Οι ιμπεριαλιστές μετρούν δυνάμεις και όρια Για τους λαούς, η αντίστροφη μέτρηση για την οικοδόμηση του δικού τους Μετώπου Αντίστασης αρχίζει!

Δεν είναι η πρώτη φορά που το πολιτικό προσωπικό της γερμανικής αστικής τάξης παίρνει πρωτοβουλίες και λειτουργεί σαν εμπροσθοφυλακή της ΕΕ, επιδιώκοντας μέσα από τέτοιες κινήσεις να κατοχυρώσει και να διευρύνει τον ηγεμονικό της ρόλο μέσα στο ευρωπαϊκό λεγόμενο οικοδόμημα. Λειτουργώντας σαν πολιορκητικός κριός κόντρα «στα τείχη» κυρίως του Νότου αλλά και προς Ανατολάς (όπου μπορεί), ουσιαστικά κοιτάζει πρώτα και κύρια τα δικά της ιμεριαλιστικά συμφέροντα και επιδιώκει να οικοδομήσει σταδιακά μια Ευρωζώνη (ή πολλές ευρωζώνες) κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της.
Έχει βέβαια την ανάγκη να παρουσιάζεται ότι λειτουργεί για λογαριασμό του γενικότερου «ευρωπαϊκού» ιδεώδους και συμφέροντος, γι' αυτό και θέλει, τουλάχιστον σ' αυτή τη ρευστή και μεταβατική φάση στο γεωπολιτικό πεδίο, να εμφανίζεται ότι έχει την ευμενή ουδετερότητα έως ανοχή των υπόλοιπων αμερικάνων και βρετανών ιμπεριαλιστών.
Θέλει δηλαδή να παρουσιάσει το μοντέλο της πυγμής και επιβολής που ακολουθεί στο οικονομικό, πολιτικό πεδίο απέναντι σε συμμάχους και υποτελείς εδώ και χρόνια σαν διασφάλιση της ευρωπαϊκής συνοχής και ενίσχυση του ρόλου τού ευρώ. Ουσιαστικά, μέσα από αυτή τη σχέση πραγμάτων που οικοδομεί με την υπόλοιπη Ευρώπη, και για λόγους που η οικονομία του άρθρου δεν επιτρέπει να αναλύσουμε, οδηγεί την άρχουσα τάξη της Γερμανίας να υπερεκτιμάει τις δυνατότητές της και να υποτιμάει τις δυνάμεις και τις δυνατότητες τόσο των υπόλοιπων συμμάχων-ανταγωνιστών της όσο και των λαών. Γι' αυτό και ακούγονται αρκετές φορές στο εσωτερικό της κραυγές που ζητούν απ' τη Γερμανία να φύγει μπροστά, που βλέπουν την Ευρώπη μόνο σαν βαρίδι, φωνές που αρκετές φορές αναγκάστηκαν να χαμηλώσουν τον τόνο μιας και οι πραγματικοί συσχετισμοί και τα πραγματικά δεδομένα δεν τους επέτρεψαν ούτε τους επιτρέπουν να γίνουν κυρίαρχοι.
Οπως και να 'χει το ζήτημα, ακόμα και η πολύ πρόσφατη ιστορία έχει δείξει ότι η Γερμανία απλώνει τα πόδια της περισσότερο απ' ό,τι έφταναν, με αποτέλεσμα να υποχρεωθεί ακόμα και σε άτακτες υποχωρήσεις, κυρίως απέναντι στις ΗΠΑ, οι οποίες με τη σειρά τους φροντίζουν να υπενθυμίζουν στη Γερμανία ότι συνεχίζει να βρίσκεται υπό τους όρους που διαμορφώθηκαν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Βίωσε λοιπόν πολλές φορές (όπως και στην περίπτωση της Κροατίας) η γερμανική άρχουσα τάξη την αναντιστοιχία ανάμεσα στις οικονομικοπολιτικές ιμπεριαλιστικές βλέψεις και την πραγματική της στρατιωτική ισχύ. Πολλοί αναλυτές κάνουν πως δεν βλέπουν αυτή την πλευρά και παρουσιάζουν τη γερμανική άρχουσα τάξη σαν μια υπερδύναμη, που μάλιστα ανταγωνίζεται στα ίσα τις ΗΠΑ και αφήνει έτη φωτός πίσω τη Ρωσία, τη Γαλλία, την Αγγλία κ.λπ. Θεωρούν, προφανώς λανθασμένα, ότι η γερμανική άρχουσα τάξη έχει πολύ περισσότερο αποτελεσματικά οικονομικά και πολιτικά εργαλεία απ' ό,τι όλο το πυρηνικό οπλοστάσιο των άλλων. Προφανώς και δεν είναι έτσι. Ούτε η γερμανική άρχουσα τάξη μπορεί, στηριγμένη σ' αυτά τα όπλα-εργαλεία, να επιβάλει και να συγκροτήσει εύκολα στρατηγικές συμμαχίες στις οποίες να έχει τον πρωτεύοντα ρόλο. Τέτοιες συγχύσεις έχουν καλλιεργηθεί συνειδητά ή ασυνείδητα και στη χώρα μας τα τελευταία πέντε χρόνια, αλλά αυτό είναι δεύτερο ζήτημα.
Γιατί όμως αυτή η εισαγωγή; Μα, για να έχει ο αναγνώστης ένα μέτρο της γενικής οπτικής με την οποία βλέπουμε τα ζητήματα της περιοχής μας και όχι μόνο, όταν αυτά άπτονται ευρύτερων ανταγωνισμών και διευρυμένων γεωπολιτικών ανακατατάξεων.
Ας έρθουμε όμως στο θέμα μας. Το όλο ζήτημα που προέκυψε έχει σαν αφετηρία ή αφορμή μια επιθετική εν ολίγοις κίνηση της ΕΕ με μπροστάρη τη Γερμανία, που σ' αυτή τη φάση επικεντρώθηκε στην Κύπρο και ειδικότερα στο τραπεζικό της σύστημα. Και ενώ λοιπόν η κυρίαρχη προσέγγιση τις προηγούμενες μέρες στη χώρα μας, στην Κύπρο, στη Γερμανία και γενικότερα στην Ευρώπη θεωρούσε πως και αυτή η επιθετική και βίαιη κίνηση του κέντρου της ΕΕ προς το Νότο θα είχε λίγο πολύ διασφαλισμένη επιτυχή κατάληξη, ήρθαν τα πάνω κάτω και έγινε το μάλλε βράσε. Τα ερωτήματα βέβαια που προέκυψαν αφορούσαν κυρίως το τι έγινε και στράβωσε (ό,τι και όσο στράβωσε) και δευτερευόντως το γιατί έγινε αυτή η κίνηση.
Οσον αφορά τους οικονομικούς στόχους και τις πολιτικές προτεραιότητες που θα είχε η κίνηση αυτή (τουλάχιστον τα ομολογημένα) δεν έχουμε να προσθέσουμε πολλά, ούτε έχουμε να συμπληρώσουμε στους αποδέκτες (τους ομολογημένους πάλι) του μηνύματος αυτής της κίνησης. Οπως φάνηκε όμως από την εξέλιξη, η όλη κίνηση είχε και πολλούς ανομολόγητους στόχους και αρκετούς «καλυμένους» αποδέκτες. Ποιοι ήταν όμως αυτοί οι «άλλοι» στόχοι, ποιοι ήταν οι υπόλοιποι «αποδέκτες» των μηνυμάτων και πόσο πραγματικά οι υπόλοιποι ιμπεριαλιστές της Δύσης, που φάνηκαν να είναι ουδέτεροι ή και ευνοϊκά διακείμενοι, ήταν όντως τέτοιοι ή έβαλαν και αυτοί το χεράκι τους για να καταλήξει (τουλάχιστον σ' αυτή τη φάση) η Γερμανία κυρίως να φάει χαστούκι ή έστω να δεχτεί μια ύπουλη τρικλοποδιά;
Δεν υποτιμάμε τη σημασία ούτε τον αντίκτυπο των ομολογημένων στοχεύσεων της κίνησης αυτής τόσο σε βάρος του τραπεζικού συστήματος της Κύπρου όσο και σε βάρος του λαού της Κύπρου, που μπαίνει κι αυτός για τα καλά στη μέγγενη. Ούτε προσπερνάμε την ανάγκη που είχε η ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική πολιτική να στέλνει τα μηνύματα προς τους λαούς και τις υποτελείς τάξεις για το τι τους περιμένει στα επόμενα στάδια της επίθεσης. Κανείς όμως ρεαλιστής δεν μπορεί να αρνηθεί ότι οι αντιδράσεις, οι κόντρες, οι συνειρμοί, οι επιπτώσεις φαντάζουν δυσανάλογα μεγάλες σε σχέση με τη φαινομενική βαρύτητα και έκταση του προγράμματος «σωτηρίας» μιας μικρής χώρας.
Όλα λοιπόν δείχνουν ότι, για να προκληθούν τόσες πολλές αντιδράσεις, η κίνηση στην πραγματικότητα στοχεύει πολύ περισσότερο, πιο βαθιά και πιο κρίσιμα από όσα στην αρχή φάνηκαν, σαν επιβεβαίωση ότι η φάση που περνάμε είναι τόσο ρευστή και αβέβαιη, οι αντιθέσεις του συστήματος στο σύνολό τους και στις διασταυρώσεις τους τόσο οξυμένες και οι διεθνείς σχέσεις βρίσκονται σε τόση ένταση, που και μια σπίθα μπορεί να φέρει ανάφλεξη.
Η κίνηση αυτή λοιπόν για λογαριασμό της Γερμανίας ήταν μια απόπειρα ανοίγματος δρόμων διείσδυσης και διεύρυνσης ερεισμάτων σε περιοχές με γεωστρατηγικό και γεωπολιτικό ενδιαφέρον τεράστιο, αφού βρίσκεται δίπλα και πάνω σε περιοχή του πλανήτη που εκτός των άλλων συγκεντρώνει έντονο ιμπεριαλιστικό ενδιαφέρον. Μια κίνηση που δεν έφερνε απέναντι μόνο τους ρώσους ιμπεριαλιστές, οι οποίοι σημειωτέον βρίσκονται σε μεγάλη νευρικότητα το τελευταίο διάστημα, γιατί ενώ εκδηλώνουν όλο και πιο έντονα ιμπεριαλιστικό ενδιαφέρον, ενώ πασχίζουν να αξιοποιήσουν τις τριβές της Δύσης και παρά τις όποιες επιμέρους επιτυχίες τους, τρώνε ακόμα αρκετές «πόρτες», ιδιαίτερα κάτω από την πίεση και την απαίτηση των ΗΠΑ.
Φυσιολογικά λοιπόν η κίνηση αυτή πρέπει να δέχτηκε χτυπήματα κάτω από τη μέση και από δυτικούς συμμάχους, άσχετα αν παρουσιάστηκαν ως ουδέτεροι ή ευνοϊκά διακείμενοι. Μπορεί να μην έκαναν απλώς «τίποτα» προκειμένου να πάρει η Γερμανία ένα μάθημα που απλώθηκε σε περιοχές που δεν της πέφτει λόγος. Το ότι η κίνηση αυτή όξυνε τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και ενεργοποίησε αντανακλαστικά όχι μόνο των Ρώσων εξηγεί σ' ένα βαθμό και τις παλινωδίες της κυπριακής πολιτικής ηγεσίας αλλά και τα ερείσματα που βρήκε έστω προσωρινά για να αναιρέσει την πρώτη της συμφωνία, στην οποία μέσα (σιγά την έκπληξη) βρισκόταν και η τρικομματική ηγεσία της Αθήνας.
Όπως έχουν λοιπόν διαμορφωθεί τα δεδομένα, οι ιμπεριαλιστές μέτρησαν και μετρούν τις δυνάμεις τους και αξιολογούν τις όποιες απώλειες είχαν συνολικά και επιμερισμένα. Το πιο πιθανό είναι ότι σε «συνεργασία» (επιβολή δηλαδή) με τους πάσης φύσης υποτακτικούς στην περιοχή θα αναζητηθεί ένας προσωρινός συμβιβασμός μεταξύ τους και στον οποίο ο κάθε παίκτης, ανάλογα με τη βαρύτητά του και τη δυνατότητά του να διδάσκεται, θα κρατήσει ό,τι μπορεί να κρατήσει σε μια περιοχή στην οποία δυστυχώς όλο και περισσότερο ανεβαίνει η ένταση και η νευρικότητα των μεγάλων παικτών.
Δεν είμαστε σε θέση, βέβαια, να προβλέψουμε αν ο όποιος συμβιβασμός διαμορφωθεί και που θα επικεντρωθεί στο οικονομικό-πολιτικό πεδίο θα αφήσει και πόσα περιθώρια στους ρώσους ιμπεριαλιστές να μείνουν και να διευρύνουν το ρόλο τους στην περιοχή που τους ενδιαφέρει και ενεργειακά αλλά και λόγω Συρίας. Επίσης μπορούμε να προβλέψουμε ότι ο καινούριος συμβιβασμός θα υποβαθμίσει το ρόλο της κυπριακής αστικής τάξης, με τις όποιες επιπτώσεις φέρει αυτό στις ελληνοτουρκικές, ελληνοκυπριακές και τουρκοκυπριακές σχέσεις.
Παρά λοιπόν την αξιοποίηση της τριβής και των αντιθέσεων των ιμπεριαλιστών από τον κυπριακό λαό, που εξώθησε την πολιτική ηγεσία σε πιο σκληρή διαπραγμάτευση, και παρά την ικανοποίηση (την προσωρινή) που έφερε στους γειτονικούς λαούς αυτό το ΟΧΙ, το όλο κουβάρι παραμένει πολύ μπλεγμένο και η θέση όχι μόνο του κυπριακού λαού αλλά και των λαών είναι δυσμενής.
Το ανησυχητικό είναι ότι ο όποιος συμβιβασμός θα είναι εύθραυστος και προσωρινός και κυρίως θα αφήσει ανοιχτά όλα τα ζητήματα που αφορούν τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς και στρατηγική. Δεν απομακρύνει ούτε τον κίνδυνο αναφλέξεων ούτε ανακόπτει την επίθεση του κεφαλαίου σε βάρος των λαών. Το σίγουρο είναι ότι έχουμε μπει σε μια φάση μεγάλων ανακατατάξεων και ανατροπών ώστε ακόμα και η «παραμικρή» κίνηση των ιμπεριαλιστών ή μια εμφάνιση του λαϊκού παράγοντα στο προσκήνιο μπορεί να λειτουργήσει σαν θρυαλίδα.
Η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, οι έντονες προσπάθειες των ιμπεριαλιστών να αποκτήσουν ερείσματα και έλεγχο, να μοιράσουν αγορές, να ελέγξουν χώρες, θα τροφοδοτούν σε μόνιμη βάση την ένταση και τη νευρικότητα, χωρίς να αποκλείονται ακόμα και θερμές πολεμικές αναμετρήσεις και νέες αιματοβαμμένες εξορμήσεις.
Ο καπιταλισμός, στη φάση του ιμπεριαλισμού που έχει περάσει, δεν μπορεί να αυτοελεγχθεί, να αυτοπεριοριστεί, να λογικευτεί. Θα δημιουργεί όλο και πιο έντονα όρους ραγδαίας επιδείνωσης της θέσης των λαών όχι μόνο στην περιφέρεια αλλά και στην ιμπεριαλιστική μητρόπολη.
Απέναντι σ' αυτή την κατάσταση υπάρχει, όπως δεν έχουμε κουραστεί να λέμε και πολύ περισσότερο να πασχίζουμε, ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ. Ο δρόμος της οικοδόμησης ενός ΜΕΤΩΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ στη χώρα μας, στα Βαλκάνια, στην περιοχή μας. Ενα μέτωπο που θα πετάξει έξω τους ιμπεριαλιστές από τη χώρα μας, θα δημιουργήσει όρους αλληλεγγύης ώστε να γίνει εφικτή η προοπτική της εξόδου από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Πόσο κοστίζει το κούρεμα των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων

«Καταραμένος τόπος»! Ένα νησί δίπλα στις ακτές της φλεγόμενης Συρίας, κοντά σε όλες τις αναμμένες –από τους δυνάστες τους αλλά και την πάλη των λαών- εστίες της Μ.Ανατολής και της Β. Αφρικής. Πάνω από τη διώρυγα του Σουέζ και μπροστά στο μαντρόσκυλο των ιμπεριαλιστών, το Ισραήλ. Μέσα σε μια λεκάνη γεμάτη, λένε, με ενεργειακά κοιτάσματα, αλλά και πάνω στον κόμπο όπου διασταυρώνονται υπαρκτές και ενδεχόμενες ροές ενέργειας. Ροές που μπορούν να συν-καθορίσουν μέχρι και τη στρατηγική σταθεροποίηση της Δύσης ή τα στρατηγικά στραβοπατήματα πχ της Γερμανίας, ανάλογα με το ποιος θα τις ελέγξει. Ένα νησί-διεκδικούμενο προκεχωρημένο φυλάκιο, για τη «μεθοριακή» (Δύσης-Ανατολής) γραμμή του Καυκάσου, γύρω από την οποία στήνονται εφιαλτικά για την ανθρωπότητα σενάρια πολέμου.
Όχι λοιπόν! Το κορυφαίο θέμα δεν είναι «το ευρώ που γίνεται θηλιά στα κράτη της ΕΕ», όσο κι αν ο γερμανικός ιμπεριαλισμός επιχείρησε με αυτό να υποκαταστήσει τις αποβατικές δυνάμεις που του λείπουν, για να μπει στο νησί της Κύπρου και στην Ν.Α. Μεσόγειο. Ούτε βέβαια έπαψε στιγμή να ισχύει, πως το ευρώ είναι όργανο ληστείας των χωρών και των λαών της «περιφέρειας» της ΕΕ από τους ιμπεριαλιστές που συγκροτούν την ευρωπαϊκή λυκοσυμμαχία. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα που ανέδειξε και αναδεικνύει το κούρεμα των καταθέσεων που κύρια ο γερμανικός ιμπεριαλισμός- με ασαφές το βαθμό ουδετερότητας-ανοχής των «ομότιμων» του στην ΕΕ- θέλησε να επιβάλλει στις Κυπριακές τράπεζες. Δεν είναι αυτό καθαυτό το «κούρεμα» που ανέδειξε την παρέμβαση αυτή σε παγκόσμιο ζήτημα, και έφερε στην επιφάνεια τα τεντωμένα νεύρα όλων των μεγάλων παικτών που διεκδικούν κυριαρχία, ηγεμονία, μεγάλους ρόλους επί των λαών και των χωρών της υδρογείου. Στο κάτω-κάτω, πόσο μεγάλη ληστεία συνιστά το κούρεμα αυτό αν συγκριθεί με τα μέτρα που καθημερινά προωθούνται και υλοποιούνται αναφορικά με την αύξηση της κλοπής της εργατικής δύναμης, τη συντριβή των κοινωνικών καταχτήσεων των εργατών και των λαών στις χώρες της ΕΕ;
Ούτε, από την άλλη, η αναστάτωση που απλώθηκε από τα χρηματιστήρια της Ασίας ως τις σφιγμένες κουβέντες του Λευκού Οίκου και τον πυρετό του Κρεμλίνου, μπορεί να αποδοθεί στις αντιδράσεις της πολυεξαρτημένης και, ίσως γι αυτό, «καλομαθημένης» αστικής τάξης της Κύπρου. Γιατί, καταρχάς, οι ιμπεριαλιστές είναι φύσει και θέσει χοντρόπετσοι στα κλάματα και τα παρακάλια των υποτακτικών τους. Είναι γεμάτη η ιστορία -και η τρέχουσα κατάσταση- με καταβαραθρώσεις υποτακτικών και εξαρτημένων αστικών δυνάμεων, όταν αυτό απαιτεί και υπηρετεί το ιμπεριαλιστικό συμφέρον. Εξάλλου -παρά τους εθνικιστικούς μύθους που μπήκαν κιόλας σε κυκλοφορία- ο Αναστασιάδης μέχρι το παρά ένα της καταψήφισης τελικά της απόφασης του Γιουρογκρούπ από την Κυπριακή Βουλή, υπεράσπιζε την ανάγκη υπερψήφισης της, προβάλλοντας τη συνήθη των εθελόδουλων απειλή της καταστροφής, «αν δεν υποταχθούμε». Είναι προφανές, λοιπόν, ότι πίσω από την αιφνίδια ανατροπή στη στάση του πολιτικού προσωπικού στην Κύπρο βρίσκονται ιμπεριαλιστικοί παράγοντες που επέλεξαν να ενθαρρύνουν και να στηρίξουν την αναμφίβολα υπαρκτή και ισχυρή αστική αντίθεση στην απόφαση του Γιουρογκρούπ. Και ίσως ποτέ δεν θα μάθουμε, αν σε αυτούς τους ιμπεριαλιστικούς παράγοντες συγκαταλέγονται, εκτός από τους προφανείς (Ρωσία), και άλλοι (Ευρωπαίοι) που θα επιθυμούσαν ένα τσαλάκωμα της αγέρωχης γερμανικής απαίτησης, και κυρίως των απώτερων επιδιώξεων της. Τσαλάκωμα σαν αυτό που ήδη συνέβη στην πρώτη φάση εκδήλωσης της κρίσης.
Ναι, λοιπόν, πρόκειται για κρίση! Κρίση που εκδηλώθηκε με όχημα ένα οικονομικό μέτρο που, σε πρώτη φάση, θέλει να διώξει τις ρώσικες καταθέσεις από το νησί και να κάνει ακόμα πιο υποχείρια την αστική τάξη της Κύπρου στις γερμανικές επιδιώξεις.
Αλλά, παρότι είναι μέτρο οικονομικό, συνιστά επιθετική γεωπολιτική κίνηση απέναντι στους Ρώσους, γιατί και αυτό το μέτρο αθροίζεται στις πολλαπλές απωθήσεις που υφίστανται από την περιοχή της ΝΑ Μεσογείου. Ο στολίσκος που ετοιμάζουν ειδικά για την περιοχή -με ταυτόχρονες εσωτερικές γκρίνιες για τις πραγματικές δυνατότητες που αυτός θα έχει- είναι ένα μέτρο της πίεσης που αισθάνονται. Μια πίεση που αφορά τις καταπιεσμένες δυνατότητες που θέλει να εκδηλώσει πχ στο ενεργειακό όπου μια …ολόκληρη Γκαζπρόμ δεν μπορεί να αγοράσει τις ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ, δεν μπορεί να κάνει τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη και τώρα δεν θα μπορεί να παίξει ρόλο στον υπό σχεδιασμό ενεργειακό κόμβο στην περιοχή της Κύπρου. Μια πίεση, λοιπόν, που ανάγεται τελικά στις γεωπολιτικές επιδιώξεις του ρώσικου ιμπεριαλισμού και που η άλλη όψη της είναι οι απειλές που υφίσταται από μια εν εξελίξει γεωστρατηγική περικύκλωση του.
Αλλά με έναν τρόπο είναι κίνηση επιθετική και απέναντι στις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Ευρώπης, ακόμα και τις ΗΠΑ. Αυτές καλοβλέπουν βέβαια την απώθηση της Ρωσίας, στην οποία ιδιαίτερα οι ΗΠΑ πρωτοστατούν. Όμως, οπωσδήποτε ενοχλούνται και αντιτίθενται στη γερμανική επιχείρηση κατάληψης θέσης στην Κύπρο και στην ευρύτερη περιοχή, όπου τόσα πολλά είναι σε εξέλιξη. Και γι αυτό θέλουν, ταυτόχρονα, και την ρώσικη απώθηση να υποστηρίξουν, αλλά και να μην επιτρέψουν την ενίσχυση των γερμανικών θέσεων στο νησί και την περιοχή.
Τα 5-6 δις, λοιπόν, που αναζητούνται από το κούρεμα των καταθέσεων είναι «πενταροδεκάρες», συγκρινόμενα με τις «αξίες» που αντιπροσωπεύουν τα διακυβευόμενα συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών κρατών. Αυτά που άγγιξε και ερέθισε η επιθετική γερμανική κίνηση, σε μια περιοχή φλεγόμενη και κρίσιμη, σε έναν κόσμο που διατρέχεται από τις αντιθέσεις του ιμπεριαλισμού που σαπίζει. Γι αυτό και η παγκόσμια αναστάτωση. Για αυτό και οι φωνές -συστημικών δυνάμεων- που έφτασαν να απειλούν με έξοδο της Κύπρου από το ευρώ, υπογραμμίζοντας με αυτό τον τρόπο, πως οι αντιθέσεις ολοένα ανεβαίνουν σε επίπεδα που κάνουν πιο δύσκολο το συμβιβασμό. Αυτός, όμως, ο συμβιβασμός αναζητείται, αλλά αν βρεθεί, δεν θα είναι τέτοιος, ώστε να επιστρέφει την κατάσταση στο επίπεδο που ήταν πριν την κρίση. Η ένταση και η εκδηλωμένη επιθετικότητα είναι πια σκαλιά παραπάνω.
Η περιοχή λοιπόν ζει και θα αντιμετωπίσει τον κυκλώνα των αντιθέσεων, για την πολιτική, οικονομική, στρατιωτική κυριαρχία των μεγάλων και μικρότερων φονιάδων του πλανήτη. Αλλά δεν είναι «καταραμένος ο τόπος». Καταραμένος είναι ο ιμπεριαλισμός και τα ντόπια στηρίγματα του. Αυτή είναι η βάση της φιλίας που πρέπει να διαμορφώσουν όλοι οι λαοί της περιοχής. Και να βρουν σε αυτή τη βάση τους δρόμους, για να βγουν μαζικά στην πάλη ενάντια σε όλους τους δυνάστες που, όπως δείχνουν τα γεγονότα, κάθε άλλο παρά «πανίσχυροι» είναι. Μόνο έτσι -με την μαζική αντιιμπεριαλιστική πάλη- θα πιάσουν τόπο οι δίκαιες κατάρες.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Κύπρος Από την «επιτυχία» της ένταξης, στα καταστροφικά «σχέδια Β»

Αλήθεια, πώς έγινε και μια από τις μεγαλύτερες «νίκες του ελληνισμού», δηλαδή η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ («νίκη» αντίστοιχη της ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, στη μετέπειτα ΕΕ- ΟΝΕ με τα... γνωστά αποτελέσματα), κατέληξε σε μια απόλυτη καταστροφή για την Κύπρο -όπως, βεβαίως, συνέβη και για την Ελλάδα;
Αν θυμόμαστε καλά (και η αλήθεια είναι ότι θυμόμαστε περίφημα), αυτές οι μεγάλες τάχα νίκες του ελληνισμού θα έβαζαν τόσο την Κύπρο όσο και την Ελλάδα στο ασφαλές λιμάνι της ανάπτυξης και της ευημερίας, θα αποτελούσαν στρατηγική ήττα των «αντιπάλων», καθώς θα έδιναν στις δύο χώρες την τιμή(!) να συμμετάσχουν σε ένα κλειστό κλαμπ προνομιούχων, στο οποίο οι «Βόρειοι και εξ' Ανατολών εχθροί» δε θα μπορούσαν ποτέ να εισέλθουν, οχυρώνοντας πολιτικά και οικονομικά τις δύο χώρες.
Το τι συνέβη στη συνέχεια είναι πλέον γνωστό σε όλους. Οικονομική ερήμωση και καταστροφή, πολιτικές λιτότητας και φτώχειας χωρίς τέλος, απαρέγκλιτη εφαρμογή των πιο βάρβαρων μέτρων με ΜΑΤ και βία. Από την άλλη, φόβος και πανικός σε κάθε επίσκεψη των ελεγκτών της τρόικας, σκληρή αντίδραση των ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ σε κάθε «λανθασμένη» απόφαση εναντίωσης του λαού στις επιταγές των δανειστών. Όσο για την «εθνική κυριαρχία, ανεξαρτησία και ασφάλεια», δεν αποτελεί καν θέμα συζήτησης για τους «εθνάρχες» του μνημονίου. Η εξάρτηση και υποταγή στους ιμπεριαλιστές εξασφάλιζε και εξασφαλίζει την «εθνική ανεξαρτησία και ασφάλεια» της χώρας!
Αν κάτι επιβεβαιώνουν απόλυτα οι εξελίξεις σε Ελλάδα και Κύπρο, αυτό είναι ότι η ένταξη στη ληστρική λυκοσυμμαχία της ΕΕ από δήθεν μεγάλη επιτυχία που θα έφερνε δημοκρατία, ευημερία και ασφάλεια, οδήγησε τελικά στα ακριβώς αντίθετα. Στην κατάργηση κάθε δημοκρατίας και στη μέσω διαταγμάτων διακυβέρνηση, στη φτωχοποίηση της κοινωνίας, στη φασιστικοποίηση και στην ανασφάλεια.
Η ευρωπαϊκή ιδέα για ισότητα, αλληλεγγύη και άλλα «γλυκά» προπαγανδιστικά ευχολόγια των ιμπεριαλιστών μετατράπηκαν σε ρατσιστικές και νεοαποικρατικές «απορίες» για το αν θα πρέπει οι φορολογούμενοι στις βόρειες χώρες να δουλεύουν, για να πληρώνουν τα σπασμένα των οκνηρών και διεφθαρμένων λαών του νότου.
Η επιβολή του να «σκεφτόμαστε με ευρωπαϊκά και όχι εθνικά-εθνικιστικά κριτήρια», επιβολή που αποσκοπούσε στην κατάργηση κάθε έννοιας εθνικής ανεξαρτησίας μετεξελίχθηκε στην... ευρωπαϊκή ιδέα εξυπηρέτησης των γερμανικών εθνικών συμφερόντων.
Αναμενόμενη η συνέχεια. Θα αγριεύει διαρκώς το ύφος και η συμπεριφορά των ιμπεριαλιστικών «εταίρων» της ΕΕ απέναντι στις προς «διάσωση» χώρες. Οι άλλοτε «φιλικοί εταίροι» της ΕΕ, τώρα απαιτούν υποταγή, αλλιώς απειλούν να μας διαλύσουν. Ή, όπως κομψά το περιγράφει η πρόθυμη, υποταγμένη και επίσημη δημοσιογραφία: σκληραίνει τη στάση της η τρόικα, προφανώς για το καλό των “άτακτων χωρών που αμελούν να μάθουν και να συμμορφωθούν από τα παθήματά τους”.
Ο παροξυσμός των ανταγωνισμών μεταξύ των βασικών ιμπεριαλιστικών κέντρων δεν μπορεί παρά να έχει θύματα χώρες και λαούς. Το λένε, άλλωστε, καθαρά, πιο καθαρά δεν γίνεται: Θα υπάρξετε ως χώρα και ως λαός, μονάχα ως χώρα που συμμορφώνεται στις υποχρεώσεις της απέναντι στους δανειστές, ως λαός υποταγμένων στις αναγκαιότητες και απαιτήσεις του χρηματοπιστωτικού κεφαλαιοκρατικού συστήματος. Κι όταν αρπάξουμε όλο τον πλούτο που... εσείς, οι τεμπέληδες, απαιτητικοί και οκνηροί εργαζόμενοι, παράγετε, όταν η μόνη αποδεκτή «δημοκρατία» θα είναι ιδιωτικού δικαίου και συμφερόντων, μονάχα τότε θα έχετε δικαίωμα στην επιβίωση.
Βέβαια, δεν είναι ακριβώς αυτές οι λέξεις που χρησιμοποιούν. Ο λόγος τους είναι συνεργατικός, δασκαλίστικος, με κατανόηση και «επιστημονικά τεκμηριωμένος». Μια τεκμηρίωση του τρόμου. Στα χέρια τους, άλλωστε, θεωρούν, ότι κρέμονται οι τύχες της ανθρωπότητας. Είναι μια γλώσσα ευθύνης! Είναι η γλώσσα που έμαθαν καλά οι διανοούμενοι του κεφαλαίου στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Σε πανεπιστήμια, ιδρύματα και ινστιτούτα με καθηγητές που αξιολογήθηκαν ως «επαρκείς». Πώς αλλιώς θα λειτουργήσει το μεγαλύτερο πλυντήριο ξεπλύματος μυαλών και μαύρου χρήματος που είναι ο καπιταλισμός!
Θα μπορούσε βέβαια να ισχυριστεί κανείς, ότι η κυπριακή «διάσωση» μέσω φορολόγησης-αρπαγής των καταθέσεων (απόφαση που πέρασε ομόφωνα στο Γιουρογκρούπ και την οποία ο κ. Στουρνάρας ψήφισε με χέρια ψηλά), στο βαθμό που αφορά καταθέσεις άνω των 100.000 ευρώ (όπως π.χ. πρότεινε ο «φίλος των μικροκαταθετών» Σόιμπλε), είναι μια ιδιότυπη εφαρμογή του...επαναστατικού συνθήματος “την κρίση να πληρώσουν οι μεγαλοκαταθέτες και το κεφάλαιο”. Ωστόσο, η κοροϊδία έχει τα όριά της. Τόσο η δεξιά όσο και ο αριστερή κοροϊδία. Είναι προφανώς ένα σύνθημα μιας αριστεράς του... κυβερνητικού συρμού. Προσοχή, λοιπόν, στο... κενό μεταξύ αριστερού συρμού και δεξιάς αποβάθρας.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

25 Μάρτη 2013 Ν' ανταμώσουμε ξανά στο δρόμο του αγώνα!

Μπορεί να κοντεύουν δυο αιώνες από το '21 κι όμως τα θεμέλια που έβαλε φτάνουν ως τις μέρες μας. Ήταν μια επανάσταση που έμεινε ανολοκλήρωτη, γιατί δεν κατάφερε να κερδίσει μια για πάντα την ανεξαρτησία του τόπου. Γιατί άφησε πεσκέσι την εξάρτηση της χώρας από τα μεγάλα ξένα αφεντικά, που βρήκαν τους ντόπιους πιστούς υπηρέτες τους πρόθυμους να τους υπακούσουν πιστά και να θυσιάσουν και το λαό και τον τόπο στο βωμό των συμφερόντων τους.
Από το αγγλικό, το γαλλικό και το ρώσικο κόμμα και τις απανωτές χρεοκοπίες και δικτατορίες, από τους δυο παγκόσμιους πολέμους, την κατοχή και την αντίσταση, φτάσαμε στην ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση εναντίον του λαού μετά το '44 και τη βίαιη εισβολή των Αμερικάνων που έφτασε μέχρι τη χούντα. Κι από κει στους μεγαλειώδεις αντιδικτατορικούς αγώνες, στον “παράδεισο” τηε ΕΟΚ, της ΕΕ, της ΟΝΕ και του ευρώ. Και τώρα πια, στην κόλαση της τρόικας και του ΔΝΤ.
Μια ιστορία εξάρτησης από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που δε δίστασαν ποτέ να ματοκυλίσουν το λαό μας, να του επιβάλλουν τα πιο καταπιεστικά καθεστώτα, να του αρπάξουν με τη βία τον πλούτο που παράγει και να τον καταδικάσουν στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Πάντα στηριζόμενες σε μια ελληνική άρχουσα τάξη που ποτέ δε διανοήθηκε να τραβήξει το δικό της δρόμο, έστω για τα δικά της συμφέροντα, αλλά πάντα στήριζε την ισχύ και την εξουσία της στα λεφτά, τα όπλα και την πολιτική στήριξη που της παρείχαν οι ξένοι, με αντάλλαγμα την ίδια τη χώρα και το λαό της.
Κι αν οι ιμπεριαλιστές βρίσκονται σε βαθιά κρίση και σε ανελέητο ανταγωνισμό μεταξύ τους, τόσο το χειρότερο για τις εξαρτημένες χώρες. Την κρίση και τους ανταγωνισμούς τους θα τα πληρώσουν οι λαοί, όπως πληρώνει ο δικός μας λαός τα τελευταία χρόνια, όπως ετοιμάζεται να πληρώσει και ο κυπριακός λαός πολύ ακριβά.
Η ιστορία, όμως, έχει και την άλλη της πλευρά. Την πλευρά αυτών που δεν υποτάχθηκαν, δεν προσκύνησαν, δε φοβήθηκαν να τα βάλουν με τους κάθε είδους κατακτητές. Την πλευρά του λαού και των δικών του μικρών και μεγάλων ηρώων, των ηρώων της καθημερινότητας και των μεγάλων γεγονότων. Των ηρώων που έπεσαν στον αγώνα για λευτεριά, για ψωμί, για δημοκρατία.
Κι αυτή η ιστορία συνεχίζεται και εξελίσσεται μέχρι τις μέρες μας. Άλλοτε υποχωρεί κι άλλοτε κάνει τη δικιά της έφοδο στον ουρανό. Άλλοτε τα καταφέρνει κι άλλοτε όχι. Όμως πάντα επιμένει και εμπνέει τις επόμενες γενιές των λαϊκών αγωνιστών, τους επόμενους αγώνες.
Αυτός είναι ο δρόμος των λαών! Ο δρόμος του αγώνα μέχρι τη νίκη. Μέχρι να γίνει ο λαός πραγματικός αφέντης στον τόπο του, μέχρι να ανατρέψει το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης και να πετάξει έξω από τη χώρα τα γεράκια του ιμπεριαλισμού και τους ντόπιους υποτακτικούς τους. Και να οικοδομήσει σχέσεις πραγματικής αλληλεγγύης και συνεργασίας με τους γειτονικούς λαούς και τους λαούς όλου του κόσμου, στον αγώνα ενάντια στους κοινούς εχθρούς.
Σε αυτό το δρόμο του αγώνα ν' ανταμώσουμε ξανά! Να αναζητήσουμε τους τρόπους, τις μορφές, τα εργαλεία εκείνα που θα μας βοηθήσουν να υψώσουμε ξανά το ανάστημά μας και να βάλουμε εμείς φραγμό στα σχέδιά τους!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

H «ΤΙΜΩΡΙΑ» ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΛΑΟΥ: στόχος με πολλαπλούς αποδέκτες.

Η απόφαση για το «κούρεμα» όλων των καταθέσεων των κυπρίων πολιτών στα πλαίσια να φορτωθεί η κυπριακή οικονομία πάνω από το μισό (17,5 δις ευρώ) του προγράμματος «βοήθειας»(!) της τρόικας στην Κύπρο προκαλεί ήδη αρκετές αναταράξεις στο νησί αφού θίγει το σύνολο των μικροκαταθετών, δηλαδή του λαού.
Πρώτα, πρώτα αποτελεί σαφέστατο μήνυμα και προς τον κυπριακό λαό και στους ευρωπαϊκούς λαούς πως θα υπόκεινται και πρόκειται να υποστούν τις συνέπειες της κρίσης ακόμα και με κούρεμα των καταθέσεων τώρα που έχουν εξαντληθεί τα «καύσιμα» των κρατικών προϋπολογισμών από τη στήριξη του ληστρικού χρηματοπιστωτικού συστήματος. Χρησιμοποιείται και θα χρησιμοποιηθεί στην άσκηση τρομοκρατίας προς τους ευρωπαϊκούς λαούς όπως ήδη έκανε το υπουργός εξωτερικών της Βρετανίας κουνώντας το δάκτυλο απειλητικά προς το δικό του λαό για το τι περιμένει «όλους όσους επιμένουν να αγνοούν τα κρατικά χρέη».
Ίδιας βαρύτητας στην κατεύθυνση του είναι το μήνυμα προς το πολιτικό προσωπικό και την πολιτική ελίτ της Κύπρου στο να αποδεχτεί όχι απλά τη μείωση του τραπεζιτικού τομέα ως προς το μέγεθος που καταλαμβάνει στην κυπριακή οικονομία αλλά και κάθε λύση που θα συμφωνηθεί-αν συμφωνηθεί- στην εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών του νησιού (ΑΟΖ κλπ).
Είναι παραπάνω από φανερό –σε αναλογία με αυτό που συνέβη πριν δυο χρόνια με τους Κινέζους με την…κανονική πολεμική εμπλοκή στη Λιβύη- πως οι βασικά θιγόμενοι εξωτερικοί παράγοντες από αυτό τον «αναίμακτο» πόλεμο είναι οι Ρώσοι που διέθεταν αυξημένες θέσεις στον τραπεζιτικό τομέα της Κύπρου.
Τα κροκοδείλια δάκρυα αμερικάνων οικονομικών παραγόντων και οικονομικών δημοσιογραφικών μέσων για το δράμα στο οποίο ανάγκασε τον κυπριακό λαό η ΕΕ δεν κρύβουν το πραγματικό γεγονός πως συνολικά η τρόικα και ειδικά το ΔΝΤ επιμένει στη συρρίκνωση του κυπριακού κρατικού χρέους στο 100% μέχρι το 2016 ενώ το πρόγραμμα «βοήθειας» εκτείνεται μέχρι το 2020!
Επίσης μικρή σημασία έχει για τον κυπριακό λαό η διελκυνστίδα δηλώσεων ανάμεσα στον Σόϊμπλε και την κυπριακή πολιτική ηγεσία για το ποιος σχεδίασε το κούρεμα των καταθέσεων χωρίς πλαφόν για τους μικροκαταθέτες.
Γεγονός είναι πως το «μικρό μέγεθος» της Κύπρου χρησιμοποιείται σήμερα παραδειγματικά από τους ιθύνοντες κύκλους της ιμπεριαλιστικής ΕΕ και με την διακριτική στήριξη των αμερικάνων ιμπεριαλιστών στα πλαίσια του οξυμένου ανταγωνισμού όλων εναντίον όλων.
Δεν είναι όμως καθόλου σίγουρο πως -μέσα σε αυτά τα πλαίσια- πόσο μικρό μπορεί να παραμείνει αυτό το μέγεθος και κατά πόσο δεν θα τροφοδοτήσει γενικότερες αναταράξεις….

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

«Aπογειωνόμαστε», αλλά... πού είναι ο διάδρομος; Οι προσδοκίες ανάσχεσης της ύφεσης στο αστικό στρατόπεδο

Το «σχέδιο»
«Απογειωνόμαστε», είπε ο Σαμαράς σε ένα από τα τελευταία μεγάλα υπουργικά συμβούλια δίνοντας τον τόνο της προσπάθειας για ανάσχεση της ύφεσης στην οποία έχει βυθιστεί η οικονομία.
Το ζήτημα βέβαια δεν είναι πότε θα αρχίσει να επιβραδύνεται ο οικονομικός κατήφορος της χώρας, αφού έτσι ή αλλιώς κάποια στιγμή «ό,τι κατεβαίνει, ανεβαίνει» και η απόλυτη πτώση θα γίνει… σχετική. Το ζήτημα για τον λαό, έτσι όπως το θέτει και το παρουσιάζει η αστική τάξη και το διαθέσιμο πολιτικό της προσωπικό, είναι αν έστω με σφαγμένα μεροκάματα, με ανύπαρκτα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα θα ξεκινήσει ένα νέος κύκλος για την οικονομία που, τουλάχιστον, θα δώσει μια αναιμική ανάπτυξη. Αν οι επενδύσεις που θα γίνουν θα απορροφήσουν την τερατώδη…ανάπτυξη της ανεργίας. Ποιο θα είναι, λοιπόν, το σημείο επιστροφής και τι σόι επιστροφή θα είναι αυτή;

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Οικονομικό ΝΑΤΟ;

Τεραστίων διαστάσεων ευρωαμερικάνικη συμφωνία εμπορίου και επενδύσεων αποτελεί σήμερα αντικείμενο διαλόγου ανάμεσα σε Αμερικάνους και Γερμανούς. Ένα είδος ΝΑΤΟ της οικονομίας με μεγάλο δέλεαρ και οφέλη ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού.
Άνοιγμα των ευρωπαϊκών αγορών για τις ΗΠΑ, εξισορρόπηση των ζητημάτων ανταγωνιστικότητας για τη Γερμανία.
Μόνο και μόνο το γεγονός ότι ΗΠΑ και ΕΕ έχουν αθροιστικά πληθυσμό 800 εκατομμύρια κατοίκους και ΑΕΠ ύψους 32 τρις δολάρια αντιπροσωπεύοντας το μισό της παγκόσμια οικονομικής δραστηριότητας και το 1/3 του διεθνούς εμπορίου, αρκεί.
Από το Δεκέμβριο του 1995 η ευρωαμερικάνικη σύνοδος στη Μαδρίτη είχε θέσει αυτό το φιλόδοξο στόχο για μια «Νέα Διατλαντική Ατζέντα». Οι διαπραγματεύσεις σταμάτησαν το 1998 με τη Γαλλία να μπλοκάρει λίγο αργότερα μια σχετική συμφωνία ανάμεσα στον τότε Επίτροπο της ΕΕ και τον υπουργό Οικονομικών του Κλίντον, φοβούμενη την υποβάθμιση της υπό την αγγλοσαξονική κυριαρχία και παραμερισμό της.
Το 2008 μετά την κατάρρευση του Γύρου Συνομιλιών της Ντόχα για το παγκόσμιο εμπόριο και την ιεράρχηση που επέβαλλε η κρίση οριστικοποιήθηκε η διακοπή κάθε επαφής.
Το ενδιαφέρον της νέας προσπάθειας βρίσκεται στο γεγονός ότι την πρωτοβουλία για το κάλεσμα την είχε αυτή τη φορά το Βερολίνο που υπερκεράζοντας τον γαλλογερμανικό άξονα συνέπραξε με τους Βρετανούς στην τελευταία και πιο πρόσφατη σύνοδο Κορυφής των Βρυξελών. Με μια ανακοίνωση των 27 δόθηκε –δια στόματος μάλιστα Μπαρόζο- το πράσινο φως για την έναρξη των διαπραγματεύσεων με τη δήλωση πως «θα αποτελέσει ισχυρό μοχλό εκσυγχρονισμού των οικονομιών μας».Ως ένδειξη καλών προθέσεων η ΕΕ ήρε την απαγόρευση εισαγωγής ορισμένων κατηγοριών ζώων που ίσχυε λόγω διαφορετικών «υγειονομικών προδιαγραφών». Ξέρετε οι Ευρωπαίοι πρωτοστατούν στην οικολογία όπως η ανιακή- σήμερα- Θάτσερ που έκλεισε τις ρυπογόνες βιομηχανίες άνθρακα για χάριν του….οικολογικού city.
H νέα διαπραγμάτευση θα ξεκινήσει τον Ιούλιο και αναμένεται μακρά πολύ περισσότερο αφού προβλέπεται σε όλη αυτή τη διαδικασία «ρυθμιστικής εναρμόνισης», το αμερικάνικο δίκαιο να υπερισχύει του ευρωπαϊκού.
Γιατί λοιπόν οι ευρωπαίοι (και ειδικά οι Γερμανοί) είναι διατεθειμένοι να προχωρήσουν σε αυτές τις θυσίες; Και με τι όρους θα παίξουν στο παιχνίδι που ήδη εξήγγειλε ο Ομπάμα στην καθιερωμένη ετήσια ομιλία του επεκτείνοντας παρόμοιες συμφωνίες σε Λατινική Αμερική και Ειρηνικό; Στις δύο του Φλεβάρη η Μέρκελ βρήκε «θετικά σημεία» στην προσέγγιση με τον Τζον Μπάϊντεν ο οποίος με τη σειρά του έκρινε μια συμφωνία «εφικτή»; Και γιατί τώρα;
Τέτοιες κινήσεις είναι φανερό ότι έχουν τεράστια γεωπολιτική σημασία και σίγουρα επηρεάζουν τη στρατηγική –εδώ και χρόνια –προσέγγιση με τη Ρωσία με βάση τα δίκτυα μεταφοράς υγραερίου.
Παράλληλα σχεδόν με τις προσεγγίσεις ΕΕ-ΗΠΑ, η Ρωσία και η Κίνα ανακοίνωσαν στρατηγικού χαρακτήρα συνεργασίας πρόσβασης της δεύτερης στα ενεργειακά αποθέματα της πρώτης…

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Η «υπεύθυνη» ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μπροστά σε νέα ακροατήρια!

Σε μία περίοδο που οι ντόπιες αστικές πολιτικές δυνάμεις επιζητούν εναγωνίως να αναστηλώσουν, τόσο μέσα στην χώρα όσο και προς τα έξω, το κύρος τους, που έχει «τσαλακωθεί» σημαντικά από την διακυβέρνηση των μνημονίων και της εξαθλίωσης του λαού, έρχεται η «υπεύθυνη» αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ να συμβάλλει στην «αγιοποίηση» ιστορικών στελεχών του αστικού συστήματος.
Η παρουσία του Αλ. Τσίπρα και η ομιλία του στο Μέγαρο για το έργο του Κ. Καραμανλή μπροστά σε ένα ακροατήριο που έσφυζε από εκπροσώπους του συστήματος δεν είχε στενό ορίζοντα και προεκλογικό χαρακτήρα, όπως θέλουν να του αποδώσουν, αλλά υπηρετεί ευρύτερους στόχους. Αποτέλεσε άλλη μία κατάθεση «υπευθυνότητας», άλλη μία υπόκλιση στην αστική νομιμότητα και επιδίωξη συμμαχιών με τις «λογικές» δυνάμεις του αστικού πολιτικού συστήματος.
Είναι φανερό, ότι η συμμετοχή της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ σε τέτοιου χαρακτήρα εκδηλώσεις, όπου οι κύριοι εκφραστές όλου του αστικού πολιτικού φάσματος βρίσκουν την ευκαιρία να κάνουν τους απολογισμούς τους, να μετρήσουν τις δυνάμεις τους και να χαράξουν, έστω και με γενικό τρόπο, τις κατευθύνσεις τους, αποτελεί πολιτική επιλογή. Επιλογή, που έχει να κάνει με τα απαραίτητα διαπιστευτήρια που πρέπει να δώσει ένας πολιτικός χώρος της ρεφορμιστικής αριστεράς, ότι όχι μόνο δεν είναι επικίνδυνος αλλά μπορεί να αποβεί «χρήσιμος» για την εξισορρόπηση ενός συστήματος, η οποία έχει διαταραχθεί από «ακραίες» πολιτικές.
Η επιλογή αυτή δεν αποτελεί αποτέλεσμα μίας πολιτικής ανάλυσης που επιδιώκει να αξιοποιήσει, προς όφελος του λαϊκού κινήματος, υπαρκτές διαφορές και αντιθέσεις στα πλαίσια του αστικού κόσμου αλλά την συνέχεια και την αναβάθμιση της ρεφορμιστικής κατεύθυνσης της πολιτικής ένταξης στον επίσημο πολιτικό κόσμο της διαχείρισης. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν πάει απρόσκλητη στα «αστικά σαλόνια». Είναι προσκεκλημένη και μάλιστα με το πιο επίσημο τρόπο από τις δυνάμεις του συστήματος να εκθέσει και να εκτεθεί, να δώσει δεσμεύσεις στο…ακροατήριο. Να αποδείξει, ότι η πορεία προσαρμογής του είναι συνεχής και μόνιμη.
Εξάλλου δεν είναι μόνο ο Αλέξης Τσίπρας που δίνει σήμερα τέτοιου είδους εξετάσεις. Αν και για αυτόν είναι σαφώς πιο δύσκολες και ανάλογες με την ευθύνη της διακυβέρνησης που φιλοδοξεί να αναλάβει. Οι ηγέτες όλων των πτερύγων της ρεφορμιστικής αριστεράς (Φλωράκης, Κύρκος κ.α) ήταν πάντα προσκεκλημένοι σε ανάλογες εκδηλώσεις, για να καταθέσουν την συμφιλιωτική πολιτική τους γραμμή με τις δυνάμεις του συστήματος. Είτε όταν έψαχναν να βρουν τα «μη μονοπωλιακά» τμήματα της αστικής τάξης, για να συντάξουν «αντιμονοπωλιακό μέτωπο», είτε όταν σκαρφίζονταν «ενότητες» με τις «δημοκρατικές» μερίδες του αστικού πολιτικού κόσμου (ποιος ξέχασε την ΕΑΔΕ;). Σε κάθε περίπτωση να αποδείξουν, ότι έχουν εγκαταλείψει πλήρως κάθε επαναστατικό χαρακτηριστικό, κάθε επικίνδυνη, για το σύστημα, τακτική.
Ποια είναι τα στοιχεία της πολιτικής που συζητάει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ με το αστικό πολιτικό σύστημα; «Να οικοδομηθεί στη χώρα μια σταθερή δημοκρατική νομιμότητα, που θα προστατεύει τα στοιχειώδη δικαιώματα, θα περιορίζει στο ελάχιστο τους πολιτικούς διαχωρισμούς και θα διασφαλίζει την ομαλή εναλλαγή στην εξουσία». Αυτή η «προσφορά» του Κ. Καραμανλή, για την περίοδο της μεταπολίτευσης, που αναγνωρίζει ο Αλ. Τσίπρας, είναι ταυτόχρονα και ένα μέρος από το πεδίο συνεννόησης με δυνάμεις του συστήματος, που αρνούνται να πάρουν τον «ακροδεξιό δρόμο» της σημερινής ΝΔ και του Σαμαρά. Έτσι η «σύγκρουση με το σάπιο πολιτικό σύστημα», που τόσο διαφημίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, περιορίζεται στην συναντίληψη που πρέπει να κυριαρχήσει στις διάφορες πλευρές του μακριά από οξύτητες και ακροδεξιές παρεκκλίσεις. Επιδιώκεται, έτσι, η ουδετεροποίηση κάποιων δυνάμεων από τον φιλελεύθερο χώρο της Δεξιάς στην πιθανή πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την κυβερνητική εξουσία και αναζητούνται οι όροι του πολιτικού παιχνιδιού σε αυτή την περίπτωση. Η μία πλευρά είναι φανερό, ότι τους αποδέχεται. Η άλλη όμως;
Ταυτόχρονα, βέβαια, υπάρχει και το ζήτημα της εξάρτησης. Και εκεί, λοιπόν, αναζητείται η «κληρονομιά» του Κ.Καραμανλή που κατά τον Αλ. Τσίπρα «κατάφερε μια σπάνια πολιτική και προσωπική υπέρβαση των ασφυκτικών ορίων που είχαν επιβάλει τόσο στη χώρα όσο και στην παράταξή του, ο εμφύλιος και οι ξένοι προστάτες». Έτσι και σήμερα, στον ΣΥΡΙΖΑ θεωρούν, ότι υπάρχει το πεδίο για «συνεννόηση» ανάμεσα στις δυνάμεις του αστισμού που «ζορίζονται» από τον «ασφυκτικό έλεγχο» των ξένων προστατών (διάβαζε Γερμανία) και τις δυνάμεις της «υπεύθυνης» αριστεράς που δεν αμφισβητούν τον «ευρωπαϊκό προσανατολισμό», τον οποίο, εξάλλου, «εμπέδωσε» ο Κ. Καραμανλής με την είσοδο της χώρας στην ΕΟΚ. Αλλά, επιπλέον, με την διεθνή τους πολιτική και την αξιοποίηση των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων ανάμεσα σε ΗΠΑ – Γερμανία, θεωρούν, ότι μπορούν να διασφαλίσουν και συμμαχίες με την πέρα του Ατλαντικού υπερδύναμη, όπως πρόσφατα κατέδειξαν με το ταξίδι και τις τοποθετήσεις στις ΗΠΑ. Και για να ενισχύσει το «πεσμένο ηθικό» του ακροατηρίου του και της τάξης που εκπροσωπεί, στο Μέγαρο Μουσικής, ο Α. Τσίπρας εξομολογήθηκε ότι: «είναι ώρες που σκέφτομαι, ειδικά τούτες τις πρωτόγνωρες στιγμές που περνά η χώρα, αν ήταν παρόντες μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Χαρίλαος Φλωράκης, για να αναφερθώ μόνο στις προσωπικότητες της μεταπολίτευσης, πώς άραγε θα αντιδρούσαν; Πολύ πιθανόν, λοιπόν, αν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν σήμερα παρών, να σχολίαζε με τα γνωστά σε όλους... γαλλικά του, πολλές πλευρές της σημερινής ευρωπαϊκής και ελληνικής πραγματικότητας».
Ακριβώς έτσι, λέμε και εμείς, θα αντιδρούσε ο «μεγάλος». Θα στόλιζε με «γαλλικά», αλλά και με ΜΑΤ και Αύρες, όσους δεν αντιλαμβάνονταν, την «δωρική λιτότητα» που έπρεπε να επιβληθεί στον λαό, για να «σωθεί» η χώρα, και ότι, όταν λέμε «η Ελλάδα ανήκει στην Δύση», το εννοούμε…!

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Εκτός δικαιώματος ιθαγένειας χιλιάδες μετανάστες και παιδιά

Τρεισήμισι χιλιάδες μετανάστες, που ζουν στη χώρα μας και κατέχουν την ελληνική ιθαγένεια, 10.000 ακόμα που έχουν αιτηθεί την απόκτησή της και καλύπτουν τις προδιαγραφές απόκτησης με το ισχύον νομικό πλαίσιο, και 200.000 παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στη χώρα μας, χάνουν ή δεν δικαιούνται, πλέον, την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας. Έτσι διαμορφώνεται η κατάσταση για τους μετανάστες αυτούς, ύστερα απ’ την ακύρωση πλευρών του ισχύοντος νόμου «Ραγκούση» (ν.3838/10), που κρίθηκαν «αντισυνταγματικές» απ΄ το Συμβούλιο της Επικρατείας στις 5/2. Σύμφωνα με την απόφαση αυτή, ακυρώνονται όλες οι πράξεις απονομής ιθαγένειας που έγιναν απ΄ το 2010 μέχρι σήμερα. Όσον αφορά τα 200.000 παιδιά – απ΄ τα οποία μόλις τα 6.072 έχουν πάρει την ιθαγένεια–, θα πρέπει μόλις ενηλικιωθούν να έχουν βρει δουλειά μέσα σ΄ ένα χρόνο, αλλιώς θα απελαθούν. Παιδιά, λοιπόν, που γεννήθηκαν στη χώρα μας, που μεγάλωσαν εδώ και δεν έχουν γνωρίσει άλλον τόπο, που έμαθαν τη γλώσσα και φοιτούν σε ελληνικά σχολεία «αποβάλλονται» απ’ τα δικαιώματα και την κοινωνική ζωή που απορρέουν απ’ την ίδια την υλική τους κατάσταση, με πρόσχημα την εθνική και φυλετική τους καταγωγή. Τα αντιδραστικά ιδεολογήματα του αίματος και της φυλής μπορούν να επιστρατευτούν ξανά, για να εξυπηρετήσουν τις σημερινές ανάγκες του συστήματος της εκμετάλλευσης, σε φάση κρίσης, για περιθωριοποίηση ή και για απαλλαγή και απ΄ τους λεγόμενους «νόμιμους» μετανάστες καθώς και των παιδιών τους, που τόσα χρόνια τους εκμεταλλεύονταν και τους ξεζούμιζαν αποκομίζοντας μέγιστα κέρδη. Μετά την απόφαση του Σ.τ.Ε., αναφέρεται πως θ’ ακυρωθούν τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών του 2010 στα εκλογικά τμήματα όπου συμμετείχαν μετανάστες, αφού χάνουν αναδρομικά την υπηκοότητα, και οι εκλογές θα επαναληφθούν.
Σύμφωνα με το μέχρι πρότινος, ήδη αντιδραστικό, πλαίσιο του «νόμου Ραγκούση», όπου η ιθαγένεια έχει αποδοθεί σε μικρό ποσοστό μεταναστών –και σε ακόμα μικρότερο ποσοστό παιδιών (3%)-, για να πολιτογραφηθεί κάποιος ενήλικος μετανάστης ως Έλληνας απαιτούνταν να μην είχε καταδικαστεί για σοβαρό αδίκημα για μια 10ετία πριν την υποβολή της αίτησης, να μην τελούσε υπό απέλαση, να διέμενε νόμιμα στη χώρα για 7 χρόνια πριν την υποβολή της αίτησης και να κατείχε «τίτλους νόμιμης διαμονής».
Τώρα, και μετά από πρόταση του αναπληρωτή υπουργού Εσωτερικών Αθανασίου, διαμορφώνεται ένα αντιδραστικότερο «νομικό πλαίσιο», το οποίο θα επεξεργαστεί η τρικομματική συγκυβέρνηση. Το νέο αυτό πλαίσιο πρόκειται να κάνει ακόμα δυσκολότερη την απόκτηση της ιθαγένειας, απαιτώντας 10ετή διαμονή στη χώρα, αποποίηση της αλλοδαπής ιθαγένειας μετά την απόκτηση της ελληνικής, τίθενται σκληρότερα κριτήρια και για τους ομογενείς απ΄ την πρώην Σοβιετική Ένωση, προστίθενται γραφειοκρατικά σκαλώματα, ενώ καταργείται η συμμετοχή «ομογενών και νόμιμων μεταναστών» στην εκλογική διαδικασία ανάδειξης των οργάνων τοπικής αυτοδιοίκησης. Όσον αφορά τα παιδιά, θα κριθεί «εξατομικευμένα» εάν θα πάρουν την ελληνική ιθαγένεια, μόλις ενηλικιωθούν, εφόσον το ζητήσουν… Θα έχουμε, λοιπόν, ένα «δικαίωμα στην ιθαγένεια» πολύ δύσκολα εφικτό και για λίγους. Ενώ, σύμφωνα με τις εξαγγελίες του Σαμαρά, «θα χορηγείται η ελληνική ιθαγένεια σε όσους αποφασίσουν να… επενδύσουν στη χώρα» (sic).
Με την αντιδραστική αυτή τροπή, που χαιρέτισε και η «Χρυσή Αυγή», η επίθεση ενάντια στους μετανάστες εντείνεται και απέναντι στους λεγόμενους «νόμιμους», εκτός απ΄ τους λεγόμενους «παράνομους» οι οποίοι δεν κατέχουν τα νομιμοποιητικά έγγραφα. Ενισχύεται η ανασφάλεια και η περιθωριοποίησή τους, η διάσπασή τους, η μετατροπή τους σε ευάλωτους και χωρίς στοιχειώδη δικαιώματα ανθρώπους, με μόνιμο το φόβο της απόλυσης και της απέλασης, «έρμαια» των αφεντικών και των επιδιώξεων της πολιτικής εξουσίας. Αυτό επιδιώκει το αδυνάτισμα των αντιστάσεων συνολικά της εργατικής τάξης και των εργαζομένων, οι οποίοι έχουν ενιαία υλικά, ταξικά συμφέροντα απέναντι στην άρχουσα τάξη και την επίθεσή της. Η επίθεση αυτή αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της συνολικότερης επίθεσης απέναντι στον ίδιο τον ελληνικό λαό, στους εργαζόμενους, στους ανέργους και στη νεολαία, απ΄ τους οποίους η άρχουσα τάξη και η κυβέρνησή της αφαιρεί καθημερινά δικαιώματα και κατακτήσεις. Η απάντηση σε τέτοιες εξελίξεις βρίσκεται μόνο στην ανάπτυξη συλλογικών, μαζικών αγώνων αντίστασης Ελλήνων και μεταναστών και στην οργάνωσή τους, απέναντι στους κοινούς τους εχθρούς. Και στη διεκδίκηση δικαιωμάτων που σχετίζονται με τους όρους της ζωής τους, ανάμεσα στα οποία και το δικαίωμα απόκτησης ιθαγένειας για τους μετανάστες και τα παιδιά τους.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Φασιστική «διάπλαση των παίδων» ή εκπαιδεύοντας φονιάδες

Μαθήματα ναζιστικής ιδεολογίας ξεκίνησε η φασιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής. Με το προκλητικό τίτλο «Διάπλαση των παίδων», οργανώνει άλλο ένα τάγμα εφόδου κι εφορμά εναντίον μικρών παιδιών.
Οι φασίστες σύλησαν την Ιστορία, χρησιμοποιώντας το όνομα ενός πασίγνωστου παιδικού περιοδικού που εξέδιδε ο Γρ. Ξενόπουλος, το οποίο, φυσικά, καμία σχέση δεν είχε με τη μιαρή ιδεολογία τους. Ακολουθούν στην περίπτωση του ονόματος την γνωστή τακτική τους, να οικειοποιούνται πράγματα αλλοιώνοντας και προβοκάροντάς τα. Το συγκεκριμένο περιοδικό, που κινούνταν σαφέστατα μέσα στα όρια της αστικής ιδεολογίας, από το 1879 και για 70 χρόνια που εκδιδόταν, φιλοξένησε κείμενα γνωστών λογοτεχνών με προοδευτικά χαρακτηριστικά. Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, συγγραφέας του γνωστού βιβλίου «Τα ψηλά βουνά», που η εκκλησία ζήτησε να καεί μαζί με άλλα αναγνωστικά που ήταν γραμμένα στη δημοτική γλώσσα, δημοσίευε τακτικά στη «Διάπλαση» διηγήματα και ποιήματα.
Είναι φανερό, πως με την κίνησή της αυτή, η φασιστοσυμμορία θέλει να αποκτήσει βάσεις στη νεολαία. Προσπαθεί με κάθε τρόπο να διεισδύσει στα σχολεία εντάσσοντας στις γραμμές ό,τι κινείται, όμως γνωρίζει καλά πως αυτό έχει κοντά ποδάρια. Η νεολαία δεν είναι δεδομένη κι αν αποφασίσει να διεκδικήσει τα δικαιώματά της, θα συγκρουστεί μαζί της. Πάει, λοιπόν, πιο πίσω, στις ηλικίες των παιδιών δημοτικού. Θέλει να πλάσει σύμφωνα με τα δικά της απαίσια χαρακτηριστικά τα παιδιά, που πρόθυμα της παραχωρούν να ενήλικα μέλη της. Χρειάζεται πιο σταθερούς φασιστικούς θύλακες.
Την ίδια στιγμή, με την ανοχή του συστήματος που την τρέφει και με την κραυγαλέα στήριξη ποικίλων ΜΜΕ, χρησιμοποιεί τον χαμηλό κουρνιαχτό που σηκώνουν, για να θέσει τις απόψεις της προς συζήτηση. Ανασκευάζει και επιτίθεται ταυτόχρονα, όπως τη συμφέρει, για να προβληθεί, όπως μπορεί. Αναζητά, μέσω της προβολής των πράξεών της, νέο ακροατήριο. Λαϊκίζει πάνω σε υπαρκτά προβλήματα της εκπαίδευσης, για να τη διαλύσει. Ανακοινώνει πως θα φτιάξει παιδικούς σταθμούς μόνο για Έλληνες, δείχνοντας τους μετανάστες σαν την αιτία της διάλυσής τους, απαλλάσσοντας τις κυβερνήσεις. Παρουσιάζονται σαν Μεσσίες.
Η ανακοίνωση που συνοδεύει τη δημιουργία του φασιστικού παιδομαζώματος, δείχνει πως εκφράζει την πιο αντιδραστική αστική ιδεολογία. Η δημιουργία των κατηχητικών της είναι μια «προσπάθεια αναγέννησης του ελληνικού πνεύματος» και γι’ αυτό μιλάει στα παιδιά «για τη γέννηση του αρχαίου κόσμου σύμφωνα με την αρχαία ελληνική σκέψη, τους ολύμπιους θεούς, το αρχαίο ελληνικό πάνθεον και τη χριστιανική πίστη». Αν κοιτάξει κανείς τη αστική φρασεολογία, θα διαπιστώσει πλήρη ταύτιση απόψεων. Η προγονοπληξία και η προγονολατρεία, το συνονθύλευμα παγανισμού, αρχαιότητας και χριστιανισμού ήταν στοιχείο της αστικής προπαγάνδας από τα πρώτα βήματα του ελληνικού κράτους. Αν εξαιρέσει κανείς τις καθαρευουσιάνικες εκφράσεις που έχουν επαλειφθεί, το σχολείο αυτά προβάλει. Το «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» διδασκόταν και διδάσκεται στα σχολεία με διάφορους σύγχρονους, πιο εύπεπτους τρόπους. Ετσι, δεν απαιτείται κάποιος μαθητής να συγκρουστεί με την κυρίαρχη ιδεολογία του σχολείου, απλά εμβαθύνει με μεγαλύτερο φανατισμό. Η οικογένεια δεν είναι μόνο κατά τους φασίστες η βάση της κοινωνίας, αλλά και κατά την αντίληψη όλων των σχολικών βιβλίων Αγωγής Πολίτη. Είναι άλλος ένας τρόπος άρνησης της ταξικότητας της κοινωνίας. Ταυτόχρονα, αναπαράγεται η αστική αντίληψη περί κρίσης αξιών, μόνο που οι φασίστες την εκφράζουν με μεγαλύτερη ένταση ξεδιπλώνοντας έναν ηθικό πανικό.
Για τους φασίστες η ιστορία ήταν πάντα μεγάλο αγκάθι. Σε ότι αφορά τους ίδιους, είναι πολύ νωπή η γραφή της. Το ίδιο νωπές είναι και οι μνήμες των λαών που βίωσαν τις θηριωδίες τους. Η ιστορία για τους φασίστες δεν έχει γεγονότα αλλά ιδέες, δεν έχει λαούς αλλά ηγέτες, δεν έχει αιτίες αλλά μύθους. Ο φασίστας αναζητά μέσα από την ιστορία έναν ήρωα, για να πει στους ανθρώπους πως δεν ορίζουν οι ίδιοι την μοίρα τους. Ο Γεωργαλάς, στον οποίο στηρίζονται, γράφει: «Δεν έχει σημασία, αν ο ήρωας ήταν πραγματικός ή φανταστικός. Δεν έχει σημασία, αν και εφόσον ήταν πραγματικός, αν είχε τις ιδιότητες αυτές ή όχι. Όταν πια καθιερωθεί στην παιδική συνείδηση κάποιος σαν ήρωας, αρχίζει η κυρίως φάση της προπαγάνδας».
Μέσα από το αρχαιοελληνικό πνεύμα διαπαιδαγωγούν τα παιδιά στη ναζιστική προπαγάνδα, υποστηρίζοντας, πως υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι λαοί, περιούσιοι και υπάνθρωποι. Πρέπει να διδαχτούν, πως ο αλλοδαπός συμμαθητής φταίει για τα δεινά των Ελλήνων. Πρέπει να δράσουν εναντίον του. Πρέπει να εκπαιδευτούν στο θάνατο. Να σκοτώνουν και να σκοτώνονται χωρίς σκέψη. Μαθαίνουν να περιφρονούν τον αδύναμο και επιδεικτικά να τον χτυπάνε. Ο θάνατος των αδυνάτων κάθε είδους είναι, κατά το φασισμό, προσφορά στον αγώνα για την επικράτησης της ανώτερης φυλής.
Ο προσηλυτισμός των παιδιών από τη Χρυσή Αυγή ακολουθεί τα πρότυπα της διαπαιδαγώγησης των παιδιών από τους ναζί του Χίτλερ. Στη βασική ιδέα και στα περισσότερα σημεία, είναι απλή αντιγραφή των αντιλήψεων και πρακτικών του Χίτλερ και του Γκέμπελ. Το παιδί έπρεπε να έχει κάποια χαρακτηριστικά Αρίου και στη συνέχεια να διαπαιδαγωγηθεί ανάλογα.
Στα παιδιά ο φασισμός επιφυλάσσει τη μοίρα των αδυνάτων. Εκατομμύρια ήταν τα νεκρά παιδιά θύματα του β΄ παγκόσμιου πολέμου. Εξοντώνονταν στους θαλάμους αερίων των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Νεογέννητα σφαγιάζονταν, οι έγκυες ξεκοιλιάζονταν και οι έφηβοι εκτελούνταν μαζί με τους άντρες. Στο Δίστομο, στη Βιάννο, στα Καλάβρυτα, στον Χορτιάτη, στην Κοκκινιά και αλλού, τα παιδιά ακολούθησαν στο θάνατο τους μεγάλους. Η εκτέλεση 202 παιδιών στην Τσεχοσλοβακία, 82 από αυτά από το χωριό Λίντιτσε, αποκαλύπτει ποια είναι η μοίρα των παιδιών στα χέρια φασιστών.
Ο φασισμός προσπαθεί με κάθε τρόπο να κάνει την παρουσία αισθητή στα σχολεία. Στοχοποιεί εκτός από τους μετανάστες, κάθε δημοκρατική φωνή μαθητή ή εκπαιδευτικού. Ως ρουφιάνοι που είναι, χρησιμοποιώντας τους νόμους του συστήματος, συκοφαντούν και καταγγέλλουν προοδευτικούς εκπαιδευτικούς. Προσπαθούν να μπουν φραγμός σε κάθε δράση που κινείται εκτός αναλυτικού προγράμματος. Δείχνουν στην κυβέρνηση ποιον εκπαιδευτικό πρέπει να εκτελέσει, απολύοντάς τον.
Το φασισμό τον τσακίζεις καταστρέφοντας τη μήτρα που τον γεννά. Χωρίς το ξεδίπλωμα των αγώνων που θα μας επιτρέψουν να διεκδικήσουμε ζωή με δικαιώματα, το φίδι δεν πεθαίνει, γιατί τρέφεται από τα συντρίμμια της ζωής.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

''Εις υγείαν'' (με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις στην υγεία και ιδιαίτερα στη νοσοκομειακή περίθαλψη)

του Σπ. Παπακωνσταντίνου

Είναι γεγονός ότι οι ευχές πλέον δεν πιάνουν τόπο. Δεν έπιαναν ποτέ άλλωστε. Πολύ περισσότερο σήμερα που στο πλαίσιο της ολομέτωπης επίθεσης κυβέρνησης, Ε.Ε., Δ.Ν.Τ. και κεφαλαίου η υγεία έχει μετατραπεί σε πανάκριβο εμπόρευμα και η περίθαλψη σε ατομική ευθύνη. Πρόκειται για μια διαδικασία που ξεκίνησε αρκετά χρόνια πριν και που κλιμακώνεται σήμερα. Σε συνδυασμό με το σύνολο των μέτρων και πολιτικών των δυνάμεων του συστήματος (διόγκωση ανεργίας, λιτότητα, χτύπημα εργασιακών σχέσεων, αντιασφαλιστική λαίλαπα κ.λπ.), δεν θα ήταν υπερβολή να τονίσουμε ότι εγκυμονεί άμεσους κινδύνους για την ίδια τη ζωή των κατοίκων αυτής της χώρας.
Η γενικότερη κατεύθυνση στον τομέα αυτόν είναι δεδομένη: Περικοπές σε όλα τα επίπεδα, μετακύλιση του κόστους της περίθαλψης στις πλάτες του λαού, ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών και δομών, άρνηση του συστήματος να παρέχει ακόμα και τα στοιχειώδη. Διανύουμε περίοδο καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων και ιδιαίτερα της εργατικής δύναμης. Γιατί να την αναπαράξει το σύστημα αφού, προσώρας και λόγω κρίσης, δεν του χρειάζεται; Γιατί, π.χ., να γεννούν οι γυναίκες σε μαιευτήρια και να μην ''επιστρέψουμε'' στη μαμή και στο σπίτι, με δέλεαρ το όποιο πενιχρό επίδομα; Σημεία των καιρών...

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Σαμαράς – Ερντογαν: από κοινού στο πλαίσιο και στην υπηρεσία των νατοϊκών σχεδίων

25 συμφωνίες υπογράφηκαν σε ζητήματα χαμηλής πολιτικής, στη δεύτερη σύνοδο του «Ανωτάτου συμβουλίου συνεργασίας Ελλάδας- Τουρκίας», στις 4 και 5 Μάρτη, στην Κωνσταντινούπολη. Επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας ήταν ο ίδιος ο Σαμαράς, ενώ συμμετείχαν μια σειρά υπουργοί και πλήθος επιχειρηματιών.
Όμως το κύριο ενδιαφέρον και κρίσιμο ζήτημα, ιδιαίτερα της συνάντησης Σαμαρά – Ερντογάν, ήταν οι όποιες συζητήσεις έγιναν εν κλειστώ και οι δημόσιες δηλώσεις γύρω από το επίμαχο, τον τελευταίο καιρό, ζήτημα των ΑΟΖ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Δυτικός καπιταλισμός και ελληνικό... εμιράτο

Εκτός από προτεκτοράτο των «δανειστών», τώρα και «χαλιφάτο» του Κατάρ! Η υποδοχή που επιφύλαξαν στον «ευεργέτη» εμίρη του Κατάρ γνωστά «παμφάγα» των καναλιών, διάφορες «μασέλες» κατασπάραξης της δημόσιας περιουσίας και βεβαίως η ίδια η κυβέρνηση των ληστρικών επενδύσεων υπέρ του κεφαλαίου όπου Γης, δεν είχε προηγούμενο. Κι αν στο οικονομικό επίπεδο το ξεπούλημα 6 νησιών του Ιονίου για 6-7 εκατομμύρια, ως μπόνους για περαιτέρω επενδύσεις, μπορεί να μη διαφέρει από τα συνήθη ξεπουλήματα μιας λούμπεν αστικής τάξη και μιας κυβέρνηση της μνημονιακής εξάρτησης που αναμασά το «όραμα των ξένων επενδύσεων», στο ιδεολογικό-προπαγανδιστικό επίπεδο μονάχα με την εποχή της «φιλεύσπλαχνης» βασιλομήτορος Φρειδερίκης μπορεί να συγκριθεί. Την εικόνα της χαζοχαρούμενης «αισιοδοξίας για τη χώρα» που περιφέρουν κυβέρνηση, κανάλια και αυλικοί συμπληρώνουν οι πόζες της Μέρκελ στο ελληνικό περίπτερο στη διεθνή εκθεση τουρισμού. Πόζες που εκλήφθησαν σαν… κορυφαία πράξη συμπάθειας και αλληλεγγύης της Μέρκελ προς την Ελλάδα! Βλέπετε, είναι μεγάλη η τιμή!
Θα επωφεληθούμε, λοιπόν, όλοι από την αγορά του εμίρη του Κατάρ, όπως επωφεληθήκαμε από τα ξεπουλήματα δημόσιας ή άλλης περιουσίας σε επιχειρηματίες, επενδυτές και πλουτοκράτες κάθε είδους, από «μεγαλοκεφαλαιούχους επενδυτές» που θεωρούν ότι τους ανήκει ο κόσμος. Θα ανταμειφθούμε καταρχήν με μπόλικη αποχαύνωση. Την αποχαύνωση που προκαλεί η τιμή της «επίσκεψης» υψηλών προσκεκλιμένων του πλούτου και της εξουσίας στη φτωχή Ελλαδίτσα, θα επωφεληθούμε όλοι γιατί η χώρα θα αποκτήσει «ανατολίτικη αίγλη» κι ας «ανήκωμεν εις την Δύσιν». Θα επωφεληθούμε, τέλος, γιατί ο εμίρης έταξε νερό (και όχι θάλασσα, που υπάρχει) στους «ιθαγενείς» κατοίκους της Ιθάκης. Εξ άλλου, θάλασσα έχουν οι κάτοικοι των νησιών, νερό δεν έχουν. Γιατί το νερό και τα άλλα στοιχειώδη για την επιβίωση του λαού (όπως νερό, τροφή, εργασία, περίθαλψη, υγεία κ.λπ), δεν πρέπει να παρέχονται από την οργανωμένη πολιτεία αλλά από κάθε εμίρη του Κατάρ. Εξ άλλου, η εξαθλίωση τραβούσε ανέκαθεν την ιδιωτική πρωτοβουλία.
Προς στιγμήν, πάντως, η «φοβερή επένδυση» κινδύνεψε να ναυαγήσει. Κι αυτό γιατί ο… κακομοίρης του Κατάρ έχει... ανάγκες που αναλογούν σε τουαλέτα 250 τετραγωνικών (τόση βρόμα αναδύει η αφεντιά του), ενώ οι πολεοδομικοί κανονισμοί στην περιοχή δεν επιτρέπουν «επενδύσεις»... παλατιανών διαστάσεων. Τελικά το πρόβλημα ξεπεράστηκε και... θα «βρομίσει» ο τόπος με πράσινη οικοδομική ανάπτυξη μιας κατά τα άλλα προστατευόμενης περιοχής.
Σε αντίθεση πάντως με την άνεση του εμίρη που δίνει 6-7 εκατομυριάκια για 6 νησιά, η κυβέρνηση «ζορίζεται» στη διαπραγμάτεσή της με την τρόικα για μόλις 2,5 εκατομμύρια. Δυόμισι εκατομμύρια που αρνείται να εκταμιεύσει η τρόικα, αν η κυβέρνηση δεν δώσει το αίμα 25.000 δημοσίων υπαλλήλων, αν δεν παραδώσει σάρκα και οστά εργαζόμενων, αν δεν παραχωρήσει δημόσιες επιχειρήσεις και περιουσίες.
Πράγματι, ο καπιταλισμός συναντάται στον κόσμο με διάφορες μορφές και διαβαθμίσεις. Υπάρχει ο καπιταλισμός των ιμπεριαλιστικών χωρών της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής. Υπάρχει ο καπιταλισμός των χωρών του πρώην «ανατολικού συνασπισμού» αλλά και της Κίνας, υπάργει ο ασιατικός, ο αραβικός καπιταλισμός, ο καπιταλισμός του δημαγωγού, του μονάρχη, του εμίρη, του χαλίφη και τόσοι άλλοι καπιταλισμοί. Ωστόσο, λειτουργούν στην ίδια βάση: της εκμετάλλευσης και καταπίεσης των πολλών από τους λίγους. Μονάχα η αγριότητα και η ένταση της εκμετάλλευσης διαφέρει (αν και με βάση τη σημερινή καπιταλιστική κρίση... διορθώθηκε και αυτό, έχουμε ίση φτώχεια για όλο και περισσότερους ανθρώπους και χώρες!
Μπορεί το φάντασμα της «παγκοσμιοποίσης» (φάντασμα στο οποίο, βέβαια, κανείς πλέον δεν τολμά να αναφερθεί, κάτω από το βάρος της έκρηξης των ανισοτήτων), να στοιχειώνει δεξιές και αριστερές αναλύσεις. Όμως, γεγονός είναι ότι ζούμε τον ιμπεριαλισμό των πολλών και ανισόμετρων καπιταλισμών (της ανισόμετρης καπιταλιστικής ανάπτυξης). Με την Ελλάδα να κατρακυλά στον τελευταίο (μήπως και στον πιο αδύναμο;), κρίκο της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας.
Η μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου σε βάρος του λαού και της χώρας, αναδιανομή από τον κόσμο της εργασίας στο κόσμο του κεφαλαίου και από τις εξαρτημένες χώρες στις ιμπεριαλιστικές, πραγματοποιείται συνήθως σε χώρες που χαρακτηρίζονται «αδύναμοι κρίκοι» από τη σκοπιά των ισχυρών. Αδύναμοι κρίκοι, δηλαδή, όχι για τα συμφέροντα και «δικαιώματα» του καπιταλισμού, αλλά για να σπάσουν τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις της κοινωνικής και εργαζόμενης πλειοψηφίας. Για να γυρίζουμε αιώνες πίσω. Για να εμπεδωθεί «δημοκρατία» της απαρέγκλιτης εφαρμογής του κάθε (άδικου και αντιδημοκρατικού) νόμου. Για μια «δημοκρατία» των δυνάμεων του «συνταγματικού και κοινοβουλευτικού τόξου», όπως ονομάζουν τον εαυτό τους οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου. Είναι οι νέοι ορισμοί της δημοκρατίας από τους αρνητές κάθε δημοκρατίας που υπηρετεί το λαό.
Θιασώτες των «νέων ορισμών» και η αριστερά της διαπραγμάτευσης, η αριστερά των γενικόλογων καταγγελιών, η αριστερά του κοινοβουλευτικού καθωσπρεπισμού, η αριστερά της παραγωγικής καπιταλιστικής ανασυγκρότησης και των «σωστών και δίκαιων» επενδύσεων.
Απέναντι στις «επενδύσεις από το εξωτερικό» η Αριστερά πρέπει να επενδύσει στη δύναμη του λαού, στους αγώνες του, στην οργή του, στην ανάγκη του να ανατρέψει τη σημερινή βάρβαρη κατάσταση, να σπάσει τα δεσμά της εξάρτησης και της δήθεν παντοδυναμίας των αγορών, των δανειστών, του ευρώ και των ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ. Να αρνηθεί τα τετελεσμένα των αρνητικών συσχετισμών (που δεν αλλάζουν μαγικά με εκλογικά πυροτεχνήματα).
Διαφορετικά, η χώρα θα ξεπουληθεί μέχρι το τελευταίο ακατοίκητο ή κατοικημένο νησάκι και ως την τελευταία περιοχή. Τις περίφημες «Ελεύθερες Οικονομικές Ζώνες» για το κεφάλαιο. Συμβαίνει ήδη στα ορυχεία χρυσού της Χαλκιδικής αλλά και αλλού. Μπροστά στη φτώχεια και την ανεργία, ολόκληρες περιοχές ξεπουλιούνται μαζί με τους κατοίκους τους, κάτοικοι που θα χρησιμοποιηθούν (οι «τυχεροί») σαν φτηνό και χωρίς δικαιώματα εργατικό δυναμικό.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Τουρκία: Επισκέπτες με ευρύτερες στοχεύσεις

Η επίσκεψη Μέρκελ στην Τουρκία την προηγούμενη βδομάδα ανοίγει έναν κύκλο συναντήσεων της κυβέρνησης Ερντογάν με ηγέτες και αξιωματούχους των ιμπεριαλιστών της Δύσης. Στο πρόγραμμα για το επόμενο διάστημα βρίσκεται ο νέος υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι, που ενδεχομένως θα προετοιμάσει μια συνάντηση του Ερντογάν με τον Ομπάμα, για την οποία επιμένει διακαώς ο τούρκος πρωθυπουργός εδώ και καιρό. Σχεδιάζεται επίσης και η «ιστορική» επίσκεψη του Ολάντ (ο οποίος εμφανίζεται διαλλακτικότερος του προκατόχου του, Σαρκοζί, σε ζητήματα προσέγγισης της Τουρκίας).
Ως γνωστόν, το περασμένο Δεκέμβρη, είχε επισκεφτεί «αιφνιδιαστικά» την Τουρκία και ο πρόεδρος της Ρωσίας, Πούτιν.
Σε κάθε περίπτωση, το ενδιαφέρον για την Τουρκία από τα διάφορα ιμπεριαλιστικά κέντρα είναι σε μεγάλο βαθμό αναγνωρίσιμο, όσο και ανταγωνιστικό.
Επίσημα ο ρώσος Πρόεδρος Πούτιν έκλεισε δουλειές. Ταυτόχρονα, ωστόσο, επισημοποίησε και τις διαφωνίες του για την Τουρκική παρέμβαση στη συριακή κρίση.
Επίσημα η Μέρκελ, και η κουστωδία των επιχειρηματιών που την συνόδευαν, έκλεισε δουλειές. Ταυτόχρονα, όμως, έδωσε την πλήρη στήριξή της στην εμπλοκή με την συριακή κρίση. Θέλοντας, μάλιστα, να σηματοδοτήσει και άλλες πτυχές της τακτικής του γερμανικού ιμπεριαλισμού (που τον βαραίνουν ακόμη ιστορικές δεσμεύσεις) επισκέφτηκε τους γερμανούς στρατιώτες που αναπτύχθηκαν πρόσφατα μαζί με τους πυραύλους «πάτριοτ» στα σύνορα με τη Συρία. Επιχείρησε, επίσης, και ένα πολιτικό «μάζεμα» στις θέσεις της Γερμανίας, σε ότι αφορά τις σχέσεις ΕΕ – Τουρκίας. Επαναπροσέγγιση, αλλά με πολλούς αστερίσκους. Ανάλογα φαίνεται ότι θα πράξει και ο Ολάντ με την δική του επίσκεψη.
Από την άποψη των γεωστρατηγικών ισορροπιών στην ευρύτερη περιοχή, είναι γεγονός πως η Τουρκία έχει αναπτύξει σημαντικό βαθμό εμπλοκής και κύρια σε σχέση με τις εξελίξεις στη Συρία.
Σε ότι αφορά το ρόλο της Τουρκίας (υπαρκτό και διεκδικούμενο) στην ευρύτερη περιοχή (όπου παίζονται χοντρά παιχνίδια), και σε συνάρτηση με αυτόν, δημιουργούνται στο εσωτερικό της έντονες αντιθέσεις, με ορατά σημάδια σκληρής σύγκρουσης. Τα ζητήματα, λοιπόν, που άνοιξαν στο εσωτερικό της Τουρκίας, και ενδεχόμενα θα ανοίξουν ακόμη πιο βίαια στο άμεσο μέλλον, αφορούν, κατά βάση, το στρατιωτικό – πολιτικό στάτους και τις ισορροπίες στα πλαίσια της άρχουσας τάξης.
Το «φαινόμενο» Ερντογάν και η στήριξη που είχε και έχει από κέντρα, μέσα και έξω από την Τουρκία, μάλλον δεν έχει δώσει ακόμη όλες τις εκδοχές του. Ωστόσο, είναι πλέον φανερό, πως η τουρκική αστική τάξη σήμερα βρίσκεται μπροστά σε ιστορικά διλήμματα, που η έκβασή τους (όποια και να είναι) θα καθορίσει πολλά πράγματα με ευρύτερες συνέπειες.
Οι συνταγματικές αλλαγές που προωθεί η κυβέρνηση Ερντογάν αλλά και το κουρδικό ζήτημα, όσο και αν δείχνουν και προβάλλονται σαν ανεξάρτητα ζητήματα, σήμερα αντικειμενικά εμπλέκονται και, μάλιστα, με σημαντικό βαθμό αλληλεπίδρασης. Η αλλαγή του Συντάγματος, που στην αιχμή του έχει τις αυξημένες προεδρικές εξουσίες (δηλαδή μετάβαση σε ένα προεδρικό σύστημα «τύπου Γαλλίας»), δεν έχει ως κύριο αίτιο την φιλοδοξία του Ερντογάν να είναι ο επόμενος πρόεδρος- που μάλλον θα είναι αν και εφόσον πετύχει μια τέτοια μεταρρύθμιση. Ούτε, επίσης, μπορεί να θεωρηθεί ένας απλός πολιτικός - πολιτειακός μετασχηματισμός που έρχεται να αποκρυσταλλώσει ομαλά κάποιες νέες ισορροπίες. Ισορροπίες, οι οποίες, μάλιστα, κάθε άλλο παρά δείχνουν να βρίσκονται σε ένα τελικό στάδιο. Οι κινήσεις του Ερντογάν μέχρι τώρα, που δείχνουν να κορυφώνονται με τις επιλογές που προωθεί σήμερα, στοχεύουν, σχεδόν άμεσα, στην ανατροπή ενός πλέγματος εξουσίας που δομήθηκε με άξονα το στρατό, εδώ και ένα αιώνα σχεδόν. Και ο οποίος στρατός βέβαια, παρά τα χτυπήματα που έχει δεχτεί μέχρι τώρα, παραμένει βασικό κέντρο εξουσίας.
Στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, λοιπόν, η βουλή θα κλιθεί να ψηφίσει τις συνταγματικές αλλαγές που προτείνει ο Ερντογάν. Και αυτό η σημερινή Βουλή μπορεί να το κάνει μόνο με την ψήφο των κούρδων βουλευτών! Ωστόσο, σε περίπτωση εμπλοκής του ζητήματος στη Βουλή, ο Ερντογάν προκαλεί με δημοψήφισμα! Εδώ όμως, όπως και να το προσεγγίσει κανείς, είναι φανερό πως ανοίγεται ένα μεγάλο κεφάλαιο, στο οποίο το κέντρο Ερντογάν, και ανεξάρτητα από την ψηφοφορία στην Βουλή, δείχνει να ποντάρει τα «ρέστα του».
Παράλληλα με τις διαδικασίες για το νέο σύνταγμα, εξελίσσεται και μια άλλη υπόθεση. Και για να το πούμε διαφορετικά, ένα ακόμη πιο σημαντικό «στοίχημα» για την κυβέρνηση Ερντογάν. Οι διαπραγματεύσεις για την «επίλυση» του κουρδικού προβλήματος, στο νησί- φυλακή Ιμπραλί, όπου βρίσκεται ο Οτσαλάν, μπαίνουν στο τελικό και πιο κρίσιμο στάδιο τους. Είναι μια διαδικασία που φιλοδοξεί να άρει τις επιπτώσεις του κουρδικού προβλήματος στο εσωτερικό της Τουρκίας και η οποία αναμένεται να ολοκληρωθεί τις επόμενες βδομάδες.
Και εδώ άλλωστε το γενικότερο ενδιαφέρον δεν εστιάζεται αποκλειστικά στο εσωτερικό μέτωπο της Τουρκίας. Αν και είναι φανερό, πως μια κάποια συμφωνία στην φάση αυτή και στο βαθμό που διαμόρφωνε κάποια πλαίσια αποδεκτά και από τις δύο μεριές, θα ευνοούσε τα σχέδια της κυβέρνησης Ερντογάν και στα συνταγματικά. Είναι βέβαιο, πως το πρόβλημα αυτό έχει παραμέτρους και εκτός Τουρκίας και κολλητά στα σύνορά της. Οι παράμετροι αυτές ελέγχονται από ιμπεριαλιστικά κέντρα και μπορούν να δώσουν πολλές και διαφορετικές εκδοχές στο θέμα, ανεξάρτητα με το τι θα συμφωνηθεί μέσα στην Τουρκία.
Το ότι στην περιοχή συγκρούονται αντιτιθέμενα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, και το ότι αυτά σήμερα βρίσκονται σε φάση όξυνσης, είναι δεδομένο. Η άμεση εμπλοκή της Τουρκίας και τα πολλά ανοιχτά μέτωπα που θέλει να διαχειριστεί διαμορφώνουν ανάλογες καταστάσεις και στο εσωτερικό της. Και αυτό είναι κάτι που δικαιολογεί σε απόλυτο βαθμό και το ενδιαφέρον όλων των ιμπεριαλιστών για τις εσωτερικές εξελίξεις στη Τουρκία. Έτσι και οι επισκέψεις αυτές, κατά βάση, σηματοδοτούν τις γενικότερες ανταγωνιστικές τάσεις που αναπτύσσονται στην περιοχή, άσχετα αν το μέχρι στιγμής αποτέλεσμά τους (σημαντικό αλλά όχι καθοριστικό των βασικών παραμέτρων) δείχνει να περιορίζεται στο οικονομικό πεδίο.

Χ.Β

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ιταλία-εκλογές Μεγάλη αναταραχή, απογοητευτική κατάσταση

Τα αποτελέσματα των ιταλικών εκλογών για τη βουλή και τη γερουσία στις 24/25 του Φλεβάρη αρκετούς αιφνιδίασαν, άλλους χαροποίησαν και περισσότερους προβλημάτισαν. Μπορεί να μην ήταν ένας σεισμός, όπως έσπευσαν να γράψουν οι τίτλοι των ειδήσεων, σίγουρα όμως δεν είναι μια συνηθισμένη κατάσταση. Η Ιταλία, αν και έχει μάθει να ζει με την πολιτική αστάθεια, μετά τις εκλογές έχει μπει σε μια περίοδο πολιτικής αναταραχής και αβεβαιότητας για πολύ περισσότερα πράγματα από το εάν θα σχηματιστεί κυβέρνηση, έτσι ώστε να αποφευχθούν νέες εκλογές, τουλάχιστον για το αμέσως επόμενο διάστημα. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως βασική αιτία αυτής της νέας ρευστής κατάστασης και της επιλογής των Ιταλών ψηφοφόρων είναι η παρατεινόμενη οικονομική κρίση και οι δραματικές επιπτώσεις των πολιτικών που ασκήθηκαν τα τελευταία χρόνια με αποκορύφωμα την περίοδο Μόντι. Η κρίση και η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης /Ευρωπαϊκής Τράπεζας με τον κυρίαρχο ρόλο της Γερμανίας, όπως και αλλού, επιδρά καταλυτικά στην κοινωνία, δημιουργεί-μεγεθύνει αντιθέσεις, διαρρηγνύει συμμαχίες, στριμώχνει/διχάζει μεγαλοαστικές μερίδες, σπρώχνει σε εξέταση και άλλων δρόμων και εναλλακτικών. Πολύ περισσότερο, στην Ιταλία που αποτελεί την τρίτη ισχυρότερη ευρωπαϊκή οικονομία, ιδρυτικό μέλος της ΕΟΚ, μέλος του G-7, με προφανές ειδικό οικονομικό και πολιτικό βάρος για τις ευρωπαϊκές ισορροπίες και όχι μόνο.
Από τη σκοπιά των αριθμών και των ποσοστών, ο μεγάλος νικητής των εκλογών είναι ο Μπέπε Γκρίλο και το πολιτικό υβρίδιο-μόρφωμα «Κίνημα 5 αστέρων». Κατέβηκε για πρώτη φορά σε βουλευτικές εκλογές και συγκέντρωσε 25,5%. Μεγάλος ηττημένος ο Μόντι, που, παρότι συγκέντρωσε ένα όχι ευκαταφρόνητο 10,5% μαζί με το κόμμα του Κέντρου, έμεινε μακριά από τους φιλόδοξους στόχους που είχε και αυτός και οι υποστηρικτές του στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες. Η λεγόμενη κεντροαριστερά με ηγεμονική δύναμη το Δημοκρατικό Κόμμα και επικεφαλής τον Μπερσάνι κέρδισε με τη συνδρομή του εκλογικού νόμου την πλειοψηφία στη βουλή, όχι όμως και στη γερουσία, και έτσι αναγκαστικά πρέπει να αναζητήσει συμμάχους για κυβέρνηση συνασπισμού. Ενώ ο Μπερλουσκόνι, από αποδιοπομπαίος πριν λίγο καιρό, έκανε μια εντυπωσιακή επιστροφή. Παραμένει έτσι στο κυβερνητικό παιγνίδι είτε σαν μέρος μιας συμμαχικής ασταθούς κυβέρνησης είτε σαν ισχυρή αντιπολίτευση. Το σχέδιο για μια πολιτική κυβέρνηση με πρόγραμμα Μόντι απέτυχε, χωρίς να είναι σαφές τι θα γίνει από εδώ και πέρα. Όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά. Από μια βραχύβια κυβέρνηση ειδικού σκοπού έως την επανάληψη των εκλογών. Στο ενδιάμεσο θα δούμε διάφορες κινήσεις πάνω και κάτω από το τραπέζι, κόντρες και ελιγμούς. Η ανακοίνωση της νέας καταδικαστικής απόφασης για τον Μπερλουσκόνι είναι ένα μικρό δείγμα αυτών που θα ακολουθήσουν.
Ο Γκρίλο μάζεψε κυρίως τη μαζική λαϊκή δυσαρέσκεια και απαξίωση του επίσημου πολιτικού κόσμου, δεξιού και δήθεν αριστερού. Η νεολαία δίχως μέλλον, οι άνεργοι, οι νοικοκυρές αλλά και πληττόμενα μεσαία στρώματα διαμαρτυρήθηκαν με την ψήφο τους στο ιδιότυπο μόρφωμα. Άλλοι, λιγότεροι όμως, προτίμησαν να διαμαρτυρηθούν απέχοντας, ανεβάζοντας το ποσοστό στο 25%, που για τα ιταλικά δεδομένα είναι σημαντικό. Πολλοί έξω από την Ιταλία (και στην Ελλάδα), που έχουν ανάγκη να ενθουσιάζονται και να φτιάχνουν αισιόδοξα κυβερνητικά σενάρια, ανακάλυψαν στην περίπτωση Γκρίλο ποιοτικά χαρακτηριστικά, ριζοσπαστικά στοιχεία έως και ανατρεπτικές προοπτικές. Είναι αλήθεια πως σε αυτό, εκ πρώτης όψεως, συνηγορεί και το γεγονός πως το κίνημα των 5 αστεριών υποστηρίχτηκε και από ομάδες και οργανώσεις της λεγόμενης άκρας η ριζοσπαστικής αριστεράς, οι οποίες δυστυχώς βρίσκονται σε συγχυτική κατάσταση. Έχουμε εντελώς διαφορετική γνώμη. Διατηρούμε ισχυρές αμφιβολίες (για να μην πούμε βεβαιότητα) τόσο για την ουσία της πλατφόρμας Γκρίλο όσο και για τη δυνατότητά του να μακροημερεύσει. Αποτελεί σημείο των καιρών, των αδιεξόδων και της απουσίας της αριστεράς, του κομμουνιστικού κινήματος και ενός ισχυρού και ανεξάρτητου εργατο-λαϊκού παράγοντα στα κινήματα και στην πολιτική. Ή θα ανεμο-σκορπιστεί γρήγορα, ξαναδίνοντας πίσω στον αστικό πολιτικό κόσμο τις δυνάμεις που συγκέντρωσε, ή θα προσαρμοστεί στα κυρίαρχα δεδομένα.
Ο Μπερλουσκόνι έπαιξε έξυπνα το χαρτί του αντιγερμανισμού και της εναντίωσης στην πολιτική που υπαγορεύει η Ευρωπαϊκή Ένωση και εφάρμοσε ο Μόντι. Αν και στήριξε την κυβέρνηση, πήρε σχετικά έγκαιρα αποστάσεις, το έριξε στην «τρελή» σχετικά με τη φορολογία και ειδικά το φόρο στα ακίνητα και κινητοποίησε πετυχημένα τα ιδιόκτητα ΜΜΕ. Σωστά επισημαίνει ο Κοστάντσο Πρέβε, σε μια τελευταία συνέντευξή του, πως ο Καβαλιέρε αντλεί τη δύναμή του από τη δεξαμενή της παλιάς λαϊκής δεξιάς, που συνεχίζει να αποτελεί μια ισχυρή δύναμη στο ιταλικό πολιτικό και κοινωνικό τοπίο. Ταυτόχρονα έκφρασε μια μερίδα τόσο των μεσαίων όσο και των ανώτερων αστικών μερίδων που αντιμετωπίζουν εχθρικά το γερμανικό ηγεμονισμό, το σκληρό ευρώ και τις άτεγκτες δημοσιονομικές πολιτικές. Τα κομμάτια αυτά προσβλέπουν, τουλάχιστον, σε μια επαναδιαπραγμάτευση των πολιτικών και επανακαθορισμό των ευρωπαϊκών συσχετισμών. Δεν είναι αμελητέα, επίσης, η σχέση τους με τον αμερικάνικο παράγοντα, που συνεχίζει να διατηρεί ισχυρή επιρροή στην γειτονική χώρα και από τον οποίο ζητούν και ελπίζουν να επενεργήσει στην εξισορρόπηση των ενδο-ευρωπαϊκών ισορροπιών.
Η πύρρεια νίκη του Μπερσάνι τού έκοψε το δρόμο για μια αυτοδύναμη κυβέρνηση, την οποία επεδίωκε, η για μια συμμαχία με τον Μόντι, για να εφαρμόσει πάνω κάτω την ίδια πολιτική και κοινωνική ατζέντα με τον πρώην πρωθυπουργό. Τώρα είναι αναγκασμένος ή να συμμαχήσει με τον Γκρίλο ή να πάει σε έναν μεγάλο συνασπισμό με τον Μπερλουσκόνι, που επισήμως όμως αρνείται, γιατί καταλαβαίνει πως θα αποτελεί αυτοκτονική λύση. Την ώρα που τελειώναμε το άρθρο, ο Μπερσάνι, εν αναμονή της εντολής σχηματισμού κυβέρνησης από τον Ναπολιτάνο, ανακοίνωσε ένα πρόγραμμα για κυβερνητική συμφωνία από 8 σημεία. Το πρόγραμμα προβλέπει την αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας, τη θέσπιση ασυμβίβαστου ανάμεσα στην πολιτική και επιχειρηματική δραστηριότητα, την παροχή ιταλικής ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στη χώρα, τη νομική αναγνώριση ομοφυλόφιλων ζευγαριών που συζούν, την αναδιάρθρωση της υπηρεσίας είσπραξης οφειλών προς το δημόσιο Equitalia, τη στήριξη της δημόσιας παιδείας και τη μείωση του συνολικού αριθμού και των αποδοχών βουλευτών και γερουσιαστών. Είναι ολοφάνερο πως το πιο σημαντικό σημείο είναι αυτό που αφορά το Πρόγραμμα Σταθερότητας, αν και αρκετοί είναι εκείνοι που δεν βλέπουν πολλές πιθανότητες να σχηματιστεί κυβέρνηση στη βάση αυτής της πρωτοβουλίας.
Ο μεγάλος απών και από αυτές τις ιταλικές εκλογές ήταν η αυτοδύναμη έκφραση των ιταλών εργαζομένων και των λαϊκών δυνάμεων. Με μια αριστερά πλήρως και σχεδόν καθολικώς απαξιωμένη, ο ιταλικός λαός αναγκάζεται να διαλέγει μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης, δίχως σοβαρή προσμονή για ουσιαστικές αλλαγές και ανατροπές. Η Επανίδρυση έπεσε κι άλλο, στο μισό και παραπάνω σε σχέση με το 2008. Μαζεύει ακόμα την αποδοκιμασία της πολιτικής της λεγόμενης Κρτικής Αριστεράς, που στηριξε τον αλησμόνητο Πρόντι. Η εκλογική κάθοδος του συνασπισμού που συνέστησε δεν μπόρεσε να εκλέξει ούτε έναν βουλευτή και τα μικρότερα αριστερά κόμματα που αναφέρονται στην αριστερά και τον κομμουνισμό είχαν μια περιθωριακή καταγραφή. Ίσως μόνο ο Φεράντο με το τροτσκιστικό PCL μπορεί να αισθάνεται ικανοποιημένος από το γεγονός πως μείωσε την απόσταση από την Επανίδρυση, αν και έπεσε και αυτός παραπάνω από το μισό σε ψήφους και ποσοστά. Όλα αυτά φυσικά και δεν σημαίνουν πως στην Ιταλία οι κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις θα κινούνται ακόμη και στο αμέσως επόμενο διάστημα αποκλειστικά σε καθεστωτικούς, ανώδυνους ή εκτονωτικούς δρόμους. Η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη για όλους. Και για τους «επάνω» και για τους «κάτω». Ενώ τα ζητήματα που αφορούν τις σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ΟΝΕ θα οδηγούνται όλο και πιο πολύ σε μεγαλύτερα αδιέξοδα και θα ζητούν αποφάσεις.

Δ.Π.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

To μέγεθος Ιταλία

Η ευρωπαϊκή διάσταση του αποτελέσματος των πρόσφατων ιταλικών εκλογών είναι σαφής και αναγνωρίσιμη για κάθε σοβαρό αναλυτή των οικονομικοπολιτικών εξελίξεων.
Η Ιταλία είναι ένα «μέγεθος» που δεν μπορεί να ξεπεραστεί και να αντιμετωπιστεί με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίστηκε το «μέγεθος» Ελλάδα (όσο βέβαια αντιμετωπίστηκε κι αυτό).
Δεν αποτελεί… μυστικό ότι η Ιταλία είναι η τρίτη οικονομία της Ευρωζώνης και επιπρόσθετα η τρίτη -σε κατάταξη- βιομηχανική της δύναμη. Αυτό το τελευταίο έχει ως αποτέλεσμα, με εξαίρεση την αυτοκινητοβιομηχανία όπου η Ιταλία κοντράρεται με τους Γερμανούς, το πλεονασματικό ισοζύγιο της τελευταίας να μην έχει θίξει καθοριστικά τις ιταλικές εξαγωγές και εν γένει τη βιομηχανική δραστηριότητα με βάση τον καταμερισμό εργασίας (sic) που υφίσταται μέσα στην Ευρωζώνη και στις παγκόσμιες αγορές. Τουλάχιστον όχι όσο τους Γάλλους, η καπιταλιστική οικονομία των οποίων -αν και μέχρι το 1999 αναπτυσσόταν πιο γοργά από τους Γερμανούς-, ωστόσο βρέθηκε να χάνει έδαφος το ίδιο γοργά, όταν η Γερμανία έκανε χρήση της εσωτερικής της υποτίμησης σε συνδυασμό με τη δεσπόζουσα θέση της στο εσωτερικό και εξωτερικό εμπόριο της Ευρωζώνης. Βέβαια, και το 35% που υποχώρησε η Ιταλία σε ανταγωνιστικότητα έναντι της Γερμανίας την εποχή της έλευσης του ευρώ και της εγκατάλειψης ενός τόσο «εύκολου» χρήματος, όπως ήταν η λιρέτα, δεν είναι καθόλου μη υπολογίσιμο ποσοστό. Ο ιταλικός βέβαια προϋπολογισμός είναι πρωτογενώς ισοσκελισμένος και το συνολικό της χρέος (ιδιωτικό και δημόσιο) ανέρχεται στο 265% του ΑΕΠ. Είναι όμως χαμηλότερο του αντίστοιχου των ΗΠΑ, Ιαπωνίας, Γαλλίας, Βρετανίας και Ολλανδίας Όμως εδώ κάπου τελειώνουν τα καλά νέα για την Ιταλία.
Γιατί η Ιταλία, με εξαίρεση τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία (δυο γνωστούς παγκόσμιους οφειλέτες), έχει εκδώσει και πουλήσει στις αγορές τα περισσότερα κρατικά ομόλογα από όλες τις άλλες χώρες, αξίας γύρω στα 1,6 δισ. ευρώ. Οι ανάγκες χρηματοδότησης του ιταλικού δημόσιου χρέους υπολογίζονται για φέτος στα 420 δισ., πάντα με βάση τη μέχρι τώρα πίεση και επίθεση των «αγορών» πριν το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών. Και πριν οι αγορές «δοκιμάσουν» διπλά Ιταλία, ΕΚΤ και Ευρωζώνη για μια ακόμη φορά στο προσεχές διάστημα.
Αυτό το δικαίωμα χειρισμού του δικού «της» χρέους είναι σίγουρο πως ένα σημαντικό κομμάτι της ιταλικής αστικής τάξης και της πολιτικής και δημοσιονομικής της ελίτ δεν είναι διατεθειμένη να το εκχωρήσει. Όπως επίσης θα ήθελε οι ρυθμοί της εσωτερικής της υποτίμησης να μην συνοδευτούν με μια κατάρρευση της εσωτερικής της αγοράς (εξ ου και τα «πικρά δάκρυα» της υπουργού Εργασίας, στα οποία αναφερθήκαμε στη στήλη του «Οικονοκόσμου»). Φυσικά το ιταλικό κεφάλαιο πρωτοστάτησε, πρωτοστατεί και οπωσδήποτε εκμεταλλεύεται κατάλληλα το κλίμα σαρώματος των εργασιακών δικαιωμάτων… Ούτε βέβαια είναι διατεθειμένη η ιταλική αστική τάξη να εκχωρήσει ή να μοιραστεί με άλλους –με τον τρόπο της ελληνικής αστικής τάξης- τον τεράστιο ιδιωτικό πλούτο που υπολογίζεται σε 9 δισ. ευρώ. Αλλά, εν προκειμένω, η πλευρά που μας ενδιαφέρει εδώ δεν είναι τόσο το εσωτερικό ζήτημα της Ιταλίας μετά τις εκλογές όσο το μέγεθος που καταλαμβάνει το χρέος ως κομμάτι του γενικότερου χρέους της Ευρωζώνης.
Συνεπώς, το «μέγεθος» Ιταλία, πέρα από τα ιδιαίτερα… ιταλικά χαρακτηριστικά και τη θέση της χώρας, είναι άλλης κλίμακας γιατί, επιπροσθέτως, πίσω του έλκει το πραγματικό μέγεθος του συνολικού χρέους της Ευρωζώνης, μεγάλο μέρους του οποίου συναποτελεί.
Οι αγορές συνεπώς δεν θα δοκιμάσουν μόνο τις αντοχές και τις πολιτικές λύσεις ή διαχειρίσεις που θα προκρίνει μέσα στις αντιθέσεις της η ιταλική αστική τάξη αλλά και τη στάση της ΕΚΤ και του σκληρού πυρήνα της Ευρωζώνης, που βέβαια έχει στο κέντρο του τους Γερμανούς.
Είναι πέρα και πάνω από κάθε αμφισβήτηση πως ούτε ο μόνιμος ούτε ο προσωρινός μηχανισμός διάσωσης διαθέτει τα κεφάλαια για να αντιμετωπίσει μια επίμονη και έντονη επίθεση των αγορών και μια εκτόξευση των περιθωρίων διακύμανσης των ιταλικών ομολόγων. Εξ άλλου η ΕΚΤ, προκειμένου να αγοράσει τα ομόλογα μιας χώρας (που επιπλέον είναι κυρίως μικρής χρονικής διάρκειας), ως γνωστόν, θέτει όρους μνημονίου. Προς το παρόν τα ανταλλάγματα μια τέτοιας συμφωνίας δεν έχουν καθοριστεί. Γιατί υπάρχουν και αστικές τάξεις που ζητούν ανταλλάγματα. Βέβαια, αν η μερίδα εκείνη του «κουρελή ιμπεριαλισμού» που έχει περισσότερο προσδεθεί με τους Γερμανούς επιχειρήσει να αναδείξει κυβέρνηση, είναι σίγουρο πως αυτή η κυβέρνηση θα κακοπεράσει.
Θα είναι, λοιπόν, οι ιταλικές εκλογές και το «απρόβλεπτο» αποτέλεσμά τους η απαρχή μιας στροφής στις πολιτικές επιλογές του σκληρού πυρήνα της Ευρωζώνης και προπαντός των Γερμανών; Οι σκληροί «προτεστάντες» Ολλανδοί -η οικονομία των οποίων βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στους Γερμανούς- έχουν ήδη… σαλπίσει τη χαλάρωση από το σκληρό 3% του συμφώνου δημοσιονομικής και νομισματικής σταθερότητας. Η συζήτηση φυσικά έχει ξεκινήσει καιρό. Ο Spiegel με πρόσφατο εξώφυλλό του σχεδόν το προδιαγράφει. Ενδεικτικό διαφορετικών τάσεων που υπάρχουν στον γερμανικό συνασπισμό εξουσίας; Σίγουρα όχι τυχαία.
Όμως, από την άλλη, πώς να χαρακτηρίσει κανείς τις προκλητικές και χονδροκομμένες αντιδράσεις του υποψηφίου των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών, που υποτίθεται θα ήταν οι… φορείς μιας τέτοιας αλλαγής;
Είναι σίγουρο πως –εκτός από τις αντιδράσεις των λαών που μπορούν να αλλάξουν την «ατζέντα» και τις προτεραιότητες των διαφόρων διευθυντηρίων- πρέπει να μεσολαβήσουν μεγάλες και λυσσώδεις αντιπαραθέσεις και όχι μόνο στο οικονομικό επίπεδο. Αλλά και οι όποιες οικονομικές επιλογές θα έχουν αυξημένο γεωστρατηγικό χαρακτήρα. Μέσα στον αχό που ξεσήκωσαν οι ιταλικές εκλογές πέρασε στα «ψιλά» των εφημερίδων πως η Ισπανία (άλλο μέγεθος κι αυτό, όχι σαν της Ιταλίας αλλά με ένα ειδικό βάρος και έκταση πέραν του Ατλαντικού) εξετάζει ομολογιακή έκδοση με ρήτρα δολαρίου! Η δικαιολογία από ισπανικές πηγές είναι πως με αυτόν τον τρόπο επιδιώκεται η προσέλκυση ξένων επενδύσεων. Είχε προηγηθεί πρόσφατα η Σλοβενία, όταν συνάντησε την άρνηση των Ευρωπαίων επενδυτών που γύρισαν την πλάτη τους σε «τέτοιες χώρες» παρά τους μισθούς… Σλοβενίας (άλλο ένα μάθημα για το «απογειωνόμαστε» του Σαμαρά;).
Αν η Ισπανία κληθεί να πληρώσει τα ομόλογα σε δολάρια με σημαντικά χαμηλότερο επιτόκιο από αυτό που την δανείζει η ΕΚΤ, θα γίνουν γλέντια…
Να σημειωθεί πως η Ισπανία παίρνει τα αντιλαϊκά μέτρα από… μόνη της, χωρίς να υπογράψει Μνημόνιο. Και τούτο είχε αναγκάσει την ΕΚΤ σε ένα πακέτο κρίσιμων μέτρων προκειμένου να ανακόψει την πίεση των αγορών (όπως εκείνο της ελεύθερης επαναγοράς ομολόγων).
Ένα και ένα, δύο τα «μεγέθη»… Ενδεχομένως. Αλλά η απλή αριθμητική δεν μπορεί να εξηγήσει τα ανώτερα…. μαθηματικά της οικονομικοπολιτικής αντιπαράθεσης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΨΕΥΣΕΙΣ Μεθοδεύουν νέα μείωση του κατώτατου μισθού

Διαψεύδει η κυβέρνηση τα όσα ακούγονται για νέα μείωση του κατώτατου μισθού με αφορμή την έλευση των επικεφαλής της τρόικας και τα ραντεβού τους με τον υπουργό Εργασίας. Ωστόσο, πρόκειται για μία διάψευση η οποία δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε καν για επικοινωνιακούς λόγους, από μια κυβέρνηση η οποία έχει αποδείξει ότι δεν μπορεί και δεν θέλει να αντιπαρατεθεί με την τρόικα στο παραμικρό.
Ήδη, αυτές τις ημέρες αναμένεται η ανακοίνωση του νέου τρόπου με τον οποίο θα υπολογίζεται ο κατώτατος μισθός με βάση τις επιταγές του Μνημονίου 3, δηλαδή η οριστικοποίηση της κατάργησης της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Σύμφωνα, λοιπόν, με το Μνημόνιο 3: «Από το α' τρίμηνο του 2014, η κυβέρνηση θα αναθεωρεί το σύστημα του κατώτατου μισθού, με σκοπό πιθανές βελτιώσεις και την αποτελεσματικότητα στην προώθηση της απασχόλησης και τη μάχη της ανεργίας και τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας». Και είναι βέβαιο ότι αυτός ο νέος τρόπος υπολογισμού δεν θα είναι παρά ένας νέος μηχανισμός μετακύλισης των συνεπειών της κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, αυξάνονται οι κύκλοι του συστήματος που πιέζουν για νέα ραγδαία μείωση του κατώτατου μισθού, αλλά και οι δηλώσεις στελεχών του αστικού μπλοκ εξουσίας που «δείχνουν» προς αυτήν την κατεύθυνση. Έτσι, τις δηλώσεις Μέργου που τόση «αναστάτωση» προκάλεσαν στην κυβέρνηση, ήρθε να συμπληρώσει δημοσίευμα του «Κυριακάτικου Βήματος» σύμφωνα με το οποίο οι εκπρόσωποι 11 μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων, σε συνάντηση που είχαν με τον υπουργός Ανάπτυξης, Κ. Χατζηδάκη, έθεσαν ξανά και ευθέως ζήτημα μείωσης του κατώτατου μισθού ως όρο για «νέες επενδύσεις». Μάλιστα, είχαν το θράσος να συσχετίσουν το ζήτημα του κατώτατου μισθού με την τεράστια ανεργία και την ενδοτικότητα που κυριαρχεί στους εργαζόμενους ώστε να αποδεχτούν εργασία με οποιουσδήποτε όρους. Και πάλι δεν έπεισε κανέναν η διάψευση του Χατζηδάκη επί του δημοσιεύματος, αφού όλα αυτά που αναφέρονται κατά καιρούς υλοποιούνται λίγο αργότερα και μάλιστα με όρους κατεπείγοντος στο Κοινοβούλιο ή με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, παρακάμπτοντας τη Βουλή.
Είναι, άραγε, προς διάψευση τα σχέδια για Ειδικές Οικονομικές Ζώνες στη χώρα; Είναι, άραγε, προς διάψευση τα στοιχεία για την αδήλωτη εργασία που δείχνουν ότι, στην πράξη, ακόμη και αυτός ο κατώτατος μισθός καταστρατηγείται κατά συρροή; Τα τετράωρα που μετατρέπονται σε εξάωρα ή και οχτάωρα με 250 και 300 ευρώ το μήνα; Ποιος είναι ο πραγματικός λόγος της καταστρατήγησης του κατώτατου μισθού των 586 ευρώ για τους εργαζόμενους κάτω των 25 ετών; Δεν είναι, άραγε, η προλείανση του εδάφους για ακόμη πιο μεγάλες μειώσεις; Και σε τι αποσκοπούν οι διάφορες μεθοδεύσεις εκμετάλλευσης των ανέργων μέσα από τα διάφορα «προγράμματα απασχόλησης» και μέσω διαφόρων καλοθελητών (ανάμεσα σε αυτούς και η ΓΣΕΕ);
Σε όλα αυτά μόνο σαν κακόγουστο αστείο ακούγεται η «πρωτοπόρα» πρωτοβουλία του υπουργείου Εργασίας να κάνει υποχρεωτική για τις επιχειρήσεις την ηλεκτρονική υποβολή των εντύπων που αφορούν Επιθεώρηση Εργασίας και ΟΑΕΔ και μάλιστα με ηλεκτρονικά πεδία που «δεν θα επιτρέπουν» δήλωση αναλογίας μισθού κάτω από τα επίπεδα του κατώτατου μισθού.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Kavala Oil, όταν η «συνδιαχείριση» συναντά την πραγματικότητα

Την Τρίτη 5 Μάρτη οι βουλευτές της τρικομματικής κυβέρνησης ψήφισαν το νομοσχέδιο που καθιστά την «Energean Oil & Gas» συνδικαιούχο με την «Kavala Oil», για την άντληση και επεξεργασία των κοιτασμάτων πετρελαίου Πρίνου και Νότιας Καβάλας. Μαζί μ’ αυτούς ψήφισαν και οι καβαλιώτες βουλευτές (όλοι νεοδημοκράτες), παρά τις ανησυχίες της τοπικής κοινωνίας και τις αντιδράσεις των εργαζομένων στην Kavala Oil.
Οι τελευταίοι είχαν δείξει έμπρακτα και μαχητικά την αντίθεσή τους σ’ αυτό το νομοσχέδιο την Παρασκευή 1 Μάρτη, όταν σύσσωμοι απαίτησαν να δουν τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της ΝΔ Μ. Βορίδη, που βρισκόταν στο ξενοδοχείο Ωκεανίς της Καβάλας για κομματική εκδήλωση.
Ο άλλοτε «ακτιβιστής» της ακροδεξιάς και σημερινός γυρολόγος της πολιτικής, αλλά πάντοτε σταθερός υποστηρικτής του συστήματος και του κεφαλαίου, κρυβόταν για ώρες από τους αγανακτισμένους εργαζόμενους, μη τολμώντας «να τους κοιτάξει κατάματα», όπως είπαν. Δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει την αγωνία των 300 εργατών για το μέλλον της δουλειάς τους, για τη ζωή και τις οικογένειές τους. Αυτή την αντιμετώπιση την ανέλαβαν οι δυνάμεις καταστολής, που δεν δίστασαν να ρίξουν χημικά μέσα στο ξενοδοχείο, για να τσακίσουν τη δύναμη των εργατών, χωρίς όμως να καταφέρουν να τους λυγίσουν.
Γιατί όμως ανησυχούν οι εργάτες της Kavala Oil για το μέλλον τους, τη στιγμή που υπογράφεται μια 25ετής σύμβαση για εκμετάλλευση κοιτασμάτων που ανέρχονται σε 20 εκατομμύρια βαρέλια (πεδίο «Ε»); Γιατί ανησυχούν, τη στιγμή που και οι ίδιοι συμμετέχουν δια του Συνεταιρισμού τους στο επιχειρηματικό σχήμα (Kavala Oil ), στο οποίο επίσης ανατίθεται αυτή η εκμετάλλευση;
Η υπόθεση άντλησης των κοιτασμάτων του Πρίνου είναι μια μακριά και πονεμένη -για τους εργαζόμενους- ιστορία, οι οποίοι σε κάποια φάση «μεταλλάχτηκαν» από εργάτες σε «εργάτες-αφεντικά», χωρίς όμως ποτέ να αποτινάξουν από πάνω τους τα πραγματικά αφεντικά, τα οποία συνέχισαν να παίζουν παιχνίδια κερδοφορίας και κερδοσκοπίας με τη δουλειά των «συνεταίρων» τους.
Βέβαια κάποιοι από αυτούς, κάποιοι από τη συνδικαλιστική τους ηγεσία, άλλαξαν πλευρά κι ας συνεχίζουν να κατέχουν συνδικαλιστικές θέσεις. Αναφερόμαστε στον εκπρόσωπο των εργαζομένων στο ΔΣ της Kavala Oil, Β. Παππά, που είναι καλοπληρωμένος πρόεδρος της εταιρείας, αλλά και στον πρόεδρο του σωματείου, Ε. Κελαϊδάκη, που είναι και αντιπρόεδρος της εταιρείας. Έτσι εκείνα τα «γκέγκε» και «τέλος-τέλος» που απηύθυνε, με άκρως επιτακτικό ύφος, ο Κελαϊδάκης στους εργαζόμενους μέσα στο ξενοδοχείο, έλκουν την ισχύ τους όχι μόνο από την συνδικαλιστική, αλλά κυρίως από την διευθυντική του ιδιότητα. Φαινόμενα κι αυτά και κατάληξη ανάγκης και αρχικών, αγαθών, προθέσεων των εργατών να «αυτοδιαχειριστούν» την επιχείρησή τους…
Το Μάη του 1999, όταν η τιμή του πετρελαίου έπεσε κάτω από τα 10$, η κοινοπραξία των ξένων εταιρειών N.A.P.C., με επικεφαλής την καναδική Denison, που είχε τον έλεγχο του Πρίνου, αποχωρεί, παρά τις «προτάσεις» του σωματείου να δουλέψουν οι εργαζόμενοι μόνο με το ένσημο, χωρίς αμοιβή, μέχρι να ανακάμψει η εταιρεία.
Το σωματείο συνεχίζει την «εποικοδομητική» του στάση. Αντί να απαιτήσει από την κυβέρνηση να βρει λύσει στο πρόβλημα της λειτουργίας του Πρίνου, αντί να συγκροτήσει ένα ανεξάρτητο εργατικό κίνημα για την υπεράσπιση της δουλειάς, προχωρά στη γραμμή της «αυτοδιαχείρισης» και συστήνει Συνεταιρισμό Εργαζομένων, για να αναλάβει αυτός να δώσει λύση. Όμως εδώ το δημόσιο (η κυβέρνηση του συστήματος) έχει τον πρώτο λόγο (ως ιδιοκτήτης), ενώ τα απαιτούμενα κεφάλαια δεν βρίσκονται, ούτε δίνονται εύκολα. Έτσι, η «αυτοδιαχείριση» γίνεται «συνδιαχείριση». Με νέα αφεντικά στο σβέρκο των εργατών και με πρόσθετο το βραχνά της αυταπάτης ότι δουλεύουν για τη «δικιά τους επιχείρηση». Τα νέα αφεντικά είναι η τεχνική εταιρεία «Ευρωτεχνική ΑΕ», που παίρνει το 67% της Kavala Oil -του νέου σχήματος εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων- στο οποίο ο Συνεταιρισμός των Εργαζομένων παίρνει το 33%. Αποτέλεσμα αυτού του συνεταιρισμού, η μείωση των αποδοχών των εργαζομένων κατά 20%, η μείωση του προσωπικού στα 200 από 400 άτομα και τα πλούσια κέρδη για την Ευρωτεχνική, η οποία μετέφερε τα κεφάλαια σε άλλες δικιές της εταιρίες, για να αποχωρήσει μέσα σε «μια νύχτα».
Αντικαταστάτης της ο γνωστός «μαφιόζος του χρήματος», ρουμανο-αυστριακός επενδυτής Frank Timis, που συνέχισε να απομυζά την Kavala Oil και τη δουλειά των εργαζομένων και να παίζει παιχνίδια στα χρηματιστήρια με τη μετοχή της (ανακοίνωσε, ότι ανακάλυψε στην περιοχή ένα τεράστιο κοίτασμα). Αφού καταρράκωσε την αξιοπιστία της εταιρείας, παρέδωσε το 2005 τη διοίκηση ολοκληρωτικά στους εκπρόσωπους των εργαζομένων, και έτσι «από εργάτες γίναμε αφεντικά», όπως δήλωσε σε παλιότερη συνέντευξή του ο Παππάς (άσχημα του πεσε…).
Νέες θυσίες από τους εργαζόμενους, για να πέσει το κόστος λειτουργίας κατά 30%, και αναζήτηση νέου χρηματοδότη. Τον βρίσκουν στο πρόσωπο της Ενεργειακής Αιγαίου του επιχειρηματία Ρήγα και του εφοπλιστή Τοπούζογλου. Η Ενεργειακή αγοράζει το 67% της Kavala Oil έναντι ενός (1) εκατομμυρίου ευρώ, αναλαμβάνει το κομμάτι των επενδύσεων (δηλαδή την είσπραξη των κρατικών επιδοτήσεων που ανήλθαν στα 65 εκατομμύρια, τις συναλλαγές με τις τράπεζες και τα παιχνίδια στα χρηματιστήρια), αφήνει τη διαχείριση της παραγωγής στην παλιά διοίκηση (Παππάς και σια) και φυσικά συνεχίζει τη δουλειά των προηγούμενων «επενδυτών» σε βάρος των εργαζομένων, διατηρώντας –είναι αλήθεια- ένα σχετικά καλό επίπεδο αμοιβών.
Όμως οι εποχές άλλαξαν. Οι τιμές του πετρελαίου διατηρούνται υψηλές, το επίπεδο «Ε» υπόσχεται πάνω από 5.000 βαρέλια την ημέρα, τα Μνημόνια έλυσαν τα χέρια των εργοδοτών για να χρησιμοποιούν τους εργάτες σαν αναλώσιμα εργαλεία, η κυβέρνηση δίνει γη και ύδωρ στο ξένο (κυρίως) και στο ντόπιο κεφάλαιο και τα ζητήματα των υδρογονανθράκων, του ελέγχου και τις εκμετάλλευσής τους, βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Σ’ αυτό το παιχνίδι, μάλλον, δεν χωρούν πλέον «Συνεταιρισμοί Εργαζομένων», ανεξάρτητα αν αυτοί μέχρι σήμερα εξασφάλιζαν σκληρή δουλειά για τους εργάτες, εργασιακή ειρήνη και μεγάλα κέρδη για τους πραγματικούς εργοδότες. Η Ενεργειακή, η οποία –ας σημειωθεί- σε κοινοπραξία με την καναδική Petra Petroleum και την αμερικάνικη Schlumberger, συμμετέχει στις παραχωρήσεις για έρευνες για πετρέλαια σε Πατραϊκό, Κατάκολο και Ιωάννινα, είναι πλέον αποφασισμένη, όπως δήλωσε πρόσφατα, «να αναλάβει πλήρως τη Διοίκηση της Kavala Oil, υπερασπιζόμενη τα συμφέροντά της και τις δεσμεύσεις της απέναντι στο Ελληνικό Δημόσιο» (στο οποίο βέβαια χρωστάει 10 εκατομμύρια ευρώ, κοντά στα 20 που χρωστάει στους εργαζόμενους). Έτσι, προχώρησε σε ασφαλιστικά μέτρα ενάντια στο σημερινό ΔΣ της Kavala Oil και απέκτησε, μέσω της κυβέρνησης και των βουλευτών της (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ), την άδεια εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων Πρίνου και Νότιας Καβάλας.
Οι εργαζόμενοι φοβούνται τη συνέχεια. Το να οδηγήσει, δηλαδή, η Ενεργειακή σε πτώχευση την Kavala Oil και να αναλάβει μόνη της (ή σε κοινοπραξία με ξένες εταιρείες) την εξόρυξη, ρυθμίζοντας φυσικά όλα τα εργασιακά ζητήματα σύμφωνα με τις… τρέχουσες μνημονιακές καταστάσεις. Και έχουν δίκιο να φοβούνται. Έχουν δίκιο να εξαγγέλλουν αγώνες. Θα έχουν ακόμη μεγαλύτερο δίκιο, αν ξεδιπλώσουν αυτούς τους αγώνες. Άν τους δώσουν μαχητικό περιεχόμενο και ταξικό πρόσημο. Γιατί η λογική και πρακτική της «αυτοδιαχείρισης-συνδιαχείρισης» μπορεί να εξασφάλισε μέχρι σήμερα, σε κάποιους από τους αρχικά εργαζόμενους στον Πρίνο, δουλειά, έδειξε όμως τις συνέπειες και τα όριά της. Η σημερινή ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου δεν αφήνει περιθώρια για αυταπάτες…

Σ.Χ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »