ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ! Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!

Πέμπτη 24 Γενάρη 2013

Το ΚΚΕ(μ-λ) καταγγέλλει την επιστράτευση των εργαζομένων του Μετρό που κήρυξε σήμερα η κυβέρνηση.
Η επιστράτευση αποτελεί την αναμενόμενη συνέχεια της αποτυχημένης ενορχηστρωμένης προσπάθειας εκφοβισμού των απεργών που εξελίσσεται εδώ και οχτώ ημέρες από την εργοδοσία, την κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια τους στα ΜΜΕ.
Είναι η αναμενόμενη κίνηση μιας κυβέρνησης που έχει βάλει στο στόχαστρο όλα τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του λαού και των εργαζομένων, προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών της ΕΕ και του ΔΝΤ.
Είναι η φυσική συνέχεια της ολοένα και εντονότερης φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής, της περιστολής των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των συνδικαλιστικών ελευθεριών.
Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί το λαό και τους εργαζόμενους να σταθούν στο πλευρό των απεργών, να εκφράσουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους, να καταδικάσουν την επιστράτευση και το κλίμα τρομοκρατίας που θέλουν να επιβάλουν.

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ!

ΚΑΤΩ Η ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ!

 
Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ: ΝΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΗΜΕΡΑ 5 μ.μ. ΣΤΟ ΑΜΑΞΟΣΤΑΣΙΟ

Οι εργαζόμενοι του Μετρό αντιστέκονται και αγωνίζονται ενάντια στα νέα αντεργατικά σχέδια που εκπορεύονται από την αντιδραστική τρικομματική κυβέρνηση, τους εντολείς τους της Ε.Ε και του Δ.Ν.Τ.. Απεργούν για να μην περάσουν οι νέες μειώσεις των ήδη μειωμένων μισθών τους, πέντε φορές από το 2010, μέσω του «ενιαίου μισθολόγιου». Αγωνίζονται ενάντια στη κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και την πλήρη κατάργηση κατακτήσεων που απορρέουν από αυτές, ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των μέσων μεταφοράς.
Όπως πάντα η αστική "δικαιοσύνη" και τα επίσημα ΜΜΕ λειτούργησαν άμεσα και καταλυτικά! Οι κινητοποιήσεις των εργαζόμενων του Μετρό κρίθηκαν παράνομες και κατασυκοφαντούνται. Απειλούνται με επιστράτευση και απολύσεις. Αυτοί που οδήγησαν όλους τους εργαζόμενους αυτού του τόπου στην εξαθλίωση με τη μείωση των μισθών και τις απολύσεις, με τις φοροεπιδρομές και τα χαράτσια, που αύξησαν τα εισιτήρια στα ΜΜΜ και μειώνουν τα δρομολόγια, παριστάνουν τώρα ότι νοιάζονται για τις μετακινήσεις του λαού και παρουσιάζουν τους εργαζόμενους του Μετρό ως υψηλόμισθους και τους κατηγορούν ότι στρέφονται κατά των ανέργων και των υπόλοιπων εργαζόμενων.
Οι εργαζόμενοι του Μετρό δείχνουν το δρόμο σε όλους τους εργαζόμενους. Η Ταξική Πορεία καλεί τους εργαζόμενους να δείξουν έμπρακτα την συμπαράστασή τους, να αναπτυχθεί κίνημα αλληλεγγύης από σωματεία, από συλλογικότητες και άλλους φορείς στις γειτονιές για να μην περάσουν οι μειώσεις των μισθών και η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων. Να κοντραριστούν οι λογικές στοχοποίησης των εργαζομένων που μιλάνε για ..."βολεμένους" και "ταλαιπωρίες" του "επιβατικού κοινού". Να μην περάσει η ποινικοποίηση των αγώνων.

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΙΣΘΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ

ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΟΙ ΑΠΕΙΛΕΣ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ

ΔΩΡΕΑΝ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Όλοι στην συγκέντρωση συμπαράστασης, την Τετάρτη 23/1 στις 5 μ.μ. στο ΜΕΤΡΟ (αμαξοστάσιο Σεπολίων, πύλη Κηφισού)

ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Μόνο ο λαός με τους αγώνες του μπορεί να σταματήσει τη φασιστική απειλή

Η παρατεταμένη επίθεση του συστήματος στα δικαιώματα του λαού και των εργαζομένων συνεχίζεται και εντείνεται. Όμως, για να ενορχηστρωθεί και να περάσει αυτή η επίθεση, το ντόπιο αστικό πολιτικό μπλοκ, με τη στήριξη των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ και της ΕΕ, πρέπει να έχει το λαό μας στη γωνία και τρομοκρατημένο. Πρέπει να διαλύσουν κάθε δημοκρατικό δικαίωμα και κάθε ελευθερία. Για να εξυπηρετηθεί πιο εύκολα αυτή η βίαιη ταξική επίθεση, το σύστημα δημιουργεί όρους μετατοπίζοντας το πολιτικό σκηνικό πιο δεξιά και φασιστικοποιώντας τη δημόσια ζωή. Ξέρουν καλά πως η κοινωνία, αυτή τη στιγμή, είναι ένα καζάνι που βράζει και είναι έτοιμο να σκάσει, γι’ αυτό και προετοιμάζουν το έδαφος ώστε να μπορούν πιο αποτελεσματικά να χτυπήσουν το δικαίωμα του λαού να παλεύει, να οργανώνεται και να εκφράζεται. Ο σημερινός εκφασισμός αποτελεί εφεδρεία και συμπλήρωμα της αντιλαϊκής πολιτικής του αστικού συστήματος.
Οι πρόσφατες έφοδοι και συλλήψεις σε στέκια και καταλήψεις έρχονται να προετοιμάσουν το κλίμα για παραπέρα χτύπημα σε πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα του λαού. 
Σε αυτό το πλαίσιο γεννιούνται και αναπαράγονται οργανώσεις σαν την Χρυσή Αυγή, που με την τραμπούκικη και δολοφονική τους λογική έχουν σαν στόχο να μπουν τροχοπέδη σε κάθε λαϊκό-εργατικό αγώνα και να σπείρουν τον εμφύλιο μέσα στην εργατική τάξη διασπώντας την και εμποδίζοντάς την να έχει πολιτική και ταξική  συγκρότηση. Η προχθεσινή δολοφονία του πακιστανού εργάτη δεν προστίθεται απλά στην ατέλειωτη σειρά ανάλογων δολοφονικών επιθέσεων, αλλά έρχεται να καταδείξει ποιος είναι στην πραγματικότητα αυτός που ενισχύει τη φασιστική τρομοκρατία παράλληλα με την επίθεση σε απεργούς, σε νεολαιίστικα στέκια, σε σχολές, σε διαδηλώσεις. Η πολιτική τού συστήματος γεννάει το φασισμό! Εκεί πρέπει καταρχήν να στρέψουμε το δάχτυλο και να καταδείξουμε τον κύριο υπεύθυνο.
Η αντιφασιστική πάλη είναι και πρέπει να γίνει υπόθεση του λαϊκού-εργατικού κινήματος.  Μόνο έτσι μπορεί να απαντηθεί η γκετοποίηση, τα ρατσιστικά πογκρόμ και οι δολοφονίες.  Η συνδιοργάνωση συγκεντρώσεων με αυτούς που πρωτοστάτησαν στη δαιμονοποίηση των μεταναστών, αλλά και στην προώθηση της αστυνομοκρατίας, της καταστολής και της επίθεσης στα εργατικά-λαϊκά δικαιώματα, όχι μόνο δεν εξυπηρετεί την πάλη και την οργάνωση του λαού σε μια αντιφασιστική-αντιρατσιστική κατεύθυνση, αλλά «βγάζει λάδι» τους πραγματικούς ενόχους και σπέρνει αυταπάτες στο λαό αποκρύπτοντάς του ποιοι είναι φίλοι του και ποιοι εχθροί του.

Η αντίσταση πρέπει να είναι υπόθεση του λαού

και των οργανώσεών του

Η σύγκρουση με το φασισμό και τις ναζιστικές ομάδες περνάει μέσα από τη σύγκρουση με το σύστημα της εκμετάλλευσης και της υποτέλειας στον ιμπεριαλισμό και τα ξένα αφεντικά. Συγκροτείται και αναπαράγεται στην ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στην επίθεση και την πολιτική του συστήματος. Βρίσκει έκφραση στις λαϊκές οργανώσεις και συγκροτήσεις.

Σάββατο 19 Γενάρη 2013

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αναφορά στις «Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 19ο Συνέδριο» A' μέρος

Κάτω από το βάρος των δραματικών εξελίξεων σε παγκόσμιο και τοπικό επίπεδο, στο φόντο της όξυνσης της συνολικής κρίσης του συστήματος και της παρόξυνσης της επίθεσής του στους λαούς και στους εργάτες σε όλον τον κόσμο και στη χώρα μας, γίνεται όλο και πιο σημαντική η ανοιχτή τοποθέτηση κάθε πολιτικού σχηματισμού πάνω στις εξελίξεις, όλο και πιο απαραίτητη η κριτική σε κάθε μορφής λαθεμένες προσεγγίσεις που συσκοτίζουν την πραγματικότητα για αυτό που ζούμε. Είναι, τέλος, αναγκαία η εμβάθυνση του (άμεσου ή έμμεσου) διαλόγου αλλά και της κριτικής, η οποία πρέπει να είναι καθαρή, πολιτική και δίκαιη, ώστε να εξυπηρετηθεί ο στόχος της εργατικής–λαϊκής υπόθεσης. Ένας στόχος στον οποίο είναι σταθερά προσανατολισμένη η οργάνωσή μας αλλά και το μ-λ ρεύμα από τη γέννησή του εδώ και δεκαετίες – ενάντια σε ρεφορμιστικές και οπορτουνιστικές προσεγγίσεις. Για το λόγο αυτό, για να είναι δηλαδή δίκαιη και πολιτική η κριτική μας, παραθέτουμε κάποια αποσπάσματα από το κείμενο των «Θέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ για το 19ο Συνέδριο», κείμενο το οποίο μπορεί (και καλό είναι) να το διαβάσει κανένας ολόκληρο στον διαδικτυακό τόπο του ΚΚΕ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΑΣΟΕΕ: Η επίθεση στο Άσυλο και τις δημοκρατικές ελευθερίες συνεχίζεται, με το δικαίωμα στην πολιτική δράση να αμφισβητείται

Είναι να αναρωτιέται κανείς μέχρι πού μπορεί να φτάσει το σύστημα όσον αφορά την επίθεση στα δικαιώματα στις σπουδές, τη δουλειά αλλά και τις δημοκρατικές, πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες. Η απάντηση έρχεται γρήγορα και δίνεται τόσο καιρό, σπάζοντας κάθε «φούσκα» όπου μπορεί να ζούσε κανένας και γκρεμίζοντας αυταπάτες δεκαετιών. Την ώρα που η επίθεση στα δικαιώματα του λαού και της νεολαίας καλπάζει, που οι νέοι νόμοι και μνημόνια διαδέχονται το ένα το άλλο και το κίνημα δίνει από σποραδικές έως και ελάχιστες απαντήσεις, η τρομοκρατία του συστήματος απέναντι στην αντίδραση του λαού, που τόσο πολύ φοβάται, κλιμακώνεται συνεχώς. Λίγο καιρό μετά την έφοδο των δυνάμεων καταστολής στο ΑΠΘ και τη σύλληψη φοιτητών (είχε προηγηθεί αντίστοιχη έφοδος για το σταμάτημα της απεργίας των εργολαβικών εργαζομένων) δόθηκε συνέχεια στο γνώριμο σκηνικό με τις σχολές του κέντρου της Αθήνας (ΑΣΟΕΕ, Νομική).
Η κατάσταση στην ΑΣΟΕΕ θέλει εδώ και 2 χρόνια τις δυνάμεις καταστολής να επιτίθενται συνέχεια, στοχεύοντας τόσο τους μετανάστες μικροπωλητές (στο όνομα της… πάταξης του παρεμπορίου) όσο και το λαϊκό Άσυλο και τους αγώνες που αυτό αντιπροσωπεύει. Οι καθημερινές επιθέσεις της αστυνομίας είχαν συλλήψεις και άγριους ξυλοδαρμούς μεταναστών, εισβολές στο χώρο του πανεπιστημίου, καθημερινή ρίψη δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου λάμψης, επίθεση ΔΙΑΣ στον εσωτερικό χώρο του κτιρίου την ημέρα των φοιτητικών εκλογών, αλλά και μόνιμη στρατοπέδευση ΜΑΤ, ασφάλειας, ομάδων ΔΙΑΣ όπως και κλούβες γύρω από τη σχολή.
Ενώ πριν από τις γιορτές είχαν κάνει γνωστές τις προθέσεις τους με την είσοδο ΜΑΤ μέχρι τις γραμματείες της σχολής, ήρθε νέα επίθεση μέσα στις γιορτές για να συνεχίσει τα σχέδια του συστήματος. Συγκεκριμένα, την Παρασκευή 28/12, αφού κυνήγησαν τους μετανάστες που βρήκαν καταφύγιο στο χώρο του Ασύλου, οι δυνάμεις καταστολής με παρουσία εισαγγελέα μπήκαν στο κτίριο της ΑΣΟΕΕ. Αφού συνέλαβαν τους 16 μετανάστες, απομάκρυναν όσους φοιτητές βρήκαν μέσα και έκαναν τη σχολή φύλλο και φτερό. Κατέβηκαν στο υπόγειο όπου παρεμβαίνουν οι φοιτητικές παρατάξεις και άνοιξαν όλα τα δωμάτια όλων των δυνάμεων που δρουν στη σχολή. Κατέγραψαν ό,τι βρήκαν μέσα, πήραν δακτυλικά αποτυπώματα από τους χώρους και άδειασαν το στέκι των αναρχικών από τα «δολοφονικά» (όπως, οργιάζοντας, παρουσίασαν τα ΜΜΕ) ευρήματα, μάσκες, καδρόνια, μπουκάλια μπίρας και τον εγκληματικά παράνομο ραδιοφωνικό σταθμό.
Εν τέλει αποχώρησαν 8 ώρες(!) μετά, διάρκεια κατά την οποία δεν επέτρεψαν σε κανέναν φοιτητή να μπει στο κτίριο. Μόνο μετά την επιχείρηση και σαν αποτέλεσμα πίεσης, επετράπη σε ένα μέλος από κάθε παράταξη να μπει στο χώρο για να δει τα αποτελέσματα της έρευνας. Μάλιστα η σχολή παρέμεινε αποκλεισμένη μέχρι την Πέμπτη 3/1, οπότε οι πόρτες άνοιξαν μεν, αλλά για να μπεις στη σχολή έπρεπε να περάσεις από τις διμοιρίες που φύλαγαν κάθε είσοδο, όπου σου ζητούσαν πάσο, όφειλες να απαντήσεις το τι δουλειά είχες μέσα, ενώ σε αρκετούς φοιτητές έγινε έλεγχος σε τσάντες και ρούχα. Οι διμοιρίες απομακρύνθηκαν από τις πόρτες (ως τις γωνίες της σχολής όπου και παραμένουν ακόμα, κάνοντας συνεχείς κινήσεις γύρω από τη σχολή και ως την κεντρική είσοδο), όταν καλέστηκε πορεία διαμαρτυρίας από τις αριστερές δυνάμεις της σχολής την Παρασκευή 4/1, στην οποία οι Αγωνιστικές Κινήσεις έπαιξαν σημαντικό ρόλο τόσο στο κάλεσμα και το ξεπέρασμα των διαφόρων ειδών «κολλημάτων» που προέκυψαν όσο και με την παρουσία τους στη διαδήλωση.
Η πορεία, που είχε περίπου 1.000 άτομα, πέρασε από τη γειτονιά της Κυψέλης και κατευθύνθηκε ως τη Νομική, δίνοντας μια πρώτη απάντηση στο όργιο τρομοκρατίας του συστήματος.
Οι στόχοι του συστήματος είναι πέρα για πέρα ξεκάθαροι. Πρώτα, η εμφάνιση ενός προσώπου πάταξης του παρεμπορίου (είχαμε και γιορτές), όσο αστείο και αν αυτό ακούγεται, αλλά και της «λαθρομετανάστευσης» στα πλαίσιο του «Ξένιου Δία», με την ξενοφοβία που σπέρνουν στον κόσμο. Δεύτερο, και με αφορμή το πρώτο, η επίθεση και τρομοκράτηση των λαϊκών και νεολαιίστικων αγώνων πριν καν αυτοί ξεσπάσουν, αλλά και, τρίτο, το χτύπημα στην πολιτική δράση και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες εντός πανεπιστημίου. Είναι βέβαιο πως το σύστημα το μόνο που φοβάται είναι η αντίσταση του λαού και της νεολαίας, για αυτό χτυπάει τόσον καιρό το χώρο του Ασύλου (όπου οι διάφορες κοινωνικές ομάδες, όπως οι μετανάστες, πρέπει να βρίσκουν χώρο), αλλά και αυτό από μόνο του δεν φαίνεται να είναι αρκετό. Από το όργιο τρομοκρατίας και την κλιμάκωση της κατάλυσης των δημοκρατικών δικαιωμάτων περνάμε στον έλεγχο κάθε είδους πολιτικής δράσης, με την κυβέρνηση να στέλνει ξεκάθαρο μήνυμα πως θα προσπαθήσει να την περιορίσει και να την κοντρολάρει. Η είσοδος στα στέκια των φοιτητικών παρατάξεων δείχνει πως καμιά συνδικαλιστική κίνηση δεν θα μπορεί να δρα ελεύθερα, αλλά το μακρύ χέρι του συστήματος θα προσπαθεί να την καταστείλει όποτε το κρίνει αναγκαίο. Αυτή η ενέργεια έρχεται να χτυπήσει κι άλλο το φοιτητικό κίνημα την ώρα που αυτό βρίσκεται σε κατάσταση αδράνειας και προσπαθεί να πατήσει στα πόδια του, ξεπερνώντας αδιέξοδα λόγω της εντατικοποίησης και της κατάρρευσης κάθε είδους προοπτικής για τη νεολαία, αλλά και αποπροσανατολιστικών λογικών που κρατάνε τους φοιτητές στα σπίτια τους.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

«Fiscal cliff» (δημοσιονομικός «γκρεμός»)

Η παγκόσμια οικονομική είδηση που προβλήθηκε περισσότερο από όλες τις άλλες την περίοδο των χριστουγεννιάτικων γιορτών ήταν η συμφωνία Ομπάμα-ρεπουμπλικάνων για το δημοσιονομικό χρέος και την ακολουθητέα δημοσιονομική πολιτική της «μοναδικής υπερδύναμης». Όσον αφορά βέβαια μόνο το σκέλος των εσόδων. Μόλις την παραμονή της Πρωτοχρονιάς η Ομοσπονδιακή Βουλή των Αντιπροσώπων ενέκρινε τη συμφωνία.
Ανακουφίστηκαν, λέει, οι αγορές, γιατί ακριβώς στο… χείλος του γκρεμού απεφεύχθη το… απευκταίον και έτσι η παγκόσμια οικονομία γλίτωσε πάλι από ένα τεράστιο τσουνάμι που θα ξεσήκωνε η επαπειλούμενη αμερικάνικη πτώχευση! Αν βέβαια πιστέψουμε τους κατά τα άλλα έγκριτους διεθνείς οικονομικούς αναλυτές, θα αποχτήσουμε μια τελείως διαφορετική εικόνα της παγκόσμιας οικονομικής πραγματικότητας.
Γιατί οι ΗΠΑ εδώ και χρόνια βρίσκονται όχι στο χείλος αλλά μέσα στο δημοσιονομικό γκρεμό ενός χρέους (που γίνεται πιο τρομακτικό αν προσθέσουμε και τις σχεδόν καθολικά πτωχευμένες ομόσπονδες πολιτείες), με τη διαφορά ότι αυτό το χρέος και τα  ελκυόμενα ελλείμματά του τα πληρώνει όλος ο κόσμος. Πολύ περισσότερο  τελευταία μέσα από τις τερατώδεις «ποσοτικές χαλαρώσεις» και το μαζικό τύπωμα χαρτιού ή τις «εγγυήσεις» που τις συνοδεύουν. Μια νέα ποσοτική χαλάρωση ήδη αποφασίστηκε για το νέο χρόνο με μαζικές αγορές αμερικάνικων κρατικών ομολόγων. Ήταν ένα από τα επίδικα της υποτιθέμενης κάθετης διαφωνίας στους κόλπους της αμερικάνικης άρχουσας τάξης και της πολιτικής της ελίτ.
Αλλά μιας και μιλάμε για ιμπεριαλισμό –και δη τον κυρίαρχο ιμπεριαλισμό της δύσης- τα δραματικά κρεσέντα περί γκρεμού και πτώχευσης θα μπορούσαν να θεωρηθούν και περιττά. Όχι ότι δεν υπάρχει διχασμός στο μπλοκ εξουσίας των ΗΠΑ, αλλά αυτό αφορά περισσότερο πολιτικά και γεωστρατηγικά ζητήματα παρά τις αποκλίσεις περί την οικονομία. Και τις διαβαθμίσεις βέβαια της επίθεσης του κεφαλαίου στο εσωτερικό, στους Αμερικανούς  εργαζόμενους.  Εξάλλου δεν είναι καθόλου τυχαίο πως ο αμερικάνος «νομοθέτης» προέβλεψε πως η «οροφή» του αμερικανικού  κρατικού χρέους θα μπορεί να αναθεωρείται –πάντα συναινετικά- προκειμένου να μην υπάρξει ζήτημα πτώχευσης. Ήδη από το 2008 έχει αναθεωρηθεί δύο φορές! Κάτι σχετικό «μαγειρεύει» -πάντα συναινετικά- και ο υπουργός Οικονομικών (και εκλεκτός των αγορών) Τίμοθι Γκάϊντερ.
Ποια ήταν, συνεπώς, τα επίπεδα και σε ποια σημεία επετεύχθη η περίφημη «εθνική συνεννόηση» την οποία εζήλωσαν και οι εγχώριοι οικονομικοί αναλυτές, που τελευταία όλο και περισσότερο τους «συνεπαίρνει» το αμερικάνικο παράδειγμα;
Εκτός από την πολιτική της «ποσοτικής χαλάρωσης», απέναντι στην οποία το ρεπουμπλικανικό οικονομικό επιτελείο αλλά και τα κομμάτια του αμερικανικού κεφαλαίου που εκφράζει εμφανίζονται πιο… σφιχτοί, προτείνοντας ως ισοδύναμα μέτρα πιο άγρια επίθεση στους Αμερικανούς εργαζομένους και μέτρα εμπορικού προστατευτισμού, το δεύτερο επίδικο σημείο ήταν το φορολογικό.
Εδώ και καιρό η συντριπτική πλειοψηφία των ρεπουμπλικάνων βουλευτών έχει συνυπογράψει και υποστηρίζει την κίνηση «no tax pledge», δηλαδή τη μηδενική αύξηση των φόρων (εννοείται υπέρ της… μεσαίας τάξης αλλά υπονοείται υπέρ του κεφαλαίου). Στο Κογκρέσο μάλιστα η συναινετική πλειοψηφία δεν κερδήθηκε τόσο εύκολα όσο στη Γερουσία, αποδεικνύοντας ότι διαμορφώνεται ένα σώμα νέων ανερχόμενων πολιτικών που προτάσσει όλο και πιο ακράδαντα τις ταξικές ιδεολογικές αγκυλώσεις. Αποδεικνύοντας και τα πιο επιθετικά ταξικά αντανακλαστικά του βαθιού αμερικάνικου κατεστημένου που διαμορφώνονται. Ένα κατεστημένο που κάνει τη δουλειά του σπρώχνοντας το συνολικό σύστημα και τα πακέτα μέτρων σε πιο βάρβαρη και σαφή ταξική κατεύθυνση. Ελλείψει, φυσικά, άλλου «δέους»…
Οι αναλυτές λένε ότι αυτό το μπλοκ ηττήθηκε κατά κράτος από τον Ομπάμα, που προβάλλοντας τη φορολογική υπεράσπιση της μεσαίας τάξης επέβαλε μια συμφωνία φανερά ετεροβαρή υπέρ της δικής του οικονομικής πολιτικής. Ποια είναι αυτή ακριβώς, θα σας… γελάσω. Τα γεγονότα βέβαια δεν συνάδουν με την παραπάνω εκτίμηση: Πέντε από τις έξι κατηγορίες φοροαπαλλαγών που καθιερώθηκαν από την κυβέρνηση Μπους και ευνοούν το μεγάλο κεφάλαιο και τη μεγάλη ιδιοκτησία ή τα πολύ υψηλά εισοδήματα αποκτούν μόνιμη θέση στον αμερικάνικο φορολογικό κώδικα! Αντίθετα, αφέθηκε να φύγει μαζί με τον παλιό χρόνο η μόνη φοροαπαλλαγή που αφορά το 77% των Αμερικανών φορολογούμενων, δηλαδή την πραγματική φορολογικά μεσαία τάξη. Κι αυτή ήταν η μείωση κατά 2% των ασφαλιστικών κρατήσεων, που σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις θα μειώσει την αγοραστική τους δύναμη κατά 1.000 δολάρια ετησίως. Η αντισταθμιστική «ασπιρίνη», η παράταση δηλαδή για ένα έτος της επιδότησης της ασφάλισης για δύο εκατομμύρια Αμερικανούς  ανέργους, αντισταθμίστηκε με τη σειρά της από την επαναφορά των υψηλών φορολογικών συντελεστών της κυβέρνησης Κλίντον για τα εισοδήματα άνω των 400.000 δολαρίων ετησίως και όχι για 200.000 με τα οποία οι δημοκρατικοί προσήλθαν αρχικά στη διαπραγμάτευση (για την ιστορία, οι ρεπουμπλικάνοι πρότειναν το όριο του ενός εκατομμυρίου!).
Η συμφωνία Ομπάμα-ρεπουμπλικάνων είναι μόνο επί των εσόδων. Απομένει, φυσικά, το αγκάθι των περικοπών των δαπανών. Πόσο αιματηρή θα είναι για τους Αμερικανούς εργαζόμενους, τη νεολαία, τους ανέργους, τους ανασφάλιστους μια νέα συναίνεση του τύπου της «μεσαίας τάξης» που επετεύχθη για τα έσοδα; Και πόσο τις συμφωνημένες κατευθύνσεις του πραγματικού κύματος λιτότητας που θα σκάσει ορμητικό στις αρχές της άνοιξης θα μπορέσει να αποσοβήσει το δίχτυ ασφαλιστικής προστασίας «τελευταίας γραμμής» που με το ζόρι εξασφάλισε στην εκπνοή της πρώτης θητείας ο Ομπάμα; Αν πράγματι το εξασφάλισε…
Ήδη πολλαπλές δημοσιογραφικές αναφορές κάνουν λόγο για περιορισμό του λεγόμενου «τρίτου τομέα» και της «εθελοντικής οικονομίας» των συσσιτίων και της «επιθετικής συμπόνιας», (τον ακτιβισμό δηλαδή που ανέδειξε τον…. κεντροαριστερό πρόεδρο των ΗΠΑ) την περίοδο που χρειάζονται περισσότερο από ποτέ -με την εκρηκτική αύξηση ανέργων και αστέγων- στη σύγχρονη ιστορία των ΗΠΑ!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΟΠΛΙΖΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΩΝ ΡΑΤΣΙΣΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΣΤΑ ΧΑΥΤΕΙΑ ΣΤΙΣ 1:30 μ.μ.

Για άλλη μια φορά ένας μετανάστης πέφτει νεκρός από τη δολοφονική μανία δύο φονιάδων της Χρυσής Αυγής. Από μια χώρα που ο λαός της στενάζει κάτω από τις συνεχείς επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών, το Πακιστάν, εργαζόμενος σε φούρνο, δολοφονήθηκε στα Πετράλωνα ενώ πήγαινε στη δουλειά του.
Υπεύθυνη και γι’ αυτή τη δολοφονική επίθεση είναι η πολιτική της εκμετάλλευσης και του ξεζούμισματος των εργαζομένων που συμπληρώνεται από την άγρια καταστολή και την τρομοκρατία ντόπιων και μεταναστών.
Πολιτική που «διαιρεί» τους εργαζόμενους, σε «Έλληνες και ξένους», «δημόσιους και ιδιωτικούς», άνεργους και συνταξιούχους, που γεννά τη μαζική ανεργία, την κατακρεούργηση δικαιωμάτων, τη φτώχεια, την περιθωριοποίηση και το έγκλημα. Είναι η πολιτική της υποταγής στις εντολές των ιμπεριαλιστών της ΕΕ και των ΗΠΑ, στο ΔΝΤ και την ΕΚΤ.
Υπεύθυνο είναι το αστικό πολιτικό σύστημα, η κυβέρνηση των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, που με την πολιτική του «Ξένιου Δία» και των στρατοπέδων όχι μόνο ενθαρρύνει αλλά και προβάλλει – χρησιμοποιεί τις φασιστικές ομάδες για να τρομοκρατήσουν όλους τους εργαζόμενους αυτού του τόπου και που για άλλη μια φορά προσπάθησε να συγκαλύψει το έγκλημα αλλά δεν του βγήκε.
Η Χρυσή Αυγή, όσο και αν προσπαθεί να την φτιασιδώσει κοινοβουλευτικά το σύστημα, αποκαλύπτεται ολοένα και περισσότερο. Από τη μια «περιοδεύει» στους χώρους δουλειάς, ανταποκρινόμενη στα καλέσματα των εργοδοτών για να παίξει το ρόλο του μπράβου που θα εκφοβίσει τους εργαζόμενους και από την άλλη διοργανώνει ή ενθαρρύνει τις περιπολίες εκδίωξης και δολοφονίας των μεταναστών.
Η δολοφονική μανία των φασιστικών ομάδων και της Χρυσής Αυγής απαντιέται μόνο, με την επίμονη, κι αποφασιστική, μαζική λαϊκή πάλη, ενάντια στις αιτίες και τα αποτελέσματα αυτού του φαινομένου. Με όρους μαζικού λαϊκού κινήματος που θα αντιστέκεται στην πολιτική της φασιστικοποίησης της πολιτικής ζωής, των κρατικών και παρακρατικών επιθέσεων σε σχολές, στέκια νεολαίας, «καταλήψεις» και σε χώρους δουλειάς στους οποίους οι εργαζόμενοι διεκδικούν τα δικαιώματά τους.
Η μαζική λαϊκή οργάνωση στις γειτονιές και τους τόπους δουλειάς, ο παρατεταμένος αγώνας κατά των πολιτικών εξαθλίωσης του λαού, οι άμεσες αντιδράσεις σαν και αυτή στα Πετράλωνα, είναι η μόνη απάντηση, είναι ο τρόπος που θα «μαζέψει» τις φασιστικές ομάδες που θα ανακόψει την εξάπλωσή τους στις εργατολαϊκές γειτονιές. Η απάντηση αυτή δεν μπορεί να δοθεί με τον εναγκαλισμό βασικών υπεύθυνων των ρατσιστικών, αντιμεταναστευτικών και αντιλαϊκών πολιτικών. Δεν μπορεί να δοθεί μαζί με αυτούς που καλούν τα ΜΑΤ να «καθαρίσουν την πόλη» από τα κάθε είδους «μιάσματα», σαν τον δήμαρχο Καμίνη.
Η Ταξική Πορεία και οι Αγωνιστικές Κινήσεις καλούν τους εργαζόμενους της Αθήνας να διαδηλώσουν το Σάββατο 19 Γενάρη κατά της κυβερνητικής πολιτικής, κατά της φασιστικοποίησης και της κατάργησης εργασιακών και δημοκρατικών κατακτήσεων, κατά των φασιστικών ομάδων.
Προσυγκέντρωση στις 13:30 στα Χαυτεία.

• ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΝ ΟΙ ΦΥΣΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ!
• ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΚΕΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ, ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ!
• ΚΑΤΩ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ, ΠΟΥ ΚΟΜΜΑΤΙΑΖΕΙ ΚΙ ΕΡΗΜΩΝΕΙ ΧΩΡΕΣ, ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ ΛΑΟΥΣ!
• ΚΑΤΩ Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ!
• ΜΑΖΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ, ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ!

ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΑΕΙ ΤΕΙ

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΕΞΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ! Η ΜΑΖΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΠΑΛΗ, Ο ΜΟΝΟΣ ΦΡΑΓΜΟΣ ΣΤΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

Τα γεγονότα με την εισβολή των κρατικών δυνάμεων καταστολής σε τρία στέκια-πολιτικούς χώρους ομάδων που αναφέρονται σε αναρχικές/αντιεξουσιαστικές/αυτόνομες (α/α/α) συλλογικότητες και δυνάμεις είναι, βέβαια, γνωστά. Δεν έχουν, ωστόσο, περιγραφεί και αξιολογηθεί στις πραγματικές τους διαστάσεις ούτε τα γεγονότα αυτά καθαυτά ούτε -ακόμα περισσότερο- οι αντιδράσεις που παράχθηκαν. Τα ζητήματα που θέτουν τα γεγονότα αυτά είναι πολύ σοβαρά για να τα «αφήσουμε» στις αντιλήψεις και τις πρακτικές του α/α/α χώρου.
Ας θυμίσουμε, λοιπόν, κάποια πράγματα: 20/12 γίνεται η κρατική επιχείρηση-εισβολή στη Βίλα Αμαλίας χωρίς καμιά αντίδραση από όσους βρίσκονταν μέσα. Οκτώ άνθρωποι συλλαμβάνονται. Λίγες μέρες μετά (9/1) η πρωινή «ανακατάληψή» της τελειώνει το μεσημέρι με νέα αστυνομική επιχείρηση και τη σύλληψη 92 ανθρώπων. Την ίδια μέρα (9/1) γίνεται αντίστοιχη αστυνομική επιχείρηση στην κατάληψη Σκαραμαγκά, όπου συλλαμβάνονται άλλοι επτά, ενώ η κατάληψη των γραφείων της ΔΗΜΑΡ την ίδια μέρα (που προφανώς από κάποιους θεωρήθηκε ως η αρμόζουσα απάντηση στο πρόβλημα) τελειώνει σε λίγες ώρες με 40 προσαγωγές. Στις 15/1 γίνεται νέα αστυνομική εισβολή στην κατάληψη Λέλας Καραγιάννη. Προσάγονται 16 άτομα, αλλά -αφού οι αρχές «έκριναν» ότι δεν υπήρχαν «ευρήματα» στο κτίριο- αφέθηκαν ελεύθεροι και οι 16 και η «κατάληψη» από την ίδια μέρα επαναλειτούργησε. (Ανακοινώσεις του χώρου που περιγράφουν αναλυτικά την αστυνομική εισβολή, το πώς οι δυνάμεις καταστολής διέλυσαν στην κυριολεξία πόρτες και παράθυρα του κτιρίου, κατάσχεσαν μια σειρά αντικείμενα που βρήκαν στο κτίριο κ.ο.κ., καταλήγουν στη θέση ότι πρόκειται για «ήττα του κράτους»!!!) Μεταξύ της 9/1 και της 15/1 έχει μεσολαβήσει μαζική πορεία του α/α/α χώρου στις 12/1 που στα σχετικά μπλογκ επιχειρείται να αναδειχθεί ως πιστοποίηση της δυναμικής και της προοπτικής του χώρου αυτού.
Πρώτο και βασικό συμπέρασμα από όλα αυτά είναι η έξαρση της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής που προωθεί το σύστημα και η κυβέρνησή του με την πολύπλευρη αρωγή του συνόλου των πολιτικών και άλλων αστικών παραγόντων και με την αξιοποίηση της φασιστικής ΧΑ στο ρόλο του προπομπού αυτής της κατεύθυνσης. Φασιστικοποίηση που φθάνει για πρώτη φορά σε τέτοια κλίμακα (4 εισβολές σε 25 ημέρες) να αμφισβητεί-ακυρώνει το πολιτικό δικαίωμα ύπαρξης, συγκρότησης και λειτουργίας μιας συλλογικότητας και -σε κάθε περίπτωση- να το θέτει υπό την αίρεση των κριτηρίων του κράτους. Η συχνότητα των εισβολών (που θέλει να έχει και συνέχεια), το φόντο της κοινωνικοπολιτικής κατάστασης, η αγριότητα του ιμπεριαλισμού και του συστήματος στην περιοχή και στη χώρα, κάνουν τα γεγονότα αυτά να υπερβαίνουν κατά πολύ την ανάλογη περίπτωση της εισβολής των ΜΑΤ και της παράδοσης με τα «χέρια ψηλά» των 170 στα γραφεία της «Ρήξης», στην οδό Θεμιστοκλέους, το 1985.
Από αυτήν την άποψη, τα γεγονότα ενδιαφέρουν και αφορούν κάθε αγωνιστή, εργαζόμενο, νεολαίο. Πρόκειται για κρατικές εισβολές σε πολιτικούς χώρους-στέκια συλλογικοτήτων, όπως στην πραγματικότητα είναι οι λεγόμενες καταλήψεις και αυτό δεν αλλάζει επειδή συνυπάρχουν στα στέκια αυτά διάφορες τάσεις του α/α/α χώρου. Ούτε, πολύ περισσότερο, αλλάζει επειδή κάποιοι δηλώνουν πως πρόκειται για «κοινωνικά στέκια», για «αντιεμπορευματικούς χώρους» και όποια άλλη (αυτ)απάτη τους οδηγεί να σκαρφιστούν η βαθιά ρεφορμιστική θεώρηση τους για το καπιταλιστικό σύστημα. Σε αυτήν ακριβώς τη βάση καταδικάσαμε την εισβολή που είναι βάρβαρη παραβίαση στοιχειώδους πολιτικού δικαιώματος το οποίο διεκδικούμε να ισχύει στην αστική δημοκρατία, ανεξάρτητα από το ποιες απόψεις ασκούσαν το δικαίωμα αυτό και ποιες διαφορές μας χωρίζουν από αυτές. Σε αυτή τη βάση καταδικάσαμε το όργιο των συλλήψεων, αντιπαρατεθήκαμε στην τρομολαγνεία και ζητήσαμε την άμεση απελευθέρωση των συλληφθέντων.
Σε αυτήν, επίσης, τη βάση θεωρούμε ότι απαιτείται η πιο πλατιά συσπείρωση δυνάμεων για την αγωνιστική, κινηματική υπεράσπιση των δημοκρατικών και πολιτικών δικαιωμάτων των μαζών που απροκάλυπτα έχουν μπει στο στόχαστρο του συστήματος. Στο ζήτημα αυτό δεν ανταποκρίνονται ούτε οι υποκλίσεις του ΚΚΕ στην αστική νομιμότητα -που τα όριά της ολοένα στενεύουν- ούτε βέβαια οι οπορτουνισμοί του ΣΥΡΙΖΑ που, στην «καλύτερη» περίπτωση, επιχειρεί να ψαρέψει στα θολά νερά της σύγχυσης και της υποταγής. Το ζήτημα αυτό αφορά το λαό και το λαϊκό κίνημα που είναι ο κεντρικός στόχος του συστήματος. Και βέβαια, σαν τέτοιο δεν μπορεί να ανοίξει και να τεθεί με πορείες που αρκούνται στο να «αναδείχνουν την ιδεολογία και συνθηματολογία» των α/α/α ομάδων και που περιορίζονται σε μια μικροκομματικού τύπου προβολή της δήθεν καθαρότητας και δήθεν πρωτοπορίας του α/α/α χώρου.

Ποιο είναι το «σχέδιο»;
Αν, λοιπόν, για εμάς η βασική πλευρά είναι η καταδίκη αυτής της πολιτικής του συστήματος και η απόλυτη εναντίωσή μας σε αυτές τις εισβολές, αυτό καθόλου δεν σημαίνει πως παραιτούμαστε από τη διατύπωση της πολιτικής μας αντίθεσης και κριτικής απέναντι στις δυνάμεις που δέχτηκαν τις επιθέσεις. Ακριβώς γιατί δεν έχουμε την άποψη πως ο λαός «δεν καταλαβαίνει» και «βρίσκεται στα κλουβιά του». Αλλά, αντίθετα, έχουμε την άποψη ότι το πρόβλημα του συστήματος και ο κεντρικός του στόχος είναι ο λαός και το κίνημά του. Η άποψη αυτή (μας) θέτει το καθήκον να αναζητήσουμε όρους πολιτικούς και κινηματικούς για την απάντηση στη φασιστικοποίηση και, άρα, όχι μόνο να μην παραιτηθούμε αλλά να εντείνουμε την κριτική μας σε αδιέξοδες λογικές και πρακτικές. Πολύ περισσότερο που τα γεγονότα αυτά και κυρίως ο τρόπος με τον οποίο στάθηκαν σε αυτά οι ομάδες των α/α/α, πιστοποιούν αδιέξοδα και ελαφρότητες και ίσως υπαινίσσονται νέους τυχοδιωκτισμούς.
Ένα πρώτο ζήτημα είναι η κατάρρευση του μύθου των «κοινωνικών στεκιών»-«καταλήψεων» με τον οποίο είχαν ντύσει τις πολιτικές τους έδρες οι ομάδες αυτές εδώ και τόσα χρόνια. Μύθος που μπορεί να ταίριαζε με τις αντι-οργανωτικές αφηγήσεις και το ανάλογο προφίλ με το οποίο... οργανώνουν κόσμο οι ομάδες αυτές, ακόμα και να «βόλευε» για πρακτικούς οικονομικούς λόγους, αλλά που οπωσδήποτε τις έκανε πιο ευάλωτες στο κράτος που 4 φορές σε 25 ημέρες ήρθε να δείξει ότι θα έχουν τις «καταλήψεις» τους με την προϋπόθεση της δικής του συμφωνίας. Με αυτό δεν εννοούμε, βέβαια, ότι οι πολιτικές οργανώσεις της Αριστεράς και τα γραφεία τους είναι απρόσβλητα από το κράτος, αλλά οπωσδήποτε στην περίπτωση αυτών των ομάδων το ένδυμα της «κατάληψης» που αρνείται τις ευθύνες του πολιτικού χώρου, παρείχε μεγαλύτερη ευχέρεια στις κρατικές κατασταλτικές τρομοκρατικές επιδιώξεις.
Το χειρότερο είναι ότι οι αυταπάτες αυτές για «ελευθεριακές νησίδες» που το σύστημα θα επιτρέπει να υπάρχουν εντός του, επιβεβαιώθηκαν κατά τη διάρκεια των εισβολών και παρέμειναν -απ’ ό,τι φαίνεται- ισχυρότερες και μετά τα γεγονότα! Αυτό τουλάχιστον δείχνουν η «ανακατάληψη» και με τους όρους που έγινε στη Βίλα Αμαλίας που κατέληξε στη σύλληψη των 92, η επιλογή της κατάληψης των γραφείων της ΔΗΜΑΡ (είχαν, άραγε, εκτίμηση για «αδύναμο κυβερνητικό κρίκο» που θα έσπαγε και θα παράσερνε όλη την κυβέρνηση;) με τους 40 προσαχθέντες, η εκτίμηση για «ήττα του κράτους» μετά από όλα αυτά και τη σαρωτική έφοδο των κατασταλτικών δυνάμεων στη Λέλας Καραγιάννη! Ποια είναι, αλήθεια, η ποιοτική διαφορά όσον αφορά αυτούς καθαυτούς τους α/α/α μεταξύ των τωρινών γεγονότων και της ήττας που είχαν υποστεί με τη σύλληψη των 500 στο Πολυτεχνείο το 1995; Μήπως ότι τότε είχαν συλληφθεί με σκυφτό το κεφάλι, ενώ τώρα φώναζαν συνθήματα; Ή μήπως ότι τώρα το κράτος μπήκε στους δικούς τους χώρους ξανά και ξανά και τους έλεγξε με κάθε τρόπο που αυτό θα ήθελε, ενώ ταυτόχρονα τους έδωσε σήμα πως αυτό θα το κάνει όσο και όποτε θέλει;
Δεν γνωρίζουμε βέβαια με ποιες εκτιμήσεις καλλιεργούν το αίσθημα της επιτυχίας μετά από όλα αυτά. Ούτε πώς δικαιολογούν το φιάσκο της ανακατάληψης της Βίλας Αμαλίας. Ούτε πώς καταφέρνουν (αυτοί οι ορκισμένοι εχθροί της οργάνωσης και της «καταπίεσης» που αυτή σημαίνει για το «εξεγερτικό θυμικό» των «πρωτοπόρων») να πραγματοποιούν μαζική πορεία μετά από γεγονότα τέτοιας έντασης και να μην πέφτει στην άσφαλτο ούτε ένα μπουκάλι με νερό! Αντίθετα, μέσω του Indymedia δίνουν συγχαρητήρια στην περιφρούρηση της πορείας!!!
Πρόκειται για, ας πούμε, «πολιτική στροφή» εντός των ορίων που καθορίζουν οι ιδεολογικές προδιαγραφές του χώρου. Που μπορεί να πατάει στην κάμψη των αγώνων και του κινήματος και να θεωρεί πως είναι ευκαιρία, με την ανάλογη «καλή συμπεριφορά» που απαιτούν οι περιστάσεις, να αξιοποιήσουν την κάμψη και την αίσθηση του κινηματικού αδιεξόδου που υπάρχει σε τμήματα της νεολαίας για να ενισχύσουν το δυναμικό τους. Ίσως ακόμα και να φαντασιώνονται πως μπορεί να «χρησιμοποιήσουν» και το ΣΥΡΙΖΑ -ή έστω τμήματά του- «εκθέτοντάς» τον μπροστά στις ευθύνες του. Η δημόσια μεταξύ τους αντιπαράθεση για το αν και πόσο ήταν θετική η στάση του ΣΥΡΙΖΑ στα γεγονότα είναι αποκαλυπτική των ευρύτερων αυταπατών τους, αλλά και του κριτηρίου που έχουν διαμορφώσει για τη σημερινή κατάσταση. Το μόνο βέβαιο είναι πως με όλα αυτά τα τερτίπια δεν στοχεύουν να διατάξουν τις δυνάμεις τους μέσα στο λαό και να παλέψουν μαζί με το λαό και τη νεολαία. Γιατί εμείς αυτός θεωρούμε ότι είναι ο μόνος δρόμος για «να σπάσει ο τσαμπουκάς» του κράτους, για να αναιρεθούν και να αποκρουστούν τα μαύρα σχέδια του συστήματος.
Και αυτόν το δρόμο θέλει να υπηρετήσει το ΚΚΕ(μ-λ) με την ανάδειξη του ζητήματος της αντίστασης στη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής και της υπεράσπισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών, τόσο μέσα από την Πρωτοβουλία για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία όσο και μέσα από ευρύτερες κινήσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Ωστόσο, αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό από όλες αυτές τις πολιτικές δυνάμεις είναι ότι η ανάγκη ανάδειξης του ζητήματος και ανάληψης πλατιών κινηματικών πρωτοβουλιών είναι άμεση και επιτακτική.
Αντίθετα, ο α/α/α χώρος -με βάση τη γενικότερη συγκρότησή του και όλα όσα επέδειξε ως στάση και άποψη αυτές τις δύσκολες μέρες- βεβαιώνει πως δεν έχει καθόλου μια τέτοια σκέψη και κατεύθυνση. Εξάλλου, αν την είχε, θα την είχε εκφράσει, έστω με το δικό του τρόπο, σε όλα αυτά τα γεγονότα που πίεζαν αντικειμενικά να ανακαλύψει κανείς τη δύναμη του λαού και της μαζικής πάλης, στη βάση μιας πολιτικής λογικής απέναντι στο σύστημα. Γι’ αυτό μπορεί εύκολα να συμπεράνει κανείς πως η σημερινή «στροφή» δεν είναι παρά προετοιμασία νέων αδιέξοδων-τυχοδιωκτικών επιλογών.

Συνειρμοί και παραλληλισμοί

-Στις 11 Νοέμβρη του 1979 στην αντιφασιστική συγκέντρωση και πορεία που είχε καλέσει το ΚΚΕ(μ-λ) στη Θεσσαλονίκη ενάντια στην πρώτη εκδήλωση των χουντικών για την αποφυλάκιση των αρχηγών τους, μετά από συγκρούσεις με τα ΜΑΤ που προφύλαγαν τους χουντικούς-φασίστες από τους διαδηλωτές, περικυκλώθηκαν τα γραφεία του ΚΚΕ(μ-λ) στην Εγνατία και επιχειρήθηκε εισβολή σε αυτά. Η εισβολή αποκρούστηκε αποφασιστικά από την περιφρούρηση και δεν καταλήφθηκαν τα γραφεία από την αστυνομία. Οι σύντροφοι που συλλήφθηκαν έξω από τα γραφεία, αθωώθηκαν μετά από την ανάπτυξη ενός μεγάλου κινήματος αλληλεγγύης.

-Δεκέμβρης 1984. Η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επιτρέπει στο Γάλλο αρχιφασίστα Λεπέν να επισκεφτεί την Ελλάδα. Παρά την άρνηση απάντησης από την τότε επίσημη «Αριστερά», ο τότε εξωκοινοβουλευτικός χώρος οργανώνει μια ολόκληρη κινητοποίηση αντίδρασης στη φασιστική πρόκληση, η οποία κορυφώνεται με μαζική διαδήλωση χιλιάδων ανθρώπων.
Μια από αυτές τις διαδηλώσεις δέχεται την άγρια επίθεση της ΠΑΣΟΚικής αστυνομίας και των ΜΑΤ ενώ αμέσως μετά ξεκινάει ένα άγριο κυνηγητό και πογκρόμ συλλήψεων. Πολλά μπλοκ καταφεύγουν στα Εξάρχεια κατά την υποχώρηση. Πολλοί διαδηλωτές καταφεύγουν στα γραφεία της «Ρήξης» (ομάδα του γνωστού Καραμπελιά) στην οδό Θεμιστοκλέους, ενώ ένα άλλο κομμάτι στα τότε γραφεία του ΚΚΕ(μ-λ) στη Σολωμού.
Η αστυνομία απειλεί με εισβολή, καταρχήν στα γραφεία της Ρήξης και μετά από «διαπραγματεύσεις» δυστυχώς πάνω από 150 διαδηλωτές -με επικεφαλής στελέχη της «Ρήξης»- παραδίδονται στην Αστυνομία, γεγονός που προκάλεσε αίσθηση στο πανελλήνιο και αποτέλεσε την απαρχή της διάλυσης ενός ολόκληρου χώρου.
Στη συνέχεια, διμοιρίες των ΜΑΤ επιχειρούν να σπάσουν την πόρτα των γραφείων του ΚΚΕ(μ-λ) με κραυγές και απειλές. Οι συγκεντρωμένοι στα γραφεία διαδηλωτές αρνούνται την παράδοση και θεωρούν την πιθανή εισβολή ως «αιτία πολέμου».
Με βάση την αποφασιστική αυτή στάση, ο τότε επικεφαλής της αστυνομίας Γεωργακάκης (υφιστάμενος του γνωστού Αρκουδέα) αποσύρει τις δυνάμεις των ΜΑΤ, με αποτέλεσμα να αποσοβηθεί μια τέτοια εισβολή που θα είχε πολλές αρνητικές συνέπειες όχι μόνο για το ίδιο το ΚΚΕ(μ-λ) αλλά και για το κίνημα ολόκληρο.

Πέμπτη 17 Γενάρη 2013

Αντρέας Βογιατζόγλου

Νίκος Παπαβασιλείου

-στελέχη του ΚΚΕ(μ-λ)-

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΕΝΤΕΙΝΕΤΑΙ Η ΑΝΑΤΑΡΑΧΗ ΣΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ Η βολική διαχείριση μιας λίστας και τα όριά της

«Είναι πολύ βολικό να χρεωθούν όλα πάνω μου. Όχι όμως να πάω εγώ φυλακή για να διατηρηθεί η κυβέρνηση. Γίνεται προσπάθεια το θέμα της κάθαρσης του πολιτικού συστήματος να είμαι εγώ [...] Εγώ θα πληρώσω τα 30 χρόνια της μεταπολίτευσης;»
Με αυτά τα λόγια σε τηλεοπτική του συνέντευξη τη Δευτέρα 7 Γενάρη ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου προσπάθησε να αποποιηθεί τις ευθύνες που του επιρρίπτονται για την απόκρυψη και αλλοίωση της λίστας Λαγκάρντ. Αλήθεια, πόσες αλήθειες μπορούν να ξεστομίσουν μέσα σε λίγες φράσεις στελέχη του συστήματος που μέχρι σήμερα είχαν μάθει να βαφτίζουν το μαύρο-άσπρο όταν επρόκειτο για την παραπλάνηση του λαού και των εργαζομένων! Πόσο ειλικρινείς και ευθείς μπορούν να γίνουν όταν βλέπουν το κεφάλι τους στο θυσιαστήριο, εκεί δηλαδή που αβίαστα και ανερυθρίαστα τοποθετούσαν επί χρόνια τις ζωές και τις τύχες του λαού. Βέβαια, ακόμη και τώρα η ειλικρίνεια του Γ. Παπακωνσταντίνου έχει τα όριά της. Όρια που καθορίζονται από την προσπάθειά του να παζαρέψει τη θέση του, να βγει από τη δύσκολη θέση ή -τέλος πάντων- να πέσει στα μαλακά. Γι’ αυτό και συμπληρώνει ότι έχει «σκέψεις και υποψίες» για το ποιος αλλοίωσε τη λίστα. Και ας μην εκπλαγεί κανείς, αν στο τέλος «βγει λάδι» και ο Παπακωνσταντίνου. Γιατί πέρα από τη συνολική πολιτική «κολοκυθιά» που παίζεται γύρω από τη λίστα Λαγκάρντ και τις διάφορες εκδοχές της (σε CD ή σε USB, παλιά ή νέα, αλλοιωμένη ή αυθεντική) η ουσία πίσω από όλη την υπόθεση δεν είναι το αν θα πάει ο τάδε ή ο δείνα φυλακή (έχει και αυτό την αξία του), αλλά το αν θα κατορθώσουν τα πολιτικά κέντρα που εκκίνησαν το όλο ζήτημα να αποσπάσουν συγκεκριμένες πολιτικές δεσμεύσεις από τη ντόπια άρχουσα τάξη και το πολιτικό της προσωπικό.
Αυτός είναι και ο λόγος που η προσπάθεια της τρικομματικής κυβέρνησης να περιορίσει τις ευθύνες στην εμπλοκή Παπαϊωάννου και να θέσει στο απυρόβλητο τον Βενιζέλο και ό,τι έχει απομείνει από το ΠΑΣΟΚ δεν ευοδώνεται με τόση ευκολία. Γιατί το ζήτημα της κυβερνητικής σταθερότητας, της τρικυμίας που προκάλεσε στο αστικό πολιτικό σκηνικό το ανασκάλεμα της λίστας Λαγκάρντ είναι πρώτα και κύρια παράγωγο της έντασης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για το συνολικό πολιτικό προσανατολισμό της χώρας. Γιατί ενώ το ζήτημα του ανταγωνισμού ΗΠΑ-ΕΕ μπαίνει σε όλο και πιο βαθιά νερά (ανοιχτά, για παράδειγμα, παρεμβαίνουν οι ΗΠΑ για την παραμονή της Αγγλίας στην ΕΕ χάριν των αμερικανικών συμφερόντων) ο Σαμαράς πυκνώνει τις επισκέψεις του στη Γερμανία και επανεπιβεβαιώνει τις δεσμεύσεις του προς το γερμανικό κεφάλαιο.
Αυτό το κουβάρι της διαπλοκής είναι, αλήθεια, τόσο μπλεγμένο που, εάν θελήσει κανείς να το τραβήξει από τη μια άκρη του, θα αναγκαστεί να το παρασύρει στο σύνολό του. Είναι το κουβάρι των πάσης φύσης δεσμεύσεων, πολιτικών και οικονομικών, που έχει η εξαρτημένη ντόπια άρχουσα τάξη από τα ξένα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Δεσμεύσεις πάνω στις οποίες στηρίζει την ίδια της την ύπαρξη και οι οποίες καθορίζουν και τις κινήσεις της. Δεσμεύσεις που στις σημερινές συνθήκες της έντασης της κρίσης και των ιμπεριαλιστικών αδιεξόδων απαιτούν -περισσότερο από ποτέ- συγκεκριμένα ανταλλάγματα. Και το δυστύχημα της ντόπιας άρχουσας τάξης είναι ότι τα ανταλλάγματα αυτά πιέζεται να αποφασίσει σε ποιον θα τα πρωτοδώσει, με ποιον θα πάει και ποιον θα αφήσει.
Ας μην βιάζεται, λοιπόν, να πανηγυρίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, η «δύναμη κάθαρσης» όπως αυτοπροσδιορίζεται (τι άλλο θα ακούσουμε ακόμη;), για τις πολιτικές του πρωτοβουλίες γύρω από την υπόθεση. Γιατί -πρώτα και κύρια- μία δύναμη της Αριστεράς οφείλει να αναρωτηθεί για τις πραγματικές σκοπιμότητες που εξυπηρετεί η διοχέτευση της συγκεκριμένης λίστας. Οφείλει να αναρωτηθεί γιατί ξαφνικά η Λαγκάρντ και όσοι εκπροσωπεί (αυτοί, δηλαδή, που σφίγγουν τη θηλιά γύρω από το λαιμό του λαού), έγιναν τιμητές της «εξυγίανσης» και της «δικαιοσύνης». Οφείλει να τοποθετηθεί γύρω από την ουσία, τις σκοπιμότητες και το βάθος των κάθε λογής αποκαλύψεων και των «σκανδάλων» που ξεσπούν κάθε τόσο γύρω από δυνάμεις και πρόσωπα της αστικής διαχείρισης. Και πριν απ’ όλα πρέπει να έχει υπόψη της ότι κάθε υπόθεση σκανδάλου που αποκαλύπτεται, περιέχει -ευθύς εξαρχής- στοιχεία προσπάθειας απόκρυψης των πραγματικών ζητημάτων που αφορούν τη λαϊκή υπόθεση: της ακατάσχετης επιθετικότητας του κεφάλαιου της φτώχειας και της εξαθλίωσης που αυτή γεννά, της εξάρτησης από τα ξένα ιμπεριαλιστικά κέντρα, της πλήρους σαπίλας του ντόπιου αστικού μπλοκ εξουσίας και της επαναστατικής διεξόδου ως της μόνης διεξόδου από την επιβολή και των δύο πάνω στο λαό και τους εργαζόμενους.
Αλλά, τι να περιμένει κανείς από μία δύναμη που μέσα σε όλους αυτούς τους κλυδωνισμούς που δέχεται το αστικό πολιτικό σύστημα εκθέτει και άποψη (εμπνευσμένη από την αξιοποίηση της αντίστοιχης λίστας από τη γαλλική κυβέρνηση) για το πώς το κράτος θα μπορούσε να αποκομίσει κέρδη από τη λίστα Λαγκάρντ;;;!!!
Αλήθεια, πόση ανάγκη έχει ο λαός από μία ακόμη «αποκάλυψη» τέτοιου είδους; Πόσο ωφελήθηκε ο λαός και τα συμφέροντά του από τη φυλάκιση Τσοχατζόπουλου ή από τη φυλάκιση του Εφραίμ για το Βατοπέδι; Και πόσο θα ωφεληθεί εάν μια μερίδα της αστικής τάξης ή ένα ιμπεριαλιστικό κέντρο πανηγυρίσουν την επιτυχία τους σε βάρος κάποιων άλλων; Ή μήπως υπάρχει κάποια αμφιβολία ότι περί αυτού πρόκειται;
Φυσικά και έχει αξία η ανάδειξη όλων αυτών των στοιχείων της σαπίλας του αστικού συστήματος. Και ιδιαίτερη αξία έχει για την Αριστερά και το λαϊκό κίνημα η αξιοποίηση των αντιθέσεων στους κόλπους της αστικής τάξης. Ωστόσο, αυτή η αξιοποίηση μόνο κινηματικά μπορεί να νοηθεί, μέσα από την ενίσχυση των λαϊκών και εργατικών αγώνων και διεκδικήσεων, και όχι μέσα από κοινοβουλευτικές διαδρομές και ψηφοθηρικές δημαγωγίες περί «κάθαρσης».
Βέβαια, δεν λείπουν και τα «ψυχαγωγικά» στοιχεία από την υπόθεση. Το να ανασύρεται, για παράδειγμα, ζήτημα «πολιτικής δεοντολογίας» και «πολιτικού ήθους» από τύπους σαν τον Βενιζέλο. Οι οποίοι -πέραν όλων των άλλων- σε μια ακόμη εκδήλωση «δημοκρατικής ευαισθησίας» θα στηρίξουν μαζί με Σαμαρά και Βενιζέλο όχι μία ούτε δύο αλλά επτά πράξεις νομοθετικού περιεχομένου την ερχόμενη Δευτέρα. Και οι οποίοι με κάθε ευκολία αδειάζουν τον έναν μετά τον άλλον τους «συντρόφους» τους. Ή το να προχωρά ο Κουβέλης στις («σταλινικού τύπου»;) διαγραφές Βουδούρη, Μουτσινά από την κοινοβουλευτική ομάδα της ΔΗΜΑΡ «κατά παράβαση των αρχών της ανανεωτικής Αριστεράς»!
Αλλά, για να επιστρέψουμε στο ξεκίνημα του άρθρου, για ποιον, άραγε, θεωρεί ο Παπακωνσταντίνου ότι είναι βολικό να χρεωθούν όλα επάνω του; Από ποιον θεωρεί ότι κινδυνεύει η διατήρηση της κυβέρνησης; Και σε ποιον θεωρεί ότι πρέπει να πληρώσει τα 30 χρόνια μεταπολίτευσης και ως προς τι; Έχουμε την πεποίθηση ότι ούτε τώρα η απάντηση θα δοθεί από αυτούς.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

«Κίνημα χωρίς μεσάζοντες» και το πρόβλημα των αγροτών

Είναι γνωστό ότι οι τιμές των αγροτικών προϊόντων δεν διαμορφώνονται ελεύθερα με βάση το κόστος παραγωγής τους. Εξάλλου, είναι γνωστή –και δεν αποτελεί ελληνική πρωτοτυπία, αντίθετα είναι παγκόσμια τακτική– η πολιτική των επιδοτήσεων στους αγρότες, έτσι ώστε η τιμή πώλησης του προϊόντος να είναι χαμηλότερη από την τιμή κόστους. Δεν θα αναφερθούμε εδώ στο ποιοι παράγοντες διαμορφώνουν το κόστος παραγωγής και το πώς το εκτοξεύουν στα ύψη (π.χ. σπόροι, λιπάσματα, φυτοφάρμακα, πετρέλαιο, ύδρευση κ.λπ.), ούτε στο πώς αξιοποιούνται οι επιδοτήσεις από τις ιμπεριαλιστικές χώρες της ΕΕ για να χειραγωγήσουν, να κατευθύνουν και να διαλύσουν ακόμα τις αγροτικές οικονομίες των εξαρτημένων χωρών. Θα σημειώσουμε μόνο ότι αποκρύπτεται συνειδητά από το πολιτικό και οικονομικό σύστημα το ότι οι επιδοτήσεις βολεύουν και εξυπηρετούν τους μεγαλοβιομήχανους και όχι τους αγρότες, γιατί τους δίνουν τη δυνατότητα να αγοράζουν αγροτικές πρώτες ύλες σε τιμές εξαιρετικά χαμηλές, στις οποίες δε θα μπορούσαν ποτέ να πουλήσουν οι αγρότες. Ουσιαστικά, λοιπόν, οι μεγαλοβιομήχανοι εξασφαλίζουν φθηνές πρώτες ύλες με κρατικά λεφτά και φορτώνουν και τη «ρετσινιά» του επιδοτούμενου στον αγρότη. Οι μικροί και μεσαίοι αγρότες, που έχουν αυξημένο κόστος παραγωγής, εξαρτώνται από την πολιτική των επιδοτήσεων, αφού από εκεί περιμένουν να βγάλουν τη χασούρα από τις χαμηλές τιμές πώλησης στο χονδρέμπορο ή το βιομήχανο.
Το ζήτημα στο οποίο όμως επικεντρώνονται τα «κινήματα χωρίς μεσάζοντες», είναι κυρίως το ζήτημα των μεσαζόντων εκείνων των αγροτικών προϊόντων που πάνε για άμεση κατανάλωση, στο καθημερινό τραπέζι. Επομένως, περιορίζουν αντικειμενικά την κριτική τους στο σύστημα της διανομής και τα «καπέλα» που εκεί μπαίνουν από τους διάφορους μεσάζοντες. Οι πιο ένθερμοι εκφραστές του υπόσχονται ότι το κίνημα αυτό θα φέρει μία κοινωνία χωρίς μεσάζοντες, όπου ο αγρότης και ο τελικός καταναλωτής θα μπορούν αδιαμεσολάβητα να διαμορφώνουν τις τιμές προς όφελος και των δύο μερών. Υποστηρίζουν επίσης ότι ο καταναλωτής γίνεται θύμα των μεσαζόντων, τονίζοντας πάντα αυτήν την πλευρά της εξίσωσης. Αυτό το τελευταίο δεν είναι λάθος, από γενική άποψη. Δεν είναι όμως και ολόκληρη η αλήθεια, πόσο μάλλον όταν κρύβει και πτυχές που διαφωτίζουν το πρόβλημα. Δηλαδή δεν είναι λάθος ότι το υπέρμετρα διογκωμένο κέρδος των χονδρεμπόρων και λιανεμπόρων πέφτει στις πλάτες του εργαζόμενου κόσμου κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα. Όμως οι συμφωνίες με τους παραγωγούς για αδιαμεσολάβητη πώληση συμπίπτει με την ανάγκη του γεωργού να υπερνικήσει τις πιέσεις των χονδρεμπόρων για πώληση των προϊόντων πολύ κάτω από το κόστος. Αυτή είναι η άλλη πλευρά της εξίσωσης, κατά την άποψή μας και βασική, οι φτωχομεσαίοι αγρότες οι οποίοι πασχίζουν για καλύτερη τιμή πώλησης, έτσι ώστε μαζί με την επιδότηση να εξασφαλίζουν το κόστος και τη διαβίωσή τους. Χωρίς αυτήν την παράμετρο οι αγρότες δε θα στήριζαν τέτοιου είδους κινήματα. Όχι γιατί δεν αισθάνονται αλληλέγγυοι με το φτωχό κόσμο στις μεγάλες πόλεις, αλλά γιατί καταλαβαίνουν ότι αυτός ο τρόπος εμπορίας δεν μπορεί να τους εξασφαλίσει την πώληση ολόκληρου του προϊόντος κάθε χρονιά, ούτε εξαγωγές. Δεν μπορούν δηλαδή να στηρίξουν τη ζωή τους σε παροδικές και σποραδικές συμφωνίες με μεμονωμένα δίκτυα καταναλωτών. Αυτό εκμεταλλεύονται και οι χονδρέμποροι οι οποίοι γνωρίζουν ότι αργά ή γρήγορα οι αγρότες θα πέσουν στην ανάγκη τους. Το πρόβλημα όμως αυτό έχει να κάνει με τον κύκλο της παραγωγής-διακίνησης-αποθήκευσης και διάθεσης (λιανικής), στο καπιταλιστικό σύστημα. Δεν είναι απλό πρόβλημα και δε λύνεται με ασπιρίνες. Να θυμίσουμε μόνο ότι το πρόβλημα της «διανομής» στη Σ.Ε. ταλαιπώρησε πολύ τους επαναστάτες, αφού αποτέλεσε οχυρό με ασφυκτικό έλεγχο από τις παλιές τάξεις (κουλάκους και αστική τάξη). Ήταν και είναι, δηλαδή, πρόβλημα σημαντικό με παρακλάδια στις σχέσεις παραγωγής αυτές καθαυτές. Έχει να κάνει με το ζήτημα της εξουσίας της εργατικής τάξης και του χτισίματος-προχωρήματος των κοινωνικοπολιτικών του συμμαχιών και όχι με τη διαχείριση του υπάρχοντος κοινωνικοοικονομικού συστήματος. Κάποιες δυνάμεις του «κινήματος χωρίς μεσάζοντες», ακριβώς για να ξεπεράσουν αυτήν την πραγματικότητα, μεταμφιέζουν την αντίθεση παραγωγού-χονδρεμπόρου και την παρουσιάζουν ως αντίθεση καταναλωτή-εμπόρου. Έτσι ελπίζουν ότι θα ξεπεράσουν με ευκολία τα ζητήματα που μπαίνουν σήμερα ως ανυπέρβλητοι φραγμοί και που βιώνει ο λαός τόσο στην πόλη όσο και στα χωριά, τόσο ο μικρομεσαίος αγρότης όσο και ο εργάτης και εργαζόμενος. Φροντίζουν μάλιστα να υπενθυμίζουν ότι οι όποιες ασυνέχειες παρουσιάζονται στα κινήματα αυτά θα ξεπεραστούν με την εκλογική αλλαγή και την αριστερή διακυβέρνηση. Άλλες φορές πάλι περιορίζουν το ζήτημα της αδιαμεσολάβητης διάθεσης σε μικρές ομάδες παραγωγών και καταναλωτών, όπου τα πράγματα λειτουργούν με λιγότερα προβλήματα. Όμως η μικρής κλίμακας, απευθείας διάθεση αγροτικών προϊόντων πάντα γινόταν και γίνεται, δεν είναι ανακάλυψη ενός τέτοιου κινήματος.
Αν στα παραπάνω συνυπολογίσουμε ότι το κράτος ως εκφραστής της άρχουσας τάξης νομοθετεί γύρω από τα ζητήματα «διασφάλισης της ποιότητας» με τρόπο που να κατοχυρώνει τους μεγάλους παραγωγούς και τους χονδρεμπόρους, κάνοντας τη ζωή δύσκολη για τους μικρούς και μεσαίους αγρότες, το παραπάνω πρόβλημα αδιαμεσολάβητης διάθεσης του προϊόντος γίνεται ακόμα πιο πολύπλοκο. Πόσο μάλλον όταν το κράτος είναι και ο μόνος οργανωμένος μηχανισμός που μπορεί να επιβάλει ποινές, αλλά και να κάνει ελέγχους, με συγκεκριμένο προσανατολισμό και επιστημονική κάλυψη. Εδώ ασφαλώς μπορούμε να προσθέσουμε ένα μικρό ποσοστό όπου οι έλεγχοι πραγματικά προστατεύουν τη δημόσια υγεία.
Παρόλα τα προβλήματα οι εργαζόμενοι στις μεγάλες πόλεις πάντα θα αναζητούν τρόπους να αντισταθούν και να διατηρήσουν, ακόμα και να καλυτερεύσουν, το βιοτικό τους επίπεδο. Τα κινήματα αυτά αποτελούν ένδειξη τόσο της φτώχειας που περνάει ο λαός όσο και της αποστροφής του προς αυτούς που θησαυρίζουν στις πλάτες του. Αργά ή γρήγορα, μάλιστα, θα συνδεθούν και θα προσανατολιστούν σε κινήματα τα οποία θα παλεύουν για αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, όσο και αν δυνάμεις που διευθύνουν τα κινήματα αυτά σήμερα το αποφεύγουν.
Επίσης, παρόλο που η συζήτηση που γίνεται το τελευταίο διάστημα λόγω κρίσης δεν αφορά τα αγροτικά προϊόντα που πάνε στις μεταποιητικές βιοτεχνίες και στις βιομηχανίες, και ακόμα περισσότερο δεν αφορά καν το στρίμωγμα του αγρότη από τους μεσάζοντες και τους βιομηχάνους, αλλά αφορά κυρίως τους καταναλωτές στα μεγάλα αστικά κέντρα, το ζήτημα αυτό θα μπαίνει διαρκώς με μεγαλύτερη ένταση και αγωνία από τον ίδιο τον αγρότη. Θα αυξάνονται οι προσπάθειες τόσο για οργάνωση σε συνεταιριστική παραγωγή απαλλαγμένη από τα κομματικά παρακλάδια του κράτους, ως εργαλείο ενάντια στην ασφυκτική πίεση από το κράτος όσο και αμφισβήτηση του κοινωνικού ρόλου των μεσαζόντων. Αυτό εξάλλου σηματοδοτεί και η στήριξη των «κινημάτων χωρίς μεσάζοντες» από την πλευρά των αγροτών. Ενδεικτικό επίσης είναι ότι, έστω και υπό την πίεση της πραγματικότητας, ανοίγουν ζητήματα τα οποία αφορούν στην πρωτογενή παραγωγή και που ήταν στο απυρόβλητο. Έτσι με τις τελευταίες κινητοποιήσεις των αγροτών προέκυψε αγωνιστική τάση στα μπλόκα, η οποία ζητούσε τη σύνδεση των επιδοτήσεων με την παραγωγή αποκαλύπτοντας την πολιτική της ΕΕ, ενώ από τις κινητοποιήσεις των εργατών γης της παραγωγής φράουλας στη Μανωλάδα βγήκε στον αφρό η στυγνή εκμετάλλευση των μεταναστών.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αλλαγή των περιοχών μετάθεσης Η «ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ» ΣΥΝΤΡΙΒΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΟΧΩΡΕΙ

Μέσα στις χριστουγεννιάτικες διακοπές το υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε την αλλαγή των περιοχών μετάθεσης των εκπαιδευτικών έτσι ώστε για το σύνολο σχεδόν της χώρας (λίγες εξαιρέσεις αφορούν τη νησιώτικη Ελλάδα, Κυκλάδες-Δωδεκάνησα κ.λπ.) κάθε νομός να θεωρείται πλέον μία περιοχή μετάθεσης.
Ο υφ. Παιδείας Παπαθεοδώρου δήλωσε για την εξέλιξη αυτή: «…Ο εξορθολογισμός του χάρτη μεταθέσεων και η ομαδοποίηση των περιοχών μεταθέσεων έχουν το πλεονέκτημα της καλύτερης και αποτελεσματικότερης διαχείρισης του εκπαιδευτικού προσωπικού. Έτσι, δίνεται η δυνατότητα στους εκπαιδευτικούς για επιλογές τοποθετήσεων σε μεγαλύτερο αριθμό σχολικών μονάδων, ενώ ευνοείται και η μετακίνηση μεγαλύτερου αριθμού εκπαιδευτικών για την κάλυψη των αναγκών των μονάδων αυτών...»
Με άλλα λόγια, ο «εξορθολογισμός» πρακτικά σημαίνει παραπέρα ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών με άμεση στόχευση την κατάργηση των οργανικών θέσεων και κατ’ επέκταση της μονιμότητας, την εξαφάνιση των κενών στα σχολεία ώστε να δικαιολογηθούν οι μηδενικοί διορισμοί μονίμων αλλά και αναπληρωτών σύμφωνα με τις δεσμεύσεις των μνημονίων. Σημαίνει ότι οι διαθέσεις εκπαιδευτικών σε άλλα σχολεία ή και σε άλλες βαθμίδες (Α/θμια) δεν θα υπόκεινται σε περιορισμούς από τις μέχρι τώρα περιοχές μετάθεσης, οπότε ο εκπαιδευτικός θα συμπληρώνει το ωράριό του σε σχολεία που μπορεί να απέχουν ακόμα και εκατοντάδες χιλιόμετρα (εννοείται χωρίς αποζημίωση) και θα βρίσκεται μόνιμα σε καθεστώς εργασιακής ανασφάλειας και περιπλάνησης. Σημαίνει ότι δημιουργεί και άλλες ανισότητες μεταξύ των υπηρετούντων εκπαιδευτικών μέσα από την επανατοποθέτησή τους σε σχολικές μονάδες, ενισχύοντας τον ανταγωνισμό και τη διαίρεση εντός του κλάδου.
Η εξέλιξη αυτή έρχεται να προστεθεί στο υπάρχον νομικό οπλοστάσιο του υπουργείου (ν. 3848/10 και ν. 4093/12 - 3ο μνημόνιο) που προβλέπει τις υποχρεωτικές μετακινήσεις εκπαιδευτικών, μοιράζοντας φύλλα πορείας σε όσους επιλέξει το υπουργείο. Γιατί, σύμφωνα με σχετική διάταξη του 3ου μνημονίου, ο υπουργός θα ορίσει τους όρους υπεραριθμίας σε επίπεδο σχολείου ή δήμου και τις περαιτέρω υποχρεωτικές μετακινήσεις όσων κριθεί ότι πλεονάζουν.
Στα σχολεία το κλίμα είναι βαρύ, με τους εκπαιδευτικούς να «εξαντλούν» το ενδιαφέρον τους στις τεχνικές λεπτομέρειες των ζητημάτων. Αυτό προκύπτει ως παράγωγο των παραπάνω άσχημων εξελίξεων μαζί με τα άλλα που ετοιμάζει το υπουργείο (κλεισίματα σχολείων, συμπτύξεις τμημάτων, αύξηση διδακτικού ωραρίου, αξιολόγηση, πειθαρχικό δίκαιο κ.λπ.), την αύξηση -το τελευταίο διάστημα- της κρατικής και υπηρεσιακής τρομοκρατίας με τα καθημερινά «εντέλλεσθε» και φυσικά της κινηματικής αδράνειας που επικρατεί στον κλάδο.
Αυτό που παραμένει (το) ζητούμενο είναι το σπάσιμο της αδράνειας και η άμεση προετοιμασία του κλάδου για να συγκρουστεί με αυτή την πολιτική. Αυτό δεν θα μας το προσφέρει καμιά ΟΛΜΕ ή ΔΟΕ, αλλά αποτελεί καθήκον παρατάξεων-σχημάτων-αγωνιστών εκπαιδευτικών που αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα των στιγμών, να προχωρήσουν από κοινού σε σχεδιασμένες παρεμβάσεις συζήτησης και δράσης που θα συγκροτούν τον κλάδο μέσα στα σωματεία, για να αναμετρηθεί με αυτή την πολιτικής της φτώχειας και της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων με τη διεξαγωγή μέσα στο Γενάρη γενικών συνελεύσεων πανελλαδικά.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αμυγδαλέζα: Βασανισμοί ανήλικων κρατούμενων μεταναστών….

Την Πρωτοχρονιά, ο 11χρονος Πακιστανός Τζουνέντ Σουμπεχάν, κρατούμενος, μαζί με άλλους ανήλικους μετανάστες, λόγω έλλειψης «νομιμοποιητικών εγγράφων», στο στρατόπεδο ανηλίκων της Αμυγδαλέζας, μεταφέρεται στο ΚΑΤ -και την επομένη, στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού»- ύστερα από κλοτσιά που δέχθηκε στο στομάχι από αστυνομικό επειδή ζήτησε… να πάει στην τουαλέτα. Το γεγονός αποτέλεσε τη θρυαλλίδα ώστε κι άλλοι 15 ανήλικοι να ξεκινήσουν απεργία πείνας, διαμαρτυρόμενοι τόσο για την κακομεταχείριση που υφίστανται όσο και γιατί, επί δύο ημέρες, τους είχαν αφήσει χωρίς τροφή. Τα παραπάνω κατήγγειλαν η Κ.Ε.Ε.Ρ.Φ.Α., η Πακιστανική Κοινότητα και το «Τμήμα Σωμάτων Ασφαλείας» του ΣΥΡΙΖΑ. Η κυβερνητική απροθυμία να εξετάσει τις καταγγελίες ήταν χαρακτηριστική. Στις 3/1, με μια απλή ανακοίνωσή της, η Γ.Α.Δ.Α. τα… διέψευσε όλα, ισχυριζόμενη πως ο μικρός -ο οποίος αναφέρθηκε πως ήταν…14χρονος, λες κι έτσι θα' ταν πιο «αποδεκτή» η χρήση βίας σε βάρος του- διακομίστηκε στο νοσοκομείο λόγω «στομαχικών διαταραχών», και πως δεν υπήρξε καμία «διακοπή στη σίτιση»… Έτσι, όχι μόνο επιχειρήθηκε η υποβάθμιση και το «κουκούλωμα», αλλά εκφράστηκε στη συνέχεια κι η επίσημη κυβερνητική κάλυψη μέσω Δένδια.
    Δεκάδες γυναίκες και ανήλικα παιδιά κρατούνται στο κάτεργο της Αμυγδαλέζας, στα κτίρια της Αστυνομικής Ακαδημίας στους Θρακομακεδόνες, το οποίο εγκαινιάστηκε τον Απρίλη του 2012 υπό τις τυμπανοκρουσίες του Χρυσοχοϊδη, με προοπτική την… απέλαση. Μοναδικό τους… «έγκλημα» το ότι τους λείπουν τα «νομιμοποιητικά έγγραφα», ερχόμενοι στη χώρα μας προς αναζήτηση καλύτερης τύχης. Από χώρες που έχουν δεχθεί τις πιο τραγικές συνέπειες της πολιτικής του ιμπεριαλισμού (φτώχεια, εξαθλίωση, πόλεμοι, δικτατορίες…).
 Φορείς και οργανώσεις έχουν καταγγείλει τις άθλιες συνθήκες κράτησης που επικρατούν εκεί. Όπου, μέσα σε κάθε κελί 10 τετραγωνικών μέτρων, με κτιστά κρεβάτια, βρίσκονται στοιβαγμένα ακόμα και 15 άτομα, χωρίς ζεστό νερό και θέρμανση, χωρίς ιατρικό έλεγχο και περίθαλψη. Όπου προαυλίζονται 1-2 φορές την εβδομάδα –κι όχι τα παιδιά- σε καγκελόφραχτο χώρο 15 τετραγωνικών μέτρων. Όπου είναι ευάλωτοι σε κάθε είδους φυσική και ψυχολογική βία και βιασμούς.
Όταν τα λεγόμενα «κέντρα κράτησης μεταναστών» χαρακτηρίζονται από μια τέτοια πρωτοφανή αθλιότητα… 
Όταν και το συνολικό κλίμα χαρακτηρίζεται από ένταση της άσκησης βίας, απ’ τα όργανα καταστολής, τόσο απέναντι σε μετανάστες όσο κι απέναντι σε νεολαίους, σε διαδηλωτές, σε απεργούς και… σε πολίτες.
Φαντάζουν, άραγε, «παράταιρες» οι καταγγελίες αυτές για ξυλοδαρμούς και κακοποιήσεις, με θύματα ακόμα κι ανήλικους;

                    …και νέες ρατσιστικές (και όχι μόνο!) επιθέσεις
     Τα Χριστούγεννα συνελήφθησαν δύο νεαροί Έλληνες οι οποίοι «επέδραμαν» με Ι.Χ. στα νότια προάστια της Αθήνας, εντόπιζαν «αλλοδαπούς» και τους χτυπούσαν με πτυσσόμενα κλομπ. Τρεις μετανάστες απ' το Μπαγκλαντές χτυπήθηκαν, οι δύο μεταφέρθηκαν σοβαρά τραυματισμένοι στον «Ευαγγελισμό», ενώ απ' τον έναν έκλεψαν και 250 ευρώ…
    Στις 21/12, σ' ένα λεωφορείο της γραμμής 820, στη Νίκαια, ένα άτομο το οποίο φορούσε μπλούζα με την επιγραφή της Χρυσής Αυγής απείλησε μετανάστη απ’ το Πακιστάν, ζητώντας του να κατέβει στην επόμενη στάση. Μετά τις διαμαρτυρίες των επιβατών και του οδηγού, ο θρασύδειλος πρόλαβε να χτυπήσει το μετανάστη. Στην επόμενη στάση (Περιβολάκι), το λεωφορείο σταμάτησε και αστυνομικοί της ομάδας «ΔΙΑΣ» συνέλαβαν σιδηροδέσμιους και τον θύτη και το θύμα…
    Στις 28/12, στο Αίγιο, δύο ανήλικοι Έλληνες δέχονται επίθεση από μέλη της Χρυσής Αυγής με γροθιές και «σπρέι πιπεριού», μπροστά σε μία κεντρική καφετέρια. Μετά το πολλοστό αυτό περιστατικό επίθεσης απ’ τους νεοναζί, πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε για διαμαρτυρία έξω απ' τα γραφεία της Χρυσής Αυγής. Για να δεχθεί… «βροχή από πέτρες» απ' αυτούς που βρίσκονταν μέσα στα γραφεία κι απειλές από τραμπούκους που έφεραν πάνω τους κλομπ, ασπίδες, ακόμα και μαχαίρια…
Στις 27/12, πέντε μέλη της Χρυσής Αυγής, με συμμετοχή και του βουλευτή τους Ε. Μπούκουρα, επιτέθηκαν με πτυσσόμενα κλομπ σε μέλη του συνδέσμου της Α.Ε.Κ. «Original 21», στην Κόρινθο, που μοίραζαν τρόφιμα και ρούχα σε «οικογένειες Ελλήνων και μεταναστών καθώς και για κρατούμενους που τα είχαν ανάγκη», όπως ανέφεραν.
Αυτή είναι η περιβόητη «αντι-συστημική» δράση της Χρυσής Αυγής και άλλων παραπροϊόντων της κρίσης, που τροφοδοτούνται απ' την επίσημη πολιτική της φασιστικοποίησης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η πάλη για συλλογικές συμβάσεις κρίσιμη υπόθεση για τους εργαζόμενους

Η εργατική τάξη και όλος ο εργαζόμενος λαός βρίσκονται σε μία εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση ως αποτέλεσμα της γενικευμένης επίθεσης που συνεχώς κλιμακώνουν εναντίον τους οι αντιδραστικές δυνάμεις του συστήματος, μέσα και έξω από τη χώρα.
Με τα συνεχή μνημόνια, τους αντεργατικούς νόμους, τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και τις υπουργικές αποφάσεις των αστικών κυβερνήσεων και των κομμάτων που στηρίζουν την αντιλαϊκή επέλαση, τα δικαιώματα και το εισόδημα, η ίδια η ζωή των εργαζομένων, καρατομούνται στο όνομα της δημοσιονομικής πειθαρχίας, της προώθησης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας και της «απελευθέρωσης» της αγοράς εργασίας στα πλαίσια των λεγόμενων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων.
Ατελείωτος είναι ο κατάλογος των αντιλαϊκών νόμων και ρυθμίσεων με τις οποίες βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπος ο κόσμος της δουλειάς. Πετσόκομμα μεροκάματου και μισθού, κατάργηση του οκταώρου και του πενθημέρου, δουλειά-λάστιχο, μαζικές απολύσεις και ανεργία, εκατοντάδες χιλιάδες οι απλήρωτοι επί μήνες, φοροληστρική επιδρομή, συνεχείς αυξήσεις σε όλα τα είδη και τις υπηρεσίες άμεσης ανάγκης, αποκλεισμός του εργαζόμενου λαού και των παιδιών του από δωρεάν υγεία, παιδεία, κοινωνική ασφάλιση.
Η επιβολή του εργασιακού μεσαίωνα είναι μια πραγματικότητα που έχει κάνει τους ταξικούς - πολιτικούς συσχετισμούς ακόμα δυσμενέστερους για την εργατική τάξη και το σύνολο των εργαζομένων, ενώ ταυτόχρονα αποσυγκροτεί πολιτικά και οργανωτικά τόσο την τάξη όσο και το κίνημά της. Οι μάχες που έχουν δοθεί ή συνεχίζουν να δίνονται -και μάλιστα τις περισσότερες φορές με απεργιακούς αγώνες μεγάλης διάρκειας- σε επί μέρους χώρους, κυρίως σε κάποιες μεγάλες επιχειρήσεις, αποτελούν ελπιδοφόρες εστίες αντίστασης που ανεξάρτητα από την έκβασή τους δείχνουν το δρόμο της αντιπαράθεσης και του αγώνα σαν μοναδικής και πραγματικής διεξόδου για τους εργαζόμενους. Οι μάχες όμως αυτές πρέπει να συντονιστούν , να συνολικοποιηθούν, να αποτελέσουν την κύρια πλευρά και τη βασική κατεύθυνση του εργατικού κινήματος σήμερα, απομονώνοντας κυβερνητικούς και εργοδοτικούς εργατοπατέρες, ξεπερνώντας διαχειριστικές αυταπάτες, κυβερνητικές στοχεύσεις ή αδιέξοδους απομονωτισμούς.

Τι ισχύει σήμερα και τι θα συμβεί το επόμενο διάστημα
Με τη σωρεία των αντεργατικών νόμων και πράξεων νομοθετικού περιεχομένου που το αμέσως επόμενο διάστημα θα «κυρωθούν» και στη βουλή, η Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΓΣΣΕ) καταργείται και από 1 Απρίλη του 2013 ο κατώτατος μισθός και το μεροκάματο θα καθορίζονται με υπουργική απόφαση. Ήδη βέβαια ακόμα και αυτή η ΕΓΣΣΕ που ίσχυσε για μια τριετία καρατομήθηκε με μείωση των κατώτατων αποδοχών κατά 22% για τους άνω των 25 ετών εργαζόμενους και κατά 32% για τους κάτω των 25, φτάνοντας έτσι τον κατώτατο μισθό στα 586,08 ευρώ και το μεροκάματο στα 26,18 ευρώ και για τους νέους στα 510,95 ευρώ και 22,83 ευρώ αντίστοιχα. Η ΕΓΣΣΕ που μέχρι τώρα υπήρχε αλλά και ο κατώτατος «κρατικός» μισθός που θα υπάρξει αφορά όλον τον κόσμο που θα πιάσει δουλειά το επόμενο διάστημα, ανεξάρτητα από κλάδο και προϋπηρεσία.
Όσον αφορά τις κλαδικές συμβάσεις που ήδη έχουν λήξει ή καταγγελθεί, οδεύουν και αυτές προς κατάργηση εξαιτίας του ότι θα δεσμεύουν μόνο αυτούς που είναι μέλη εργοδοτικών οργανώσεων και δεν θα είναι υποχρεωτικές για όλο τον κλάδο. Στόχος της κυβέρνησης και του κεφαλαίου είναι η πλήρης κατάργησή τους και η επιβολή των επιχειρησιακών ή των ατομικών συμβάσεων.
Η μεταφορά της διαπραγμάτευσης για την εργατική αμοιβή αποκλειστικά μέσα στο χώρο δουλειάς και με το αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο που έχει διαμορφωθεί και έχει σαν όπλο στα χέρια της η εργοδοσία, θα οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη σφαγή τους μισθούς και τα μεροκάματα, σε ακόμα μεγαλύτερη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, σε πλήρη κατάργηση όλων των όρων υγιεινής και ασφάλειας στη δουλειά.
Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας είτε σε εθνικό είτε σε κλαδικό επίπεδο έχει στόχο να διαλύσει κάθε εργατική συνδικαλιστική συγκρότηση, αφού θα αφαιρέσει το βασικό αντικείμενο πάνω στο οποίο γεννήθηκε ο εργατικός συνδικαλισμός, τη διαπραγμάτευση και την αντιπαράθεση για την εργατική αμοιβή, τις ώρες και τους όρους της δουλειάς. Ουσιαστικά ο στόχος είναι να απαγορευτεί στην εργατική τάξη και σε όλους τους εργαζόμενους να διαπραγματεύονται την πώληση της εργατικής τους δύναμης, μετατρέποντάς τους έτσι σε σύγχρονους δούλους.

Στόχοι πάλης ζωτικής σημασίας
Η πάλη για την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων εργασίας πρέπει να ξεκινήσει άμεσα σε όλους τους κλάδους και στις μεγάλες επιχειρήσεις και να αποτελέσει την αφετηρία για την ανασυγκρότηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, με τη συσπείρωση, την οργανωτική και πολιτική συγκρότηση του εργατικού δυναμικού, είτε δουλεύει είτε είναι στην ανεργία. Διεκδικούμε την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων εργασίας με μεροκάματα και μισθούς που να ανταποκρίνονται σε ένα επίπεδο αξιοπρεπούς ζωής. Ο καθορισμός του ποσού είναι ζήτημα που θα αποφασισθεί μέσα στις διαδικασίες των εργαζομένων με δύο βασικές προϋποθέσεις όμως. Να μην γίνει δεκτή καμία μείωση αποδοχών και βάση διαπραγμάτευσης και διεκδίκησης να αποτελούν οι τελευταίες συλλογικές συμβάσεις του κλάδου ή της επιχείρησης και όχι βέβαια η ΕΓΣΣΕ ή ο «κρατικός» μισθός.
Διεκδικούμε και παλεύουμε για συλλογικές συμβάσεις που θα κατοχυρώνουν το 5ήμερο και το 40ωρο, την ετήσια άδεια, το επίδομα αδείας, τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα και κάθε άλλο επίδομα που είχε κατακτηθεί με τις μέχρι τώρα συλλογικές συμβάσεις. Αρνούμαστε κάθε απόπειρα κατάργησης της κυριακάτικης αργίας, κάθε προσπάθεια επιβολής εκ περιτροπής εργασίας και μάλιστα αυτό να πάρει και το χαρακτήρα σύμβασης μεταξύ εργαζομένων και εργοδοσίας. Γιατί προφανώς είναι άλλο ζήτημα τι μπορεί να επιβάλει η εργοδοσία μονομερώς με βάση το αντεργατικό οπλοστάσιο που έχει στα χέρια της και άλλο ζήτημα σ' αυτή τη ρύθμιση να έχει και την υπογραφή του εργαζόμενου σαν λάφυρο της υποταγής του.
Γενικότερα η κατεύθυνση της υπογραφής συλλογικών συμβάσεων «πάση θυσία» είναι η λογική που έχουν καλλιεργήσει και προσπαθούν να επιβάλουν οι κυβερνητικοί και εργοδοτικοί εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ αλλά και σημαντικό τμήμα συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ, που θεωρούν «επιτυχία» τους την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων που από την μια μειώνουν τις αποδοχές ενώ από την άλλη δεν είναι υποχρεωτικές για όλους τους εργοδότες του κλάδου. Η υπογραφή τέτοιων συμβάσεων όχι μόνο δεν μπορεί να θεωρηθεί επιτυχία αλλά είναι το εφαλτήριο για ακόμη μεγαλύτερη επίθεση από τη μεριά της εργοδοσίας σε ό,τι δικαιώματα και καταχτήσεις έχουν απομείνει, με τελικό στόχο την πλήρη κατάργησή τους.
Απέναντι σε αυτή την λογική και κατεύθυνση που έχει διαλύσει το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και το έχει μετατρέψει σε ουρά του κεφαλαίου και της εκάστοτε αστικής κυβέρνησης πρέπει να αντιτάξουμε μια συλλογική και μαχητική γραμμή συγκρότησης και πάλης που δεν θα κατανοεί παρά μόνο τα συμφέροντα της μεγάλης εργαζόμενης πλειοψηφίας και θα αγωνίζεται γι' αυτά. Η πάλη για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, ιδιαίτερα αυτή την περίοδο, δεν είναι «ένας ακόμα» οικονομικός αγώνας των εργαζομένων για τη βελτίωση της θέσης τους μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Αποτελεί πολιτικό και ταξικό ζήτημα πρώτης γραμμής και αφορά τον «πυρήνα» γύρω από τον οποίο μπορεί να συγκροτηθεί η εργατική τάξη πολιτικά και οργανωτικά στη γενικότερη κατεύθυνση της συγκρότησής της σαν τάξης για τον εαυτό της.

Η στάση της εργοδοσίας
Οι δυνάμεις του κεφαλαίου έχουν πετύχει να μην είναι υποχρεωτικές οι όποιες κλαδικές συμβάσεις υπογραφούν για όσους εργοδότες δεν είναι μέλη των «συνδικαλιστικών» τους οργανώσεων (ΣΕΒ, Εμπόρων, Βιοτεχνών, Σούπερ Μάρκετ κ.λπ.). Το ζήτημα της υποχρεωτικής τήρησης των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων γίνεται ζήτημα πάλης μέσα στους χώρους δουλειάς και δεν «εξασφαλίζεται» από καμία νομική κατοχύρωση.
Γενικότερα, όμως, η εργοδοσία θα κινηθεί στην κατεύθυνση να αποσυγκροτήσει τις «συνδικαλιστικές» της οργανώσεις για να μη δεσμεύονται τα μέλη της στην εφαρμογή τέτοιων συμβάσεων. Οι εργοδοτικές οργανώσεις θα μετατραπούν σε «συμβουλευτικούς » οργανισμούς προς την κυβέρνηση και το κράτος. Ο ρόλος του «κοινωνικού εταίρου» για την αστική ολιγαρχία θα επανεμφανίζεται μόνο όταν θα είναι να συρθούν οι εργατοπατέρες σε νέα ξεπουλήματα και διαβουλεύσεις κατανόησης της κρίσης του συστήματος.
Έτσι, το επόμενο διάστημα είναι πολύ πιθανό να παρουσιαστεί το φαινόμενο οι εργαζόμενοι να μην μπορούν να βρουν «οργανωμένη» εργοδοσία για να διεκδικήσουν και να αποσπάσουν την υπογραφή κλαδικής συλλογικής σύμβασης εργασίας. Εκεί όμως που η εργοδοσία είναι «παρούσα», τόσο στις ΔΕΚΟ όσο και στις μεγάλες επιχειρήσεις-εργοστάσια, πρέπει να συγκροτηθεί η οργανωμένη πάλη των εργαζομένων για την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων και όχι «επιχειρησιακών». Αυτό σημαίνει, πρώτα απ' όλα, ότι η συλλογική σύμβαση εργασίας υπογράφεται με το σωματείο των εργαζομένων και όχι με «ενώσεις προσώπων» που θα κατασκευάσει η εργοδοσία για να πετύχει τους στόχους της. Η συγκρότηση των εργαζομένων στις μεγάλες επιχειρήσεις και τις ΔΕΚΟ γύρω από αγωνιστικά σωματεία, όργανα πάλης για τα συμφέροντά τους και όχι εργοδοτικές ή άλλες σφραγίδες, θα αποτελέσει κρίσιμο ζήτημα για όλους τους εργαζόμενους και την πάλη τους στο δικό τους χώρο.

Για τη στάση των εργατοπατέρων
Πέρα από την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων «πάση θυσία» με μειώσεις αποδοχών, σε όλες τις περιπτώσεις, οι κυβερνητικοί και εργοδοτικοί εργατοπατέρες έχουν ήδη αντιληφθεί ότι έχει ναρκοθετηθεί η θέση τους. Η κατάργηση υπογραφής νέας ΕΓΣΣΕ θα αποτελέσει το επισφράγισμα του λόγου ύπαρξής τους. Σίγουρα το στρώμα αυτό έχει και ιδιαίτερα συμφέροντα να εξυπηρετήσει και ιδιαίτερο ρόλο να παίξει μέσα στα πλαίσια του εργατικού κινήματος ως φορέας υποταγής στις αστικές επιταγές. Και δεν θα το αφήσουν τελείως «ξεκρέμαστο». Ήδη, το 5% της προμήθειας που θα πάρει το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ για την εργολαβία του, που μεσολαβεί στην πρόσληψη των «πεναμηνιτών» σε δήμους της χώρας, είναι ένα «δείγμα» του πώς θα πορευτούν οι σχέσεις τους με το σύστημα το επόμενο διάστημα. Με προσφυγές σε δικαστήρια ντόπια και ευρωπαϊκά, με καταγγελίες στο Διεθνή Οργανισμό Εργασίας και στα διάφορα ευρωπαϊκά όργανα της ΕΕ θα προσπαθήσουν να πιέσουν την κυβέρνηση για να ξανα-αναλάβει «ενεργό» ρόλο στην διαπραγμάτευση του κατώτατου μισθού και μεροκάματου. Στα πλαίσια αυτά μπορεί να κηρύξουν και κάποιες απεργιακές κινητοποιήσεις με το «γνωστό» τρόπο, που υπονομεύει τη μαζική συμμετοχή των εργαζομένων σ' αυτές. Για το στρώμα των εργατοπατέρων, που κυρίως συγκροτούν η ΠΑΣΚΕ και η ΔΑΚΕ, όσο και αν έχει αποδυναμωθεί από τις νέες αντεργατικές ρυθμίσεις ή από την πορεία διάλυσης του ΠΑΣΟΚ, οι τελευταίες διαδικασίες σε μια σειρά εργατικά κέντρα και ομοσπονδίες έδειξαν ότι παραμένει ισχυρό και σχετικά συμπαγές και θα διαπραγματευτεί σκληρά τις υπηρεσίες του σε κάθε «ενδιαφερόμενο». Από την άποψη αυτή, πρέπει να ενταθεί η πάλη για την αποκάλυψη του ρόλου τους, ιδιαίτερα στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται. Να μη θεωρούνται «τελειωμένοι» και να μην υποτιμούμε το ρόλο που μπορούν να παίξουν για αρκετό διάστημα ακόμα μέσα στο κίνημα.

Για τη στάση των ρεφορμιστικών δυνάμεων
Οι δυνάμεις που συγκροτούν τον ΣΥΡΙΖΑ βασική τους έγνοια έχουν την κυβερνητική προοπτική και έτσι υποτάσσουν όλα τα ζητήματα, όπως και αυτό των συλλογικών συμβάσεων, σ΄ αυτόν τον κεντρικό στόχο. Ταυτόχρονα τα «δείγματα γραφής» που έχουν δώσει στους εργασιακούς χώρους με την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων από ομοσπονδίες που ελέγχουν, όπως των ιδιωτικών υπαλλήλων, με μειώσεις αποδοχών για να κατοχυρώσουν, δήθεν, την υπογραφή σύμβασης δείχνει και το δρόμο που θα ακολουθήσουν το επόμενο διάστημα. Ένας δρόμος που δεν θα είναι και τόσο «δεσμευτικός» για την πιθανότητα μιας επόμενης κυβέρνησης με «κορμό την αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ.
Από την άλλη μεριά έχουμε τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ που κάνουν μια πρόταση για υπογραφή ΕΓΣΣΕ με όρους 2009, «ξεχνώντας» τα 1.400,00 ευρώ και τις «σύγχρονες εργατικές ανάγκες» που διατυμπάνιζαν όλο το προηγούμενο διάστημα. Δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε αν αυτή η «προσγείωση» οφείλεται μόνο στην κατανόηση, από το ΠΑΜΕ, μόνο του ζητήματος των συσχετισμών, κάτι που όμως υπήρχε και την προηγούμενη περίοδο, ή οφείλεται σε μια νέα αντίληψη που παίρνει υπόψη της τόσο τις «δυνατότητες» όσο και τις «αντοχές» της καπιταλιστικής οικονομίας στην περίοδο της κρίσης. Από την άλλη όμως, οι όποιες εξαγγελίες διεκδίκησης προσκρούουν στο χαρακτήρα που δίνει το ίδιο το ΠΑΜΕ στην κίνησή του, γύρω από τον εαυτό του και τις «συμμαχικές» του δυνάμεις.

Για το χαρακτήρα της πάλης
Θέλουμε να κάνουμε όσο πιο ξεκάθαρο γίνεται ότι το κύριο ζήτημα που τίθεται δεν είναι να καθορισθεί το πόσο θα διεκδικήσουν οι εργαζόμενοι αλλά κυρίως το πώς θα διεκδικήσουν. Το πώς είναι αυτό που θα καθορίσει, τελικά, και το πόσο. Και δεν θα το καθορίσει για μία φορά. Θα αποτελεί «κληρονομιά», θετική ή αρνητική, του οργανωμένου κινήματος της εργατικής τάξης την περίοδο της κρίσης και της επίθεσης. Προτάσσουμε τη μαζικότητα, τη συλλογικότητα, τις ανοιχτές διαδικασίες, τις μορφές οργάνωσης και δράσης που συσπειρώνουν και δεν περιθωριοποιούν στο ρόλο του θεατή την εργαζόμενη πλειοψηφία. Διεκδικούμε μαχητικά και παρατεταμένα, χωρίς αναθέσεις και εναλλαγή ρόλων σε παλιούς και νέους «ειδικούς» των αγώνων. Συγκροτούμε την εργατική και λαϊκή αλληλεγγύη που θα στηρίξει και θα ενισχύσει τους αγώνες και θα τους δώσει τη δυνατότητα να νικήσουν. Σε κάθε περίπτωση, οι όροι που μπορούν να δημιουργηθούν από την κίνηση εργατικών μαζών για τη διεκδίκηση υπογραφής συλλογικών συμβάσεων είτε κλαδικά είτε σε εθνικό επίπεδο πρέπει να αξιοποιηθούν με κάθε δυνατό τρόπο για να προχωρήσει ένα βήμα πιο μπροστά η υπόθεση της εργατικής και λαϊκής συγκρότησης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Συρία Σε διάταξη αναμέτρησης ΝΑΤΟ – Ρωσία Αναζητείται η «κατάλληλη στιγμή»

Η πρώτη δημόσια εμφάνιση, εδώ και μήνες, του Σύρου πρόεδρου Μπασάρ αλ Άσαντ και το διάγγελμα που εκφώνησε την προηγούμενη Κυριακή είχαν προαναγγελθεί ως σημείο καμπής για την κρίση στη Συρία, για την τύχη του ίδιου αλλά και του καθεστώτος που συνεχίζει να ταυτίζεται με την πολιτική και ηγετική παρουσία του. Έτσι και σε πείσμα των φημών (ίσως και κύρια γι΄ αυτό) που τον ήθελαν νεκρό και των πληροφοριών που τον παρουσίαζαν έτοιμο να διαφύγει στο εξωτερικό, προς τη Ρωσία, το Ιράν ή την Κίνα, τις τρεις χώρες που συνεχίζουν να τον στηρίζουν και στις οποίες άλλωστε αναφέρθηκε ονομαστικά στο διάγγελμά του, ο Μπασάρ αλ Άσαντ έδειξε ότι δεν έχει καμία διάθεση να αποχωρήσει…
Με το διάγγελμα αυτό έκανε πάντως μια υπέρβαση προτείνοντας δημοψήφισμα, ώστε να δοθεί ο λόγος στο λαό της Συρίας, ένα Εθνικό Συνέδριο για να κλείσουν οι πληγές που άνοιξε η εμφύλια διαμάχη, και ένα καινούριο Σύνταγμα που θα αντικατοπτρίζει περισσότερο τις ανάγκες της σύγχρονης εποχής και της καινούριας πραγματικότητας(!) που έχει διαμορφωθεί για τη Συρία. Προϋπόθεση για να ξεκινήσει διάλογος με τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις είναι να τερματιστούν οι εχθροπραξίες. Υποσχέθηκε επίσης αμνηστία για όσους έχουν φυλακιστεί για πολιτικούς λόγους καθώς και αποζημιώσεις για εκείνους που έχουν πληγεί από τον εμφύλιο πόλεμο. Και έκλεισε το διάγγελμα με έκκληση προς το συριακό λαό για μια «εθνική κινητοποίηση» κατά των αντικαθεστωτικών, τους οποίους χαρακτήρισε για μια ακόμη φορά «τρομοκράτες της Αλ Κάϊντα».
Τι νόημα μπορεί να έχουν σήμερα όλα αυτά; Το γενικότερο πλαίσιο της συριακής κρίσης δείχνει, πλέον, να έχει παγιώσει κάποια δεδομένα μη αναστρέψιμα. Η διάταξη αναμέτρησης Ρωσίας-ΝΑΤΟ και η συνεχής επανεκτίμηση των συσχετισμών τους σε σχέση με το σύνολο των εμπλεκομένων μερών δεν μπορεί να καλυφθεί από τις δήθεν πολιτικές - διπλωματικές προτάσεις. Γίνεται όλο και πιο ορατό το στοιχείο της ενίσχυσης των στρατιωτικών παραμέτρων αυτής της αναμέτρησης.
Είναι γεγονός πως τους τελευταίους μήνες ο ρωσικός στόλος έχει κάνει έντονη την παρουσία του στην Α. Μεσόγειο. Σύμφωνα με τη φιλοσυριακή εφημερίδα του Λιβάνου Αd-Diyar, στις ακτές της Συρίας βρίσκεται σήμερα μια αρμάδα 71 ρωσικών πολεμικών πλοίων που μεταφέρουν 62.000 στρατιώτες. Μπορεί τα νούμερα αυτά να είναι υπερβολικά, ωστόσο είναι σε εξέλιξη ναυτική άσκηση, που σύμφωνα με τη δήλωση του Ρώσου υπουργού Άμυνας στόχο της έχει «τη βελτίωση της διαχείρισης, λειτουργίας και αλληλεπίδρασης μεταξύ των ρωσικών στόλων». Επίσης, σύμφωνα με δυτικά δημοσιεύματα, 300 Ρώσοι πεζοναύτες αναμένονται να αποβιβαστούν τις επόμενες μέρες στη ρωσική ναυτική βάση της Ταρτούς. Σίγουρα όλα τα παραπάνω αποτελούν επίδειξη αποφασιστικότητας της Ρωσίας στην προσπάθειά της να υπερασπιστεί τη μοναδική αξιόλογη παρουσία της στη Μεσόγειο. Επί πλέον, όπως έχει επισημανθεί πολλές φορές το τελευταίο διάστημα μέσα από δηλώσεις αξιωματούχων του Κρεμλίνου, «η Ρωσία πρέπει να είναι έτοιμη για οποιαδήποτε σενάριο. Η κορύφωση της έντασης, ίσως, εκδηλωθεί ξαφνικά και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα».
Από την αντίπαλη πλευρά τα πράγματα κινούνται το ίδιο αποφασιστικά. Το ΝΑΤΟ άρχισε και επίσημα τη διαδικασία εγκατάστασης συστοιχιών πυραύλων πάτριοτ στο τουρκικό έδαφος, κατά μήκος των συνόρων με τη Συρία. Ήδη δυνάμεις της Συμμαχίας έχουν αρχίσει να καταφθάνουν στη νοτιοανατολική Τουρκία, ενώ ο κύριος όγκος αναμένεται να φθάσει τις αμέσως επόμενες ημέρες. Γερμανία και Ολλανδία είναι έτοιμες, από την πλευρά τους, για την αποστολή των συστοιχιών στις αρχές της ερχόμενης εβδομάδας. Οι έξι συστοιχίες υπολογίζεται να είναι λειτουργικά έτοιμες έως τα τέλη Ιανουαρίου. Επίσης, στρατιωτικές πηγές του ΝΑΤΟ, όπως αναφέρουν οι Times, λένε ότι «όλοι οι απαιτούμενοι στρατιωτικοί πόροι των Αμερικανών θα βρίσκονται στην περιοχή για να αναλάβουν δράση, όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, και ότι η εξέλιξη αυτή είναι ζήτημα ημερών».
Πάντως, στα μέσα Ιανουαρίου ορίστηκε αμερικανο-ρωσική σύνοδος με τον (μεσολαβητή του Αραβικού Συνδέσμου και του ΟΗΕ ) Λακχντάρ Μπραχίμι, τον Ρώσο αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών Μιχαήλ Μπογκντάνοβ και τον Γουίλιαμ Μπερνς από την αμερικανική πλευρά, πρώην πρεσβευτή των ΗΠΑ στη Μόσχα, για εξεύρεση πολιτικής λύσης. Εικάζεται, λοιπόν, πως ο Άσαντ με τη δημόσια εμφάνισή του και την πρόταση που έκανε θέλησε απλώς να ανακόψει μια λύση που δεν θα περιελάμβανε τον ίδιο και το καθεστώς του.
Από τη μεριά της η Ρωσία διαμηνύει τις τελευταίες μέρες, δια στόματος του υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, ότι της είναι αδύνατο να «πείσει» τον Μπασάρ αλ Άσαντ να εγκαταλείψει τη χώρα και να δώσει την ευκαιρία σε μια μεταβατική κυβέρνηση. Άρα η αποτυχία και αυτής της «ειρηνευτικής προσπάθειας» (και μάλλον τελευταίας) είναι δεδομένη. Το ερώτημα, ωστόσο, ήταν και παραμένει το εξής: Μπορεί ο Άσαντ να είναι στην εξουσία χωρίς τις πλάτες της Ρωσίας αλλά και η Ρωσία, από την άλλη, μπορεί να διατηρήσει τα σημερινά ερείσματά της στη Συρία χωρίς τον Άσαντ;
Είναι προφανές ότι η «απροθυμία» των ΗΠΑ και συνολικότερα της Δύσης να εμπλακεί άμεσα στρατιωτικά αποτελεί το αναγκαίο στάδιο για τη δημιουργία συνθηκών έτσι ώστε, όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, η επέμβαση αυτή να είναι αποφασιστική αλλά και αποτελεσματική.
Η κλιμάκωση και αναπόφευκτα η γενίκευση και το άπλωμα της συριακής κρίσης με πρωτοβουλία των ΗΠΑ πρέπει να είναι δεδομένη και άμεσα αναμενόμενη. Δεν είναι οι «στρατιωτικές επιτυχίες» των αντικαθεστωτικών που φουσκώνουν τα διεθνή ΜΜΕ. Ούτε είναι ότι τα στρατεύματα του Άσαντ προελαύνουν ή ότι θα κερδίσουν τον πόλεμο. Είναι το γεγονός πως το «αδιέξοδο» που έχει προκληθεί και ο τρόπος με τον οποίο προκλήθηκε ( δεκάδες χιλιάδες νεκροί και τραυματίες, εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες) καθίσταται πλέον εξαιρετικά αξιοποιήσιμο από τα ιμπεριαλιστικά ιδεώδη!! Κάτι παραπάνω θα ξέρει ο μεσολαβητής του Αραβικού Συνδέσμου, ο Λαχντάρ Μπραχίμι, όταν προειδοποιεί ότι η σύγκρουση τείνει να πάρει άλλες διαστάσεις. Και φυσικά δεν υπονοεί στο εσωτερικό της Συρίας. Αυτή η διάσταση έχει πιάσει σχεδόν τα όριά της.
Χ.Β

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ινδία Ο βιασμός, η οργή και οι κοινωνικές αντιθέσεις

Είχε μόλις βγει από μια κινηματογραφική αίθουσα στο νοτιοδυτικό Δελχί μαζί με τον σύντροφο της. Από τις εξαίσιες τρισδιάστατες εικόνες της ταινίας η Ζωή του Πι, βρέθηκε αντιμέτωπη με την ανθρώπινη βαρβαρότητα. Και από την κινηματογραφική μάχη για την επιβίωση στην απεγνωσμένη προσπάθεια να ξεφύγει από τους δολοφόνους βιαστές της, προσπάθεια που τελείωσε δραματικά σε νοσοκομείο της Σιγκαπούρης. Από την πρώτη σχεδόν στιγμή που έγινε γνωστό το γεγονός του ομαδικού βιασμού της 23χρονης νεαρής Ινδής φυσιοθεραπεύτριας , χιλιάδες ξεχύθηκαν στους δρόμους της ινδικής πρωτεύουσας και συγκεντρώθηκαν στην Πύλη της Ινδίας και μπροστά στο προεδρικό μέγαρο. Πρώτοι από όλους οι φοιτητές από το Πανεπιστήμιο Νεχρού, το οποίο είναι κοντά στην γειτονιά στην οποία έγινε η επιβίβαση των δύο νέων στο μοιραίο λεωφορείο.
Μια απλή έκρηξη οργής, που θα ξεχαστεί γρήγορα, καθοδηγημένη εν πολλοίς από τα μέσα ενημέρωσης, για ένα γεγονός που έγινε στους πολυσύχναστους δρόμους της ινδικής μεγαλούπολης , και θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα, η κάτι παραπάνω ήταν ο θυμωμένος Δεκέμβρης που συγκλόνισε την χώρα; Ήδη στην Ινδία έχει ανοίξει ένας κύκλος αναλύσεων, πολεμικών άρθρων και αντιπαράθεσης που αγγίζουν ευρύτερα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα που απασχολούν μια κοινωνία γεμάτη ρήγματα και εκρηκτικές αντιθέσεις.
Η Ινδία έχει έναν από το υψηλότερους δείκτες σε βιασμούς και περιστατικά κακοποίησης γυναικών, αριθμοί που αυξάνονται χρόνο με τον χρόνο και τα οποία στην συντριπτική πλειοψηφία τους όχι μόνο μένουν ατιμώρητα αλλά και ενοχοποιούν κοινωνικά συνήθως τα θύματα. Το μαζικό αυτό φαινόμενο, που οδηγεί αρκετούς να μιλάνε για μια διαδεδομένη κουλτούρα βίας, είναι ένα αναπαραγόμενο σύγχρονο πρόβλημα και όχι απλά μια επιβίωση του παρελθόντος. Η Ινδία των απίστευτων ανισοτήτων, του υποκινούμενου θρησκευτικού εξτρεμισμού, των κοινωνικών διαχωρισμών και των καστών, της γυναικείας καταπίεσης σε συνδυασμό με την διαδεδομένη κρατική βία είναι η μήτρα και αυτού του προβλήματος. Μόνο το 2011 καταγράφτηκαν επίσημα 24 χιλιάδες περιστατικά βιασμών, σίγουρα πολύ λιγότερα από αυτά που έχουν συμβεί . Μόνο ένα στα τέσσερα από αυτά , οι δράστες οδηγούνται στα δικαστήρια και καταδικάζονται ενώ πριν σαράντα χρόνια, το 1971, το 46% των δραστών αντιμετώπιζαν την δικαιοσύνη! Αντί, δηλαδή, να πηγαίνει μπροστά η κατάσταση στο πρόβλημα αυτό έχει χειροτερεύσει. Αυτή η οπισθοδρόμηση δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε ουδέτερη κοινωνική εξέλιξη. Υποκινείται από την κυρίαρχη οικονομική και πολιτική ελίτ, που έχει ενισχύσει την πολιτική και την λογική της βίας σε κάθε πτυχή της ινδικής πραγματικότητας. Είναι αξιοσημείωτο πως το περιοδικό Τehelka, τον περασμένο Απρίλη, διαπίστωνε ύστερα από έναν κύκλο 36 συνεντεύξεων ανώτερων στελεχών της αστυνομίας, πως η διαδεδομένη αντίληψη στις λεγόμενες δυνάμεις ασφαλείας είναι πως για τους βιασμούς φταίνε κυρίως τα θύματα. Με την ίδια αντίληψη συντάσσονται ινδουιστές θρησκευτικοί ηγέτες, το ακροδεξιό εθνικιστικό κόμμα Μπαρατίγια Τζανάτα και μια μεγάλη μερίδα της αστικό-φεουδαρχικής διανόησης. Η οργή στους νεαρούς κυρίως διαδηλωτές κορυφώθηκε όταν ο αστυνομικός διευθυντής στο Δελχί, τις πρώτες ώρες, έκανε προκλητικές δηλώσεις που έριχναν έμμεσα τις ευθύνες στο θύμα.
Ασυνήθιστες αντιδράσεις για ένα συνηθισμένο γεγονός. Έτσι χαρακτήρισε η γνωστή συγγραφέας Αρουντάντι Ρόι την πρόσφατη αναταραχή στην Ινδία σχετικά με τον θανατηφόρο βιασμό που έγινε στο Νέο Δελχί στα μέσα του Δεκέμβρη, υπογραμμίζοντας πως η κουλτούρα της βίας, ισχυρή στην φεουδαρχική Ινδία εκπηγάζει σήμερα από το κράτος και τις ανώτερες κάστες, δηλαδή την ινδική ελίτ. Σημειώνει επίσης με νόημα πως οι αντιδράσεις για το συγκεκριμένο γεγονός έχουν μια επιλεκτικότητα γιατί αυτό ανταποκρίνεται στα στερεότυπα της μεσαίας τάξης. Για το πλήθος των περιστατικών άγριας βίας ενάντια στους νταλίτ, άνδρες και γυναίκες η ενάντια σε θρησκευτικές μειονότητες, που είναι καθημερινό φαινόμενο σε όλη την χώρα, κυριαρχεί η σιωπή και η συγκατάβαση.
Και έτσι όμως, η οργή που ξέσπασε με αφορμή το συγκεκριμένο γεγονός, δείχνει πως οι κοινωνικές αλλαγές στην Ινδία, περικλείουν ισχυρές αντιθέσεις και συγκρούσεις οι οποίες πιο συχνά από εδώ και πέρα θα εκρήγνυνται. Ανάπτυξη, ανισότητες, διεύρυνση της μεσαίας τάξης, μορφωτική επέκταση κλπ αποτελούν φαινόμενα που ασφυκτιούν μέσα στις δομές της φεουδαρχικής Ινδίας και των δομών που συντηρεί η άρχουσα τάξη για να εξουσιάζει.

Δ.Π.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Πρωτοχρονιά στο ΣΜΑ Ευκαρπίας

Με την ευοίωνη πεποίθηση ότι οι αγώνες της νέας χρονιάς θα αποτρέψουν τελειωτικά την εγκατάσταση του ΣΜΑ στην πολύπαθη από τα απορρίμματα Ευκαρπία, υποδέχτηκαν αισιόδοξα το νέο χρόνο μέλη του Δίκτυου 50 συλλόγων και φορέων. Πράγματι, εκεί, στο μόνιμο στέκι και κέντρο του αγώνα, στο χώρο κατασκευής του ΣΜΑ, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς με αγωνιστικά κάλαντα, κρέατα στο κάρβουνο, μεγάλη ποικιλία μεζέδων και χειροποίητα γλυκά, άναψε γλέντι τρικούβερτο και κέφι αμείωτο με την ευχή:

«Εδώ στο σκουπιδότοπο, χρυσό δεντρί να έβγει,

κι εδώ που αγωνιζόμαστε κρύα, πανώρια βρύση

να πάν’ οι πέρδικες να πιουν με όλα τα πουλάκια

με όλα τα πετούμενα και τα περιστεράκια».

Κατά τη διάρκεια του γλεντιού πέρασε και κεράστηκε πολύς κόσμος. Φάγαν, ήπιαν και πάλι περίσσεψε, προς χαρά του σκύλου «Σμα», της μασκότ όλων μας.
Την Τετάρτη 2 του μήνα, στον ίδιο χώρο, κόψαμε την πίτα παρουσία πολλών αγωνιστών και τη πλήρη απουσία της επίσημης δημοτικής αρχής (ο καθένας κάνει τις επιλογές του). Με αυτή την ευκαιρία, για μια ακόμα φορά διατρανώσαμε την απόφασή μας να σταματήσουμε και να αποτρέψουμε κάθε επιβουλή για την περιβαλλοντική υποβάθμιση της περιοχής. Χωρίς ψευδαισθήσεις για τη φύση, τις ενέργειες και τις μεθόδους καταστολής των δυνάμεων του συστήματος, θα παραμείνουμε στο χώρο του ΣΜΑ. Δεν πρόκειται να αποφασίσουν άλλοι για εμάς, χωρίς εμάς. Μέχρι τώρα οι δυναμικοί αγώνες μας και μόνο αυτοί ήταν που τους σταμάτησαν, αυτοί θα είναι που θα τους στείλουν στα τσακίδια κι ακόμα παραπέρα. Το φωνάξαμε στους δρόμους, το φωνάξαμε στα ΜΑΤ και δεν θα σταματήσουμε να το φωνάζουμε: «σκουπίδια αν θα φέρετε στα σπίτια μας κοντά, θα γίνει Κερατέα η κάθε γειτονιά», κι αυτό δεν είναι απλώς ένα σύνθημα, είναι και μια απειλή και να το ξέρουν.
Έτσι υποδεχτήκαμε το νέο χρόνο! Άντε, χρόνια πολλά και να… σκάσουν οι οχτροί μας!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αντιδραστικό κλίμα για πιο αντιδραστική πολιτική!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Αθήνα 14-1-2013

Το επικίνδυνο, αντιδραστικό πολιτικό κλίμα που καλλιεργείται τις μέρες αυτές μόνο ανησυχία μπορεί να προκαλεί στο λαό και τους εργαζόμενους της χώρας. Η επίθεση στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα, η λεηλασία του λαϊκού εισοδήματος, η απαρέγκλιτη εφαρμογή της πολιτικής της φτώχειας, της ανεργίας και της εξαθλίωσης που επιβάλλουν στο ντόπιο αστικό πολιτικό προσωπικό οι ιμπεριαλιστές της τρόικας, φαίνεται ότι δεν είναι αρκετή, δεν ικανοποιεί τις ακόρεστες ορέξεις του ξένου και ντόπιου κεφάλαιου. Γι’ αυτό και πιέζουν ασφυκτικά, σε καθημερινή βάση, για μεγαλύτερη επιτάχυνση και ένταση της επίθεσης. Αυτό επιβάλλει ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα που λυμαίνονται τη χώρα και χάριν αυτού θυσιάζονται ο λαός και ο πλούτος της χώρας.

Το κλίμα τρομοκρατίας και καταστολής που καλλιεργείται τις μέρες αυτές, η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής, το σκηνικό τρόμου που στήνεται από το αστικό πολιτικό μπλοκ εξουσίας και τα πιστά σε αυτό ΜΜΕ, η κατάλυση του πανεπιστημιακού ασύλου, οι εκατοντάδες συλλήψεις και η αστυνομοκρατία στο κέντρο της Αθήνας με πρόσχημα την υπεράσπιση της κρατικής περιουσίας, είναι οργανικά δεμένα με την ανάγκη συνέχισης και αναβάθμισης της αντιλαϊκής επίθεσης. Είναι στοιχεία απαραίτητα για να στηρίξουν μια πολιτική χρεοκοπημένη στις λαϊκές συνειδήσεις, για μια πολιτική που οδήγησε στο ξέσπασμα των μεγάλων λαϊκών, εργατικών αγώνων του τελευταίου τρίχρονου. Είναι στοιχεία αναγκαία για τη θωράκιση του αστικού συστήματος ενάντια στον «εχθρό-λαό» και τις εκρήξεις που κυοφορούνται σε μια κοινωνία της οποίας η συντριπτική πλειοψηφία στενάζει και αγωνιά.

Αυτό το κλίμα τρομοκρατίας εξυπηρετείται μια χαρά και από τη σημερινή επίθεση στα γραφεία της ΝΔ. Που θα αξιοποιηθεί από το σύστημα για να συνεχίσει την αναπαραγωγή της ψευτοθεωρίας των δύο άκρων. Που θα οδηγήσει στην ακόμη μεγαλύτερη ένταση της αστυνομοκρατίας. Που θα σημάνει στο παραπέρα χτύπημα και την περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Κι ας αναλογιστούν όλοι όσοι καμώνονται τους πολέμιους της θεωρίας των δύο άκρων και τους υπερασπιστές των δημοκρατικών δικαιωμάτων, πόσο χώρο έχει δώσει στην ενίσχυση αυτού του αντιδραστικού κλίματος η υποχώρηση των αγώνων και του λαϊκού παράγοντα και η -με άμεση δική τους ευθύνη- υποκατάστασή τους από τις εκλογικές και διαχειριστικές αυταπάτες.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Κοινωνική οικονομία Λίγα σε όλους ή μήπως πολλά σε λίγους;

Παράλληλα με την πολιτική φτώχειας και εξαθλίωσης που επιβάλλουν στη χώρα οι ιμπεριαλιστές της τρόικας, δίπλα στα μέσα και τα μέτρα καταστολής και συγκράτησης της λαϊκής οργής αναπτύσσεται ένας ολόκληρος μηχανισμός, μια «νέα ιδεολογία» εναλλακτικών τρόπων επιβίωσης του φτωχού λαού. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις η «άλλη οικονομία»  φιλοδοξεί να αποτελέσει μια «άλλη» πρόταση κοινωνικής οργάνωσης (ακόμη και ανατροπής), «πέρα από τα δοκιμασμένα και αποτυχημένα» σχήματα.
Προσπερνώντας τις κλασικές εκδηλώσεις «φιλανθρωπίας» γνωστών μεγαλοαστικών οικογενειών, την παραδοσιακή εκκλησιαστική αγαθοεργία και ελεημοσύνη, τις συστημικές... μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ), τις διάφορες χορηγίες των εταιριών και άλλα... ισοδύναμα μέτρα «αντιμετώπισης της κρίσης». Προσπερνώντας δηλαδή τη θεσμοθετημένη με νόμο του κράτους «κοινωνική οικονομία» σαν συμπληρωματικό «εξωραϊστικό» μηχανισμό της βαρβαρότητας που εθίζει στη ζητιανιά, διαιωνίζει «μετριάζοντας» τη φτώχεια, διαχειρίζεται και συγκρατεί τις κοινωνικές εκρήξεις, φεσώνει τελικά την κοινωνία αντί το κράτος, ενδιαφέρον παρουσιάζουν μια σειρά άλλες εκδηλώσεις μη θεσμοθετημένης «κοινωνικής οικονομίας» με συστατικά, όπως διακηρύσσεται, την κοινωνική προσφορά και αλληλεγγύη, το πρόταγμα ενός εναλλακτικού τρόπου ζωής, μέχρι και την κοινωνική ανατροπή και αλλαγή εδώ και τώρα.  
Πρόκειται για μια ολόκληρη γκάμα «καινοτόμων» αντιλήψεων διαβαθμισμένης «ριζοσπαστικότητας» για μια «άλλη οικονομία». Για μια οικονομία που λειτουργεί δίπλα στην «παραδοσιακή» οικονομία και, υποτίθεται, ανταγωνιστικά ως προς αυτήν. Για μια άλλη κοινωνική πρακτική «κόντρα στη λογική του ανταγωνισμού και του κέρδους». Μια αντίληψη τόσο «καινοτόμα» που χρονολογείται από την εποχή...  των πρώτων ανταλλακτικών κοινωνιών χωρίς χρήμα, κι ας χρησιμοποιούνται για το σκοπό αυτό οι πιο σύγχρονες τεχνικές του διαδικτύου, η «νεανική» διαδικτυακή κουλτούρα σε αντίθεση με τη «σκουριά» και το φονταμενταλισμό της εκκλησίας, τις αγοραίες «προσφορές» των εταιριών, την πολιτικά και ταξικά απαξιωμένη δράση των μεγαλοαστών «ευεργετών» και των ΜΚΟ.  Εδώ, η αναρχική ιδεολογία συναντά τα «αρχαιοελληνικά» ιδεώδη της άμεσης δημοκρατίας, οι προοδευτικές και δημοκρατικές αρχές, την ιδιωτική πρωτοβουλία, η αριστερά τον ανθρωπιστικό αντίλογο προς τον καπιταλισμό.     
Κάτω από το βάρος της καπιταλιστικής κρίσης και με τις βασικές ανάγκες ακάλυπτες για όλο και περισσότερα κοινωνικά στρώματα, σε συνθήκες άτακτης απόσυρσης του κράτους από οποιαδήποτε κοινωνική υποχρέωση είναι επόμενο να επιδιώκεται μέρος των ευθυνών που αναλογούν στο κράτος να μετακυλίονται στους πολίτες, στην περίφημη «κοινωνία των πολιτών». Εμπεδώνοντας τη λογική της απαλλαγής του κράτους από κάθε κοινωνική υποχρέωση.
Σε αυτές τις συνθήκες τα δωρεάν μαθήματα (...των καλών καθηγητικών προθέσεων) στους μαθητές αντικαθιστούν τις ενισχυτικές διδασκαλίες και την πρόσθετη διδακτική στήριξη (και όχι βεβαίως τα φροντιστήρια), χωρίς καν να απαντούν στη διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης. Αντίθετα, μπορούν να αποτελέσουν το άλλοθι για να «βολεύεται η κατάσταση» μακριά από διεκδικητικούς αγώνες και απεργίες. Αντίστοιχα, ποιος μπορεί στα σοβαρά να ισχυριστεί ότι η εκτεταμένη φτώχεια, η πείνα και η ανεργία μπορούν να αντιμετωπιστούν με συλλογικές κουζίνες και χώρους χαρίσματος και ανταλλαγών, με ή χωρίς σύνδεση με δίκτυα αυτοδιαχειριζόμενων παραγωγικών και αγροτικών κοινοτήτων; Έτσι αντιμετωπίζεται ο φτωχός αλλά όχι η φτώχεια. Γιατί το ερώτημα δεν ήταν ποτέ πώς διανέμονται ή ανταλλάσσονται τα προϊόντα αλλά πώς παράγονται. Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ η «εθελοντική προσφορά» για να εξασφαλιστεί η επιβίωση αλλά πώς αναπαράγεται η ζωή. Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ η αλληλεγγύη (στις «κατώτερες» τάξεις, άλλωστε, αναπτύσσεται σχεδόν αυθόρμητα), αλλά η αλληλεγγύη με στόχο την αντίσταση, τη διεκδίκηση, την ανατροπή.    
Πράγματι, η «άλλη οικονομία» διαθέτει πολλά και εντυπωσιακά, αν και αρκετά συγκεχυμένα, ονόματα: κοινωνική οικονομία των πολιτών, ανταλλακτική οικονομία εμπορευμάτων, υπηρεσιών και χρόνου, αλληλέγγυα και συνεργατική οικονομία, οικονομία «δώσε-πάρε», «χάρισέ το», «δεν πληρώνω», εθελοντικής προσφοράς, αυτοδιαχειριζόμενη οικονομία με τις αντίστοιχες τράπεζες χρόνου, εργασίας, δώρων κ.λπ. Ωστόσο, τα δυσδιάκριτα όρια μεταξύ των προτεινόμενων «οικονομικών μοντέλων» οφείλονται στην παράκαμψη της πολιτικής αναμέτρησης με τον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό. Την αντικατάσταση αυτή της αναμέτρησης με μια κατά φαντασίαν «αυτοδιαχειριζόμενη» κοινωνία που θα λειτουργεί με την «οργάνωση» των επιθυμιών και των αναγκών και όχι στη βάση των πραγματικών και αντικειμενικών κοινωνικών δυνατοτήτων.
Στο πλαίσιο αυτών των ψευδαισθήσεων υπάρχουν κοινωνικές ανατροπές χωρίς ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής, επαναστάσεις χωρίς επανάσταση και κατάληψη της εξουσίας του κεφαλαίου, αλλά σαν καθημερινές πράξεις και δράσεις που θα διαμορφώνουν θεσμούς και δομές έξω από την κυριαρχία του κράτους και του κεφαλαίου. Ενός κράτους και μιας καπιταλιστικής κοινωνίας που, αν και θα βρίσκονται ολόγυρά μας, πανταχού παρούσα, περιέργως θα επιδεικνύει μια ιδιότυπη ανοχή σε αυτά τα εγχειρήματα «αυτοδιαχειριζόμενων νησίδων». Αφού υποτίθεται ότι αμφισβητούν μονάχα τον τρόπο ζωής των κεφαλαιοκρατών και όχι την ίδια την εξουσία τους.  
Θα πρέπει, επομένως, να εξηγηθεί γιατί προ-κομμουνιστικά και προ-μαρξιστικά εγχειρήματα «ουτοπικού σοσιαλισμού» που ευαγγελίζονται την «κάλυψη όλων των κοινωνικών αναγκών με μη κρατικούς, μη καπιταλιστικούς όρους, εδώ και τώρα», προβάλλονται σαν πιο ρεαλιστικά και ανώδυνα από την «κλασική» πολιτική πάλη μιας τάξης και των συμμάχων της που διεκδικούν την ανατροπή, κατάληψη και αλλαγή της κοινωνίας με όρους ταξικής πάλη. Ιδίως όταν η βίαιη προλεταροποίηση των μεσαίων στρωμάτων και η μαζική είσοδός τους στο πρόβλημα «φτώχεια», πρόβλημα που αντιμετώπιζε έως ένα βαθμό εδώ και χρόνια η εργατική τάξη, φέρνει στις αποσκευές της και την αντίστοιχη ιδεολογία.
Ο καπιταλισμός, ως γνωστόν, είναι «επικοινωνιακός». Δίνει την ψευδαίσθηση της δημοκρατίας, των διορθωτικών ρυθμίσεων, της διευθέτησης της αδικίας, της φτώχειας, των ανισοτήτων μέσα από μηχανισμούς εξισορρόπησης και εξομάλυνσης. Μια διαδικασία που προσφέρει στον καπιταλισμό περισσότερη εξουσία, αφού δημιουργεί και διαχειρίζεται τη φτώχεια, ελέγχει τόσο τους όρους εργασίας όσο και τους όρους ανεργίας. Ξέρει καλά να συνταιριάζει το ψέμα με την αλήθεια, ώστε να βγάζει την κάθε πρότασή του αληθοφανή. Γιατί το ότι είμαστε ενάντια στην εξουσία και υπέρ της αλληλεγγύης δεν σημαίνει καθόλου ότι αδιαφορούμε για το ότι αυτή την εξουσία κατέχει σήμερα το κεφάλαιο. Και αυτό το ζήτημα δεν μπορεί να παρακαμφθεί.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »