Το ιστολόγιο της Προλεταριακής Σημαίας παύει να λειτουργεί. Από αυτό το Σαββατοκύριακο συγχωνεύεται με την ιστοσελίδα του ΚΚΕ(μ-λ) σε μια νέα κοινή ιστοσελίδα της οποίας η διεύθυνση θα είναι η http://www.kkeml.gr/.

13 Ιουλ 2008

Λελέ Δημάκου

Εφυγε από τη ζωή στις 28 Ιούνη, πλήρης ημερών, η Λελέ Δημάκου, αγωνίστρια της Αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σε πολύ νεαρή ηλικία οργανώθηκε στο ΕΑΜ και αγωνίστηκε στις γραμμές του. Για τη δράση της αυτή εξορίστηκε στη Μακρόνησο, στη Χίο και στο Τρίκερι στην περίοδο 1947 – 1952. Από το 1952, επιστρέφοντας και πάλι στην Αθήνα, υπηρετεί πιστά και αταλάντευτα το παράνομο ΚΚΕ, αλλά και δρα σε μια σειρά οργανώσεων της ΕΔΑ. Το Μάη του ’67 συλλαμβάνεται από τη Χούντα και εξορίζεται στη Γυάρο και κατόπιν στην Αλικαρνασσό, αρνούμενη να υπογράψει δήλωση μετανοίας. Η στάση της στην εξορία υπήρξε παραδειγματική για την υπομονή, την ψυχραιμία, το κουράγιο και την αλληλεγγύη στις συντρόφισσές της, σε δύσκολες εποχές διάσπασης της Αριστεράς.
Μετά την πτώση της Χούντας, ανένταχτη πια, χωρίς όμως να χάσει την αγωνιστικότητα και το κομμουνιστικό της ήθος, βρισκόταν πάντα εκεί που χρειαζόταν σχεδόν μέχρι τα τελευταία χρόνια της ενενηντάχρονης ζωής της. Ηταν πολύ σεμνή. Δεν ήθελε να μιλούν γι’ αυτήν. Να μας συμπαθάει. ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΛΕΛΕ.

90 CAMPING ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ

Φέτος για 9η συνεχή χρονιά θα πραγματοποιηθεί το κάμπινγκ των Αγωνιστικών Κινήσεων, στο Βαρικό Πιερίας, στις 20-29 Ιουλίου, στο camping ''Νηρέας'', το οποίο μας φιλοξένησε και πέρυσι. Οι Αγωνιστικές Κινήσεις προσπαθούν να δώσουν στη νεολαία μια εναλλακτική διέξοδο για διακοπές, μακριά από την απομόνωση και τη ''φυγή'' από την πραγματικότητα που προωθείται στην εποχή μας. Αυτό που εμείς θα κάνουμε, όπως κάθε χρόνο, είναι να γνωριστούμε, να συζητήσουμε, να διασκεδάσουμε και να παίξουμε όλοι μαζί σ' ένα κλίμα συλλογικότητας και ξεγνοιασιάς. Το πρόγραμμα των ημερών που θα περάσουμε μαζί απαρτίζεται από συζητήσεις, θεατρική παράσταση, θέατρο σκιών, πάρτυ και διάφορα άλλα ...εκτός προγράμματος. Πιο συγκεκριμένα: κεντρικές εκδηλώσεις-συζητήσεις, Πέμπτη 24 Ιούλη: ''Συμπεράσματα, δυνατότητες και αδυναμίες του φοιτητικού-σπουδαστικού κινήματος, στον αγώνα του ενάντια στο νόμο-πλαίσιο. Το δυνάμωμα της αγωνιστικής κατεύθυνσης και οι στόχοι πάλης που θέτουν οι Αγωνιστικές Κινήσεις.'' Σάββατο 26 Ιούλη: ''Μάης '68 στη Γαλλία και στον κόσμο και Αριστερά''. Θεματικά εργαστήρια, Τρίτη 22 Ιούλη: ''Οι επαναστατικές εξελίξεις στο Νεπάλ'', Κυριακή 27 Ιούλη: ''Καθηγητικές σχολές, απόφοιτοι και οι συμπληγάδες του ΑΣΕΠ'', Κυριακή 27 Ιούλη: ''Οι μαθητές μαθαίνουν... να διεκδικούν'', Δευτέρα 28 Ιούλη: ''Τέχνη και κίνημα: Μια αναπόφευκτη αλληλεπίδραση'', Σάββατο 26 Ιούλη: Θεατρική παράσταση: ''ΜΠΡΕΧΤ και ΧΙΤΛΕΡ'' από τη θεατρική ομάδα ''ΤΖΙΟΥΛΑΡΙ'', Δευτέρα 28 Ιούλη: θέατρο σκιών Χατζή: παράσταση Καραγκιόζη που παρουσιάζει ο Γιάννης Χατζής. Δε θα λείψουν φυσικά οι προβολές ταινιών, τα παιχνίδια και τα τουρνουά ποδοσφαίρου, σκακιού, τάβλι, οι συναυλίες, το ρεμπέτικο γλέντι και τα πάρτυ στην παραλία. Επειδή γλέντι, διασκέδαση και πραγματική ξεκούραση χωρίς παρέα δε γίνεται ...κι επειδή παρέα χωρίς συλλογική αντίληψη δεν υπάρχει, ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ!!!

Παρουσιάστηκε το βιβλίο του Γ. Ευγενιάδη

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Πραγματοποιήθηκε με επιτυχία, στο βιβλιοπωλείο «Βιβλιορυθμός», την Πέμπτη 26 του Ιούνη η πρώτη παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Ευγενιάδη «Της γης οι κολασμένοι», που εκδόθηκε πρόσφατα από τον εκδοτικό οίκο «Εκτός των Τειχών». Το βιβλίο παρουσίασαν ο Στέλιος Αγκούτογλου, ο Τάσος Κατσαρός, συγγραφέας βιβλίου για τη Λαϊκή Αυτοάμυνα της Θεσσαλονίκης την περίοδο του εμφυλίου, και ο Αλέκος Αθανασιάδης, επαναπατρισθείς πολιτικός πρόσφυγας από την Τσεχοσλοβακία. Στην παρουσίαση, σύντομο χαιρετισμό απηύθυνε συγκινημένος ο συγγραφέας.

Να ανακληθούν οι απολύσεις στη φαρμακοβιομηχανία DEMO!

Η αλληλεγγύη το όπλο των εργαζόμενων

Στις σημερινές συνθήκες γενικευμένης επίθεσης του συστήματος στην εργατική τάξη και στους εργαζόμενους, η εργοδοτική τρομοκρατία και αυθαιρεσία είναι καθημερινό φαινόμενο.
Επιδιώκεται έτσι να διαμορφωθεί και να παγιωθεί ένα γενικευμένο κλίμα ανασφάλειας και αβεβαιότητας στους κόλπους των εργαζόμενων, που με τη σειρά του τους καθιστά ευάλωτους στις κάθε λογής ορέξεις της εργοδοσίας.
Η εργαζόμενη στη φαρμακοβιομηχανία DEMO, Φωτεινή Κωνσταντοπούλου, απολύθηκε στις 31 Μάρτη 2008 με το αιτιολογικό της «απρεπούς συμπεριφοράς προς τους ανωτέρους». Η πραγματική αιτία όμως για την απόλυσή της υπήρξε η επιμονή της να διεκδικεί τα δικαιώματά της, όπως πρέπει να κάνει κάθε εργαζόμενος. Απαίτησε μέτρα ασφαλείας από την εταιρεία ύστερα από εργατικό ατύχημα στο χώρο (ηλεκτροπληξία εργαζομένου), ζήτησε την άμεση καταβολή του μεροκάματου του χιονιά που παράνομα δεν είχε καταβάλει η εργοδοσία, πάλεψε για το δικαίωμα στη συλλογική δράση και τη συμμετοχή στις απεργίες για το Ασφαλιστικό.
Είναι χαρακτηριστικό ότι αρχικά, τόσο η Επιθεώρηση Εργασίας όσο και το υπουργείο συνέστησαν στην εταιρεία να ανακαλέσει την απόλυση της εργαζόμενης, η εταιρεία ωστόσο όχι μόνο δεν το έπραξε, αλλά προχώρησε και σε νέα απόλυση εργαζόμενης η οποία εκδήλωσε τη συμπαράστασή της στη Φωτεινή (29/5/2008).
Την επόμενη μέρα ένα νέο εργατικό ατύχημα ήρθε να προστεθεί αυτή τη φορά στις αποθήκες του εργοστασίου.
Την άμεση ανάκληση των δύο απολύσεων και την επαναπρόσληψη των εργαζόμενων διεκδικούν ήδη σωματεία, συνδικαλιστές και εργαζόμενοι που συντονίζουν τον βηματισμό τους για την επίτευξη του στόχου αυτού.
Οι δυνάμεις της Ταξικής Πορείας και ιδιαίτερα οι εργαζόμενοί της στο χώρο της δημόσιας περίθαλψης εκφράζουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους διεκδικώντας κείμενο υπογραφών με το ίδιο αίτημα.
Η εκφρασμένη αλληλεγγύη στις δύο εργαζόμενες είναι το όπλο που πρέπει να χρησιμοποιηθεί για την υπεράσπιση του δικαιώματος στη δουλειά και στη ζωή που καταπατά βάναυσα το κεφάλαιο.
Εχει ιδιαίτερη σημασία τόσο σαν γενική κατεύθυνση όσο και στις μέρες μας η συλλογική, μαζική, έμπρακτη συμπαράσταση και αλληλεγγύη, για να μην αισθάνεται κάθε απολυμένος μόνος, να σπάσει η εργοδοτική τρομοκρατία που θεωρεί τους εργαζόμενους αναλώσιμους και να αναδεικνύεται η αποτελεσματικότητα της δύναμης της ενότητας.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης ότι σε προηγούμενες περιόδους, αλλά και σε ορισμένες περιπτώσεις και σήμερα, η απόλυση εργαζομένων ξεσήκωνε θύελλα αντιδράσεων και οδηγούσε σε κινητοποιήσεις (απεργίες, στάσεις εργασίας, ακόμα και καταλήψεις) με αίτημα την επαναπρόσληψή τους και δεν ήταν λίγες οι φορές που κερδήθηκαν οι μάχες αυτές.
Η συνειδητοποίηση της δύναμης που κρύβει η μαχητική αλληλεγγύη των εργαζομένων μπορεί να αποδειχτεί πραγματικό όπλο στα χέρια τους ενάντια στην καθημερινή τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς.

Ολο και λιγότεροι οι πρωτοετείς στις σχολές με αντίκρυσμα

Με τη λήξη των πανελλαδικών εξετάσεων και την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, οι 90.500 φετινοί υποψήφιοι -3.500 λιγότεροι από πέρσι- βρίσκονται στη διαδικασία συμπλήρωσης μηχανογραφικών και αναμένουν τις φετινές βάσεις εισαγωγής. Σύμφωνα με τους αριθμούς εισακτέων που ανακοίνωσε το ΥΠΕΠΘ τον περασμένο Μάρτιο, 39.200 εισάγονται σε ΑΕΙ, 43.400 στα ΤΕΙ και άλλες 4.000 περίπου στις στρατιωτικές και εκκλησιαστικές σχολές.
Ο ρυθμιστικός παράγοντας της βάσης του 10 θα παίξει και φέτος το ρόλο του, με τις εκτιμήσεις για τον αριθμό των υποψηφίων που δεν θα εισαχθούν επειδή έγραψαν κάτω από τη βάση να κυμαίνεται από 8.000 έως 10.000.
Οι φετινοί υποψήφιοι έρχονται και πάλι αντιμέτωποι με την πολιτική που χρόνια εφαρμόζει το σύστημα στη μετάβαση από τη δεύτερη στην τρίτη βαθμίδα. Η φετινή ποιοτική διαφορά είναι ότι το υπουργείο Παιδείας βρίσκεται ήδη σε τροχιά αλλαγών, για τις οποίες ετοίμασε το έδαφος με την ανακοίνωση του αριθμού των εισακτέων λίγους μήνες πριν. Η συνολική αύξηση των θέσεων στα ΑΕΙ και ΤΕΙ είναι ουσιαστικά ψευδής, αφού αφορά περιφερειακά τμήματα και κυρίως των ΤΕΙ, εκείνα δηλαδή στα οποία τα τελευταία χρόνια συνηθίζεται να μένουν κενές θέσεις λόγω της βάσης του 10. Αν οι προθέσεις του υπουργείου σε σχέση με τον καθορισμό του αριθμού εισακτέων υλοποιηθούν, τότε θα έχουμε μπροστά μας ένα ακόμη χειρότερο τοπίο.
Η συζήτηση που γίνεται κάθε χρόνο τέτοια εποχή, αναπόφευκτα οδηγεί και στη συζήτηση για το σε ποια τρίτη βαθμίδα μπαίνουν οι μαθητές, σε ποιες σχολές και με τι επαγγελματικά δικαιώματα. Ουσιαστικά δηλαδή, το πόσοι τελικά από τους ήδη λίγους εισακτέους μπαίνουν σε μια πορεία που τους εξασφαλίζει καλύτερους όρους για το μέλλον. Αλλά και κοντά σ’ αυτό, το σε ποιους δαιδάλους των μεταδευτεροβάθμιων ιδρυμάτων μπλέκουν όσοι δεν τα κατάφεραν, αν και ποια επαγγελματικά δικαιώματα τους εξασφαλίζονται ή κάτω από ποιες συνθήκες διοχετεύονται απευθείας στην αγορά εργασίας.
Οι απαντήσεις σε όλα τα παραπάνω μπορούν να δοθούν μόνο κάτω από το πρίσμα του ταξικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης και του ρόλου που παίζει σ’ αυτό το σύστημα. Και οι μαθητές μπορούν να δώσουν τη δική τους απάντηση με την πάλη τους για την υπεράσπιση του δικαιώματος στις σπουδές.

Ξαναστήνουν μαθητοδικεία

Μετά από 10 χρόνια η κυβέρνηση στέλνει ξανά μαθητές σε δίκες για τη συμμετοχή τους στις μαθητικές κινητοποιήσεις. Η πρώτη φορά ήταν το 1998 με το κίνημα ενάντια στους νόμους Αρσένη, μια εποχή που η τρομοκρατία ενάντια στο μαθητικό κίνημα οδήγησε μέχρι και στη θέσπιση του ιδιώνυμου και τις πρώτες δίκες μαθητών.
Στις 23 Ιουνίου κλήθηκαν για κατάθεση οχτώ διευθυντές και πρόεδροι συλλόγων γονέων, σε συνέχεια της πρώτης πρόσκλησης για κατάθεση που έγινε το Μάη. Αυτή η τελευταία μάλιστα, έγινε ύστερα από μηνυτήρια αναφορά για διατάραξη κοινής ειρήνης την περίοδο των καταλήψεων του Νοεμβρίου, την οποία κατέθεσε μεταξύ άλλων ο… πολύς Ζάχος Χατζηφωτίου ως δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων.
Η κυβέρνηση, με κλειστά πλέον τα σχολεία, χρησιμοποιεί ό,τι μέσο διαθέτει για να τρομοκρατήσει και να καταστείλει το μαθητικό κίνημα. Εχει φαίνεται κι αυτή τη -σωστή- εκτίμηση ότι το φθινόπωρο θα είναι δύσκολο γι’ αυτήν με βάση τα όσα προτίθεται να θεσμοθετήσει για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Το ζήτημα της ποινικοποίησης των αγώνων είναι τέτοιο που δεν αφορά μόνο το μαθητικό κίνημα. Το ζουν έτσι κι αλλιώς και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στις δικές τους κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις. Το να στήνονται όμως δίκες για δεκαπεντάχρονα παιδιά που διεκδικούν τη ζωή τους, είναι μιας άλλης τάξης ζήτημα και απαιτεί συνολική αντιμετώπιση και απάντηση.

Ρυθμίσεις για τη (μη) εισαγωγή των αποφοίτων των ΕΠΑΛ στην τριτοβάθμια εκπαίδευση

Το υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε στις 26 Ιούνη τις νέες ρυθμίσεις για την εισαγωγή των αποφοίτων των ΕΠΑΛ στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Για την ακρίβεια, ανακοίνωσε τους ακριβείς όρους για τη μη εισαγωγή τους, για τον ολοκληρωτικό αποκλεισμό τους από τα ΑΕΙ και ΤΕΙ.
Οι τελειόφοιτοι των ΕΠΑΛ «έχουν τη δυνατότητα» πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση δίνοντας εξετάσεις μαζί με τους τελειόφοιτους του Ενιαίου Λυκείου, γεγονός που αφενός αυξάνει τον αριθμό των μαθημάτων στα οποία εξετάζονται. Από την άλλη -και αυτό είναι το βασικότερο- δίνεται μια ψευδής εικόνα για τα ίδια τα ΕΠΑΛ, από την οποία αποκρύπτεται το ότι με δυσκολία φτάνουν βιβλία και καθηγητές ή ότι είναι ένα ολόκληρο ζήτημα το πώς βγαίνει η ύλη. Αυτό που -προφανώς- αποκρύπτεται στην ουσία είναι ότι τα ΕΠΑΛ δεν φτιάχτηκαν για να είναι λύκεια με αξιώσεις και πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αλλά για να διοχετεύεται εκεί μια μεγάλη μάζα μαθητών προκειμένου να αποσυμπιέζεται ο πληθυσμός των Γενικών Λυκείων και όσων διεκδικούν να σπουδάσουν.
Το υπουργείο Παιδείας δεν μοιράζει ξαφνικά δικαιώματα και όνειρα. Απλώς δημιουργεί εκείνους τους όρους που θα εξασφαλίσουν στο σύστημα την ταξική εκπαίδευση των λίγων κι εκλεκτών.

Συγκέντρωση και πορεία για τις φωτιές στον Υμηττό

Την Παρασκευή 27/6, δυο μέρες μετά τις φωτιές στον Υμηττό, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση και πορεία στον Καρέα ενάντια στην καταστροφή του βουνού.
Στη συγκέντρωση καλούσαν η Πρωτοβουλία Κατοίκων Καρέα, η ΛΑΚ Υμηττού, η Πρωτοβουλία Κατοίκων Καισαριανής, η Αριστερή Παρέμβαση Πολιτών Βύρωνα, η Πρωτοβουλία Κατοίκων στα Νότια και άλλες τοπικές κινήσεις κατοίκων των περιοχών γύρω από τον Υμηττό.
Οι πρώτες ζέστες και το πρώτο αεράκι του καλοκαιριού φαίνεται πως ήταν αρκετές για να ξαναπιαστεί το γαϊτανάκι των εμπρησμών από εκεί που έμεινε πέρσι. Δεν είναι τυχαίο ότι το μυαλό όλων πήγε αμέσως στα σχέδια του Σουφλιά για τους νέους αυτοκινητόδρομους στην Αττική και στην άναρχη και αδηφάγο οικιστική επέκταση του Λεκανοπεδίου προς τα ανατολικά, πάνω και πίσω από τον Υμηττό.
Οι κάτοικοι των Γλυκών Νερών άκουσαν εκρήξεις πριν δουν τους πρώτους καπνούς. Τα πυροσβεστικά βρήκαν περιφραγμένους δασικούς δρόμους προσπαθώντας να φτάσουν στη φωτιά. Ούτε που τόλμησε κανείς να αρθρώσει λέξη περί τυχαίου γεγονότος ή απροσεξίας.
Δεν έχει, προφανώς, νόημα, ούτε και είναι δυνατόν αυτή τη στιγμή να ονοματίσει κανείς συγκεκριμένα συμφέροντα που είχαν όφελος από τη φωτιά. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι τα συμφέροντα αυτά, μικρά και μεγάλα, υπάρχουν και δρουν, επιβουλεύονται το βουνό και σχεδιάζουν την …κατάκτησή του από το τσιμέντο και την άσφαλτο.
Η γενικότερη πολιτική της άρχουσας τάξης, όπως εκφράστηκε με τα σχέδια του Υ(ΠΕ)ΧΩΔΕ για τους νέους αυτοκινητόδρομους της Αττικής, δίνει τον τόνο γι’ αυτά που σχεδιάζονται τόσο για τον Υμηττό, όσο και για την Ανατολική Αττική. Το Λεκανοπέδιο επεκτείνεται, τα Μεσόγεια ήδη έχουν αρχίσει να γίνονται τόποι πρώτης κατοικίας και όχι εξοχικής, ενώ ο πολύπαθος Υμηττός παραδίνεται στις φλόγες σχεδόν κάθε χρόνο, για να παραδοθεί στο τσιμέντο λίγο μετά.
Τα σχέδια και τα παχιά λόγια της κυβέρνησης και των Δημάρχων για αποτελεσματική προστασία του Υμηττού ακούγονται από καιρό ως κακόγουστα αστεία. Οι κάτοικοι των γύρω περιοχών δεν πείθονται πια ότι μπορεί η κεντρική ή η τοπική εξουσία να προφυλάξει το περιβάλλον και το πράσινο του βουνού, γιατί έχουν αντιληφθεί ότι είναι συνένοχες στο έγκλημα.
Η οργή και η αγανάκτηση είναι που έσπρωξε τις τοπικές κινήσεις στην πρωτοβουλία για τη συγκέντρωση στον Καρέα. Είναι πολύ θετικό ότι μέσα σε δυο μόλις μέρες έγινε κατορθωτό να συνεννοηθούν οι κινήσεις αυτές, να συμφωνήσουν στο βασικό σύνθημα του πανώ «Εμπρησμοί, άσφαλτος, μπετόν - Κάτω τα χέρια από τον Υμηττό!» και να διοργανώσουν τη συγκέντρωση.
Οι λίγες δεκάδες άνθρωποι που μαζεύτηκαν και πορεύτηκαν στη λεωφόρο Καρέα δεν είναι αρκετοί, φυσικά, για να υπερασπιστούν τον Υμηττό από όσους τον επιβουλεύονται. Δεδομένου, ωστόσο, του ελάχιστου χρόνου για προετοιμασία και προπαγάνδιση, αλλά, βέβαια, και της γενικότερης δύσκολης κατάστασης στην οποία βρίσκεται ο λαός και οι αγώνες του συνολικά, δεν μπορούμε παρά να κρίνουμε πολύ θετικά την κινητοποίηση. Η οποία, μάλιστα, φάνηκε να έγινε αποδεκτή θετικά και από τους Καρεώτες που την παρακολουθούσαν από τα μπαλκόνια τους ή που πήραν τις προκηρύξεις που μοιράζονταν.
Δε θα συμφωνήσουμε, έτσι, με απόψεις που ακούστηκαν ότι είμαστε πολύ λίγοι και δε γίνεται τίποτα έτσι. Ακριβώς έτσι γίνονται τα πάντα! Από λίγοι ξεκινάμε και γινόμαστε πολλοί. Οργανωνόμαστε στις γειτονιές μας, απευθυνόμαστε ανοιχτά στους γείτονές μας και τους καλούμε να υπερασπιστούμε μαζί τη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας, κόντρα σε όσους μετράνε το δάσος και τον αέρα σε ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο…
Δε λέει κανείς ότι τα πράγματα είναι εύκολα. Υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα. Το ζητούμενο είναι αν εμπιστευόμαστε το λαό της Αττικής ότι θέλει και μπορεί να παλέψει και άρα ξεκινάμε να βαδίζουμε το μακρύ αυτό δρόμο ή αν αναζητούμε τις φαεινές ιδέες και τις λύσεις που θα δώσουν αποτέλεσμα εδώ και τώρα. Τέτοιες, είτε μας αρέσει είτε όχι, δεν υπάρχουν.

Τρίτο Διεθνές Συνέδριο της ILPS

Χονγκ Κονγκ 19-21 Ιούνη 2008

Ολοκληρώθηκαν με αρκετή επιτυχία οι εργασίες του 3ου Συνεδρίου της Διεθνούς Λίγκας Λαϊκού Αγώνα (ILPS) που πραγματοποιήθηκε στο Χονγκ Κονγκ από τις 19 έως τις 21 Ιούνη. Μετά τα δύο προηγούμενα συνέδρια που είχαν πραγματοποιηθεί στην Ολλανδία, ήταν μάλλον επιβεβλημένο το επόμενο συνέδριο να γίνει σε μια περιοχή του πλανήτη απ' όπου προέρχονται και οι περισσότερες οργανώσεις-μέλη αλλά κυρίως η ένταση των ταξικών αγώνων στην Ασία σηματοδοτεί τα νέα επίκεντρα των επαναστατικών διεργασιών. Δυστυχώς, κι αυτή τη φορά οι διεργασίες του συνεδρίου περιορίστηκαν στο χώρο διεξαγωγής χωρίς να καταφέρουν να γίνουν πολιτικό γεγονός με τοπική αναφορά. Ενα ζήτημα που πρέπει οπωσδήποτε να λειφθεί υπόψη στην επιλογή του τόπου διεξαγωγής του επόμενου συνεδρίου.
Οπως είχε αναφερθεί και στην προηγούμενη ανταπόκριση, υπήρξε διευρυμένη συμμετοχή οργανώσεων και αντιπροσώπων από την Ασία και την Ωκεανία. Εκτός από την πολυπληθή παρουσία των Φιλιππινέζων με εργατικές, αγροτικές, φοιτητικές οργανώσεις και ερευνητικά κέντρα από τις Φιλιππίνες αλλά και οργανώσεις μεταναστών απ' όλο τον κόσμο, ξεχώρισαν οι αντιπροσωπείες από την Ινδία (εκπρόσωποι γυναικείων, αγροτικών και εργατικών οργανώσεων καθώς και επιτροπών για τους πολιτικούς κρατούμενους), την Ινδονησία (φοιτητές και οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στον εργατικό και αγροτικό τομέα), την Αυστραλία (επιτροπές κατά των βάσεων, αντιπολεμικές κινήσεις), την Κορέα και την Ιαπωνία. Παρά την κατάθεση κειμένων για την κατάσταση στο Νεπάλ, δυστυχώς την τελευταία στιγμή δεν μπόρεσε να παρευρεθεί αντιπροσωπεία.
Αν και περιορισμένη η αντιπροσώπευση από την Αφρική, οι εκπρόσωποι από την Κένυα, που δραστηριοποιούνται στο συνδικαλιστικό χώρο, με την ενεργό συμμετοχή τους καλλιέργησαν την αισιοδοξία για στενότερους δεσμούς της Λίγκας με τη μαύρη ήπειρο. Σε επόμενα φύλλα της ΠΣ θα προσπαθήσουμε να προβάλουμε τις πολιτικές τους αναλύσεις για πληρέστερη ενημέρωση.
Η γενικότερη δυναμική του κινήματος στη Λατινική Αμερική αντανακλάται πλέον στις ευρύτερες διασυνδέσεις της Λίγκας. Με κέντρο τη Βραζιλία διαμορφώνεται ένα δίκτυο οργανώσεων και κινήσεων που συνδυάζουν τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα με την αντιρεφορμιστική πολιτική αντιπαράθεση ενάντια στις σοσιαλδημοκρατικές κρατικιστικές αυταπάτες. Ενώ στη Βόρεια Αμερική, οι δεσμοί πλέον της Λίγκας με τα τοπικά κινήματα των πόλεων σταθεροποιούνται και διευρύνονται.
Τέλος, έγινε φανερή η διάθεση για δυναμικότερη παρουσία της Λίγκας στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, κρίνοντας από την αποφασιστική ανάληψη ευθυνών για πολιτικές παρεμβάσεις στην περιοχή στο άμεσο μέλλον. Αναλυτικότερη παρουσίαση σύντομα από τις σελίδες της ΠΣ.
Μετά τη φούσκα λοιπόν των σοσιαλδημοκρατικής έμπνευσης "αντι-γκλόμπαλ" ξεκαθαρίζει το τοπίο για την κατεύθυνση που θα πρέπει να πάρει το διεθνές αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Οι συνθήκες είναι βέβαια ιδιαίτερα δύσκολες και οι διαφορετικές πολιτικές αναλύσεις αναπόφευκτες και στο εσωτερικό της Λίγκας. Ο σεβασμός όμως στο διάλογο είναι το εχέγγυο για την παραπέρα προώθηση των στόχων μέσω της πολιτικής και οργανωτικής ενίσχυσης.

Το σώμα εξέλεξε νέα Διεθνή Συντονιστική Επιτροπή (ICC) αποτελούμενη από 27 τακτικά και 8 αναπληρωματικά μέλη, μεταξύ των οποίων και δύο μέλη από την Ελλάδα. Στην πρώτη της συνεδρίαση, η ICC εξέλεξε νέα εννεαμελή Διεθνή Συντονιστική Ομάδα (ICG) αποτελούμενη από τους παρακάτω: Πρόεδρος, Jose Maria Sison (International Network of Philippine Studies), Αντιπρόεδρος, GN Saibaba (Revolutionary Democratic Front of India), Αντιπρόεδρος Εσωτερικών Υποθέσεων, Carol P. Araullo (BAYAN, Philippines), Αντιπρόεδρος Εξωτερικών Υποθέσεων, Μανόλης Αρκολάκης (Επιτροπή κατά των Βάσεων και της Εξάρτησης, Ελλάδα), Γενικός Γραμματέας, Arman Riazi (Democratic Antiimperialist Organization of Iranians), Α' Βοηθός Γραμματέας, Elmer Labog (KMU, Philippines), Β' Βοηθός Γραμματέας, Aliyah Brunner (Umut Publications, Austria), Ταμίας, Theo Droog (Ολλανδία) και Ελεγκτής, Malcolm Guy (Καναδάς).

Διεθνής Καμπάνια ενάντια στις Εκτοπίσεις

Στο πλαίσιο των εργασιών του συνεδρίου, εκτός από τις κεντρικές ομιλίες, τα 18 εργαστήρια, τις θεματικές συζητήσεις, πραγματοποιήθηκε η εναρκτήρια συνάντηση της διεθνούς καμπάνιας ενάντια στις εκτοπίσεις. Εχουμε αναφερθεί και στο παρελθόν για το έγκλημα που συντελείται στις περιοχές των αυτόχθονων στην Ινδία, με τις μαζικές εκτοπίσεις και το ξερίζωμα ολόκληρων λαών από τα πατρογονικά τους εδάφη. Η δυναμική αντίστασή τους έχει συναντήσει και συμπορεύεται πλέον με το ένοπλο επαναστατικό κίνημα.
Στην πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση, αναδείχτηκε ότι πρόκειται για ένα διεθνές φαινόμενο και πρακτική του καπιταλιστικού συστήματος που καλύπτει όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Από τη ζούγκλα του Αμαζονίου μέχρι τους φτωχούς της Νέας Ορλεάνης. Από τα υψίπεδα της Κένυας μέχρι τα εκατομμύρια των κινέζων αγροτών που συρρέουν στις μεγαλουπόλεις. Οι παραγκουπόλεις σε ολόκληρο τον Τρίτο Κόσμο και τα γκέτο των ιμπεριαλιστικών μητροπόλεων αποτελούν τους τραγικούς μάρτυρες.
Η διεθνής λοιπόν καμπάνια με επίκεντρο τις εκτοπίσεις στην Ινδία ουσιαστικά καλύπτει μια πολύ σημαντική πτυχή των λαϊκών αγώνων για κοινωνική απελευθέρωση.

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ

Η επίθεση αγριεύει
Η αντίσταση μπορεί να δυναμώσει

Με το βλέμμα στραμμένο στα μέτωπα της αντεργατικής επίθεσης την οποία έχει εξαπολύσει και συνεχίζει η κυβέρνηση της ΝΔ για λογαριασμό της αστικής τάξης, αλλά και στον απόηχο της μεγάλης μάχης για το ασφαλιστικό, πραγματοποιήθηκε η Πανελλαδική Σύσκεψη της Ταξικής Πορείας το Σαββατοκύριακο 28-29 Ιουνίου στην Αθήνα.
Με εκπροσώπους από 10 πόλεις, η Σύσκεψη αποτέλεσε την ευκαιρία να γίνει μια συνολική αποτίμηση του αγώνα για το ασφαλιστικό, των δυνατοτήτων αλλά και των αδυναμιών που ανέδειξε, καθώς και της δράσης της Ταξικής Πορείας στο μέτωπο αυτό. Κοινή διαπίστωση όλων ήταν ότι αυτός ο μεγαλειώδης αγώνας φανέρωσε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τις αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζομένων και την αφύπνιση της εργατικής τάξης που βρίσκεται σε εξέλιξη. Αυτά τα δύο στοιχεία και η μαζικότητα με την οποία εκφράστηκαν ήταν που κλόνισαν την κυβέρνηση και την αστική τάξη. Αυτά ήταν που θορύβησαν και τις δυνάμεις του ρεφορμισμού, οι οποίες έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους (με τον τρόπο της η καθεμιά) προκειμένου να βάλουν φρένο στην εξέλιξη αυτού του αγώνα. Αυτά ήταν που έδωσαν κουράγιο στους εργαζόμενους, νέους και παλιότερους, που τους έκαναν να αντιμετωπίζουν την έκβαση του αγώνα όχι με σκυμμένο το κεφάλι αλλά με την πεποίθηση ότι η επόμενη φορά θα είναι πιο αποτελεσματική. Γιατί και οι ίδιοι έβγαλαν σημαντικά συμπεράσματα σχετικά με το ποιοι είναι οι φίλοι τους και ποιοι οι εχθροί τους.
Όχι βέβαια ότι ξεκαθαρίστηκαν τα πάντα. Το αντίθετο. Όπως επεσήμαναν όλοι σχεδόν οι ομιλητές στη Σύσκεψη, οι εργαζόμενοι δεν κατόρθωσαν να απαντήσουν στην αστική ιδεολογική προπαγάνδα γύρω από την κρίση στο ασφαλιστικό και τη λογική της συνδιαχείρισης που αποτελούσε το Δούρειο Ίππο για το χτύπημα των ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Και δεν το κατόρθωσαν όχι με δική τους ευθύνη αλλά επειδή η συντριπτική πλειοψηφία των δυνάμεων που έδρασαν στο εργατικό κίνημα (περισσότερο, λιγότερο ή καθόλου αριστερές) αναπαρήγαγαν την αστική λογική. Με αυτήν την έννοια κρίθηκε θετική η προσπάθεια της Ταξικής Πορείας να αντιπαρατεθεί στα «σενάρια κρίσης», στις λογικές εξεύρεσης «λύσης», αλλά και στις λογικές που δεν μπορούσαν να ξεκαθαρίσουν το κύριο από το δευτερεύον, που ακόμη και την τελευταία στιγμή δεν μπορούσαν να διακρίνουν την ανάγκη να προταχθεί ο στόχος του να μην περάσει ο νόμος.
Στα θετικά της δράσης της Ταξικής Πορείας κρίνεται και η προώθηση και στήριξη πρωτοβουλιών κοινής δράσης σε διάφορες πόλεις, οι οποίες έδωσαν τη δυνατότητα σε πλατύ κόσμο να ενεργοποιηθεί και να συμβάλει στη μεγάλη αυτή μάχη. Το γεγονός ότι κάτι τέτοιο δεν στάθηκε δυνατό στην Αθήνα, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες της Ταξικής Πορείας, κρίθηκε σαφώς αρνητικό, δείγμα των αδυναμιών και της σύγχυσης που κυριαρχεί στη ριζοσπαστική Αριστερά.
Ιδιαίτερη εισηγητική τοποθέτηση έγινε για τη σημερινή κατάσταση του συνδικαλισμού στη χώρα και το ρόλο της επίσημης συνδικαλιστικής ηγεσίας. Βασικός στόχος της Ταξικής Πορείας πρέπει να είναι η πλατιά αποκάλυψη του ρόλου της ηγεσίας αυτής, οι ευθύνες της για την κατάντια του εργατικού κινήματος και τις απανωτές ήττες του. Η αλλαγή των συσχετισμών στα συνδικάτα, το δυνάμωμα των αγωνιστικών φωνών είναι το σημερινό ζητούμενο. Και για να γίνει αυτό πρέπει να υπάρξει ανοιχτή σύγκρουση με τις αστικορεφορμιστικές αντιλήψεις που κυριαρχούν στο κίνημα.
Ιδιαίτερο κεφάλαιο αποτέλεσε και η αντιπαράθεση με τη γραμμή του ΠΑΜΕ και του ρεφορμισμού ο οποίος αποτελεί τροχοπέδη στην ανάπτυξη των αγωνιστικών διαθέσεων. Κρίθηκε σκόπιμο η αντιπαράθεση αυτή να δυναμώσει, να ενισχυθεί με πολιτικά και ιδεολογικά επιχειρήματα, σε αντίθεση με άλλες απόψεις στην «πιάτσα» που θεωρούν αδύνατη την αντιπαράθεση με το ΠΑΜΕ σε επίπεδο γραμμής και αιτημάτων.
Σε σχέση με τα μέτωπα πάλης, κρίθηκε ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να προχωρήσει την πολιτική της και διαπιστώθηκε η ανάγκη ουσιαστικής και πολυμέτωπης απάντησης από τη μεριά της εργατικής τάξης. Η ακρίβεια και η συνεχιζόμενη λιτότητα, το ζήτημα των συλλογικών συμβάσεων και η επέκταση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, το μέτωπο των ιδιωτικοποιήσεων, η συνέχιση της ασφαλιστικής αντιμεταρρύθμισης, αλλά και το ζήτημα των συνδικαλιστικών ελευθεριών και της εργοδοτικής τρομοκρατίας, αναδείχτηκαν ως τα βασικά μέτωπα για την περίοδο που ανοίγεται μπροστά μας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ανοίξουν και επιμέρους σοβαρά κλαδικά ή ειδικότερα ζητήματα.
Παρ’ ότι η συζήτηση ανέδειξε κρίσιμα σημεία σχετικά με τα μέτωπα αυτά, αυτό που κρίθηκε απαραίτητο είναι η ανάγκη ιδιαίτερης αναλυτικής τοποθέτησης στο καθένα από τα σημεία αυτά μέσα από κείμενα που θα γραφτούν μέσα στους δύο επόμενους μήνες και τα οποία θα δώσουν τη δυνατότητα ουσιαστικότερης και αποτελεσματικότερης αντιπαράθεσης με τις αστικορεφορμιστικές απόψεις, αλλά και τη δυνατότητα πλατύτερης απεύθυνσης στους εργαζόμενους.
Σημαντική και η παρουσία μεταναστών εκπροσώπων στη Σύσκεψη, ελπιδοφόρα για την ενίσχυση της επιρροής της Ταξικής Πορείας στο σημαντικό αυτό κομμάτι της ελληνικής εργατικής τάξης. Το ζήτημα των μεταναστών, εξάλλου, αποτελεί και ένα από τα ιδιαίτερα μέτωπα που τέθηκαν εισηγητικά. Κρίσιμο σημείο, η αντιμετώπιση των μεταναστών όχι ως αναξιοπαθούντων που έχουν ανάγκη από ελεημοσύνη, αλλά ως ενός κομματιού της εργατικής τάξης της χώρας που όχι μόνο δεν χρωστάει τίποτε και σε κανέναν, αλλά αντίθετα του χρωστάνε πολλοί και πάρα πολλά. Ενός κομματιού νέου και ζωντανού, που μπορεί και πρέπει να συνδέσει την πάλη του με την πάλη των ντόπιων εργαζομένων ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση.
Συνολικά, η διαδικασία της Σύσκεψης όχι μόνο βοήθησε στην πολιτική προετοιμασία για τους αγώνες που θα έρθουν, αλλά έδωσε και νέα ώθηση για την ενίσχυση και τη διεύρυνση της Ταξικής Πορείας.

ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ Η ΑΠΟΛΥΣΗ ΣΤΗΝ TELEPERFORMANCE

Τελικά, η μαζική συμμετοχή των εργαζομένων στις απεργιακές κινητοποιήσεις για το ασφαλιστικό ενόχλησαν πολύ. Η διαδικασία αφύπνισης των εργαζομένων, η έκφραση της οργής τους για τη συνεχιζόμενη χειροτέρευση των όρων ζωής και δουλειάς έχει θορυβήσει το κεφάλαιο και την εργοδοσία, οι οποίοι βλέπουν ότι αυτή διαδικασία συνοδεύεται και από την προσπάθεια παραπέρα οργάνωσης των αντιστάσεων των εργαζομένων.
Η απόλυση των δύο εργατριών στη φαρμακοβιομηχανία DEMO, βρήκε τη συνέχειά της στην απόλυση του εργαζόμενου Ορέστη Κώτσια από την εταιρεία τηλεφωνικών υπηρεσιών TELEPERFORMANCE, μία από αυτές τις «σύγχρονες» εταιρείες που στήθηκαν με βάση τα νέα εργασιακά πρότυπα που προωθεί το κεφάλαιο. Περισσότεροι από δύο χιλιάδες εργαζόμενοι, στη συντριπτική τους πλειοψηφία συμβασιούχοι για μερικούς μήνες, εργάζονται καθημερινά σε συνθήκες εντατικοποίησης και τρομοκρατίας. Πρόκειται για την ίδια εταιρεία που πριν από μερικά χρόνια αποπειράθηκε να τοποθετήσει σύστημα δακτυλοσκόπησης στην είσοδο.
Με την πρόφαση της μειωμένης παραγωγικότητας η εταιρεία απέλυσε τον Ορέστη, θέλοντας να ξεφορτωθεί έναν εργαζόμενο ο οποίος «ξεσήκωνε» τους συναδέλφους του, διεκδικούσε τα δικαιώματά του, συμμετείχε στις απεργίες, όρθωνε το ανάστημά του στις συνεχείς προκλήσεις της εργοδοσίας. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι συνάδελφοί του κατάλαβαν αμέσως την πραγματική αιτία της απόλυσής του.
Ενάντια στην απόλυση του Ορέστη έχει ήδη κινηθεί διαδικασία συλλογής ψηφισμάτων αλληλεγγύης, ενώ για τη Δευτέρα 7 Ιουλίου, στις 7:30 το απόγευμα προγραμματίζεται σύσκεψη συνδικαλιστών και εργατικών σχημάτων στο στέκι της Ταξική Πορείας (Σολωμού 12 - Εξάρχεια) με στόχο την κλιμάκωση των πιέσεων μέχρι την ανάκληση της απόλυσης.
Θλιβερή σε όλα αυτά η στάση του ΠΑΜΕ. Στη συνέλευση του σωματείου Ιδιωτικών Υπαλλήλων, η διοίκηση αρνήθηκε να ψηφίσει κείμενο συμπαράστασης που πρότεινε η Ταξική Πορεία φοβούμενη μήπως «συγχνωτιστεί» με τους «αριστεριστές». Βέβαια, ας μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για το ίδιο σωματείο που πριν από μερικούς μήνες αρνήθηκε να εγγράψει τον Ορέστη και άλλους εργαζόμενους από την επιχείρηση αυτή, με το πρόσχημα ότι υπάρχει άλλο... καταλληλότερο σωματείο!!!
Η πλατιά έκφραση αλληλεγγύης στο συγκεκριμένο εργαζόμενο, αποτελεί στοιχείο που και την ανάκληση της απόλυσης μπορεί να πετύχει, αλλά και τους εργαζόμενους της συγκεκριμένης επιχείρησης μπορεί να στηρίξει. Επιπλέον, κάθε τέτοια κίνηση αποτελεί στοιχείο υπεράσπισης της ελεύθερης συνδικαλιστικής δράσης ενάντια στην επιβολή ενός νέου εργασιακού μεσαίωνα.

12 Ιουλ 2008

Συλλαλητήριο ενάντια στην ακρίβεια, σημαντική παρέμβαση της Πρωτοβουλίας Αγώνα

Βόλος

Παρά την μικρή συμμετοχή των εργαζόμενων στο συλλαλητήριο που είχε καλέσει για την Πέμπτη 19 Ιούνη η διοίκηση του Εργατικού Κέντρου και της ΑΔΕΔΥ, η παρουσία της Πρωτοβουλίας Αγώνα εργαζόμενων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα ήταν και μαζική και συγκροτημένη. Με συνθήματα κατάγγειλε την κυβέρνηση της ΝΔ αλλά και το ΠΑΣΟΚ για τη λιτότητα, την ακρίβεια και την ανεργία, τους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και τον υποταγμένο συνδικαλισμό. Με συνθήματα απαντούσαν στις προκλητικές τοποθετήσεις του Νομάρχη (ΠΑΣΟΚ) ότι «δεν έχουν οι πολίτες καταναλωτική συνείδηση» και στον εκπρόσωπο της ΔΑΚΕ (γραμματέα του Εργατικού Κέντρου). Στο τέλος της συγκέντρωσης η Πρωτοβουλία Αγώνα ξεκίνησε πορεία στους δρόμους της πόλης αφήνοντας πίσω τους εργατοπατέρες, νομάρχη, δημάρχους και άλλους επίσημους μόνους τους να ακολουθούν την πορεία από απόσταση και μέχρι τα μισά διαλύθηκαν. Η ενάργεια αυτή που πρώτη φορά γίνεται στο Βόλο αποτελεί μία υποθήκη για τον τρόπο που πρέπει να στέκονται οι εργαζόμενοι απέναντι σε αυτούς που τους ξεπουλάνε και σε αυτούς που θέλουν δήθεν να εκφράσουν τη συμπαράστασή τους. Η Πρωτοβουλία Αγώνα τις προηγούμενες ημέρες με προκήρυξη που μοιράστηκε στην αγορά και ανακοινώσεις στον τοπικό τύπο καλούσε τους εργαζόμενους να πάρουν μέρος στο συλλαλητήριο με κύριο σύνθημα ενάντια στη λιτότητα και την ανεργία, πραγματικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, και με προσυγκέντρωση στη Νομαρχία κατευθύνθηκε στο χώρο του συλλαλητηρίου. Το ΚΚΕ(μ-λ) όλη την προηγούμενη περίοδο στήριξε τη δράση της Πρωτοβουλίας ενώ ταυτόχρονα πραγματοποίησε και μαζικό μοίρασμα προκήρυξης ενάντια στην ακρίβεια στην παραλία της πόλης.

Απολογισμός της Πρωτοβουλίας Δράσης για το Ασφαλιστικό

Θεσσαλονίκη-Δυτικές Συνοικίες

Πραγματοποιήθηκε στους Αμπελόκηπους της Θεσσαλονίκης απολογιστική συνέλευση των μελών της Πρωτοβουλίας. Μετά από μια γόνιμη συζήτηση διαπιστώθηκαν τα εξής.
Η πρωτοβουλία συστάθηκε από μιαν ομάδα προοδευτικών εργαζομένων, ανέργων, νεολαίων, μεταναστών κατοίκων των δυτικών συνοικιών της Θεσσαλονίκης με στόχο την προώθηση της κοινής δράσης για την υπεράσπιση των ασφαλιστικών, συνταξιοδοτικών και ιατροφαρμακευτικών δικαιωμάτων από την αντιλαϊκή, αντιασφαλιστική επιδρομή της κυβέρνησης και την κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων Γιαννίτση και Ρέππα.
Τα κριτήρια γι' αυτό το εγχείρημα λαϊκής οργάνωσης ήταν:
Το ίδιο κυρίαρχο πρόβλημα της αντιασφαλιστικής επιδρομής της κυβέρνησης, που αναδεικνύεται κοντά στα άλλα σαν η γέφυρα μέσα από την οποία περνά την περίοδο αυτή η συνολική αντεργατική επίθεση ενάντια σ’ όλα τα εργατικά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα του λαού.
Η αναγκαιότητα μιας κοινής δράσης και έκφρασης στη γειτονιά, που θα αναδείκνυε τα προβλήματα, τις ιδιαιτερότητες και τις επιπτώσεις τους και θα συσπείρωνε πλατύ κόσμο πάνω σε μια χωρίς ψευδαισθήσεις, λαϊκή, αγωνιστική προοπτική.
Το ότι το συγκεκριμένο πρόβλημα ευαισθητοποιούσε πολύ κόσμο σε επίπεδο συνοικίας, ιδιαίτερα στις εργατογειτονιές των δυτικών συνοικιών.
Την αναγκαιότητα συμβολής του καθένα μας στην προώθηση κινηματικής λογικής και στη δημιουργία λαϊκού κινήματος, ικανού να βάλει τέλος στις αντιλαϊκές επιδιώξεις του κεφάλαιου, της ΕΕ και της κυβέρνησης
Να εκφραστεί σε επίπεδο γειτονιάς η συμπαράσταση και η αλληλεγγύη των μελών της Πρωτοβουλίας στον αγώνα άλλων παρόμοιων επιτροπών κέντρου.
Η Πρωτοβουλία ξεκίνησε τη λειτουργία, προσπαθώντας να κατανοήσει το πρόβλημα στο σύνολό του, τις ιδιαιτερότητές του, τις αιτίες που το γέννησαν και τους φορείς που το προσωποποιούν. Δεν υποκατέστησε κανένα συνδικαλιστικό όργανο ή πολιτικό φορέα, απλά προσπάθησε να συμβάλει σε τοπικό επίπεδο στην ανάπτυξη ενός μαζικού, λαϊκού κινήματος για το συγκεκριμένο πρόβλημα.
Απευθύνθηκε στο χώρο των δυτικών συνοικών, σ’ όλους όσοι πλήττονται από τα αντιασφαλιστικά μέτρα της κυβέρνησης, χωρίς αποκλεισμούς, καλώντας τους σε κοινή δράση για τη μη ψήφιση του νομοσχεδίου και την κατάργηση όλων των εν ισχύ αντιασφαλιστικών νόμων.
Συμπορεύτηκε στο πλαίσιο μιας κινηματικής λογικής, που εντάσσει το πρόβλημα στη γενικότερη ταξική επίθεση του κεφάλαιου.
Κινήθηκε μέσα από πλατιές, ανοιχτές, ολομελειακές και δημοκρατικές διαδικασίες.
Απευθύνθηκε στο μέτρο των δυνατοτήτων της στο χώρο ευθύνης της με προκηρύξεις, τετρασέλιδο τεύχος και αφίσες σε παρεμβάσεις σε Αμπελόκηπους, Εύοσμο, Πολίχνη, Σταυρούπολη, Κορδελιό, Μενεμένη, Νεάπολη, Ξηροκρήνη, Ευκαρπία.
Η Πρωτοβουλία κατάφερε:
Να συνεδριάζει τακτικά όχι μόνο για θέματα απολογισμού και προγραμματισμού της δράσης της, αλλά και για να κουβεντιάσει όλες τις πτυχές του προβλήματος.
Παρέμβηκε προπαγανδιστικά και προγραμματισμένα και με καλή συχνότητα σ’ όλες τις γειτονιές της περιοχής δράσης της, σε χώρους εργασίας και πολυκαταστήματα.
Συσπείρωσε κάποιους αγωνιστές σε μια αγωνιστική πορεία σύμπλευσης, δραστηριοποιώντας τους σε μια μόνιμη βάση.
Κινήθηκε αυτόνομα με δικές της πρωτοβουλίες και υλικά.
Εδωσε το «παρών» στην κεντρική Πρωτοβουλία εργαζομένων, ανέργων, νεολαίων, διακινώντας τα υλικά της και συμμετέχοντας στις κινητοποιήσεις της, εφόσον συμφωνούσε.
Πρωτοστάτησε σε πορεία στους Αμπελόκηπους, την πρώτη και μοναδική σε επίπεδο συνοικίας.
Κινήθηκε μόνο με την οικονομική αρωγή των μελών της, καταφέρνοντας να αντεπεξέλθει στις ανάγκες της δράσης και των προγραμματισμών της.
Διοργάνωσε γλέντι οικονομικής ενίσχυσης σε λαϊκό κέντρο των δυτικών συνοικιών.
Η πρωτοβουλία στο σύντομο διάστημα της μέχρι τώρα ζωής της:
Δεν κατάφερε να ξεπεράσει το προπαγανδιστικό στάδιο και μέσω μιας εντονότερης προσωπικής κοινωνικής επαφής να δημιουργήσει πιο δυναμικά και αριθμητικά καλύτερα δεδομένα και μαζικότερες κινητοποιήσεις.
Αν και απευθύνθηκε σ’ όλες τις οργανωμένες δυνάμεις και σε μεμονωμένους αγωνιστές του χώρου, που θέλουν να αναφέρονται σε μια ταξική, αγωνιστική και δυναμική προοπτική αντιμετώπισης του προβλήματος, έξω από αυταπάτες και ψευδαισθήσεις, συνάντησε την αδιαφορία και προσπάθειες απομόνωσής της και μια κοντόφθαλμη, καιροσκοπική και μικροκομματική αντιπαλότητα, εκτός από ελάχιστες μεμονωμένες περιπτώσεις. Σίγουρα η στάση όλων αυτών συνέβαλε στη μη περαιτέρω μαζικοποίηση της Πρωτοβουλίας.
Κάποιες δυνατότητες σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο δεν αξιοποιήθηκαν έτσι ώστε να διευκολυνθούν περισσότερο οι συνολικές προσπάθειες και τα αποτελέσματα.
Συνυπολογίζοντας όλα όσα πέτυχε με τις μικρές της δυνάμεις και στο μικρό χρόνο τής μέχρι τώρα ζωής της η Πρωτοβουλία αλλά και τις όποιες δικαιολογημένες ή μη αδυναμίες που εμφάνισε, πάντοτε τηρουμένων των αναλογιών, κατάφερε να έχει μια συχνή αγωνιστική παρουσία στις δυτικές συνοικίες, να γίνει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σημείο αναφοράς για πολλούς. Να καταθέσει μια παρακαταθήκη συνέχειας στην υπεράσπιση της λαϊκής αγωνιστικής προοπτικής. Και φυσικά να συμβάλει στο μέτρο των δυνάμεών της στην ανάδειξη και γνωστοποίηση όλων των παραμέτρων του προβλήματος της αντιασφαλιστικής επιδρομής, να κρατήσει ζωηρό το ενδιαφέρον του κόσμου και να βάλει με τη σειρά της «πλάτη» για την επιτυχία των μεγαλειωδών απεργιακών αγώνων και κινητοποιήσεων. Μ’ αυτές τις σκέψεις, η δημιουργία και η μέχρι τώρα δράση της Πρωτοβουλίας μπορούν να χαρακτηριστούν θετικά.
Τέλο,ς η Πρωτοβουλία αποφάσισε και πραγματοποίησε στους Αμπελόκηπους εκδήλωση-συζήτηση με θέμα «Αντιλαϊκά μέτρα για την περίθαλψη». Τόσο από την πλευρά της εισήγησης όσο και από τις παρεμβάσεις σκιαγραφήθηκε τεκμηριωμένα και γλαφυρά η ζοφερή εικόνα της περίθαλψης αν περάσουν τα απάνθρωπα σχέδια της κυβέρνησης και της ΕΕ. Ταυτόχρονα εκφράστηκε η αναγκαιότητα να μπει φραγμός σ’ αυτά τα αντιλαϊκά σχέδια, μέσα από αποφασιστικές κινήσεις και πρωτοβουλίες αγώνα και κοινής δράσης στη γειτονιά και όχι μόνο.
Μετά την εισήγηση και τις τοποθετήσεις που ακολούθησαν, προβλήθηκε η ταινία του Μάικλ Μουρ, «Sisco».

Νέες στρατιές ανέργων

Και εκεί που προσπαθούσαν να μας πείσουν για την αποτελεσματικότητα των κυβερνητικών μέτρων για τη μείωση της ανεργίας, έρχεται η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία και ανακοινώνει αύξηση της ανεργίας κατά μία μονάδα. Ετσι το γενικό ποσοστό ανεργίας ανέρχεται στο 9%, το οποίο μεταφράζεται σε 442.558 άτομα που δεν έχουν δουλειά. Οι μετρήσεις αφορούν τον Μάρτιο, όπου ο αριθμός ανέργων αυξήθηκε κατά 48.389 άτομα και όλα τα στοιχεία καταδείχνουν πως και νέες στρατιές ανέργων θα προστεθούν στους ήδη υπάρχοντες. Η ανεργία λοιπόν στα ύψη και μαστίζει τον κόσμο της δουλειάς για δεκαετίες, με καταστροφικές συνέπειες στη ζωή του. Εχει μεγάλη σημασία να υπογραμμιστεί ότι από το 1983 μέχρι και το 2008 σε ανεργία, στη χώρα μας, σε ετήσια βάση, βρίσκονται επί 26 χρόνια πάνω από 400.000 άτομα.
Βέβαια, η πραγματική ανεργία είναι πολύ μεγαλύτερη. Παράδειγμα: ένας άνεργος όταν δουλέψει μία ώρα την εβδομάδα, δεν θεωρείται άνεργος. Επίσης από τις λίστες του ΟΑΕΔ έχουν διαγραφεί τουλάχιστον 70.000 άνεργοι με το σκεπτικό ότι δεν ενδιαφέρονται να βρουν δουλειά. Επίσης δεν θεωρούνται άνεργοι αυτοί που συμμετέχουν σε προγράμματα απόκτησης εμπειρίας κ.λπ.
Συνεπώς η πραγματική ανεργία είναι πολύ πιο πάνω από αυτήν που ανακοινώνει η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία. Αξίζει επίσης να τονιστεί πως το μεγαλύτερο ποσοστό των εργαζομνων περνάει συχνά από την εργασία στην ανεργία και αντίστροφα και αυτό σημαίνει πως περισσότερο ακόμα στη διάρκεια μιας χρονιάς έχουν περάσει από την ανεργία, έστω για κάποιο διάστημα, π.χ. ένα΄ν μήνα, δύο κ.λπ.
Κατά καιρούς, και μάλιστα όλο και πιο συχνά, οι κυβερνητικοί παράγοντες και γενικότερα οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου, της αστικής τάξης δηλαδή, συστήνουν στους εργαζόμενους να ξεχάσουν αυτά που γίνονταν παλιότερα: όταν ένας εργαζόμενος έπιανε κάπου δουλειά, σε αυτήν ολοκλήρωνε συνήθως και τον εργάσιμο βίο του. Σήμερα μας λένε πως τα πράγματα έχουν αλλάξει και απαιτείται η απόκτηση περισσότερων γνώσεων και ικανοτήτων, πάνω σε πολλές και διαφορετικές θέσεις εργασίας, και καταλήγουν στη θέση της διά βίου εκπαίδευσης. Πριν από δέκα χρόνια σε περιοδικό του Συνδέσμου Βιομηχανιών, γράφονταν σε κύριο άρθρο ότι: «Πρέπει να δεχτούμε κι εμείς στην Ελλάδα ότι η εργασία με πλήρη απασχόληση ανήκει στο παρελθόν αφού θα εξελιχτεί σε μια σύνθετη μορφή, όπου οι περίοδοι μισθωτής δραστηριότητας θα εναλλάσσονται ή θα συνδυάζονται με στάδια επαγγελματικής κατάρτισης ή ελεύθερου χρόνου». Το κεφάλαιο λοιπόν εκφράζει με πλήρη σαφήνεια αυτό που ήδη προωθεί: την κατάργηση της πλήρους απασχόλησης και το συχνό πέρασμα από την εργασία στην ανεργία, μόνο που την ανεργία τη βαφτίζει ελεύθερο χρόνο. Στην ουσία αυτό που πραγματικά έχει αλλάξει είναι η υποχώρηση του κινήματος και η ανάδειξη στα ανώτερα συνδικαλιστικά όργανα –και όχι μόνο– αστικοποιημένων και υποταγμένων στην αστική τάξη συνδικαλιστικών ηγεσιών. Αυτό ακριβώς αξιοποιεί το κεφάλαιο και προχωράει σε επίδειξη δύναμης και απαιτεί τα πάντα και, κυρίως, εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα.
Επανερχόμενοι στο ζήτημα της ανεργίας, είναι αναγκαίο να σημειώσουμε πως όσο μεγαλύτερη είναι η ανεργία, όσο περισσότεροι μπαινοβγαίνουν σε αυτό το στρατόπεδο, τόσο περισσότερο μειώνεται το εισόδημα των εργαζομένων, επίσης το ασφαλιστικό τους δικαίωμα, η περίθαλψη κ.ά. Από την άλλη, αυξάνεται η αβεβαιότητα, η ανασφάλεια, η φτώχεια και η δυστυχία. Δυστυχώς αυτές τις συνθήκες βιώνουν οι εργαζόμενες μάζες.
Η κατάσταση για τη νεολαία είναι ακόμα χειρότερη, αφού το ύψος της ανεργίας στους νέους είναι σχεδόν τριπλάσιο. Αν στα παραπάνω προστεθεί και η έκρηξη της ακρίβειας, τότε οι μεσαιωνικές συνθήκες άρχισαν για τα καλά να μπαίνουν στη ζωή της εργατικής τάξης και της νεολαίας.

Στις γειτονιές της Θεσσαλονίκης ενάντια στην έκρηξη ακρίβειας

ΚΟ Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ(μ-λ)

Σε εξέλιξη βρίσκεται η παρέμβαση της κομματικής οργάνωσης Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ(μ-λ) σχετικά με την έκρηξη της ακρίβειας, που πλήττει τον δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό και επιδεινώνει θεαματικά και με γρήγορους ρυθμούς τις συνθήκες διαβίωσής του. Με έκθεση φωτογραφίας, προκηρύξεις, στράτσα και αφίσες πραγματοποιήθηκαν παρεμβάσεις σε Αμπελόκηπους, Εύοσμο και στο χώρο της έκθεσης βιβλίου. Στην άμεση επαφή που υπήρξε με τον κόσμο της γειτονιάς επιβεβαιώθηκε για μια ακόμα φορά η αγανάκτηση των απλών ανθρώπων της δουλειάς, της ανεργίας, των νέων. Παράλληλα όμως και η πέρα από τις φτηνές ρητορίες και τα τηλεοπτικά ψηφοθηρικά παράθυρα, μηδενική, μέχρι τώρα, αγωνιστική πρακτική των κομμάτων της αντιπολίτευσης, με φανερές τις επιπτώσεις στη συσπείρωση και αγωνιστική διάθεση του κόσμου, που μετά το ξεπούλημα του ασφαλιστικού, τις μεθοδεύσεις και τις προβοκάτσιες στην παιδεία βιώνει σχεδόν απροστάτευτος έναν πραγματικό εφιάλτη. Πράγματι οι εργατικές και λαϊκές οικογένειες βλέπουν τα εισοδήματά τους να εξατμίζονται πριν προλάβουν να προμηθευτούν τα στοιχειώδη, ενώ το κεφάλαιο συνεχίζει το μεγάλο φαγοπότι του.
Οι παρεμβάσεις του ΚΚΕ (μ-λ) και οι εκδηλώσεις για την έκρηξη της ακρίβειας θα συνεχιστούν σ’ όλες τις γειτονιές της Θεσσαλονίκης, για να βγει ο λαός στο δρόμο και να διεκδικήσει το δίκιο του. Ενάντια στην πολιτική και τη λογική της ελεημοσύνης, για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, στο μεροκάματο και τις συντάξεις, τέτοιες που να ανταποκρίνονται στο κόστος ζωής.

Διώξεις Ιταλών κομμουνιστών

Σε νέα ανακριτική διαδικασία υποβάλλονται τα μέλη του (νέου) Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας και του κόμματος των Επιτροπών Υποστήριξης της Αντίστασης για τον Κομμουνισμό (CARC) από την ιταλική δικαιοσύνη. Με νόμους που προέρχονται από το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι επιχειρείται να βγουν παράνομες η δράση και οι απόψεις των ιταλών κομμουνιστών. Μετά τον αποκλεισμό από τη βουλή, από την πρόσφατη εκλογική διαδικασία όλων των ψευτοκομμουνιστικών οργανώσεων και κομμάτων που βάλαν πλάτη για την επάνοδο του Μπερλουσκόνι αλλά και τη νομιμοποίηση της ιμπεριαλιστικής πολιτικής της ιταλικής αστικής τάξης, οι αντιδραστικές δυνάμεις σε συνεργασία με τους φασίστες που κατέλαβαν και τη δημαρχία της Ρώμης ανέλαβαν να "εξαφανίσουν" όσες κομμουνιστικές δυνάμεις προσπαθούν να ανασυστήσουν μια επαναστατική, κομμουνιστική Αριστερά. Την ίδια στιγμή που εξασφαλίστηκε η ατιμωρησία των εγκληματικών ενεργειών της αστυνομίας στη Γένοβα το 2001, ενώ ζητείται η παραδειγματική τιμωρία των αγωνιστών στη Νάπολη που αντιστέκονται στα σχέδια κυβέρνησης και Μαφίας ή απειλούνται με διώξεις οι πρωτοπόροι αγωνιστές των Κόμπας (Slai Cobas) που αγωνίζονται για ταξικά συνδικάτα και υπερασπίζονται απεργούς εργάτες της Φίατ. Στο ίδιο πνεύμα πρέπει να ιδωθεί και η απόφαση του Μπερλουσκόνι να κατεβάσει το στρατό στις μεγάλες πόλεις, κατανοώντας όχι τόσο ότι η λαϊκή αγανάκτηση που φουσκώνει δεν ελέγχεται ικανοποιητικά από τις αστυνομικές δυνάμεις αλλά για να εμπεδώσει ένα καθεστώς τρόμου και παραίτησης.
Στις 1 και 2 Ιούλη στην Μπολόνια, τις ημέρες που θα προσαχθούν οι σύντροφοί τους για ανάκριση, το CARC καλεί σε διαδήλωση υποστήριξής τους.
Παράλληλα, από 3 έως 7 Ιούλη η εφημερίδα τους Resistenza διοργανώνει το ετήσιο φεστιβάλ του κόμματός τους στην Τοσκάνη.
Στις 6 Ιούλη θα διοργανώσουν συζήτηση με παρουσία διεθνών αντιπροσωπειών με θέμα την Αριστερά στην Ιταλία και διεθνώς, με βάση την πρόσφατη θεωρητική συνεισφορά του Manifesto Program of the new Italian Communist Party.
Το ΚΚΕ(μ-λ) θα παραστεί τόσο στη διαδήλωση στη Μπολόνια όσο και στο φεστιβάλ της εφημερίδας τους με αντιπροσωπία.

Εξω τα πυρηνοκίνητα υποβρύχια και αεροπλανοφόρα απ’ τη Σούδα

Οπως ανακοινώθηκε στον τοπικό Τύπο, στο λιμάνι της Σούδας προσέγγισε στις 9 Ιούνη βρετανικό πυρηνοκίνητο υποβρύχιο το οποίο είχε υποστεί ρήγματα στο σκάφος του. Τις επόμενες μέρες ελλιμενίστηκε άλλο ένα πυρηνοκίνητο υποβρύχιο των ΗΠΑ στο πλαίσιο των τακτικών επισκέψεων. Η προβλήτα Κ14, που κατασκευάστηκε για να δένουν τα πυρηνοκίνητα, έχει γίνει τελευταία πολυσύχναστη. Οπως έχει γραφεί πολλές φορές, οι νατοϊκές και η αμερικάνικη βάση στο Ακρωτήρι και στη Σούδα αναβαθμίζονται για να παίξουν πιο αποτελεσματικό ρόλο στα αμερικανονατοϊκά επεκτατικά σχέδια στην περιοχή.
Οι κίνδυνοι για το λαό των Χανίων και της ευρύτερης περιοχής είναι άμεσοι απ’ τις δραστηριότητες των στρατιωτικών βάσεων. Σε δημοσιεύματα ο νομός των Χανίων φέρεται πρώτος σε λευχαιμίες και καρκίνους. Το ΓΕΝ σε ανακοίνωσή του ανέφερε πως «το υποβρύχιο δεν έχει υποστεί ζημιά στον πυρηνικό αντιδραστήρα και τα επίπεδα ραδιενέργειας στον κόλπο της Σούδας δεν έχουν αυξηθεί». Βέβαια το ΓΕΝ δεν αναφέρει αν τα επίπεδα ραδιενέργειας είναι μικρότερα απ’ τα επιτρεπτά όρια που έστω ισχύουν. Στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» γράφηκε ότι το υποβρύχιο κατασκευάστηκε το 1973, δηλαδή είναι 35 χρονών!!! Ολοι όσοι μιλούν για το περιβάλλον στο νομό μας αποφεύγουν επιμελώς να αναφερθούν στις τεράστιες επιπτώσεις στην υγεία και το περιβάλλον απ’ τις δραστηριότητες των βάσεων.
Η Επιτροπή κατά των Βάσεων και της Εξάρτησης με ανακοίνωσή της κατήγγειλε την παρουσία των πυρηνοκίνητων και ανέδειξε τους κινδύνους που υπάρχουν απ’ την ύπαρξη και λειτουργία των αμερικανονατοϊκών βάσεων στον τόπο μας. Παρακάτω δημοσιεύουμε απόσπασμα της ανακοίνωσης: «Ποιος όμως εμπιστεύεται τις διαβεβαιώσεις του ΓΕΝ ότι δεν έχει υποστεί βλάβη ο πυρηνικός αντιδραστήρας; Πότε εξάλλου οι Αμερικάνοι έδωσαν εξηγήσεις στην κυβέρνηση για τα τεκταινόμενα στη βάση της Σούδας ή ενδιαφέρονται για την υγεία και την ασφάλεια του ελληνικού λαού; Ποιος μπορεί να διαβεβαιώσει και να γίνει πιστευτός ότι δεν υπάρχει κίνδυνος απ’ τα πυρηνοκίνητα (αεροπλανοφόρα, υποβρύχια) που καταπλέουν κάθε τόσο στο λιμάνι της Σούδας;
Πόσο υποκριτικά ακούγονται τα λόγια και οι δεκάρικοι των κυβερνώντων αλλά και των τοπικών παραγόντων (νομαρχών, δημάρχων, βουλευτών κ.λπ.) για το περιβάλλον όταν :
- Καθημερινά πετούνε πάνω απ’ τα κεφάλια μας τα F16 και εκπέμπουν τα τοξικά καυσαέριά τους. Τα Χανιά έχουν μετατραπεί σε ένα μόνιμο πεδίο βολής με άγνωστης (για το λαό) γόμωσης όπλα. Τοξικά, ραδιενεργά... Πόσο επιβαρύνεται το περιβάλλον και η υγεία μας απ’ τις βολές αυτές;
- Το Ακρωτήρι είναι μόνιμα επιβαρυμένο από ένα ηλεκτρομαγνητικό πεδίο ισχυρής έντασης, αν συνυπολογίσουμε τα ραντάρ που λειτουργούν, τα ιπτάμενα κατασκοπευτικά και τα νέα συστήματα επικοινωνίας και ελέγχου που έχουν εγκαταστήσει οι ΗΠΑ, που, όπως γράφηκε στον Τύπο, καλύπτουν μια περιοχή απ’ τον Καύκασο μέχρι τη Μέση Ανατολή.
- Κάθε τόσο, όπως αναφέρθηκε, ελλιμενίζονται πυρηνοκίνητα πολεμικά πλοία στο λιμάνι της Σούδας.

Οι αμερικανονατοϊκές βάσεις δεν αποτελούν μόνο ορμητήριο πολέμου και δεσμά εξάρτησης της χώρας στο άρμα των Αμερικανονατοϊκών. Οι δραστηριότητες των βάσεων αποτελούν μόνιμη και άμεση πηγή κινδύνου για το λαό και τον τόπο μας.
Ο αγώνας για το διώξιμο των βάσεων είναι ζήτημα ζωής για το λαό μας.
Χανιά 13-06-08

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΒΑΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ

Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)