια του μπορούν να ερμηνευτούν σήμερα και ως μια «συνταγή» πολιτικής κίνησης από τη μεριά του στρατιωτικού κατεστημένου, που βρήκε σύμφωνους και τους Αμερικανούς. Σίγουρα ο Μόρσι και όσοι τον στήριζαν δεν κρίθηκαν κατάλληλοι πολιτικοί φορείς σε οποιαδήποτε εμπλοκή της Αιγύπτου στα γεωπολιτικά παιχνίδια της περιοχής.
Παρ΄ ότι ο Μόρσι «εκτέθηκε» αρκετά στην περίπτωση της Συρίας με τη θέση ενάντια στον Άσαντ, οι ΗΠΑ συνηγόρησαν στη βίαιη αποπομπή του και παρ΄ όλα τα ρίσκα που συνεπαγόταν αυτή. Και η λογική απάντηση βρίσκεται μάλλον στο όλο πλέγμα σχέσεων που διαρθρώνεται γύρο από αυτό το μόρφωμα που ονομάζεται «πολιτικό Ισλάμ». Το ότι αποτέλεσε, και εξακολουθεί ακόμα να αποτελεί, «εργαλείο» από τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές σε πολλές περιπτώσεις δεν αίρει την επισφάλειά του. Οι ωσμώσεις είναι δεδομένες και οι διαφορετικές του εκφράσεις και εκφάνσεις δημιουργούν αντιθέσεις που μπορούν να υπερβούν τα, έτσι κι αλλιώς, επισφαλή όρια ελέγχου του. Κάτι που φάνηκε άλλωστε πολύ καθαρά στη συριακή κρίση.
Ωστόσο το αιγυπτιακό στρατιωτικό και πολιτικό κατεστημένο, πέρα από τις κοινωνικές πιέσεις που συνεχώς αυξάνονται, βρίσκεται αντιμέτωπο και με την ωμή παρέμβαση ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που αναδεικνύει με δραματικό τρόπο την έκταση των επιχειρούμενων γεωπολιτικών αλλαγών στην περιοχή με πρωταγωνιστές τις ΗΠΑ.
Το ότι η Αίγυπτος είναι πολύ σημαντική για τα αμερικανικά συμφέροντα είναι κάτι παραπάνω από προφανές: από τον έλεγχο της διώρυγας του Σουέζ μέχρι τη συμβολή της στις σχέσεις των Αράβων με το Ισραήλ και την καταπολέμηση του μαχητικού σκέλους του Ισλάμ. Ταυτόχρονα, με το ειδικό βάρος που διαθέτει στον αραβικό κόσμο γενικότερα καθίσταται η επίδρασή της καθοριστική στους συσχετισμούς στο χώρο αυτό.
Σε προηγούμενο άρθρο για την Αίγυπτο με αφορμή τα γεγονότα που προηγήθηκαν και ακολούθησαν την πραξικοπηματική πτώση του Μόρσι γράφαμε: «Η συσχέτιση των εξελίξεων στην Αίγυπτο με τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή είναι φανερή και άμεση. Όπως και η αναζήτηση ρόλου για την άρχουσα τάξη της Αιγύπτου, όποιος και να είναι αυτός, μέσα από ένα άγριο παιχνίδι ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που θέτει και επαναθέτει το ζήτημα των σφαιρών επιρροής και ξαναμοιράσματος του κόσμου. Σήμερα άλλωστε οι εξελίξεις στη Συρία και η επικράτηση Άσαντ απέναντι στην ένοπλη αντιπολίτευση αναδεικνύουν ακόμη πιο έντονα τη σημασία του ρόλου της Αιγύπτου για τις ΗΠΑ». Τα διαδραματιζόμενα τους τελευταίους μήνες στην Αίγυπτο αποκτούν μια πληρέστερη βάση ερμηνείας στο πλαίσιο των σημερινών εξελίξεων.
Οι δραματικές εξελίξεις στην περιοχή τη Α. Μεσογείου με επίκεντρο τη Συρία (παρ)οξύνουν τους όρους του ιμπεριαλιστικού παιχνιδιού και επιβάλλουν την αναγκαστική διάταξη των επιμέρους συντελεστών (κρατών) στους κανόνες και τις επιλογές που ορίζουν τα ιδιαίτερα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Η αναπόφευκτη εμπλοκή της Αιγύπτου (ακόμα και μερικώς ουδετεροποιημένη), με βάση τα μέχρι στιγμής δεδομένα, την κατατάσσει στις χώρες «κλειδιά» των εξελίξεων και στενά συνδεμένη στο αμερικανικό άρμα.

Χ.Β.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Οι καμπεσίνος στους δρόμους

Ο αυγουστιάτικος αγροτικός ξεσηκωμός στην Κολομβία ήρθε να υπενθυμίσει πως ένας από τους πιστότερους σύμμαχους της Ουάσιγκτον στη Λατινική Αμερική αντιμετωπίζει μια κλιμακούμενη κοινωνική αναταραχή, προοίμιο πιθανώς και πολιτικών ανατροπών. Εκατοντάδες χιλιάδες καμπεσίνος από τα υψίπεδα κήρυξαν απεργίες, έκαναν μαχητικές διαδηλώσεις και έστησαν μπλόκα στου εθνικούς δρόμους διαμαρτυρόμενοι για τη συνεχή πτώση των τιμών των αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, αποτέλεσμα των εμπορικών συμφωνιών της χώρας με τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι κινητοποιήσεις με αρχικό επίκεντρο τις επαρχίες Boyaca και Cundinamara και γύρω από την Μπογκοτά επεκτάθηκαν γρήγορα στον νότο στα σύνορα με τον Ισημερινό και στα μεγάλα αστικά κέντρα του Μεντεγίν και του Κάλι. Η Κολομβία των σαράντα πέντε και πλέον εκατομμυρίων κατοίκων έχει ένα μεγάλο αγροτικό πληθυσμό που όμως αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα επιβίωσης. Έτσι αναγκάζεται να εγκαταλείπει μαζικά την ύπαιθρο συρρέοντας στις πόλεις. Πόλεις στις οποίες αναπτύσσονται εκρηκτικές κοινωνικές αντιθέσεις και προβλήματα.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η κυβέρνηση του δεξιού προέδρου Σάντος έστειλε ενάντια στους εξεγερμένους καμπεσίνος την αστυνομία, εξαπολύοντας ένα σκληρό κύμα καταστολής και βίας, φαινόμενο συνηθισμένο στην ιστορία της χώρας. Αποτέλεσμα, εκατοντάδες σοβαρά τραυματίες, πολλές συλλήψεις συνδικαλιστών και κακοποιήσεις αγροτών και νέων που έτρεξαν για να τους συμπαρασταθούν. Παρ’ όλα αυτά η αναταραχή συνεχίζεται και αρκετοί παρατηρητές των εξελίξεων στην Κολομβία στοιχηματίζουν πως αυτά αποτελούν προμήνυμα ισχυρών κοινωνικών αναμετρήσεων. Ίσως και για αυτό το καθεστώς της Μπογκοτά επείγεται να προχωρήσει τις συνομιλίες για αφοπλισμό των αριστερών ανταρτών, κρατώντας στο ένα χέρι το μαστίγιο και στο άλλο το καρότο της πολιτικής ενσωμάτωσης. Σε αυτήν την κατεύθυνση και η πρόσφατη απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου που επεδίωξε ο Σάντος. Αν και οι εξελίξεις μπορεί να πάρουν ολότελα διαφορετική τροχιά μιας και οι συγκρούσεις με τον στρατό συνεχίζονται και η κοινωνική δυσαρέσκεια ξαναενισχύει ριζοσπαστικές τάσεις στα φτωχά λαϊκά στρώματα στις πόλεις και στην ύπαιθρο.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Συνεχίζουν τον αγώνα τους οι εργαζόμενοι στο ΚΑΦΕΝΑΙ

Στα μέσα Ιουλίου η εργοδοσία του γνωστού θεσσαλονικιώτικου καφενείου «ΚΑΦΕΝΑΙ» ενημέρωσε τους εργαζόμενους ότι θα κλείσει την επιχείρηση και ότι στη θέση της παλιάς θα ανοίξει μια καινούρια με διαφορετικό ιδιοκτησιακό καθεστώς και αντικείμενο. Ωστόσο, τα πραγματικά σχέδια της εργοδοσίας είναι να προχωρήσει σε συγχώνευση των δύο επιχειρήσεών της (ΚΑΦΕΝΑΙ και ΜΥΡΣΙΝΗ) και να απαλλαγεί από το βάρος των παλιών εργαζόμενων που τόλμησαν να σηκώσουν κεφάλι, που διεκδίκησαν και κατέκτησαν δικαιώματα.
Οι εργαζόμενοι προσέφυγαν δικαστικά και κέρδισαν απόφαση ασφαλιστικών μέτρων που απαγόρεψε οποιαδήποτε μεταβολή στην επιχείρηση. Τα αντίποινα ήρθαν λίγες μέρες μετά, με την απόλυση τριών εργαζόμενων, τις μηνύσεις ενάντια σε εργαζόμενους και μέλη της διοίκησης του συνδικάτου και το κλείσιμο του καφενείου στις 5 Αυγούστου. Μάλιστα, με αφορμή τις μηνύσεις δύο εργαζόμενοι οδηγήθηκαν στο αυτόφωρο με την κατηγορία της συκοφαντικής δυσφήμησης, η οποία δεν αποδείχθηκε. Πρόκειται για μια κοινότατη η κατηγορία που αποδίδεται σε όλους τους αγωνιστές με βάση ανακοινώσεις και αφίσες που καταγγέλλουν την εργοδοσία.
Η ιστορία είναι αρκετά παλιότερη, αφού και το 2010 οι εργαζόμενοι στο ΚΑΦΕΝΑΙ αναγκάστηκαν να υπογράψουν οικειοθελείς αποχωρήσεις ταυτόχρονα με τις νέες προσλήψεις τους, δεν έπαιρναν επιδόματα, διαφορές αργιών και η εργοδοσία ανακοίνωσε μείωση ωραρίων, μείωση και καθυστέρηση μισθών, υπογραφή νέων συμβάσεων με χαμηλότερα ημερομίσθια. Οι εργαζόμενοι κινητοποιήθηκαν με καταγγελία στην Επιθεώρηση Εργασίας και μαζικές διαμαρτυρίες έξω από το κατάστημα. Νίκησαν και καταστράφηκαν οι οικειοθελείς αποχωρήσεις, και πέτυχαν την υπογραφή νέων συμβάσεων που βασίζονταν στη συλλογική σύμβαση του κλάδου.
Η εργοδοσία όμως, με όλο τον εξοπλισμό που της δίνουν οι ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις, τα μνημόνια και τα μεσοπρόθεσμα της τρόικας και της συγκυβέρνησης Σαμαρά, θέλει να έχει φτηνούς εργαζόμενους, χωρίς δικαιώματα και τρομοκρατημένους. Φροντίζει να ξεμπερδεύει με τους παλιούς που έχουν δικαιώματα και ξέρουν να τα διεκδικούν. Και, όπως λέει και στο κείμενο που ανάρτησε στο διαδίκτυο προσπαθώντας να συκοφαντήσει τους εργαζόμενους, «το ΚΑΦΕΝΑΙ δεν θα ενδώσει στις παράλογες απαιτήσεις, όπως έκανε το 2010»!!!
Οι εργαζόμενοι από την πλευρά τους, σηκώνουν το κεφάλι και συνεχίζουν τον αγώνα τους με αιτήματα:
• Να ανοίξει άμεσα το κατάστημα - Να παρθούν πίσω οι άκυρες απολύσεις.
• Να δοθούν άμεσα τα δεδουλευμένα.
• Να αποσυρθούν οι μηνύσεις της εργοδοσίας - Όχι στην ποινικοποίηση των αγώνων.
• Υπερασπιζόμαστε τη σύμβαση και όλα τα εργατικά δικαιώματά μας

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑ – ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ

Κατακαλόκαιρο η κυβέρνηση αποφάσισε να προωθήσει το κλείσιμο 8 νοσοκομείων Πανελλαδικά (5 σε Αθήνα Αμαλία Φλέμιγκ, Πολυκλινική, Πατησίων, Σπηλιοπούλειο, Αγ. Βαρβάρα και 3 σε Θεσσαλονίκη: Παναγία, Δερματολογικό και Χρονίων παθήσεων) μαζί με το Ινστιτούτο Νοσημάτων θώρακος στην Αθήνα.
Θ’ ακολουθήσει 2ο κύμα κλεισιμάτων δεκάδων νοσοκομείων στην επαρχία (έχει προαναγγελθεί) και 3ο κύμα νοσοκομείων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Και όλα αυτά σαν συνέχεια του κλεισίματος των 5 θεραπευτηρίων του ΙΚΑ κάποιους μήνες πριν.
Η βάση αυτής της εγκληματικής κυριολεκτικά πολιτικής βρίσκεται στην ανάγκη του συστήματος να μειώσει δραματικά τις κρατικές δομές περίθαλψης στέλνοντας βίαια όσους (μάλλον λίγους πλέον) έχουν να πληρώσουν στον ιδιωτικό τομέα που πρόθημα θα καλύψει το κενό. Για τη συντριπτική πλειοψηφία αυτό θα σημάνει άμεση θέση σε κίνδυνο της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης, αύξηση του αριθμού των θανάτων και μείωση του μέσου όρου ζωής.
Απλά και παστρικά πράγματα, θα λέγαμε, σε μια εποχή που η ανθρώπινη ύπαρξη αντιμετωπίζεται από αναλώσιμη ως περιττό βάρος. Σ’ ένα σύστημα σε κρίση περισσεύουν οι άνθρωποι. Και ο κυνισμός, θα προσθέταμε.
Ένα απ’ τα πολλά ‘’στοιχήματα’’ του τζογαδόρου υπουργού υγείας ήταν μέχρι πρότινος ο αριθμός των εργαζομένων που θα τεθούν σε καθεστώς διαθεσιμότητας–απόλυσης. Η μπίλια ‘’έκατσε’’ τελικά σ’ αυτή τη φάση στο νούμερο 1.665. το θράσος–πρόκληση του ‘’βερίκοκου’’ ήρθε απλώς να συμπληρώσει τις πραγματικές διαθέσεις τρόικας και κυβέρνησης ανεξάρτητα από την ταχύτητα υλοποίησής τους.
Στην ουσία άνοιξε για το χώρο της Δημόσιας περίθαλψης το ζήτημα των απολύσεων, όπως συνολικότερα για ολόκληρο το στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα. Μόνο που στα νοσοκομεία η πραγματικότητα βοά και δεν πιάνει στο ελάχιστο ο λεγόμενος κοινωνικός αυτοματισμός αφού οι ελλείψεις προσωπικού είναι τραγικές. Όχι μόνο δεν ‘’περισσεύουν’’ εργαζόμενοι αλλά χρειάζονται και άλλοι για να καλύψουν τα εγκληματικά κενά που υπάρχουν. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος του δεύτερου ‘’στοιχήματος’’ της μετακίνησης των διαθέσιμων εργαζόμενων σε άλλα νοσοκομεία κατά την κυβέρνηση. Προέχει ο στόχος του κλεισίματος νοσοκομείων, κρεβατιών και λειτουργιών για να ‘’περισσεύουν’’ πλέων οι εργαζόμενοι και επισήμως.
Η λεγόμενη αξιολόγηση έρχεται να λειτουργήσει ως φενάκη για τις απολύσεις που έρχονται. Η ‘’ανακύκλωση’’ του συνόλου του προσωπικού του δημόσιου τομέα θέλει και την επίφαση αντικειμενικότητάς της. Στο τέλος τέλος κάτι έπρεπε να βρεθεί ως δικαιολογητική βάση των απολύσεων.
Αλλά και το σαθρό επικοινωνιακό ‘’επιχείρημα’’ της δήθεν αλλαγής χρήσης γκρεμίζεται με πάταγο στη βάση της ίδιας της πραγματικότητας. Αποτελεί απλό αντιπερισπασμό για να θολώσουν τα νερά και να βραχυκυκλώσει η σκέψη του κόσμου. Βλέπετε η κατεδάφιση για να ‘’πιάσει’’ πρέπει να ακολουθείται από την ακάλυπτη υποσχετική της δήθεν δημιουργίας κάτι άλλου στη θέση αυτού που κατεδαφίζεται. Κουβέντα να γίνεται… τα λουκέτα στα πρώην νοσοκομεία του ΙΚΑ δεν είναι πάντως οφθαλμαπάτη.
Στην ίδια κατεύθυνση εντάσσεται και η συζήτηση για το μέλλον του ΕΟΠΥΥ που ξεκίνησε. Είναι δυνατόν, άραγε, σε συνθήκες καπιταλισμού ‘’πωλητής’’ υπηρεσιών υγείας και ‘’αγοραστής’’ να ταυτίζονται; Πώς θα λειτουργήσει η λεγόμενη αγορά, άλλωστε; Οι απαντήσεις προσεχώς, αλλά καταλαβαίνουμε όλοι προς ποια κατεύθυνση.
Όσο και αν η κυβέρνηση στην παρούσα φάση και για λόγους σκόπιμης διάσπασης επιλέγει να εξαιρέσει τους γιατρούς από τη διαθεσιμότητα–απολύσεις, το βέβαιο είναι ότι θα τους ξαναθυμηθεί αν και εφόσον μπορέσει να περάσει τις σημερινές αντιλαϊκές και αντεργατικές επιλογές. Η περίοδος συντριβής των μεσοστρωμάτων είναι σίγουρο ότι θα συμπεριλάβει σύντομα το ιατρικό νοσοκομειακό στρώμα με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Είναι ενθαρρυντικό ότι οι κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν αμέσως μετά την ανακοίνωση των προθέσεων της κυβέρνησης στα μέσα Ιουλίου καλά κρατούν, έχουν διαμορφώσει ένα ορισμένο κλίμα, κατά βάση με κορμό τους εργαζόμενους των νοσοκομείων που έχουν μπει στο στόχαστρο. Συγκεντρώσεις, Γενικές Συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς, συγκεντρώσεις–συναυλίες σε τοπικό επίπεδο και μια κεντρική στα Προπύλαια στην Αθήνα, στάσεις εργασίας και απεργίες με συγκεντρώσεις έξω από το Υπουργείο Υγείας και διαδηλώσεις, προπαγανδιστικό υλικό προς τον κόσμο, ενεργοποίηση κατοίκων, φορέων και πολιτικών δυνάμεων έχουν καταφέρει να σπάσουν το μονοπώλιο της κυβερνητικής προπαγάνδας.
Παράλληλα προσπάθειες πραγματικού συντονισμού βρίσκονται σε εξέλιξη πανελλαδικά προσπαθώντας να ξεπεράσουν τη γραμμή απραξίας, υποταγής και ξεπουλήματος της συνδικαλιστικής ηγεσίας (ΑΔΕΔΥ, ΓΣΕΕ, ΠΟΕΔΗΝ). Είναι χαρακτηριστικό ότι όλες οι τελευταίες κεντρικές συγκεντρώσεις – ανεξάρτητα από τη σημερινή τους αναντιστοιχία με το βάθος και την έκταση της επίθεσης – στηρίχτηκαν από τα σωματεία κύρια των ‘’στοχοποιημένων’’ νοσοκομείων με την επικουρία σωματείων που παίζουν ένα ρόλο δυνάμεις που προσπαθούν να στηρίξουν τα κατά τόπους συντονιστικά.
Αυτές οι προσπάθειες έχουν να τα βάλουν με ‘’θεούς και δαίμονες’’ στην κυριολεξία. Πέρα από ΠΑΣΚΕ–ΔΑΚΕ (ανοιχτά εχθρικές) πρέπει να ξεπεράσουν την εγωκεντρική, υπονομευτική στάση του ΠΑΜΕ που έχει θεοποιήσει την αστική νομιμότητα, ακούει τη λέξει συντονισμός και βγάζει σπυράκια, χρησιμοποιεί σωματεία που ελέγχει ως ‘’φέουδα’’ (π.χ. Πολυκλινική) και εσχάτως βλέπει προβοκάτορες στις δυνάμεις και τις προσπάθειες όλης της υπόλοιπης Αριστεράς. Για τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ τα πράγματα είναι ξεκαθαρισμένα. Με πολιτική απόφαση ούτε εννοεί ούτε συμμετέχει στα διάφορα συντονιστικά, ευελπιστώντας ότι σύντομα θα φυλλορροήσουν.
Έχουμε την άποψη ότι το κλειδί της απάντησης βρίσκεται στην ενεργοποίηση όσο το δυνατόν περισσότερων εργαζόμενων απ’ όσο το δυνατόν περισσότερα νοσοκομεία πανελλαδικά. Η κατεύθυνση δεν μπορεί να είναι άλλη από τους απεργιακούς, παρατεταμένους αγώνες διάρκειας που θα στηρίζονται ουσιαστικά απ’ τα κάτω και θα επιδιώκουν έναν πραγματικό συντονισμό όσων θέλουν και μπορούν να συντονιστούν χωρίς αποκλεισμούς. Πρώτα και κύρια μεταξύ των εργαζομένων στα Νοσοκομεία αλλά και με άλλους χώρους του δημοσίου που αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα (Εκπαίδευση, Δήμοι κλπ.) ακόμα και με εργαζόμενους σε επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα που βρίσκονται σε κινητοποιήσεις χρειάζεται να διευρυνθούν οι εστίες αντίστασης που ξεσπούν καθημερινά και να συναντηθούν στο δρόμο του αγώνα, θέτοντας πραγματικό ζήτημα και πολιτικό πρόβλημα στο προχώρημα της πολιτικής τρόικας, κεφαλαίου και κυβέρνησης.
Από την άποψη αυτή, η επίθεση δεν μπορεί να απαντηθεί με 4ωρες στάσεις (ΠΟΕΔΗΝ) την ώρα που απολύονται εργαζόμενοι και κλείνουν νοσοκομεία. Ούτε φυσικά με μια 48ωρη απεργία στις 18 και 19/9 (ΑΔΕΔΥ) που ετεροχρονίστηκε σκόπιμα απ’ τη συνδικαλιστική ηγεσία για να μη δώσει αέρα στα πανιά των αγωνιζόμενων κομματιών των υγειονομικών και που έρχεται σαν αντιπερισπασμός στην απεργία διαρκείας που θα ‘πρεπε να ξεκινήσουν οι καθηγητές με βάση την απόφαση του τελευταίου συνεδρίου της ΟΛΜΕ.
Δύσκολα τα πράγματα, θα έλεγε κανείς. Δύσκολα αλλά όχι αδύνατα θα συμπληρώναμε. Από τη μεριά μας θα κάνουμε ό,τι περνάει απ’ το χέρι μας για να προχωρήσει η κατεύθυνση που εδώ συνοπτικά εκθέσαμε. Είμαστε πεισμένοι ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΚΑΝΕΝΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΤΗ ΜΑΧΗ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΟΛΑ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΝ!!! ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ ΤΩΡΑ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ!!

Ήδη από τις αρχές Αυγούστου ανακοινώθηκε το κλείσιμο των τριών νοσοκομείων της Θεσσαλονίκης, Λοιμωδών, Παναγία και Αφροδισίων, καθώς και η συρρίκνωση και σταδιακή κατάργηση και του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης. Αυτή τη στιγμή το νοσοκομείο Παναγία έχει αδειάσει από ασθενείς, έχει παραμείνει μόνο η μονάδα τεχνητού νεφρού, 170 εργαζόμενοι έχουν τεθεί σε διαθεσιμότητα, ενώ 70 εργαζόμενοι που δούλευαν για τη Euromedica βρίσκονται στον αέρα.
Από το Λοιμωδών την τελευταία εβδομάδα μεταφέρθηκαν και οι τελευταίοι νοσηλευόμενοι ασθενείς σε άλλα νοσοκομεία και έχει μείνει μόνο το μικροβιολογικό και το ακτινολογικό, τα οποία σταδιακά θα κλείσουν αφού δεν θα έχουν λόγο ύπαρξης. Από τους 120 εργαζόμενους στο Λοιμωδών, οι 30 έχουν μετακινηθεί σε άλλα νοσοκομεία, ενώ οι υπόλοιποι 90 έχουν βγει σε διαθεσιμότητα ή παραμένουν στο άδειο νοσοκομείο, καλύπτοντας τα εργαστήρια τα οποία δεν δουλεύουν επί της ουσίας και περιμένουν την ανακοίνωση της δικής τους διαθεσιμότητας. Από το Αφροδισίων έχουν μεταφερθεί και οι τελευταίοι ασθενείς, 35 εργαζόμενοι μετακινήθηκαν σε άλλα νοσοκομεία, 7 βγήκαν σε διαθεσιμότητα και οι υπόλοιποι 18 περιμένουν την ανακοίνωση της δικής τους διαθεσιμότητας. Στο Ψυχιατρικό νοσοκομείο είχε ανακοινωθεί η διαθεσιμότητα 61 εργαζομένων στο άμεσο διάστημα και η μεταφορά μιας ψυχιατρικής κλινικής στον Άγιο Δημήτριο. Προς το παρόν και τα δύο έχουν παγώσει.
Όλο αυτό το χρονικό διάστημα τα νοσοκομεία με τη μεγαλύτερη μαχητικότητα είναι το Παναγία και το Ψυχιατρικό. Στο Λοιμωδών έγινε μια απόπειρα από συναδέλφους να στηθεί επιτροπή αγώνα και σε συνεργασία με τους κατοίκους της περιοχής να κινηθούν διαδικασίες, οι οποίες όμως δεν ευοδώθηκαν, και στο Αφροδισίων, εκτός από κάποιες γενικές συνελεύσεις και μια επιτυχημένη εκδήλωση που διοργανώθηκε από κοινού με τους κατοίκους της περιοχής ενάντια στο κλείσιμό του, δεν έγινε κάτι άλλο.
Οι εργαζόμενοι του Παναγία έχουν δώσει τον τελευταίο ενάμιση χρόνο έναν αξιόλογο αγώνα, ο οποίος είχε όμως και αρκετά προβληματικά σημεία. Η παρουσία του ΠΑΜΕ στο σωματείο υπήρξε καθοριστική για δύο λόγους, πρώτον γιατί δεν μίλησε ποτέ για απεργία τη στιγμή που ήταν προ των θυρών το κλείσιμο του νοσοκομείου και η απόλυση εργαζομένων και, δεύτερον, διαπνεόμενο από τη λογική περιχαράκωσης δεν κάλεσε ποτέ τα άλλα σωματεία τών υπό κλείσιμο νοσοκομείων να συντονιστούν και να δώσουν τη μάχη όλα μαζί, που θα είχε σίγουρα περισσότερες πιθανότητες να νικήσει. Η λογική περιχαράκωσης έφτασε σε τέτοιο σημείο που ενώ τη μια μέρα καλούσαν κόσμο, αλληλέγγυους, κατοίκους να τους συμπαρασταθούν, την επομένη την ανέβαλλαν για να γίνει «κεκλεισμένων των θυρών», δηλαδή μόνο των εργαζομένων του Παναγία.
Στο Ψυχιατρικό, που στο διοικητικό συμβούλιο του σωματείου την πλειοψηφία έχει ο ΣΥΡΙΖΑ, η κατάσταση έχει κάποια ποιοτικά χαρακτηριστικά διαφορετικά, χωρίς όμως να μπαίνει πάλι η λογική του απεργιακού αγώνα και του συντονισμού του κλάδου των υγειονομικών. Στο όνομα της πορείας της ΔΕΘ και της προσπάθειας για δήθεν συντονισμό όλων των κλάδων εργαζομένων δεν προσπάθησαν να φέρουν κοντά τα σωματεία. Πώς όμως να συντονιστούν οι υγειονομικοί με τους εκπαιδευτικόυς ή τους ΟΤΑ όταν δεν συντονίζονται μεταξύ τους τα νοσοκομεία; Έτσι περιορίστηκαν σε κινητοποιήσεις στην περιοχή, σε συνελεύσεις ενημερωτικές, σε παραστάσεις στη ΔΥΠΕ στα πλαίσια στάσεων εργασίας που με δική τους πίεση είναι αλήθεια προκήρυξε η ΠΟΕΔΗΝ. Αλλά για να ανατραπεί αυτή η επίθεση δεν αρκεί μια στάση εργασίας, ούτε αρκεί να λες ότι η ΠΟΕΔΗΝ δεν μας στηρίζει ή ότι ο κόσμος δεν τραβάει για απεργία. Αραγε όταν ο εργαζόμενος χάνει τη δουλειά του τι έχει να φοβηθεί από την απεργία;
Να σημειωθεί ότι δεν έχει γίνει συνέλευση σε κανένα από τα μεγάλα νοσοκομεία που «δεν κινδυνεύουν προς το παρόν» όλο αυτό το διάστημα.
Εννοείται ότι η ΠΟΕΔΗΝ ούτε στήριξε τον αγώνα, ίσα ίσα τον σαμποτάριζε. Όταν σε στάση εργασίας που είχε προκηρυχθεί πριν από 15 μέρες ετίθετο το ζήτημα της συνέχισης των κινητοποιήσεων γιατί τα νοσοκομεία θα έκλειναν το αμέσως επόμενο διάστημα, αυτοί σφύριζαν αδιάφορα και μιλούσαν για τη ΔΕΘ ή για μια ακόμη ενδεχόμενη στάση εργασίας στις 4 Σεπτέμβρη, μέρα που θα είχαν κλείσει όλα τα νοσοκομεία, σύμφωνα με τις δηλώσεις της κυβέρνησης.
Αυτή τη στιγμή οι εργαζόμενοι στο Παναγία συνεχίζουν με καθημερινές συνελεύσεις και συναυλία που προγραμματίζεται στον προαύλιο χώρο. Έχει κυριαρχήσει η απογοήτευση, δεδομένου ότι και από το στόμα των αριστερών αγωνιστών ακούγεται ότι ο αγώνας τελείωσε. Στο Ψυχιατρείο έχει καταγραφεί σαν μια μικρή νίκη η αναβολή για λίγο καιρό των διαθεσιμοτήτων.
Αυτό που πρέπει να γίνει αντιληπτό είναι ότι οι διαθέσεις από την πλευρά κυβέρνησης –ΕΕ-ΔΝΤ είναι τόσο άγριες που ο αγώνας θα πρέπει να οργανωθεί άμεσα για να μην επιτρέψουμε αυτές ή τις επόμενες απολύσεις. Για να μην επιτρέψουμε το κλείσιμο και άλλων νοσοκομείων. Αυτό θα γίνει μόνο αν τα πρωτοβάθμια σωματεία πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και συντονίσουν τον αγώνα τους χωρίς να περιμένουν καμιά ξεπουλημένη ομοσπονδία να τους στηρίξει, γιατί δεν πρόκειται να το κάνει.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Βόρεια Αθήνα Οι κάτοικοι να παλέψουν μαζί με τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία

Η περιοχή της Βόρειας Αθήνας έχει πληγεί ιδιαίτερα από τις εξελίξεις στο χώρο της υγείας: Κλείσιμο του 1ου ΙΚΑ (Παπαδημητρίου), κλείσιμο δύο πτερύγων του Αμαλία Φλέμινγκ (Μπόμπολα και Τσαγκάρη), συγχώνευση του 7ου ΙΚΑ με το Αγία Όλγα και διαθεσιμότητα όσων εργαζόμενων προέρχονταν από αυτό, διαθεσιμότητες στο Σισμανόγλειο.
Τα αποτελέσματα είναι δύο: Πρώτον εκατοντάδες εργαζόμενοι βρίσκονται, ουσιαστικά, στο δρόμο. Οι διαβεβαιώσεις του υπουργού δεν πείθουν ότι οι διαθεσιμότητες δε θα μετατραπούν απολύσεις. Πρόκειται για τη συνέχιση και την κλιμάκωση της επίθεσης στο δημόσιο τομέα, ο οποίος, κατ' απαίτηση της τρόικας, πρέπει να μικρύνει με κάθε κόστος.
Δεύτερον, η περιοχή στερείται όχι μόνο τις υπηρεσίες των απολυμένων εργαζόμενων, αλλά και εκατοντάδες νοσοκομειακά κρεβάτια. Πρέπει να σημειωθεί ότι τα νοσοκομεία των περιοχών αυτών ήδη υπέφεραν (όπως όλα) τόσο από την έλλειψη υλικού, όσο και από την έλλειψη προσωπικού. Όποιος έχει επιχειρήσει να εξεταστεί σε εξωτερικά ιατρεία ή σε εφημερίες ή όποιος έχει νοσηλευτεί γνωρίζει καλά τι σημαίνουν ατέλειωτες ώρες αναμονής και ταλαιπωρία. Προφανώς, μετά τις νέες εξελίξεις η ταλαιπωρία θα ενταθεί, αφού οι εργαζόμενοι που θα εξυπηρετούν τον κόσμο θα είναι λιγότεροι. Και, προφανώς, με ένα Γενικό Νοσοκομείο λιγότερο (Φλέμινγκ) οι εφημερίες των υπολοίπων θα επιβαρυνθούν ακόμη περισσότερο.
Για τους κατοίκους της Βόρειας Αθήνας δεν τίθεται απλά θέμα αλληλεγγύης στον αγώνα των εργαζόμενων στην υγεία. Τίθεται ζήτημα συμμετοχής τους σε αυτόν. Ο προφανής λόγος είναι ότι είναι οι βασικοί χρήστες των υπηρεσιών υγείας και άρα άμεσα θιγόμενοι από την επίθεση που βρίσκεται σε εξέλιξη. Όμως και το ζήτημα των απολύσεων τους αφορά άμεσα και εξίσου, γιατί ο καθένας μπορεί να είναι ο επόμενος που θα βρεθεί στην ανεργία, αν δεν έχει βρεθεί ήδη. Όσο άμεσα αμφισβητείται το δικαίωμα του λαού στη δωρεάν περίθαλψη, άλλο τόσο άμεσα αμφισβητείται και το δικαίωμα του λαού στη δουλειά.
Το ζητούμενο, επομένως, είναι να υπάρξει μια όσο πιο πλατιά ενημέρωση και κινητοποίηση των κατοίκων πάνω στο θέμα αυτό, αλλά και η σύνδεσή του με την επίθεση στο χώρο της εκπαίδευσης η οποία κι αυτή καλά κρατεί και έχει αντίστοιχα χαρακτηριστικά.
Με βάση αυτές τις κατευθύνσεις η ΠΑΑΣ στα Βόρεια της Αθήνας έχει ήδη συμμετάσχει σε συγκεντρώσεις στα Μελίσσια και στο Αγία Όλγα και έχει εκδώσει προκήρυξη για την επίθεση στην υγεία. Με μια λογική συντονισμού των δράσεων ανάμεσα σε σωματεία, φορείς και συλλογικότητες και πλατιάς απεύθυνσης προς τον κόσμο, κόντρα στη δημαγωγία της κυβέρνησης αλλά και στις εκλογικές αυταπάτες που σπέρνονται από τον ΣΥΡΙΖΑ (και όχι μόνο), με βάση τις οποίες ο αγώνας πρέπει να στοχεύσει στην ανατροπή της κυβέρνησης και σε εκλογές που θα αναδείξουν συσχετισμούς τέτοιους που θα μπορέσουν να ανατρέψουν αυτήν την πολιτική.
Οι προθέσεις τους είναι γνωστές και δηλωμένες. Δεν πρόκειται να σταματήσουν αν ο ίδιος ο λαός, δεν τους σταματήσει. Στόχος, επομένως, δεν είναι οι εκλογές, αλλά η ανάπτυξη μαζικών αγώνων που θα σταματήσουν και, γιατί όχι, θα ανατρέψουν την επίθεση εν όλω ή εν μέρει. Έχει ξαναγίνει και θα ξαναγίνει...

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αμαλία Φλέμιγκ: Πώς να αναβαθμίσετε ένα νοσοκομείο… μέχρι το κλείσιμό του!

Το Αμαλία Φλέμιγκ στα Μελίσσια λειτουργεί εδώ και δεκαετίες σαν Γενικό Νοσοκομείο. Από το τέλος του Ιούλη, κυβέρνηση και υπουργείο βιάζονται να αναπλάσουν (sic) το νοσοκομείο. Παράλληλα με τις γνωστές διαβεβαιώσεις του επίσης γνωστού για την ακροδεξιά του σταθερότητα υπουργού Γεωργιάδη, ότι δεν θα απολυθεί κανένας εργαζόμενος στην υγεία, το ΄΄σχέδιο΄΄ για το Φλέμιγκ προβλέπει την μετατροπή του σε κέντρο υγείας αστικού τύπου, τη λειτουργία μόνο Παθολογικής, Καρδιολογικής, Χειρουργικής κλινικής και του Χειρουργείου καθώς και τη μελλοντική (!) δημιουργία κέντρου αποκατάστασης χρονίως πασχόντων. Αυτά στα λόγια. Στην πράξη από τα δεκάδες τμήματα και λειτουργίες θα απομείνουν, αν απομείνουν, ελάχιστα για ένα μικρό διάστημα, όσο χρειάζεται για να ρίξουν στάχτη στα μάτια του κόσμου. Όσο περισσότερο …διαβεβαιώνει το υπουργείο τόσο φουντώνουν οι αγώνες των εργαζομένων.

Ο ρόλος του Σωματείου
Η πορεία του αγώνα των εργαζομένων εδώ και ενάμιση μήνα κλιμακώνεται και αποκτά συνεχώς νέα δυναμική. Η σύνθεση του Δ.Σ. του Σωματείου εργαζομένων, εκτιμούμε ότι συνέβαλλε σ’ αυτή την κατεύθυνση. Από τις πρόσφατες αρχαιρεσίες εκλέχτηκαν στο 11μελές συμβούλιο 4 μέλη της Ταξικής Πορείας, τρία μέλη από την ΠΑΣΚΕ, δυο από το ΠΑΜΕ και δυο από τη ΔΑΚΕ.
Το Σωματείο λοιπόν έχει μπει μπροστά, στηρίζεται από επιτροπή αγώνα που συγκροτήθηκε από την αρχή των κινητοποιήσεων αλλά και την πλειοψηφία των εργαζόμενων. Συντονίζει τους αγώνες ενώ οι αποφάσεις παίρνονται με ανοιχτές διαδικασίες από κοινού, στις καθημερινές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας που γίνονται στην είσοδο αλλά και στην πύλη του νοσοκομείου. Διαδικασία που κατά τη γνώμη μας έχει βοηθήσει στην ανάπτυξη του κινήματος στο νοσοκομείο και έχει δώσει δυνατότητα έκφρασης και συμμετοχής σε μεγάλο κομμάτι των εργαζομένων. Σ΄ αυτές τις συγκεντρώσεις έχουν παρευρεθεί και έχουν δηλώσει την αλληλεγγύη τους φορείς της περιοχής, δημοτικές κινήσεις, κόμματα και συνάδελφοι από νοσοκομεία και άλλους χώρους δουλειάς. Στη διάρκεια του Αυγούστου, κυκλοφόρησε και κολλήθηκε πλατειά αφίσα του Σωματείου, στήθηκε και λειτουργεί με μεγάλη επισκεψιμότητα blog (somateio-flemig.blogspot.com) συμβάλλοντας σ την εκστρατεία ενημέρωσης που ήδη αναφέραμε. Έγιναν δύο συσκέψεις με τα νοσοκομεία της περιοχής, στις 7 και 13 του μήνα και μία με ευρεία συμμετοχή φορέων της περιοχής στις 20 του μήνα. Πάρθηκαν αποφάσεις στήριξης του αγώνα και πραγματοποιήθηκαν κινητοποιήσεις . Έγιναν δύο πορείες στα Μελίσσια και δύο απογευματινές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας (στις 9 και 22) , με επιτυχία και μεγάλη συμμετοχή εργαζομένων, του δήμου Πεντέλης, δημοτικών κινήσεων, παρατάξεων και κομμάτων. Ταυτόχρονα έχουν γίνει απεργίες και στάσεις εργασίας με συγκεντρώσεις, μαζί με άλλα νοσοκομεία, έξω από το Υπουργείο Υγείας, με καλή συμμετοχή στις περισσότερες περιπτώσεις.

Σημαντικό εργαλείο η εμπειρία του αγώνα.
Στη διάρκεια αυτού του αγώνα που συνεχίζεται, πέρα από τις κινητοποιήσεις, έχουν αναδειχθεί τόσο οι ανάγκες και ανεπάρκειες του υγειονομικού κινήματος όσο και οι μεγάλες ευθύνες της συνδικαλιστικής ηγεσίας που έχοντας γραμμή υποταγής στο σύστημα, όχι μόνο αρνείται να συνολικοποιήσει τους αγώνες αλλά με χίλιους τρόπους ανέχεται και συντηρεί τον τεχνητό διαχωρισμό ανάμεσα στα ΄΄ μικρά ΄΄ και στα ΄΄ μεγάλα ΄΄ νοσοκομεία, σ’ αυτά που κλείνουν και σ’ αυτά που μένουν. Πολλά και τραγικά θα μπορούσαν να ειπωθούν σχετικά με τη στάση της ΠΟΕΔΗΝ γενικά αλλά και των παρατάξεων ειδικά. Για την οικονομία του χώρου σταματούμε εδώ. Ευτυχώς μέρα με τη μέρα οι εργαζόμενοι βγάζουν τα συμπεράσματά τους από την στάση όλων ανεξαίρετα των δυνάμεων.
Στο Φλέμιγκ, από στιγμή σε στιγμή αναμένεται η ανακοίνωση των 300 εργαζομένων που βγαίνουν σε διαθεσιμότητα (- απόλυση). Το Σωματείο με απόφασή του στις 5/9 πάει στη Γενική Συνέλευση με πρόταση για 24ωρη απεργία άμεσα και συγκέντρωση – διαμαρτυρία με την ανακοίνωση των ονομάτων. Ακόμα συμμετέχει στις προσπάθειες συντονισμού που γίνονται στην Αθήνα αλλά και πανελλαδικά προκειμένου να ξεκινήσουν επιτέλους κινητοποιήσεις σε όλα τα νοσοκομεία με αποφάσεις Σωματείων και γενικών συνελεύσεων. Ακόμα , οι συνδικαλιστές της Ταξικής Πορείας θα προτείνουν στη Συνέλευση να παρθεί απόφαση για άρνηση παραλαβής των διαπιστωτικών πράξεων όταν αυτές εκδοθούν. Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει με την παραλαβή των χαρτιών να συναινέσουν στην απόλυσή τους και στη συρρίκνωση – κλείσιμο του νοσοκομείου. Πρέπει να μπλοκάρουν με όποιο τρόπο μπορούν τη διαδικασία και να κερδίσουν πολύτιμο χρόνο για να αγωνιστούν με όλο και καλύτερους όρους.
Το Φλέμιγκ δεν αναφέρεται τυχαία σήμερα ως σημαντικό κέντρο του αγώνα στα νοσοκομεία. Η καλή λειτουργία του Σωματείου, παρά τις όποιες διαφορετικές απόψεις, η στάση των δυνάμεων της Ταξικής Πορείας και η ανοιχτή – δημοκρατική διαδικασία λήψης αποφάσεων με ευρεία συμμετοχή των εργαζόμενων έχουν συντελέσει σ’ αυτό. Οι εργαζόμενοι δύσκολα θα κάνουν πίσω.
Σ’ αυτό ( και μόνο) βάζουμε στοίχημα κε υπουργέ!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΑΓΙΑ ΟΛΓΑ

Η ανακοίνωση ότι εργαζόμενοι του Αγία Όλγα θα βγουν σε διαθεσιμότητα δημιούργησε αναστάτωση ανάμεσά τους. Στους εργαζόμενους του νοσοκομείου περιλαμβάνονται η μεγάλη πλειοψηφία αυτών που εργαζόντουσαν στο πρώην 7ο ΙΚΑ και οι εργαζόμενοι του Γ.Ν. Πατησίων. Από αυτούς τους εργαζόμενους πήραν το χαρτί της διαθεσιμότητας περίπου 320 . Το δε Γ.Ν. Πατησίων έκλεισε. Επίσης να πούμε ότι τους καλύπτουν τρία σωματεία. Του Αγία Όλγα, του 7ου και του Πατησίων.
Από τις πρώτες μέρες, οι εργαζόμενοι πραγματοποίησαν κοινές συνελεύσεις όπου καθόριζαν από κοινού τις κινητοποιήσεις τους. Συμμετείχαν στις στάσεις και τα συλλαλητήρια που αποφασιζόντουσαν είτε από την ΠΟΕΔΗΝ, είτε από το Συντονισμό των νοσοκομείων της Αττικής, είτε ήταν πρωτοβουλία άλλων σωματείων. Αρχικά όσοι είναι στο Αγία Όλγα, μετά και αυτοί του Γ.Ν. Πατησίων.
Δυσκολίες παρουσιάστηκαν από συνδικαλιστικές δυνάμεις και κυρίως την ΠΑΣΚΕ. Δυστυχώς όμως και από το ΠΑΜΕ. Ειδικά η ΠΑΣΚΕ με προεξάρχοντα τον Λαζαρίδη της ΠΟΕΔΗΝ έκανε και κάνει ότι μπορεί για να ανακόψει τη διάθεση αγώνα των εργαζόμενων, τρομοκρατώντας τους με το να καταγγέλει αποφάσεις συνελεύσεων ως παράνομες και απειλώντας ότι η διοίκηση θα προβεί σε ασφαλιστικά μέτρα και διώξεις. Αυτά αφού οι προτάσεις του δεν είχαν καμιά τύχη!
Το ΠΑΜΕ, έρμαιο της λογικής του, δεν ψήφισε τις προτάσεις του Συντονισμού για απεργιακές κινητοποιήσεις και φυσικά δεν τις στήριξε παρά το ότι δηλώνει ότι τον αποφασιστικό ρόλο πρέπει να τον παίζουν οι συνελεύσεις. Αρνείται κάθε ιδέα κεντρικού συντονισμού, έφτασε δε στο σημείο να ζητήσει το λόγο, καταγγέλοντάς τη σχεδόν, γιατί η συγκέντρωση που έγινε στο υπουργείο Υγείας στις 30/8 κατευθύνθηκε προς την Πολυκλινική όπου είχαν εμφανιστεί τα ΜΑΤ. Οι προτάσεις του ταυτιζόντουσαν, ή κατόπιν πίεσης διαφοροποιούνταν λίγο, με αυτές των ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ στη ΠΟΕΔΗΝ.
Από τη μέρα της επίδοσης των διαθεσιμοτήτων οι εργαζόμενοι συγκεντρώνονται στο νοσοκομείο. Διοργάνωσαν συνάντηση με τοπικούς φορείς και την ΕΛΜΕ, πραγματοποίησαν κοινές πορείες στη περιοχή, συμμετείχαν μαζικά στη τετράωρη στάση της ΠΟΕΔΗΝ την Τετάρτη 4/9. Συνεχίζουν μέχρι να επαναπροσληφθούν όλοι!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Πείνα, ανεργία και τόμαχοκ φέρνουν οι ιμπεριαλιστές και οι υποτελείς τους! Να τους σταματήσουμε με ξεσηκωμό!

Για τη δυνατότητα το Σεπτέμβριο «να απογειωθεί η χώρα» προς την «ανάπτυξη» είχε μιλήσει -με κάθε σοβαρότητα- ο Σαμαράς πριν από λίγους μήνες! Ο Σεπτέμβρης έφτασε και η απογείωση της επίθεσης και της βαρβαρότητας –όπως αυτή τροχοδρομήθηκε μέσα στους πιο μαύρους καλοκαιρινούς μήνες που έζησε η χώρα τα τελευταία 40 χρόνια- είναι πράγματι παρούσα. Νοσοκομεία και κλινικές εκκενώνονται βίαια για να πεταχτούν στο δρόμο οι εργαζόμενοι σε αυτά και μαζί τους βέβαια και οι ασθενείς. Τα σχολεία αδειάζουν από καθηγητές που επίσης πετιούνται στον Καιάδα της ανεργίας, ενώ οι μαθητές τους στέλνονται κατά χιλιάδες στην κατάρτιση και τη σύγχρονη δουλεία της μαθητείας. Με γοργούς ρυθμούς λοιπόν απλώνεται στη χώρα ο σύγχρονος κοινωνικός μεσαίωνας που επιβάλλει η πολιτική που κατεδαφίζει ό,τι έχει μείνει ως κατάκτηση των λαϊκών μαζών στα κοινωνικά τους δικαιώματα. Και βέβαια η επέκταση και το βάθεμα αυτού του μεσαίωνα πάει χέρι χέρι με τον δίδυμο αδελφό του, τον εργασιακό μεσαίωνα, που συντρίβει τη μόνιμη, σταθερή δουλειά και στη θέση της βάζει τα «κοινωφελή προγράμματα» δουλεμπορίας, την ατομική σύμβαση- υποδούλωση στον εργοδότη, τον απλήρωτο για μήνες εργαζόμενο ή πολύ «απλά» την ανεργία!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Μέτωπο αντίστασης ενάντια στον φόβο και στις εκλογικές αυταπάτες!

Εργαζόμενε, άνεργε, νέε
Η κομματική οργάνωση Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ(μ-λ) χαιρετίζει τις μαζικές εργατικές και λαϊκές κινητοποιήσεις που διεξάγονται αυτές τις ημέρες στην Θεσσαλονίκη με αφορμή την Διεθνή Έκθεση. Καλεί κάθε εργαζόμενο, άνεργο, μικροεπαγγελματία, φοιτητή και μαθητή να πάρει μέρος μαχητικά στις διαδηλώσεις. Να συσπειρωθεί, να ενωθεί με τον διπλανό του, να πάρει ενεργητικά μέρος στην δημιουργία εστιών και πρωτοβουλιών αντίστασης, σε κάθε εργασιακό χώρο, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε σχολείο.
Τα τρεισήμισι χρόνια των μνημονίων και ειδικά οι τελευταίες εξελίξεις δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για εφησυχασμό. Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αυταπάτη. Αν δεν υπάρξει ένα πλατύ κίνημα αντίστασης για την ανατροπή αυτής της πολιτικής, αν δεν μπει μαζικός φραγμός και εμπόδια στα μέτρα που υλοποιούν, οι επόμενες ημέρες θα είναι πολύ χειρότερες. Οι καπιταλιστές και τα ξένα αφεντικά της Ευρωπαϊκές Ένωσης και του ΔΝΤ δεν πρόκειται να δείξουν κανένα έλεος. Είναι αποφασισμένοι να πάνε τα πράγματα μέχρι τέλους. Δηλαδή στην μετατροπή των εργατών σε δούλους, στην πλήρη κατεδάφιση κάθε κοινωνικής παροχής, στην συντριβή κάθε δικαιώματος και κατάκτησης. Στο ξεπούλημα της χώρας και του πλούτου της στο ξένο κεφάλαιο που μαζί με τους ντόπιους συνεργάτες του, θέλει να λεηλατήσει την φτηνή ανθρώπινη εργασία, τον ορυκτό πλούτο, το περιβάλλον, το νερό και τον δημόσιο πλούτο. Θέλουν να κάνουν την ζωή των πολλών καθημερινή κόλαση, αλυσοδένουν την χώρα με συμφωνίες και μνημόνια, για να ζούνε αυτοί, μια χούφτα καπιταλιστές και εκμεταλλευτές στον παράδεισο και στην χλιδή. Αυτήν την πολιτική προωθούν τα κόμματα που τους υπηρετούν πιστά, δηλαδή η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ μαζί με τα δεκανίκια τους.
Και σαν να μην έφταναν αυτά, η κυβέρνηση Σαμαρά, απειλεί να μπλέξει την χώρα στον βρώμικο πόλεμο που ετοιμάζουν οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές ενάντια στον Συριακό λαό. Ένας πόλεμος που μπορεί να βάλει φωτιά σε όλη την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και να προκαλέσει μεγάλες αιματοχυσίες και καταστροφές σε όλους τους λαούς της περιοχής.
Πλατύ κίνημα αντίστασης και παρατεταμένος ταξικός αγώνας δεν γίνεται όμως με τις προσκυνημένες–ξεπουλημένες ηγεσίες των συνδικαλιστικών οργανώσεων, ειδικά της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Κανένας αγώνας δεν μπορεί να οργανωθεί και να νικήσει αν δεν βασίζεται στους ίδιους τους εργαζόμενους, στην μεγάλη πλειοψηφία της βάσης, ξεπερνώντας και βάζοντας στην άκρη αυτούς που για χρόνια έθαβαν το κίνημα και υπηρετούσαν το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις. ΄Η θα αγωνιστούμε αληθινά, μαζικά, παρατεταμένα και αποφασιστικά ή το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του θα μας τσακίσουν αλύπητα. Αυτό το προφανές συμπέρασμα πρέπει να βγάλει κάθε εργαζόμενος, κάθε νέος, κάθε άνεργες. Και για να γίνει αυτό πρέπει να ξεπεραστούν κυρίως δύο πράγματα. Ο φόβος και οι αυταπάτες πως κάποιοι άλλοι, εύκολα και γρήγορα θα μας λύσουν το πρόβλημα.
Το ξέρουμε καλά και το ζούμε κάθε ημέρα. Με την βία και τον εκφοβισμό αντιμετωπίζουν κάθε αγώνα και κάθε αντίδραση των εργαζόμενων, κάθε λαϊκή κινητοποίηση. Ξέρουν καλά πως αποτελούν μειοψηφία, γνωρίζουν πως η αγανάκτηση του λαού μεγαλώνει και γι αυτό ενισχύουν την πολιτική της καταστολής, της διαίρεσης και της γκεμπελικής προπαγάνδας από τα ΜΜΕ που ελέγχουν οι εργολάβοι και οι εφοπλιστές. Δίπλα τους, σε ρόλο μαντρόσκυλου, στέκεται η φασιστική Χρυσή Αυγή. Γέννημα-θρέμμα του συστήματος που χρησιμοποιείται για να φοβηθεί και να αποπροσανατολιστεί ο λαός. Στην πραγματικότητα αυτοί φοβούνται μην ξεσηκωθεί ο λαός ενάντια τους, ξέρουν πως τότε τίποτε δεν θα μπορεί να τους σώσει. Να επιστρέψουμε λοιπόν τον φόβο σε όλους αυτούς, να κατανοήσουμε την δύναμη του λαϊκού και εργατικού κινήματος όταν αυτό σηκώνει το κεφάλι, συσπειρώνεται και αγωνίζεται αληθινά. Να πιστέψουμε στην δύναμη μας, στην δύναμη των πολλών.
Ο πιο ύπουλος εχθρός όμως είναι οι εκλογικές αυταπάτες, η αναμονή πως θα έρθει μια κυβέρνηση της αριστεράς, η προσμονή μιας γρήγορης και άκοπης λύτρωσης. Οι δυνάμεις που δεν πιστεύουν στην δύναμη του λαού και σκοπεύουν σε συμβιβασμούς και μικρό-αλλαγές έχουν λόγο να προβάλλουν αυτήν την δήθεν διέξοδο. Θέλουν στην ουσία τον λαό στο περιθώριο, ψηφοφόρο απλά και χειροκροτητή, για να έχουν λυμένα τα χέρια τους όταν θα αρχίσουν τις τούμπες και τα ξεπουλήματα. Ο αγωνιζόμενος λαός όμως δεν έχει κανένα συμφέρων γι αυτήν την εκλογική αναμονή. Θα είναι μεγάλη χαντάκωμα, νερό στο μύλο της κυβέρνησης και των αστικών δυνάμεων, μεγάλη υποχώρηση και υπόσκαψη των δυνατοτήτων που υπάρχουν για να ξεδιπλωθούν μεγάλοι αγώνες. ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ, ο καθένα με τον τρόπο του όχι μόνο ευθύνονται για το παρελθόν αλλά συνεχίζουν σε αυτήν την πολιτική καθηλώνοντας τις λαϊκές και εργατικές αντιστάσεις και δυνάμεις, σπέρνοντας απογοήτευση, ηττοπάθεια και αναπαράγοντας την διάσπαση και την διαίρεση.
Το ΚΚΕ(μ-λ) από την πρώτη στιγμή της μεγάλης επίθεσης και μέχρι σήμερα, συνεχίζει να καλεί και να πασχίζει για την οικοδόμηση ενός πλατιού Μετώπου Αντίστασης στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στις σχολές, σε κάθε μαζικό αγώνα και κινητοποίηση. Ένα αληθινό και όχι εικονικό κέντρο αγώνα βασισμένο στην πλατιά ενότητα της βάσης, στους ίδιους τους αγωνιζόμενους και στην κοινή δράση των δυνάμεων που θέλουν να συμβάλλουν στην ανάπτυξη μαχητικών και ασυμβίβαστων αγώνων. Σε αυτήν την κατεύθυνση καλεί κάθε αγωνιστή να συμβάλλει , σε αυτήν την κατεύθυνση και με αυτήν την λογική πήρε ενωτικές πρωτοβουλίες όπως αυτήν της Πρωτοβουλίας για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία, με αυτήν την κατεύθυνση συμμετέχει σε κάθε αγώνα που αναπτύσσεται.

7/9/2013

Παρατεταμένος αγώνας για την ανατροπή της αντιλαϊκής βάρβαρης πολιτικής!

Κομματική Οργάνωση Θεσσαλονίκης του

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Όχι στη δίωξη του Σάββα Μιχαήλ και του Κωνσταντίνου Μουτζούρη!

2.9.2013

Σε πολιτικές, φρονηματικές διώξεις προχωρά η κυβέρνηση Ν.Δ.- ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο πλαίσιο της πολιτικής της φασιστικοποίησης που ασκεί ενάντια στο λαό. Έτσι, ύστερα από μήνυση που υπέβαλαν μέλη του ναζιστικού μορφώματος της «Χρυσής Αυγής» το 2009, σέρνονται στις 3 του Σεπτέμβρη στα δικαστήρια, ο γραμματέας του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος, Σάββας Μιχαήλ, και ο πρώην Πρύτανης του Ε.Μ.Π., Κωνσταντίνος Μουτζούρης.
Η δίωξη του Σάββα Μιχαήλ για «διέγερση σε βιαιοπραγίες και αμοιβαία διχόνοια», «συκοφαντική δυσφήμηση» και «διατάραξη της κοινής ειρήνης», που βασίζεται σε προκήρυξη του Ε.Ε.Κ. που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Νέα Προοπτική» το 2009 και καταγγέλλει τη «Χρυσή Αυγή» ως ναζιστική οργάνωση, αλλά κι αυτή του Κ. Μουτζούρη για την «ανοχή» του απέναντι στη λειτουργία του ιστότοπου «Indymedia» αποτελούν δείγματα ωμής ποινικοποίησης της διακίνησης των ιδεών και του φρονήματος, καλύπτοντας την ίδια στιγμή το ναζιστικό μόρφωμα και τη δράση του.
Το ΚΚΕ(μ-λ) εκφράζει τη συμπαράστασή του προς τους διωκόμενους, θεωρώντας πως η επίθεση σε βάρος τους, αποτελεί έκφραση μιας πολιτικής που χαρακτηρίζει ως ποινικό αδίκημα την ίδια την άποψη, που στοχοποιεί την Αριστερά και τους λαϊκούς αγώνες, μιας πολιτικής που στρέφεται ενάντια στον ίδιο το λαό, στα δικαιώματα και στις διεκδικήσεις του, μιας πολιτικής που εκπορεύεται απ΄ την ίδια την επίσημη πολιτική διαχείριση του συστήματος και που τη συνεπικουρούν και τα κάθε είδους φασιστικά μορφώματα.

Να αθωωθούν ο Σάββας Μιχαήλ κι ο Κωνσταντίνος Μουτζούρης!
Ν’ αποσυρθούν όλες οι κατηγορίες σε βάρος τους!
Όχι στις φρονηματικές διώξεις!
Η τρομοκρατία δε θα περάσει – του λαού η πάλη θα τη σπάσει!
Το φασισμό τσακίζουν αγώνες λαϊκοί!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »