Το ιστολόγιο της Προλεταριακής Σημαίας παύει να λειτουργεί. Από αυτό το Σαββατοκύριακο συγχωνεύεται με την ιστοσελίδα του ΚΚΕ(μ-λ) σε μια νέα κοινή ιστοσελίδα της οποίας η διεύθυνση θα είναι η http://www.kkeml.gr/.

18 Οκτ 2012

Τα παιδιά των μεταναστών σημαδεύει η Χρυσή Αυγή

Τα στοιχεία για τη φοίτηση των παιδιών των αλλοδαπών στους παιδικούς σταθμούς ζήτησε η φασιστοσυμμορία Χρυσή Αυγή από το υπουργείο Εσωτερικών. Ο φασίστας Παναγιώταρος, που έκανε τη σχετική επερώτηση, προεκλογικά είχε εξαγγείλει πως η Χρυσή Αυγή θα παρέμβει για να πετάξει τους αλλοδαπούς από τα νοσοκομεία και τα παιδιά τους από τους παιδικούς σταθμούς. Συγκαλύπτοντας για άλλη μια φορά με τη ρατσιστική ρητορεία της τις ευθύνες του κράτους που εδώ και δεκαετίες δεν καλύπτει τις ανάγκες που υπάρχουν σε παιδικούς σταθμούς για να εξυπηρετήσει όλους τους εργαζόμενους, προσπαθεί να στρέψει τους Έλληνες ενάντια στους αλλοδαπούς.
Αναρωτιούνται κάποιοι αν τα φασιστοειδή μπορούν να φτάσουν στο σημείο να χτυπήσουν βρέφη. Άλλοι μπορεί να νομίζουν ότι «το πολύ» να κάνουν φασαρία έξω από κάποιους σταθμούς. Πέρα από το γεγονός ότι από μόνο του αυτό θα ήταν πολύ σοβαρό και εξαιρετικά επικίνδυνο, δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία για το μέχρι πού μπορεί να φτάσουν οι οπαδοί των ναζιστών κατακτητών της χώρας. Είναι ικανοί για τα πάντα. Εκτός, βέβαια, από το να συγκρουστούν με το σύστημα που τους ανέδειξε και που δεν διανοούνται να διαχωρίσουν τη θέση τους από τις βασικές επιλογές του, όπως την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
Ήδη έχουν κάνει αισθητή την παρουσία τους στα νηπιαγωγεία και τα σχολεία. Παραμονές του εορτασμού της 28η Οκτωβρίου απειλούν διευθυντές σχολείων να μην τολμήσουν να δώσουν σε αλλοδαπούς μαθητές τη σημαία.
Το ζήτημα της φοίτησης αλλοδαπών στους παιδικούς σταθμούς, που ανοίγει η Χρυσή Αυγή, είναι πολύ σοβαρό. Εκμεταλλευόμενοι την αγωνία των εργαζόμενων γονιών που δεν έχουν πού να αφήσουν τα παιδιά τους, πιέζουν όπως μπορούν για αντιδραστικές εξελίξεις. Οι φασίστες όπου βρεθούν και όπου σταθούν, στις γειτονιές και τους δρόμους, μέσα από ιστοσελίδες και ΜΜΕ, επαναλαμβάνουν διαρκώς τη φράση «νιώθουμε πολίτες δεύτερης κατηγορίες αφού οι αλλοδαποί μάς παίρνουν ό,τι μας ανήκει». Κατά τον δάσκαλό τους Γκέμπελς, ακολουθούν την τακτική «λέγε ψέματα, όλο και κάτι θα μείνει». Η μέθοδός τους, πιστή αντιγραφή αυτής που ακολούθησε ο Χίτλερ για να ενοχοποιήσει τους Εβραίους για όλα τα δεινά των Γερμανών, έχει στόχο να αποπροσανατολίσει το λαό και να συγκαλύψει την εξουσία.
Η σπουδή του υπουργού να απαντήσει στα αιτήματα των φασιστών ζητώντας από τους δήμους να προχωρήσουν σε απογραφή των αλλοδαπών βρεφών και νηπίων αποκαλύπτει μια ακόμη φορά τη στήριξη που παρέχει το σύστημα στη Χρυσή Αυγή και γεννά ανησυχίες για αλλαγές του θεσμικού πλαισίου προς ρατσιστική κατεύθυνση και αποκλεισμούς πολλών λογιών.
Το θέμα δεν πρέπει να συγκαλυφθεί κάτω από τον κουρνιαχτό που αρχικά φαίνεται να σηκώνει. Οι εργαζόμενοι στους βρεφικούς σταθμούς δεν πρέπει να δώσουν τέτοια στοιχεία. Ήδη η αρμόδια υπηρεσία του δήμου Ιεράπετρας αρνήθηκε να απαντήσει στο έγγραφο του υπουργείου, καταγγέλλοντας την ενέργεια ως φασιστική. Εκπαιδευτικοί, σωματεία, αντιφασιστικές οργανώσεις και πρωτοβουλίες πρέπει να καταδικάσουν το γεγονός. Οι φασίστες, που δεν διστάζουν να τα βάλουν με αθώα βρέφη, πρέπει να βρουν απέναντί τους σύσσωμο το δημοκρατικό λαό. Μόνο μπροστά στην αντίδραση του λαού, θρασύδειλος καθώς είναι ο φασισμός, θα αναγκαστεί να λουφάξει.

16 Οκτ 2012

18 ΟΚΤΩΒΡΗ - ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ
Να μην περάσουν τα βάρβαρα μέτρα!

Συνεχίζοντας στον παλμό της απεργίας της 26ης Σεπτέμβρη, αλλά και των μαζικών συλλαλητηρίων στις 9 Οκτώβρη ενάντια στην επίσκεψη Μέρκελ, να απεργήσουμε και να διαδηλώσουμε μαζικά και την Πέμπτη 18 Οκτώβρη. Στην κατεύθυνση της κλιμάκωσης του αγώνα. Για να μην περάσουν τα νέα βάρβαρα μέτρα.
Η ντόπια άρχουσα τάξη και το πολιτικό της προσωπικό έχουν κάνει ξεκάθαρη την πλήρη ευθυγ-ράμμισή τους με τα κελεύσματα των ιμπεριαλιστών της ΕΕ και του ΔΝΤ. Η κυβέρνηση Σαμαρά και τα δεκανίκια της, μετά και από την επίσκεψη Μέρκελ, θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να φέρουν σε πέρας την αποστολή ισοπέδωσης δικαιωμάτων και κατακτήσεων. Παρά τους δισταγμούς και την κυβερνητική αστάθεια, η ψήφιση και εφαρμογή των μέτρων δεν αποτελεί διαπραγματεύσιμο μέγεθος. Το αντίθετο, μάλιστα! Αποτελεί όρο απαράβατο για τη συνέχιση της πολιτικής και οικονομικής στήριξης από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα προς την κυβέρνηση.
Γι’ αυτό και οι μόνοι που μπορούν να βάλουν φρένο σε αυτήν την επίθεση είναι ο λαός και οι εργα-ζόμενοι. Δίνοντας τη μάχη της απεργίας. Κατεβαίνοντας μαζικά στους δρόμους. Οργανώνοντας τη συνέχιση και κλιμάκωση του αγώνα. Ενώνοντας τις φωνές τους με τις φωνές των εργαζομένων σε Ισπανία, Πορτογαλία και Ιταλία. Στριμώχνοντας κι άλλο το αστικό μπλοκ εξουσίας, αλλά και τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες.
Στις 18 Οκτώβρη όλοι ξανά στους δρόμους!

Έξω οι προστάτες-Όχι στους σωτήρες
Η γενική απεργία, ρήγμα στην επίθεση με παλλαϊκό ξεσηκωμό!

Χαρακτηριστικά ιμπεριαλιστικής εισβολής είχε η επίσκεψη Μέρκελ σε μια ολοφάνερα κρίσιμη συγκυρία για το λαό και τη χώρα. Η Αθήνα, μια απαγορευμένη-νεκρωμένη ως το αεροδρόμιο (!) πόλη, με το λαό περικυκλωμένο και πολιορκημένο από χιλιάδες ΜΑΤ και κάθε είδους δυνάμεις ασφαλείας του συστήματος μέσα στους ελάχιστους δρόμους όπου «επιτρεπόταν» η παρουσία του. Τα κρατικά και άλλα ΜΜΕ συντονισμένα ολημερίς με τις έκτακτες ανάγκες της έκτακτης κατάστασης που κήρυξε το σύστημα και το καθεστώς της υποτέλειας. Η κυβέρνηση, το υπόλοιπο πολιτικό προσωπικό, οι επιφανείς οικονομικοί παράγοντες του τόπου διαταγμένοι και διατεταγμένοι να παρασταθούν, να προσφερθούν και να εκλιπαρήσουν-εκμαιεύσουν δήλωση της επικεφαλής του γερμανικού ιμπεριαλισμού, που θα … υπαινίσσεται ότι θα  τους βρει κάποιες δουλειές και ρόλους στη χώρα και στην περιοχή, ότι θα μπορούν να συνεχίζουν να ελπίζουν στις πλάτες των Γερμανών και των άλλων ιμπεριαλιστών της Ευρώπης που ηγούνται του ιμπεριαλιστικού συνασπισμού τους, της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Αυτή την εισβολή λοιπόν και το γεγονός ότι η Μέρκελ δέχτηκε να ακούσει τις εκκλήσεις τους να διατηρηθεί η ιμπεριαλιστική εξάρτηση με οποιοδήποτε τίμημα για το λαό και τη χώρα, η κυβέρνηση και τα επιτελεία διαστροφής της πραγματικότητας τη χαρακτήρισαν «σπάσιμο της απομόνωσης» της χώρας. Και την πανηγύρισαν ως «επιτυχία» γιατί πράγματι η αστική τάξη τέτοιους στόχους και τέτοιες «επιτυχίες» επιδιώκει. Αυτός είναι ο πραγματικός, βαθιά εξαρτημένος και άγρια αντιδραστικός χαραχτήρας της, που στη σημερινή περίοδο της κρίσης και της έντασης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών δεν μπορεί να τον συγκαλύψει με «αφηγήσεις» για την «ισχυρή Ελλάδα» και τα άλλα παρόμοια της εποχής του Σημίτη.
Από την άλλη η Μέρκελ πήρε και πέτυχε όσα επιδίωκε με αυτή την εισβολή της.
- Να στηρίξει και να προωθήσει συμφωνίες σαν αυτές που εδώ και καιρό επιδιώκει ο υφυπουργός της Φούχτελ που αλωνίζει με την ομάδα του τους δήμους της χώρας με διακηρυγμένο στόχο την «αναδιάρθρωση του κράτους και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης». Συμφωνίες και «αναδιαρθρώσεις» που η μια προφανής όψη τους είναι οικονομική αλλά που η πανελλαδική δικτύωσή τους –ακόμα και σε νησιά του «ευαίσθητου» ΝΑ Αιγαίου και στην Κρήτη- συγκροτεί και πολιτική διάσταση με ακόμα και γεωπολιτικές επιδιώξεις.
- Να διευρύνει συνολικά το πεδίο δράσης του γερμανικού κεφαλαίου στην Ελλάδα, ιδιαίτερα ενόψει του χορού των εκποιήσεων φιλέτων και της διαμόρφωσης των διαβόητων Ειδικών Οικονομικών Ζωνών.
- Να παρέμβει με τον πιο άμεσο τρόπο στην κεντρική πολιτική διελκυστίνδα που εξελίσσεται με αναβαθμισμένη ένταση το τελευταίο διάστημα, με τις ΗΠΑ στην άλλη άκρη του σκοινιού, και με συνολικά επίδικα. Από το πώς θα χρησιμοποιηθεί η χώρα στο πλαίσιο της ΕΕ και της Ευρωζώνης ώστε να φορτωθούν συνέπειες ή κέρδη στη μια ή την άλλη όχθη του Ατλαντικού μέχρι το ποιους πολιτικοστρατιωτικούς ρόλους θα αναλάβει η χώρα και η αστική τάξη στην κλιμακούμενη ιμπεριαλιστική παρέμβαση-αντιπαράθεση στη Μέση Ανατολή και στην ευρύτερη περιοχή.
- Να στηρίξει -σε αυτή τη βάση των γερμανικών επιδιώξεων και σχεδιασμών- την κυβέρνηση Σαμαρά στο έργο της κλιμάκωσης της επίθεσης ενάντια στο λαό με το νέο πακέτο μέτρων και για να αποτρέψει νέες καταστάσεις ξεσηκωμού και αστάθειας και για να διαμορφώσει τους δικούς της πολιτικούς όρους επικυριαρχίας και παρέμβασης στο αστικό πολιτικό προσωπικό.
 
Απόηχος και εκκρεμότητες
Είναι φανερό λοιπόν ότι τα ποτάμια διαστροφής της αστικής προπαγάνδας για τη «μεγάλη σημασία» της επίσκεψης της Μέρκελ και η επιχείρηση αξιολόγησής της ως «θετικής» αφορούν μόνο από την ανάποδη το λαό και τη νεολαία της χώρας. Επισείουν απέναντί του και ενάντιά του την ιμπεριαλιστική στήριξη για να τον εκβιάσουν να αποδεχτεί «για πάντα» την προοπτική της υποταγής στον ιμπεριαλισμό, την υποδούλωσή του στο κεφάλαιο και στις απαιτήσεις του. Η αστική τάξη -και το πολιτικό της προσωπικό- επιχειρεί όπως πάντα και τώρα να εμφανίσει τα δικά της στενά ταξικά συμφέροντα ως «εθνικά». Να εμφανίσει την πολιτική της υποτέλειας και της καταλήστευσης της χώρας και του λαού που η ίδια χρειάζεται για να αναπαραχθεί ως άρχουσα τάξη σαν «στρατηγική» εξόδου από την κρίση και «ανόρθωσης» της χώρας! Ήδη ο απόηχος της επίσκεψης Μέρκελ έχει επικεντρωθεί στο κύριο και κρίσιμο ζήτημα που απασχολεί την κυβέρνηση και το σύστημα. Στην άμεση προώθηση και ψήφιση του τερατώδους πακέτου μέτρων στο οποίο προστίθενται νέα τρομώδη σχέδια φοροεπιδρομής, ιλιγγιώδεις απαιτήσεις για να πληρωθεί από το λαό η αναδιάταξη του τραπεζικού συστήματος και διαψευδόμενες φήμες για εκκένωση των προς πώληση νησιών! Επιπλέον ανασύρθηκαν και «εκκρεμότητες» από τα περίφημα 89 μέτρα της κυβέρνησης Παπαδήμου, με κυρίαρχο την κατάργηση ακόμα και της «πράξης σύνταξης» της ΕΓΣΣΕ όπως γινόταν μέχρι τώρα στο πλαίσιο της πλήρους ταξικής υποταγής της κατάπτυστης ΓΣΕΕ. Τώρα απαιτούν ο κατώτερος μισθός να ορίζεται με κρατική απόφαση και να υπόκειται σε διαρκή μηχανισμό μείωσής του!
Όμως, από την άλλη, η επίσκεψη Μέρκελ δεν απάντησε βέβαια τα συνολικότερα αδιέξοδα της αστικής τάξης ούτε το ζήτημα της πολιτικής αστάθειας που διατρέχει το αστικό πολιτικό σύστημα και το οποίο μετράει θύματα από το Βόλο ως την Τζακάρτα. Δεν πρόκειται μόνο για την κλασική δυσωδία που αναδίδουν τα αστικά πολιτικά σαλόνια που χτίζονται και τρέφονται από την εκμετάλλευση του κόσμου της δουλειάς και το πολύμορφο μαύρο χρήμα του παρασιτισμού τους και του κάθε λογής μαυραγοριτισμού τους. Είναι φανερό ότι πίσω από τις κουρτίνες μαίνεται σύγκρουση με όρους που καθορίζονται από τους ιμπεριαλιστικούς εκβιασμούς και απαιτήσεις. Είναι τόσο υποθηκευμένοι από κάθε άποψη όλοι αυτοί που παριστάνουν τους ηγετικούς πολιτικούς σχηματισμούς που «ορίζουν» τις τύχες της χώρας, που άρκεσε ένα –ξεχασμένο για μήνες!- στικάκι από την υπερατλαντική Εσπερία –η λίστα Λαγκάρντ- για να αναστατώσει και να ξεβρακώσει το σπουδαίο σύμπαν τους. Ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου δείχνει να οδηγείται σε ανεπανόρθωτη κατάρρευση, αλλά προφανώς τα μηνύματα δεν σταματούν στη δική του αυλή. Απευθύνονται σε όλο το αστικό πολιτικό προσωπικό και οπωσδήποτε και προς την κυβέρνηση Σαμαρά και το κόμμα του, τη ΝΔ. Είναι λοιπόν βέβαιο -καθώς οι ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις στη χώρα, για τη χώρα και την περιοχή οξύνονται- ότι θα συνεχιστούν οι «νύχτες των μαχαιριών» των ιμπεριαλιστών σε βάρος του πολιτικού τους προσωπικού, ενώ ταυτόχρονα θα αναζητούνται οι όροι τής ολοένα πιο αντιδραστικής ανασυγκρότησής του.

Ο λαός μπορεί να ανοίξει ρήγμα
Η εισβολή της Μέρκελ και η περικύκλωση του μαχόμενου λαού στην Αθήνα κάθε άλλο παρά ακύρωσαν τη λαϊκή οργή, τις διεργασίες αναζήτησης όρων για ένα μαζικό λαϊκό ξεσηκωμό που θα κοντράρει μαχητικά τη νέα επίθεση. Οι διαρκείς κεντρικές κυβερνητικές επιλογές προς την κατεύθυνση της φασιστικοποίησης που τροφοδοτούν τη δράση της Χ.Α. μαρτυρούν την ανησυχία του συστήματος που δεν μπορεί να αναιρέσει την ισχυρή τάση αντίστασης που καταγράφηκε στις 26/9, αλλά και σε μια σειρά άλλες κινητοποιήσεις στη συνέχεια. Με αυτούς τους όρους η γενική απεργία της 18/10 αποκτά κρίσιμη σημασία για το λαϊκό κίνημα. Στη μάχη αυτή θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό αν το αμέσως επόμενο διάστημα θα διαμορφωθούν όροι ενός γενικευμένου λαϊκού ξεσηκωμού που μπορεί να φρενάρει τη νέα επίθεση, να προκαλέσει ρήγμα και να επιβάλει υποχωρήσεις στον αντίπαλο. Μια τέτοια εξέλιξη είναι φανερό ότι θα επιδράσει θετικά και με πολλούς τρόπους στην υπόθεση της αντίστασης και της μαζικής πάλης που έτσι κι αλλιώς έχει πολύ δρόμο μπροστά της.
Η μάχη αυτή δεν μπορεί να στηριχτεί πριν από όλα πολιτικά στη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ που καταγγέλλει «για αδιέξοδο πείσμα και εμμονή» τόσο την κυβέρνηση όσο και τον ίδιο το γερμανικό ιμπεριαλισμό στο πρόσωπο της Μέρκελ! Αυτή η γραμμή, που την επιδρομή του ιμπεριαλισμού, του κεφαλαίου και του συστήματος της υποτέλειας στα εργατικά-λαϊκά δικαιώματα την καταχωρίζει σε «λάθος συνταγές», δεν θέλει να αποκαλύψει στο λαό με τι είναι αντιμέτωπος. Και δεν θέλει να πάρει ο λαός και η νεολαία την υπόθεση της πάλης και της ζωής του στα χέρια του. Θέλει να μείνει θεατής της σφαγής του, αναμένοντας να γίνει κυβέρνηση η «δημοκρατική παράταξη της Αριστεράς» η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ θα αναιρέσει τη βάρβαρη φύση του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου και θα επιβάλει στην ΕΕ, στις ΗΠΑ, στο ΝΑΤΟ, στο κεφάλαιο τη «σωστή συνταγή» που οι ίδιοι «δεν βρίσκουν» λόγω πείσματος! Αυτή η γραμμή υπονομεύει ανοιχτά τις άμεσες και επείγουσες ανάγκες του λαού και του κινήματος και κλείνει κάθε δρόμο στην προοπτική του.
Με αντίστροφο τρόπο και στο βαθμό που του αναλογεί εμποδίζει και το ΚΚΕ να ανοίξει ο δρόμος του λαού καθώς δίπλα στο «να μπλοκάρουμε τα μέτρα» παρατάσσει το διαχωρισμό των «δικών του» δυνάμεων από τη συνολική λαϊκή πάλη και με την επίκληση της «λαϊκής εξουσίας» αρνείται και υπονομεύει κάθε βήμα που μέσα στα σωματεία, στους συλλόγους και στο λαό θα δημιουργούσε όρους γενικευμένου ξεσηκωμού.
Μπροστά στη γενική απεργία της 18/10 είναι αναγκαίο να στρατευτούν όλες οι δυνάμεις, όλοι οι αγωνιστές στη λογική της κοινής δράσης και του συντονισμού με στόχο να βγει όλος ο λαός και η νεολαία στο δρόμο για να μην περάσουν τα μέτρα. Η Πρωτοβουλία, που βρίσκεται ακόμα στην αρχή της διαμόρφωσής της αλλά που είναι υποχρεωμένη στις συνθήκες του σκληρού αγώνα να κάνει βήματα και να μην περιμένει βέβαια νηνεμία για να συγκροτηθεί, κάθε συλλογικότητα εργαζομένων και νεολαίας, αγωνιστικές και προοδευτικές συγκροτήσεις σε πόλεις και γειτονιές κάθε μορφής χρειάζεται να αναλάβουν ευθύνες και πλατιά δράση. Το «δεν αναζητούμε σωτήρες» δεν ήταν ένα σύνθημα εκλογικών αναγκών. Είναι η βασική αλήθεια τής κάθε στιγμής στη σκληρή ταξική πάλη που εξελίσσεται έτσι κι αλλιώς, «χωρίς να ρωτούν» το λαό και τους εργάτες αυτοί που τους επιτίθενται. Σε αυτή τη βάση ο λαός χρειάζεται να υπερβεί τους όρους και το πλαίσιο κίνησης και πάλης που του προσφέρει η Αριστερά μας και πολύ περισσότερο η υποταγμένη και χρεοκοπημένη συνδικαλιστική ηγεσία. Να κάνει συγκεκριμένα πρακτικά πολιτικά βήματα στη δουλειά του, στη γειτονιά του, παντού ώστε να γίνει η γενική απεργία υπόθεσή του, να πλημμυρίσει δρόμους και πλατείες με τα πανό ΚΑΤΩ ΤΑ ΜΕΤΡΑ, με τα συνθήματα της αντίστασης στον ιμπεριαλισμό και το κεφάλαιο, στο σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Αυτή η υπέρβαση είναι και προϋπόθεση για να πετύχει το ρήγμα στην επίθεση και πάει μαζί με τη διαρκή και ανυπέρβλητη ανάγκη να συγκροτεί και να αποκρυσταλλώνει ο μαχόμενος κόσμος την αντίστασή του σε δικά του σταθερά σχήματα πάλης. Δεν περισσεύει κανείς, δεν χωράει κανένας δισταγμός, καμιά καθυστέρηση. Όλοι στη μάχη για τον ξεσηκωμό, για να μην περάσουν τα μέτρα, για να μπορούμε στις 19/10 να παλεύουμε από καλύτερες θέσεις την κλιμάκωση του αγώνα!

Καταργούν τις συλλογικές συμβάσεις και μειώνουν ξανά τον κατώτερο μισθό
Να αντισταθούμε!

Κατώτερος μισθός και συλλογικές συμβάσεις ξανά στο στόχαστρο κυβέρνησης και τρόικας. Αυτό ακριβώς που επιθυμεί το μεγάλο κεφάλαιο, ξένο και ντόπιο. Επιχειρεί η κυβέρνηση την κατάργηση της εθνικής συλλογικής σύμβασης εργασίας και τη ρύθμιση μονομερώς από το κράτος του κατώτερου μισθού. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου Εργασίας, η κυβέρνηση θα καταθέσει νομοθετική ρύθμιση για το «νέο μηχανισμό κατώτατου μισθού» το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Δεκέμβρη, που θα γίνει νόμος του κράτους το Γενάρη του 2013 και θα αρχίσει η εφαρμογή του τον Απρίλη του ίδιου έτους. Ο νέος «μηχανισμός», όπως τον ονομάζει η κυβέρνηση, θα καθορίζει μόνο τον ελάχιστο μισθό και όχι το σύνολο των δικαιωμάτων που περιλαμβάνονται στην εκάστοτε ΕΓΣΣΕ. Μέσα στα δικαιώματα των εργαζομένων στη συλλογική σύμβαση είναι οι τριετίες, οι άδειες, τα επιδόματα, οι προσαυξήσεις κ.ά.
Ο υπουργός Εργασίας ανάμεσα σε άλλα δήλωσε ότι «η χώρα έχει αναλάβει την υποχρέωση ήδη από το Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους (ν. 4046/2012) να διαμορφώσει ένα νέο μηχανισμό καθορισμού κατώτατου μισθού σε εθνικό επίπεδο. Ο νέος μηχανισμός, συμβαδίζοντας με το ευρωπαϊκό κεκτημένο, θα παρέχει στο κράτος αποφασιστικό ρόλο στη διαμόρφωση των κατώτατων αμοιβών στην οικονομία, ύστερα από διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους».
Να λοιπόν ποιο είναι το ευρωπαϊκό κεκτημένο: Να αντικαθιστά την εθνική γενική συλλογική σύμβαση εργασίας με έναν κρατικό μηχανισμό όπου η κυβέρνηση θα καθορίζει τον κατώτατο μισθό και θα καταργεί τα δικαιώματα των εργαζομένων που καθορίζονταν στο πλαίσιο του χαρακτήρα που είχε η ΕΓΣΣΕ.
Με βάση τα παραπάνω η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να μειώσει τον κατώτατο μισθό ακόμα πιο κάτω από τα 586 ευρώ στα οποία έφτασε –μείον 22%- το Φλεβάρη με το Μνημόνιο 2 - για τους νέους κάτω των 25 χρόνων η μείωση ήταν 32%. Το κεφαλαιοκρατικό σύστημα δεν είναι διατεθειμένο στο ελάχιστο να περιορίσει την επιδρομή στις εργαζόμενες μάζες και τη νεολαία. Δεν αρκείται στη μεγάλη κερδοφορία που του έχουν επιφέρει οι μακρόχρονες πολιτικές λιτότητας και οι ακόμη πιο εξοντωτικές του πρόσφατου διαστήματος. Αντίθετα, θέλει ολοφάνερα να επιβάλει με τον πιο βίαιο τρόπο την παραπέρα αναδιανομή του πλούτου προς όφελός του και την ολοκληρωτική κατάργηση των δικαιωμάτων του κόσμου της δουλειάς και της νεολαίας. Η κατάργηση της ΕΓΣΣΕ που επιχειρεί αυτήν την περίοδο η κυβέρνηση θα δώσει τη δυνατότητα στο κεφάλαιο να επιβάλει μισθούς και μεροκάματα πείνας και απόλυτης εξαθλίωσης. Να σημειώσουμε ξανά και ξανά πως η μείωση του κατώτερου μισθού τον περασμένο Φλεβάρη επέφερε μείωση σε όλους τους μισθούς και στις περισσότερες περιπτώσεις πολύ πιο πάνω από το ποσοστό 22%, φτάνοντας μέχρι και στο 70%! Από το Φλεβάρη και μετά το σύνολο των μισθών στον ιδιωτικό τομέα έχει υποστεί δραματική μείωση, με το μέσο όρο αυτής της μείωσης να ξεπερνά το 35%. Μάλιστα, στην πλειονότητα των περιπτώσεων το κεφάλαιο επιβάλλει ατομικές συμβάσεις. Και πάντα τρομοκρατώντας τους εργαζόμενους με απολύσεις αν δεν δεχτούν το μέγεθος μείωσης του μισθού τους που απαιτεί η εργοδοσία, αξιοποιώντας το φόβο και τον τρόμο που προκαλεί το τεράστιο μέγεθος της ανεργίας. Μια ανεργία που έχει ξεπεράσει -επίσημα- το 1.100.000, ενώ το 50% είναι άνεργοι κάτω των 25 ετών. Σε απόλυτους αριθμούς οι νέοι άνεργοι έχουν φτάσει τους 650.000.
Το κεφάλαιο όπως και το πολιτικό του σύστημα στη χώρα μας και παντού στον κόσμο έχουν αποθρασυνθεί και κάνουν επίδειξη δύναμης. Η επίθεση στις εργαζόμενες μάζες είναι καταιγιστική και έχει πάρει τρομοκρατικό χαρακτήρα καθώς το αύριο για κάθε άνθρωπο της δουλειάς και ακόμα χειρότερα για τους νέους γίνεται όλο και πιο εφιαλτικό. Αυτές ακριβώς τις συνθήκες ζουν οι εργαζόμενες μάζες στη χώρα μας και αυτές ακριβώς χειροτερεύουν. Η ζωή των εργατικών και λαϊκών οικογενειών κάθε μέρα που έρχεται γίνεται και πιο δυσβάσταχτη και εξοντωτική. Δεν πρόκειται συνεπώς για κάποια επιμέρους επίθεση του συστήματος, για κάποιο επιμέρους πρόβλημα. Αντίθετα, η επίθεση είναι συνολική, γενικευμένη, σφοδρή και με δραματικά αποτελέσματα στη ζωή του εργαζόμενου λαού. Αυτές οι συνθήκες και ο χαρακτήρας της επίθεσης που προωθείται απαιτούν και ανάλογου χαρακτήρα αντιστάσεις από τον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία. Απαιτείται μια γενικευμένη αντιπαράθεση και λαϊκή σύγκρουση με τις δυνάμεις της αντιλαϊκής και αντεργατικής επίθεσης. Απαιτείται γενικός ξεσηκωμός και αυτό το νιώθουν οι εργαζόμενες μάζες και το εκφράζουν όλο και πιο συχνά σε συζητήσεις στις παρέες τους και στο περιβάλλον τους. Εναν τέτοιο ξεσηκωμό ούτε θέλει ούτε μπορεί να τον προκαλέσει η ξεπουλημένη ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Είναι ολοφάνερο ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν τα δικά τους όργανα πάλης, ώστε να μπορούν να αποφασίζουν αγωνιστικές και απεργιακές κινητοποιήσεις όταν και όποτε το θεωρούν αναγκαίο. Ούτε μπορούν να περιμένουν πότε το κίνημα θα είναι σε ένα πιο προωθημένο επίπεδο και δυνατότητες. Σήμερα, ένας γενικευμένος ξεσηκωμός του εργαζόμενου λαού μπορεί να προκύψει μόνο από το σύνολο των δυνάμεων της Αριστεράς. Αρκεί να τον θέλουν. Όχι να ενωθούν, αλλά να αποφασίσουν το πρόβλημα της πάλης, της αντίστασης του εργαζόμενου λαού από κοινού. Να αποφασίσουν κοινή δράση, κοινές ενέργειες, να θέσουν κεντρικό στόχο τον ξεσηκωμό των εργαζόμενων μαζών και της νεολαίας για την ανατροπή όλων των αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων. Αυτό ακριβώς που δηλώνει χωριστά η κάθε αριστερή οργάνωση στις ανακοινώσεις της και διακηρύξεις της, τουλάχιστον τους τελευταίους μήνες, δηλαδή ότι απαιτείται γενικός ξεσηκωμός του λαού και της νεολαίας, αυτό να γίνει από κοινού.
Να μπει σαν κεντρικός στόχος και να οργανωθεί και παλευτεί από όλες τις αριστερές οργανώσεις και κόμματα και από όλους τους αγωνιστές που δραστηριοποιούνται στο πλαίσιο του κινήματος. Αυτό το ενδεχόμενο μπορεί να προκύψει μόνο στο βαθμό που θελήσουν οι βασικές δυνάμεις της Αριστεράς, ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ. Τότε όλα θα αλλάξουν. Ο λαός μπορεί! Η Αριστερά χρειάζεται να το αποδείξει!

Συρία–Τουρκία
Σιγοκαίει η φωτιά του πολέμου, μεγαλώνουν οι κίνδυνοι για τους λαούς

Προσμονή για τα χειρότερα και μεγαλύτερη ρευστότητα υποδηλώνει η κατάσταση που διαμορφώνεται με επίκεντρο τη συριακή κρίση τον τελευταίο καιρό, που χαρακτηρίστηκε από την επιδείνωση των –ήδη κακών- τουρκοσυριακών σχέσεων και τις πολεμικές ιαχές που ακούστηκαν μετά τους βομβαρδισμούς στη μεθόριο.
Παρά τη συγνώμη που ζήτησε η Δαμασκός, ελάχιστοι είναι εκείνοι που πιστεύουν πως οι Σύριοι ευθύνονται για το σύνολο των οβίδων που έπεσαν στο τουρκικό έδαφος και μάλιστα από περιοχή που σε σημαντικό βαθμό ελέγχεται από τους αντικαθεστωτικούς αντάρτες. Η αντίδραση της Άγκυρας, αν και πομπώδης, στην πορεία φάνηκε πως περιορίζεται προς το παρόν σε ελεγχόμενα αντίποινα, απειλές και προσπάθειες να κινητοποιηθεί η λεγόμενη διεθνής κοινότητα. Η τουρκική κυβέρνηση γρήγορα αντιλήφθηκε πως η κλιμάκωση της συριακής κρίσης την μπλέκει σε σκληρές περιπέτειες ειδικά στο κουρδικό πρόβλημα, ενώ υπάρχει κίνδυνος η Συρία να μετατραπεί όχι σε ένα κράτος-επιρροή της Άγκυρας αλλά σε μια εστία αστάθειας και κινδύνων για την Τουρκία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Από την άλλη πλευρά, ούτε οι Αμερικάνοι και οι υπόλοιποι δυτικοί ιμπεριαλιστές ούτε τα αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα θέλουν να δουν την Τουρκία να καθορίζει τις συριακές εξελίξεις και να αυξάνει τη δυνατότητα επηρεασμού των μεσανατολικών δεδομένων. Η φωτιά που σιγοκαίει στα τουρκο-συριακά σύνορα φυσικά θα συνεχιστεί τόσο σαν μέσο πίεσης στη Δαμασκό όσο και για να γίνει –αν χρειαστεί- πρόσχημα για μια ΝΑΤΟϊκή επέμβαση.
Παρά τις εκτιμήσεις ορισμένων δυτικών παρατηρητών και τις υπερφίαλες υποσχέσεις της αντιπολίτευσης για γρήγορη ανατροπή του Άσαντ, τα γεγονότα δείχνουν πως τελικά αυτή δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Ο κίνδυνος επικράτησης των ακραίων ισλαμικών ομάδων που ηγούνται της ένοπλης αντιπολίτευσης συνέτεινε στο να δημιουργηθεί γύρω από το καθεστώς ένας αναγκαστικός συνασπισμός κοσμικών στοιχείων και της χριστιανικής και άλλων θρησκευτικών κοινοτήτων που υπό άλλες συνθήκες μπορεί να βρίσκονταν απέναντι στον Άσαντ. Τα ρήγματα που δημιουργήθηκαν στο ηγετικό επίπεδο φαίνεται να σταμάτησαν να μεγαλώνουν, οι αποστασίες σταμάτησαν και στο στρατιωτικό επίπεδο το καθεστώς της Δαμασκού έδειξε να ανασυντάσσεται και να κερδίζει χαμένο έδαφος μετά τον πρώτο αιφνιδιασμό. Στον αντίποδα, η κατακερματισμένη αντιπολίτευση και ειδικά οι σουνίτες ένοπλοι φαίνεται να αδυνατούν να κρατήσουν τα αρχικά στρατιωτικά κέρδη και περιορίζονται στις περιοχές των βόρειων και δυτικών συνόρων, σε σημεία δηλαδή που είναι εύκολος ο εφοδιασμός τους από τις εξωτερικές δυνάμεις που τους βοηθούν ποικιλοτρόπως. Αν δεν μεσολαβήσει από τα έξω μια σοβαρή παρέμβαση και υποστήριξη, το μόνο που δείχνουν να μπορούν να κάνουν -υπό προϋποθέσεις- είναι ένας πόλεμος φθοράς με μακροχρόνιο ορίζοντα.
Τα κρίσιμα ερωτήματα αφορούν τη στάση των Δυτικών καθώς φυσικά και το βαθμό στον οποίο είναι διατεθειμένη κυρίως η Ρωσία να συνεχίσει να υποστηρίζει τον Άσαντ. Η Ουάσινγκτον –και όχι μόνο για εκλογικούς λόγους- συνεχίζει να είναι διστακτική σε αμεσότερη εμπλοκή και παρέμβαση στην κρίση. Τα αραβικά αντιδραστικά καθεστώτα με επικεφαλής ορισμένα κράτη του Κόλπου πιέζουν για μια αραβικού τύπου επέμβαση και στην Ευρώπη, παρά τις γαλλικές απειλές και εκκλήσεις υπάρχει πολύς σκεπτικισμός μιας και το λιβυκό σενάριο δεν είναι εύκολο να επαναληφθεί. Παρ’ όλα αυτά, οι κίνδυνοι παραμονεύουν σε κάθε στιγμή, ειδικά σε μια περίοδο που η συριακή κρίση μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν μοχλός για αναδιατάξεις και αναμορφώσεις ευρύτερα του μεσανατολικού σκηνικού. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε αίμα και δάκρυα για τους λαούς της περιοχής και ειδικά τον συριακό που ήδη πληρώνει βαρύ φόρο αίματος και πόνου.

Έρικ Χομπσμπάουμ, ο μαρξιστής ιστορικός

Με το θάνατο του Eric Hobsbawm, στα ελληνικά έχει καθιερωθεί να προφέρεται το όνομά του Χομπσμπάουμ, κλείνει τυπικά -γιατί ουσιαστικά έχει κλείσει εδώ κι αρκετό καιρό- ο κύκλος των σημαντικών Βρετανών μαρξιστών ιστορικών που σημάδεψαν την εξέλιξη των ιστορικών σπουδών σε παγκόσμιο επίπεδο, αν και οι περισσότεροι από αυτούς ασχολήθηκαν κυρίως με την ευρωπαϊκή ιστορία. Αναμφισβήτητα, ο Χομπσμπάουμ υπήρξε ο γνωστότερος από αυτούς στο ελληνικό κοινό, ίσως επειδή τα έργα του μεταφράστηκαν και συνεχίζουν να κυκλοφορούν στα ελληνικά περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Χομπσμπάουμ ανήκει στη δεύτερη γενιά των Βρετανών μαρξιστών ιστορικών στον 20ό αιώνα που επηρέασε καθοριστικά τον τρόπο με τον οποίο μελετάμε τα ιστορικά γεγονότα από μαρξιστική σκοπιά. Νομίζω ότι δεν θα ήταν άδικο στη μνήμη του, επ’ ευκαιρία του μικρού αυτού σημειώματος για τη ζωή και το έργο του, να ειπωθούν εισαγωγικά λίγα λόγια για την ομάδα των Βρετανών μαρξιστών ιστορικών.
Όσο κι αν ακούγεται παράξενο, η εφαρμογή του διαλεκτικού και ιστορικού υλισμού στη μελέτη της ιστορίας άργησε μάλλον αρκετά και πέρασε επίσης από αρκετές ατραπούς, παρ’ ότι οι ιδρυτές του, Μαρξ και Ένγκελς, την χρησιμοποίησαν εκτεταμένα και με πρωτότυπο τρόπο στις φιλοσοφικές, πολιτικές και οικονομικές τους αναλύσεις. Αν κοιτάξουμε την εξέλιξη της ιστοριογραφίας στον 20ό αιώνα, θα διαπιστώσουμε ότι πρώτη η μη-μαρξιστική γαλλική σχολή των Ανάλ αμφισβήτησε τον κυρίαρχο μέχρι τότε τρόπο της ιστορικής μελέτης, ανοίγοντας το δρόμο για τη δημιουργική μελέτη τεκμηρίων και ζητημάτων που δεν απασχολούσαν μέχρι τότε τους περισσότερους ιστορικούς.
Στη Βρετανία όμως, με την ήδη ισχυρή δημοσιογραφική παράδοση της κοινωνικής έρευνας, στην περίοδο του Μεσοπολέμου άρχισε να εμφανίζεται μια πλειάδα νεαρών ιστορικών, οι οποίοι επηρεασμένοι από τον αντίκτυπο της Οκτωβριανής Επανάστασης είχαν γίνει μέλη του κομμουνιστικού κόμματος ήδη από τα φοιτητικά τους χρόνια. Στην πρώτη γενιά, εκτός των άλλων, θα μπορούσαμε να συμπεριλάβουμε: Την Ντόνα Τορ (1883 – 1957), η οποία από το 1936 συνέβαλε ώστε να αρχίσει η συστηματική ιστορική μελέτη μέσα στο κόμμα ενώ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ίδρυση των πρώτων ομάδων μαρξιστών ιστορικών το 1938 και το 1946. Τον Μόρις Ντομπ (1900-1976), οικονομολόγο και ιστορικό, ο οποίος μελέτησε τις οικονομικές σχέσεις τόσο στον καπιταλισμό όσο και στο σοσιαλισμό. Τον Τζορτζ Τόμσον (1903-1987), κλασικό φιλόλογο και ιστορικό, ο οποίος υπήρξε ο σημαντικότερος μαρξιστής-λενινιστής ιστορικός του 20ού αιώνα. Το 1951, ήταν το μόνο μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του κόμματος που διαφώνησε με το ρεβιζιονιστικό «βρετανικό δρόμο στο σοσιαλισμό» και στη συνέχεια υπερασπίστηκε με συνέπεια την επαναστατική γραμμή των Κινέζων κομμουνιστών. Είναι εμφανέστατη η επιρροή του έργου του στις μελέτες του Γ. Κορδάτου και του Π. Λεκατσά.
Στη δεύτερη γενιά που στελέχωσε τις κομματικές ομάδες ιστορικών ανήκουν: Ο Τζορτζ Ρουντέ (1910-1993), κοινωνικός ιστορικός της Γαλλικής Επανάστασης, ο Κρίστοφερ Χιλ (1912-2003), πρωτοπόρος στην ιστορική μελέτη της Αγγλικής Επανάστασης του 1640, ο Ρόντνι Χίλτον (1916-2002), μεσαιωνολόγος βυζαντινολόγος και ο Έρικ Χομπσμάουμ (1917-2012). Σε μια τρίτη γενιά, που κι αυτοί πρόλαβαν να συμμετάσχουν στην κομματική ομάδα και να παίξουν ενεργό ρόλο στο περιοδικό της Past and Present, όταν εκδόθηκε το 1952, ανήκουν ο Ε.Π. Τόμσον (1924-1993), ιστορικός της αγγλικής εργατικής τάξης και ο Μπράιαν Μάνινγκ (1927-2004), ιστορικός κι αυτός της Αγγλικής Επανάστασης.
Οι περισσότεροι από αυτούς εγκατέλειψαν το κόμμα μετά την είσοδο των σοβιετικών τεθωρακισμένων στην Ουγγαρία το 1956, παραμένοντας όμως στον αριστερό χώρο. Άλλο κοινό σημείο τους ήταν η δυσκολία, για τους περισσότερους από αυτούς, να βρουν θέση σε κάποιο πανεπιστήμιο, αφού μεταπολεμικά είχαν αποκλειστεί από τον πανεπιστημιακό χώρο τα μέλη του κομμουνιστικού κόμματος.
Σ’ αυτό το πολιτικό και κοινωνικό κλίμα διαμορφώθηκε και έδρασε ο Χομπσμπάουμ, γεννημένος στην Αλεξάνδρεια, εβραϊκής καταγωγής, που μεγάλωσε και σπούδασε σε διάφορες χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, μέχρι να καταλήξει το 1933 στη Βρετανία. Μαθητής στο Βερολίνο υπήρξε μέλος της κομμουνιστικής νεολαίας και αργότερα φοιτητής στο Κέιμπριτζ έγινε μέλος του κομμουνιστικού κόμματος. Παρά τις επιδόσεις και τα προσόντα του, λόγω των πολιτικών του φρονημάτων, αποκλείστηκε από τα περισσότερα πανεπιστήμια. Τελικά, το 1947 τον δέχτηκαν στο κολέγιο Μπέρκμπεκ του Λονδίνου, το μόνο που δεχόταν κομμουνιστές καθηγητές, ίσως λόγω της ιδιαίτερης ιστορίας του ως κολέγιο για εργαζόμενους φοιτητές, με σχετική ακόμη αυτονομία από το υπόλοιπο πανεπιστημιακό κύκλωμα. Είναι χαρακτηριστικό ότι εκεί βρήκε και τον Κρίστοφερ Χιλ, που κι αυτός δεν μπορούσε να δουλέψει πουθενά αλλού. Παρεμπιπτόντως, όταν συνταξιοδοτήθηκε ο Χομπσμπάουμ, τη θέση του πήρε άλλος ένας σημαντικός και γνωστός στην Ελλάδα ιστορικός ο Μαρκ Μαζάουερ. Ενδεικτικό για το πόσο έχουν αλλάξει σήμερα τα πράγματα είναι το γεγονός ότι τον Μαζάουερ το διαδέχτηκε τα τελευταία χρόνια ο Ορλάντο Φίγκες, ένα φύραμα της ιστορίας, πολυαγαπημένος των ΜΜΕ, αφού πουλάει τον αντικομμουνισμό του ασχολούμενος υποτίθεται με την προφορική και οικογενειακή ιστορία κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου στη Ρωσία (1918-1922).
Η ιστορική περίοδος με την οποία ασχολήθηκε κυρίως ο Χομπσμπάουμ είναι ο 19ος αιώνας, διευρυμένος προς τα πίσω από την έναρξη της βιομηχανικής επανάστασης στο τελευταίο τέταρτο του 18ου αιώνα και προς τα εμπρός μέχρι το 1914, την έναρξη του Α΄ΠΠ. Φυσικά εδώ ξεχωρίζει η πολύ γνωστή τριλογία, μαζί με τα βιβλία για τη ληστεία και την επινόηση της παράδοσης στην εποχή της επέκτασης του ευρωπαϊκού καπιταλισμού. Δυστυχώς δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά το βιβλίο του για τη βιομηχανική επανάσταση, βοηθητικό και συμπληρωματικό στην τριλογία.
Με λίγα λόγια, για τον Χομπσμπάουμ ιστορία σημαίνει ουσιαστικά κοινωνική ιστορία, η οποία περιλαμβάνει τις υπόλοιπες εξειδικεύσεις. Όπως επισημαίνει, οι κοινωνικές όψεις του ανθρώπου δεν μπορούν να διαχωριστούν ούτε από την υλική ζωή του ούτε από τις σκέψεις του. Η κοινωνική ιστορία περιλαμβάνει τα πάντα, από την ατομική εμφάνιση και τις τελετουργίες έως τους ζητιάνους και τους αυτοκράτορες. Για όποιον πραγματικά ενδιαφέρεται να εντρυφήσει στην εφαρμογή των μαρξιστικών εργαλείων στην ιστορική έρευνα το βιβλίο του Για την ιστορία (Θεμέλιο 1998) είναι μοναδικό. Εκεί βρίσκεται συμπυκνωμένο το μεθοδολογικό πλαίσιο της τριλογίας, έτσι ώστε να καταλάβει κανείς γιατί και πώς ο Χομπσμπάουμ συνδυάζει τα πολιτικά γεγονότα με την οικονομία, τη γεωγραφία, τις τέχνες και την ιστορία των ιδεών.
Έχει ασκηθεί φυσικά κριτική στο έργο του από διάφορες πλευρές, όπως για παράδειγμα ότι υποβαθμίζει την εξέταση της γυναικείας παρουσίας και δράσης. Νομίζω όμως ότι είναι μάλλον άδικη αυτή η κριτική, αν συνυπολογίσουμε ότι όταν γράφτηκαν οι δύο πρώτοι τόμοι (τέλη δεκαετίας του 1950 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1970) τα έμφυλα θέματα πολύ λίγο είχαν διερευνηθεί, ενώ στο τρίτο τόμο πλέον υπάρχει μεγαλύτερη και ξεχωριστή αναφορά.
Δεν θα μπορούσαμε δηλαδή να κριτικάρουμε το έργο του Χομπσμπάουμ; Φυσικά, και προσωπικά θεωρώ το βιβλίο του για τον 20ό αιώνα, που συνήθως αναφέρεται, λανθασμένα, ως τέταρτος τόμος να είναι λιγότερο ιστορικό και περισσότερο πολιτική ανάλυση με βάση, αναπόφευκτα, τις πολιτικές επιλογές του ίδιου του συγγραφέα. Επίσης, ο ορισμός του για την έννοια του έθνους και τα επιχειρήματα για τη δημιουργία του έθνους και του εθνικού κράτους είναι αρκετά προβληματικά και παρεκκλίνουν επικίνδυνα από τις κλασικές μαρξιστικές προσεγγίσεις. Η άποψη ότι το κράτος έθνος εμφανίζεται πρώτα και ύστερα αυτό το κράτος κατασκευάζει το έθνος είναι αρκετά ντετερμινιστική και έχει σκοπό να συμβαδίσει με τις ρεβιζιονιστικές θεωρίες περί κράτους που κυριάρχησαν από τη δεκαετία του 1960 και μετά.
Παρ’ όλα αυτά η προσφορά του στη μαρξιστική ιστοριογραφία παραμένει ανεκτίμητη. Δίπλα στο έργο του Τόμσον για την ελληνική αρχαιότητα, του Χίλτον για το Βυζάντιο, του Χιλ για τις επαναστατικές διεργασίες στη φάση του πρώιμου αστικού κόσμου, στέκεται το έργο του Χομπσμπάουμ για την εποχή της ακμής του καπιταλισμού. Για την εποχή του ιμπεριαλισμού και των επαναστάσεων, η ιστορική αφήγηση διαμορφώνεται ακόμη μέσα στις σημερινές εξάρσεις της ταξικής πάλης.

Προτεινόμενη βιβλιογραφία

Eric Hobsbawm, Η συμβολή του Καρόλου Μαρξ στην επιστήμη της ιστορίας (Μνήμων, 1981)
Eric Hobsbawm, Για την ιστορία (Θεμέλιο, 1998)
Eric Hobsbawm, Ληστές (Θεμέλιο, 2010)
Eric Hobsbawm, Επαναστάτες (Θεμέλιο, 2008)
Eric Hobsbawm, Terence Ranger, Η επινόηση της παράδοσης (Θεμέλιο, 2004)
Eric Hobsbawm, Ξεχωριστοί άνθρωποι: Αντίσταση, εξέγερση και τζαζ (Θεμέλιο, 2001)
Eric Hobsbawm, Η εποχή των επαναστάσεων 1789-1848 (ΜΙΕΤ, 1997)
Eric Hobsbawm, Η εποχή του κεφαλαίου 1848-1875 (ΜΙΕΤ, 1994)
Eric Hobsbawm, Η εποχή των αυτοκρατοριών 1875-1914 (ΜΙΕΤ, 2000)
Μώρις Ντομπ, Πωλ Σουήζυ, Ρόντνι Χίλτον, Κοατσίρο Τακαχάσι, Κρίστοφερ Χιλ, Ζωρζ Λεφέμπρ, Τζουλιάνο Προκάτσι, Έρικ Χομπσμπάουμ, Τζων Μέρινγκτον, Η μετάβαση από τον φεουδαλισμό στον καπιταλισμό (Θεμέλιο, 2010)


Μανόλης Αρκολάκης

13 Οκτ 2012

Σημαντική η σύσκεψη στελεχών 27-28 Οκτώβρη
για το δυνάμωμα της οργάνωσης και της κοινής δράσης

κυκλοφορεί από σήμερα
Έκλεισε πάνω από ένας χρόνος από μια ανάλογη σύσκεψη που έγινε πέρυσι το Σεπτέμβρη και στην οποία, όπως θυμόμαστε, δρομολογήθηκαν σοβαρές αποφάσεις οι οποίες μετά από έναν κύκλο εσωτερικής συζήτησης υιοθετήθηκαν από την οργάνωση. Αποφάσεις οι οποίες καθόρισαν και επηρέασαν την πορεία και τις πρωτοβουλίες της οργάνωσης σε σημαντικό βαθμό και τροχιοδρόμησαν τα πρώτα αποφασιστικά βήματα που κάναμε από κοινού με το Μ-Λ ΚΚΕ στην κατεύθυνση της κοινής αναβαθμισμένης κεντρικής και τοπικής δράσης, σε συνεργασία με ομάδες ανένταχτων και συλλογικότητες όπως η Πορεία Αριστερή.
Σε πρώτη φάση αυτές οι αποφάσεις μας, τις οποίες μέσα από το δικό του φυσικά σκεπτικό στήριξε και το Μ-Λ ΚΚΕ, οδήγησαν να πάρουν σάρκα και οστά οι πρώτες αποκρυσταλλώσεις αυτής της προσπάθειας κοινής δράσης μέσα από την Πρωτοβουλία για την ΑΑΣ. Το αντικειμενικό γεγονός (της διπλής εκλογικής αναμέτρησης), παρ' όλο που από μια άποψη καθυστέρησε την προσπάθεια αυτή, όπως έδειξαν οι πρώτοι μήνες μετά τις εκλογές και ιδιαίτερα ο Σεπτέμβρης με σημείο αφετηρίας τη ΔΕΘ, δεν μπήκε εμπόδιο και οι προσπάθειες αποφασίστηκε να συνεχιστούν πιο πλατιά, πιο επίμονα, με μεγαλύτερη ένταση και προφανώς επικαιροποιώντας και προσαρμόζοντας στις καινούριες συνθήκες το πλαίσιό της και την εκτίμησή της.
Σε κάθε περίπτωση, παρ' όλο που ο χρόνος που μεσολάβησε είναι πολύ μικρός, πολιτικά ήταν πολύ πλούσιος και πολύ συμπυκνωμένος έτσι ώστε το σήμερα να φαίνεται τόσο «αλλιώτικο» και τόσο «μακρινό» σε σχέση με πέρυσι. Την ίδια στιγμή βέβαια οι γενικότερες απαιτήσεις και ανάγκες του κινήματος και της πάλης παραμένουν πολύ υψηλές και επιτακτικές έτσι ώστε να μη δικαιολογείται κανένας εφησυχασμός και καμία «σιγουριά». Παρά τα φανερά σημάδια μετατροπής της οργής και της αγανάκτησης των μαζών σε κίνηση και αντίσταση το χρόνο που μεσολάβησε, με αποκορύφωμα τις ημέρες του Φλεβάρη που μας πέρασε, ο δρόμος για τη συγκρότηση του κινήματος και της εργατικής τάξης θα είναι μακρύς και δύσκολος. Όπως έδειξαν οι μέχρι τώρα (μετακαλοκαιρινές) αντιστάσεις αλλά και οι κινητοποιήσεις ενάντια στην πρόκληση Μέρκελ, τα σημάδια της επιτυχούς προσπάθειας του ντόπιου συστήματος και των ιμπεριαλιστών προστατών να ανασυγκροτήσουν και να φτιασιδώσουν το κλονισμένο πολιτικό τους σκηνικό είναι ορατά.
Οι συσχετισμοί παραμένουν αρνητικοί, παρ' όλο που η λυσσασμένη επίθεση σε βάρος του λαού βαθαίνει και επεκτείνεται. Η μακρά διαδρομή οπισθοχώρησης και ήττας του κινήματος έχει αφήσει πολύ ζωντανά τα σημάδια της, και αν σ' αυτά συνυπολογίσουμε τις συνέπειες από τα φανερά αδιέξοδα της γραμμής του ΚΚΕ, την προκλητικά συμβιβασμένη κατεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ και τη δορυφοριοποίηση της εξωκοινοβουλευτικής λεγόμενης Αριστεράς, μπορούμε να κατανοήσουμε γιατί οι αντιστάσεις είναι ακόμη σκόρπιες, αναποτελεσματικές και όχι νικηφόρες.
Ας μην εφυσηχάζουμε, λοιπόν, ούτε να «κρυβόμαστε» πίσω από εκτιμήσεις-υπεκφυγές ότι «όπου υπάρχει καταπίεση υπάρχει αντίσταση». Το βάθος της επίθεσης θα είναι τέτοιο, οι κίνδυνοι που απειλούν του λαούς της περιοχής μας θα είναι τόσοι, που δεν μας επιτρέπουν να έχουμε το ρόλο του «παρατηρητή» που «προβλέπει» και «εκτιμάει». Δεν μας επιτρέπουν να «περιοριστούμε» σε μια στάση αναπαραγωγής και διατήρησης ως οργάνωσης (παρ' όλο που είναι σοβαρή μας υποχρέωση να την ενισχύσουμε). Πρέπει, αξιοποιώντας εμπειρία, στελέχη, δυναμικό και κυρίως τις εν δυνάμει δυνατότητες του κινήματος, να διεκδικήσουμε μέσα στην ταξική πάλη αναβαθμισμένο ρόλο. Ρόλο πρωτοπόρο στη θεωρία και στην πράξη.
Η σύσκεψη που προγραμματίζουμε μπορεί και πρέπει να γίνει αφετηρία για να μπει η οργάνωση, από την καθοδήγηση μέχρι τη βάση και επιδιώκοντας τη συμμετοχή των αγωνιστών εκτός οργάνωσης, σε μια γόνιμη και δημιουργική διαδικασία παραπέρα επεξεργασίας των στόχων και των καθηκόντων που απαιτεί η φάση στην οποία βρισκόμαστε. Η σύσκεψη μπορεί και πρέπει να δώσει το έναυσμα, ρίχνοντας το βάρος στα άμεσα καθήκοντα και στις άμεσες πρωτοβουλίες, να προσεγγίσουμε σειρά ζητημάτων που αφορούν τα μεσοπρόθεσμα καθήκοντα και τους μεσοπρόθεσμους προσανατολισμούς μας έτσι όπως τους περιγράφουν και τους οριοθετούν η γενικότερη στάση μας απέναντι στο καπιταλιστικό σύστημα και τον ιμπεριαλισμό.
Χωρίς λοιπόν να πέσουμε στο λάθος να αντιστρέψουμε τις προτεραιότητες και χωρίς αυταπάτες για τις δυνατότητες τις δικές μας αλλά και του κινήματος σ' αυτή τη φάση, πρέπει να ψηλαφίσουμε αυτές τις μεσοπρόθεσμες απαιτήσεις στο φόντο της γενικότερης οπτικής που έχουμε διαμορφώσει ως φυσιογνωμία όλα αυτά τα χρόνια. Όχι βέβαια σαν μια απλή «εσωτερική» παρόρμηση, ούτε σαν έκφραση υπόκλισης σ' έναν «ονειροπόλο» ακαδημαϊσμό, αλλά σε σύνδεση και στην υπηρεσία της ταξικής πάλης και του κινήματος.
Ας μην έχουμε «ενοχές» όταν προκύπτουν ζητήματα τέτοια ευρύτερης σημασίας και προοπτικής και δυσκολευόμαστε να τα «απαντήσουμε». Δεν φταίμε ίσως τόσο εμείς όσο η φάση και η περίοδος. Και η φάση αυτή έχει αναδείξει με πολλούς τρόπους και πολλές ευκαιρίες ότι η ταξική πάλη και οι αντιστάσεις ζητούν να φωτιστούν, να βρουν προοπτική και μέλλον έξω από τον καπιταλιστικό μονόδρομο. Σίγουρα συγκρούονται οι δυνατότητές μας με τις απαιτήσεις. Αλλά δεν έχουμε και από πού να περιμένουμε για να φωτιστούν πολλές πλευρές της πάλης που διεξάγεται και να αποκτήσουν προοπτική.
Δεν έχουμε να περιμένουμε από αλλού για να αποκτήσουμε σε μια πορεία μια ολοκληρωμένη ταξική ανάλυση για τη διάρθρωση της ελληνικής κοινωνίας, που είναι η βάση για τη χάραξη των καθηκόντων και της γραμμής της επαναστατικής και ανατρεπτικής διαδικασίας.
Σε κάθε περίπτωση, η άμεση, διπλή και επιτακτική προτεραιότητα που έχουμε είναι αφενός να ευνοήσουμε τις επιμέρους και ευρύτερες αντιστάσεις και αφετέρου να τις πολιτικοποιήσουμε, να τους δώσουμε ορίζοντα και προοπτική, να τις συνολικοποιήσουμε.
Πώς μεταφράζεται αυτό το άμεσο διπλό καθήκον είναι το βασικό περιεχόμενο της σύσκεψης. Ας σκύψουμε λοιπόν ακόμη πιο συγκεντρωμένοι και πιο αποφασισμένοι και ας δούμε πώς εξειδικεύεται αυτό το διπλό καθήκον.
-Στην αξιοποίηση του δυναμικού της οργάνωσης στη νεολαία, στις γειτονιές, στην αγροτιά, στους χώρους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα για να πρωτοστατήσει στην οικοδόμηση και την προοπτική των αντιστάσεων.
Δεν είμαστε πολλοί, δεν είμαστε πάντοτε έτοιμοι να παίξουμε έναν τέτοιο ρόλο με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Για να έχουμε λοιπόν τη δυνατότητα να παίξουμε ρόλο που να δίνει καλύτερο στίγμα και να διαμορφώσει φυσιογνωμία, πρέπει να αλλάξουν πολλά και να αλλάξουμε σε πολλά και στο εσωτερικό μας αλλά και στη σχέση μας με το «έξω».
Στο πώς ενεργοποιούμε ακόμα και την πιο μακρινή σχέση μέσα στον κάθε χώρο. Στο πώς μελετάμε τους χώρους όπου θέλουμε να παρέμβουμε για να έχουμε γνώμη και άποψη για τη συμπεριφορά, την κοινωνική και πολιτική πρακτική του κόσμου στον οποίο απευθυνόμαστε. Στο πώς επεξεργαζόμαστε τους στόχους, τη γραμμή και τις μορφές που θα προτείνουμε για την προώθηση και την ενίσχυση των αντιστάσεων. Στο πώς επιλέγουμε τους συμμάχους σε σχέση με το εύρος και το χαρακτήρα της παρέμβασης, ιδιαίτερα στη φάση αυτή που έχουμε μπροστά μας και μια ακόμη πρόκληση, αυτήν της ΠΑΑΣ.
Πρέπει να γίνουμε πιο επίμονοι, πιο επιχειρηματολογημένοι, πιο αποφασιστικοί στην προώθηση της άποψής μας, σ' αυτή την εποχή της σύγχυσης και της θολούρας, που ταυτόχρονα έχει ανέβει το επίπεδο της διάθεσης του κόσμου να αντισταθεί. Πρέπει να «πιέσουμε» και να πείσουμε τον οποιονδήποτε αγωνιστή έχει μια κάποια σχέση μαζί μας αλλά και τους συμμάχους μας στην ΠΑΑΣ να ριχτούν σ' αυτό το καθήκον της σύνδεσης με τους χώρους και της ευνόησης των αντιστάσεων.
-Πρέπει να αξιοποιήσουμε όλες τις εσωτερικές λειτουργίες της οργάνωσης έτσι ώστε να μην παρατηρούνται αμηχανίες, καθυστερήσεις, αφωνίες και ήξεις-αφήξεις στην επεξεργασία γραμμής και στόχων, στη διαμόρφωση άποψης για τα όσα συμβαίνουν, ιδιαίτερα τώρα που μια σειρά μεσοστρώμματα θορυβούν και διαμαρτύρονται και μάλιστα δικαίως, φτάνοντας τις περισσότερες φορές να επισκιάζουν τα βογγητά και τις οιμωγές των εργατών, των προλεταρίων, των φτωχών, των ανέργων, των μεταναστών. Έχουμε λογική και αφετηρία να σκεφτόμαστε και να καταλήγουμε, αλλά δεν πρέπει να θεωρούμε ότι έχουμε λύσει τα πάντα και απλώς μας λείπουν «οι φορείς της άποψης» (όχι ότι δεν λείπουν κι αυτοί).
Χρειαζόμαστε γραμμή και στόχους (δεν είμαστε σε όλους τους χώρους στην ίδια φάση) με τα οποία θα πορευτούμε άμεσα αλλά και θα προϊδεάζουμε για το «αύριο» στην εργατική τάξη και τους εργαζόμενους στη χώρα. Σ' αυτό το πλαίσιο πρέπει να βλέπουμε και την παρέμβασή μας (ήδη κάναμε βήματα) στους άνεργους και τους μετανάστες (αργούμε).
Μια παρέμβαση που στόχο της θα έχει (ανάλογα με την περίπτωση) την οργάνωση αυτής της πάλης σε κάθε επίπεδο με ευέλικτα και ανοιχτά σχήματα πάλης που θα συγκεντρώνουν δυνάμεις και δεν θα διασπούν. Ανάγκη που έτσι κι αλλιώς είναι επιτακτική και καθοριστική και για έναν ακόμη λόγο: τα «κενά» στην πάλη και στην οργάνωση της εργατικής τάξης θέλει να τα κλείσει και να τα καλύψει ο φασισμός και ο ναζισμός.
-Γενικότερα η λογική της οργάνωσης, της συλλογικότητας, της συμμετοχής πρέπει να κερδίσει έδαφος και αυτό δεν θα γίνει κυρίως και μόνο στο επίπεδο της ιδεολογικής και πολιτικής προπαγάνδας. Θα έρθει μέσα κυρίως από την καθημερινή πάλη, την καθημερινή σχέση όπου θα δοκιμάζονται και θα αναβαθμίζονται οι σχέσεις αυτών που σήμερα εμφανίζονται πρωτοπόροι με τους νέους αγωνιστές που θέλουν και πρέπει να μπουν στον αγώνα. Και φυσικά δεν αναφερόμαστε μόνο στο ζήτημα της οργάνωσης του κόμματος της εργατικής τάξης, αλλά και σε ολόκληρο το κεφάλαιο που αφορά την οργάνωση του ταξικού εργατικού κινήματος σε όλα τα επίπεδα και με όλες τις μορφές.
Όπως επίσης πρέπει να αναβαθμιστεί στον καθένα μας και συλλογικά η αίσθηση και η πρακτική της περιφρούρησης και της διασφάλισης από τον ταξικό εχθρό των κατακτήσεων που έχουμε οικοδομήσει αργά και βασανιστικά. Δεν εννοούμε μόνο το ζήτημα της οργανωτικής μας προφύλαξης αλλά και το ευρύτερο κεφάλαιο του προφίλ και της φυσιογνωμίας που κατακτά ένας αγωνιστής έτσι ώστε να έχει ως «ασπίδα ασφαλείας» τις λαϊκές μάζες με τις οποίες παλεύει και αγωνίζεται μαζί και δίπλα. Τα οργανωτικά μέτρα μπορεί να μην αποδώσουν. Αυτό που περιγράφουμε όμως είναι πολύ πιο δύσκολο για το σύστημα να το χτυπήσει όσο και αν σκορπά την τρομοκρατία. Γι' αυτό, και χωρίς να τυχοδιωκτίζουμε, χωρίς να αριστερίζουμε, να προσπαθούμε να «εκτιθέμεθα», να γίνεται γνωστή η δράση μας και οι θέσεις μας. Πρέπει να έχουμε τελικά περισσότερη εμπιστοσύνη στις μάζες και στον κόσμο, γι' αυτό και χωρίς αυτήν δεν γίνεται τίποτε.
Συμπερασματικά, λοιπόν, και να μας ευχηθούμε καλή επιτυχία:
-Στηρίζουμε τις αντιστάσεις και τους δίνουμε πνοή και προοπτική.
-Πασχίζουμε για τη νικηφόρα έκβασή τους.
-Ενισχύουμε την Πρωτοβουλία.
-Αξιοποιούμε με κάθε μορφή το δυναμικό του αγώνα και της αντίστασης μέσα από την κοινή δράση.
-Επεξεργαζόμαστε γραμμή και στόχους με κριτήριο τις λαϊκές ανάγκες.
-Ψηλαφούμε το δρόμο του λαού και της εργατικής τάξης κόντρα και έξω από τον καπιταλιστικό μονόδρομο.
-Αποκτούμε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας και στις δυνάμεις του λαού.
-Βάζουμε τις βάσεις για την οικοδόμηση της πλατιάς κοινωνικής και πολιτικής συμμαχίας του Αριστερού Μετώπου για την Αντίσταση, τη Διεκδίκηση, την Ανατροπή.
-Ενισχύουμε την κομμουνιστική τάση στο κίνημα και τη σοσιαλιστική προοπτική στην κοινωνία.
-Παλεύουμε για την ενίσχυση της οργάνωσης και την αποκρυστάλλωση μιας σειράς πλατιών σχημάτων. Διαμορφώνουμε μια δημοκρατική, χωρίς καπελώματα, σχέση ανάμεσα στις διάφορες προσπάθειες όπου συμμετέχουμε.

10 Οκτ 2012

Με όπλο τον παλλαϊκό αγώνα για να μην περάσει το νέο πακέτο βαρβαρότητας.


Πρωτοβουλία για
Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία

Χαιρετίζουμε τον αγώνα του λαού μας ενάντια στην εκπρόσωπο
του γερμανικού ιμπεριαλισμού και στους ντόπιους υποτελείς της
Καταδικάζουμε το όργιο της τρομοκρατίας που εξαπέλυσε η τρικομματική κυβέρνηση
Συνεχίζουμε και κλιμακώνουμε τον μαζικό, ενωτικό, παρατεταμένο αγώνα για να μην περάσουν τα βάρβαρα μέτρα
Αθήνα 9 Οκτώβρη 2012
Η «Πρωτοβουλία για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία» χαιρετίζει τη σημερινή μεγάλη κινητοποίηση των εργαζομένων που πραγματοποιήθηκε με αφορμή την επίσκεψη της εκπροσώπου του γερμανικού ιμπεριαλισμού, της Μέρκελ.


Παρά την πρωτοφανή επιχείρηση τρομοκράτησης του λαού, παρά την απαγόρευση των «συναθροίσεων» που φέρνει στο νου αλήστου μνήμης εποχές, παρά την αστυνομοκρατία, την περικύκλωση του κέντρου της Αθήνας με τις «κλούβες», τα «κάγκελα» και τα νέα οχήματα ρίψης νερού, παρά τις εκατοντάδες προληπτικές συλλήψεις την ημέρα του συλλαλητηρίου και τις προηγούμενες μέρες, δεκάδες χιλιάδες εργαζομένων έδωσαν το παρών διατρανώνοντας μαζικά και αποφασιστικά την αντίθεσή τους στην επίσκεψη Μέρκελ.
O αδούλωτος λαός της Αθήνας, εκφράζοντας τα αισθήματα όλου του ελληνικού λαού, που περνά μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της μεταπολεμικής περιόδου, έδωσε τη δική του βροντερή απάντηση στο Σύνταγμα, απέναντι στους ξένους δυνάστες και στους ντόπιους κυβερνητικούς υποτελείς τους.
Η ωμή παρέμβαση του γερμανικού ιμπεριαλισμού σε βάρος του λαού μας και η με κάθε μέσο προώθηση των δικών του επιδιώξεων στη χώρα μας, λίγο πριν την κορύφωση της επίθεσης με το νέο πακέτο βάρβαρων μέτρων, ξεσήκωσε χιλιάδες εργαζόμενους άνεργους, συνταξιούχους που θέλησαν με την παρουσία τους να δείξουν την αντίθεσή τους στην πολιτική της υποτέλειας και στον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα που επιβάλλουν τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία της ΕΕ.
Και στη διάρκεια αυτής της συγκέντρωσης η αστυνομία έδειξε για μια ακόμη φορά το πρόσωπό της, καθώς δεν δίστασε και πάλι να χρησιμοποιήσει τα δακρυγόνα, τις κροτίδες, τα γκλομπς, τα κυνηγητά και τις δεκάδες προσαγωγές και συλλήψεις. Ωστόσο, γίνεται όλο και πιο φανερό ότι όταν ο λαός καταδικάζεται σε αργό θάνατο από την πολιτική της πείνας, της φτώχειας, της ανεργίας και της εξαθλίωσης, όλο και λιγότερο η τρομοκρατία και η καταστολή θα μπορεί να τον φιμώνει και να τον υποτάσσει.
Συνεχίζουμε! Σε έναν αγώνα σίγουρα μακρύ και δύσκολο. Μαζί με τους λαούς της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Ιταλίας στον κοινό αγώνα ενάντια στην ΕΕ και την πολιτική της. Με την πίστη ότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να φρενάρει και να ανατρέψει αυτήν την πολιτική. Με την αυτοπεποίθηση ότι η νίκη θα είναι δική μας.
Καλούμε το λαό και τους εργαζόμενους να κλιμακώσουν αποφασιστικά την αντίθεσή τους στην πολιτική της ανεργίας και της πείνας.
Να καταδικάσουν την πολιτική της εξάρτησης και της υποτέλειας στους ξένους δυνάστες.
Με όπλο τον παλλαϊκό αγώνα για να μην περάσει το νέο πακέτο βαρβαρότητας.

ΠΑΛΛΑΪΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΝΕΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΜΕΤΡΑ!
ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ!

8 Οκτ 2012

Πρωτοβουλία για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία
Μαζική αγωνιστική απάντηση στην κυβερνητική επιχείρηση τρομοκράτησης

Η συντονισμένη επιχείρηση τρομοκράτησης λαού και εργαζομένων που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση Σαμαρά και τα πολιτική δεκανίκια της ενόψει της επίσκεψης Μέρκελ είναι μια ακόμη απόδειξη της αντιλαϊκής της προσήλωσης, της πολιτικής της υποταγής στα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού που απαιτούν ακόμη πιο αιματηρές θυσίες, την πλήρη ισοπέδωση των λαϊκών-εργατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων.

Η επιχείρηση «Αθήνα απόρθητο φρούριο» είναι συνέχεια των δεκάδων προσαγωγών και συλλήψεων στην απεργία της 26ης Σεπτέμβρη, είναι συνέχεια των χτυπημάτων που δέχονται από τις δυνάμεις καταστολής εργαζόμενοι, απεργοί, μαθητές, συνταξιούχοι και κάθε κομμάτι του λαού που αγωνίζεται ενάντια στη βαρβαρότητα των μνημονίων και των εξοντωτικών μέτρων που επιβάλλει η τρόικα των ιμπεριαλιστών. Οι «φίλοι της Μέρκελ» αποδεικνύονται ολοένα και περισσότερο «εχθροί του λαού».

Ας γνωρίζουν καλά, λοιπόν, η κυβέρνηση και τα αφεντικά της ότι οι λαϊκοί αγώνες δεν πρόκειται να καμφθούν από τα ΜΑΤ, τη βία και την καταστολή. Ο λαός και οι εργαζόμενοι δεν θα υποταχτούν στο μέλλον της ανεργίας, της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Δεν θα γίνουν θυσία στο βωμό της ΕΕ και του ΔΝΤ. Δεν θα παραιτηθούν από το δικαίωμά τους σε μια αξιοπρεπή ζωή γι’ αυτούς και τα παιδιά τους. Θα αγωνιστούν μαζικά και αποφασιστικά.

Καλούμε τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τη νεολαία να σπάσουν στην πράξη το κλίμα κρατικής τρομοκρατίας. ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΜΑΖΙΚΑ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ ΣΤΑ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ, να διαδηλώσουν ενάντια στα νέα βάρβαρα μέτρα. Τα λαϊκά προβλήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με το μαζικό λαϊκό αγώνα. Η πραγματική αντιπολίτευση είναι οι μαζικοί, παρατεταμένοι αγώνες για την ανατροπή αυτής της πολιτικής, και όχι η «υπεύθυνη αντιπολίτευση» του ΣΥΡΙΖΑ ή οι «αγωνιστικοί» θεατρινισμοί μερικών μεγαλοσυνδικαλιστών.

·         ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!
·         ΚΑΤΩ Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ!
·         ΠΑΛΛΑΪΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΝΕΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΜΕΤΡΑ!
·         ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ!
·         ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑΤΟ!  ΕΞΩ ΤΟ ΔΝΤ!

7 Οκτ 2012

ΠΑΛΛΑΪΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΔΥΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΤΟΠΙΟΥΣ ΥΠΟΤΕΛΕΙΣ ΤΟΥΣ!
ΠΑΛΛΑΪΚΟ «ΟΧΙ» ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΕΡΚΕΛ!

Πρωτοβουλία για
Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία




ΠΑΛΛΑΪΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΔΥΝΑΣΤΕΣ
ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΤΟΠΙΟΥΣ ΥΠΟΤΕΛΕΙΣ ΤΟΥΣ!
ΠΑΛΛΑΪΚΟ «ΟΧΙ» ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΕΡΚΕΛ!


ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 9 ΟΚΤΩΒΡΗ,
1:00 μ.μ. ΣΤΟ
ΣΥΝΤΑΓΜΑ

ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: 12:30 μ. - ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ
 
Λίγες μόλις μέρες πριν από την κατάθεση στη Βουλή του νέου πακέτου βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων και την έναρξη του σφοδρότερου μέχρι τώρα κύκλου επίθεσης, που ετοιμάζουν εδώ και μήνες τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία της τρόικας και η ντόπια συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ...

Με το λαό και τους εργαζόμενους να εκφράζουν σε καθημερινή πλέον βάση -και παρά τις δυσκολίες που δημιουργεί η στάση των δυνάμεων της κυρίαρχης Αριστεράς και της υποταγμένης συνδικαλιστικής ηγεσίας- τις διαθέσεις τους να αντισταθούν στο μαύρο μέλλον που τους ετοιμάζουν οι δυνάμεις του ιμπεριαλιστικού κεφάλαιου και της ντόπιας άρχουσας τάξης...

Με την απεργία της 26ης Σεπτέμβρη να αποτελεί ένα πρώτο σημαντικό δείγμα αυτών των διαθέσεων και πίεση για την αγωνιστική κλιμάκωση με στόχο να μην ψηφιστούν τα νέα μέτρα ΕΕ-ΔΝΤ-κυβέρνησης...

Με τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς στην περιοχή της Ν.Α. Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής να εντείνονται και την κατάσταση στη Συρία να βρίσκεται σε νέα επικίνδυνη παρόξυνση προετοιμάζοντας συνεχώς τους όρους για μια νέα ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ και του ΝΑ­Τ­Ο... ... Η επίσκεψη της Μέρκελ, της εκπροσώπου του γερμανικού ιμπεριαλισμού, αποτελεί ανοιχτή επέμβαση στα ντόπια πολιτικά πράγματα. Παρέμβαση που έχει στόχο όχι μόνο να στηρίξει την υποτελή κυβέρνηση Σαμαρά και να αντιμετωπίσει τους πολιτικούς τριγμούς που ήδη εμφανίζει μπροστά στην πλατιά λαϊκή αντίθεση, αλλά και να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του γερμανικού κεφάλαιου στην περιοχή. Έρχεται να υπαγορεύσει και να επισφραγίσει τους ιμπεριαλιστικούς όρους για την ψήφιση του νέου πακέτου μέτρων, να εξασφαλίσει την απρόσκοπτη συνέχιση της λεηλασίας του λαού και της χώρας, τη θυσία δικαιωμάτων και κατακτήσεων στο βωμό των συμφερόντων της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ και της σταθερότητας της ευρωζώνης.

Καλούμε το λαό και τους εργαζόμενους να εκφράσουν μαζικά και αποφασιστικά την αντίθεσή τους στην επίσκεψη Μέρκελ και τα όσα αυτή εκφράζει.
Να καταδικάσουν την πολιτική της εξάρτησης και της υποτέλειας στους ξένους δυνάστες.
Να διαδηλώσουν μαζικά ενάντια στον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα που επιβάλλουν τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία της ΕΕ και του ΔΝΤ.
Να υψώσουν αγωνιστική γροθιά αλληλεγγύης με τους λαούς της Ισπανίας και της Πορτογαλίας στον κοινό αγώνα ενάντια στην ΕΕ και την πολιτική της.

  • ΕΞΩ Η ΜΕΡΚΕΛ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!
  • ΠΑΛΛΑΪΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΝΕΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΜΕΤΡΑ!
  • ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ!

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΜΕΤΡΑ
ΜΑΖΙΚΟΣ ΛΑΪΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ

Εργαζόμενοι, εργαζόμενες, άνεργοι, συνταξιούχοι, νέες και νέοι,Το νέο πακέτο μέτρων που προωθεί η κυβέρνηση ανοίγει ένα νέο γύρο στην επίθεση του ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος στα δικαιώματα και την ζωή των εργαζόμενων και του λαού μας.
Η τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, δεξιότερη από ποτέ, πιστή στις εντολές των ιμπεριαλιστών της ΕΕ και του ΔΝΤ, σχεδιάζει ένα τσουνάμι μέτρων, που θα σαρώσει τα πάντα (μισθούς, συντάξεις, εργασιακές σχέσεις, περίθαλψη, παιδεία, κοινωνικά αγαθά). Δεν είναι μόνο μια εισπρακτική λεηλασία για να εξυπηρετηθεί το χρέος και οι απαιτήσεις των δανειστών. Δεν είναι μόνο το πλιάτσικο του δημόσιου πλούτου και της λαϊκής περιουσίας με ιδιωτικοποιήσεις-εξπρές από τους επικυρίαρχους ιμπεριαλιστές. Είναι η προσπάθεια να διαμορφωθεί μια οικονομική, κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, που να εξασφαλίζει την συνεχή και απρόσκοπτη μεταφορά πλούτου από τους «κάτω» προς τους «πάνω», από «μέσα» προς τα «έξω», από το λαό και τους εργαζόμενους προς το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο. Είναι η πολιτική διαμόρφωσης του κοινωνικού μεσαίωνα και η μετατροπή των εργαζόμενων σε σύγχρονους δούλους.
Σ΄αυτή την αιματηρή διαδρομή υποθήκευσης των πάντων στις ιμπεριαλιστικές απαιτήσεις, εντάσσεται η επίσκεψη Μέρκελ στην Αθήνα, που αποτελεί την πιο άμεση παρέμβαση του γερμανικού ιμπεριαλισμού σε βάρος του λαού μας.
Το «ισχυρό ενδιαφέρον» που δείχνει η Γερμανική Καγκελαρία με την επίσκεψη αυτή-και για το οποίο χαίρονται η κυβέρνηση Σαμαρά και οι συγκάτοικοι του σε αυτήν- είναι ακριβώς η μεγιστοποίηση των εκβιασμών στους εργαζόμενους και τη νεολαία για να υποταχτούν. Η επίσκεψη αυτή είναι ταυτόχρονα ιμπεριαλιστική στήριξη της κυβέρνησης που δοκιμάζεται από την πλατιά λαϊκή αντίθεση και οργή ενάντια στην πολιτική της, αλλά και ανοιχτή ιμπεριαλιστική παρέμβαση σ ένα τοπίο, που σωρεύονται τα αδιέξοδα του αστικού πολιτικού συστήματος και εντείνονται οι Αμερικανονατοϊκές προετοιμασίες για μια πολεμική επέμβαση στη Συρία και την ευρύτερη περιοχή.
Εργαζόμενοι, εργαζόμενες, άνεργοι, συνταξιούχοι, νέες και νέοι,Η αναμονή, οι αυταπάτες, οι ψεύτικες ελπίδες και οι λογικές της ανάθεσης, δεν έχουν θέση μπροστά στη βάρβαρη επέλαση των δυνάμεων του συστήματος. Η «υπεύθυνη αντιπολίτευση» του ΣΥΡΙΖΑ, ο «αναχωρητισμός» του ΚΚΕ, η ταξική υποταγή και ενσωμάτωση των συνδικαλιστικών ηγεσιών σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ δεν μπορούν να σταματήσουν την επίθεση, να υπερασπίσουν τα ταξικά μας συμφέροντα.
Το ρατσιστικό μίσος και η δολοφονική- φασιστική δράση της Χρυσής Αυγής, μαντρόσκυλου του συστήματος με δήθεν «αντισυστημικό» πρόσωπο, στρώνει χαλί για να περάσει η επίθεση.
Οι εργάτες –Έλληνες και ξένοι– ο λαός και η νεολαία πρέπει να απορρίψουμε αυτές τις πολιτικές.

ΝΑ ΞΕΣΗΚΩΘΟΥΜΕ!!!
Όπως απέδειξαν οι μαζικές απεργιακές συγκεντρώσεις της 26ης Σεπτέμβρη, σε όλη τη χώρα, ο αγωνιστικός ξεσηκωμός των λαϊκών και εργαζόμενων μαζών όχι μόνο είναι αναγκαίος, αλλά αποτελεί και τη μοναδική διέξοδο. Η αντίσταση στη σύγχρονη βαρβαρότητα, η κοινή δράση, ο μαζικός, αποφασιστικός, παρατεταμένος αγώνας για την ανατροπή της επίθεσης, δεν είναι θεωρητικές αναζητήσεις, είναι όροι επιβίωσης.

Να οργανωθούμε στη δουλειά, στη συνοικία, στην πόλη, στο χωριό, στο σύλλογο, στο σχολείο.
Με δικά μας σχήματα πάλης, με δικά μας σωματεία στη βάση της μαζικής λαϊκής αντίστασης στην επίθεση, σε συνολική αντιπαράθεση με το σύστημα και τις δυνάμεις του.
Η πρωτοβουλία για αριστερή αντιιμπεριαλιστική συνεργασία –που συγκροτήθηκε με εκκινούσες δυνάμεις το ΚΚΕ(μ-λ), το Μ-Λ ΚΚΕ και ανένταχτους αγωνιστές- θα συμβάλλει με όλες της τις δυνάμεις σ΄αυτή την κατεύθυνση.
ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ!
ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

Πρωτοβουλία για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία
Θεσσαλονίκη 8 Οχτώβρη 2012

6 Οκτ 2012

ΜΕ ΤΟ ΔΥΝΑΜΩΜΑ ΤΩΝ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΜΑΖΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΝΑ ΦΡΑΞΟΥΜΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΑ ΝΕΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΜΕΤΡΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΤΡΟΪΚΑΣ!

Από στιγμή σε στιγμή η κυβέρνηση Σαμαρά κάτω από τις ωμές ιμπεριαλιστικές υπαγορεύσεις της τρόικας θα κατακεραυνώσει τον ελληνικό λαό με ένα νέο πακέτο εξοντωτικών μνημονιακών μέτρων. Η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα απειλούνται με ένα ακόμη πιο συντριπτικό χτύπημα στις -ήδη δραματικές- συνθήκες εργασίας και ζωής τους. Καλούνται με τον πιο επιτακτικό τρόπο να το αποκρούσουν. Πρέπει και να το αποτρέψουν!
Οι μαζικές απεργιακές συγκεντρώσεις της 26ης Σεπτέμβρη, σε όλη τη χώρα, απέδειξαν ότι οι εργαζόμενοι και ο λαός όχι μόνο δεν δέχονται και δεν νομιμοποιούν τη σφαγή των δικαιωμάτων και της ζωής τους, αλλά είναι αποφασισμένοι να παλέψουν σκληρά, να υπερασπιστούν το δίκιο τους, να αντισταθούν σε όλους αυτούς που θέλουν να τους θυσιάσουν στο βωμό της κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος. Είναι αποφασισμένοι να αντισταθούν στο κλίμα τρομοκρατίας και στην κρατική καταστολή που κλιμακώνει η κυβέρνηση τόσο με βίαιες αστυνομικές επιθέσεις και συλλήψεις εργαζομένων (ναυπηγεία Σκαραμαγκά, Χαλυβουργία κ.λπ.) και διαδηλωτών όσο και με την υπόθαλψη της φασιστικής τρομοκρατίας τύπου Χρυσής Αυγής.
Εργαζόμενοι από όλο και περισσότερους κλάδους και χώρους δουλειάς προχωρούν σε απεργίες και κινητοποιήσεις. Είναι φανερό πως ο κόσμος της δουλειάς θέλει να παλέψει για να μην περάσουν τα μέτρα και για να ανατραπεί η μνημονιακή πολιτική. Η θέλησή του αυτή προσκρούει στη στάση της ηγεσίας των μεγάλων συνδικαλιστικών οργανώσεων, των ηγεσιών της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, που με την πολιτική τους φρενάρουν την προσπάθεια συντονισμού και κλιμάκωσης των εργατι-κών αγώνων. Γι’ αυτό και αντί να προκηρύξουν άμεσα μια νέα πανεργατική απεργία, επέλεξαν να εκτονώσουν τις πιέσεις των εργαζομένων μέσα από ένα απογευματινό συλλαλητήριο.
Ο αγώνας ενάντια στα μέτρα κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ δεν μπορεί να δοθεί και να είναι αποτελεσματικός με γενικολογίες για «απεργιακές κινητοποιήσεις ανάλογα με τους κυβερνητικούς και τροϊκανούς σχεδιασμούς», όπως αποφάσισαν στην τελευταία σύσκεψη τους οι συνδικαλιστικές ηγεσίες. Με μια γραμμή, δηλαδή, που περιμένει πότε θα κατατεθεί στην Βουλή το πακέτο των νέων αντιλαϊκών μέτρων για να κάνει την τελευταία στιγμή μια απεργία.
Οι σχεδιασμοί -και όχι μόνο οι σχεδιασμοί- αλλά και τα εξοντωτικά μέτρα της κυβέρνησης και της τρόικας είναι αποφασισμένα, η πολιτική τους δεδομένη και δεν χωρά καμιά αναμονή και καθυστέρηση για την κλιμάκωση των εργατικών αγώνων. Εκείνο που απαιτείται τώρα είναι να μπουν σε γενικό συναγερμό και κινητοποίηση οι εργαζόμενοι. Να μπει σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα πανεργατικών μαζικών, παρατεταμένων αγώνων για την ανατροπή αυτής της βάρβα-ρης πολιτικής. Για να μην περάσουν τα νέα αντιλαϊκά μέτρα, για να ανατραπούν παλιά και νέα μνημόνια. Σ’ αυτήν κατεύθυνση πρέπει να ξεπεραστεί η πολυδιάσπαση της κινητοποίησης των εργαζομένων, η λογική των ξεχωριστών συλλαλητηρίων. Θα πρέπει να επιδιωχθεί όλες οι επιμέρους κινητοποιήσεις σε εργασιακούς χώρους και κλάδους να συναντηθούν, να συντονιστούν και να συνενωθούν σε ένα κοινό μέτωπο αντίστασης και πάλης, σε μια ενιαία, όσο το δυνατόν πιο μαζι-κή κινητοποίηση ενάντια στην πολιτική κυβέρνησης-τρόικας.
Τα εξοντωτικά μέτρα της μνημονιακής πολιτικής δεν μπορούν να αποκρουσθούν με συμβιβαστική πολιτική είτε της μορ-φής αυτής που ακολουθούν οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ είτε της μορφής της «υπεύθυνης αντιπολίτευσης», δηλαδή της «επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου» και της «τήρησης των δεσμεύσεων με την ΕΕ», της αναμονής εκλογικής λύ-σης που προβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ. Τα λαϊκά προβλήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με το μαζικό λαϊκό αγώνα. Η πραγματική αντιπολίτευση είναι οι μαζικοί, παρατεταμένοι αγώνες για την ανατροπή αυτής της βάρβαρης πολιτικής, για να μην περάσουν τα νέα αντιλαϊκά μέτρα, για να ανατραπούν παλιά και νέα μνημόνια. Αγώνες τους οποίους οι εργαζόμενοι πρέπει να πάρουν στα δικά τους χέρια.
Είναι ανάγκη τώρα σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε σωματείο του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, οι εργαζόμενοι να παλέψουν για να μην περάσουν τα νέα μέτρα, να απαιτήσουν την προκήρυξη νέας πανεργατικής απεργίας, να πιέσουν να γίνουν κι άλλες απεργίες σε όλους τους εργασιακούς χώρους αλλά και πανεργατικοί, μαζικοί, παρατεταμένοι αγώνες, συντονισμένες και ενωτικές κινητοποιήσεις.

Με στόχο να ενισχυθεί αυτή η κατεύθυνση αντίστασης και αγώνα
η «Πρωτοβουλία για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία» καλεί σε συμμετοχή
στο ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΤΙΣ 8 ΟΚΤΩΒΡΗ στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ
με ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ στην ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ στις 6:00 μ.μ. 

• ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ!
• ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ!

Πρωτοβουλία για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία

ΣΑΜΟΣ
ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΩΝ ΦΑΣΙΣΤΩΝ ΤΗΣ Χ.Α.
ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ

Την ώρα που μαίνεται ο πόλεμος τρόικας-κεφαλαίου-κυβέρνησης ενάντια στο λαό καταστρέφοντας εργατικά δικαιώματα, κοινωνικές κατακτήσεις και λαϊκές ελευθερίες, απειλώντας και επιδιώκοντας να εγκαθιδρύσει εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα…
Την ώρα που απειλούμαστε να ανάψει ο πόλεμος στην περιοχή της Μ. Ανατολής και να μακελευτούν χώρες και λαοί για τα συμφέροντα των Αμερικανονατοϊκών ιμπεριαλιστών που υπηρετούνται από τον τυχοδιωκτισμό όλων των αντιδραστικών κυβερνήσεων και καθεστώτων…
Την ώρα που οι λαοί και οι εργάτες στην Ευρώπη, στα Βαλκάνια, στη Ν.Α. Μεσόγειο και σε όλο τον κόσμο, είμαστε αντιμέτωποι με την απροκάλυπτη βαρβαρότητα του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος που κόβει το γάλα από τα παιδιά, τη δουλειά από τους εργαζόμενους, το φάρμακο από τους γερόντους, και «οπλίζει» πυρηνικές κεφαλές και βομβαρδιστικά για να πάρει παράταση ζωής στο μαύρο μέλλον που φέρνει…
Κανένας εργαζόμενος, κανένας νεολαίος δεν πρέπει να βρεθεί μέσα στον μαύρο κύκλο των φασιστικών κηρυγμάτων που σπέρνουν μίσος και διχόνοια ανάμεσα σε λαούς και εργαζόμενους, για να επιβάλλουν την υποταγή και τη σφαγή όλων μας από το σύστημα της πείνας, των πολέμων, της εκμετάλλευσης.Κανένας δημοκράτης δεν έχει συμφέρον από το δυνάμωμα μιας φασιστικής συμμορίας, που οργανώνει πογκρόμ, δολοφονικές επιθέσεις, τάγματα εφόδου, ενάντια σε κάθε αδύναμο και κατατρεγμένο. Κανένας δεν έχει δικαίωμα, να «ελπίζει» πως οι υμνητές του Χίτλερ και του ναζισμού -που συγκροτήθηκε για να συντρίψει την εργατική τάξη και τους λαούς στην πάλη τους τους για μια σοσιαλιστική-κομμουνιστική κοινωνία- θα τον «απαλλάξουν» σήμερα από τους ίδιους δυνάστες. Από τους μεγάλους και μικρότερους ληστές και δολοφόνους του πλανήτη και του λαού μας.
Η «Χρυσή Αυγή» είναι το μαύρο χέρι του κεφαλαίου και του συστήματος. Είναι ο πιο επιθετικός υπερασπιστής της πολιτικής τους. Στοχοποιεί, τους μετανάστες, τους εργάτες, τους αγωνιστές, για να απαλλάξει τους ληστές των δισεκατομμυρίων, τους εμπόρους και τους εμπρηστές των πολέμων. Ζητάει «τάξη και ασφάλεια» για να ανοίξει το δρόμο ακόμα πιο πολύ στην κρατική τρομοκρατία, στην απαγόρευση της συγκέντρωσης, της διαδήλωσης, της απεργίας. Ζητάει το «αίμα» των λαών για να πληρωθεί με αυτό η «τιμή» των μετοχών στο χρηματιστήριο του συστήματος που υπηρετεί.
Απέναντι στην ενίσχυση των τάσεων εκφασισμού της κοινωνίας και την ανάδειξη της «Χρυσής Αυγής», απαιτείται η πιο πλατιά αντιφασιστική μετωπική πάλη λαού και νεολαίας. Σε αυτήν την κατεύθυνση θα επιμείνουμε και το επόμενο διάστημα, παρά την άρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ στην πρόταση για μια πολιτική μαζική αντιφασιστική συγκέντρωση-απάντηση στην συγκέντρωση που επιχειρεί η Χ.Α. στις 7/10 , που αποτελεί πρόκληση για όλο το δημοκρατικό λαό και τη νεολαία της Σάμου.
Οι εργαζόμενοι, οι αγρότες και η νεολαία της Σάμου, χρειαζόμαστε να δυναμώσουμε την ενότητα μας, την ενότητα του αγώνα για την ανατροπή της πολιτικής ΕΕ-ΔΝΤ-κυβέρνησης, τον αγώνα μαζί με όλους τους λαούς ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους. Τον αγώνα για να απαλλαγεί η χώρα και η περιοχή από τους «προστάτες» και τους υποτακτικούς τους που ληστεύουν και ματοκυλούν τις ζωές μας. Μόνο έτσι θα κατακτήσουμε ειρήνη και ανεξαρτησία, μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, εξαθλίωση και καταπίεση.

Κανένας στη συγκέντρωση των φασιστών! Όχι στο ρατσισμό και τον εθνικισμό!

Όλοι ενωμένοι στον αγώνα για την ανατροπή της βαρβαρότητας!

Να μην περάσει το νέο πακέτο μέτρων- Κάτω τα μνημόνια και τα αντεργατικά μέτρα

Έξω οι ιμπεριαλιστές, εμπρηστές του πολέμου από τη χώρα και την περιοχή-Καμιά εμπλοκή της Ελλάδας στη σχεδιαζόμενη επέμβαση στη Συρία- Έξω το ΝΑΤΟ -Αντιπολεμική αλληλεγγύη με όλους τους λαούς.

ΠΑΛΛΑΪΚΟ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΕΡΚΕΛ!
ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΣΦΑΓΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΛΑΩΝ ΠΟΥ ΦΕΡΝΟΥΝ ΟΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΙ ΕΚΒΙΑΣΜΟΙ!

Την πιο άμεση παρέμβαση του γερμανικού ιμπεριαλισμού σε βάρος του λαού μας και την αποφασιστική προώθηση των δικών του επιδιώξεων στη χώρα, επιδιώκει και εκφράζει η επίσκεψη Μέρκελ στην Αθήνα, λίγο πριν την κορύφωση της επίθεσης με το νέο πακέτο βάρβαρων μέτρων αλλά και καθώς εντείνονται οι Αμερικανονατοϊκές προετοιμασίες για μια πολεμική επέμβαση στη Συρία και την ευρύτερη περιοχή.
Το «ισχυρό ενδιαφέρον» το οποίο επιδεικνύει η Γερμανική Καγκελαρία με την επίσκεψη αυτή-και για το οποίο επιχαίρουν η κυβέρνηση Σαμαρά και οι συγκάτοικοι του σε αυτήν- είναι ακριβώς η μεγιστοποίηση των εκβιασμών στους εργαζόμενους και τη νεολαία για να υποταχτούν στην νέα σφαγιαστική επιδρομή στα δικαιώματα τους, στους όρους ζωής τους. Η επίσκεψη αυτή είναι ταυτόχρονα ιμπεριαλιστική στήριξη της κυβέρνησης που δοκιμάζεται από την πλατιά λαϊκή αντίθεση και οργή ενάντια στην πολιτική της, αλλά και ανοιχτή ιμπεριαλιστική παρέμβαση στο τοπίο αδιεξόδων του αστικού πολιτικού συστήματος.
Η λεγόμενη «πολιτική λύση» που αναζητά και μεθοδεύει ο γερμανικός ιμπεριαλισμός σχετικά με την Ελλάδα τόσο σε αναφορά με την κρίση και τους τριγμούς της ΕΕ και της Ευρωζώνης, όσο και σχετικά με τις πολεμικές εντάσεις και ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις στην περιοχή, δεν είναι άλλη από την παραπέρα πρόσδεση και υποταγή της χώρας μας στις δικές του ληστρικές απαιτήσεις, στις δικές του γεωπολιτικές επιδιώξεις για την ισχυροποίηση του ρόλου του στην περιοχή.
Ο λαός μας αντιμετώπισε ήδη στις εκλογές του περασμένου Μάη-Ιούνη την ανοιχτή ιμπεριαλιστική επέμβαση -και των γερμανών- που απαιτούσαν να καθορίσουν τις επιλογές του, να καταπνίξουν την αντίσταση του στο σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Απέναντι στην επίσκεψη Μέρκελ που συνιστά μια ωμή επέμβαση στην πολιτική και ταξική πάλη με στόχο να γύρει ακόμα πιο πολύ τη ζυγαριά σε βάρος των εργατικών-λαϊκών συμφερόντων, έχει κάθε λόγο να ξεσηκωθεί! Να συμμετέχει μαζικά και μαχητικά στις συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις των επόμενων ημερών στην Αθήνα αλλά και σε κάθε πόλη της χώρας όπου ήδη ξεδιπλώνονται λαϊκές κινητοποιήσεις.
  • Για να καταγγείλει σαν ανεπιθύμητη την επίσκεψη της Μέρκελ στη Ελλάδα και να διαδηλώσει πως δεν υποτάσσεται στους ιμπεριαλιστικούς εκβιασμούς
  • Για να κλιμακώσει την πάλη του για να μην περάσει το νέο πακέτο βαρβαρότητας
  • Για να διακηρύξει την αντιιμπεριαλιστική-αντιπολεμική του αλληλεγγύη με όλους τους λαούς της περιοχής
ΚΚΕ(μ-λ)
6-10-12

ΣΥΡΙΖΑ: δεξιά μετατόπιση χωρίς τέλος…

Ολο το προηγούμενο διάστημα από τη συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ του Αλ. Τσίπρα, όπου πρόβαλε το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, ως την ομιλία του στην ΚΠΕ του ΣΥΝ, όπου έβαλε «κάθε κατεργάρη στον πάγκο του», γινόμαστε μάρτυρες μιας συνεχούς δεξιάς μετατόπισης, μιας προσαρμογής στο αστικό πολιτικό παιχνίδι καθώς και μιας προσπάθειας «ελιγμών» ανάμεσα στο σκληρό ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό ΗΠΑ-ΕΕ.
Ανατροπή του μνημονίου, επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, παραγωγική ανασυγκρότηση, με ευρώ και στο πλαίσιο της ΕΕ είναι οι «εφαρμόσιμες ρεαλιστικές προτάσεις» της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στην επίθεση στα δικαιώματα και τη ζωή του εργαζόμενου λαού.
Είναι γεγονός ότι όσο πιο βάρβαρα είναι τα μέτρα της επίθεσης του συστήματος, όσο κλιμακώνονται οι ωμοί εκβιασμοί και οι απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών τόσο πιο αντιδραστικοί θα γίνονται οι όροι στο πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό της χώρας και θα «παρασύρουν» σε δεξιές κατευθύνσεις πολιτικές δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά και είναι διατεθειμένες να αναλάβουν «υπεύθυνους ρόλους». Η «εξέλιξη» της ΔΗΜΑΡ μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα από «ανανεωτική τάση» του ΣΥΝ σε ένα πολιτικό ανάχωμα και σήμερα σε ένα καθεστωτικό δεκανίκι του συστήματος δείχνει ότι στη δεξιά μετατόπιση δεν υπάρχουν όρια και τέλος. Και μη μας πουν «τι σχέση έχει η ΔΗΜΑΡ με την Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ;» αυτοί που τον καλούσαν να συμπράξουν για κυβέρνηση μόλις πριν από λίγους μήνες…
Η προσαρμοστικότητα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ στον υπεύθυνο ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης και των «ρεαλιστικών προτάσεων» δεν είναι μία «φαεινή» αλλά μία ανάγκη που προκύπτει μέσα αλλά και για το ίδιο το σύστημα από τις εξελίξεις, τα αδιέξοδα και τη γρήγορη φθορά του αστικού πολιτικού προσωπικού και της τρικομματικής συγκυβέρνησης. Βέβαια αυτή η «διαδικασία» δεν μπορεί να αντιγράψει την… ιστορία του ΠΑΣΟΚ μιας και τόσο η περίοδος όσο και οι «πρωταγωνιστές» είναι διαφορετικοί.
Εάν και όποτε «προκύψει» θα έχει τα δικά της χαρακτηριστικά και τους δικούς της όρους, που θα καθορίζονται από την ένταση της καπιταλιστικής κρίσης, την όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, την εξάρτηση της χώρας αλλά και την ανελέητη επίθεση στο λαό. Δύσκολο το «σταυρόλεξο» που καλείται να λύσει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Γεγονός όμως είναι ότι προσπαθεί! Εξάλλου, η ντόπια αστική ολιγαρχία και οι ιμπεριαλιστές δεν έχουν κανένα λόγο, σήμερα, να άρουν την εμπιστοσύνη τους από τα κόμματα της συγκυβέρνησης και τον υπόλοιπο αντιδραστικό συρφετό (Ανεξάρτητοι Ελληνες, Χ.Α.) που συνωθούνται στην ουρά των «προθύμων» της αντιλαϊκής–αντεργατικής επέλασης.
Για αυτό το λόγο και ο Αλ. Τσίπρας στην ΚΠΕ του ΣΥΝ προσπαθεί να «σκιαγραφήσει» μια πολιτική όπου «ο κάθε κατεργάρης θα κάτσει στον πάγκο του, οι επιχειρηματίες στις επιχειρήσεις τους, χωρίς κρατικές προμήθειες, οι τραπεζίτες στις τράπεζές τους με δικά τους χρήματα και οι καναλάρχες στα κανάλια τους, αφού πληρώσουν πρώτα τις συχνότητες». Πολύ τακτοποιημένα προσδοκά ότι θα είναι τα πράγματα η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ όταν θα είναι η «Αριστερά στην κυβέρνηση με το λαό στο προσκήνιο» και δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι είναι τόσο αφελής. Αυτή η «τακτοποίηση» απηχεί και συστημικές προθέσεις απέναντι στο «μπάχαλο» μιας εξαρτημένης χώρας όπου ο καπιταλισμός δεν λειτουργεί με «υγιείς» όρους και νοθεύεται από τους «κατεργαρέους».
Βέβαια όλα αυτά τα σχέδια μπορεί να μείνουν στα χαρτιά και στα λόγια λόγω του «κινδύνου κατάρρευσης της ευρωζώνης», αλλά και γι’ αυτό το ζήτημα υπάρχει κατεύθυνση από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, «της επαναθεμελίωσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης σε μία προοπτική αλληλεγγύης, δημοκρατίας και κοινωνικής συνοχής». Είναι, πραγματικά, πρόκληση σήμερα η αναφορά στην «ευρωπαϊκή ενοποίηση» που την πληρώνουν οι λαοί της Ευρώπης, μαζί και ο λαός μας, με εξαθλίωση, φτώχεια και ανεργία, με καταβαράθρωση της ζωής και των δικαιωμάτων τους. Και οι προκλήσεις από τη μεριά της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ δεν σταματούν εκεί. Προσπαθώντας να κάνει και «ελιγμούς» ανάμεσα στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς ΗΠΑ-ΕΕ, γίνεται και… συνήγορος του Τόμσεν και του «διεθνούς οργανισμού» (ΔΝΤ) που εκπροσωπεί στο ζήτημα της «βιωσιμότητας του χρέους». Μας λέει λοιπόν ο Αλ. Τσίπρας ότι η κυβέρνηση τα βάζει με τον Τόμσεν (εκπρόσωπο του ΔΝΤ στην Τρόικα) γιατί αναδεικνύει τη μη βιωσιμότητα του χρέους και απαιτεί νέο «κούρεμα», ενώ η τρικομματική κυβέρνηση, δέσμια των επιταγών του Βερολίνου, το… κρύβει. Και αναρωτιέται ο Αλ. Τσίπρας «Και αν αυτό μπορεί να κρυφτεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο, γιατί αυτό που προέχει είναι η στρατηγική της Γερμανίας για τη νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική και όχι η βιωσιμότητα του χρέους στους διεθνείς οργανισμούς, πόσο εύκολο είναι άραγε να κρυφτεί;»
Είναι τόση η αγωνία αυτής της ηγεσίας να αποτελέσει «επίσημο συνομιλητή» ως αξιωματική αντιπολίτευση με τους επισήμους της Τρόικας και της ΕΕ που έφτασε στο σημείο να συναντηθεί το οικονομικό επιτελείο (Δραγασάκης, Σταθάκης, Τσακαλώτος, Μηλιός) με τον… Ράιχενμπαχ, τον επικεφαλής της ομάδας δράσης για την επιβολή των μνημονίων, για να του δηλώσουν την κατηγορηματική τους άρνηση στις πολιτικές που ακολουθούνται και να του ζητήσουν να περιλάβει στην έκθεσή του, σε ειδικό κεφάλαιο, τις κοινωνικές επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στη χώρα!!! Δεν είναι μόνο οι αυταπάτες, αλλά κυρίως το «επίσημο» κουστούμι που φόρεσαν εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ που τους οδηγεί σε τέτοιου είδους γελοιότητες, με τραγικά όμως αποτελέσματα, από την άλλη μεριά, αφού νομιμοποιούν την παρουσία της ιμπεριαλιστικής επιτροπείας πάνω στη χώρα και στο λαό.
Απέναντι σε αυτή την κατεύθυνση που έχει αποφασίσει να τραβήξει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, κάποιοι στο εσωτερικό του αντιδρούν με δημόσιες τοποθετήσεις και καλούν τον κόσμο του να «βάλει φρένο στο δεξιό κατήφορο». Νομίζουμε ότι όλοι αυτοί οι αγωνιστές στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ, που τόσο αργά διαπίστωσαν πού πάει η υπόθεση, δεν έχουν πολλά περιθώρια για να «διορθώσουν την πορεία» από τα μέσα. Η προοπτική της συγκρότησης της «μεγάλης δημοκρατικής παράταξης της Αριστεράς» σε ένα ενιαίο κόμμα αντιστοιχεί πλήρως με τη δεξιά μετατόπιση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και θα συνεχιστεί με γρήγορους ρυθμούς το επόμενο διάστημα. Μάλιστα ο Αλ. Τσίπρας στην ΚΠΕ του ΣΥΝ έθεσε και τα νέα διλήμματα προς το λαό (είπατε κάτι για δικομματικό παιγνίδι;) με το ότι «σήμερα δύο πραγματικά πολιτικά σχέδια υπάρχουν, αυτό της τρικομματικής κυβέρνησης και αυτό του ΣΥΡΙΖΑ». Και έβαλε και αυτός το λαό προ των ευθυνών του, καταγγέλλοντας τη λογική της… ανάθεσης και υπερασπιζόμενος την… αυτοοργάνωση του λαού.
Είναι φανερή η προσπάθεια της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ να «ζέψει» το λαϊκό κίνημα στις κυβερνητικές του επιδιώξεις και να καπελώσει κάθε προσπάθεια αντίστασης, οργάνωσης και αλληλεγγύης σαν δικό της «έργο». Εξάλλου η «τεχνογνωσία» για κάτι τέτοιο είναι «πλούσια».
Παρ’ όλα αυτά, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορέσει να αποφύγει τη «σύγκρουση με την πραγματικότητα».
Γιατί όλο και περισσότερο μέσα στο πλαίσιο του λαού και του κινήματος η γραμμή του «ευρωπαϊκού προσανατολισμού» και της «ευρωπαϊκής ενοποίησης» θα έρχεται σε σύγκρουση με την ανάγκη να συγκροτηθεί μια γραμμή πάλης ενάντια στην εξάρτηση από τον ιμπεριαλισμό για να σπάσουν τα δεσμά ΕΕ-ΔΝΤ-ΗΠΑ-ΝΑΤΟ. Και όσο και αν θα γίνει συντονισμένη προσπάθεια να στραφεί ο κόσμος του κινήματος στη λεγόμενη «κοινωνική αλληλεγγύη» για την αντιμετώπιση της «ανθρωπιστικής κρίσης» τόσο θα συγκρούεται με την ανάγκη της πολιτικής συγκρότησης του κινήματος για την απόκρουση της επίθεσης, για την ανατροπή της βαρβαρότητας.

Λασίθι
Γεύσεις από το «Γρήγορο Δρόμο» (κοινώς, fast track)

Πολύ συνηθισμένο είναι πλέον να ακούμε από τα στελέχη της κυβέρνησης αλλά και από διάφορους παράγοντες του συστήματος ότι για να βγει η χώρα από την κρίση χρειάζεται να δοθεί βάρος στην ανάπτυξη και στις επενδύσεις. Αυτό τις περισσότερες φορές λέγεται για να δημιουργηθεί η εικόνα πως, εκτός από μέτρα σε βάρος των εργαζομένων, υπάρχει και εθνικό σχέδιο για την οικονομία. Και πράγματι, έτσι είναι. Το σχέδιο για την ανάπτυξη και τις επενδύσεις στις οποίες προσβλέπουν η ελληνική κυβέρνηση και το ντόπιο κεφάλαιο, ως μεσάζοντες, δεν θα μπορούσε να κινείται σε διαφορετική κατεύθυνση από αυτήν που ακολουθείται συνολικά στην οικονομία όλα αυτά τα χρόνια. Επιπλέον, το βάθεμα της κρίσης και οι αυξημένες απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών για τέτοιο επενδυτικό περιβάλλον στη χώρα μας που θα τους επιτρέπει τη μέγιστη κερδοφορία είναι συνθήκες που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις κινήσεις των τελευταίων κυβερνήσεων στο θέμα της οικονομίας και όχι μόνο.
Ο Ν3894/2010 για τις Στρατηγικές Επενδύσεις, γνωστός και ως «fast track», ήρθε να εξυπηρετήσει αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση. Οπως το λέει και το όνομά του (fast track), προωθεί το «γρήγορο δρόμο» για κάθε είδους επένδυση που η ΔΕΣΕ (Διυπουργική Επιτροπή Στρατηγικών Επενδύσεων) εντάσσει σε αυτόν, πέρα από την υπάρχουσα νομοθεσία και κάθε είδους κώλυμα! Με συνοπτικές διαδικασίες θα υλοποιούνται αγοραπωλησίες των λεγόμενων «φιλέτων» του Δημοσίου ή έργα σε διάφορους τομείς της οικονομίας (π.χ. τουρισμό, ενέργεια) άσχετα αν αυτά αντίκεινται στους νόμους του κράτους, αν έχουν καταστρεπτικές επιπτώσεις για το περιβάλλον και λειτουργούν σε βάρος των τοπικών κοινωνιών ή υποσκάπτουν τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Μέσα σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο κινούνται και τα δύο επενδυτικά σχέδια τα οποία πρόσφατα εντάχθηκαν στο «fast track» και αφορούν την Κρήτη, με ιδιαίτερο βάρος στο νομό Λασιθίου.
Το πρώτο αφορά τις λεγόμενες Β-ΑΠΕ (Βιομηχανικές Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας). Δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 1787Β/6-6-2012 και αφορά 69 αιολικούς σταθμούς (796 ανεμογεννήτριες!) σε όλη την Κρήτη, ισχύος 2.132,00 MW, και η παραγόμενη ενέργεια θα μεταφέρεται μέσω δύο υποθαλάσσιων καλωδίων (ένα του ομίλου «ELICA GROUP» και το άλλο της «ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ Α.Β.Ε.Τ.Ε.») στην Πελοπόννησο. Οπως, επίσης, και την κατασκευή «Ηλιοθερμικού Σταθμού Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας» ισχύος 70,00 MW στη Σητεία.
Το δεύτερο αφορά το διαβόητο, και με ιστορία πάνω από 15 χρόνων, τουριστικό έργο στο «Κάβο Σίδερο», κοντά στο Φοινικόδασος του Βάι. Η τουριστική επένδυση ονομάζεται «ΙΤΑΝΟΣ ΓΑΙΑ» και προβλέπει την κατασκευή, σε έκταση πάνω από 25.000 στρέμματα, πέντε ξενοδοχείων με συνολικό αριθμό κλινών 1.936, γήπεδο γκολφ, σπα και άλλες υποδομές προϋπολογισμού 260 εκατ. ευρώ! Ο φορέας επένδυσης είναι η «LOYALWARD Ltd», θυγατρική του ομίλου Minoan Group Plc, ο οποίος είναι εισηγμένος στην αγορά ΑΙΜ του Χρηματιστηρίου του Λονδίνου. Αξίζει να σημειωθεί το γεγονός ότι στο παρασκήνιο της υπόθεσης αυτής, που πριν πάρει την πρόσφατη ένταξη στο «fast track» πέρασε από αναβολές και ακυρώσεις αποφάσεων από πλευράς ΣτΕ μετά από κινητοποιήσεις πολιτών και τοπικών φορέων, εμπλέκεται και η Μονή Τοπλού.
Τόσο το πρώτο έργο όσο και το δεύτερο έχουν κοινά χαρακτηριστικά ως προς τις επιπτώσεις που θα έχουν στις τοπικές κοινωνίες και στο περιβάλλον.
Η λεγόμενη «Πράσινη ή Καθαρή Ενέργεια» που τόσο έχει διαφημίσει ο ΓΑΠ, ο ΣΚΑΪ και διάφοροι οικολόγοι της Αριστεράς μόνο πράσινη και μόνο καθαρή δεν είναι. Οι τεραστίων διαστάσεων ανεμογεννήτριες και τα φωτοβολταϊκά πάνελ ήδη όπου έχουν τοποθετηθεί και βρίσκονται σε λειτουργία κάθε άλλο παρά φιλικά προς το περιβάλλον και τη φύση είναι αφού η εγκατάσταση και η λειτουργία τους επί της ουσίας τα μολύνει και τα επιβαρύνει. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που ο υπερνόμος που λέγεται «fast track», προκειμένου να μην υπάρξει κάποιο κώλυμα, ξεπερνάει τους όποιους περιορισμούς βάζουν τα χωροταξικά σχέδια για περιοχές Natura ή η δασική νομοθεσία για τέτοιου είδους επενδύσεις.
Το ίδιο και με τις τουριστικές εγκαταστάσεις τεραστίου μεγέθους οι οποίες γίνονται σε περιοχές όπως το «Κάβο Σίδερο». Τα αποτελέσματα θα είναι καταστρεπτικά καθώς για να φτιαχτούν τέτοιες μονάδες το φυσικό περιβάλλον της ευρύτερης περιοχής υπόκειται σε αλλοιώσεις μη αναστρέψιμες κατά την κατασκευή τους αλλά και από την υπεράντληση του υδροφόρου ορίζοντα προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες αυτών των μονάδων.
Βέβαια, από την άλλη ο υπουργός Κ. Χατζηδάκης μπορεί να πανηγυρίζει για τέτοιου είδους συμφωνίες και να διατείνεται πως θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και πως θα υπάρξει ανάπτυξη στον τόπο. Για το «Κάβο Σίδερο» μιλάνε για 1.200 νέες θέσεις εργασίας. Από την ήδη διαμορφούμενη κατάσταση στις υπάρχουσες ξενοδοχειακές μονάδες στην ευρύτερη περιοχή του Λασιθίου μπορεί κανείς να καταλάβει καλά τι εννοούν όταν λένε τα στελέχη της κυβέρνησης για νέες θέσεις εργασίας και ανάπτυξη. Εννοούν μισοδουλειές (δηλαδή όσο είναι ανοιχτό το ξενοδοχείο) με χαμηλούς μισθούς που όλο και μειώνονται, χωρίς καμία προοπτική και χωρίς καμία βεβαιότητα για το μέλλον. Δουλειές του τύπου σήμερα είσαι, αύριο δεν είσαι γιατί γέρασες ή γιατί το ξενοδοχείο συνεργάζεται με πανεπιστήμια που στέλνουν φοιτητές να κάνουν πρακτική σε αυτό με ελάχιστο κόστος. Οσο για τα χρήματα που θα αφήσουν τέτοιου είδους επενδύσεις στην ευρύτερη περιοχή, ο επισκέπτης-πελάτης του ξενοδοχείου το πιο πιθανόν είναι πως το διάστημα των διακοπών του δεν θα βγει καθόλου από αυτό αφού εκεί μέσα μπορεί να βρει τα πάντα μέχρι να φάει και τελευταίο του σεντ.
Τέλος, το ζήτημα των επενδύσεων μέσω «fast track» είναι αρκετά σημαντικό και πρέπει να ειδωθεί ως κομμάτι της συνολικής πολιτικής που προωθείται, της επίθεσης που δέχεται ο λαός από το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο και όχι ως κάτι ξεκομμένο και τοπικού χαρακτήρα. Ο χαρακτήρας αυτών των επενδύσεων δείχνει με ωμό τρόπο ότι η εξαρτημένη αστική τάξη της χώρας έχει βαθιά χαραγμένη στο DNA της την άνευ όρων παραχώρηση του ήλιου, της θάλασσας, της γης, του νερού, της φύσης, του έμψυχου δυναμικού στις ορέξεις του ξένου κεφαλαίου και των ντόπιων συνεργατών του. Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αυταπάτη ότι θα υπάρξει όριο σε αυτή τη διαδικασία. Μάλιστα, σε επενδύσεις όπως αυτές των Β-ΑΠΕ τα συμφέροντα τα οποία εμπλέκονται ξεπερνάνε τα στενά οικονομικά όρια μια και εδώ μιλάμε για ΕΝΕΡΓΕΙΑ, υποθαλάσσιους αγωγούς προς την ηπειρωτική Ελλάδα και γιατί όχι προς την Κύπρο και εκεί τα συμφέροντα του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου θα είναι τελείως αδίστακτα σε αυτό που θέλουν να κάνουν. Οσο καλύτερα γίνουν κατανοητές αυτές οι παράμετροι τόσο καλύτερα μπορεί να δοθεί η μάχη από πλευράς του λαού απέναντι σε αυτές τις επενδύσεις.
Θ.Δ.